muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/697, Karar No: 2023/3466, Tarih: 13.03.2023

B. Mahkemece Bozma İlâmlarına Uyularak Verilen Karar

1.Mahkemenin 24.03.2022 tarihli ve 2021/83 Esas, 2022/81 Karar sayılı kararı ile Dairemizin 14.10.2020 tarihli ve 2017/16901 Esas, 2020/11895 Karar sayılı ilâmına konu dava dosyası işbu dava dosyası ile birleştirilmiştir.

2. Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı işverenin Sosyal Güvenlik Kurumuna (SGK) davacının işten çıkış kodunu önce kod (29) olarak daha sonra ise kod (03) olarak bildirildiği dolayısıyla haklı nedenle ... sözleşmesinin feshettiğini ispatlayamadığı, buna göre davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığının değerlendirildiği, davacının kıdemine göre 90 gün yıllık izin ücreti hak ettiği, davalı işveren tarafından yapılan ödeme mahsup edildikten sonra bakiye yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alınması gerektiği, davacı tanıklarının davalı işyerinde çalışması olmadığından çalışma düzeni konusunda görgüye dayalı bilgileri olmadığından beyanlarına itibar edilmediği, davalı tanıklarının beyanlarına göre yapılan değerlendirmeye göre davacının haftanın 6 günü çalıştığının ve haftada 4 saat fazla çalışma yaptığının, dinî bayramlarda çalışmayıp diğer genel tatil günlerinde çalıştığının anlaşıldığı gerekçesi ile asıl davanın kısmen kabulüne, 6100 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin ikinci fıkrası gereğince davacı tarafa asıl dava yönünden talebini tam ve kesin olarak belirlemek üzere süre verildiği ve davacı tarafça asıl dosya yönünden alacaklarını artırma taleplerinin olmadığının bildirildiği, Dairemizin 02.03.2022 tarihli ve 2022/1941 Esas, 2022/2780 Karar sayılı ilâmı da gözetilerek belirsiz alacak davasında alacağın tamamının dava konusu yapıldığı ve belirsiz alacak davasına konu edilen alacaklar bakımından ek dava açılamayacağı dikkate alınarak dava şartının resen yargılamanın her aşamasında değerlendirilebileceği kanaati ile birleşen ek davanın derdestlik dava şartı sebebiyle usulden reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; bir davanın derdest olduğundan söz edebilmek için önceki davanın taraflarının, dava konusunun ve dava sebebinin aynı olması gerektiğini, ilk kısmi dava ile fazlaya ilişkin haklarının saklı tutularak istekte bulunulduğunu, ikinci davanın ise ek dava olup ilk davada saklı tutulan fazlaya ilişkin hakların talep edildiğini, ıslah yerine ek dava açma yönteminin tercih edildiğini, bu nedenle derdest dava bulunduğu gerekçesi ile usulden ret kararı verilmiş olmasının hatalı olduğunu belirterek Mahkeme kararının bozulması istemi ile temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosyanın içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, asıl davanın birleşen dava yönünden derdest kabul edilip edilemeyeceği ve birleşen davada derdestlik dava şartının söz konusu olup olmadığına ilişkindir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dosyanın içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, asıl davanın birleşen dava yönünden derdest kabul edilip edilemeyeceği ve birleşen davada derdestlik dava şartının söz konusu olup olmadığına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi, 438 inci maddesinin yedi, sekiz ve dokuzuncu fıkraları ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrası.

2. 6100 sayılı Kanun'un 107 nci maddesinin ikinci fıkrası, 114 üncü maddenin birinci fıkrasının (ı) bendi.

3. Değerlendirme

1. Mahkemelerin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun'un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

A. Davalı Temyizi Yönünden

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek hâlinde ilgilisine iadesine,

B. Davacı Temyizi Yönünden

Temyiz olunan Mahkeme kararının ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden davacı tarafa yükletilmesine,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

13.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12585, Karar No: 2015/12743, Tarih: 26.11.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/12585 E.  ,  2015/12743 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/03/2015

NUMARASI : 2014/198-2015/113

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar H.. Ç.. ve A.. K.. tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Hükmü temyiz eden davalılar H.. Ç.. ve A.. K..’nun 23.10.2015 havale tarihli dilekçesiyle temyiz isteklerinden feragat ettiklerini bildirdiği anlaşıldığından temyiz istemlerinin feragat nedeniyle reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar H.. Ç.. ve A.. K..’nun temyiz dilekçesinin feragat nedeniyle REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine 26.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/708, Karar No: 2014/4171, Tarih: 29.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/708 E.  ,  2014/4171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 5. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 12/02/2013

NUMARASI : 2011/616-2013/18

Taraflar arasında görülen el atmanın önlenmesi ve alacak davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 30.09.2013 gün ve 3939 Esas, 5857 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar G.. S.. ile T.. Ö.. vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Asıl davada davacılar vekili, davacı arsa sahipleri ile davalı yüklenici şirket arasında 05.03.2002 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin imzalandığını, ancak davalı yüklenicinin edimlerini yerine getirmemesi üzerine müvekkilleri tarafından sözleşmenin geriye etkili olarak feshi için açılan davanın kabul edildiğini, kararın kesinleşmesinden sonra inşaata kısmen devam edildiğini ileri sürerek, müvekkillerine ait arsa üzerine yapılan inşaatın kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini savunmuştur.

Bu dava ile birleşen davada yüklenici şirket vekili, müvekkili tarafından yapılan işin bedelinin arsa sahiplerinden tahsilini talep etmiştir.

Birleşen davada, davalı arsa sahipleri vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 14.07.2011 gün, 2010/2269 E., 2011/4661 K. sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; asıl davanın reddine, birleştirilen davanın ise kısmen kabulüne karar verilmiş, hükmün asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 30.09.2013 gün, 3939 E., 5857 K. sayılı ilamı ile mahkeme kararı onanmıştır.

Bu kez, asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar G.. S.. ile T.. Ö.. vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacılar-birleşen davada davalılar G.. S.. ile T.. Ö.. vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 54,35 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 29.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8527, Karar No: 2012/11542, Tarih: 11.10.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/8527 E.  ,  2012/11542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 15.04.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.03.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı şirket vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı GSM şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ...Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini

sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.

21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslararası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 12. maddesi gereğince bu Yönetmelikte yer alan güvenlik mesafelerinin ölçümünün

üniversitelerin; elektrik-elektronik, haberleşme, fizik mühendisliği, fizik lisansı veya elektromanyetik dalgalar ile ilgili dersleri alarak teknik bölümlerin birinden veya meslek yüksek okulu ile liselerinin elektrik, elektronik haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olan personel tarafından yapılacağı ve ölçüm işlemleri ölçüm sertifikası almış olan personel tarafından yapılabileceği,

Aynı Yönetmelikte yer alan Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri Ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğin 4. maddesinde ise; Sertifika Başvurusu Yapacakların Nitelikleri, Kurs Süresi ve Zamanı, Kursun İçeriği, Kurs Ücreti, Devam Zorunluluğu, Değerlendirme ve Belge Verilmesi, Sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri, 5. maddesinde; Kurs süresi ve zamanı, 6. maddesinde; Kursun içeriği, 10. maddesinde ise; Elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü düzenlenmiştir.

Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olaya gelince;

Mahkemece yapılan keşif sonucu görüşüne başvurulan fen bilirkişisi baz istasyonunun davacıların evinin bulunduğu binalara en yakın noktasından 15.33, en uzak noktasından 35.13 metre mesafe olduğunu bildirmiş, mahkemece de baz istasyonunun zararsız olduğunun kanıtlanamadığı zarar verme ihtimali bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme yukarıda açıklanan yönteme uygun değildir.

Mahkemece yapılması gereken iş; Üniversitelerin elektrik-elektronik, haberleşme, fizik mühendisliği, fizik lisansı veya elektromanyetik dalgalar ile ilgili dersleri alarak teknik bölümlerin birinden veya meslek yüksek okulu ile liselerinin elektrik, elektronik haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olmuş ve ölçüm işlemleri ölçüm sertifikası almış teknik bilirkişiler arasından seçilecek bilirkişiler marifetiyle mahallinde yeniden keşif yapmak, 21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslararası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmelik hükümleri uyarınca davaya konu baz istasyonunun limit değerlere

ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacıların sağlığına zarar verip vermediğini hususunda rapor almak ve hasıl olacak sonuca göre bir karar vermek olmalıdır.

Eksik araştırma ve inceleme ile davanın kabulü doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 11.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4492, Karar No: 2014/2338, Tarih: 13.02.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/4492 E.  ,  2014/2338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Afşin 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2012

NUMARASI : 2012/144-2012/893

Davacı M.. K.. vekili Avukat İ. P.. tarafından, davalı E.Ü.A.Ş Genel Müdürlüğü aleyhine 30/01/2012 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Diğer temyiz itirazlarına gelince; dava, haksız fiil nedeniyle uğranılan zararın tazmini istemine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş; kararı davacı temyiz etmiştir.

Davacı, Yazıbelen köyünde bulunan dava konusu parsellerde ekili ürünün, Afşin-Elbistan termik santralinin çevreye yaydığı zararlı gazların ve küllerin etkisi ile zarar gördüğünü, verimin düştüğünü iddia ederek uğradığı zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalı, termik santralin işletilmesinden dolayı çevreye herhangi bir zarar verilmediğini, resmi kurumlarca hava kalitesinin sürekli ölçüldüğünü, yönetmeliklerle belirlenen sınır değerlerin aşılmadığını, küllerin toprakla örtüldüğünü düzenli olarak nemlendirme yapıldığını, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu edilen Yazıbelen köyü 275 ve 681 nolu parsellerde ekili ürünün davacıya ait olduğu ve yasa tarafından korunan bir hakka dayalı olarak kullanıldığının ispat edilememesi nedeni ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya arasında bulunan bilgi ve belgelerden Yazıbelen köyü 275 ve 681 nolu parsellerin Kadastro Mahkemesinin 2002/48 esas sayılı dosyasında davalı oldukları, davacının söz konusu dosyanın da tarafı olduğu anlaşılmış, Yazıbelen köyü muhtarı tarafından düzenlenen 14/01/2012 günlü belgede 275 ve 681 nolu taşınmazların uzun zamandır davacı M.. K..'ın zilyet ve tasarrufu altında olduğunun bildirildiği görülmüştür.

6100 sayılı HMK 31. maddesinin başlığı Hâkimin davayı aydınlatma ödevi olup, madde metninde, Hâkim, uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabilir; soru sorabilir; delil gösterilmesini isteyebilir, hükmü düzenlenmiştir. Bu bağlamda HMK 194. maddesi ile de taraflara somutlaştırma yükümlülüğü getirilmektedir. Usul ekonomisi kuralları ve M.K 2. maddesi ile öngörülen ilkeye uyularak savunmanın tam gerçekleşmesi için yargıç davacıya vakıa ve delillerini somutlaştırmasını buyurabilir. Bu yöntemle mahkeme vakıa-delil bağlantısını kurabilir.

Şu durumda, dava konusu taşınmazlar üzerindeki ürünün davacıya ait olduğuna dair mahkemece kanaat getirilemiyorsa, davacının ürünün kendisine ait olduğu yönündeki iddiasının sübutu için kendisinden delilleri sorulmalı, gösterilen delillerin toplanmasından sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmelidir. Açıklanan nedenlerle eksik inceleme ile hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda (2) sayılı bentte gösterilen nedenlerle BOZULMASINA, davacının öteki temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/02/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2016/7533, Karar No: 2018/4613, Tarih: 10.05.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/7533 E.  ,  2018/4613 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, ödeme emrinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki belgeler okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, gecikme zammı ile birlikte 14.957,48 TL idari para cezasının 6183 sayılı Yasaya göre tahsili amacıyla başlatılan 2013/10 sayılı takip dosyası üzerinden gönderilen ödeme emrinin iptalini talep etmiş olup; Mahkemece, dava konusu ödeme emrinin, borca yönelik olarak kuruma yapılan itiraz neticelendirilmeden düzenlendiğinden bahisle davanın kabulüne karar verilmiştir.

6183 sayılı Kanunun 55. maddesi, vadesinde ödenmeyen kamu alacaklarının tahsili amacıyla ödeme emri düzenlenmesi olanağını öngörmüş olup; ödeme emrine konu edilen alacağın kesinleşmiş ve tahsil edilebilir aşamaya gelmiş olması zorunluluğu bulunmaktadır. İtiraz prosedürü tamamlanmadığı halde takibe konu edilen idari para cezası mevcut ise, 5510 sayılı Yasanın 102. (506 sayılı Yasanın 140) maddesi uyarınca başlamış olan prosedür bulunup bulunmadığı araştırılarak, prosedürün varlığı halinde sonuçlanması beklenip; kesinleşen idari para cezası miktarının tespitiyle, bu miktara ilişkin ödeme emri yönünden, 6183 sayılı Yasanın 58. maddesinde sınırlı olarak sayılmış nedenlere dayalı incelemeyle sonuca varılmalıdır.

Somut olayda, iptali dava edilen ödeme emrine konu idari para cezalarının, anılan prosedür çerçevesinde, kuruma yapılan itirazların reddedildiği, fakat itirazın reddi kararının tebliğ edilip edilmediği ve süresinde İdare Mahkemesine dava açılıp açılmadığının belirgin olmadığı anlaşılmaktadır.

Hal böyle olunca, yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde araştırma yapılarak, itiraz prosedürünün tamamlanmadığının tespiti halinde takibe konu edilen idari para cezaları için, anılan prosedürün sonuçlanmasının beklenmesi, tamamlanmış ise 6183 sayılı Yasanın 58. maddesinde sınırlı olarak sayıldığı üzere, “böyle bir borcun olmadığı, kısmen ödendiği veya zamanaşımına uğradığı” konularıyla sınırlı incelemeyle sonuca varılması, gereği gözetilmeksizin, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.