muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3720, Karar No: 2019/1299, Tarih: 14.02.2019

**14. Hukuk Dairesi         2018/3720 E.  ,  2019/1299 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili ve davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

1) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligat, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılmalıdır. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

2) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması ve bu hükme göre tebliğ edilmesi, yukarıda belirtilen hükümlere aykırı olduğundan ve muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından usulüne uygun değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

1)Gerekçeli karar davalılar ..., ..., ..., ...’ye doğrudan doğruya Tebligat kanunun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartıltıldığı, tebligatların 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine aykırı olduğu,

2)Davalılar ..., ..., ... ve ... vekillerine çıkartılan Gerekçeli karar tebligat tutanaklarının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla tebligat çıkartılmış ise, tebligat tutanaklarının dosya arasına alınması çıkartılmamış yada tutanakların bulunamaması halinde tekrar tebligat yapılması,

2)Davalılar ..., ..., ... ve ... vekillerine çıkartılan Gerekçeli karar tebligat tutanaklarının dosya içerisinde bulunmadığı anlaşılmakla tebligat çıkartılmış ise, tebligat tutanaklarının dosya arasına alınması çıkartılmamış yada tutanakların bulunamaması halinde tekrar tebligat yapılması,

Yukarıdaki açıklamalar ışığında, gerekçeli karar usulsüz olarak tebliğ edilen davalılara ve tebligat çıkartılmamış olan davalılara gerekçeli kararın 7201 Sayılı Tebligat Kanunu'nu ve tebligat kanunun uygulanmasına dair yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun olarak tebliği ile temyiz süresinin beklenilmesi,

3)Temyize konu karar davalı ... vekili tarafından da temyiz edilmiş ise de; dosya içerisinde ve uyap kayıtlarında temyiz harcının alındığına dair evrak bulunmadığı anlaşılmakla;

Davalı vekili tarafından, süresinde harcın yatırılıp yatırılmadığı belirlenerek; harç yatırılmış ise harç alındı makbuzu eklenmeli, harç yatırılmamış ise, temyiz tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi yollamasıyla “Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun 434. maddesi ile ilgili 25.01.1985 gün ve 5/1 sayılı İçtihadi Birleştirme Kararı hükmü gereğince, temyiz isteği, dilekçenin temyiz defterine kaydettirildiği tarihte yapılmış sayılır ve temyiz dilekçesi verilirken gerekli harç ve giderlerin tamamı ödenir. Temyiz harç ve giderlerinin eksik ödenmiş veya hiç ödenmemiş olduğunun sonradan anlaşılmış bulunması halinde, karar veren Hâkim tarafından yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirilir. Ancak temyiz harcının mahkeme kalemince hesaplanıp temyiz edenden istendiği halde süresinde ödenmediği belgelendirilmiş ise temyiz isteğinin reddi gerekir.” maddesinde öngörülen prosedür işletildikten sonra,

Temyiz dilekçesinin reddi yönüne gidilirse davalı avukatına tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan temyiz incelemesi için Dairemize gönderilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 14.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17467, Karar No: 2013/16610, Tarih: 16.07.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/17467 E.  ,  2013/16610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yağma, Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, adli sicil kaydında birden fazla tekerrüre esas ilam bulunmakla birlikte 5275 sayılı Yasanın 108/6.maddesi uyarınca en ağırı olan Yalova Asliye Ceza Mahkemesinin 20/11/2002 tarih, 2002/937 Esas ve 2002/1112 Karar sayılı ilamı ile kamu görevlisine hakaret suçundan tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, hakkında 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hüküm hakkında hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Savunma hakkının sınırlandırılamayacağı temel ilke olmakla birlikte, savunma hakkının sınırlandığından söz edebilmek için savunmanın hükmü etkileyecek nitelik taşıması ve yargılaması yapılan fiile ilişkin olması gerekir. 5271 sayılı CYY’nın 226. maddesi; yargılaması yapılan ve iddianamede yasal unsurları gösterilen suçun temas ettiği yasa maddelerinden başkasıyla mahkumiyet durumunda veya cezanın arttırılmasını gerektiren nedenlerin ilk defa duruşma sırasında ortaya çıkması hallerinde savunma hakkının sınırlanamayacağı ilkesi uyarınca, sanığın ek savunmasını yapabilmesi için bir takım usullere uyulması yükümlülüğünü getiren özel bir düzenlemedir. Bu konuya ilişkin olarak Ceza Genel Kurulunun 29.12.1998 gün ve 321–393 sayılı kararında; “iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğinin değişmesi ya da cezanın artırılmasını gerektiren hallerin, ilk defa duruşma sırasında ileri sürülmesi halinde, sanık veya müdafisine ek savunma hakkı verilmeden, sanığın iddianamede gösterilen suçun temas ettiği kanun hükmünden başkasıyla cezalandırılamayacağı” sonucuna ulaşılmıştır.

5237 sayılı TCY’nın 150. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir” şeklinde düzenleme ile cezada indirim hususunda, geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince;

5237 sayılı TCY’nın 150. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir” şeklinde düzenleme ile cezada indirim hususunda, geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince;

Yalova Cumhuriyet Başsavcılığınca yağma suçundan düzenlenen iddianamede özetle; “...sanığın yakınıcıya ait büfeye gece elinde balta ile gelerek kendisinden para ve bira istediği ve vermezsen senin o koca kafanı gövdenden ayırırım, bundan sonra mahalleyi haraca bağladım diyerek 20 TL para ve bira aldığı hakkında TCY’nın 150/2. maddesinin de uygulanması” istenmiş, atılı suç ve sevk maddeleri uyarınca savunmasına yapan sanığın, TCK'nın 149/1a,h, 35, 62. maddeleri uyarınca yasal unsurları gösterilen yağma suçundan cezalandırılmasına, takdiren aynı Yasanın 150/2. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmiştir.

Yerel mahkeme; iddianamede değinilmiş olan, sanığın amacını belirterek uygulama şartları gerçekleşmediği için 5237 sayılı TCY’nın 150/2. maddesini uygulamamıştır. Bir başka deyişle sanığın cezasının artırılmasını gerektiren bir durum ilk kez duruşmada ortaya çıkmamıştır. Sanık iddianamedeki anlatım ile 150/2. maddenin uygulanmama ihtimalini kovuşturma aşamasının her safhasında değerlendirip bu yönde bir savunma yapması imkanı kısıtlanmamıştır. Kaldı ki; sanık hakkında düzenlenen iddianamede yanılgı ile sanık hakkında uygulanması istenen bir indirim hükmünün sanık aleyhine olacak şekilde uygulanmaması, sanığa ek savunma hakkı verilmesini gerektirmeyecektir.

Ceza Genel Kurulunun 30.09.1991 gün ve 225-241 ile 05.11.1990 gün ve 221-253 sayılı kararları da bu doğrultuda olup, anılan kararlarda; “suç tarihinde 18 yaşını bitirdiği saptanan sanık hakkında aleyhine düzenlenen iddianamede zuhulen TCK’nın 55/3. maddesinin istenilmiş olması, kendisine CMUK.nın 258. maddesi uyarınca ek savunma verilmesini gerektirmediği” hükmüne varılmıştır.

Yukarıda da belirtildiği üzere sanık, mahkemece TCK'nın 150/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı yönünden duruşmanın başından beri savunma yapma olanağına sahip olmuştur. Sanık hakkında uygulanmayan norm iddianamede gösterilen eylemin hukuki niteliğini değiştirmemekte ya da cezanın artırılmasını gerektiren hal olarak ilk defa duruşmada ortaya çıkmamaktadır. Dolayısıyla savunma hakkının kısıtlanması söz konusu olmayıp, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 150. maddesinin uygulanmaması nedeniyle ayrıca ek savunma hakkı vermeyen yerel mahkeme hükmünde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Oluş ve dosya içeriğine göre; sanığın silah tehditiyle yakınıcıdan 20 Tl para ve bira aldığı ve eylemi tamamlandığı halde yağmaya teşebbüs suçundan hüküm kurulması, yağma suçunun geceleyin silahla ve iş yerinde işlediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 149.maddesinin (a),(h) bentlerinin yanı sıra (d) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin düşünülmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 16.07.2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/380, Karar No: 2023/1870, Tarih: 08.06.2023

**3. Hukuk Dairesi         2023/380 E.  ,  2023/1870 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1928 E., 2022/2331 K.

DAVA TARİHİ : 04.08.2020

KARAR : Davanın kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karşıyaka Asliye Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2020/304 E., 2021/542 K.

Taraflar arasındaki menfi tespit/istirdat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; İzmir İli Bostanlı sahilinde balık lokantası ve cafe işlettiğini, işletmenin pandemi nedeniyle 22.03.2020 - 15.06.2020 tarihleri arasında kapalı olduğunu, davalı şirket tarafından 29.06.2020 tarihli kaçak elektrik tutanağına istinaden 21.07.2020 son ödeme tarihli 261.222,29 TL bedelli fatura tanzim edildiğini, söz konusu işletmenin aylık ortalama elektrik tüketim faturasının 10.000 TL-13.000 TL olup davaya konu faturadaki hesaplamanın hatalı olduğunu ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, şimdilik 1.000 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiş, 23.06.2021 tarihli ıslah dilekçesi ile davalı tarafa en son 11.09.2020 tarihinde toplamda 267.719,75 TL ödeme yaptığını, davanın istirdat davasına dönüştüğünü, dava değerini 200.682,22 TL'ye yükselttiğini, yargılama sürecinde fatura ödendiğinden 200.682,22 TL' nin 11.09.2020 tarihinden itibaren ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı; İzmir Mahkemelerinin yetkili olduğunu, ticarethane aboneliği söz konusu olup arabuluculuk şartının yerine getirilmediğinden dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, zamanaşımı ve hak düşürücü sürelerin dolduğunu, kaçak tespit tutanağı ve video ile davacı şirketin kaçak elektrik kullandığının tespit edildiğini, hesaplamanın yönetmelik hükümlerine göre yapıldığını savunarak; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulü ile 200.682,22 TL'nin 11.09.2020 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kabulü ile 200.682,22 TL'nin 11.09.2020 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı vekili; davacının kaçak elektrik kullanımının tutanak ile sabit olduğunu, kaçak elektrik tespit tutanağı doğrultusunda 85.809 w sözleşme gücü ve 14 saat (2 vardiya) üzerinden 31.03.2020 ile 29.06.2020 tarih aralığında (90 gün) 108.119,00 kwh kaçak elektrik tüketimi, 25.11.2019 ile 31.03.2020 tarih aralığına (127 gün) 152.568,00 kWh kaçak elektriğe bağlı ek tüketim hesaplanarak ve ilgili tarih aralığındaki tüketimler tenzil edilerek 261.222,29 TL kaçak elektrik tahakkuk edildiğini, bilirkişi raporunda pandemi nedeniyle 22.03.2020 ile 15.06.2020 tarih aralığında iş yerinin kapalı olduğuna atıfta bulunulduğunu, ancak herhangi ek bilgi-belge ile bu iddianın desteklenmediğini, 29.06.2020 tarihindeki kaçak elektrik tespitindeki sayaç endeksleri dikkate alındığında 25.02.2020 ile 29.06.2020 tarih aralığında 13.791,24 kwh tüketimin mevcut olduğunu, bilirkişi raporunda bu tarih aralığında kaydedilen tüketim miktarına atıfta bulunulmadığını, 2020/02 ile 2020/06 dönem aralığına ait modem ile veri temin edilemediğinden 16.02.2021 tarihinde ilçeden iç bilgisi talep edildiğini, bu talep doğrultusunda sayacın içerde olması sebebiyle tüketici tarafından kullanım yerinin saat 15:00'den sonra açılacağı bilgisinin verildiğini, bu bilgi doğrultusunda program yapıldığını ancak tüketicinin ölçüm noktasının açılmasını sağlamadığını ve sayaç iç bilgisinin alınamadığını, bundan dolayı 2020/02 ile 2020/06 dönem aralığında sayacın değer kaydettiğinin tespit edilemediğini ve pandemi döneminde kapalı olup olmadığının kontrol edilemediğini, pandemi döneminde kapalı olduğu iddia edilen tarih aralığını kapsayan 25.02.2020 ile 29.06.2020 tarih aralığında sayacın tüketim kaydettiğini, ölçüm noktasında aylık okumalar için gidildiğinde sayacın dükkan içinde olmasından dolayı okunamadığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; hükme esas alınan bilirkişi raporunun yönetmelik hükümleri gözetilerek hazırlandığı ve denetime elverişli bulunduğu gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde sunduğu nedenleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde sunduğu nedenleri tekrar ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kaçak elektrik kullanımı nedeniyle tahakkuk ettirilen faturaya ilişkin olarak borçlu olmadığının tespiti ile açılan davada, fatura bedelinin ödenmesi nedeniyle istirdat istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Kural olarak belli bir olayın gerçekleşip gerçekleşmediğini, tarafların ispat etmesi gerekir. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6 ncı maddesi uyarınca; “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” Aynı yöndeki düzenleme 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 190 ıncı maddesinin birinci fıkrasında, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukukî sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir." şeklinde ifade edilmiştir. Buna göre ispat yükü, iddia edilen vakıalara dayanan tarafa ait olup, herkes iddiasını ispatla yükümlüdür.

3. Değerlendirme

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davaya konu işletmenin 22.03.2020-15.06.2020 tarihleri arasındaki pandemi döneminde kapalı olduğu kabul edilerek sürenin hesaplandığı, oysa ki o dönemde bazı işyerlerinin paket servise geçtiği, bazılarının ise kapandığı bilinmektedir. O halde İlk Derece Mahkemesince; davaya konu işyerinin belirtilen dönemde kapalı olup olmadığı hususunun usulünce araştırılması ve hasıl olacak sonuca göre gerekirse ek rapor alınması suretiyle uyuşmazlığın esası hakkında karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru görülmemiş bozmayı gerektirmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 373 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca davalı yararına BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine

Dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

08.06.2023 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4511, Karar No: 2014/3409, Tarih: 26.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/4511 E.  ,  2014/3409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/311907

MAHKEMESİ : Ankara 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2012

NUMARASI : 2012/934 (E) ve 2012/1063 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.