muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14357, Karar No: 2015/18841, Tarih: 03.06.2015

4) 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun, “İşlediği suçtan dolayı iki yıl veya daha az süreyle hapis cezasına mahkum edilen kişinin cezası ertelenebilir” şeklindeki 51/1. maddesi karşısında sanık hakkında verilen 4 ay 15 gün karşılığı adli para cezasına ilişkin cezanın ertelenmesinde; isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı CMK'nin 309.maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşıldı.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin 231. maddesi uyarınca açıklanması geri bırakılan hükmün, sanığın denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi sebebiyle yeniden ele alınıp hükmün açıklanmasına karar verildiğinde, CMK'nin 231/11. maddesi hükmü uyarınca önceki hükümde değişiklik yapılmadan aynen açıklanması, ancak kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen sanığın durumu değerlendirerek; cezanın yarısına kadar belirlenecek bir kısmının infaz edilmemesi ya da koşullarının varlığı halinde hükümdeki hapis cezasının ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine dair cezanın bireyselleştirilmesi hükümlerinin tatbik edilebileceği, bunun dışındaki hususlarda hükmün değiştirilemeyeceği gözetilmeden, denetim süresi içerisinde suç işlediği anlaşılan sanık hakkında hükmün aynen açıklanması ile yetinilmesi gerekirken, daha önce uygulanmamasına rağmen açıklanan hükümde TCK'nin 51. maddesi gereğince cezanın ertelenmesi ve daha önce sanığın cezasında TCK'nin 62. maddesi gereğince indirim yapılmasına rağmen, açıklanan hükümde indirim yapılmaması hususlarının da kanun yararına bozma sebebi yapılıp yapılmayacağının takdiri için dosyanın Adalet Bakanlığına gönderilmek üzere, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, takdir hakkı kullanıldıktan sonra diğer kanun yararına bozma istemlerinin incelenmesine; 03.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5693, Karar No: 2014/7588, Tarih: 13.05.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/5693 E.  ,  2014/7588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 17. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 27/12/2012

NUMARASI : 2012/34-2012/287

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda verilen hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı vekilince istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen 13.05.2014 Salı günü davacı N.. D....vekili Av. E.. A.. geldi. Davalı taraftan gelen olmadı. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davacı vekili dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davacının davalı şirkete zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı araçta yolcu olarak bulunduğu sırada meydana gelen kaza sonucu yaralandığını, Ankara 1 Asliye Ticaret Mahkemesi'nde açtıkları işgöremezlik tazminatı talepli davada davacının %69 oranında maluliyetinin bulunduğunun ve sürekli bakıcıya ihtiyacı olduğunun belirlendiğini, Ankara 8 Asliye Ticaret Mahkemesi’nde bakıcı giderlerinin tazmini için açtıkları davada 10.000 TL. tazminatın davalıdan tahsiline karar verildiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere bakıcı giderleri için 100 TL. tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile tazminat talebini davalının poliçe limitinden kalan 165.000 TL. tazminatın tahsili için ıslah etmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre,davacının Ankara 8 Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından hükmedilen 10.000 TL. tazminatın davalının poliçe limiti olan 175.000 TL. den mahsubu ile kalan 165.000 TL. bakıcı giderinden takdiren %30 oranında indirim yapılarak 112.500 TL. bakıcı giderinin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı sigorta şirketi vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre,davacının Ankara 8 Asliye Ticaret Mahkemesi tarafından hükmedilen 10.000 TL. tazminatın davalının poliçe limiti olan 175.000 TL. den mahsubu ile kalan 165.000 TL. bakıcı giderinden takdiren %30 oranında indirim yapılarak 112.500 TL. bakıcı giderinin davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, dava dilekçesinde Ankara 1 Asliye Ticaret Mahkemesinde açtıkları işgöremezlik tazminatı talepli davada davacının %69 oranında maluliyetinin bulunduğunun ve sürekli bakıcıya ihtiyacı olduğunun belirlendiğini, Ankara 8 Asliye Ticaret Mahkemesi’nde bakıcı giderlerinin tazmini için açtıkları davada 10.000 TL.na hükmedildiğini ileri sürerek davacı bakıcı giderinin brüt asgari ücret üzerinden ve tamamına hükmedilmesi gerektiğini belirterek dava açmıştır. Dosyada mevcut delillere ve dosya içine alınan dosyalara göre davacının 50 yaşında, bekar, %69 oranında maluliyetinin bulunduğu ve sürekli bakıma muhtaç olduğu belirlenmiştir.Mahkemece davacının açtığı Ankara 8 Asliye Ticaret Mahkemesi’nde görülen davada alınan bilirkişi raporuna göre alacağın asgari ücretin neti üzerinden hesaplandığı ve kararın temyiz edilmeden kesinleştiği kabul edilerek buna göre hüküm kurulmuştur. Ancak Ankara 8 Asliye Ticaret Mahkemesi’nde 22.2.2011 tarihinde açılan kısmi dava hakkında verilen karar kısmi dava konusu yapılan alacak için kesin hüküm teşkil eder, alacağın kalan kısmı için açılan ek davada kesin hüküm teşkil etmez, ancak kesin delil olarak değerlendirilir ve mahkeme ek davada davalının davacıya borçlu olup olmadığını tartışamaz,sadece davalının davacıya kısmi davada hükmedilenden daha fazla borcunun mevcut olup olmadığını inceleme konusu yapabilir. Kısmi davada alınan bilirkişi raporu ek davada mahkemeyi bağlamaz, kısmi davada alacağın bir kısmı dava konusu yapıldığı için mahkeme bilirkişi raporu bu miktarı haklı gösteriyorsa alacağın daha fazla olup olmadığı incelenmeden ve tarafların bu konudaki bilirkişi raporuna itirazları üzerinde durulmadan kısmi davayı karara bağlamış olabilir,bu nedenle bilirkişi raporu takdir delil olduğundan kısmi davada alınan bilirkişi raporu ek davada mahkemeyi bağlamaz.

Açıklanan nedenlerle mahkemece kısmi davada alınan bilirkişi raporu ile belirlenen hususların kesinleştiği kabul edilerek hüküm kurulması doğru görülmemiştir. Kaldı ki dosya içeriğine göre davacı bilirkişi raporuna itiraz etmiştir.

Davacının başkasının yardımına muhtaç olması nedeniyle asgari ücretle bakıcı gideri hesaplanması doğru ise de, bakıcı giderinin ödenmesi sırasında bakıcıyı çalıştıran davacının brüt asgari ücret kadar bir ödeme yapmasının gerektiği düşünülmeden bakıcı gideri olarak asgari ücretin brütü yerine neti kadar harcama yapılacağının kabulü ile net asgari ücretle bakıcı giderinin hesaplanması da hatalıdır.

Davacının başkasının yardımına muhtaç olması nedeniyle asgari ücretle bakıcı gideri hesaplanması doğru ise de, bakıcı giderinin ödenmesi sırasında bakıcıyı çalıştıran davacının brüt asgari ücret kadar bir ödeme yapmasının gerektiği düşünülmeden bakıcı gideri olarak asgari ücretin brütü yerine neti kadar harcama yapılacağının kabulü ile net asgari ücretle bakıcı giderinin hesaplanması da hatalıdır.

Ayrıca mahkemece davalı sigorta şirketinin poliçe limiti üzerinden %30 oranında indirim yapılarak kalan miktar üzerinden karar verilmiş ise de indirim nedeni gerekçede tartışılmadığı gibi davacının 50 yaşında bekar olduğu ve %69 oranında maluliyetinin bulunduğu ve başkalarının sürekli bakımına muhtaç olduğu belirlendiğinden bakıcı giderine ilişkin zararın tamamının poliçe limiti ve kısmi davada hükmedilen miktarda dikkate alınarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

2- Mahkemece davacı yararına belirlenen maddi tazminat miktarı üzerinden takdiri indirim yapılarak maddi tazminatın kısmen reddi, reddedilen miktara göre davalı yararına vekalet ücreti verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1.100,00 TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 13.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9680, Karar No: 2014/16740, Tarih: 09.09.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/9680 E.  ,  2014/16740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 3. İş Mahkemesi

TARİHİ : 27/02/2014

NUMARASI : 2013/71-2014/73

Davacı, iş kazası sonucu maluliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına, temyiz edenin sıfatına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine

2-Dava 10.08.2006 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece Dairemizin ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilir bölümünün indirilmesi suretiyle maddi tazminatın belirlenmesi gerektiği ve maddi tazminat isteminin kısmen ret nedenine göre reddedilen bölüm üzerinden davalı yararına avukatlık ücreti verilemeyeceğine ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece Dairemizin ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilir bölümünün indirilmesi suretiyle maddi tazminatın belirlenmesi gerektiği ve maddi tazminat isteminin kısmen ret nedenine göre reddedilen bölüm üzerinden davalı yararına avukatlık ücreti verilemeyeceğine ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda istemin kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece verilen önceki karar davalının tüm davacının ise sair temyiz itirazları reddolunmak suretiyle yalnızca sigortalının karşılanmayan zararının belirlenmesi sırasında indirimi gerekli peşin sermaye değeri ile davalı yararına takdir olunan avukatlık ücretinin tayını yönünden bozulmuş ve mahkemece bu ilama uyulmasına karar verilmekle, kendisi için o kararda gösterilen şekilde inceleme ve araştırma yaparak, yine o kararda belirtilen hukuki esaslar gereğince hüküm verme yükümlülüğü doğmuştur. “Usuli kazanılmış hak” olarak tanımlayacağımız bu olgu mahkemeye, hükmüne uyduğu Yargıtay bozma kararında belirtilen çerçevede işlem yapma ve hüküm kurma zorunluluğu getirdiği gibi, mahkemenin kararını bozmuş olan Yargıtay Hukuk Dairesince de, sonradan, ilk bozma kararı ile benimsemiş olduğu esaslara göre ortaya çıkan usuli kazanılmış hakka uyma zorunluluğu getirmektedir. (09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı, Hukuk Genel Kurulu’nun 12.07.2006 gün, 2006/9-508 E., 2006/521 sayılı kararı). Mahkemenin, Yargıtay’ın bozma kararına uyması ile bozma kararı lehine olan taraf yararına bir usuli kazanılmış hak doğabileceği gibi, bazı konuların bozma kararı kapsamı dışında kalması yolu ile de usuli kazanılmış hak gerçekleşebilir. Yargıtay tarafından bozulan bir hükmün bozma kararının kapsamı dışında kalmış olan kısımları kesinleşir. Bozma kararına uymuş olan mahkeme kesinleşen bu kısımlar hakkında yeniden inceleme yaparak karar veremez. Bir başka anlatımla, kesinleşmiş bu kısımlar, lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak oluşturur (04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı YİBK).

Kazanılmış haklar Hukuk Devleti kavramının temelini oluşturan en önemli unsurlardandır. Kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte sonuçlara yol açan yorumlar Anayasanın 2.maddesinde açıklanan “Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir” hükmüne aykırılık oluşturacağı gibi toplumsal kararlılığı, hukuksal güvenceyi ortadan kaldırır, belirsizlik ortamına neden olur ve kabul edilemez.

Somut olayda mahkemece ilk peşin sermaye değerinin tamamı indirilmek suretiyle maddi tazminatın belirlendiği hesap raporunun hükme esas alındığı görülmektedir. Oysa hükme esas alınan kusur bilirkişi raporuna göre, davalı taraf kusuru % 80 olup rücuya tabi peşin değerinde buna göre belirlenmesi gerektiği açıktır. Bu duruma göre de uyan bozma ilamına ve davacı yararına oluşan usuli kazanılmış hakka aykırı biçimde ilk peşin sermaye değerinin tamamının indirilmesi suretiyle maddi tazminatın belirlenmesi usul ve yasaya aykırı olmuştur.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 09.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13999, Karar No: 2011/739, Tarih: 10.02.2011

**11. Ceza Dairesi         2009/13999 E.  ,  2011/739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik, hüviyet, pasaport ve resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Sanıklara yüklenen “resmi belgede sahtecilik” suçuna konu aracın haricen başkasına satılıp bedelinin tamamen alındığının ve ilgili kişilere devir için noterden vekalet verildiğinin beyan edilmesi ve bu vekaletname üzerinde herhangi bir değişiklik yapılmaması karşısında suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen şikayetçi adına vekilinin kamu davasına katılma hakkı bulunmadığı ve usulsüz verilmesinden dolayı hukuken geçersiz olan katılma kararının hükmü temyiz etme yetkisi vermeyeceği gözetilerek, katılan vekilinin vaki temyiz isteminin, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 10.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9335, Karar No: 2018/13231, Tarih: 12.11.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/9335 E.  ,  2018/13231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dosya içerisinde yer alan olay yeri krokisi ve olay yeri görüntülerinin bulunduğu CD içeriğine göre olay yerinin mahiyetinin yeterince anlaşılamadığı ve mahkemece keşif de yapılmadığının anlaşılması karşısında, suça konu çantanın çalındığı yerin binanın eklentisi mahiyetinde bir yer olup olmadığının gerekirse olay yerinde keşif yapılarak sonucuna göre, suç yerinin binanın eklentisi niteliğinde olduğunun tespiti halinde sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinin uygulanması, binanın eklentisi niteliğinde olmadığının tespiti halinde ise aynı Kanun'un 141/1. maddesinin uygulanması gerektiği belirlenerek sanığın üzerine atılı suçun TCK'nın 141/1 maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğunun tespiti halinde; 02/12/2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9824, Karar No: 2016/993, Tarih: 02.02.2016

**22. Ceza Dairesi         2015/9824 E.  ,  2016/993 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/385641

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Akyazı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/01/2011

NUMARASI : 2008/242 (E) ve 2011/63 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararın nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Suça sürüklenen çocuklar Z.. Ç.., Z.. Ç.. ve R.. T.. hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz isteğinin incelenmesinde:

5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 5. fıkrasına göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı Kanun maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesine göre de Kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, suça sürüklenen çocuklar Z.. Ç.., Z.. Ç.. ve R.. T.. açısından o yer Cumhuriyet savcısının temyiz dilekçesi itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için hükümlerin isteme uygun olarak incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Sanık A.. Ç.. hakkındaki mahkûmiyet hükmünün incelenmesinde:

Aynı yargı çevresindeki Sakarya L Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu'nda başka suçtan tutuklu olarak bulunan ve “duruşmada hazır bulunmaktan bağışık tutulması” hususunda karar verilmemiş olan sanığın, hükmün açıklandığı 31.01.2011 tarihli son oturumda hazır bulundurulmadan hükümlülüğüne karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 196. maddesine aykırı davranılarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık A.. Ç..'nun temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün istem gibi BOZULMASINA, 02/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2856, Karar No: 2019/1168, Tarih: 12.11.2019

**Hukuk Genel Kurulu         2015/2856 E.  ,  2019/1168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “sigorta primine esas kazanç tutarının tespiti” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda Bolu İş Mahkemesince davanın reddine dair verilen 03.09.2013 tarihli ve 2012/384 E., 2013/288 K. sayılı karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 10. Hukuk Dairesinin 30.12.2014 tarihli ve 2013/21277 E., 2014/22654 K. sayılı kararı ile:

(…Dava, sigorta primine esas kazanç tutarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı tarafından davalı işverene karşı Bolu İş Mahkemesi’ne açılan işçilik alacakları davasında, yılda 20 kez yurt dışına sefer yapılıp her sefer için asgari ücretle birlikte ayrıca sefer primi adı altında 430 Euro ücret ödendiği benimsenerek karar verildiği, 20.07.2009 gün ve 315/168 sayılı anılan hükmün Yargıtay 9. Hukuk Dairesi’nce 16.12.2011 tarih ve 35590/48547 numaralı ilamla onanarak kesinleştiği anlaşılmakta olup uluslar arası nakliye faaliyetini yürüten işverene ait işyerinde 15.03.1996 – Kasım/2006 tarihleri arasında hizmet akdine tabi şoför olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilen çalışma (zorunlu sigortalılık) süreleri yönünden gerçek sigorta primine esas kazanç tutarının tespitine ilişkin davada, kanıtlanamadığı gerekçesiyle istem reddedilmiştir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun “Prime esas ücretler” başlığını taşıyan 77. maddesinin 1. fıkrasında, sigortalılarla işverenlerin bir ay içinde ödeyecekleri primlerin hesabında :

a-) ……….,

b-) ……….,

c) İdare veya kaza mercilerince verilen karar gereğince (a) ve (b) fıkralarında yazılı kazançlar niteliğinde olmak üzere sigortalılara o ay içinde yapılan ödemelerin, brüt toplamının esas alınacağı öngörülmüş, 2. fıkrasında, sigorta primlerinin hesabına esas tutulacak kazançların aylık tutarının belirlenmesinde dikkate alınmayacak ödeme ve yardımlar sıralanarak bunlar arasında yolluklara da yer verilmiştir.

a-) ……….,

b-) ……….,

c) İdare veya kaza mercilerince verilen karar gereğince (a) ve (b) fıkralarında yazılı kazançlar niteliğinde olmak üzere sigortalılara o ay içinde yapılan ödemelerin, brüt toplamının esas alınacağı öngörülmüş, 2. fıkrasında, sigorta primlerinin hesabına esas tutulacak kazançların aylık tutarının belirlenmesinde dikkate alınmayacak ödeme ve yardımlar sıralanarak bunlar arasında yolluklara da yer verilmiştir.

Buna göre, maddenin 2. fıkrasında sayılan istisnalara girmemesi koşuluyla hizmet akdi karşılığı elde edilen gelirlerden sigorta primi kesilmesi asıldır. Anılan Kanunda ücretin tanımı yapılmamış olup söz konusu maddenin 1. fıkrasının (a) bendindeki “ücretler” kavramı içine asıl ücretle birlikte fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretleri gibi unsurlar da girmektedir. (c) bendi gereğince, idare veya yargı makamları tarafından belirlenen ücretlerin prim hesabına esas alınabilmesi için bu tür kazançlara hak kazanmak yeterli olmamakta, işçilik alacaklarına ilişkin taraflar arasında çıkan uyuşmazlıkta mahkemece verilen karar sonrasında işçiye (sigortalıya) ödeme yapılmış olması aranmakta, bu durumda, yargı kararı ile hak kazanılan ücret niteliğindeki kazançların primlerinin sigortalı payının infaz sırasında sigortalıya yapılan ödemeden düşülmesi işverenin Kuruma karşı prim yükümlülüğünü kaldırmadığı da dikkate alınmak suretiyle, ödemenin yapıldığı ayın prime esas kazanç matrahına dâhil edilmesi, hizmet akdi daha önceki bir tarihte sona erdiği takdirde ise yapılan ödemelerin çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetilmesi gerekmektedir.

Diğer taraftan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun; 288. maddesinde, bir hakkın doğumu, düşürülmesi, devri, değiştirilmesi, yenilenmesi, ertelenmesi, ikrarı ve itfası amacıyla yapılan hukuki işlemlerin, yapıldıkları zamanki miktar veya değerleri belir bir tutarı geçtiği takdirde senetle kanıtlanması gerektiği, bu hukuki işlemlerin miktar veya değeri, ödeme veya borçtan kurtarma (ibra) gibi herhangi bir sebeple belir bir tutardan aşağı düşse bile senetsiz kanıtlanamayacağı bildirilmiş, 289. maddesinde, 288. madde uyarınca senetle kanıtlanması gereken konularda yukarıdaki hükümler hatırlatılarak karşı tarafın açık muvafakati durumunda tanık dinlenebileceği, 292. maddesinde de, senetle kanıtlanması zorunlu konularda yazılı bir delil başlangıcı varsa tanık dinlenebileceği açıklanarak delil başlangıcının, dava konusunun tamamen kanıtlanmasına yeterli olmamakla birlikte, bunun var olduğunu gösteren ve aleyhine sunulmuş olan tarafça verilen kağıt ve belgeler olduğu belirtilmiştir. 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 200. ve 202. maddelerinde de bu düzenlemeler korunmuştur.