muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/577, Karar No: 2015/1829, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/577 E.  ,  2015/1829 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/20625, Karar No: 2014/18566, Tarih: 24.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/20625 E.  ,  2014/18566 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanun'a aykırılık

Hüküm : Sanıklar hakkında ayrı ayrı Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılama sonunda, suç tarihinde sanıkların kültür varlığı bulmak amacıyla... İlçesi, ...Mahallesi, ... Sokak yanında bulunan arazide iş makinesi ile kaçak kazı yaptıklarından bahisle açılan kamu davası ile ilgili olarak, sanıkların savunmaları dikkate alındığında, sera yapımı için bahse konu olan arazi üzerinde bulunan suyun tahliyesi amacıyla iş makinesi ile çalışma yapıldığına ilişkin beyanlarının aksine, kültür varlığı bulmak için kazı yaptıklarına dair mahkumiyetleri için yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin bir delilin bulunmadığı, bu kapsamda, yüklenen suçun sanıklar tarafından işlendiğinin sabit olmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin, sanıkların mahkumiyetlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, sanıkların beraatlerine ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 24/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8996, Karar No: 2011/9637, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/8996 E.  ,  2011/9637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan Ülkemizin değişik yörelerindeki sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli biçimde etkileyen, kanıtlanmış farklı ve özel bir etkenin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %5 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %5 yerine %4 olarak kabulü,

2-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için aynı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 15.maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği gün itibarıyla dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

2011/8996-9637

2011/8996-9637

Dava konusu taşınmazların zeytin bahçesi olduğu yerinde yapılan inceleme sonucunda anlaşılmış ve bu ağaçların net geliri dikkate alınarak, 2010 yılı yok yılında 300 kg, 2009 yılı var yılında 1050 kg ürün alınacağı, %60'ının yağlık, %25'inin yemeklik ve %15'inin salamura zeytin olarak sınıflandırılmak ve Ticaret Borsasında her tür zeytin için belirlenen satış fiyatı esas alınarak 2009 yılı için bulunan net gelirle 2010 yılı için bulunan net gelirin toplamının yarısı (ortalaması) alınmak suretiyle hesaplama yapılmıştır. Ülkemizde zeytinin en çok üretildiği Marmara, Ege ve Akdeniz bölgelerinde dekara normal sıklıkta 17 zeytin ağacı düştüğü ve zeytin ürünü veriminin var yılı yok yılı da gözetildiğinde genelde dekar başına ortalama 400-500 kg civarında olduğu yıllardır Yargıtay'a gelen kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin dava dosyalarından bilinmektedir. Bu nedenle değerlendirmede zeytin ürününün veriminin yukarıdaki ülke ortalaması gözetilerek dekar başına en çok 500 kg'ı geçmemek kaydıyla, İlçe Tarım Müdürlüğünce 2010 yılı için bildirilen 2 TL/kg. satış fiyatı üzerinden ve dosya içerisinde bulunan İlçe Tarım Müdürlüğünün 05.05.2010 tarihli yazısında üretim giderinin 427 TL.ve geri çevirme kararıyla dosyaya getirtilen 12.08.2011 tarihli yazıda 734 TL. olarak farklı bildirilen üretim gideriyle ilgili bu çelişkinin İlçe Tarım Müdürlüğünden giderilmesinden sonra değerlendirme yapılarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan zeytin veriminin 500 kg. olarak değerlendirileceği de gözönünde tutularak İlçe Tarım Müdürlüğünden 2010 yılı itibariyle çelişkinin giderildiği ortalama dekar başına üretim giderini gösteren veri cetveli getirtilerek, bu veri cetveline göre ve kg. başına satış fiyatı da 2 TL. alınmak suretiyle kapitalizasyon faizinin %5 alınarak değerlendirme yapılan ek rapor alınarak sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 03.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21121, Karar No: 2015/33122, Tarih: 23.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/21121 E.  ,  2015/33122 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 10. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2012/357-2014/121

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin 08/03/2009-02/07/2012 tarihleri arasında davalı şirkette uluslararası tır şöförü olarak çalıştığını, müvekkilinin aylık asgari ücrete ilaveten her yurtdışı seferine karşılık gidilen ülkeye göre harcırah adı altında ücret aldığını, müvekkiline hak ettiği işçilik alacaklarının ödenmediğini, bu nedenlede iş akdinin davacı tarafından haklı nedenle feshedildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, sefer primi, ücret, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri ile işe girerken alınan açık teminat senedinin iptalini veya iadesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının 2009 yılı Mart ayından beri çalıştığını, davacıya İtalya seferini yapmak üzere müvekkil şirkete ait .. plakalı çekici ve .. plakalı dorse teslim edildiğini, İtalya seferi için yol avansı olarak 900 Euro ve 100 TL tutarında nakit parayı da müvekkil şirketten teslim aldığını, davacının parayı ve aracı teslim aldıktan sonra müvekkil şirketin hiçbir görevlisine haber vermeden garajı terkettiğini ve İtalya seferini de yapmadığını, aldığı avansları kendi yararına kullandığını ve iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, davacı hakkında görevi kötüye kullanmaktan suç duyurusunda bulunulduğunu, davacının iddialarının gerçek olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kabulüne hükmedilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İş sözleşmesinin ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II-e maddesi uyarınca davacı işçi tarafından feshedildiğinin iddia edilmesi ve bu iddianın kanıtlanmış olmasına rağmen mahkemece iş akdinin kıdem tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdiğini ispat yükünün davalı işverene ait olduğu ve davalı işverenin bunu ispatlayamadığı gerekçesine dayanılması usule aykırıdır.

3- Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut uyuşmazlıkta, yerel mahkemece davacı tanık beyanlarına göre davacının ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek hüküm kurulmuş ise de, davacı uluslararası tır şoförü olup, dosya içerisinde bulunan yurtdışı giriş çıkış kayıtlarına göre yurtdışında bulunduğu dönemlere denk gelen ulusal bayram genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek ulusal bayram genel tatil çalışması yapıp yapmadığı tespit edildikten sonra ilgili talep hakkında bir karar verilmesi gerekirken tanık beyanlarına itibarla karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

4- Kıdem tazminatı dışındaki hüküm altına alınan miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açacağının düşünülmemesi de isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 23/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2499, Karar No: 2014/22518, Tarih: 18.12.2014

**6. Ceza Dairesi         2014/2499 E.  ,  2014/22518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/383564

MAHKEMESİ : Diyarbakır 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2009

NUMARASI : 2002/16 (E) ve 2009/201 (K)

SUÇLAR : Yağma, Dolandırıcılık, Sahte para tedavüle koymak, Cürüm işlemek için teşekkül oluşturmak

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10.12.2013 günlü kenar yazısı ile Dairemize gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ve savunmanlarının temyiz itirazlarının, sanıklar hakkında kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

25/02/1999 tarihli iddianame kapsamına göre, sanık M.. E.. hakkında, yakınan M.. Ç..'a yönelik yağma suçundan, 765 sayılı Yasanın 495/1 ve 61. maddeleri uyarınca cezalandırılması istemi ile açılan davada; zamanaşımı içinde karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

1-) Sanıklar Tekyedin Işık ve R.. Ç.. arasında menfaat çatışması bulunduğu halde, 5271 sayılı Yasanın 152. maddesine aykırı şekilde, sanıklara aynı savunman atanmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) Hükümden sonra, sanık M.. B..'ın 10/03/2010, sanık C.. Ç..'in ise 10/06/2013 tarihinde öldüğünün, UYAP sisteminden alınan sanıklara ait nüfus kayıtlarında anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi gereğince değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. E.. ve savunmanı, sanık T. I. ve savunmanı, sanık R.. Ç.. ve savunmanı ile sanıklar M.. B.. ve C.. Ç.. savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 18/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6130, Karar No: 2019/3277, Tarih: 28.03.2019

**11. Ceza Dairesi         2017/6130 E.  ,  2019/3277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın 11.11.2013 tarihli “duruşmalara katılmak istediğine ilişkin” dilekçe sunduğu, yargılama esnasında duruşmalardan vareste tutulma talebinde bulunmadığı, UYAP üzerinden yapılan sorgulamada; sanığın hükümlü bulunduğu ...Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumuna 24.02.2014 tarihinde giriş yaptığı, 27.01.2015 tarihinde cezaevinden tahliye olduğu, bu suretle 15.05.2014 tarihli karar celsesinde cezaevinde bulunduğunun tespit edildiği gözetilmeden mahkemenin yargı çevresi dışında, başka suçtan... Tipi Kapalı Cezaevinde hükümlü bulunan sanığın hükmün tefhim olunduğu duruşmaya katılımı sağlanmadan veya SEGBİS yolu ile savunması alınmadan yokluğunda mahkumiyet hükmü kurulması suretiyle 5271 sayılı CMK’nin 193 ve 196. maddelerine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8970, Karar No: 2017/354, Tarih: 17.01.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/8970 E.  ,  2017/354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın usulden reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili dava dilekçesinde, evlilik birliği içinde davalı adına edinilen malvarlığı nedeniyle 5.000,00 TL alacağın davalıdan alınarak davacıya verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davacı tarafından eksik gider avansının kesin süre içinde yatırılmadığından davanın usulden reddine karar verilmiştir. Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara, hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 sayılı HMK m. 33). İddianın ileri sürülüş şekline göre dava, mal rejimin tasfiyesinden kaynaklanan alacak isteğine ilişkindir.

Tüm dosya kapsamı birlikte incelendiğinde; görülmekte olan davanın 1086 sayılı HUMK döneminde 10.06.2010 tarihinde açıldığı,. 6100 sayılı HMK'nun yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihi itibari ile davanın ilk aşaması olan dilekçeler aşamasının tamamlandığı ve “gider avansı ile ilgili olarak eksik yatırılan avansın iki hafta içinde ikmal edilmesi için kesin süre verilmesine” ilişkin ara kararın verildiği, kesin süre içinde davacı tarafından gider avansının yatırıldığı; 23.09.2014 tarihli celsede "bilirkişi raporundaki eksikliklerin giderilmesi ve giderlerin avanstan karşılanmasına" dair ara karar verildiği, 13.11.2014 tarihli celsede "masraf olmadığından ara kararın yerine getirilemediği" belirtilerek davacı tarafa "23.09.2014 tarihli ara kararaındaki işlemelerin yapılması için 600,00 TL gider avansının yatırılması için iki haftalık kesin süre verilmesine, bu sürede gider avansının yatırılmaması halinde var olan duruma göre karar verileceği hususunda davacıya ihtaratına" dair ara kararı verildiği; 22.01.2014 tarihli celsede de, bir öncelki celsedeki eksiklik giderilmediği belirtilerek "Davacı vekiline 13/11/2014 tarihli celsede önceki ara kararda belirtilen ve bilirkişinin sağlıklı rapor verebilmesi için toplanmasını istediği belgelerin ve bilgilerin toplanabilmesi için eksik gider avansını yatırması yönünde davacı vekiline 2 haftalık kesin süre verilmiş ise de davacı vekilinin bu gider avansını yatırmadığı bu nedenle eksikliklerin giderilemediği, var olan duruma göre de dosyadaki talepler konusunda bir karar verilemeceği anlaşıldığından HMK 120. madde gereğince davanın usulden reddine" karar verildiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle, Mahkemece, 03.11.2014 tarihli oturumda davacı tarafından yatırılması istenen avans gider avansı olmayıp, delil avansı niteliğindedir. Bu avansın yatırılmaması da sadece o delile dayanmaktan vazgeçme sonucunu doğurur (HMK. Md. 324).

Öncelikle, Mahkemece, 03.11.2014 tarihli oturumda davacı tarafından yatırılması istenen avans gider avansı olmayıp, delil avansı niteliğindedir. Bu avansın yatırılmaması da sadece o delile dayanmaktan vazgeçme sonucunu doğurur (HMK. Md. 324).

Öte yandan, mülga 1086 sayılı HUMK'nun 163. maddesi ile 6100 sayılı HMK'nun 94. maddesi uyarınca kesin süreye ilişkin ara kararının hiçbir duraksamaya yer vermeyecek biçimde açık olması taraflara yüklenen yükümlülüklerin, yapılması gereken işlerin neler olduğunun ve her iş için yatırılacak ücretin hiçbir şüpheye yer vermeyecek şekilde açıklanması gerekir. Ayrıca verilen sürenin amaca uygun, yeterli ve elverişli olması, kesin süreye uymamanın doğuracağı hukuki sonuçların açık olarak anlatılması ve anlatılanların tutanağa geçirilmesi, bunlara uyulmaması durumunda mevcut kanıtlara göre karar verilip, gerektiğinde davanın reddedileceğinin açıkça bildirilmesi suretiyle ilgili tarafın uyarılması gerekir (YHGK’nun 18.02.1983 gün 1980/1-1284, 1983/141; 22.11.1972 gün 8/832, 935; 13.10.2010 gün 2010/17-510-485; 28.04.2010 gün 2010/2-221-241; 28.03.2012 gün 2012/19-55-2012-249; 12.12.2012 gün 2012/9-1180-1182 sayılı kararlarında da değinilmiştir.) .

Yukarda açıklanan yasal düzenleme ve ilkeler uyarınca yapılan incelemede;

Mahkemece, davacı tarafından yatırılması istenen avansın gider avansı değil, delil avansı niteliğinde olduğu gözden kaçırılarak, davacı vekiline verilen kesin süreye ilişkin ara kararında alınması gereken delil avansının ne miktarda ve hangi işlere ilişkin olduğunun açıkça belirtilmemesi ve belirtilen sürede ara karar gereğinin yerine getirilmemesinin sonuçlarının da açıklanmaması doğru değildir. Kesin sürenin sonuç doğurabilmesi için usulünce ve eksiksiz olması gerekir. Bu nedenle, davacıya bilirkişi raporundaki eksikliklerin giderilmesi içi gerekli olan masraflar için usulüne uygun kesin süre verilmeden ve söz konusu avansın delil avansı olup yatırılmamasının ancak o delile dayanmaktan vazgeçme sonucunu doğuracağı gözetilmeksizin davanın usulden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarda gösterilen sebeplerle 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 17.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3722, Karar No: 2020/4267, Tarih: 22.10.2020

**14. Ceza Dairesi         2020/3722 E.  ,  2020/4267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Eylemler bütün halinde zincirleme olarak beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı kabul edilerek bu suçtan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükmün sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekili tarafından temyiz edilmesi ve sanık müdafisince incelemenin duruşmalı yapılmasının talep edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, belirlenen tarihte sanık müdafisinin yerinde görülen talebine istinaden duruşmalı yapılan incelemede başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin beyanında parmak sokma eyleminden bahsetmesine karşın Şişli Etfal Eğitim ve Araştırma Hastanesi ile İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporlarında yapılan genital muayenede hymenin anüler tarzda intakt izlendiğinin belirtilmesi ve tüm dosya içeriği karşısında, sanığın eylemlerini organ sokmak suretiyle gerçekleştirdiği hususunun şüphede kalıp, mevcut haliyle eylemlerin zincirleme şekilde çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının tayininde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Servis şoförü olan sanığın, üzerinde koruma, bakım veya gözetim yükümlülüğü bulunan mağdureye yönelik eyleminden dolayı hakkında TCK'nın 103/3. maddesinin tatbiki gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ve katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları ile müdafinin duruşmalı inceleme sırasındaki sözlü savunması bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.