muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3281, Karar No: 2019/4205, Tarih: 17.04.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3281 E.  ,  2019/4205 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : ... vd.

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın bir kısım davalılar yönünden reddine, davalı ... yönünden kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkili ve davalıların 20 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduklarını, taşınmaz üzerinde yer alan 4 adet daireyi davalıların haksız bir şekilde kullandıklarını, bu adreste bulunan 4 adet dairenin üçünün halen davalıların kullanımında olduğunu, diğer dairenin ise kendileri tarafından kiraya verilerek kira bedeli tahsil edildiğini, kendi payının verilmediğini belirterek, müvekkilinin payına düşen 5 yıllık kira bedeli olan toplam 4.000,00 TL ecrimisilin ve yargılama süresi boyunca devam eden aylara ait müvekkilin payına düşen aylık 75,00 TL den ecrimisil bedelinin ilişkin olduğu ayın sonundan itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak müvekkiline verilmesini talep etmiştir.

Davalılar İsmail ... ve ..., davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalılar ... ve ...'le ilgili davanın reddine, davalı ...'le ilgili davanın kısmen kabulü ile 01.10.2005 - 01.10.2010 tarihleri ile ilgili 12.159,00 TL ecrimisilin dönem sonları itibarıyla hesap edilecek yasal faizi ile birlikte bu davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, dava tarihinden sonraki gelecek aylarla ilgili talebin reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

1. Davacı vekilinin davalılar ... ve ...'le ilgili davanın reddine ilişkin temyiz itirazları incelendiğinde; bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E., 2002/114 K. sayılı ilamı).

Somut olaya gelince; dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 20 parsel sayılı taşınmazın kayden taraflar arasında paylı mülkiyet hükümlerine göre kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır. Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan bodrum kat + zemin kat +2 normal kat + çatı katı olmak üzere ön ve arka cephelerinde bahçesi olan zemin oturumu yaklaşık 90 m2 olan kargir nitelikli apartman bulunduğu, zemin kattaki 1 nolu dairenin davalılar ... ve İsmail ... tarafından kiraya verildiği sabittir.Yukarıda da izah edildiği üzere; kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden intifadan men olgusu aranmaz. Öte yandan; ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif, inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık, değerlendirmenin gerekçeleri bilimsel verilere ve HMK'nin 266. vd. maddelerine uygun olmalıdır.

Eğer, özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira bedelleri araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilmeli, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

Eğer, özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira bedelleri araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilmeli, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayiçe göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilir.Bu durumda davalılar ... ve İsmail ... tarafından kiraya verildiği konusunda uyuşmazlık bulunmayan zemin kat 1 no.lu daire için yeniden konusunda uzman bilirkişiden denetime elverişli rapor alarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davalılar ... ve İsmail ... yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

2. Davalı ...’in temyiz itirazlarına gelince; her ne kadar davacı vekili dava dilekçesinde dava konusu apartmanda bulunan üç dairenin davalılar tarafından kullanıldığını, bir daireden ise kiraya verilmek suretiyle faydalanıldığını belirterek ecrimisil talep etmiş ise de davacı ...'in 03/10/2013 tarihli celsede alınan imzalı beyanında; evin 4. katının babasının sağlığında ... tarafından yapıldığını bildiğini, bu nedenle o katla ilgili talebinin olmadığını belirtmiştir.Bu durumda Mahkemece, 4. katta yer alan çatı katı dışındaki diğer dairelerde gerek kiraya vermek suretiyle gerek bizzat kullanımı bulunmayan davalı ... yönünden davanın tümden reddi gerekirken, davacının davalı ...'le ilgili açılan davadan açık bir feragatı bulunmadığı, taşınmazda herhangi bir taksim olmadığı kabul edilerek ... tarafından (oğlu tarafından) ikamet etmek suretiyle kullanılan çatı katta yer alan 4 no.lu daire için ecrimisil hesabı yapılarak davalı ... yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin, ( 2 ) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine, 17.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/159, Karar No: 2015/3109, Tarih: 16.03.2015

**4. Hukuk Dairesi         2015/159 E.  ,  2015/3109 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2013/711-2014/552

Davacı Osman vekili Avukat Mehmet tarafından, davalılar G. Motorlu Araçlar San. Tic. A.Ş. ve diğeri aleyhine 04/12/2013 gününde verilen dilekçe ile sözleşmenin iptali istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 23/09/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere göre davalılardan Toprakkale Mal Müdürlüğü’ne yönelik temyiz itirazları reddedilmelidir.

2- Davalılardan G. Motorlu Araçlar San. ve Tic. A.Ş.’ye yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Dava ön izin sözleşmesinin iptali istemine ilişkindir. Mahkemece, yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, hazineye ait taşınmazı çok uzun zamandır imar ve ihya ederek kullandığını, taşınmaz üzerinde kendi yetiştirdiği zeytin ağaçlarının bulunduğunu, davalı idare ile diğer davalı arasında taşınmaz ile ilgili ön izin sözleşmesi düzenlendiğini belirterek taraflar arasındaki sözleşmenin iptalini istemiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, uyuşmazlığın idarenin hizmet kusuru nedeniyle tam yargı davası olarak idari yargıda görülmesi gerektiği gerekçesiyle, yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

İdari yargı yerlerinde açılacak davalarda husumetin kimlere yöneltileceğine ilişkin 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Yasası'nın 2. maddesi gereğince, idari yargı yerlerinde ancak ilgili idare kurumu dava edilebilir. Bu yasal düzenlemeye göre, gerçek kişiler ve özel hukuk tüzel kişileri aleyhine İdare Mahkemelerinde dava açılamaz.

Şu halde, özel hukuk tüzel kişisi aleyhine açılan eldeki davanın görüm ve çözüm yeri idari yargı olmayıp adli yargı yeridir. Mahkemece, açıklanan yön gözetilmeden, davalı G. Motorlu Araçlar San. ve Tic. A.Ş. yönünden işin esasına girilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle anılan davalı bakımından yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda (2) no'lu bentte gösterilen nedenlerle davalılardan G. Motorlu Araçlar San. ve Tic. A.Ş. yönünden BOZULMASINA; davalılardan Toprakkale Mal Müdürlüğü’ne yönelik temyiz itirazlarının ise (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/03/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3338, Karar No: 2013/8065, Tarih: 17.09.2013

**20. Hukuk Dairesi         2013/3338 E.  ,  2013/8065 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, tapuda müvekkili adına kayıtlı ... Köyü 67 parsel sayılı taşınmazın yörede 2005 yılında yapılan ve 11/08/2006 ilâ 11/02/2007 tarihleri arasında ilân edilen orman kadastrosu sırasında taşınmazın orman sınırları içine alınması işleminin yanlış olduğu iddiası ile bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiştir. Mahkemece, kesin süre içinde keşif için gerekli avansın yatırılmamış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, on yıllık süre içinde açılan orman kadastrosunun iptali niteliğindedir.

Yargıcın dava konusu şeyi inceleyerek onun hakkında bütün duygularıyla bilgi edinmesi olarak tanımlanabilen keşif; taşınmazlarla ilgili davalarda, dava konusunun, yerinde görülüp incelenmesi biçiminde gerçekleşir (HMK m. 288 vd.-HUMK m. 363 vd.). Keşfe gidilebilmesi için mahkemenin bu konuda bir ara kararı oluşturması zorunludur. Bu kararda keşif giderlerinin, keşif giderini yatıracak tarafın ve bunun için gerekli önel ve/veya kesin önelin avukatla kendini temsil ettirmeyen taraf keşif istemişse, kesin önel içerisinde giderleri yatırmamanın sonuçlarının açıklıkla anlatılması; tanık dinlenip, bilirkişi incelemesi yapılacak ise, bu hususun ve keşif günü ile saatinin belirtilmesi; bunun doğal sonucu olarak; hâkim, katip ve götürülecekse mübaşir için yol tazminatının (3717 sayılı Kanun m. 2); keşif isteyen taraftan keşif aracını bizzat sağlaması istenemeyeceğinden; mahkeme, yapacağı işe, süresine ve gideceği yere göre gerekli gördüğü aracı kendisi belirleyip, temin edeceğinden, araç için ödenecek para miktarının; keşifte dinlenecek bilirkişi ve tanıkların isimlerinin ve ücretlerinin; bilirkişi ve tanıklarla, gerekiyorsa taraflara keşif gününün haber verilebilmesi için gönderilecek davetiye giderlerinin gösterilmesi yanında; yatırılacak avansın tutarı ile yatıracak tarafın ekonomik gücü, keşif tarihi ve tebligatların ulaşması için geçecek süre gözetilerek keşif gününden önceye rastlayan bir tarihin belirlenmesi ve bunda Tebligat Kanunu ile Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerinin gözönünde tutulması zorunludur.

Anılan hususları kapsamayan ve belirlenecek bir miktarın keşif gününe kadar yatırılması biçiminde kurulacak ara kararı ve buna dayalı olarak verilecek önel ve kesin önelin uygulamada (HMK m.324;m.94 - HUMK m.414; m.163 açısından) bir sonuç doğurması olanağı bulunmamaktadır (H.G.K. 26.02.1975 T. 1972/1-1273 E. 1975/258 K; H.G.K. 18.02.1983 t, 1980/1-1284 E. 1983/141 K. H.G.K. 30.12.1992 t. 1992/16-666 E., 1992/769 K.; 20.H.D. 14.12.1992 t, 1992/16198-7040).

Anılan hususları kapsamayan ve belirlenecek bir miktarın keşif gününe kadar yatırılması biçiminde kurulacak ara kararı ve buna dayalı olarak verilecek önel ve kesin önelin uygulamada (HMK m.324;m.94 - HUMK m.414; m.163 açısından) bir sonuç doğurması olanağı bulunmamaktadır (H.G.K. 26.02.1975 T. 1972/1-1273 E. 1975/258 K; H.G.K. 18.02.1983 t, 1980/1-1284 E. 1983/141 K. H.G.K. 30.12.1992 t. 1992/16-666 E., 1992/769 K.; 20.H.D. 14.12.1992 t, 1992/16198-7040).

Öte yandan, bu koşulların tam olarak yerine getirilmemesi, keşif giderlerine itiraz hakkı olan gider yükümlüsünün bu hakkını kullanmasına da engel oluşturur.

Yukarıda açıklanan Kanun ve yerleşmiş Yargıtay uygulamasına aykırı olarak kurulan ara kararları sonucu verilen önel ve kesin önele dayanılarak, keşif giderlerinin Kanunda öngörülen sürede yatırılmadığından söz edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde iadesine 17/09/2013 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/497, Karar No: 2017/6599, Tarih: 10.10.2017

**10. Hukuk Dairesi         2016/497 E.  ,  2017/6599 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dava, 2926 sayılı Yasa kapsamındaki sigortalılığın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattır ve anılan Kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

./..

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 10.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16706, Karar No: 2013/24113, Tarih: 25.12.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/16706 E.  ,  2013/24113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın ... adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan raporlar hüküm kurmaya elverişli değildir. Şöyle ki;

...) Dava konusu taşınmaz kısmen ... arazisi kısmen de kapama meyve bahçesi niteliğindedir. 4650 sayılı yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .../...-f maddesi gereğince, taşınmazın sulu ... arazisi niteliğinde olan kısmına bulunduğu mevki ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde ekilebilecek ürün gelirine göre değer biçilmesi gerekir. Taşınmazda hangi ürünlerin ekilebileceği belirlenip dava tarihindeki net gelirlerine göre taşınmazın bu kısmının değerinin tespiti gerekirken, bölgenin genel bitki örtüsünün yonca olduğu gerekçesiyle taşınmaz üzerinde ekili bulunmayan tesis bitkisi niteliğindeki yonca gelirine göre değer biçilmesi,

...) Acele el koyma dosyasında ve bilirkişi raporlarında taşınmaz üzerindeki ağaçların yaşı, cinsi ve adedi farklı alındığından bu husustaki çelişki giderilip İlçe ... Müdürlüğünün 2012 değerlendirme yılına ait dekara verim miktarı ile üretim masrafları ve toptan kilogram satış fiyatları esas alınarak taşınmazın kapama karışık meyve bahçesi niteliğinde olan kısmındaki ağaçların net geliri bulunup buna kapitalizasyon faiz oranı uygulanmak suretiyle zeminde kapladıkları alanı metrekare birim bedelinin belirlenmesi gerekirken, 2011 yılı itibariyle denetlenmesi mümkün olmayacak şekilde ağaç adedine göre hesaplama yapan rapor esas alınarak hüküm kurulması,

...) Taşınmaz baraj ... alanı olarak kamulaştırıldığından davalı üzerindeki tapusunun iptali ile 3402 sayılı Kadastro Kanununun .../C maddesi uyarınca tapudan terkini yerine, ... adına tesciline karar verilmesi,

...) Hükme esas alınan bilirkişi raporunun acele el koyma dosyasındaki raporu düzenleyen bilirkişi kurulunca rapor düzenlenmesi,

Doğru olmadığı gibi,

...) Taşınmaz baraj ... alanı olarak kamulaştırıldığından davalı üzerindeki tapusunun iptali ile 3402 sayılı Kadastro Kanununun .../C maddesi uyarınca tapudan terkini yerine, ... adına tesciline karar verilmesi,

...) Hükme esas alınan bilirkişi raporunun acele el koyma dosyasındaki raporu düzenleyen bilirkişi kurulunca rapor düzenlenmesi,

Doğru olmadığı gibi,

...) Dava konusu taşınmazın acele el koyma kararından sonra davalı adına bankaya bloke edilen bedelin, tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsup edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi ve 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun .... maddesine 6459 sayılı Yasanın .... maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, acele el koyma kararından sonra davalı adına bankaya bloke edilen miktarın tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele ....07.2012 tarihinden itibaren faiz yürütülmemiş olduğundan,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazı doğrultusunda BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25.....2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/783, Karar No: 2013/14038, Tarih: 16.05.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/783 E.  ,  2013/14038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İskilip Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :02.10.2012