muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10504, Karar No: 2021/75, Tarih: 20.01.2021

Mahallinde yapılan keşifte dinlenen mahalli bilirkişiler; taşınmazın öncesinde taşlık olduğunu, eskiden mera olarak kullanıldığını, çok fazla taşlık olduğunu, köyün orta malı olmadığını, orman ve köy tüzel kişiliğine ait yerlerle bir ilgisinin bulunmadığını, köy içerisinde taşlık olduğunu, kamu hizmetinde hiçbir zaman kullanılmadığını, davacının taşları ve otları üç ay içerisinde temizleyerek ev ve bahçe olarak 30 yıl kadar önce kullanmaya başladığını bildirmişler; iki davacı tanığı da benzer beyanda bulunmuşlardır. İdarece verilen yazı cevabından da, mera tahsisinin olmadığı bildirilmiştir. Bu haliyle taşınmazın öncesinin köy yerleşim yeri içerisinde bulunan taşlık niteliğindeki boşluk alanlar olduğu, kamu malı niteliğindeki kadim mera olarak kabulünün mümkün görünmediği, bu boşluklarda hayvanların otlamasının kamu malı niteliğindeki kadim mera olduğu anlamına gelmeyeceği, TMK’nın 713 ve 3402 sayılı Kadastro Kanunun 14 ve 17. maddesinde öngörülen şartların oluşması halinde imar-ihya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile kazanılabilecek taşınmazlardan olduğu anlaşılmaktadır. Ancak; Mahkemece bu yönde yapılan araştırma ve inceleme de yeterli bulunmamaktadır.

Diğer yandan; 4721 sayılı Medeni Kanunun 713/3. maddesi uyarınca, tescil davalarının Hazineye ve ilgili kamu tüzel kişilerine veya varsa tapuda malik gözüken kişinin mirasçılarına karşı açılacağı düzenlenmiştir. Davada Hazine ve ... taraf olarak yer almakta ise de, yargılama sırasında 30.03.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6360 sayılı Kanunun 1/2. maddesi ile Kahramanmaraş Büyükşehir Belediyesinin sınırları il mülkî sınırları olarak genişletilmiş ve bu sınırlar içinde kalan köy ve beldelerin tüzel kişilikleri sona erdirilerek bağlı bulundukları ilçe belediyelerine mahalle olarak katılmış olduklarından, 5216 sayılı Kanun hükümleri ve 6360 sayılı Kanunun geçici 1.maddesinin 13. fıkrası gereğince davanın, Kahramanmaraş Büyükşehir Belediye Başkanlığına da yöneltilmesinde yasal zorunluluk bulunduğu halde, bu husus gözden kaçırılarak, yöntemince taraf teşkili sağlanmadan hüküm kurulması cihetine gidilmiştir. Taraf teşkilinin sağlanmas ı 6100 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun 114/1-d maddesi uyarınca dava şartı olup istek olmaksızın resen gözetilmesi gerekir.

Hal böyle olunca; Mahkemece öncelikle davacıya, davasını Kahramanmaraş Büyükşehir Belediye Başkanlığı' na da yöneltmesi için süre ve imkan tanınmalı, bu yolla taraf teşkilinin tamamlanması halinde adı geçen belediyeden savunma ve delilleri sorulmalı, bildirdiği takdirde delilleri toplanmalı ve daha sonra mahallinde, yerel bilirkişiler ve taraf tanıkları ile jeodezi veya fotoğrametri uzmanı harita mühendisi ve 3 kişilik ziraat mühendisi bilirkişi kurulunun katılımıyla yeniden keşif yapılmalı, yerel bilirkişiler ile taraf tanıklarından, taşınmazın hangi tarihte kim tarafından imar-ihyasına başlandığı, imar-ihyanın hangi tarihte tamalandığı, taşınmaz üzerinde ekonomik amacına uygun tarımsal zilyetliğin hangi tarihte başladığı ve kim tarafından ne şekilde sürdürüldüğü hususlarında olaylara dayalı olarak beyan alınmalı, beyanları arasında oluşabilecek çelişkiler gerektiğinde yüzleştirme yapılmak suretiyle yöntemince giderilmeye çalışılmalı; jeodezi ve fotogrametri bilirkişisinden, bölgeye ait 1985 ve 1999 tarihli hava fotoğrafları üzerinde stereoskop aletiyle inceleme yaptırılarak, taşınmazın dava tarihine göre 20 yıl öncesindeki niteliğinin ne olduğu, tarım arazisi olarak kullanılan yer olup olmadığı, sınırlarının oluşup oluşmadığı hususlarında ve çekişme konusu taşınmazın konumu hava fotoğraflarında gösterilmek suretiyle rapor düzenlenmesi istenilmeli; ziraatçi bilirkişi kurulundan da, taşınmazın toprak yapısı, bitki örtüsü, kullanım durumu ile ilgili komşu taşınmazlarla mukayeseli olarak ayrıntılı ve fotoğraflarla desteklenmiş, bu yerin önceki ve şimdiki niteliği, arazinin ekonomik amacına uygun olarak tarım arazisi niteliğiyle kullanılıp kullanılmadığı, imar-ihyasının tamamlanıp tamamlanmadığı, zilyetliğine ne zaman başlanıldığı hususlarında gerekçeli rapor alınmalı ve sonucuna göre bir karar verilmelidir. Mahkemece, bu hususlar tam ve doğru bir şekilde yerine getirilmeden karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, kabule göre de; 3402 sayılı Kadastro Kanunun 17. maddesinde; orman sayılmayan devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz malların 14. maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde Hazine adına tespit edileceği düzenlenmesine rağmen, diğer bir anlatımla, eldeki davada ekonomik yarar sağlaması mümkün taşınmazların davalı Hazinenin talebi üzerine Hazine adına tesciline, devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ya da kamu malı niteliğinde mera olduğu düşünülen taşınmazlar yönüyle ise Hazinenin talebinin reddine karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına karar verilmesi dahi isabetsiz olup davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 13.12

.12.2019 tarih 2016/17529-2019/8440 Esas, Karar sayılı onama ilamının ortadan kaldırılmasına, yukarıda belirtilen nedenlerle usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan karar düzeltme harcının talep halinde iadesine, 20.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2138, Karar No: 2013/23672, Tarih: 28.10.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/2138 E.  ,  2013/23672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 73/4, CMK'nın 223/8 maddeleri gereğince davanın

düşmesine,

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkındaki davanın düşmesine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın olaydan yaklaşık 3 saat sonra hastane polisine verdiği ifadesinde, olay nedeniyle kimseden şikayetçi olmadığını beyan etmiş ise de, Nazilli Cumhuriyet Başsavcılığına verilen 27.10.2010 tarihli şikayet dilekçesi ve kollukta alınan 22.02.2011 tarihli ifadesi ile duruşmada alınan ifadesinde, şikayetçi olduğunu belirterek olay günü vermiş olduğu ifadenin hastanede alındığını, bilincinin yerinde olmadığını, polisin ısrarı üzerine ifade verdiğini beyan etmesi, katılana ait İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen onaysız fotokopi epikriz raporlarına göre, yaklaşık 6 metre yükseklikten düşen hastanın yapılan tetkiklerinde torakal vertebra kırığı saptanarak acil servise sevkedildiği, acil serviste değerlendirilen hastanın torakal vertebra kırığı + parapleji tanısıyla beyin cerrahi servisine yatırıldığı, kaburgalar, sternum ve torasik omurga kırıkları, torasik vertebra kırığı nedeniyle operasyona alındığı, yoğun bakımda takip edildiği, aynı hastaneye ait 28.09.2012 tarihli onaysız fotokopi sağlık kurulu raporuna göre; katılana opere torokal vertebra kırığı tanısı konularak, olay nedeniyle torasik vertebra kırığı, flaksıd parapleji, tanımlanmamış depresif nöbet, tanımlanmamış bradıkardi oluştuğu, 28.09.2010-06.10.2010 tarihleri arasında yatarak tedavi gördüğü, 28.09.2010-27.12.2010 tarihleri arasında istirahatinin uygun görüldüğünün belirtilmesi karşısında, katılandaki yaralanmanın ciddiyeti dikkate alındığında, katılanın olaydan sonra bilincinin yerinde olup olmadığı, şuurunun açık olup olmadığı, olaydan kısa bir süre sonra alınan ifadesine itibar edilip edilemeyeceğinin tespiti açısından, katılanın olaydan sonra kaldırıldığı Nazilli Devlet Hastanesine ilişkin tüm tedavi belgeleri ve müşahade evraklarının getirilerek ayrıca, katılanın 27.09.2010 tarihli kolluk ifadesinde imzaları bulunan tanıklar kuzeni... ve...'nın ifadelerinin alınmasından sonra, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

1- Katılan hakkında kaza sebebiyle oluşan yaralanması ile ilgili kesin rapor alınmadan, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Dosyada bulunan katılana ait İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesine ait epikriz raporları, iş görmezlik belgesi, sağlık kurulu raporu ile 27.09.2010 tarihli şikayetten vazgeçmeye ilişkin kolluk ifade tutanağının onaysız fotokopi belge niteliğinde olduğunun gözetilmemesi,

Kabule göre de;

1- Katılan hakkında kaza sebebiyle oluşan yaralanması ile ilgili kesin rapor alınmadan, eksik soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Dosyada bulunan katılana ait İzmir Atatürk Eğitim ve Araştırma Hastanesine ait epikriz raporları, iş görmezlik belgesi, sağlık kurulu raporu ile 27.09.2010 tarihli şikayetten vazgeçmeye ilişkin kolluk ifade tutanağının onaysız fotokopi belge niteliğinde olduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/245, Karar No: 2015/1050, Tarih: 02.03.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/245 E.  ,  2015/1050 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbts

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Kasten yaralamanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olması ve bu suçun silahla işlenmesi halinde öngörülen hapis cezasının sekiz yıldan az olamayacağı; olayımızda olduğu gibi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası öngören TCK'nın 86/1.maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren nedenlerin bulunması halinde bu cezanın üst sınırının on iki yıl on sekiz aya kadar ulaşabileceği (TCK'nın 86/1,86/3-e,87/2-b,87/2-son); on iki yıl on sekiz ay hapis cezasının, kasten yaralama suçları için öngörülen cezanın üst sınırı olduğu, anılan sekiz yıl hapis cezasının bu cezanın yarısından (altı yıl dokuz aydan) fazla olduğu; kasten insan öldürmeye teşebbüs suçu için öngörülen cezanın, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığına göre, dokuz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası olduğu (TCK'nın 35/2); Anılan suçlar arasında hiyerarşik bir denge (önem sırası, daha ağır bir ceza ile cezalandırmayı gerektirme hali) bulunduğu; uygulamada birliğin sağlanması için, bu dengenin korunması gerektiği, 35.maddenin uygulanmasında esas alınması gereken tek “ölçüt” ün “meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı” olduğu; 35.madde uyarınca cezanın alt ve üst sınırlar arasında belirlenmesinde yargıca takdir hakkı tanınmış ise de, takdirde yanılgı bulunup bulunmadığını denetlemenin, uygulamada birliği sağlamakla görevli Yargıtay’a ait olduğu; "Tehlike" sözcüğünün, büyük bir zarara yada yok olmaya yol açabilecek bir durum yada şey olarak, "zarar" sözcüğünün, bir şeyin, bir olayın yol açtığı kötü sonuç olarak, “hayati tehlike” kavramının, yaralama ile başlayan ve ölüme yol açabilen, tedavi ile düzelse bile kişiyi ölüme yaklaştırmış olan tablo olarak tanımlandığı konuları gözönünde tutularak somut olaya bakıldığında; sanığın av tüfeği ile ateş ederek mağduru sağ ön kol lateral ve batın bölgesinden çok sayıda saçma tanesi isabeti sonucu, karaciğerde, midede, kolonda yaralanmaya, yaşamsal tehlike geçirmesine ve safra kesesinin alınması nedeniyle duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılmakla, 35.madde uyarınca, meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığı birlikte değerlendirilerek, cezanın üst sınırdan tayini gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde 12 yıl hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle eksik ceza tayini,

b) Mağdurun, sanığa hakaret edip, kendisini basit tıbbı müdabhale ile giderilebilecek şekilde darp etmekten ibaret haksız fiil niteliğindeki eylemleri nedeniyle 1/4'den 3/4 oranına kadar indirim öngören TCK'nın 29. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada asgari orana yakın bir indirim yerine 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

b) Mağdurun, sanığa hakaret edip, kendisini basit tıbbı müdabhale ile giderilebilecek şekilde darp etmekten ibaret haksız fiil niteliğindeki eylemleri nedeniyle 1/4'den 3/4 oranına kadar indirim öngören TCK'nın 29. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada asgari orana yakın bir indirim yerine 1/2 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2-)Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık M.. Ç..'in kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, eleştiri nedeni saklı kalmak üzere cezayı azaltıcı tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri nedenleri dışında isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin eksik incelemeye, gönüllü vazgeçme hükmünün uygulanması gerektiğine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, sanık hakkında kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,02/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1115, Karar No: 2015/1638, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1115 E.  ,  2015/1638 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/8534, Karar No: 2015/7718, Tarih: 30.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/8534 E.  ,  2015/7718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, arsa sahibi müvekkili ile davalı arasında imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince davalının müvekkiline teslim etmesi gereken 4 daireyi süresinde bitirip teslim etmediğini ileri sürerek, ıslahla 35.492,00 TL kira tazminatının faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, daireleri süresinde teslim ettiğini, davacının teslim edilen daireleri 3. kişilere devrettiğini, davacının alacağı kira bedelini, başka bir sözleşme nedeniyle davacıdan olan alacağına saydıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince daireleri teslim etmesi gereken tarih olan 26.10.2008 tarihinde teslim etmediği, 2 dairenin davacı tarafından 01.07.2009 tarihinde teslim alındığı, diğer dairelerin davacıya teslim edildiğine dair delil bulunmadığı, bu nedenle davalının, sözleşme gereğince dairelerin teslim edilmesi gereken tarih ile 2 daire için fiilen teslim alınan tarih arası, diğer 2 daire yönünden ise, dava tarihine kadar oluşacak kira bedelinden sorumlu olduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 35.492,00 TL'nin davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

1) Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle temyiz edenin sıfatına göre davalının aşağıdaki bent kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2) Taraflar arasında 13.10.2006 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin varlığı ve geçerliliği sabittir. Taraflar, inşaatın yapı ruhsatının alındığı 26.10 2007 tarihinden itibaren 12 ay içinde yapı kullanım izin belgesi alınarak teslim edileceğini kararlaştırmışlardır. Davacı arsa sahibine ait bağımsız bölümler sözleşmede 3, 6, 8, 9 numaralı olarak belirlenmişse de; daha sonra düzenlenen onaylı projede ve kat irtifakında sırası ile 4, 5, 6, 7 olarak bağımsız bölüm numaralarını almışlardır.

Öncelikle, davada talep edilen, TBK'nın 125. (BK'nın m.106) madesinde öngörülen gecikme tazminatı olup, tazminatın istenebilmesi için gerekli olan zarar olgusunun somut olayda gerçekleşmesi lazımdır. Ne var ki; dava konusu 4 no'lu bağımsız bölüm 17.02.2009, 7 no'lu bağımsız bölüm 24.09.2008, 6 no'lu bağımsız bölüm 18.12.2008 tarihinde arsa sahibince 3. kişilere tapuda satılmış olup, bu tarihlerden sonra anılan bölümler yönünden artık tazminat talebinde bulunulabilmesi mümkün değildir. Bu nedenle belirtilen bağımsız bölümler yönünden satış tarihlerine kadar tazminat hesabı yapılması gerekirken bu tarihleri aşacak şekilde hesap yapan bilirkişi raporuna itibar edilerek hükme varılması doğru olmamıştır.

Bunun yanında davalı, yargılama sırasında dosya içinde mevcut 25.02.2009 tarihli belgeye dayalı olarak yüklenicinin arsa sahibine sattığı 1 no'lu bağımsız bölümün satış bedelinin 7.000,00 TL'lik kısmının indirilerek kira tazminatına sayıldığını savunmasına rağmen, mahkemece bu hususta hiçbir inceleme ve değerlendirme yapılmadan eksik inceleme ile karar verilmiştir.

Açılanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalının temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16097, Karar No: 2013/323, Tarih: 10.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/16097 E.  ,  2013/323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 11/11/2010 gün ve 2009/333-2010/277 sayılı kararı onayan Daire’nin 13.06.2012 gün ve 2011/4518 - 2012/10397 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ilk kez 1986 yılında “...” markası ile çikolatalı kek üretmeye başladığını, müvekkilinin ürme başladığı ilk andan itibaren “ ...”, “...” ve “...” ibaresini içeren markaları yoğun biçimde kullanarak t...nmış hale getirdiğini, bu ibarenin Türkiye’de ilk kez müvekkili tarafından kullanıldığını, "..." esas unsurlu markalardan doğan her türlü hak ve yetkinin sadece müvekkili şirkete ait olduğunu, davalı şirketin “...” ibaresini müvekkili markasının tescilli olduğu aynı sınıf mal ve hizmetler bakımından marka olarak tescili için TPE'ye yaptığı başvuruya müvekkili tarafından yapılan itirazların YİDK tarafından reddedildiğini, YİDK kararının yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, TPE YİDK'nun 2009-M-5055 sayılı kararının iptaline, davalı başvurusunun tescili halinde hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, kararın ilanın karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, davacıya ait markalar ile “...” ibareli davalı başvurusunun iltibasa yol açacak derecede benzer olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, müvekkilinin tanınmış ... ibaresi yanında ... ibarelerinden oluşan markasının davacı marka ve tasarımları ile benzerlik yaratmadığını, “...”nin bir çeşit kek cinsi olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davalının “...” ibareli marka başvurusu ile davacı markalarının 556 sayılı KHK’nın 7/1-b ve 8/1-b maddeleri anlamında ticari, idari ya da ekonomik bağlantı bulunduğu ihtimali ve yanılgısı dahil iltibasa yol açacak düzeyde benzer olmadığı, davacının ... ibareli markanın 556 sayılı KHK’nın 8/4 bendi anlamında tanınmış marka olduğu, ancak benzerlik olmadığından somut olayda tanınmışlığın sonuca etkisinin bulunmadığı, davacının tescilli tasarımlarının da aynı nedenlerle 556 sayılı KHK’nin 8/5 maddesi anlamında bir tescil engeli oluşturmadığı, davalı başvurusunun 556 sayılı KHK’nin 35 ve MK 2. maddesi anlamında kötü niyetli bir başvuru olmadığı, YİDK kararında bir isabetsizlik olmadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine karar Dairemizin 13.06.2012 günlü ilamıyla onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK’nun 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 06,55 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nun 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 10.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2111, Karar No: 2011/39611, Tarih: 24.11.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/2111 E.  ,  2011/39611 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/114886

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/01/2008

NUMARASI : 2008/11

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan kurum görevlileri tarafından düzenlenen 22.09.2006 tarihli Kaçak Elektrik Tesbit Tutanağında, “sanığın idareye kayıtsız, alt kapağı mühürsüz sayaçtan elektrik kullandığının belirtilmesi, sanığın elektrik borcunu ödemediğini bu nedenle kurum görevlilerinin sayacını söktüklerini, piyasadan temin ettiği sayacı takarak sayaçtan geçirmek suretiyle elektrik kullandığını savunması karşısında, katılan kurumdan borcundan dolayı sanığın sayacının hangi tarihte söküldüğü sorularak, tutanaktaki sayacın hangi tarihte takıldığı sanıktan ve gerekirse tanıklardan sorulup belirlenerek tutanak düzenleyici tanıkların tespit anında kullanılan elektriğin sayaçtan geçip geçmediği hususunda beyanı alındıktan sonra bilirkişiden suç tutanağında belirlenen kurulu gücün kullanması gereken elektrik miktarı ile tutanak tarihi itibariyle sayaçtaki tüketim miktarı sayacın takıldığı tarihe göre karşılaştırılarak kaçak kullanım bulunup bulunmadığı hususunda rapor alınıp tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 24.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.