muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6432, Karar No: 2016/5524, Tarih: 07.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/6432 E.  ,  2016/5524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının kendi işçisi olmadığını, davanın husumetten reddi gerektiğini, hizmet alımı yapılması nedeniyle tüm borçlardan taşeron firmanın sorumlu olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iş akdinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin davalı işverence ispat olunamadığın ve genel tatil ve hafta tatili çalışmalarının karşılığının ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık konusu, davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı noktasındadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda, bilirkişi tarafından tüm iş hukuku ilkelerini alt üst eden bir yaklaşımla; çalışanların ara dinlenmelerini kendilerinin ayarlama yani yeteri kadar kullanma imkanlarının bulunması, yapılan işin sahada ve çalışanların inisiyatifine yani işleri çabuk bitirip çok dinlenme yada kendilerini fazla yormadan yani zaman mefhumu gütmeden yapma imkanlarının olması, çöpleri alınacak mahalle, pazar yeri, cadde, sokağın belli olması nedeniyle çalışanların kendi mesailerini kendileri ayarlayabildikleri bu nedenle fazla mesai yapılmadığı yönündeki raporu kabul edilebilir değildir.

İşçinin, işverenin emrine amade olarak geçirdiği tüm zaman dilimi “mesaidir” ve olayımızda davacının, tanık beyanlarına göre, haftanın 6 günü 04.00-15:00 arası çalıştığı, bundan 1 saat ara dinlenmesinin düşülmesi ile mesainin, günlük 10 ve haftalık 60 saat olduğu; bu süreden yasal haftalık çalışma süresi olan 45 saatin çıkarılması sonucunda davacının haftalık 15 saat fazla mesai yaptığı açıktır. Bu nedenle mahkemece, yeniden, iş hukukunda uzman bir bilirkişiden rapor alınarak fazla mesai alacağının belirlenmesi gerekirken hatalı rapora itibarla talebin reddi isabetsiz olup bozma nedenidir.

3-Davacının ulusal bayram ve genel tatil ücretinin hesaplama usulü taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 47'nci maddesinde, kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2'nci maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Somut olayda bilirkişi tarafından, davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerindeki çalışmalarının karşılığının ödenmediği bu nedenle %50 zamlı yevmiye üzerinden alacakları hesaplanmıştır. Ancak yasal düzenleme gereği, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde tatil yapılmayarak çalışıldığında, çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği açıktır. Bu nedenle hükme esas alınmaya elverişli olmayan rapora dayanılarak hüküm kurulması hatalıdır.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 07/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24552, Karar No: 2013/29121, Tarih: 10.12.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/24552 E.  ,  2013/29121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Adana 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :02.07.2013

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı (kadın) tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden; mahkemenin de kabulünde olduğu gibi davacı kocanın eşini aşağıladığı ve ona şiddet uyguladığı, davalı kadının boşanmayı gerektirir bir kusurunun kanıtlanmadığı ve evlilik birliğinin temelinden sarsılmasında davacı kocanın tam kusurlu olduğu anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 10.12.2013 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/1305, Karar No: 2021/7223, Tarih: 02.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1305 E.  ,  2021/7223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.Ancak;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/9639, Karar No: 2010/5425, Tarih: 29.03.2010

**4. Ceza Dairesi         2008/9639 E.  ,  2010/5425 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Asliye 19.Ceza Mahkemesi

SUÇ(LAR) : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM(LER) : Beraat

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK: BOZMA

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 ... TCY.nın 184.maddesinin 12.10.2004 tarihinde yürürlüğe girmiş olması, sanık tarafından ruhsatsız olara zemin ve 1.kat konut iskan edilir 2.katın ise kolonları yapılan inşaatın yapı tatil zaptı düzenlenerek durdurulduğunun 16.05.2005 tarihinde tesbit edilmesi karşısında, tutanak düzenleyicilerin yöntemince dinlenerek tutanağın düzenlenmesi sırasında sanığın fiilen inşaata devam edip etmediği hususunda görgülerinin sorulması, inşaatın yapım tarihinin tespitine yönelik teknik verilerin bilirkişiye açıklattırılıp, sanığın savunmasında belirttiği elektrik kaydının araştırılıp, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ve yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 29.03.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13353, Karar No: 2014/3470, Tarih: 24.02.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/13353 E.  ,  2014/3470 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 5510 sayılı Kanunun 86. maddesi gereği hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraflar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temiyz harcının temiyz eden davacı ve davalılardan .... Yemekçilik Sosyal Hizmetler Gıda Temizlik Taş. Araç Kiralama San. ve Tic. Ltd. Şti'den alınmasına, 24.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2006/11842, Karar No: 2006/10846, Tarih: 12.10.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/11842 E.  ,  2006/10846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.4.2005 gününde verilen dilekçe ile vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.12.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava tapu kayıtlarındaki vakıf şerhinin terkini istemiyle açılmıştır.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hükmü davalı ... temyiz etmiş, Dairemizce bazı eksikliklerin giderilmesi için dosyanın mahkemesine gönderilmesinden sonra davacı 29.08.2006 günlü dilekçesiyle davasından vazgeçtiğini bildirmiş, mahkemece ek bir kararla davacının davasından vazgeçmesi nedeniyle davanın reddine karar verildikten sonra dosya yeniden Dairemize gönderilmiştir.

Mahkemenin davalı ... İdaresinin temyiz konusu yaptığı 19.12.2005 tarihli kararı nihai karardır. Mahkemenin önüne getirilen uyuşmazlığın nihai kararla hükme bağladıktan sonra dosyayı yeniden ele alarak bir başka karar verme olanağı yoktur. Çünkü verdiği nihai kararla mahkeme dava dosyasından el çeker. Bu nedenle davacının mahkemeye verdiği 29.08.2006 günlü dilekçesiyle ilgili işlem yapmak görevi mahkemeye değil işlemin muhatabı olan Yargıtay’a aittir.

Mahkemenin yetkisi olmadığı halde davacı tarafından verilen dilekçenin işleme alınarak açılan davanın feragat nedeniyle reddine dair kurduğu 08.09.2006 günlü hükmün bozularak kaldırılmasına karar verildikten sonra davalı ... İdaresinin 08.03.2006 tarihli temyiz dilekçesi ve temyiz nedenlerinin incelenmesine geçildi;

Davacı, hükmün temyiz edilerek dosyanın Yargıtay’a gönderilmesinden sonra vermiş olduğu kimliği onamlı 29.08.2006 tarihli dilekçesi ile davasından feragat ettiğini bildirmiştir.

HUMK.nun 91. maddesinde ferağatın iki taraftan birinin netice-i talebinden vazgeçmesi olduğu belirtilmiş, 95/1.maddesinde de ferağatın kati bir hükmün hukuki neticelerini hâsıl edeceği hükme bağlanmıştır. Yine belirtmek gerekir ki ferağatın geçerliliği karşı tarafın muvafakatına bağlı değildir. Etkisini onu yapanın tek yönlü irade beyanı ile doğurur. Bu nedenle yerel mahkeme kararının davacının davadan ferağatı hakkında mahkemesince bir karar verilmek üzere bozulması gerekir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamaları da bu yoldadır. (11.4.1940 gün ve 70 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulunun 16.11.1966 gün 1438/290 ve 27.5.1992 gün 1992/2-250/364 sayılı kararları)

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı idare vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.10.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6946, Karar No: 2012/6889, Tarih: 26.09.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/6946 E.  ,  2012/6889 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, tehdit

HÜKÜM : 5237 sayılı TCK.nun 81, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası; 5237 sayılı TCK.nun 106/2-a, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Oluşa, dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; mahkemenin sanığın eylemini kasten öldürmeye teşebbüs suçu olarak nitelendirilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamenin suçun niteliğine ilişkin eksik soruşturmaya yönelen ve bozma öneren düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Sanığın, saldırı amacıyla özel olarak yapıldığı anlaşılan 67 cm. uzunluğunda ve 4 cm. Enindeki ağaç sopayla mağdurun baş bölgesine bir kez vurarak, hayati fonksiyonlarındaki etkisi (6) ağır derecede olacak şekilde sol periatalde çökme kırığı, sol temporal bölgede lineer (hat) kırığı ve 3x3 cm'lik kemik defekti (yoksunluğu) ile travmatik subaraknoid (beyin zarı kanaması) meydana getirip, yaşamını tehlikeye sokacak nitelikte mağduru yaraladığı olayda;

Teşebbüs hükümlerini düzenleyen ve 9-15 yıl aralığında hapis cezası öngören TCK.nun 35.maddesinin uygulanması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında üst sınıra yakın ceza tayini yerine, yazılı şekilde 12 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini; aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

.../...

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in, mağdur ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs ve tehdit suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliğini tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı nedenlerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri ve bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin kasten öldürmeye teşebbüs suçunda suçun niteliğine, haksız tahrikin derecesine, hükmolunan ceza miktarına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A) Sanık hakkında mağdur ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün tebliğnamadeki düşünceye aykırı olarak ONANMASINA,

B) Sanığın mağdur ...'a yönelen tehdit eylemi yönünden;

Eylemini gerçekleştirdiği sırada kullandığı kabul edilen ve ele geçirilememiş olması nedeniyle niteliği belirlenemeyen doğalgaz borusunun, ne şekilde TCK.nun 6.maddesinde tanımı yapılan "silah" kavramı içerisinde değerlendirildiği açıklanmayarak yetersiz gerekçeyle silahla tehdit suçundan TCK.nun 106/2-a maddesi uyarınca hüküm kurulması;

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamadeki düşünce gibi BOZULMASINA, 26/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12338, Karar No: 2024/3541, Tarih: 02.04.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/12338 E.  ,  2024/3541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2019/1293 E., 2020/53 K.

SUÇ : 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak orman emvalinin müsaderesi, nakil aracının iadesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı, katılan ... İdaresi vekilinin temyizinin münhasıran iade edilen araca yönelik olduğu yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz sebebi; münhasıran suçta kullanılan nakil aracının müsadere edilmesi gerektiğine ilişkindir.

Sanığın temyiz sebepleri; cezanın usul ve kanuna aykırı olduğuna ve eylemin sübuta ermediğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanığın kaçak orman emvali naklettiğine dair isimsiz ihbar üzerine plakası belirtilen otomobilin yolda seyir halinde iken şüphe üzerine orman muhafaza memurları tarafından durdurulduğu, aracın içine

dışarıdan bakıldığında kaçak orman emvallerinin görülmesi üzerine 4 kental kayın cinsi, yakacak nitelikte, motorlu testere ile dikiliden kesilmiş yaş orman emvalinin rızaen muhafaza altına alındığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'nun 91/1. maddesine muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık savunmasında; Orman İdaresi'nin izni ile zat'i yakacak ihtiyacı kapsamında bu ağaçları kestiğini beyan etmiştir.

Ele geçen orman emvali üzerinde yapılan keşif sonucu emvalin suç tutanağına yakın bir tarihte motorlu testere ile dikiliden kesilmiş olduğunun anlaşılması, sanığın ağaç kestiğini beyan etmesi, ağaçların zat'i yakacak ihtiyacı kapsamında kesilmiş olduğuna dair belgenin ibraz edilmemesi karşısında sanığın eyleminin sabit olduğu belirlenmekle, sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54/3. maddesi gereği suçta kullanılan otomobilin suç tarihindeki bilinen değeri ile bilirkişi raporuna göre emvalin değeri birlikte değerlendirildiğinde suçta kullanılan nakil aracının müsadere edilmesinin suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve bu nedenle hakkaniyete aykırılık oluşturacağı anlaşılmakla, nakil aracının bu gerekçeyle iadesine karar verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 54/3. maddesi gereği suçta kullanılan otomobilin suç tarihindeki bilinen değeri ile bilirkişi raporuna göre emvalin değeri birlikte değerlendirildiğinde suçta kullanılan nakil aracının müsadere edilmesinin suça nazaran daha ağır sonuçlar doğuracağı ve bu nedenle hakkaniyete aykırılık oluşturacağı anlaşılmakla, nakil aracının bu gerekçeyle iadesine karar verilmesinde herhangi bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış, katılan ... İdaresi vekili ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle katılan ... İdaresi vekili ve sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... İdaresi vekili ve sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 02.04.2024 tarihinde karar verildi.