muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/6603, Karar No: 2025/1970, Tarih: 19.03.2025

İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, davacının 16.11.2022 tarihli eksik harcı tamamlama dilekçesinin bir ıslah dilekçesi olarak kabul edildiği, zira davanın kısmi dava olarak nitelendirildiği, buna göre davacının davalılar ... Sigorta A.Ş. ve ...'e karşı olan davasındaki 1.000,00 TL'lik kısım yönünden davanın görüleceği, zira işbu davalıların ıslah ile artırılan kısıma ilişkin zamanaşımı def'ilerinin yerinde bulunduğu, diğer davalı olan ... vekili ise zaman aşımı def’inde bulunmadığından bu davalı yönünden zarar miktarı olan 214.427,63 TL bakımından değerlendirme yapılacağı, davacının 10.03.2016 saat 03:30 sularında davalılardan ...’ın kaptan olarak bulunduğu teknenin gerekli gözcülük kurallarını yerine getirmeksizin (COLREG KURAL 5) sadece elektronik harita sistemi cihaz ile teknenin seyrine devam ettiği, teknenin hızının emniyetli hız sınırını aştığı (COLREG KURAL 6) ve içinde bulunduğu durum ve koşullara uygun olarak eldeki mevcut araçların tümünün kullanılmadığı, sadece harita sisteminden faydalanılarak yol alındığı ve bu nedenle kazaya sebebiyet verildiği, teknenin yağış nedeniyle görüşün sıfıra düşmesi göz önüne alınarak Mersinli Koyuna sığınması gerekli olduğu halde ağır hava koşullarında yol almaya devam ettiği, diğer davalı olan ...’in ise tekneyi satın almak isteyen...’ın görevlendirdiği kaptan olarak tekneyi kullanmadığı, tekneyi kullanan donatan ... Ltd.' nin kaptanı olan ... olduğu, ...’in sorumluluğunun ise kendi aralarındaki anlaşmayla ancak Çanakkale Boğazını geçtikten sonra başlayacağının belirlendiği, bu nedenle anlatılan kazada ...’in sorumlu olmadığı, teknenin sigorta ettireninin..., sigortalının ise .... Ltd olarak belirlendiği, sigorta poliçesinin yapılma tarihinin 10.03.2016 tarihi saat 16:41 olduğu, sigorta başlangıç ve bitiş tarihlerinin poliçede 07.03.2016 -07.03.2017 olarak gösterildiği, ancak rizikonun gerçekleştiği tarih olan 10.03.2016 saat 03:30 dan sonra yani riziko gerçekleştikten sonra sigorta poliçesinin düzenlendiği, sigorta korumasının başlaması ve devam etmesi için sigorta poliçesinin düzenlendiği tarih itibariyle rizikonun gerçekleşmemiş veya gerçekleşme ihtimalinin ortadan kalkmamış olması gerektiği, bilirkişi heyeti sözleşmenin 07.03.2016 tarihinde yapıldığı, poliçenin ise 10.03.2016 tarihinde düzenlendiğini belirtmiş ise de bu tespiti ve iddiayı ispatlayacak her hangi bir delil bulunmadığı, sigorta ettiren...’ın bu olaydan doğrudan haberi olduğu, sigorta priminin tamamının veya taksitle ödenmesi halinde ilk taksidin sigorta yapıldığında ödenmesi gerekli olup, 6102 sayılı TTK'nın 1421'deki sigortacı sorumluluğunun ancak o zaman başlayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının davalılardan ... Sigorta AŞ’ye karşı açmış olduğu davanın bu davalının sigorta sözleşmesi kapsamında sorumluluğu doğmadığı ve geçmişe yönelik sigorta şartlarının bulunmadığından reddine, davalılardan ..

...’ın bu olaydan doğrudan haberi olduğu, sigorta priminin tamamının veya taksitle ödenmesi halinde ilk taksidin sigorta yapıldığında ödenmesi gerekli olup, 6102 sayılı TTK'nın 1421'deki sigortacı sorumluluğunun ancak o zaman başlayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davacının davalılardan ... Sigorta AŞ’ye karşı açmış olduğu davanın bu davalının sigorta sözleşmesi kapsamında sorumluluğu doğmadığı ve geçmişe yönelik sigorta şartlarının bulunmadığından reddine, davalılardan ... yönünden açılan davada ise; bu davalının davacının iddia ettiği üzere geminin sevk ve idaresinde yer almadığı, sorumluluğunun bulunmadığı bilirkişi raporları ile de belirlenmiş olduğundan reddine, davalılardan ... yönünden açılan davada ise; davacının uğradığı zarar miktarı olan 214.427,63 TL’nin olay tarihi olan 10.03.2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile bu davalıdan tahsili ile davacıya ödenmesine, diğer taleplerin reddine karar verilmiş, hüküm, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

IV. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, haksız fiile dayalı olarak açılan alacak davasıdır.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

1.Dosyadaki yazılara, İlk Derece Mahkemesince 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 373/4 hükmü uyarınca uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Somut olayda nihai kararın 21.09.2023 tarihinde verildiği, davacı tarafın davalı ... aleyhine açılan davasının tümüyle kabul edildiği, bu durumda davacı taraf lehine 21.09.2023 tarihinde Resmi Gazetedeki yayımı ile yürürlüğe giren 2023-2024 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 3. kısmında gösterilen oranlar üzerinden nispi vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği, bu cetvel üzerinden yapılan hesaplamada davacı lehine hükmedilecek vekalet ücretinin 34.164,14 TL olarak tespit edildiği, ancak mahkemece 33.019,87 TL'ye hükmedildiği anlaşılmıştır.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HMK'nın 370/ 2 hükmü uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının düzeltilerek onanması gerekir.

V.SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacının diğer temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bent uyarınca davacının İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının 11. bendinde yer alan “33.019,87 TL” ibaresinin çıkartılarak yerine “34.164,14 TL” ibaresinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.03.2025 tarihinde kesin olarak oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5709, Karar No: 2011/7580, Tarih: 09.06.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/5709 E.  ,  2011/7580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.12.2009 gününde verilen dilekçe ile intifa hakkına konu taşınmaza elatmanın önlenmesi ve taşınmazın teslimi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; feragat nedeniyle davanın reddine dair verilen 12.10.2010 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı 46 parsel sayılı taşınmazdaki intifa hakkını davalı Büyüközcanlar Tur.San.Tic.A.Ş ile yaptığı bayilik sözleşmesi uyarınca bayisi aracılığı ile kullandığını, ancak davalı bayinin sözleşmenin 12.maddesine aykırı olarak taşınmazı diğer davalıya teslim ettiğini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ve taşınmazın kendisine teslimini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Yargılama aşamasından davacı davasından feragat etmiş, dava feragat nedeniyle reddedilmiştir.

Hükmü davalı vekalet ücreti takdirinde hata yapıldığını belirterek temyiz etmiştir.

Yargılama giderlerinden olan ve davada haksız çıkan tarafa yükletilen vekalet ücretinin belirlenmesinde Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi hükümleri esas alınır. Tarifenin 6.maddesine göre anlaşmazlık, davanın konusuz kalması, feragat, kabul ve sulh nedenleri ile delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereğinin yerine getirilmesinden önce giderilirse tarife hükümleri ile belirli ücretlerin yarısına hükmolunacaktır.

Somut olayda, davacı vekili yargılama aşamasında davadan feragat etmiştir. Davacının feragat beyanından önceki oturumlarda tarafların karşılıklı cevap dilekçelerini sundukları ve mahkemece de keşif ara kararı verildiği ancak, bu ara kararı gereğinin yerine getirilmediği görülmüştür. Yukarıda değinilen Tarifenin 6.maddesinde sözü edilen delillerin toplanmasına ilişkin başkaca ara kararının bulunmadığı, keşif ara kararı gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Diğer yandan, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 4.maddesi hükmü birden fazla davalının bulunması ve davanın red nedeninin ortak olması halinde ayrı vekillerle temsil edilen davalılar yararına tek vekalet ücretine hükmedileceği kuralını getirmiştir.

Eldeki davada ise, dava feragat nedeniyle her iki davalı yönünden de ortak bir nedenle reddedilmiş olmasına rağmen davalılar aleyhine ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmiştir. Ayrıca, Tarifenin 6.maddesi hükmü de gözetilmeden vekalet ücretinin tamamına hükmedilmiştir.

Davalılar aleyhine açılan davanın ortak bir nedenle reddedilmiş olması ve feragatın da delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereği yerine getirilmeden gerçekleştirildiği hususları gözardı edilerek Tarife hükümlerine aykırı vekalet ücreti takdiri yerinde görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

Davalılar aleyhine açılan davanın ortak bir nedenle reddedilmiş olması ve feragatın da delillerin toplanmasına ilişkin ara kararı gereği yerine getirilmeden gerçekleştirildiği hususları gözardı edilerek Tarife hükümlerine aykırı vekalet ücreti takdiri yerinde görülmediğinden hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana geri verilmesine, 09.06.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2374, Karar No: 2015/2492, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2374 E.  ,  2015/2492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/12715, Karar No: 2009/15817, Tarih: 27.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/12715 E.  ,  2009/15817 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, dava konusu ... Köyü 252 ada 1 parsel sayılı taşınmaz, tarla niteliğinde davalı adına tespit edilmiştir.

Davacı HAZİNE, çekişmeli taşınmazın özel mülkiyete konu teşkil etmeyen, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescili istemiyle dava açmış, davacılar ... VE ARKADAŞLARININ, dava konusu taşınmazın miras bırakan dedeleri ... ...'ten kendilerine intikal ettiği, eklemeli zamanaşımı zilyetliği ile ... oldukları iddiasıyla açtıkları dava ile arada hukuki ve fiili bağlantı bulunduğu nedeniyle birleştirilmiştir

Mahkemece Hazine dışındaki davacıların davasının REDDİNE, Hazinenin davasının KABULÜNE, dava konusu taşınmazın HAZİNE adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 10/06/2005 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişiler tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada, çekişmeli taşınmazın tepelik taşlık niteliğinde, üzerinde ekonomik amacına uygun ve tarımsal üretime elverişli hale getirmeye yönelik imar ve ihya işleminin yapılmadığının anlaşıldığına, bu hali ile 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 14 ve 17. Maddelerine göre imar ve ihyaya dayalı zilyetlikle kazanma şartlarının davalı ve davacı gerçek kişiler yararına oluşmadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 27.10.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9017, Karar No: 2020/687, Tarih: 15.01.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/9017 E.  ,  2020/687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suçun tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suç tarihinde yürürlükte bulunan, 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 143. maddesinde yapılan değişiklik ile hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde failin cezasında yapılması gereken arttırım miktarının suç tarihine göre yarı oranında olması gerekirken yazılı şekilde 1/6 oranında arttırım yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekinin müdürü olduğu mağazadan 89.99 TL değerinde yelek çalmaya teşebbüs etmesi karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın müştekinin müdürü olduğu mağazadan 89.99 TL değerinde yelek çalmaya teşebbüs etmesi karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında TCK’nın 142/2-h,143,35 maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 11 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 62/1. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 5 ay 5 gün hapis cezası yerine hatalı olarak 1 yıl 17 ay 5 gün hapis cezası belirlenmesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesinin, hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının kapsam ve içerik itibarıyla yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 15.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/37382, Karar No: 2011/5028, Tarih: 14.03.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/37382 E.  ,  2011/5028 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Temyiz isteminin REDDİNE

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

22.10.2009 tarihinde Erzurum 1. Sulh Ceza Mahkemesinde talimatla alınan ifadesinde, sanık ...’ten şikayetçi olduğunu beyan etmesine rağmen 5271 sayılı CMK.nun 238/2. maddesi uyarınca kendisine davaya katılıp katılmayacağı sorulmayan şikayetçi ...’in bu sanık hakkındaki hükmü temyize hakkı bulunduğundan yokluğunda verilen hükmün kendisine tebliği gerektiği halde tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığı; 7201 sayılı Tebligat Kanununun 11. maddesine göre, vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligatın vekile yapılması gerektiği halde, yokluklarında verilen hükmün sanık ... müdafii yerine sanığın adresinde annesine yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğu ve sanık ... Pehlivan’a yokluğunda verilen hükmün tebliğ edilmediği anlaşılmakla; gerekçeli kararın sanık ... müdafiine, sanık ... Pehlivan’a ve şikayetçi ...’e usulüne uygun olarak tebliği ile tebligat ilmühaberleri (alındı belgeleri) ile birlikte verilmesi halinde, temyiz dilekçeleri de eklenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 14.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1475, Karar No: 2015/2874, Tarih: 09.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1475 E.  ,  2015/2874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 30.İş (Kapatılan Bakırköy 14. İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2013 gün ve 2009/882 E.-2013/151 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik ve Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi'nin 12.07.2013 gün ve 2013/17269 E.-2013/17293 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulunun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00 TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.