muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/11665, Karar No: 2013/18591, Tarih: 07.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11665 E.  ,  2013/18591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle yasal kesintilerin infaz sırasında dikkate alınacağı belirtildiğine göre alacakların brüt miktarları üzerinden hüküm altına alındığının anlaşılmasına göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı şirketin Körfez İlçesinde bulunan tesislerinde 08/01/1990-30/06/2010 tarihleri arasında güvenlik görevlisi olarak çalıştığını, ilk zamanlarda 3 arkadaşı ile birlikte 3 vardiya çalıştığını, hafta tatili kullandığını, resmi ve dini bayramlarda aynı şekilde çalıştığını, ücretinin ödenmediğini, çalışanlardan birinin izne ayrılması halinde 2 güvenlik görevlisinin haftanın her günü 8 saat çalıştığını, çalışmasının son 2 yılında 2 güvenlik görevlisinin başka pozisyona kaydırılması nedeniyle 08.00-20.00 ve 20.00-08.00 olmak üzere 2 vardiya, günde 12 saat çalıştığını, bu dönemde hafta tatili kullanmadığını, resmi ve dini bayramlarda da aynı şekilde çalıştığını ileri sürerek fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, zamanaşımı savunmasında bulunmuş, davacının fazla mesai, hafta tatili ve genel tatillerde çalıştığı iddiasının doğru olmadığını, davalı işyerinde 4 güvenlik görevlisi çalıştığını, vardiyalı çalışılması nedeniyle fazla mesai yapmadığını, genel tatillerde izin kullandığını, genel tatillerde çalıştığında yerine izin kullandırıldığını, hafta tatili izni kullandığını, davacının her gün fazla mesai yapması tüm hafta tatillerinde ve genel ve resmi tatillerde çalışmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının 08/01/1990 - 25/08/2000 , 2004/5 ile 30/06/2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, çalıştığı süre içerisinde fazla çalışma, hafta tatili, resmi tatil ve dini bayram tatillerinde çalışmasının bulunduğu, dosyaya sunulan 2009 ve 2010 yıllarına ait ücret bordrolarında fazla mesai tahakkuku bulunduğu ancak bordroların davacının imzasını içermediği ve kaldı ki bu bordrolardaki tahakkuk ettirilen ücretlerin ödendiğine ilişkin banka kaydının da bulunmadığı ve davacı tarafından ihtirazı kayıt ileri sürülmeksizin bordroda belirtilen ödemelerin alındığına ilişkin banka kayıtları da bulunmadığı ve bu nedenle bordrolar imzalı olmadığından bu bordrolara itibar edilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda; Mahkemece dosyaya sunulan ve fazla mesai tahakkuku bulunan ücret bordrolarına davacının imzasının olmaması nedeniyle itibar edilmemiş ise de

davacının ücretinin banka kanalıyla ödenip ödenmediği kuşkuya yer vermeyecek şekilde tespit edilerek, banka kanalıyla ödendiğinin tespiti halinde fazla mesai tahakkuku bulunan aylara ilişkin olarak bordrolarla banka kayıtlarının uyumlu olup olmadığı tespit edilmeli, banka kayıtları ile ücret bordrolarının uyumlu olduğunun ve yapılan banka ödemelerine davacının ihtirazı kaydının olmadığının tespiti halinde fazla mesai tahakkuku bulunan aylar dışlanarak yapılacak hesaplama ile davacının fazla mesai alacaklarının belirlenmesi gerekirken yazılı şekilde eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 07.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20394, Karar No: 2020/13420, Tarih: 26.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/20394 E.  ,  2020/13420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-f maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasa'nın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesi'nin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/37625, Karar No: 2011/6303, Tarih: 28.03.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/37625 E.  ,  2011/6303 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/4310

MAHKEMESİ : Bağcılar 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2007

NUMARASI : 2007/755 Karar - 2006/533 Esas

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Kaçak tespit tutanağı ve sayaç ayar raporunda, sayacın bakanlık mühürlerinin açıldığı ve numaratörle oynanmış olduğunun tespit edildiğinin belirtilmesi, sanığın; “evde kiracı olduğunu, eve taşınırken sayacı kontrol etmediğini” savunması karşısında, öncelikle sanığın savunması araştırılarak, evde hangi tarihten itibaren oturmaya başladığı, kolluk aracılığı ile muhtarlık kayıtları, komşulardan, gerektiğinde su ve telefon abone kayıtları araştırıldıktan ve ev sahibi dinlenildikten sonra tespit tarihinden geriye ve ileriye doğru birer yıllık dönemlere ait tüketim miktarlarını gösteren föy üzerinde, kaçak kullanımda bulunulduğu iddia edilen dönemdeki tüketimin kurulu güç ile orantılı olup olmadığı ve suç tarihinden sonra tüketimde bariz bir artma olup olmadığı hususlarında elektrik bilirkişisinden rapor aldırılarak ve tutanak düzenleyicilerin tanık sıfatıyla beyanlarının saptanarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken bu hususlar araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Beraat kararının dayanağını oluşturan kanun maddesi yazılmayarak 5271 Sayılı CMK’nun 230/2. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 28.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4278, Karar No: 2021/6850, Tarih: 16.11.2021

**1. Hukuk Dairesi         2021/4278 E.  ,  2021/6850 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 6. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava; tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davacı, dava konusu ... ada ... parsel sayılı taşınmazın maliki olduğu, 28.07.1868 yılında davacı ... Kilisesine ... ... Mezarlığı olarak bağışlandığı iddiasıyla tapu kaydının iptali ile adına tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, davanın husumet ve hakdüşürücü süreden reddini savunmuştur.

Kadastro sonucunda, ... İlçesi ... Mahallesi çalışma alanında bulunan ... ada ... parsel sayılı 2736,90 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, 1580 sayılı Belediye Kanunu'nun 160. maddesi ve 11410 sayılı mezarlıklar nizamnamesinin 1. ve müteakip maddeleri gereğince mezarlık vasfıyla ... (Büyükşehir) Belediye Başkanlığı adına tespit ve tescil edilmiştir.

Yargılama sırasında ... feri müdahil olarak davaya katılmıştır.

İlk Derece Mahkemesince, mezarlığa defin işleminin yapılmamasının mezarlığa metruk özelliği vermeyeceğini, metruk olarak kabul edilse dahi mezarlık taşınmazı usullerine uygun olmaksızın mezarlığın kaldırılmasının uygun düşmeyeceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile çekişmeli ... da ... parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptaliyle davacı adına tesciline karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu üzerine ... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesince, davalı vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile ilk derece mahkeme kararının kaldırılmasına, davanın HMK 114/1. ve 115/2. maddeleri gereğince usulden reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 16/11/2021 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekilleri Avukat ... ve ... ile temyiz edilen davalı ... vekili Avukat ... geldiler, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen feri müdahil vekili Avukat gelmedi. Yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili temyiz dilekçesi ile hak düşürücü sürenin dar yorumla ele alınması nedeniyle Anayasanın 36. ve Aihs 6. maddelerinin ihlal edildiği 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin 3. fıkrası ile Geçici 4. maddesinin 3. fıkrasının Anayasaya aykırı olduğu iddiasında bulunmuşlardır.

Anayasanın 152. maddesi uyarınca aykırılık iddiasının ciddi olduğu kanısına da varılmadığından davacı vekilinin Anayasaya aykırılık iddialarının reddine.

İşin esası bakımından;

Davacı vekili temyiz dilekçesi ile hak düşürücü sürenin dar yorumla ele alınması nedeniyle Anayasanın 36. ve Aihs 6. maddelerinin ihlal edildiği 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 12. maddesinin 3. fıkrası ile Geçici 4. maddesinin 3. fıkrasının Anayasaya aykırı olduğu iddiasında bulunmuşlardır.

Anayasanın 152. maddesi uyarınca aykırılık iddiasının ciddi olduğu kanısına da varılmadığından davacı vekilinin Anayasaya aykırılık iddialarının reddine.

İşin esası bakımından;

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.11.2020 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince gelen temyiz edilen vekili için 3.050.00 TL. duruşma vekâlet ücretinin ve aşağıda yazılı 14,90 TL bakiye onama harcının temyiz edenden alınmasına, 16.11.2021 tarihinde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1098, Karar No: 2021/9074, Tarih: 27.04.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/1098 E.  ,  2021/9074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik lehe olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerde uygulama maddesinin TCK'nın 116/2-4 yerine TCK'nın 116/1-4 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiş, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının Sanık ... hakkında uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

1) Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan ve uzun süreli olan 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezasının adli para cezasına çevrilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2) Daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı 3 aydan fazla hapis cezasına mahkum edilmeyen ve TCK'nın 51/1 maddesinin (a) bendine göre tayin olunan cezanın ertelenmesine yasal engel bulunmadığı belirlenen sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında, ertelemeye yer olmadığına karar verilirken "sanığın ve suça sürüklenen çocuğun suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığını" irdeleyen yasal ve yeterli gerekçe gösterilmesi gerektiği gözetilmeden, " sanık ve suça sürüklenen çocuğun suç işledikten sonra yargılama sürecinde çok sayıda suça ilişkin mahkumiyleri oluştuğu anlaşılmakla, yargılama sürecinde pişmanlık göstermeyen ve bu nedenle bir daha suç işlemeyeceği konusunda mahkememizce olumlu kaanate varılmayan sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hapis cezasının ertelenmesine yer olmadığına, şeklindeki yetersiz gerekçeyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerde ertelemeye yer olmadığına karar verilmesi,

3) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/02/2009 tarih ve 2008/11-250, 2009/13 sayılı kararında da belirtildiği üzere hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesinin objektif koşullarından birisi de suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi olduğu, ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli bulunmayan suçlar yönünden bu koşulun aranmayacağı, işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun zarar doğurmaya elverişli suçlardan olmadığı gözetilmeden, suç tarihi itibariyle adli sicil kaydına göre engel sabıkası olmadığı anlaşılan sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesinin 6. fıkrasının (b) bendinde belirtilen sanığın “kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması” koşulunun oluşup oluşmadığı değerlendirilerek sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken “suçun işlendiği tarihte sanığın ve suça sürüklenen çocuğun sabıka kaydı bulunmadığı anlaşılsa dahi suç tarihinden sonra yargılama sürecinde çok sayıda suça ilişkin mahkumiyetleri oluştuğu anlaşılmakla, sanığın ve suça sürüklenen çocuğun suça meyilli kişiliği nedeniyle bir daha suç işlemeyecekleri konusunda mahkememizce olumlu kaanate varılmadığından taktiren sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hapis cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına” şeklindeki yetersiz gerekçeyle işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlerde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 27/04/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4249, Karar No: 2023/4995, Tarih: 24.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/4249 E.  ,  2023/4995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1284 E., 2022/592 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Serik 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/268 E., 2021/44 K.

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi ve kâl davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin 12/06/2018 tarihinde dava konusu yerdeki kardeşi ...'in hissesini satın aldığını, davalının satıştan haberi olmasına rağmen taşınmaza zeytin fidanı dikerek taşınmazı işgal ettiğini, defalarca uyarılmasına rağmen işgaline son vermediğini belirterek el atmasının önlenmesini ve zeytin ağaçlarının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; dava konusu taşınmazda müvekkilinin paydaş olup toplam 3.512,53 m² hissesi olduğunu ve bu hisseyi ...'a kiraladığını, mahkemenin paydaşın yer kullanıp kullanmamasına göre değerlendirme yapması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen esas ve karar ... kararı ile; tüm dosya kapsamında; paydaşlar arasında dava konusu edilen parselde fiili taksimin olmadığı, davalı ...'nın hissesinden fazla yer kullanmadığı, payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu elatmanın önlenilmesi davası ile değil, kesin sonuç getiren taksim veya şüyun satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözmesi gerektiği belirtilerek davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; yargılama ve keşif sırasında dinlenen tanık ...’in beyanlarına göre davacının yerini kullanmadığının açıkça ifade edildiğini, tanığın anlatımından tarafların annelerin ölümünden sonra taşınmazı fiilen taksim ettikleri ve kendi aralarında yazılı olmasa da şifahi olarak bir kullanım şeklinin oluştuğunun anlaşıldığını, mahkemece bu tanığın ifadesinin hiç dikkate alınmadığını, davacının hiç yer kullanmadığının dikkate alınmadığını, eksik incelemeyle karar verildiğini belirterek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen esas ve karar ... kararı ile; davanın, paydaşlar arası el atmanın önlenmesi istemine ilişkin olup 104 ada 2 parsel ... taşınmazın tarla vasfı ile davacı, davalı ve dava dışı kişiler adına kayıtlı olduğunu, dava konusu taşınmaz üzerinde tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi, özel bir parselasyon planı veya fiili kullanma biçiminin oluşmadığını, davalının tapu kaydındaki hissesinden daha az bir bölümü zeytin dikmek suretiyle kullandığını, davalının hissesinden daha az bir bölümü kullanması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru olup, her ne kadar ilk derece mahkemesince farklı bir gerekçe ile karar verilmiş ise de sonuç itibariyle doğru olan hükme yönelik istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili yukarıda IV-B bölümünde belirtilen sebeplerle kararı temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, paydaşlar arası el atmanın önlenmesi ve kâl talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 ... Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 4721 ... ... Medeni Kanunu’nun “Mülkiyet hakkının içeriği” başlıklı 683 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki el atmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir.

Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.