muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/31825, Karar No: 2015/32523, Tarih: 17.11.2015

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin davacı şirkete ait iş yerinde çalıştığı, işçinin aldığı ücretin miktarında ve hizmet süresinde uyuşmazlık olduğu, davacı işçinin iddiaya göre iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı olmayan sebep ile feshi nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretleri ile asgari geçim indirimi işçilik alacaklarının tahsili için belirsiz alacak davası açtığı anlaşılmıştır.

Tazminat ve alacakların belirlenmesine esas olan ve hesabın unsuru sayılan ücretin belirlenmesi işverenin elindeki bilgi ve belgelere dayanıp, yargılamayı gerektirmektedir. Bu nedenle davanın belirsiz alacak davası olarak görülmesi gerekir.

Kaldı ki Mahkemece dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verilmesi gerekirken davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddetmiştir. Bu şekilde tamamlanabilir dava şartı olan hukuki yarar şartının gerçekleşmediğinden söz edilemez. Bir başka ifadeyle, dava şartı noksanlığı hüküm anında giderilebilecekken 6100 sayılı HMK'nun 115 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, başlangıçtaki dava şartı noksanlığından ötürü, davanın usulden reddi mümkün değildir.

Davanın başlangıçta belirsiz alacak davası olarak açıldığı da gözetilerek esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27, Karar No: 2015/12592, Tarih: 04.11.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/27 E.  ,  2015/12592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 7. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 10/07/2014

NUMARASI : 2012/725-2014/400

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ..... 'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, kayden paydaşı olduğu 59 parsel sayılı taşınmazı davalının kendisinin kullanması ya da başkasına kiraya vermek suretiyle haksız olarak işgal ettiğini ileri sürerek ecrimisile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, payından fazla yer kullanmadığını, muhtesatın mülkiyetinin kendisine ait olduğunun hükmen belirlendiğini, ecrimisil koşullarının oluşmadığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ortaklığın giderilmesi davası ile intifadan men koşulunun gerçekleştiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu arsa niteliğindeki 59 parsel sayılı taşınmazın dava dışı kişiler ile birlikte taraflar adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu, taşınmaz üzerinde bulunan 3 katlı binanın 183 m² lik bölümünün 59 parsel sayılı taşınmaz içinde kaldığı, 20.7.2010 tarihinde davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine ortaklığın giderilmesi davasının açıldığı, sonrasında davalı tarafından diğer paydaşlar aleyhine açtığı dava sonucunda Bursa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/534 esas 2012/267 karar ve 15.5.2012 günlü kararı ile üç katlı binanın davalı R.. D.. tarafından yapıldığının tespitine karar verildiği ve derecattan geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olaya gelince; dosya içinde bulunan 1.1.2009 başlangıç tarihli 10 yıl süreli adi yazılı kira sözleşmesine göre, davalı tarafından iki katlı boş mağazanın dava dışı Y.A.'a kiralandığı, yapılan keşif sonrasında ise 3 katlı binanın "K. Y" adı altında lokanta olarak işletildiği saptanmış ise de; arsa niteliğindeki 59 nolu parselin geri kalan bölümlerinin nasıl ve kimler tarafından kullanıldığı açıklığa kavuşturulmamıştır.

Somut olaya gelince; dosya içinde bulunan 1.1.2009 başlangıç tarihli 10 yıl süreli adi yazılı kira sözleşmesine göre, davalı tarafından iki katlı boş mağazanın dava dışı Y.A.'a kiralandığı, yapılan keşif sonrasında ise 3 katlı binanın "K. Y" adı altında lokanta olarak işletildiği saptanmış ise de; arsa niteliğindeki 59 nolu parselin geri kalan bölümlerinin nasıl ve kimler tarafından kullanıldığı açıklığa kavuşturulmamıştır.

Hâl böyle olunca; mahkemece öncelikle yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, çekişme konusu taşınmazın geri kalan bölümlerin kullanım durumlarının belirlenmesi, davacının nizasız olarak kullanabileceği bölümlerin olup olmadığının saptanması, ayrıca UYAP ortamında gelen belgelerden çekişme konusu taşınmaza yönelik aynı taraflar ve bir şirket arasında görülmekte olan Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2012/639 esas sayılı dava dosyasınında bulunduğu anlaşılmakla, anılan dava dosyasınında incelenerek taraflar arasındaki anlaşmazlığın açıklığa kavuşturulması, hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmadığı gibi; kabule göre de mahkeme kararı ile çekişme konusu taşınmazdaki üç katlı binanın davalıya ait olduğunun saptandığı gözetilmeksizin, binanın tamamı üzerinden kira gelirine göre hesaplanan ecrimisilin hüküm altına alınmış olması da isabetli değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/2.maddesi yollaması ile 1086 sayılı HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13291, Karar No: 2016/11918, Tarih: 03.11.2016

**18. Hukuk Dairesi         2015/13291 E.  ,  2016/11918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dava konusu taşınmazla aynı bölgede bulunan ve 06.01.2012 tarihi itibariyle değerlendirilen bir başka taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti davasının Dairece yapılan temyiz incelemesinde (...1.Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/14 Esas-2012/506 Karar, Dairenin 2013/557 Esas-1627 Karar sayılı) hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda kuru arazide münavebeye buğday, buğday samanı, bamya ve enginar alınarak bedel tespit edilmesine ve bu münavebe planı Dairemizce uygun bulunmasına rağmen, dava konusu dosyada münavebe planında birinci yıl bamya, ikinci-üçünücü-dördüncü-beşinci-altıncı yıllar enginar alınması suretiyle bedel tespit edilmesi,

2-Bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin 2014 yılı itibarıyla kuru şartlarda dekar başına asgari ve azami verimini, kilogram başına toptan satış fiyatını ve dekar başına ayrıntılı üretim giderini gösterir veri cetvelinin (gider kalemlerini tek tek açıklar biçimde) gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilip raporun denetlenmemesi,

3-2942 Sayılı Kamulaştırma Kanununun 6487 sayılı Kanunla değiştirilen Geçici 6.maddesinin onikinci ve onüçüncü fıkraları 13.03.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 13.11.2014 tarih ve 2013/95 Esas, 2014/176 Karar sayılı kararıyla iptal edildiğinden; 04.11.1983 tarihinden sonra el koyulan taşınmazlar yönünden, kamulaştırmasız el koyma nedeniyle açılan davalarda, mahkeme ve icra harçları ile her türlü vekalet ücretinin nispi olarak uygulanması gerekmekte olup mahkemece nisbi harç ve nisbi vekalet ücreti yerine maktu karar ve ilam harcına ve maktu vekalet ücretine hükmedilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 03.11.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4147, Karar No: 2023/11567, Tarih: 23.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/4147 E.  ,  2023/11567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/102 Esas, 2016/128 Karar

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili ve ecrimisil istemine ilişkin davada yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı idare vekilince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 02.05.2019 tarihli ve 2017/35615 Esas, 2019/8306 Karar sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş, davalı idarenin karar düzeltme talebi Dairemizin 23.01.2020 tarihli ve 2019/7682 Esas, 2020/1239 Karar sayılı ilamı ile reddedilmekle karar 23.01.2020 tarihinde kesinleşmiştir.

Davalı idare vekilinin 09.03.2022 havale tarihli dilekçesi ile tavzih talebinde bulunulmuş; mahkemece 20.07.2022 tarihli ek karar ile tavzih talebinin kabulüne karar verilmiştir.

Ek karar davalı idare vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

Davalı idare vekili 10.08.2022 havale tarihli temyiz dilekçesinde kararın infazının sağlanabilmesi için ... Tapu Sicil Müdürlüğünce, Tapu Kadastro Genel Müdürlüğünün 2019/13 sayılı genelgesinin 10 uncu maddesinin ikinci fıkrası gereği tavzih kararı alınması gerektiği bildirildiğinden idarelerinin talebi üzerine verilen 20.07.2022 tarihli tavzih kararının “Davacıya ait dava konusu İstanbul ili, ... ilçesi, ... Paşa Mahallesi 575 ada 1 parsel sayılı taşınmazın 01.04 2016 tarihli bilirkişi raporunda (a ) harfi ile gösterilen ve yol olarak fiilen el atılan 129 82 m²lik kısmının tapu kütüğüne cinsi yol olarak ve 66/115 hissesi ... Belediyesi, 21/115 hissesi davacı ... ve 28/115 hissesi ise diğer dava dışı hissedar olan Müzeyyen Bıyık adına tescil edildikten sonra davacı ... adına tescil edilen 21/115 hissenin kamulaştırma sebebiyle ... Belediyesi adına tescil edilmesi" şeklinde kararın düzeltilmesini talep etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 305 inci maddesinde; "Hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyor yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa, icrası tamamlanıncaya kadar taraflardan her biri hükmün açıklanmasını veya tereddüt ya da aykırılığın giderilmesini isteyebilir." hükmü düzenlenmiştir.

Dosyada bulunan bilgi ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; davalının kararda belirtilen hisse hatasının düzeltilerek tavzih talebinin kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idarenin dava konusu olmayan paylar yönünden tescil hükmü kurulması yönündeki talebi yerinde olmadığından Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olup temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Dosyada bulunan bilgi ve belgelere, kararın dayandığı gerekçelere göre; davalının kararda belirtilen hisse hatasının düzeltilerek tavzih talebinin kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davalı idarenin dava konusu olmayan paylar yönünden tescil hükmü kurulması yönündeki talebi yerinde olmadığından Mahkemece verilen ek karar yukarıda anılan Kanun hükümlerine uygun olup temyiz isteminin reddi ile söz konusu kararın onanması gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı idare vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından Mahkemece verilen 20.07.2022 tarihli ek kararın ONANMASINA,

Davalı idare vekilinden peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

23.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1453, Karar No: 2015/2861, Tarih: 09.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1453 E.  ,  2015/2861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 30. İş (Kapatılan Bakırköy 14. İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2013 gün ve 2009/796 E., 2013/128 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 12.07.2013 gün ve 2013/17277 E., 2013/17301 K. ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’ncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulunun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00:-TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/584, Karar No: 2011/1155, Tarih: 31.01.2011

**7. Ceza Dairesi         2008/584 E.  ,  2011/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kaçakçılık

HÜKÜM : Kamu davasının ortadan kaldırılmasına ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hüküm 08.11.2007 tarihinde sanıklar ..., ... ve ... müdafileri tarafından temyiz edilmiş olup, anılan temyiz dilekçesi tebliğnamenin düzenlenmesinden sonra dosyaya intikal etmiş olması nedeniyle adı geçen sanıklar hakkında tebliğnamede görüş belirtilmediğinden, bu temyize ilişkin ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.01.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21710, Karar No: 2014/15575, Tarih: 17.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21710 E.  ,  2014/15575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sigara kaçakçılığı

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9208, Karar No: 2021/8962, Tarih: 24.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/9208 E.  ,  2021/8962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararından sonra hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalı ... San. A.Ş. vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 09.09.2009 tarihinde davalı işyerine ait araç ile işyerinin önündeki bahçede beklerken sel baskınına maruz kalması sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin onay tarihinden itibaren faiziyle birlikte tahsili istemine ilişkindir.

1-) 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, işverenin sorumluluğunun belirlenmesinde kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı belirtilmiştir. Kaçınılmazlık olgusundan ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği konusunda geçerli mevzuat hükümleri çerçevesinde, doğabilecek olası zararlı sonuçların önlenmesi yönünde, duruma ve koşullara göre ilgililerden beklenebilecek tüm özenli ve dikkatli çabaya karşın sigortalıyı bedence veya ruhça arızaya uğratan iş kazasının meydana gelmesi durumunda söz edilebilir. Günümüz teknolojisinde bir takım olayların sonuçlarının kısmen kaçınılmazlık/kötü rastlantılarla açıklanması, alınabilecek önlemler düşünüldüğünde olanaksızdır. Kaçınılmazlık/kötü rastlantı olarak adlandırılan olguların bir çoğunun temelinde insan yanılgı ve savsamaları, özen eksikliği bulunduğu bir gerçektir. Unutulmamalıdır ki, her birey, zararlı sonuçların önlenmesi için durum ve koşulların kendisine yüklediği özen ve dikkat yükümünü göstermek zorundadır. Öngörülebilir sonuçlar karşısında kaçınılmazlık/kötü rastlantı yönünde değerlendirme yapılamaz.