muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/26456, Karar No: 2017/15443, Tarih: 06.12.2017

Ancak;

1-Olay tarihinde, müşteki ...’in pompacı olarak çalıştığı benzin istasyonundan sanık ...'nun aracına yakıt aldığı ve müştekinin bir anlık dalgınlığından yararlanarak bedelini ödemeden olay yerinden kaçtığı anlaşılmakla, eyleminin TCK'nın 141/1. maddesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, yazılı şekilde TCK’nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın benzin istasyonundan 90,00 TL'lik yakıt çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 51/1. maddesine göre sanığın, daha önce kasıtlı bir suçtan dolayı üç aydan fazla hapis cezasına mahkûm edilmemiş olması ve suçu işledikten sonra yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlık dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkemede bir kanaatin oluşması durumunda 5237 sayılı TCK’nın 51. maddesi gereğince cezasının ertelenebileceği gözetilmeden, hırsızlık suçundan erteleme sınırları içinde kalan hapis cezasının, suç tarihinde sabıkasız olan ve güncel sabıkasıda bulunmayan sanık açısından, dosya kapsamı ile uyuşmayan gerekçe ile “sanığın adli sicil kaydına dayanılarak” 5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısı‘nın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 06.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12021, Karar No: 2013/2846, Tarih: 24.01.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/12021 E.  ,  2013/2846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere ve iade

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

... Gümrük Kapısından yurda giriş yapan ve transit eşya yükü taşıyan sanığın aracında tespit edilen beyan dışı eşya hakkında, 23/01/2002 tarih ve 24649 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Tır Uygulama Tebliği hükümlerine göre işlem yapılması gerektiği ve eşyanın 5607 sayılı yasanın 3/3 maddesinde ihdas edilen haliyle gümrük bölgesinde bırakılacağı hususunda dosyada delil bulunmadığı gözetilmeden sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı gerekçeyle mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/01/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15003, Karar No: 2013/5088, Tarih: 06.05.2013

**20. Hukuk Dairesi         2012/15003 E.  ,  2013/5088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar vekili, ibraz ettiği 05.05.2012 tarihli dilekçesi ile ... yakasındaki .... Çiftliklerinin 10 Haziran 1911 tarihli Bakanlar Kurulu izniyle Denizcilik Bakanı ... Paşa’nın oğlu ...Bey tarafından ...’a satıldığını,...’un ölümü üzerine mirasçılarının 86 parça olan taşınmazların tamamını İstanbul 5. Noterliğinin düzenlediği 1 Mart 1954 gün ve 2045 sayılı satış vaadi sözleşmesiyle davacıların murislerinin de aralarında bulunduğu kişilere sattıklarını, ancak tapuda ferağa yanaşmamaları üzerine açılan cebri tescil davasının... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1954/187 - 144 sayılı kararı ile kabul edilerek taşınmazların üçü dışındakilerin davacıların murisleri adlarına tesciline karar verildiğini ileri sürerek,..., emirli ve mecidiye mahallelerinde olup güneydoğusundaki 709 parselden başlamak üzere 686, 678, 670, 671, 672, 12, 669, 675, 676, 16, 2, 17, 668, 51, 40, 41, 938, 1024, 1080, 1079, 195, 1076, 197, 199, 200, 668, 1155 ve 1420 parsellerle çevrili taşınmazların orman sınırları içinde kalıp kalmadığı, kalıyorsa 2/B ya da Devlet ormanı olduğunun kendilerine ait tapu sınırları içinde kaldığının adlarına tescillerinin mümkün olduğunun kesin olarak hükmen tesbitini talep etmiştir.

Mahkemece, davacıların tek tek hangisi için hangi yer kaç m2 olduğu sınırları açık seçik belirtilerek adlarına tescil için eda davası açmaları mümkün iken infaz kabiliyeti olmayan tespit kararı istenmesinde hukukî yararı olmadığından H.M.K.’nun 114/h ve 115/2. maddeleri gereği dava şartı yokluğundan reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu kapsamlarının tesbiti istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, toplanan delillere ve kararın dayandığı gerekçeye göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 06/05/2013 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4806, Karar No: 2017/3174, Tarih: 04.07.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/4806 E.  ,  2017/3174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet ve tedavi denetimli serbestlik tedbiri

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 04.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2140, Karar No: 2012/3182, Tarih: 19.03.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/2140 E.  ,  2012/3182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Basit cinsel saldırı suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonucunda kamu davasının 5237 sayılı TCK.nın 73/8, 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2009 tarih ve 2009/13-66 sayılı Kararının ... Devlet Hastanesince düzenlenen 29.01.2009 tarihli ve 0101 sayılı adli rapora göre mağdurun beden veya ruh sağlığının bozulduğunun anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanunun 102/1-5. maddesi kapsamında kalabileceği ve bu suça bakma görevinin ağır ceza mahkemesine ait olduğu cihetle, görevsizlik kararı verilmesi yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülemediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nın 309. maddesi gereğince bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 16.12.2011 gün ve 64499 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte tevdii kılınmakla gereği düşünüldü:

Mağdurun maruz kaldığı eylem nedeni ile soruşturma aşamasında alınmış olan ... Devlet Hastanesince düzenlenen 29.01.2009 tarihli ve 0101 sayılı adli rapora göre beden veya ruh sağlığının bozulduğunun belirtilmiş olması karşısında, sanığın eyleminin 5237 sayılı Kanunun 102/1-5 maddesi kapsamında bulunup bulunmadığının tespiti ile bu husustaki delillerin tayin ve takdirinin yüksek dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu ve görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden, yargılamaya devam edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması kanuna aykırı bulunmakla, kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden ... Asliye Ceza Mahkemesinin 18.03.2009 gün ve 2009/13 Esas, 2009/66 sayılı Kararının CMK.nın 309. maddesi uyarınca aleyhte etki etmemek kaydıyla BOZULMASINA, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 19.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18790, Karar No: 2014/3248, Tarih: 20.02.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/18790 E.  ,  2014/3248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2012/209-2013/223

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ve davalılardan A.. Ç.. vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili tarafından davalılar aleyhine Konya 5. İcra Müdürlüğü'nün 2011/1186 E. sayılı dosyası ile ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla icra takibi yapıldığını, davalı A.. Ç..'un haksız itirazı ile takibin durduğunu belirterek itirazın iptali ile takibin devamına ve müvekkili lehine %40'tan aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı A.. Ç.. vekili, davacı tarafından dava konusu icra takibinin mükerrer olarak yapıldığını, takibe konu alacağın muaccel olmadan icra takibine konu edildiğini, müvekkiline gönderilen ihtarnamede taraflar arasındaki tüketici kredi sözleşmesinin 12. maddesi gereğince 7 günlük sürenin verilmediğini, borçtan şahsen sorumlu olmayan taşınmaz maliki K.. K..'ndan borcun ödenmesinin istenmediğini, onun hakkında borcun muaccel hale getirilmediğini, dolayısıyla ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla takip yapılamayacağını bildirerek davanın reddi ile müvekkili lehine %40'tan aşağı olmamak üzere tazminata karar verilmesini istemiştir.

Diğer davalı cevap vermemiştir

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre davalı A.. Ç..’a 2 adet işyeri niteliğinde gayrimenkul alımı için toplam 200.000,00 TL nakit kredi kullandırıldığı, kredi teminatı olarak da gayrimenkul üzerine 500.000,00 TL bedelli ipotek tesis edildiği, takip tarihi itibarı ile davacı bankanın 116.371,50 TL asıl alacak, 65.374,00 TL işlemiş faiz ve 3.269,00 TL BSMV olmak üzere toplam 185.014,50 TL alacağının bulunduğu, ancak takibin asıl alacak üzerinden yapıldığı, davalı K.. K..'nun takibe itirazının bulunmadığı gerekçesiyle davalı K.. K.. yönünden açılan itirazın iptali davasının reddine, tahsilde tekerrür olmamak kaydı ile davalı A.. Ç.. yönünden açılan davanın kısmen kabulü ile davanın Konya 5. İcra Müdürlüğü'nün 2011/1186 E. sayılı dosyasına yaptığı itirazın kısmen iptali ile takibin 116.371,50 TL asıl alacak üzerinden devamına, takip tarihinden itibaren %22.8 faiz uygulamasına, İİK 67/2 maddesi gereği alacağın %40'ı olan 46.548,00 TL icra inkar tazminatının davalı A.. Ç..'dan alınarak davacıya ödenmesine, davalı A.. Ç.. yönünden fazlaya dair taleplerin reddine, davalı A.. Ç..' un tazminat talebinin de reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili ile davalı A.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı banka ile davalı arasında 01/09/2006 tarihli tüketici kredi sözleşmeleri ile 01/09/2006 tarihli genel kredi sözleşmesi imzalanmıştır. Tüketici kredi sözleşmeleri ekindeki ödeme planlarına göre davalı A.. Ç.. kullanmış olduğu krediyi 36 ay taksit halinde ödeyecektir. Tüketici kredi sözleşmelerinin 12. maddesi “...Banka, borcun 7 (yedi) gün içerisinde ödenmesi için Müşteri ve Kefil/lerin işbu sözleşmede belirtilen adreslerine noter vasıtası ile ihtarname keşide eder. İhtarnamede belirtilen süre içerisinde herhangi bir ödeme olmadığı taktirde, Banka alacağının tümü muaccel hale gelir.” hükmünü içermektedir. Davacı bankaca Beyoğlu... Noterliği'nin 06/06/2008 tarihli 55359 ve 55360 yevmiye nolu ihtarnamelerinde sözleşmelerdeki bu süreye uyulmamıştır. Bu ihtarnamelerde davacı banka tüketici kredi sözleşmelerini göstermemiş olup, genel kredi sözleşmesini göstermiştir.

Hal böyle olunca davacı banka alacağının hangi kredi sözleşmesinden kaynaklandığı açıklattırılıp, şayet tüketici kredi sözleşmelerinden bir kredi borcu söz konusu ise anılan sözleşme hükmünün gözetilmesi, aksi halde genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan kredi var ve alacak bu krediden kaynaklanıyorsa, konusunda uzman 3 kişilik bir bilirkişi kurulundan her bir kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacak miktarı saptanıp, sonucuna göre davacı bankanın takip talebinde “...yıllık %9 oranından az olmamak üzere artan oranlarda cari mahrum kalınan kar payı oranında temerrüt mahrum kalınan kar payı...” talep edildiği gözetilerek her bir yıl için uygulanması gereken faiz oranı saptanıp ona göre bir rapor alınması gerekirken, yukarıdaki yapılan bu açıklamaları içermeyen eksik incelemeyle hazırlanan bilirkişi raporuna itibar edilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının tüm, davalı A.. Ç..'un sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 20.02.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7659, Karar No: 2015/17514, Tarih: 01.12.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/7659 E.  ,  2015/17514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü, 845 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan 01.12.2015 gününde temyiz edenlerden davalı vekili Av. ... ile davacı vekili Av. ... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın 23.12.2013 olan değerlendirme tarihi itibarıyla belediyece düzenlenen imar planı içinde olup olmadığı (kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde veya nazım planı içinde), bu imar planının hangi tarihte onaylandığı, kısmen imar planı içinde ise ne kadarlık bölümünün bu plan dahilinde olduğu, belediye ve mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi hangilerinden yararlandığı, hangilerinden yararlanmadığı tek tek ayrıntılı olarak açıklanarak) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, belediye nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı, kullanım biçimi itibarıyla iskan amacına yönelik yapılaşma olanakları vs. gibi hususların (krokiye bağlanarak açıkça gösterilmek suretiyle) ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan domates, buğday ve samanı ile silajlık mısır, zeytin, nar, erik ve şeftalinin 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla ayrı ayrı kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimlerine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatlarına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24401, Karar No: 2017/12629, Tarih: 30.10.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/24401 E.  ,  2017/12629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK’nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, “... daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” görüşünün, TCK’nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK’nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK’nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK’nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müşteki ...’a ait iki adet demir kapının çalındığı, kapılardan birinin ... Hurdacılık adlı iş yerinde ele geçirildiği ve 25.05.2013 tarihli takdir kıymet ve teslim tutanağıyla değerinin 40 TL olarak belirlendiğinin anlaşılması karşısında, ele geçirilemeyen hırsızlık konusu diğer kapının özelliklerinin müşteki ...’dan sorularak değerinin tespit edilmesi ve sonucuna göre hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması halinde TCK’nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerekirken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden TCK’nın 145. maddesinin şartlarının oluşmadığından bahisle yazılı şekilde uygulama yapılmış olması,

2- Sanık hakkında tekerrüre esas alınan Akhisar 2. Asliye Ceza Mahkemesi’nin 2010/83 Esas ve 2010/514 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyetin, TCK’nın 141/1. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02.02.2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakamesi ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK’nın 141/1. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK’nın 7/2. maddesi uyarınca “Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur” hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun’un 35. maddesi ile değişik CMK’nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun’un 253. maddesinde belirtilen esas ve usule göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip hakkında bahsedilen ilamın esas alınarak CMK’nın madde 231/5, TCK madde 51. ve TCK’nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Anayasa Mahkemesi’nin, TCK’nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK’nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 30.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.