muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10512, Karar No: 2015/5159, Tarih: 02.06.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/10512 E.  ,  2015/5159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı ... Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Çekişmeli taşınmazlar ve geniş çevresini gösterir orijinal kadastro paftaları getirtilerek, taşınmazlara komşu ve yakın komşu parseller tespit edilerek bu parsellere ait kadastro tutanak suret ve eklerinin, varsa dayanak tapu ve vergi kayıt örneklerinin tüm tedavülleriyle birlikte, davalı iseler dava dosyalarının, kesinleştilerse kadastroca oluşan son tapu kayıt örneklerinin,

2) Dayanak 18/06/1969 tarih ve 61/1 sıra, 30/01/1960 tarih 6, 8, 9 ve 114 sıra numaralı tapu kayıtlarının ilk tesisinden itibaren tüm gittileriyle birlikte tapu müdürlüğünden getirtilmesi; tapu kayıtları tescil hükmü ile oluşmuş ise dava dosyasının, yine, bu tapu kayıtlarının kadastro sırasında revizyon görüp görmediği sorularak, revizyon gördüğü parseller var ise, bunlara ilişkin tutanak örnekleri ile davalı olanlara ait dava dosyaları asıllarının, kesinleştilerse tapu kayıt örneklerinin; revizyon görmemiş ise nedeninin sorularak alınacak cevabî yazının dosya içine konulması,

3) Dava dosyasının, hükme esas alınan raporları düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine verilerek orijinal-renkli (renkli fotokopi) en eski tarihli ve 1980-1990'lı yıllara ait memleket haritası ve hava fotoğrafı (1/5000 ve 1/25000 ölçekli olarak ayrı ayrı) ölçeğini çekişmeli taşınmazlar ve geniş çevresini gösterir kadastro paftası ölçeğine, yine bu kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve hava fotoğrafı ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte en eski ve yeni tarihli memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterecekleri ve çekişmeli taşınmazlar ve çevresinin hava fotoğraflarında ne olduğu ve bitki örtüsünün ne olarak göründüğü ve kullanım durumunun ne olduğunun açıklanması suretiyle düzenlenecek müşterek imzalı raporun,

4) Adına tescil kararı verilen kişiler ile mirasçılar ve onların miras bırakanları yönünden, 3402 sayılı Kanunun 14/1. maddesinde yazılı 40 ve 100 dönüm kısıtlama araştırmasının aynı çalışma alanı içerisinde belgesizden zilyetliğe dayalı olarak tesbit ve tescil edilen taşınmaz olup olmadığı, varsa cinsi, parsel numaraları ve miktarı, tapu müdürlükleri ve ilgili kadastro müdürlüklerinden ve yine, aynı kişiler tarafından açılan tescil davası olup olmadığı hukuk mahkemesi yazı işleri müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak tesbit tutanak örnekleri ve tapu kayıtları ya da tescil dava dosyalarının,

bu dosya arasına konulması, ayrıca, dava dosyasının 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK'nın 433/3. maddesi ve Hukuk Muhakemeleri Kanunu Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 02/06/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2433, Karar No: 2011/5809, Tarih: 09.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2433 E.  ,  2011/5809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı T.E.İ.A.Ş. vekil tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, dava dilekçesinde, ... İlçesi, ... Beldesinde kain 1 - 2 pafta 1 parsel sayılı 229 hektar 2187 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, özel orman vasfıyla Modaköy Şehircilik İşletmeleri A.Ş. adına 28/08/1986 tarihinde hükmen tescil edildiği, davalı kurum tarafından 02/12/1986 tarihinde yapılan ifraz ve satış işlemiyle 2 parsel 400 m2, 3 parsel 169 m2, 4 parsel 169 m2, 5 parsel 169 m2 olarak davalı şirket adına tescil edildiğini, oysa bu parsellerin aslının özel orman olduğunu ve 6831 sayılı Yasanın 52. maddesine göre özel ormanların küçük parçalara ifraz edilemiyeceğini ve aynı yasanın 17. maddesine göre de irtifak hakkı tesisi için izin alınması gerektiğini ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile 1 - 2 ada 1 parsel namaralı ana parsel ile tevhiden tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve dava konusu ... İlçesi, ... köyü, ... Çiftliği 1- 2 pafta 1 parsel sayılı taşınmazdan ifrazen oluşturulan 2, 3, 4, 5 parsel sayılı taşınmazların ... ... Mahallesi 1 - 2 pafta 1 parsel ile tevhid ve TESCİLİNE karar verilmiş, hüküm davalı T.E.İ.A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 6831 sayılı Yasanın 52. maddesine göre özel ormanların 500 hektardan küçük parçalar teşkil edecek şekilde parçalanıp başkalarına temlik, ifraz ve taksim edilemeyeceğine, ayrıca aynı yasanın 3373 sayılı yasayla değişik 17. maddesinin 3. paragrafında belirtilmiş şekilde "savunma" ulaşım, enerji, haberleşme ... vs. konularda yapılacak tesis ve işlemlerin devlet ormanı üzerinde bulunması veya yapılmasında kamu yararı ve zaruret olması halinde gerçek ve tüzel kişilere bedeli mukabilinde Çevre ve Orman Bakanlığınca izin verilebilir." irtifak ve plon yeri tesisi için her zaman izin alınabileceğinin mümkün olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2491, Karar No: 2009/2280, Tarih: 10.04.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/2491 E.  ,  2009/2280 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Tereke hukukuna ilişkin olarak açılan davada Tuzla Sulh Hukuk ile Lapseki Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tereke hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", aynı Yasanın 19. maddesinde de "Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyeti ile oturduğu yerdir" hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, Emniyet Müdürlüğü araştırma yazısıyla müteveffanın son yerleşim yeri olarak ... Mahallesi, ... ... adresinin bildirilmiş olduğu anlaşılmakla ve nüfusa kayıtlı olunan yerin karine olarak yerleşim yeri sayılacağına ilişkin hükmünde yürürlükten kaldırılmış bulunması nedenleriyle uyuşmazlığın, Tuzla Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Tuzla Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 10.04.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9052, Karar No: 2018/11213, Tarih: 26.09.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/9052 E.  ,  2018/11213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, sanık ...’in temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II)Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’in temyiz talebi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III)Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 tarih, 6/242-291 Esas ve Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; hırsızlık için girdiği evden 50,00 TL çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan paranın miktarının az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Sanığın adli sicil kaydında açıklanması gereken hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı bulunmasına rağmen ilgili mahkemesinden istenerek denetlenip denetim süresinde suç işlediği takdirde mahkemesine ihbar edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 26/09/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23549, Karar No: 2014/4767, Tarih: 14.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/23549 E.  ,  2014/4767 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/196810

MAHKEMESİ : Ankara 7. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/05/2012

NUMARASI : 2012/8 (E) ve 2012/756 (K)

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 10.09.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2392, Karar No: 2015/2499, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2392 E.  ,  2015/2499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/1476, Karar No: 2015/2875, Tarih: 09.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1476 E.  ,  2015/2875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 30.İş (Kapatılan Bakırköy 14. İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2013 gün ve 2009/898 E.-2013/154 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan...Temizlik ve Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi'nin 12.07.2013 gün ve 2013/17282 E.-2013/17306 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulunun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00 TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan...Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan...Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16491, Karar No: 2015/46, Tarih: 12.01.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/16491 E.  ,  2015/46 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı (kadın) tarafından, davalı-karşı davacı (koca)'nın kabul edilen boşanma davası, kusur belirlemesi ve reddedilen tazminatlar yönünden; davalı-karşı davacı (koca) tarafından ise, davacı-karşı davalı (kadın)'ın kabul edilen boşanma davası yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Mahkemece, taraflar evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda eşit derecede kusurlu kabul edilmiş iseler de, Türk Borçlar Kanununun 74. maddesi gereğince, ceza mahkemelerinin beraat kararları hukuk hakimini bağlamaz. Ceza mahkemesindeki adli tıp raporu ve tanık beyanlarından kocanın eşine fiziksel şiddet uyguladığının kabulü gerekir. Davacı-karşı davalı (kadın)'ın aşırı kıskanç davranışlar gösterdiği somut tanık beyanı ile kanıtlanamadığından ve kocanın eşini balta ile tehdit etmesi olayından sonra evlilik birliği uzun süre devam etmiş bulunması nedeniyle hoşgörü ile karşılandığından, bu olaylar kusur tesbitine esas alınamaz.Yapılan soruşturma ve toplanan delillerden, davacı-karşı davalı (kadın)'ın evlilik birliğinin kendisine yüklediği sorumlulukları yerine getirmekten kaçındığı, davalı-karşı davacı (koca)'nın ise eşine fiziksel şiddet uyguladığı ve eşinin annesi ile görüşmesini kısıtladığı anlaşılmaktadır. Gerçekleşen bu olaylara göre boşanmaya neden olan olaylarda davacı-karşı davalı (kadın)'a oranla davalı-karşı davacı (koca)'nın daha fazla kusurlu olduğunun kabulü gerekir. Bu bakımdan, mahkemece tarafların eşit kusurlu kabul edilmeleri isabetli değil ise de, davacı-karşı davalı (kadın)'da boşanma davası açtığından, evlilik birliğinin devamında taraflar bakımından korunmaya değer bir yarar kalmamıştır. Az kusurlu olan davacı-karşı davalı (kadın)'ın boşanmaya karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olup, Türk Medeni Kanununun 166/2. maddesi koşulları gerçekleştiğinden, davalı-karşı davacı (koca)'nın boşanma davasının kabulüne karar verilmesi sonucu itibariyle doğrudur. Bu sebeple, davacı karşı davalı (kadın)'ın, davalı-karşı davacı (koca)'nın kabul edilen boşanma davasına yönelik temyiz itirazının reddi ile boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilerek onanmasına karar verilmiş (HUMK m. 438/son) ve davalı-karşı davacı (koca)'nın tüm, davacı-karşı davalı (kadın)'ın bu yöne ilişkin temyiz itirazları ile aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan yönlere ilişkin temyiz temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

2-Yukarıda birinci bentte açıklandığı gibi, boşanmaya sebep olan olaylarda davalı- karşı davacı (koca) ağır kusurludur. Mahkemece tarafların eşit kusurlu kabulü ve bu hatalı kusur belirlemesine bağlı olarak davacı karşı davalı (kadın)'ın maddi ve manevi tazminat talebinin (TMK. md. 174/1-2) reddine karar verilmesi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ;Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple maddi ve manevi tazminatlar yönünden BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple boşanma hükmünün kusura ilişkin gerekçesi değiştirilerek ve düzeltilerek ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden Anafarta'ya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 123.60 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran Kader'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.01.2015 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/23353, Karar No: 2022/2961, Tarih: 23.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/23353 E.  ,  2022/2961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

1- Sanık tarafından sunulan katılan belediyeye ait tahsilat makbuzuna göre, sanığın katılanın bildirdiği zarar miktarı olan 512,00 TL’lik zararı 30/03/2016 tarihinde kovuşturma aşamasında giderdiği anlaşıldığından, sanık hakkında TCK’nın 168/2. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Sanık hakkında 29/11/2012 tarihli ilk kararda, kamu zararı olan 512,00 TL’nin ödenmesi koşuluyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, koşulun gerçekleşmediği yönündeki bildirim üzerine yapılan kovuşturmada 31/03/2016 tarihli mahkumiyet hükmünün kurulduğu anlaşılmakla; dosya içerisindeki sanığın sunduğu katılan belediyeye ait tahsilat makbuzuna göre zararın kovuşturma aşamasında tamamen giderildiğinin belirlenmesi ve sanığın adli sicil kaydına göre suç tarihi itibariyle kasıtlı suçtan mahkumiyetinin bulunmadığı da gözetilerek, sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen, “sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” öznel koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, bu hususta olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 23/02/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.