muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1037, Karar No: 2011/8619, Tarih: 29.12.2011

silah sesini duyan Coşkun’un aracı hareket ettirdiği sırada sanık Ziyabey’in aracı kullanan mağdur Coşkun ve aracın arka koltuğunda oturan mağdur Mehmet’i görmesine rağmen mağdur Onur’a doğru ateş etmeye devam ettiği, saçma tanelerinin mağdur Coşkun’u sağ sırt ve sağ kol bölgesinden, mağdur Mehmet’i ise sağ kol bölgesinden basit bir tıbbi müdahale ile iyileşebilecek şekilde yaraladığı, mağdurlar uzaklaştıktan sonra yaptığı atışların ise aracın tampon bölgesine isabet ettiği olayda;

1-Sanık Ziyabey’in mağdur Onur’u nitelikli kasten yaralama suçundan mahkumiyetine dair kurulan hüküm yönünden;

A)Mağdurda tarif edilen yaralanmanın başlı başına kişinin yaşamını tehlikeye sokar nitelikte olduğuna ilişkin adli rapor ve av tüfeğinin ölüm sonucunu doğuracak etkinlikte kullanılması gözetildiğinde, sanığın eyleme bağlı olarak kastının öldürme olduğu gözetilmeden, yaralama suçundan hüküm kurularak eksik ceza tayini,

B)Kabule göre de;

a)Sanık hakkında sadece en ağır cezayı gerektiren sonuçtan dolayı bir defa 5237 sayılı TCK.nun 87/1-d maddesi uyarınca artırım yapılması yerine, hem mağdurun hayati tehlike geçirmesi hem de kemik kırığı nedenine dayanarak iki ayrı nitelikli halin birlikte uygulanması suretiyle yazılı şekilde fazla cezaya hükmolunması,

b)Mağdur Onur hakkında, 19 Mayıs Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Merkezi’nde düzenlenen 22.01.2008 tarihli raporda, mağdurun sol tibialis posterior arterde yaralanmaya, sol fibula ve sol tibiada açık kırığa neden olacak, hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı, yaralanmanın duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflamasına yada işlevinin yitirilmesine neden olup olmadığı hususunda olay tarihinden 12 ay sonra yapılacak muayene sonrası karar verilebileceği belirtildiğinden, Adli Tıp Kurumu İlgili İhtisas Kurulu'ndan 5237 sayılı TCK.nun 86 ve 87. maddeleri kapsamında mağdurun kesin raporunun aldırılması ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık Ziyabey’in mağdurlar Coşkun ve Mehmet’i kasten silahla yaralama suçlarından mahkumiyetine dair kurulan hükümler yönünden;

Sanığın, hedef seçtiği mağdur Onur’u öldürmek kastıyla ateş ettiği sırada, aynı araçta bulunan kişi ya da kişilerin de isabet alıp yaralanabileceğini öngörmesine rağmen atışlarına devam ederek mağdurlar Coşkun ve Mehmet’i yaralaması eyleminde, sanığın olası kast altında hareket ettiği ve verilen cezalarda 5237 sayılı TCK.nun 21/2 . maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık Ziyabey’in, mala zarar verme suçundan mahkumiyetine dair kurulan hüküm yönünden;

Sanığın, hedef seçtiği mağdur Onur’u öldürmek kastıyla ateş ettiği sırada, aynı araçta bulunan kişi ya da kişilerin de isabet alıp yaralanabileceğini öngörmesine rağmen atışlarına devam ederek mağdurlar Coşkun ve Mehmet’i yaralaması eyleminde, sanığın olası kast altında hareket ettiği ve verilen cezalarda 5237 sayılı TCK.nun 21/2 . maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık Ziyabey’in, mala zarar verme suçundan mahkumiyetine dair kurulan hüküm yönünden;

Sanığın, av tüfeği ile yaptığı atışları sonucunda mağdurların yaralandığı, ayrıca mağdur Coşkun’un aracının camının kırılarak kaportasında hasar meydana geldiği, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 86. maddesi kapsamında yaralama suçu yanında aynı Yasanın 151. maddesi uyarınca mala zarar verme suçunu da oluşturduğu kabul edildiği halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 44. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı tartışmasız bırakılarak bu suçtan da mahkumiyet kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan Coşkun vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, hükümlerin CMUK 321. madde gereğince tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA,mağdurlar Onur ve Mehmet’e yönelik eylemleri yönünden CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 29/12/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4768, Karar No: 2024/1466, Tarih: 04.03.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/4768 E.  ,  2024/1466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/71 E., 2023/680 K.

DAVA TARİHİ : 03.11.2021 - 16.11.2021

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bafra Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/809 E., 2022/934 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; kararı ... asıl ... adına temyiz eden Av. ... ve ...'ın özel boşanma yetkisi içeren vekâletnamesinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 77 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak;

a) Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğinde olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 74 üncü maddesi gereğince vekâletnamenin boşanma davası ile ilgili özel yetki içermesi gerektiğinden; özel yetkiyi içeren vekâletnamenin aslı veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için temyiz dilekçesini sunan vekile kesin süre verilmesi,

b) Vekâletname sunulmaz ise temyizin 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince yetkisiz vekil tarafından yapılmış sayılarak temyize muvafakat verdiğini açıkça belirtmediği takdirde kararı temyiz etmemiş sayılacağı şerhini içeren davetiye ile ... asıl ...'ya tebliğ edilmesi,

2.Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından açıkça muvafakat edilmemesi ve asıla gerekçeli kararın daha önceden usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemiş olması hâlinde kararın asıla tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

3. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından muvafakat edilmesi veya süresi içinde kararın temyiz edilmesi hâlinde, karar temyiz edilirse gerekli usulî işlemler tamamlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi,

gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

04.03.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8182, Karar No: 2013/11915, Tarih: 26.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/8182 E.  ,  2013/11915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye ..., şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur.İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun ... şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır. Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, ... ve saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır.

Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir.Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar,örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir.Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar,örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Somut olayda; katılan ile sanığın annesi olan tanık ...'nın aynı apartmanda oturdukları, sanığın annesi tanık ...'nın, merdiven boşluğuna ve kapı önüne sürekli çöp bırakması ve geçişi engellemesi nedeniyle, katılanın, suç tarihinde sanığın annesini uyardığı, sanığın bu duruma sinirlenerek katılanın oturduğu dairenin kapısını tekmeleyip yine müdahile yönelik olarak sinkaflı sözler söylemek suretiyle hakaret ettiği ve olay yerinden aracı ile ayrılacağı sırada katılana ait park halinde bulunan 35 N 8630 plakalı araca kendi aracı ile bilerek çarpmak suretiyle zarar verdiği anlaşılmakla, eylemlerinin mala zarar verme ve hakaret suçlarını oluşturduğuna dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 26.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6132, Karar No: 2023/463, Tarih: 25.01.2023

**5. Ceza Dairesi         2019/6132 E.  ,  2023/463 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Rüşvet vermeye teşebbüs

HÜKÜM : Zincirleme şekilde rüşvet vermeye teşebbüs suçundan mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... Cumhuriyet Başsavcılığının, 03.02.2014 tarihli ve 2014/313 Soruşturma, 2014/315 Esas, 2014/28 numaralı İddianamesiyle sanık hakkında rüşvet vermeye teşebbüs suçundan 5237 Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 252 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 35 inci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2014 tarihli ve 2014/63 Esas, 2014/136 sayılı Kararı ile sanık hakkında zincirleme şekilde rüşvet vermeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 252 nci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 inci maddesi ile 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın 03.07.2014 havale tarihli temyiz isteği, otoyol ücretlerini ödemek maksadıyla ruhsatname arasında bulundurduğu paranın trafik kontrolü esnasında ruhsat arasından düşmesinin görevli memurlar tarafından yanlış anlaşılması dolayısıyla suçun unsurları oluşmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine, yine 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini yoluna gidilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın 03.07.2014 havale tarihli temyiz isteği, otoyol ücretlerini ödemek maksadıyla ruhsatname arasında bulundurduğu paranın trafik kontrolü esnasında ruhsat arasından düşmesinin görevli memurlar tarafından yanlış anlaşılması dolayısıyla suçun unsurları oluşmadığından beraat kararı verilmesi gerektiğine, yine 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini yoluna gidilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tüm dosya kapsamından; katılan polis memurlarının 19.01.2014 tarihinde ... Bölge Trafik Ekibi olarak genel uygulama yaptıkları, sanık ...'un sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı aracın kontrol amaçlı durdurulduğu, yapılan kontrolde sanığın 5 saat 45 dakika araç kullandığı tespit edilerek 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 49 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereğince para cezası uygulanacağı sözlü olarak tebliğ edildiğinde sanığın "abi ceza yazmayın aracımın taksitlerini ödeyemiyorum, alın şu parayı benden bir çorba için" diyerek katılan ...'in önüne cebinden çıkardığı suça konu 50 TL'yi bıraktığı, katılanların sanığa yaptığı eylemin suç olduğunu söylemelerine rağmen sanık ...'un katılanlardan ısrarla parayı almaları ve ceza yazmadan göndermeleri konusunda ısrar ettiği, katılanların olay yerine başka bir polis ekibini çağırarak sanık hakkında şikayetçi oldukları, bu haliyle gerçekleşen eylemde sanığın zincirleme şekilde rüşvet vermeye teşebbüs suçunu işlediği kabul edilerek sanığın atılı suçtan cezalandırılması yoluna gidilmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Suç tarihinde rutin trafik kontrolü esnasında sanığın sevk ve idaresindeki aracın katılan polis memurları tarafından durdurulduğu, hakkında taşıt kullanma sürelerine uyma zorunluluğuna aykırı hareket etmesi nedeniyle ceza tutanağı düzenleneceği esnada sanığın görevlilere "ceza yazmayın aracın taksidini zor ödüyorum" şeklinde beyanda bulunup 50 TL banknotu cebinden çıkartarak "şunu alın çorba için" sözleriyle rüşvet teklif ettiği ancak görevlilerin bu teklifi kabul etmediği, bu hususun olay tarihinde tutulan tutanaklarla sabit olduğu ve sanık hakkında cezai işlem uygulandığı, 5237 sayılı Kanun'un 53 üncü maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal Kararının da infaz aşamasında gözetilmesinin mümkün olduğu anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebebi reddedilmiştir.

2. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

2. Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 26/04/2016 tarihli ve 2014/118 Esas, 2016/208 sayılı Kararında da benzer şekilde belirtildiği üzere, rüşvet suçu ile korunan hukuki yarar ve bu bağlamda suçun topluma karşı işlenen suçlar bölümünde düzenlenmiş olması karşısında, bu suçun mağdurunun toplumu oluşturan bireylerin tamamı, diğer bir ifadeyle kamu olduğu, eylemin belirli bir kişinin zararına olarak işlenmesi halinde bu kişinin suçun mağduru değil zarar göreni olacağı, keza suçun konusunun da aynı olduğu nazara alındığında sanığın eyleminin tek bir rüşvet vermeye teşebbüs suçunu oluşturduğu gözetilmeden 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması suretiyle sanık hakkında fazla ceza tayini yoluna gidilmesi nedeniyle hükmün hukuka aykırı olduğu belirlenmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı bentte açıklanan nedenle ... Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2014 tarihli ve 2014/63 Esas, 2014/136 sayılı Kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi ve 326 ncı maddesinin son fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16523, Karar No: 2015/30377, Tarih: 03.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/16523 E.  ,  2015/30377 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/164007

MAHKEMESİ : Feke Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/01/2011

NUMARASI : 2009/69 (E) ve 2011/4 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanıklara yükletilen tehdit ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

2-Sanıklar O.. Ç.., E.. Ç.. ve H.. A.. hakkında tehdit ve hakaret eylemlerinden verilen beraat kararlarının da usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından, katılan sanıklar A.. Ç.. ve S.. Ç..’nin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 03/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/5727, Karar No: 2009/6842, Tarih: 15.06.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/5727 E.  ,  2009/6842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : IĞDIR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/05/2008

Dava, muris muvazaası hukuksal  nedenine dayalı  tapu iptal ve tescil isteğine  ilişkindir.

Dosya  içeriğinden , toplanan delillerden, tarafların  ortak  miras barıkanları Rüstem’in  43 parsel sayılı  taşınmazdaki payını 15.2.1993  tarihinde  satış suretiyle  M...   Al’a temlik ettiği, onun da  anılan payı 9.3.1993  tarihinde  murisin  oğlu  davalıya  5 milyon  liraya  devrettiği, çekişmeli  taşınmazın  ifraz ve cins  değişikliğinden  sonra  davalı adına  arsa  cinsi ile 8 ayrı  parsel  olarak  ( 1819 ada ..... Parseller ile 1820  ada ....  ve ....parseller)  sicil  oluşturulduğu  anlaşılmaktadır

Mahkemece, miras bırakanın ara malik  kullanmak suretiyle  gerçekleştirdiği  temliklerin  1.4.1974  tarih ½  Sayılı İçtihadı Birleştirme  Kararı uyarınca  mirasçıdan  mal kaçırma amaçlı  ve muvazaalı  olduğu belirlenmek  ve bu olgu benimsenmek suretiyle  davacıların  miras payları  oranında davanın kabul edilmiş  olmasında  bir isabetsizlik  yoktur.

Davalının  bu yöne ilişkin  temyiz  itirazları  yerinde  değildir.Reddine.

Ne varki,  davacıların 29.12.2003  tarihli  dava  dilekçelerinde  dava değeri 1.000 YTL. olarak  gösterdikleri, yargılama  sırasında  bu değere  itiraz  edilmediği ve keşfen  belirlenen  değer  üzerinden  harç  tamamlanmadığına göre  kendilerini   vekille  temsil  ettiren  davacılar  yararına  dava  dilekçesindeki  değer üzerinden ve  maktu  vekalet  ücretinden   az olmamak  üzere  Avukatlık  parasına  hükmedilmesi  gerekeceği  düşünülmeksizin, harcı  tamamlanmayan  değer üzerinden davacılar  yararına avukatlık  parası  takdiri  doğru değildir.

Davalının temyiz  itirazları  yerindedir. Kabulü ile  hükmün  açıklanan  nedenden ötürü HUMK.’nun 428.  maddesi  gereğince  BOZULMASINA, 19.12.2008 tarihinde yürürlüğe giren Avukatlık Ücret Tarifesinin 14. maddesi gereğince gelen temyiz eden vekili için 625.00.-TL. duruşma avukatlık parasının temyiz edilenden alınmasına, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,15.6.2009  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Okundu 6.7.2009 BK.Not:
Yargıtay — Esas No: 2011/6749, Karar No: 2013/12044, Tarih: 15.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/6749 E.  ,  2013/12044 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, bayram tatili ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ...Temizlik Hizm.San.Ev Dış Tic.Ltd.Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmeyen bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan ...ne yükletilmesine, 15.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1903, Karar No: 2025/1736, Tarih: 11.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2025/1903 E.  ,  2025/1736 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2024/75 E., 2024/118 K.

Dairemiz bozma kararına İlk Derece Mahkemesince direnilmesi üzerine karar davacı vekili tarafından temyiz edilmekle 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu’nun 373. maddesinin beşinci fıkrası gereğince Dairemizce yapılan incelemede;

Her ne kadar İlk Derece Mahkemesince 19.12.2023 tarihli ve 2022/6784 Esas, 2023/13057 Karar sayılı bozma kararına direnilmesine karar verilmiş ise de ara karar tarihinin esas itibariyle 27.05.2021 tarihli olmasına karşın anılan ara kararın davacı vekiline tebliğ edildiğine dair tebligat parçasında ara kararın tarihinin 02.06.2021 olarak belirtilmiş olması karşısında Dairemiz kararının usul ve kanuna uygun olduğu anlaşıldığından dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay Hukuk Genel Kuruluna gönderilmesine karar verilmesi gerekmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Dosyanın YARGITAY HUKUK GENEL KURULUNA GÖNDERİLMESİNE,

11.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9573, Karar No: 2010/15548, Tarih: 02.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9573 E.  ,  2010/15548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.