muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2955, Karar No: 2025/2240, Tarih: 27.05.2025

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ile davalı ... bir kısım mirasçılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı yüklenici işinin ehli, basiretli bir tacir gibi hareket etmek zorunda olup, arsa sahiplerince imar ve ruhsata aykırı inşaat yapılması talep edilse dahi sözleşmeler ve inşaatın yapıldığı tarihte yürürlükte bulunan 818 sayılı Borçlar Kanunu’nun 356/I. maddesi delaleti ile 357/son maddesi uyarınca arsa sahiplerini imara aykırı ve kaçak yapının yasal olmayıp yıkılacağı ya da yapı kullanma izni verilmeyeceğini bildirip uyarması gerektiği, aksi halde bunun sonuçlarına katlanmak zorunda olduğu, İmar Yasası ve bağlı mevzuatına ve yapı ruhsatına aykırı olarak yapılan yapı yasal hale getirilmedikçe “kaçak yapı” sayılacağı ve kaçak yapının ise ekonomik değer ifade etmediğinden ve yıkılarak kaldırılması gerektiğinden, arsa sahiplerinin malvarlığında artış sağlamayacağı ve dolayısıyla yüklenici tarafından da bedelinin ya da tapu iptalinin talep edilemeyeceği, o halde, yapılan bu açıklamalar ışığında somut olayda; mahkemece bu gerekçelerle davanın reddi gerekirken yazılı şekilde kaçak yapıya hukuki koruma sağlanarak tapunun iptaline karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, bir kısım davalılar vekilinin istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde;

a.HMK'nın m. 141 hükmünde öngörülen savunma hakkının genişletilmesi yasağına aykırı bir şekilde davalı ...’nun bir kısım mirasçılarının sonradan sunduğu dilekçeler ve deliller dikkate alınarak onlar lehine olarak davanın reddine karar verildiğini,

b. Aralarında mecburi dava arkadaşlığı bulunan ... mirasçıları tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmadığını, bir kısım mirasçının başvurduğu istinaf başvurusunun kabul edilemeyeceğini, mirasçı ...’nun istinaf kanun yoluna başvurmadığını,

c. ... mirasçıları tarafından usulüne uygun istinaf başvurusu olmayıp sadece müvekkili istinaf başvurusu olduğundan aleyhe bozma yasağı nedeniyle usuli müktesep hak oluştuğunu,

d. ... mirasçılarının arsa sahibi konumunda olmadığını, bu nedenle ...’na yöneltilen davanın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık sebebiyle reddine karar verilemeyeceğini,

e. İstinaf kararının kendi içinde çelişkili olduğunu, dava dosyasındaki bilgi ve belgelerle ilgisiz bulunduğunu, ilk derece mahkemesinin istinaf kararında da yer alan tespitine göre yapının yasal hale geldiğini, buna rağmen yasal hale gelmediği gerekçesiyle davanın reddedildiğini,

d. ... mirasçılarının arsa sahibi konumunda olmadığını, bu nedenle ...’na yöneltilen davanın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine aykırılık sebebiyle reddine karar verilemeyeceğini,

e. İstinaf kararının kendi içinde çelişkili olduğunu, dava dosyasındaki bilgi ve belgelerle ilgisiz bulunduğunu, ilk derece mahkemesinin istinaf kararında da yer alan tespitine göre yapının yasal hale geldiğini, buna rağmen yasal hale gelmediği gerekçesiyle davanın reddedildiğini,

f. Yapının yasal hale gelmediği itirazının arsa sahipleri tarafından yapılmadığını, yapının yasal hale gelip gelmemesinin, ... adına kayıtlı payların muvazaa gerekçesi ile yarı oranında iptali ile müvekkili adına tescili açısından önemi olmadığını,

g. Yapı projesine aykırılık söz konusu olsa bile, eserin davalılar ... ve ... tarafından kabul edilemeyecek nitelikte olmayıp kabul edildiğini, meydana getirilen inşaat üzerinde malik sıfatıyla tasarrufta bulunularak zenginleştiğini, bu nedenle, sözleşmede öngörülen paylaşım oranı belirleyiciliğinde, eserin davalılarca kabul edildiği ve zenginleştiği oranda davalı ... yönünden adına kayıtlı taşınmaz hissesi cebri icra marifetiyle satıldığından onun adına kayıtlı (42/84) taşınmaz hissesi yerine kaim olan parasal değer üzerinden tazminat talebinin kabulüne karar verilmesi gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı tapu iptal ve tescil istemine ilişkindir.

1-Davacı ..., ... ile birlikte yüklenici adi ortaklık olarak davalı arsa sahibi ... ve ... (... murisi) ile 01.08.1989 tarihinde düzenleme şeklinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalamışlardır.

Adi ortaklıkta, ortaklığın tüzel kişiliği bulunmadığından salt adi ortaklık olarak husumet ehliyeti bulunmadığı gibi ortaklardan sadece birinin dava açma hak ve yetkisi ya da birine karşı dava açılması da mümkün bulunmamaktadır. Bir başka anlatımla, adi ortaklık şeklinde yürütülen iş ve işlemlerden dolayı oluşacak olan uyuşmazlıklar sonunda açılacak olan davada, adi ortaklardan birinin dava açabilmesi için diğer ortağın muvafakat vermesi ya da birlikte dava açmaları gerekir.

Somut olayda, yüklenici adi şirketin ortaklarından ...’nin tek başına dava açarak tapu iptal ve tescil talebinde bulunduğu anlaşıldığından diğer ortak ...’nun davaya muvafakatinin sağlanması gerekmektedir.

Bu durumda mahkemece, davacıya diğer ortak ...’nun muvafakatinin sağlanması için süre verilerek davaya muvafakatin sağlanması halinde işin esasına girilip bir karar verilmesi, adi şirketin diğer ortağı olan ...’nun davaya muvafakat vermemesi halinde ise davacı ...’nin işbu davayı açmakta aktif husumet ehliyeti bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın re’sen bozulması gerekmiştir.

2- Bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple,

2- Bozma nedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple,

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının re’sen BOZULMASINA,

2.Yukarıda (2) no'lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Bozma nedenine göre duruşma vekalet ücreti takdirine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcın istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,27.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1910, Karar No: 2022/10223, Tarih: 14.12.2022

**8. Hukuk Dairesi         2022/1910 E.  ,  2022/10223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kadastro Tespitine İtiraz

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonucunda Mahkemece verilen davanın kabulüne dair kararın davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 18.02.2022 tarihli ve 2017/5869 Esas, 2021/1368 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir. Davalı ... vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenmiş olmakla dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'un 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, anılan Kanun'un 442. maddesi uyarınca (6100 Sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi gereğince 1086 Sayılı HUMK'un 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 660,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazineye irad kaydına ve 123,60 TL peşin harcın red harcına mahsubu ile kalan 44,70 TL’nin karar düzeltme isteyen davalı ...'ten alınmasına, 14.12.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/13870, Karar No: 2014/26184, Tarih: 11.12.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/13870 E.  ,  2014/26184 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İstanbul 21. İş Mahkemesi

Tarihi : 25.04.2014

No : 2014/265-2014/297

Dava, fazladan alınan primlerin, 5510 sayılı Yasanın 81/1. maddesi uyarınca tahsil tarihinden işleyecek ticari faiziyle birlikte tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, Diyarbakır İş Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyanın incelenmesinden; davacının; İstanbul İş Mahkemesine hitaben yazdığı dilekçeden sonra henüz dilekçelerin teatisi aşaması tamamlanmadan ve davalı tarafça yetkisizlik itirazında bulunulmadan, Mahkemece, dava konusu uyuşmazlığın prim alacağıyla ilgili olduğu, prim ödemeleriyle ilgili uyuşmazlığın şirketin bağlı olduğu Diyarbakır Sosyal Güvenlik Merkezi işleminden kaynaklandığı ve 5510 sayılı Kanunun 88. maddesinin 19. fıkrasında kesin yetki kuralı bulunduğu gerekçesiyle Diyarbakır İş Mahkemeleri yetkili gösterilerek yetkisizlik kararı verildiği anlaşılmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, İş mahkemelerinde açılacak her davaya açıldığı tarihte dava olunanın, Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmayacağı, aynı yasanın 15 maddesinde de, bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümleri uygulanacağı düzenlemesi bulunmaktadır.

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işçinin işinin yapıldığı yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 5. maddesindeki düzenleme ile kanun koyucu, anılan Kanunu’nun 1 inci maddesi gereğince görevli bulunan iş mahkemelerinin, yer itibariyle yetkisini saptamaktadır. Bu maddenin kapsamı, sadece İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre açılacak davalarla sınırlı bulunmaktadır. Diğer Kanunlar bakımından, örneğin 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Bağ-Kur Kanunu’na göre açılacak davalar, bu maddenin kapsamına dahil değildir.

Öte yandan, 5510 sayılı sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 88. maddesinin 19. fıkrasında Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanunun uygulamasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı biriminin bulunduğu yer iş mahkemesinin yetkili olduğu düzenlenmiştir. Maddede belirtilen özel yetki kuralı, kesin yetki niteliğindedir. Ancak, belirtilen kesin yetki kuralının uygulanabilmesi için; önce 6183 sayılı Kanuna göre takip yapılması, sonra uyuşmazlığın bu kanunun uygulanmasıyla ilgili olması gereklidir.

Bu aşamada, genel ve özel yetki kurallarının açıklığa kavuşturulmasında yarar vardır. Bütün davalar için uygulanan yetki kuralına genel yetki kuralı denilmekte olup, genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahı mahkemesidir. Eş deyişle, her dava, kanunda aksine hüküm bulunmadıkça açıldığı tarihte davalının ikametgahı sayılan yer mahkemesinde görülür (HMK md.6, HUMK.md.9/1). Bundan ayrı, bazı davalar için davalının ikametgahı mahkemesinin yanında, başka yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır. Bu istisnai nitelikteki yetki kurallarına “özel yetki” kuralları denilmektedir. İlke olarak, özel yetki kuralları genel yetkiyi kaldırmaz, onunla birlikte uygulanır. Ancak istisna olarak, bazı davaların mutlaka belli bir yer mahkemesinde açılması öngörülmüştür ki, bu halde kesin yetki söz konusudur. Kesin yetki halleri, genel yetkiye istisnadır. Bunun dışında, bir dava için özel yetki kuralı bulunsa bile, davacının genel yetki ile özel yetki arasında bir seçim hakkı vardır. Özel yetki kuralları ilke olarak kamu düzenine ilişkin değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 08.07.2009 gün 2009/10-236-345 sayılı kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir. Ayrıca 6100 sayılı H.M.K m.19/2 hükmünde şöyle denilmiştir: “... Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir” hükmü de göz önünde bulundurulmalıdır.

6100 Sayılı HMK’nın 19/2. Maddesine göre, yetkinin kesin olmadığı davalarda yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi, birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz .

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5. maddesinin, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.05.2013 gün 2012/10-1615 E., 2013/777 K.)

Somut olayda, davacıya davalı Kurum tarafından 6183 sayılı Kanun'a göre yapılan bir takibin bulunmadığı, davacının, fazladan alınan primlerin 5510 sayılı Yasanın 81/1. maddesi uyarınca davalı Kurumdan tahsilini talep ettiği, kesin yetki kuralının bulunmadığı davayla ilgili olarak yetki itirazında da bulunulmadığı anlaşılmakla, mahkemece yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 11.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3701, Karar No: 2011/5164, Tarih: 05.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/3701 E.  ,  2011/5164 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki baz istasyonunun kaldırılması davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 18/01/2011 gün ve 2010/13226-2011/255 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalı ... İl. Hiz. A.Ş vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir. Mahkemece dava kabul edilmiş; karar, Dairemizce onanmış; davalı karar düzeltme istemiştir.

Baz istasyonları temelolarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km'lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km'lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE), ... vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik/teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik/teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye'de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK'ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK'nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) "uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor, .. vs gibi" nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir. Ne var ki, Dairemizce karar onandığından karar düzeltme istemi kabul edilerek Dairemizin onama kararının kaldırılıp, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 18/01/2011 gün ve 2010/13226 Esas, 2011/255 karar sayılı onama ilamının kaldırılmasına ve kararın yukarıda yazılı olan nedenlerle BOZULMASINA ve önceki onama kararımızı temyiz eden davalı yararına takdir olunan 750,00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara yükletilmesine, onama harcı ile peşin alınan tashihi karar harcının istek halinde geri verilmesine 05/05/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddi görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz. 05/05/2011
Yargıtay — Esas No: 2022/1215, Karar No: 2022/2230, Tarih: 14.03.2022

**3. Hukuk Dairesi         2022/1215 E.  ,  2022/2230 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kiracılığın tespiti davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın mahkemenin 2020/469 esas sayılı dosyasıyla birleştirilmesine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 168. Maddesinde "Aynı yargıgı çevresinde yer alan aynı düzey ve sıfattaki hukuk mahkemelerinde görülmekte olan davalar yönünden verilen birleştirme ve ayırma hususundaki ilk derece mahkemesi kararlarına karşı istinaf yoluna; bölge adliye mahkemesi kararları hakkında ise temyiz yoluna, ancak hükümle birlikte gidilebilir. Şu kadar ki, bu husus tek başına, bölge adliye mahkemesinde hükmün kaldırılarak esastan incelenme; Yargıtayda ise bozma sebebi teşkil etmez." düzenlemesine yer verilmiştir.

Açıklanan hükümde birleştirme kararına karşı ancak hükümle birlikte kanun yoluna başvurulabileceği düzenlenmekle, bu doğrultuda mahkemece verilen birleştirme kararı tek başına temyiz edilemeyeceğinden davacı tarafın birleştirme kararına yönelik temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 14/03/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.