muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1223, Karar No: 2014/1043, Tarih: 17.12.2014

Somut olayda, davaya konu hizmet Gaziosmanpaşa sınırları içinde verilmiştir. HUMK 10. maddesi uyarınca hizmetin verildiği Gaziosmanpaşa Mahkemeleri davaya bakmaya yetkilidir. Bu nedenle işin esası incelenerek sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir…)

gerekçesi ile bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulu’nca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, sağlık hizmeti satın alma sözleşmesine dayalı borçlu olmadığının tespiti istemine ilişkindir.

Yerel mahkemece; dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, mahkemenin yetkisizliğine, dosyanın karar kesinleştikten sonra istek halinde yetkili Ankara Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine, davalı yararına takdir olunan 1.200,00 TL ücreti vekaletin davacıdan alınıp davalıya verilmesine, harç ve masrafların yetkili mahkeme tarafından takdir edilmesine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine Özel Daire’ce; yukarıda başlık bölümünde yer alan gerekçe ile karar bozulmuştur.

Yerel mahkemece, önceki kararda benimsenen gerekçe yanında, bozma sonrası yapılan duruşmada tarafların beyanlarını da gözeterek, hastanenin Göztepe’deki adresinin Kadıköy ilçesi sınırları içinde bulunduğu gerekçesine de yer vermek suretiyle önceki kararda direnilmiştir.

Hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'ndaki görüşme sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu'nca mı, yoksa Özel Daire’ce mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429.maddesi). Başka bir anlatımla; mahkemenin yeni bir bilgi, belge ve delile dayanarak veya bozmadan esinlenip gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek, dolayısıyla da ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olguyu değiştirerek karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez (Hukuk Genel Kurulu’nun 26.06.2013 gün ve E:2012/9-1892, K:2013/881; 26.03.2014 gün ve E:2013/18-632, K:2014/394 sayılı ilamları).

Somut olayda ise; yerel mahkeme, temyize konu kararında, ilk kararının gerekçesinde yer vermediği ve dolayısıyla Özel Daire tarafından değerlendirilmeyen “hastanenin Göztepe’deki adresinin Kadıköy ilçesi sınırları içinde bulunduğu” gerekçesine yer vererek, yeni bir hukuki gerekçeye dayalı olarak "direnme" olarak adlandırdığı kararı vermiştir.

Mahkemenin "direnme" olarak adlandırdığı temyize konu kararın, usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı; ilk kararda tartışılıp, değerlendirilmemiş yeni gerekçeye dayalı, yeni hüküm niteliğinde olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Hal böyle olunca; kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi, Hukuk Genel Kurulu’na değil, Özel Daire’ye aittir.

Bu nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

SONUÇ:Yukarıda gösterilen nedenlerle davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 13.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 17.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19239, Karar No: 2015/4674, Tarih: 02.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/19239 E.  ,  2015/4674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SERİK 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/01/2014

NUMARASI : 2012/56-2014/61

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, kayden paydaşı olduğu 'tarla' vasfındaki .. parsel sayılı taşınmazda payından az yer kullandığını, hakkı olan 32.994 m² alanın davalılar tarafından tasarruf edildiğini, 23.7.2007 tarihinde ihtarname keşide ettiğini ve önceki dönemlerle ilgili olarak açtığı ecrimisil davalarının derecattan geçerek kesinleştiğini ileri sürerek 13.10.2011 tarihinden 29.1.2012 tarihine kadar 2.040,11-TL ecrimisile karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında talebini 3.982,00-TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar, çekişmeli taşınmazda davacının da yer kullandığını, payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın açtığı ecrimisil davasının dinlenemeyeceğini belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kesinleşen mahkeme kararları ve mahallinde yapılan keşifte saptandığı üzere davalıların 34.327,13 m² alandaki kullanımlarının haksız olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Çekişme konusu 1108 parsel sayılı taşınmazın davacı, bir kısım davalılar ve dava dışı kişiler adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu, davalılar Cemali, İzzet, Rıza, Recep ve Mehmet Ali'nin davalı M.'in G.'in çocukları oldukları ve taşınmazda belirli bir bölümü birlikte kullandıkları sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda somut olaya bakıldığında, bir çok paydaşı olan çekişmeli taşınmazın davanın tarafları ile, dava dışı Ahmet ve Habibe Girgin tarafından kullanıldığı, tüm paydaşları bağlayan fiili kullanma biçiminin oluşmadığı görülmektedir.

Bu durumda, uyuşmazlık paylı mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Davacının da 1108 parsel sayılı taşınmazda çekişmesiz olarak kullandığı bir bölüm bulunduğuna göre ihtilafın ortaklığın giderilmesi davasında çözümlenebileceği, payından az yer kullanıldığı iddiasıyla açılan davanın dinlenmesine olanak bulunmadığı açıktır.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Bu durumda, uyuşmazlık paylı mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Davacının da 1108 parsel sayılı taşınmazda çekişmesiz olarak kullandığı bir bölüm bulunduğuna göre ihtilafın ortaklığın giderilmesi davasında çözümlenebileceği, payından az yer kullanıldığı iddiasıyla açılan davanın dinlenmesine olanak bulunmadığı açıktır.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 02.04.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

-KARŞI OY-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Taşınmaz taraflar arasında paylı mülkiyet konusu olduğuna ve bir bölümü davacı tarafından çekişmesiz olarak kullanıldığına göre, ihtilafın ortaklığın giderilmesi yolu ile çözülmesi ve açılan ecrimisil davasının reddi gerektiğine dair çoğunluk görüşü kural olarak doğrudur.

Ancak dosya içeriğine ve toplanan delillere göre, davacı, davalı ile paydaş oldukları, .. parsel sayılı taşınmazda davalıların paylarından fazla yer kullandıklarından bahisle kendilerini men ettiğini ve ecrimisil isteğini bildirdiği, ihtarnamenin davalılara tebliğ edildiği, davacı tarafından Serik 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'ne 08.02.2008 tarihinde davalılara karşı ecrimisil davası açıldığı, Mahkemece 17.11.2008 tarihli ve 2008/87-576 sayılı kararı ile ecrimisil talebinin kabulüne karar verildiği, verilen kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, aynı Mahkemeye yine davacının davalılara karşı 02.12.2008 tarihinde açtığı ecrimisil davasının da 15.03.2010 tarihli ve 2008/650 – 2010/138 sayılı kararla kabul edildiği görülmektedir.

Davacının daha önce davalılara karşı açtığı ecrimisil davası kabul edildiğine ve karar kesinleştiğine göre, sonradan açılan bu davada da ecrimisile karar verilmesi gerekir.

Bu nedenle, Mahkemece verilen ecrimisil talebinin kabulüne ilişkin kararın esas yönünden incelenmesi gerektiği görüşünde olduğumdan, davanın reddi gerektiğinden bahisle bozulmasına ilişkin çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 02.04.2015
Yargıtay — Esas No: 2007/2924, Karar No: 2007/4148, Tarih: 10.12.2007

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/2924 E.  ,  2007/4148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirkete kasko sigortalı araca, davalıların maliki ve sürücüsü olduğu aracın tam kusurlu çarparak hasara neden olduğunu ileri sürüp, sigortalısına ödenen 9.800YTL'nin ödeme tarihinden işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalı ..., kusura ve hasara itiraz ederek davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre davanın kabulü ile 9.800YTL'nin 6.2.2004 ödeme tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı ...'in yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, ve aşağıda dökümü yazılı 396.90.-YTL kalan onama harcın temyiz eden davalı ...'ten alınmasına 10.12.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18126, Karar No: 2014/11869, Tarih: 27.10.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/18126 E.  ,  2014/11869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Dava dilekçesinde, .... Mah. Akbaba Sokak 114 ada 4 parsel numaralı 220 m2 yüzölçümünde (eski kaydında ....imar işlerinde 12 pafta 1144/ özel 187 parsel) olarak belirtilen taşınmaz hakkında, bahsi geçen bu bilgilerden yararlananılarak tesis kadastrosunda veya 5831 sayılı Yasa çalışmaları kapsamında ne gibi bir işlem yapıldığının, bu taşınmaz hakkında güncelleme tutanağı veya güncelleme listesi düzenlenip düzenlenmediğinin, taşınmazın 3402 sayılı Kadastro Yasası'na 5831 sayılı Yasa'nın 8. maddesi ile getirilen Ek 4. madde kapsamında değerlendirilip değerlendirilmediğinin Kadastro Müdürlüğünden sorularak alınacak cevabi yazının ve ilgili evrakın dosyasına konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 27.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1298, Karar No: 2024/8714, Tarih: 18.11.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/1298 E.  ,  2024/8714 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/986 E., 2023/2682 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 1. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/129 E., 2021/877 K.

Taraflar arasındaki boşanma davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına ve boşanmanın fer'îlerine karar verilmiştir.

Kararın davalı erkek vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı erkek vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava ve cevaba cevap dilekçesinde özetle; tarafların evlendikten kısa bir süre sonra davalı erkeğin askere gittiğini ve davacı kadını ekonomik anlamda zor durumda bıraktığını, askerden döndükten sonra da hem ekonomik anlamda hem de manevî anlamda davacı kadına destek olmadığını, davacı kadın doğum yaptığında davalı erkeğin göstermesi gereken ilgi ve alakayı göstermediğini ve evin ihtiyaçlarını yerine getirmeyip duyarsız davrandığını, davacı kadının göğsünde kitle olduğunu öğrendiğinde de davalı erkeğin kadının yanında olmadığını ve hiçbir maddî destekte bulunmadığını, davacı kadının gördüğü psikolojik ve fiziksel şiddetin tesiri ile felç dahi geçirdiğini, davalı erkeğin bu hastalıklarında kadının yanında olmadığını ve sahip çıkmadığını, davalı erkeğin alkol kullanarak kadına karşı şiddet uygulayıp, hakaret ve küfür edip hem aile içerisinde hem de dışarıda sarfettiği sözlerle aşağıladığını, göstermesi gereken ilgi ve alakayı göstermediği gibi evine karşı sorumluluklarını yerine getirmediğini, davacı kadının rahim kanseri olup tedavi gördüğünü, iyileşene kadar davalı erkek ile cinsel birliktelik istemediğini, ancak davalı erkeğin hakaretlerde bulunarak kadını darp ettiğini, kadının zorla birlikte olmak zorunda kaldığını, psikolojik ve fiziksel şiddet uyguladığını, her gün eve sarhoş geldiğini, davacı kadına karşı hiç saygı göstermediğini, kıskançlığının artık kadının hayatını tehdit ettiğini, en son olayda da erkeğin kadına hakaretler ve küfürler edip sokak ortasında herkesin içinde davacı kadını darp ettiğini iddia ederek tarafların evlilik birliğinin sarsılması nedeniyle boşanmalarına, davacı kadına 1.000,00 TL tedbir ve 1.500,00 TL yoksulluk nafakasına, 150.000,00 TL maddî ve 150.000,00 TL manevî tazminata karar verilmesini dava ve talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek cevap dilekçesinde özetle; aleyhine verilen beyanların doğru olmadığını, tüm görev ve sorumluluklarını yerine getirdiğini, maddî ve manevî desteğini esirgemediğini, davacı kadının hem psikolojik hem de kas rahatsızlığı olması nedeniyle kadınlık vazifelerini yerine getirmediğini, yemekleri ve temizlikleri genelde kendisinin yaptığını, kadının amacının boşanmak değil kendisine zarar vermek olduğunu beyan etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalı erkeğin evlilik birliği içinde davacı kadını darp ettiği, kadına karşı hakaret, küfür ve onur kırıcı beyanlarda bulunduğu, tarafların davalı erkeğin kusuru ile fiili olarak ayrılık yaşadığı, dinlenen tanık ... ve ...'nin beyanları ve Afyonkarahisar 6. Asliye Ceza Mahkemesi'ne ait 2020/138 Esas sayılı dosyada verilen karar ile sabit bulunduğu, davacı kadının göğsündeki kitle nedeniyle ameliyat olduğu dönemde, rahim kanseri olduğu dönemde ve ortak çocuk ...'nin doğumu sonrası felç geçirdiği dönemde davalı erkeğin maddî- manevî destek olmadığına yönelik iddianın ise dava tarihi ile bu olaylar arasında oldukça uzun bir süre geçtiği gözetilerek davacı kadın tarafından affedildiği şeklinde yorumlandığı ve davalı erkeğe kusur olarak yüklenmediği, kadının diğer iddialarının ise ispatlanamadığı, gerçekleşen bu olaylar nedeniyle davalı erkeğin tam kusurlu olduğu, davacı kadına atfedilecek herhangi bir kusur bulunmadığı gerekçesi ile davanın kabulü ile tarafların 4721 sayılı Kanun'un 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, şartları oluşmayan yoksulluk nafakası ve maddî tazminat talebinin reddine, kadın lehine 25.000,00 TL manevî tazminata karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davalı erkek vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; tanık ...'nin yönlendirme ile beyanda bulunduğunu ve beyanlarına neden itibar edildiğinin açıklanmadığını, darp olayının olmadığını, iddia edilen olayı tanık ...'nın görmediğini, davacı kadına mesaj geldiği için erkeğin, kadının kolundan tuttuğunu, bunun dışında bir eyleminin olmadığını, erkeğin hiçbir kusurunun bulunmadığını, davanın ve manevî tazminat talebinin reddi gerektiğini, aksi kanaatte ise manevî tazminat miktarının düşürülmesi gerektiğini beyanla istinaf başvurusunda bulunmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; erkeğe verilen kusurların tanık beyanları ile sabit olduğu, kadının kusurlu davranışları ispatlanamadığından kadına kusur verilmemesinin doğru olduğu, erkeğin tam kusurlu olduğu, evlilik birliğinin devamında taraflar açısından herhangi bir yarar kalmadığı, davanın kabulünün doğru ve yerinde olduğu, kadın yararına manevî tazminat verilmesinin yerinde miktarının ise makul olduğu gerekçesi ile davalı erkeğin istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) inci alt bendi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı erkek vekili tarafından temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı erkek vekili, istinaf sebeplerini tekrar ile kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kadının davasının kabulü şartlarının oluşup oluşmadığı, kusur değerlendirmesi, davacı kadın lehine manevî tazminata hükmedilmesi şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği, şartları var ise miktarının dosya kapsamı ve hakkaniyete uygun olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü, 6 ncı, 166 ncı maddesinin birinci ve ikinci fıkrası, 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 6100 sayılı Kanun'un 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddesi, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun (6098 sayılı Kanun) 50 nci ve 51 inci maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı erkek vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

18.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.