muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/16742, Karar No: 2008/773, Tarih: 01.02.2008

aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

... taşınmazın bulunduğu bölge herkesce bilinen maruf ve meşhur “... Yaylası’dır.” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup, davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ...’ya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık ... olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmediğinden Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur.

Ancak; Dairemizin onama kararından sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak,

bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir.

bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir.

Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre, olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gerçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davalının karar düzeltme istemi açıklanan nedenle yerinde olduğundan hükmün yazılan gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bende açıklanan nedenlerle davacı vekilinin karar düzeltme isteminin reddine; (2.) bende açıklanan nedenlerle davalı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 17.10.2006 tarih ve 2006/9721-11145 sayılı ilamının KALDIRILARAK, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 01.02.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1543, Karar No: 2013/19191, Tarih: 03.09.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/1543 E.  ,  2013/19191 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 53/6, 51/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki tırla meskun mahalde, ışıklı kavşağa, kendisine kırmızı yanmasına rağmen, hız kesmeden, mevcut hızıyla girip, sağ taraftan kendisine yeşil yandığından kavşaktan geçmekte olan otomobile çarptıktan sonra, kaldırıma çıkarak kaldırımdaki yayaya çarparak, birden çok kişinin yaralanmasına neden olması şeklinde gerçekleşen olayda, bilinçli taksirin şartlarının oluştuğunun ve bu şekilde tam kusurlu eylemiyle olaya neden olan sanık hakkında, asgari sınırdan ayrılmak suretiyle ceza tayini gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin CMK'nın 231. maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 03.09.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9383, Karar No: 2014/7532, Tarih: 24.11.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/9383 E.  ,  2014/7532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/01/2012 (Ek Karar: 12.05.2014)

NUMARASI : 2010/235-2012/39

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmiştir. Mahkemece 12.05.2014 tarihli ek karar ile davacının temyiz isteminden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, ek kararın süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin Kazlıçeşme Mah. 2804 ada, 441 parsel sayılı arsa vasıflı taşınmazın 30/100 hisseli maliki olduğunu, dava konusu arsa vasıflı taşınmaz üzerinde davalıların murisi H. E. ile yüklenici İ. T. arasında Zeytinburnu 1. Noterliği' nin 17.04.1995 tarih ve 22740 yevmiye sayılı gayrimenkul satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi akdedildiğini, anılan sözleşmede davalılar murisi H. E. dava konusu taşınmaz üzerindeki 50/100 hissesini kendi mülkiyetinde tutarak, 50/100 hissesini inşaat karşılığında yüklenici İ. T. satmayı vaat ettiğini, yüklenici tarafından dava konusu taşınmazın inşası bittikten sonra taşınmazın tapuda arsa vasfında görünmeye devam ettiğini, sözleşme gereği taraflar arasında fiili taksim yapıldığını, yüklenici ile arsa sahibi arasında yapılan fiili paylaşım sonucunda binadaki bağımsız bölümlerin ve diğer yerlerin mevcut durumu bakımından yüklenici payının yaklaşık % 65 civarında olduğunu, yüklenicinin taşınmazdaki hissesinin % 30'unu müvekkiline sattığını, dolayısıyla paylaşım sonucu yüklenici payındaki artıştan dolayı yüklenici haklarına halef olan müvekkilin hissesinde de yaklaşık % 10'luk bir artış olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı kalmak kaydıyla İstanbul İli, Zeytinburnu İlçesi, K.. Mah. ... pafta, 2804 ada, 441 parselde kain arsa vasıflı taşınmazda davalılar murisi H. E. adına kayıtlı % 10 payın iptali ile müvekkil adına tescilinini, talebin yerinde görülmemesi halinde % 10 pay bedelinin işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının yükleniciden daire alan paydaş konumunda olduğu, arsa maliklerine karşı açılacak bu tür davalarda kural olarak yüklenicinin arsa sakinlerine karşı edimini yerine getirmesi halinde, kişisel hak kazanıp tescil isteyebileceği, arsa sahibi ile yüklenici arasında yapılan eser sözleşmesi uyarınca, yüklenicinin edimlerini yerine getirmediği, yapılan binanın sözleşmeye ve tasdikli projeye ve yapı kullanma izin belgesine aykırı olarak kaçak ve ruhsatsız inşaa edildiği, yasal hale getirilmesi mümkün olmayan yapıdan, yükleniciden arsa payı karşılığı daire alan paydaşın edimini ifa etmeyen yükleniciye halefiyetle hak iddiasında bulunamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, 12.05.2014 tarihli ek kararla, davacının temyizden vazgeçmiş sayılmasına karar verilmiş, ek kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Davacı vekilinin 12.05.2014 tarihli ek karara yönelik temyiz itirazları bakımından;

Dairemizin 07.10.2013 tarihli geri çevirme kararının 2 no'lu bendi ile davalılar murisi H. E. ait mirasçılık belgesinin taraf vekillerinden temini ile dosya içerisine konulması istenilmiştir. Geri çevirme ilamında istenilmemesine rağmen mahkemece temyiz harç ve masraflarının eksik olması durumunda uygulanması gereken HUMK'nın 434/3. maddesi hükmü benzetilerek, hakim tarafından ayrıca bir muhtıra yazılmaksızın tebligat üzerine şerh düşülmek suretiyle davacı vekilinden H. E.. ait mirasçılık belgesinin sunulması, aksi halde hükmü temyiz etmemiş sayılacağı bildirilmiş, süresi içerisinde mirasçılık belgesinin sunulmadığı gerekçesiyle 12.05.2014 tarihli ek kararla temyiz isteminden vazgeçilmiş sayılmasına karar verilmiştir.

12.05.2014 tarihli ek karar, Dairemizin geri çevirme kararı ve HUMK'nın 434/3 madde hükmüne aykırı olduğundan kaldırılmasına karar verilerek, 26.01.2012 tarihli karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

2-Davacı vekilinin 26.01.2012 tarihli karara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

12.05.2014 tarihli ek karar, Dairemizin geri çevirme kararı ve HUMK'nın 434/3 madde hükmüne aykırı olduğundan kaldırılmasına karar verilerek, 26.01.2012 tarihli karara yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine geçilmiştir.

2-Davacı vekilinin 26.01.2012 tarihli karara yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dosya kapsamından davalılar murisi H. E. tarafından taşınmazının %50 payının arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi kapsamında dava dışı yüklenici İ.T. devredildiği, İ.T. tarafından, bu payın %30'unun dava dışı H. Y., H. Y. tarafından da davacıya devredildiği görülmüştür. Davacı, dava dışı yükleniciye avans olarak devredilen %50 payın %30'unu devralmış olup, sadece bu payın tescili yönünden yüklenicinin payına halef olmuştur. Bu payın zaten davacı adına kayıtlı olduğu anlaşıldığından ve dava dışı yüklenici tarafından sözleşmeden kaynaklanan tüm hakların davacıya devredildiğine ilişkin yazılı bir temlik sözleşmesi sunulmadığından, davacının, yüklenicinin, sözleşmeye dayalı olarak isteyebileceği hususlarda talepte bulunamayacağı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle reddi doğru olmamış ise de, sonucu itibariyle doğru olan kararın HUMK'nın 438/son maddesi gereğince değişik gerekçe ile onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin ek karara yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile temyiz talebinin reddine ilişkin 12.05.2014 tarihli ek kararın kaldırılmasına, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle sonucu itibariyle doğru olan kararın değişik gerekçeyle ONANMASINA, ek karar yönünden davacıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, asıl karar yönünden alınması gereken harç peşin olarak yatırıldığından yeniden harç alınmasına yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3629, Karar No: 2014/7514, Tarih: 05.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/3629 E.  ,  2014/7514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ceyhan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2011/334-2013/590

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 05.08.2011 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 12.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalılar, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmaz elbirliği mülkiyetine tabi olduğundan satış vaadi sözleşmesinin ifa olanağı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kaynağını Borçlar Kanununun 22. maddesinden alan taşınmaz satış vaadi sözleşmeleri, Borçlar Kanununun 213. maddesi ile Türk Medeni Kanununun 706. ve Noterlik Kanununun 89. maddesi hükümleri uyarınca noter önünde re’sen düzenlenmesi gereken, bir başka anlatımla geçerliliği resmi şekil şartına bağlı kılınan, tam iki tarafa borç yükleyen ve kişisel hak sağlayan sözleşme türüdür. Vaat alacaklısı, taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile mülkiyet devir borcu yüklenen satıcıdan edim yerine getirilmediğinde Türk Medeni Kanununun 716. maddesi uyarınca açacağı tapu iptali ve tescil davasında borcun hükmen yerine getirilmesini isteyebilir.

Somut olayda; dava konusu .. parsel sayılı taşınmaz, Ömer oğlu M.. Ç.. adına tapuda kayıtlı olup, Ceyhan 2 Noterliği'nin 12.07.1966 günlü ve 3071 yevmiye no'lu satış vaadi sözleşmesi ile A.. Ç.., murisi D.. M.. Ç..tan intikal eden payı M.. E..'a satmayı vaadetmiştir. Ceyhan Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 07.06.2013 günlü ve 2013/385-512K.sayılı kararı ile Ömer oğlu D.. Ç..'ın 01.01.1962 tarihinde ölümü ile geriye kızı H.. A.. mirasçıları Fatma, Medine, Yüksel ve D.. A..ın kaldığı anlaşılmaktadır.

Dosyada mevcut nüfus kaydı ve veraset ilamlarının incelenmesinden satış vaadine konu edilen .. parsel sayılı taşınmazın tapuda Ömer oğlu M.. Ç.. adına kayıtlı olduğu, satış vaadi sözleşmesinde murisin D.. M.. Ç.. olarak belirtildiği, nüfus kaydında ise Ömer oğlu D.. Çağdaş olduğu, D..Ç..'ın ölümü ile taşınmazın satış vaadinde bulunan A..Ç.. ve H.. A..'a kaldığı, A.. Çağdaş'ın da ölümü ile H.. A..'a intikal ettiği, H.. A..'ın da ölümü ile çocukları F.., M.., Y.. ve D.. A..a kaldığı anlaşılmaktadır.

Bu durumda mahkemece, davacı tarafından tapuda kimlik bilgilerinin düzeltilmesi için Ceyhan 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/78 E. ile açılan dava sonucunun beklenmesinin talep edildiği gözetilerek öncelikle tapu kaydındaki malikin kimlik bilgilerinin nüfus kayıtlarına uygun olarak düzeltilmesi sağlandıktan sonra bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,05.06.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2801, Karar No: 2024/5421, Tarih: 28.05.2024

**12. Hukuk Dairesi         2024/2801 E.  ,  2024/5421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

ŞİKAYETÇİ : ...

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek, Sermaye şirketinin iflasını istememek

HÜKÜM : Şikayet Hakkının Düşürülmesi

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

1-Sanığın üzerine atılı Ticareti Usulüne Aykırı Terk Etmek suçu yönünden yapılan değerlendirmede;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Sanığın üzerine atılı Sermaye Şirketinin İflasını İstememek suçu yönünden yapılan değerlendirmede;

Suç tarihi itibariyle sanığa isnat edilen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre davanın 5237 sayılı TCK'nın 66/1-e ve 67. maddelerinde öngörülen 8 yıllık olağan zamanaşımı süresine tabi bulunması, şikayet tarihinin 12/11/2012 tarihi olduğu, sanığın savunmasının alındığı 12/02/2013 tarihi ile mahkeme karar tarihi arasında zamanaşımını kesen başkaca bir hüküm ve işlem bulunmaması nedeniyle, 8 yıllık olağan zamanaşımı süresinin 12/02/2021 tarihinde yargılama sırasında gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, müşteki vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiyle 5271 sayılı CMK’nın 223/8 maddesi uyarınca gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle davanın DÜŞÜRÜLMESİNE, 28.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3910, Karar No: 2022/6428, Tarih: 13.04.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/3910 E.  ,  2022/6428 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenleme

Sanığın yokluğunda verilen karara ilişkin tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 10. maddesi uyarınca önce sanığın sorgusunda beyan ettiği "Sarıçam mah. 2433 sokak, no:45 Yüreğir/Adana" adresine çıkarıldığı, buradan bila tebliğ dönmesi üzerine Mernis adresine aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca usulüne uygun olarak tebliğ edildiği anlaşılmakla, tebliğnamedeki tebliğin usulsüz olduğuna ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Sanığın yokluğunda verilip usulüne uygun olarak 01.04.2015 tarihinde tebliğ olunan hükmün, sanık tarafından 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 20.11.2015 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından; eski hale getirme ve temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 13.04.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/993, Karar No: 2014/4410, Tarih: 05.03.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/993 E.  ,  2014/4410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tokat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2013

NUMARASI : 2013/111-2013/273

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Mahkemece davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen 11.07.2012 tarihli ilk hüküm davalı vekilinin temyizi üzerine Dairemizin 2012/15234 E- 2013/2293 K. sayılı 06.02.2013 tarihli kararı ile bozulmuştur. Hükmüne uyulan bozma ilamında; “Davacı, teminat olarak verilen ve bedelsiz olan icra takibine konu bonodan dolayı borçlu olmadığının tespitini istemiştir. Davalı, davacının iddiasını yazılı delil ile ispat etmesi gerektiğini ileri sürmüştür. Mahkemece, Tokat İcra Hukuk Mahkemesi’nin dava dosyasında alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Oysa, Tokat İcra Hukuk Mahkemesi dar yetkilidir ve icra mahkemesince verilen kararlar maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmez. Geniş yetkili olan Asliye Hukuk Mahkemesi’nde açılan menfi tespit davasında tarafların iddia, savunma ve delilleri üzerinde durulup tartışılarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar tesisi doğru görülmemiştir.” denilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davacının icra takibinden dolayı 20.000,00 TL asıl alacak ve 4.734,25 TL ferileri olmak üzere toplam 24.734,25 TL borçlu olduğunun tespitine, bakiye kalan kısım yönünden borçlu olmadığının tespitine, borçlu olunmayan kısım yönünden takibin iptaline, davacı tarafın icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edimiştir.

Mahkemece bozmadan sonra yargılama sırasında alınan 05.07.2013 günlü raporda, dava konusu 10.08.2004 tanzim 10.10.2009 vade tarihli rakamla “20.000.000 TL” yazı ile “yirmi milyon” şeklinde yazılı olan bononun 20.000,00 TL olarak kabul edilmesi gerektiği belirtilmiş ise de bu sonuca hangi gerekçelerle varıldığı gösterilmemiştir. Bir başka ifade ile hükme esas alınan bilirkişi raporu ayrıntılı incelemeyi içermediği gibi Yargıtay denetimine de elverişli değildir. Bu durumda mahkemece, konusunda uzman bir bilirkişiden tarafların iddia ve savunmaları çerçevesinde ayrıntılı incelemeyi içerir ve Yargıtay denetimine elverişli rapor alınarak tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 05.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/46273, Karar No: 2011/9571, Tarih: 04.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/46273 E.  ,  2011/9571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/10273

MAHKEMESİ : Torbalı 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2007

NUMARASI : 2007/249 Karar - 2007/273 Esas

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yargılama sırasında, G. N.. isimli bayan ile eşi S. K..'nın kanca atarak çektikleri elektriği kendilerine dağıttıklarını belirtmesi karşısında, 16.12.2006 tarihli kaçak tespit tutanağında sanık ile birlikte adı geçen ve hazırlık soruşturması sırasında hakkındaki evrakın tefrik edildiği anlaşılan G. N.. hakkında kamu davası açılıp açılmadığı araştırılarak, açılmış ise dava dosyasının incelenip tutanağa geçirilmesinden sonra, tutanak düzenleyici tanıklar da dinlenerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 04.05.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.