muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/14744, Karar No: 2021/16964, Tarih: 18.10.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/14744 E.  ,  2021/16964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/2 ve 62. maddeleri gereğince üç kez 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, anılan Kanun'un 51. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine ilişkin Keles Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla) 28/12/2010 tarihli ve 2010/48 esas, 2010/80 sayılı kararının 28/01/2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde 22/01/2012 tarihinde işlemiş olduğu kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, hükmedilen hapis cezasının aynen infazına ilişkin anılan Mahkemenin 12/05/2014 tarihli ve 2014/16 esas, 2014/21 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile kararın kaldırılmasına ilişkin merci Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/03/2017 tarihli ve 2017/323 değişik iş sayılı kararını müteakip, mala zarar verme suçu yönünden taraflar arasında uzlaşma sağlandığından bahisle suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının düşürülmesine; nitelikli olarak işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan suça sürüklenen çocuğun, 5237 sayılı Kanun’un 116/4, 119/1-c, 31/2 ve 62. maddeleri uyarınca dört kez 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair Keles Asliye Ceza Mahkemesinin 07/06/2018 tarihli ve 2017/23 esas, 2018/24 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/04/2021 gün ve 94660652-105-16-7587-2020-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/04/2021 gün ve 2021/47134 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

1-Benzer bir olay sebebiyle Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 19/04/2018 tarihli ve 2018/2207 esas, 2018/6087 karar sayılı ilamında yer alan "06.12.2006 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 5560 sayılı Kanunun 6. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince “Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz.” ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 'uzlaşma' başlıklı 253/3. maddesinin suç tarihi itibariyle, "Soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olsa bile, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez. Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklinde düzenlenmesi karşısında, 30/10/2008 olan suç tarihi itibarıyla, hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla işlenen mala zarar verme suçunun şikayete tabi olmadığı gibi 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesine göre “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” kapsamında olduğundan uzlaşma hükümlerine tâbi olmadığı anlaşılmakla, itirazın bu nedenle reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden KABULÜ ile...BOZULMASINA.." şeklindeki açıklamalara nazaran,

5271 sayılı Kanun'un 253/3. maddesinin 2. cümlesindeki “Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklinde hüküm mevcut olduğu, ancak bu hükmün suç tarihi olan 13/10/2007 tarihinden sonra 26/06/2009 tarihinde yürürlüğe girdiğinden bahisle mahkemesince mala zarar verme suçu yönünden uzlaştırma işlemi sağlandığından bahisle düşme kararı verilmiş ise de, 13/10/2007 suç tarihi itibarıyla, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasında “Soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlı olsa bile, etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda, uzlaştırma yoluna gidilemez. Uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmiş olması hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz" şeklinde düzenlemenin bulunduğu ve 5237 sayılı Kanun’un 151. maddesinde düzenlenen mala zarar verme suçunun aynı Kanun’un 168. maddesine göre “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar” kapsamında olduğundan uzlaşma hükümlerine tâbi olamayacağı, 5271 sayılı Kanun'un 253. maddesinin 3. fıkrasındaki “etkin pişmanlık hükümlerine yer verilen suçlar ile” ibaresinin 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı ancak, “Uzlaşma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi hâlinde de uzlaşma hükümleri uygulanmaz.” şeklindeki hükmün yürürlükte olması nedeniyle, suç tarihinde uzlaştırma kapsamına girmeyen nitelikli hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal etme suçlarıyla birlikte işlenmiş ve etkin pişmanlık hükümlerine tabi olan mala zarar verme suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde,

2-Dosya kapsamına göre, 13/10/2007 suç tarihli eylemi nedeniyle suça sürüklenen çocuk hakkında Keles Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11/04/2008 tarihli ve 2007/339 soruşturma, 2008/18 esas, 2008/4 sayılı ek iddianamesi ile açılan kamu davası üzerine, Keles Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla) 28/12/2010 tarihli ve 2010/48 esas, 2010/80 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun müştekiler İzzet Keles, Nail Keles, Mustafa Saraç ve Şükrü Şahin'e yönelik eylemlerinden ötürü atılı işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçundan mahkumiyetine ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın 28/01/2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde 22/01/2012 tarihinde işlemiş olduğu kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, anılan Mahkemenin 12/05/2014 tarihli ve 2014/16 esas, 2014/21 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklanmasına ve atılı suçtan mahkumiyetine hükmedildiği, kararın suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 13/10/2015 tarihli ve 2015/16437 esas, 2015/17853 karar sayılı ilâmı ile anılan kararın bozulduğu, bozma üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda, Keles Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla) 25/02/2016 tarihli ve 2015/127 esas, 2016/19 sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ve 5237 sayılı Kanun'un 50/1-f maddesi gereğince kamuya yararlı işte çalıştırılmasına hükmedildiği ve bu kararın 28/03/2016 tarihinde kesinleştiği nazara alındığında;

İncelemeye konu dosyadaki adı geçen mağdurlara yönelik eyleminin, suça sürüklenen çocuğun anılan mağdurlara yönelik işyeri dokunulmazlığını ihlal etmesi nedeniyle, Keles Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla) 25/02/2016 tarihli ve 2015/127 esas, 2016/19 sayılı kararı ile verilen kesinleşmiş mahkumiyet kararındaki eylem ile suç tarihi itibariyle de aynı olduğu gözetilmeden, mükerrer olacak şekilde sanığın yeniden mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

1- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre, 13/10/2007 suç tarihli eylemi nedeniyle suça sürüklenen çocuk ... hakkında Keles Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 11/04/2008 tarihli ve 2007/339 soruşturma, 2008/18 esas, 2008/4 sayılı ek iddianamesi ile açılan kamu davası üzerine, Keles Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla) 28/12/2010 tarihli ve 2010/48 Esas - 2010/80 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuğun müştekiler İzzet Keles, Mustafa Saraç, Şükrü Şahin ve katılan Nail Keles’e yönelik eylemlerinden ötürü atılı iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan mahkumiyetine ve 5271 sayılı CMK’nın 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, anılan kararın 28/01/2011 tarihinde kesinleşmesini müteakip, suça sürüklenen çocuğun denetim süresi içerisinde 22/01/2012 tarihinde işlemiş olduğu kasıtlı suçtan mahkum olduğunun ihbar edilmesi üzerine, anılan Mahkemenin 12/05/2014 tarihli ve 2014/16 Esas – 2014/21 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün açıklanmasına ve atılı suçtan mahkumiyetine hükmedildiği, kararın suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 13/10/2015 tarihli ve 2015/16437 Esas - 2015/17853 Karar sayılı ilâmı ile anılan kararın bozulduğu, bozma üzerine yeniden yapılan yargılama sonucunda, Keles Asliye Ceza Mahkemesinin (Çocuk Mahkemesi Sıfatıyla) 25/02/2016 tarihli ve 2015/127 Esas - 2016/19 Karar sayılı kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezalarının 5237 sayılı TCK’nın 50/1-f maddesi gereğince kamuya yararlı bir işte çalıştırılma seçenek yaptırımına çevrildiği ve bu kararın 28/03/2016 tarihinde temyiz edilmeden kesinleştiği, ancak suça sürüklenen çocuk hakkında yine anılan Mahkemenin 12/05/2014 tarihli ve 2014/16 Esas – 2014/21 Karar sayılı hırsızlık ve mala zarar verme suçları yönünden erteli hapis cezalarının aynen infazına ilişkin kararlara yönelik olarak yapılan itirazları inceleyen itiraz mercii Bursa 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 09/03/2017 tarihli ve 2017/323 D. İş sayılı itirazın kabulü ile kararın kaldırılmasına ilişkin kararını iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümler yönünden de itirazın kabulü kararı olarak değerlendiren ilk derece mahkemesinin suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan yeniden hüküm kurmasının hukuki sonuç doğurmayacağı, anılan hükmün hukuki değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu, bu bakımdan hukuken geçerli olmayan kararlara karşı kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, hukuken geçerli olmayan ve konusu bulunmayan karara yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE,

2- Mala zarar verme suçu yönünden kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

2- Mala zarar verme suçu yönünden kanun yararına bozma isteminin incelenmesinde;

19.12.2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanun’un 6. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince “Hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla konut dokunulmazlığının ihlali veya mala zarar verme suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikâyet aranmaz.” Bu nedenle 19.12.2006 tarihinden itibaren hırsızlık suçu ile birlikte işlenen mala zarar verme suçunda uzlaştırma yoluna gidilemeyeceğinden, inceleme konusu olayda suç tarihi olan 13.10.2007 tarihi itibariyle mala zarar verme suçunun uzlaşmaya tabi olmadığı gözetilmeyerek, “tarafların uzlaştıkları anlaşıldığından suça sürüklenen çocuğun üç müştekiye yönelik üzerine atılı mala zarar verme suçundan açılan kamu davalarının ayrı ayrı düşürülmesine” karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (KELES) Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 07.06.2018 tarihli ve 2017/23 E., 2018/24 K. sayılı kararın, belirtilen nedenle 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (c) bendi uyarınca aleyhe sonuç doğurmamak ve yeniden yargılama yapılmamak üzere BOZULMASINA, 18/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7650, Karar No: 2015/39983, Tarih: 30.04.2015

**6. Ceza Dairesi         2013/7650 E.  ,  2015/39983 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/188322

MAHKEMESİ : Bakırköy 1. Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 02/12/2010

NUMARASI : 2007/62 (E) ve 2010/286 (K)

SUÇ : Yağma, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanıklar O.. Ç.. ve E.. D.. hakkında yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulu'nun takdirine göre; sanıklar O.. Ç.. ve E.. D.. savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA;

II- Sanık O.. Ç.. hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde:

Sanığa yüklenen yüklenen ve 6136 sayılı Yasanın 15/1. maddesinde tanımlanan atılı suç için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre; 5237 sayılı TCK'nın 31/3, 66/1-e, 66/2-4, 67/4. maddeleri uyarınca 7 yıl 12 aylık olağanüstü zamanaşımı süresinin suç tarihi olan 24.01.2007 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık O.. Ç.. savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının bu suç yönünden zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 30.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/10508, Karar No: 2010/11532, Tarih: 23.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/10508 E.  ,  2010/11532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait, davalıya kasko sigortalı çekici vasfındaki TIR aracının taşıma için gittiği Irak Devletinde yanarak hasara uğradığını, davalı ... şirketinin hasarın oluş şeklinin bilgi ve belgelerle bağdaşmadığından söz edip hasar tutarını ödemekten kaçındığını belirterek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 100.000,00 TL tazminat tutarının 08.10.2006 tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, yetkiye, husumete ve faize itiraz edip, hasarın kasko sigortası teminat kapsamında olmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile 87.000,00 TL'nin 08.10.2006 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan

2009/10508

2010/11532

hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3.992,50 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 23.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/32607, Karar No: 2017/1682, Tarih: 09.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/32607 E.  ,  2017/1682 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, emekli olduktan sonra da davalı işveren işyerinde çalışmaya devam ettiğini, iş sözleşmesinin haksız şekilde işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatlarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının emekli olduktan sonra işyerinde çalışmadığını, davacıya emeklilik sebebi ile kıdem tazminatının ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının emekli olduktan sonra da davalı işyerinde çalışmaya devam ettiği ve davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı tarafından temyizi üzerine Dairemizce, davacının emekli olduktan sonra da davalı işveren işyerinde çalışmaya devam edip etmediği ve çalışmışsa ne kadar süre çalıştığı konusunda araştırma ve inceleme yapılmak üzere bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, davacının emekli olduktan sonra çalışmaya devam etmediği kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Davalı temyizi yönünden;

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Dosya içeriğine göre; hüküm altına alınan ve temyize konu edilen miktarın toplamı 85,94 TL olup karar tarihi itibari ile 2.190,00 TL temyiz kesinlik sınırı kapsamında kaldığından davalı vekilinin temyiz isteminin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427, 432. maddeleri uyarınca REDDİNE,

2-Davacı temyizi yönünden;

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının emekli olduktan sonra da davalı işyerinde çalışıp çalışmadığı, çalışmış ise ne kadar süre ile çalıştığı hususunda toplanmaktadır.

2-Davacı temyizi yönünden;

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, davacının emekli olduktan sonra da davalı işyerinde çalışıp çalışmadığı, çalışmış ise ne kadar süre ile çalıştığı hususunda toplanmaktadır.

Dairemizce, davacının emekli olduktan sonra da davalı işveren işyerinde çalışıp çalışmadığının araştırılması gerektiği yönündeki bozma kararı üzerine Mahkemece bozmaya uyulmasına rağmen, bozma gereklerinin tam olarak yerine getirilmediği anlaşılmaktadır. Davacının çalıştığını iddia ettiği dönemde davalı işveren işyerinde veya komşu işyerlerinde çalışmış olan tanıklar dinlenmeli, işyerinde keşif de yapılarak özellikle davacının ileri sürdüğü gibi işverenin bir üretim işyeri bulunup bulunmadığı ve davacının davalı işveren işyerinde çalıştığı birimlerdeki belgelerde adının bulunup bulunmadığı da tespit edilerek sonuca gidilmelidir. Bozmaya uyulmasına rağmen bozma gerekleri tam olarak yerine getirilmeden ve iddia edilen dönemde işyerinde veya komşu işyerinde çalışması bulunmayan tanık beyanı ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 09.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4902, Karar No: 2012/25781, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/4902 E.  ,  2012/25781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ve bayram tatili ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ... Tic. San. Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin davalı idareye bağlı kız yurdunda 10.05.2005-31.12.2005 tarihleri arasında davalı ... Şirketi nezdinde, 01.01.2006-31.12.2006 tarihleri arasında davalı ... Metal Şirketi nezdinde, 01.01.2007-06.01.2010 tarihleri arasında ise yine davalı ... Şirketi nezdinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, davalı idare ile diğer davalılar arasında alt işveren-asıl işveren ilişkisi bulunduğunu, müvekkilinin 08.00-17.00 saatleri arasında çalışarak üç saat fazla çalışma yaptığını, 2009 yılı kurban bayramının üç günü hariç olmak üzere bayramlarda çalıştığını, 2009 yılı hariç yıllık izin kullanılmadığını, iş sözleşmesinin işverence haklı bir sebep yokken feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti ve bayram tatili ücreti alacaklarının faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı idare vekili; davayı kabul etmediklerini, davacının idarenin işçisi olmadığını, husumet itirazlarının olduğunu, alacakların zamanaşımına uğramış olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... Şirketi vekili; davaya ve ıslaha karşı zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının belirli süreli iş sözleşmesiyle çalıştığını, davacının iş sözleşmesinin 31/12/2009 tarihinde sürenin sona ermesi sebebiyle kendiliğinden sona erdiğini, ihbar tazminatı hakkının olmadığını, ayrıca kıdem tazminatı ve yıllık izin hakkı bakımından kıdem koşulunun yerine getirilmediğini, fazla çalışması ile bayram çalışmasının ise bulunmadığını, davacının iş sözleşmesi belirsiz süreli kabul edilirse de ortada bir fesih varsa bile bunun davacının davranışları sebebiyle işverence haklı sebeple yapıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Metal Taşımacılık Şirketi ise davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı idare açısından husumet bulunmadığı, davalı işverenin iş sözleşmesini haklı bir sebep bulunmaksızın feshettiği, davacının fazla çalışma yaptığını ispatlayamadığı ancak yıllık izin ücreti ile bayram tatili ücreti alacakları olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı ... Şirketi vekili ile davacı vekili temyiz etmiştir.