muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/207, Karar No: 2010/6315, Tarih: 26.04.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/207 E.  ,  2010/6315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava Dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin 1. fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için aynı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği gün itibarıyla dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Bu sebeple, bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin değerlendirme tarihi olan 2008 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesine göre taşınmazın değerinin tespiti gerekirken yasaya ve Yargıtay uygulamalarına uygun düşmeyecek şekilde şeker pancarı, buğday, ayçiçeği ürünlerinin son beş yıllık veriminin ortalamasının değerlendirmeye esas alınması suretiyle taşınmazın değerinin eksik tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara iadesine, 26.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1125, Karar No: 2017/8272, Tarih: 24.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/1125 E.  ,  2017/8272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı/davalı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi vekili, 20/12/2012 havale tarihli dava dilekçesi ile davalı adına kayıtlı olan ... ili, ... ilçesi, ... köyü 147 ada 77 parsel sayılı 3706 m2 taşınmazın 3116 sayılı Kanuna göre yapılan orman kadastrosunda orman sınırları içinde olduğu halde, 2012 yılında 40 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan orman kadastro çalışması sonucunda özel orman sayılarak orman sınırı dışında bırakıldığını, ancak eylemli Devlet ormanı niteliğinde olduğunu belirterek, taşınmazın orman sınırı içine alınmasına, davalı adına olan tapu kaydının iptali ve el atmanın önlenmesine, 3. kişiler lehine olan şerhlerin silinmesine karar verilmesi istemiyle dava açmış, birleşen davacılar ise aynı tarihte açtıkları davada, özel orman sınırlamasının iptalini istemiş, mahkemece, Orman Yönetimince açılan tapu iptali tescil davasının tefrikine, orman kadastrosuna itiraz davasının kabulüne, 40 numaralı komisyonun orman sınırı dışına çıkarma işleminin iptaline, taşınmazın orman sınırı içine alınmasına, birleşen davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı/davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1949 yılında keşinleşen orman kadastrosu, 1951 yılında 5653 sayılı Kanuna göre makiye ayırma işlemi, 21/11/2012 tarihinde 30 gün süre ile ilan edilip eldeki dava nedeniyle kesinleşmeyen, evvelce sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ve sınırlaması yapılmış ormanlarda aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu vardır.

Dava, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

Dava, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmaya göre, çekişmeli taşınmazın 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1949 yılında kesinleşen orman sınırları içinde kaldığı, yörede 1950 yılında 5653 sayılı Kanun hükümlerine göre makiye ayırma çalışması; 1968 yılında 4753 sayılı Kanuna göre oluşturulan tapu kaydı uygulanmak suretiyle kadastro tespiti yapılmış ve 2012 yılında özel orman sayılarak orman sınırı dışında bırakılmış ise de % 15'e varan eğimde, üzeri meşe kaplı eylemli Devlet ormanı niteliğinde olduğu, özel orman şartlarının oluşmadığı, sınırındaki ... Devlet Ormanı ile ayırıcı bir unsurunun bulunmadığı, 02.09.1986 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 24/e; 15.07.2004 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 28/e; 20.11.2012 tarihli Resmî Gazetede yayımlanan ve sınırlamanın yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/d maddelerinde “Tapu ile sahipli arazi içerisinde

bulunan ve 4785 sayılı Kanunun yürürlük tarihinden sonra tabii olarak veya ekim - dikim yoluyla yetiştirilmiş ormanların, üç hektardan büyük bulunmak kaydıyla, özel orman olarak sınırlandırılacağı” hükümlerinin somut olayda uygulama yerinin olmadığı, kaldı ki; yörede maki sahalarının tesbitine dair talimatnamenin 5. ve 6. maddeleri gereğince orman muhafaza karakteri taşıyan taşınmazların orman rejimi dışına çıkartılmaması gerektiği açıklanarak, daha önce yapılan işlemin yasa ve yönetmeliğe aykırı olması nedeniyle makiye ayırma işleminin iptal edildiği, 5653 sayılı Kanunda ve 17/08/1950 tarihli yönetmelikte maki komisyonlarının kesinleşmiş orman sınırı içinde maki tesbit işlemi yapacağı konusunda hiçbir hüküm bulunmadığı gibi, ormanların ve orman muhafaza karakteri taşıyan makiliklerin hiç bir zaman makiye ayrılamayacağı, ayrılmış olsa bile yasaya aykırı olarak yapılan işlemin yok hükmünde olacağı, HGK'nın, YKD'nın Ekim 2002 sayısında yayınlanan 27.02.2002 gün ve 2002/1-19/97 sayılı kararında kabul edildiği gibi taşınmaz 1949 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kaldığından, çekişmeli taşınmaza revizyon gören tapu kayıtlarının hukuki değerini yitirdiği, orman içinde kalan ya da orman sınırı dışına çıkartılan alanlarda tapu kayıtlarına değer verileceğine ilişkin 3402 sayılı Kadastro Kanununun 45. maddesi Anayasa Mahkemesinin 01/06/1988 gün 31/13 ve 14/03/1989 gün 35/13 ve 13/06/1989 gün 7/25 sayılı kararları ile iptal edildiğinden, davalı kişilerin dayanacağı bir yasal yol bulunmadığı, tüm açıklanan nedenlerle geçerli bir makiye ayırma işlemi olmayan ve makiye ayırma işlemi de iptal edilen taşınmazın 1949 yılında yapılan orman sınırları içinde kalmaya devam ettiği gözetilerek 2012 yılında yapılan özel orman kadastrosunun iptaline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen 36/A. maddesinde "Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz” ve aynı kanunun 17. maddesi ile 3402 sayılı Kanuna eklenen geçici 11. maddesine göre; "bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır” hükmü gereğince davalı taraf aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi olması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple, hükmün 1. bent 5. paragrafının ve 2. bent 4

. maddesine göre; "bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır” hükmü gereğince davalı taraf aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi olması doğru değil ise de; bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple, hükmün 1. bent 5. paragrafının ve 2. bent 4. paragrafının hükümden çıkarılarak, yerine “6099 Sayılı Yasaya eklenen 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” sözleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 24/10/2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2387, Karar No: 2015/2497, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2387 E.  ,  2015/2497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/24723, Karar No: 2024/3528, Tarih: 19.03.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/24723 E.  ,  2024/3528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/191 E., 2016/721 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkeme kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 43 ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık kararı temyiz etmek istediğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü gece saatlerinde sanığın hastanede yatmakta olan babasını görmek üzere pitbull cinsi köpeği ile beraber devlet hastanesinin içine girdiği, köpeğin herhangi bir tasması veya ağızlığının bulunmadığı, bunun üzerine hastanede görevli özel güvenlik görevlisi olan mağdur ve şikayetçinin durumu görerek bu saatte hasta ziyareti olmadığını ve köpekle içeriye girilemeyeceğini söylemeleri üzerine sanığın "Ben babamı görmeye geldim, canımı sıkmayın, köpeği üzerinize kışkırtırım." dediği, sanığın daha sonra köpekle birlikte dışarı çıktığı sırada aynı şekilde tehditte bulunduğu, eyleminin sanığın savunması, mağdur ile şikayetçinin anlatımları ve tüm dosya kapsamı karşısında sabit olduğu Yerel Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkeme kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13825, Karar No: 2012/4733, Tarih: 27.03.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/13825 E.  ,  2012/4733 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA : Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28.04.2010 tarih ve 2008/139-2010/175 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı- birleşen dosyada davalı vekili, müvekkilinin 2006 03168 kod numarası ile ''DOĞADAN FORM PLUS'' ibaresini 5,30,32. sınıflarda marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunmuş ise de, davalı şirketin ''ETİ FORM'' ve ''FORM'' ibareli markalarını gerekçe göstererek başvuruya itiraz ettiğini, itirazın 2008 M 1350 sayılı YİDK kararı ile kısmen kabul edilerek marka başvurusundaki bir kısım emtiaların çıkarıldığını, müvekkili markası ile davalının markalarının benzemediğini ve ''DOĞADAN FORM'' markasının müvekkili için müktesep hak oluşturduğunu belirterek başvuru listesinden çıkarılan emtialar yönünden YİDK kararının kısmen iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiş, davalı şirket tarafından aynı YİDK kararının, itirazın reddedildiği emtialar yönünden kısmen iptali istemiyle açılan ve bu dava ile birleşen davanın ise , aynı gerekçelerle reddini savunmuştur.

Davalı-birleşen dosyada davacı vekili, müvekkilinin ''FORM'' ibareli markalarının tanınmış marka olduğunu, başka sınıflarda dahi tescilinin mümkün olmadığını, davacı marka başvurusu ile müvekkili markalarının ve kapsadıkları emtiaların benzer olup, iltibas tehlikesinin bulunduğunu, davacının müktesep hakka dayandığı markasının kısmen hükümsüzlüğüne karar verildiğini belirterek asıl davanın reddini savunmuş, birleşen dava yönünden ise aynı gerekçelerle itirazın reddedildiği emtialar yönünden YİDK kararının iptaline, tescil edilmiş olması halinde davacı markasının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek asıl dava ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı TPE vekili, YİDK kararının usul ve yasaya uygun olduğunu belirterek asıl dava ve birleşen davaların reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacı başvurusu ile davalı markalarının kapsadıkları emtiaların aynı ve benzer olduğu, ortalama tüketiciler nezdinde markaların karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, markalar arasında idari ve ekonomik bir bağlılığın bulunduğu düşüncesinin oluşabileceği, Ankara 3. FSHHM'nin 2006/437 E. sayılı dosyası kapsamında davacının müktesep hakkı bulunduğu marka kapsamında 30. sınıfta yer alan bir kısım emtialar yönünden kullanmama nedeniyle hükümsüzlüğe karar verildiği, bu kapsamda davacının müktesep hakkının kalmadığı bal, arı sütü, propolis, her türlü un, irmikler, nişastalar, toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri emtiaları yönünden de davalı-birleşen dosya davacının hükümsüzlük talebinin kabulü gerektiği gerekçesiyle asıl davanın reddine, birleşen davada YİDK kararının iptaline ilişkin istemin reddine, markanın hükümsüzlüğü yönünden davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 25,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 27.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/908, Karar No: 2023/1246, Tarih: 15.02.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/908 E.  ,  2023/1246 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/428 E., 2022/555 K.

KARAR : Karar verilmesine yer olmadığına

Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesinde görülen rücuen tazminat davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; dava konusuz kaldığından karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Kurum vekili dava dilekçesi ile Müdürlüğün 358 sicil sayılı dosyasında işlem gören Çay-Kur Genel Müdürlüğü'ne ait işyerinde işçiyken 23.08.2001 tarihinde maruz kaldığı bir iş kazası neticesi ...'un hak sahiplerine 79.037,42 TL tutarında peşin değerli gelir bağlandığını, bu durumda toplam kurum zararının 79.037,42 TL olduğunu ve şimdilik bu meblağın %75'ine takabül eden 59.278,06 TL'sini dava ettiklerini, kaza dolayısıyla yapılan inceleme sonucu tanzim olunan 06.08.2008 tarihli 48 İ.R. 40 sayılı müfettişlik raporunda da ayrıntısı açıklandığı üzere kazanın işverenin kusuru neticesi meydana geldiğini, olay ile ilgili olarak İyidere Asliye Ceza Mahkemesi'nde 2001/40 esas ve 2002/24 Karar sayılı kararına mesnet olan Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Trafik İhtisas Dairesinin gerekçeli raporunda ...'in 6/8 oranında asli derecede kusurlu ve sorumlu bulunduğunu, yine sigortalı ...'un hak sahiplerince İyidere Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nde 2007/41 Esas sayılı dosyasıyla tazminat davası açıldığını beyanla; kurum zararı olan 79.037,42 TL'nin %75'ine tekabül eden 59.278,06 TL'nin tahsis onay tarihi olan 30.01.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı ... vekili cevap dilekçesi ile; davalı kurumda 2001 yaş çay kampanyasının başlamasıyla birlikte yaş çayın taşınması işiyle görevlendirilecek firma veya kooperatifin belirlenmesi amacıyla ihaleye çıkıldığını, ancak her hangi bir başvuru olmaması üzerine, yörede bu işi yapabilecek kişi olan ve aracın sahibi ... ile taşıma işi ile ilgili olarak sözleşme imzalandığını, aracın işleteninin ise ... olduğunu, ...'nun taşıma işini davalı şirketle aralarında hiçbir hukuksal bağ olmayan ve ...'in organize ettiği bir grup şoföre verdiğini, davaya konu 23.08.2001 tarihinde meydana gelen kazada hayatlarını kaybeden Şerif, Melik, ...'un davalı kurum elemanı olmadıkları gibi yükleme taahhüt dilekçelerinde isimleri olmadığını ve yaş çay yükleme bordrolarında da isimlerinin bulunmadığını, kaza yapan 34 VN 291 plakalı aracın sahibi ... ve kaza anında aracın sevk ve idaresini sağlayan ...'in davalı kurum işçisi olmadığı gibi aralarında herhangi bir iş akdinin söz konusu olmadığını, davacı tarafça haksız ve yasaya aykırı açılan davanın reddine karar verilmesi gerektiğini, davaya konu kazanın 23.08.2001 tarihinde meydana geldiğini, bu durumda rücuan tazminat kabul edilse dahi davacı kurumun isteyebileceği miktarın söz konusu tarihe göre ödenen ilk peşin sermaye değeri ile sınırlı olduğunu, bu nedenle, dava konusu edilen 59.278,06 TL'lik miktarın sonradan yapılan artışları da içerdiğinden hukuka aykırı olup gerçeği yansıtmaktan da uzak olduğunu beyanla, açılan davanın haksız ve hukuka aykırı olduğu anlaşılacağından reddine, karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 04.05.2010 tarihli ve 2010/128 Esas-2014/779 Karar sayılı kararı ile "...kazada davalılardan ...'in %75 oranında kusurlu olduğu, kazanın iş kazası olduğu, davalı ...'un yukarıda açıklanan gerekçelerle sigortalının işvereni olarak hesaplanan peşin sermaye bedelinden sorumlu olması gerektiği anlaşılmış, bağlanan peşin sermaye bedelinin %75 oranına tekabül eden 59.037,56 TL'nin davalıların müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi gerekmiştir..." gerekçesiyle

Davanın kabulü ile 59.278,06 TL ilk peşin sermaye değerinin tahsisin onay tarihi olan 30.01.2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacı kuruma verilmesine, karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı Kurum vekili ve davalılardan Çay İşletmeler Genel Müdürlüğü temyiz isteminde bulunmuştur.