muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2110, Karar No: 2023/2220, Tarih: 06.06.2023

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin kapsamı dikkate alındığında bir daire verilmesinin beklenemeyeceğini, arsa sahiplerinin bu paylaşımdan haberlerinin olmadığını, davalı yüklenici firma aleyhine dava dışı arsa malikleri tarafından paylaşım oranına itiraz edilerek dava açıldığını ve müvekkili aleyhine sonuçlandığını, davanın zamanaşımına uğradığını, davacı tarafın müvekkil şirket yetkilisinin şifahi beyan ve taahhütlerde bulunduğu şeklideki iddiasının gerçek dışı olduğunu, TBK'nın 520. maddesinde düzenlenen simsarlık sözleşmesinin geçerliliği hususunda ki düzenlemelerinin yok sayıldığını, simsarlık sözleşmesinin ayrı ve yazılı bir sözleşme olması gerektiği hususundaki düzenlemenin göz ardı edildiğini, davacının sadece sözleşmede asıl taraf olan arsa sahibi ...'in vekili olduğunu, davacının emlak komisyoncusu sıfatı ile müvekkil şirkete birtakım taahhütlerde bulunarak müvekkilden daire almaya çalıştığını, bu taahhütlerini yerine getirmediğini, yargılama aşamasında 06.08.2020 tarihli dilekçesi ile tapu iptali ve tescil taleplerinden vazgeçtiklerini ve de taşınmazın değeri olan 190.000TL'nin tazminat olarak kendilerine ödenmesinin talep edildiğini, dolaysıyla yargılama aşamasında davacı tarafın tapu iptali ve tescil davasına yönelik taleplerinden vazgeçmiş olduklarını, davacının sözleşmede vekil olduğundan sözleşme hükümlerinden faydalanamayacağını, davacının ancak emlak komisyonculuğuna dayanarak hak talebinde bulunabileceğini, bunun dışında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi hükümlerine göre hak talebinde bulunamayacağını, taraflar arasında yazılı bir tellallık sözleşmesinin bulunmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptal ve tescil mümkün olmadığı takdirde rayiç değer ve uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 470 nci ve devamı maddeleri ile 520 nci ve devamı maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 369 ncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 nci maddeleri, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 470 nci ve devamı maddeleri ile 520 nci ve devamı maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanunun 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler ve özellikle davacı vekilinin 06.08.2020 tarihli beyan dilekçesinin davaya konu bağımsız bölümün davalı adına kayıtlı olmaması durumunda dikkate alınacağından kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanunun 370 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

8.400,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacıya verilmesine

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalıya yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.06.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18870, Karar No: 2013/17099, Tarih: 30.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/18870 E.  ,  2013/17099 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/03/2012 tarih ve 2010/462-2012/29 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı şirket arasındaki taşıma sözleşmesi gereğince gönderinin teslim edildiğini, müvekkili şirket yetkilisinin davalı tarafa teslim etmiş olduğu bu gönderinin alıcı firmaya teslim şartlarının da firma çalışanına 29.03.2010 tarihinde çekmiş olduğu faks talimatı ile bildirdiği, bu talimatta gönderinin alıcıya tesliminin müşterinin bankasına 23.532,00 TL nakit yatırılması, kalan 46.783,00 TL'ninde banka garantili draft için yatırdığı makbuz görüldükten sonra serbest bırakılması şartını içerdiğini, ancak teslimat esnasında faks ile bildirilen talimata riayet edilmediği, bu ihmal neticesinde müvekkili şirketin zarara uğradığını, ileri sürerek, şimdilik 70.312,53 TL maddi, 20.000,00 TL manevi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin taşıyıcı sıfatı ile üzerine düşen tüm yükümlülükleri tam ve eksiksiz olarak yerine getirdiği, müvekkili şirkete iddia edildiği gibi bir talimat verilmediği gibi müvekkilinin taşıma sözleşmesi ve kurallarına aykırı böyle bir talimata uyma yükümlülüğünün de bulunmadığını, müvekkilinin gönderici ile alıcı arasındaki hukuki ilişkinin tarafı olmadığını, yurt dışındaki alıcı şirketin mal bedeli ödememesindeki sorumluluğunun müvekkili şirkete yükletilemeyeceği savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasındaki sözleşme uluslararası havayolu ile eşya taşıma sözleşmesi niteliğinde olup ihtilafın Varşova-Lahey Konvansiyonu açısından değerlendirilmesi gerektiği, taşıma konusu eşyaların tam ve hasarsız olarak süresinde teslim edildiği konusunda taraflar arasında bir ihtilaf bulunmadığı, Varşova-Lahey Konvansiyonu 12. maddesinde davacı tarafın iddia edildiği şekilde bir talimatın göndericinin taşıma sırasındaki hakları arasında sayılmadığı, taraflar arasındaki sözleşmede ödemeli gönderi hizmetinin sadece yurt dışı hizmetlerinde mevcut olduğu, davacı tarafından davalıya aksine bir talimat verilmediği sürece tüm yurt dışı alıcı ödemeli gönderilerin davalı tarafından derhal alıcıya gönderileceğinin hükme bağlandığı, sözleşmenin bu maddesi dikkate alınsa dahi davalıya gönderildiği iddia edilen faksın davalıya tebliğ edildiği konusunda bir belge sunulamadığı gibi taşıma senedi tarihinin 27.03.2010, faks tarihinin 29.03.2010 tarihli olduğu, Varşova-Lahey Konvansiyonunun 10. maddesi uyarınca havayük senedinin düzenlenmesinin göndericiye ait olup göndericinin yüke ilişkin bilgileri ve talimatları hava yük senedine yazması gerektiği, ancak havayük senedinde gönderici davacının gönderilen ticari malların bedellerinin ödendiğinin kontrol edilerek malın teslim edilmesi yönünde bir talimatının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20291, Karar No: 2016/5379, Tarih: 27.04.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/20291 E.  ,  2016/5379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a, 53 ve 63 maddeleri gereği 2 yıl hapis cezası

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Sanık müdafiinin yüzüne karşı 22.03.2013 tarihinde verilen mahkumiyet hükmüne yönelik, yasal süresi geçtikten sonra yaptığı 03.04.2013 tarihli temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca 03.04.2013 tarihli ek kararla REDDİNE, karar verildiği, ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik başvurunun reddiyle ek kararın ONANMASINA,

2-Tüm sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik sanık müdafiilerinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz başvurularının incelenmesinde ise;

Sanıkların ...ilçesi ...mevkiindeki ... petrol boru hattından ham petrol hırsızlığı yapmak için olay yerine giderek kazı sonrasında ortaya çıkan petrol borusuna, boruyu jenaratör ve kaynak makinesi yardımı ile delmek suretiyle vana taktıkları, sanıkların petrol boru hattını kaynak makinesi yardımı ile delerek vana takıp zarar verdikleri anlaşıldığından mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar müdafilerinin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

a)28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 65. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 152/1 maddesinde yapılan değişikliğe göre, öngörülecek ceza miktarının üst sınırının altı yıldan dört yıla indirilmesi ve sanık hakkında hüküm kurulurken alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tertip edilmesi karşısında söz konusu kanun değişikliğine göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

b)TCK'nın 53/1. maddesinde düzenlenen hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih, 2014/140 E, 2015/85 sayılı iptal kararı doğrultusunda uygulanması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiilerinin ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 27/04/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13889, Karar No: 2008/14126, Tarih: 27.10.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/13889 E.  ,  2008/14126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Havza Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :9.2.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahkemece de kabul edildiği üzere evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davacı koca tamamen kusurludur. Davalı kadına atfı mümkün bir kusurun varlığı kanıtlanamamıştır.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen sebeple davalı kadın yararına BOZULMASINA, bozma sebebine göre davacı kocanın temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.10.2008 Pzt.
Yargıtay — Esas No: 2018/7003, Karar No: 2019/2130, Tarih: 14.03.2019

**3. Hukuk Dairesi         2018/7003 E.  ,  2019/2130 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki vasiyetnamenin iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; annesi muris ...'nin 10.12.2012 tarihinde vefat ettiğini, murisin Berlin Konsolosluğu'nun 29.06.2012 tarihli ve 5667 no.lu vasiyetnamesi ile kendisini mirastan çıkardığını öğrendiğini, annesine karşı herhangi kötü bir fiil ya da eylem gerçekleştirmediğini, murisin vasiyetnamenin düzenlendiği tarihte 81 yaşında olduğunu ve akıl sağlığının yerinde olmadığının düşünüldüğünü ileri sürerek, mirasçılıktan çıkarma hükmünü taşıyan vasiyetnamenin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar; murisin akli dengesinin yerinde olduğuna dair rapor aldığını, davacının babasının cenazesinin kaldırıldığı gün dahi murisi, oğlu ...'le birlikte birçok kişinin önünde dövdüğünü, yine davacının murise sürekli olarak hakaretler ettiğini, ona sinkaflı küfürler ettiğini, murise iftira attığını, hakkında icra takibi başlattığını, murise hiçbir şekilde sevgi ve saygı göstermediğini bildirerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece vasiyetnamedeki şekil eksikliği yönünden davanın kabulüne, Berlin Başkonsolosluğu tarafından düzenlenen 29/06/2012 tarihli düzenleme şeklindeki vasiyetnamenin iptaline dair verilen kararın davalılar tarafından temyizi üzerine, Dairemizin 08.06.2016 tarihli ve 2015/9476 E., 2016/9176 K. sayılı ilamı ile; "sair temyiz itirazları reddedilerek, davacı vekili tarafından, müvekkilinin mirastan çıkarılma sebeplerinin gerçekleşmediği ve murisin vasiyetname sırasında akıl sağlığının yerinde olmadığı iddiaları ile söz konusu vasiyetnamenin iptali talep edilmiş olmasına rağmen, mahkemece; şekil eksikliği yönünden inceleme yapılarak bu gerekçe ile davaya konu vasiyetnamenin iptaline karar verilmiş olması, hüküm tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı HMK'nun 26.maddesinde vurgulanan taleple bağlılık ilkesine aykırı olup bozmayı gerektirmiştir." gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmak suretiyle yapılan yargılama sonucunda; davalılar tarafından delil olarak davacının murise karşı açmış olduğu icra takibi ile tek tanık beyanına dayanıldığı, davacının mirasbırakana karşı başlattığı icra takibinin mirasçılıktan çıkarılmaya ilişkin yeterli bir delil olmadığı, murisin eşinin cenazesinde topluluk içerisinde yaşanan bir olayın ispatının davalılardan birinin imam nikahlı eşi olan davalı tanığı ...'in beyanı ile ispat edilmeye çalışılmasının çelişkili bulunduğu gerekçesiyle, mirasçılıktan çıkarılmaya ilişkin olarak iddia edilen sebeplerin varlığının, çıkarmadan yararlanacak davalılar tarafından ispat edilemediği gerekçesiyle davanın kabulüne, Berlin Başkonsolosluğu tarafından düzenlenen 29/06/2012 tarihli düzenleme şeklindeki vasiyetnamenin iptaline karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; mirastan ıskat nedenine dayalı vasiyetnamenin iptali talebine ilişkindir.

Mirastan ıskat, murisin tek taraflı ölüme bağlı bir tasarrufu ile gerçekleşir. TMK'nın 510.maddesine göre; mirasçı, mirasbırakana ve mirasbırakanın yakınlarından birine karşı ağır bir suç işler veya mirasbırakana veya mirasbırakanın ailesi üyelerine karşı aile hukukundan doğan yükümlülüklerini önemli ölçüde yerine getirmezse, mirasbırakan, ölüme bağlı bir tasarrufla saklı paylı mirasçısını mirasçılıktan çıkarabilir.

Öte yandan mirasçılıktan çıkarılmaya itirazı düzenleyen TMK'nun 512. Maddesi ile; "Mirasçılıktan çıkarma, mirasbırakan ancak buna ilişkin tasarrufunda çıkarma sebebini belirtmişse geçerlidir. Mirasçılıktan çıkarılan kimse itiraz ederse, belirtilen sebebin varlığını ispat, çıkarmadan yararlanan mirasçıya veya vasiyet alacaklısına düşer. Sebebin varlığı ispat edilememiş veya çıkarma sebebi tasarrufta belirtilmemişse tasarruf, mirasçının saklı payı dışında yerine getirilir; ancak, mirasbırakan bu tasarrufu çıkarma sebebi hakkında düştüğü açık bir yanılma yüzünden yapmışsa, çıkarma geçersiz olur." hükmü getirilmiştir.

Bu açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; murisin davacı oğlu ...’i, kendisine karşı olan ve aile hukukundan doğan hiçbir yükümlülüğü yerine getirmemesi, kendisini öldürmeye çalışması, eşinin cenaze töreninden sonra birçok kişinin önünde dövmesi, sürekli hakaretler etmesi, iftira atması, saygı, sevgi göstermeyen biri olması, sahte senet düzenleyerek kendisine borçlu göstermesi sebebiyle mirasçılıktan çıkardığı, vefatı halinde tüm mirasını kızları ..., ...'ya bıraktığını vasiyet ettiği görülmektedir.

Mirasbırakan ...'nin 29.06.2012 tarihli vasiyetnamede açıkladığı davacıyı mirastan ıskat sebebinin ispatı, çıkarmadan yararlanan davalı mirasçılara düşmektedir.

Mirasbırakan ...'nin 29.06.2012 tarihli vasiyetnamede açıkladığı davacıyı mirastan ıskat sebebinin ispatı, çıkarmadan yararlanan davalı mirasçılara düşmektedir.

Davalılar, iddialarını ispat etmek için tanık dinletmiştir. Davalılar tanığı ...; "Ben davalı ...'nin imam nikahlı eşi olurum. Muris ... ile davacı ... Bey arasında kayınpederimizin cenazesinde yaşamış olduğumuz bir olay vardı. Cenazede normalde yıkandıktan sonra cenaze son kez evini ziyaret eder, adetleri böyledir. Ancak 02/10/2009 günü ... kayınpederimizin cenazesinin evine gitmesine izin vermiyordu. Bunun için herhangi bir sebep de göstermedi. Bu nedenle muris ... ile tartıştılar. Yemek esnasında kızgınlıkla 'sana yedirtmem' diye ... Bey bağırdı. Buradaki kastın ... Hanımın paraları olduğunu düşünüyorum. Ayrıca ona 'Çok şerefsizsin, Allah belanı versin' gibi söylemlerde bulundu, sonra da kendisini sarsmaya başladı, hatta tokatlamaya çalıştı. Ancak muris ... kendisini koruduğu için tokadı atamadı. Bu esnada ... oğluna seslenerek "Alın şu kadını" dedi. Hatta bu olay yaşanırken bacağınım ... de olaya müdahale etmeye çalıştı. Bu nedenle kendisi de sanırım bir kaç yumruk yedi. Bunun üzerine bayıldı ve hastaneye kaldırıldı. Kayınvalidem muris ...'nin bu olay neticesinde kolu şişti. Davacı ..., annesi muris ...'yi hiç ziyaret etmezdi, bayramlarda dahi hiç ziyaret ettiğini görmedim." şeklinde beyanda bulunmuştur.

Aksine ciddi ve inandırıcı delil ve olaylar bulunmadıkça asıl olan tanıkların gerçeği söylemiş olmalarıdır. Akrabalık veya diğer bir yakınlık başlı başına tanık beyanını değerden düşürücü bir sebep sayılamaz. Dosyada, tanığın gerçek olmayan olayları gerçekmiş gibi ifade ettiğini kabule yeterli delil ve olgu yoktur. O halde, tanığın sözlerine değer vermek gerekir.

Bu durum karşısında Mahkemece, dinlenen tanık beyanı ile davalıların; davacının, murisin eşinin cenaze töreninden sonra murisi birçok kişinin önünde sarsıp, hakaret ettiği gibi, murise karşı aile hukukundan doğan yükümlülüklerini önemli ölçüde yerine getirmediği ve böylece mirastan ıskat sebebini ispat ettiği anlaşıldığından, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün HUMK'nun 428. maddesi gereğince davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun Geçici Madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK'nun 440. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14/03/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/27766, Karar No: 2017/16757, Tarih: 17.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2016/27766 E.  ,  2017/16757 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerindeki çalışmasının haklı neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının istifa ederek ayrıldığını, ödenmeyen hiçbir alacağı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi, davalı kuruma ait işyerinde çalışmıştır. Davalı .... ise, 667 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler ile Bazı Kurum ve Kuruluşlara Dair Düzenleme Yapılması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin 2. maddesi uyarınca kapatılmıştır.

675 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Bazı Tedbirler Alınması Hakkında Kanun Hükmünde Kararname’nin, dava ve takip usulü başlıklı 16. maddesinde:

“(1) 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/8/2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda Hazine ile Vakıflar Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen davalarda mahkemelerce, 15/8/2016 tarihli ve 670 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesi uyarınca dava şartı yokluğu sebebiyle red kararı verilir. Bu kararlar duruşma günü beklenmeksizin dosya üzerinden kesin olarak verilir ve davacılara resen tebliğ edilir. Tarafların yaptığı yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.