muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3784, Karar No: 2017/3851, Tarih: 27.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3784 E.  ,  2017/3851 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5 inci maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6137, Karar No: 2011/24007, Tarih: 07.12.2011

**7. Ceza Dairesi         2010/6137 E.  ,  2011/24007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1072 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Karar sanık müdafiinin yüzüne karşı tefhim edilmiş olup, sonradan sanığa yapılan tebligat yeni bir temyiz süresine hak kazandırmayacağından, sanığın yasal süresinden sonra vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE, 07.12.2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3800, Karar No: 2015/4520, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3800 E.  ,  2015/4520 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/7215, Karar No: 2013/13341, Tarih: 26.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/7215 E.  ,  2013/13341 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 01.11.2011 tarih ve 2007/294-2011/220 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş., Yeni Dünya İletişim A.Ş. ve De-Ka Yapımcılık A.Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin edebiyat sanatçısı olduğunu, bugüne kadar yayımlanmış pek çok eserinin bulunduğunu, müvekkilinin yazdığı “Ümit Güneşi” isimli şiirin, ilk olarak 1977 yılında müvekkilinin “Ömür Boyu Savaş” isimli şiir kitabında yer aldığını, davalılardan... Müzik Yapım A.Ş'nin yapımcılığını, De-Ka Yapımcılık A.Ş'nin de dağıtımını üstlendiği, ...'a ait “Senin Gibisi Canım” adlı müzik albümünde, müvekkilinin “Ümit Güneşi” isimli şiirinden kaynaklanan mali ve manevi haklarının ihlal edildiğini, ...'ın albümünde yer alan “Canım” isimli müzik parçasının güftesindeki altı mısranın müvekkilinin muvafakati olmaksızın şiirden aynen alınarak kullanıldığını, aynı zamanda şarkının sözlerinin diğer davalı ... tarafından yazıldığı bilgisinin bulunduğunu, davalılardan Yeni Dünya İletişim A.Ş'ye ait Kanal 7 televizyonu ve Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş'ye ait Kon TV televizyonunun bu şarkıyı yayınladığını, davalıların bu eylemlerinin müvekkilinin mali ve manevi haklarını ihlal ettiğini ileri sürerek, müvekkilinin eserine ilişkin mali haklara vaki tecavüzün ref'i ile müvekkili ile davalılar arasında bu hakların devrine ilişkin sözleşme yapılmış olması halinde istenilebilecek rayiç telif bedelinin belirlenip, bu rayiç bedel itibariyle müvekkilinin uğradığı zararın üç katı bedelin hesaplanarak, davalılardan tahsilini, 10.000,00 TL maddi ve 50.000,00 TL manevi tazminatın tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan ... vekili, söz konusu eserin noterde tasdik ettirildiğini, telif hakkının müvekkiline ait olduğunu ve eserin aynı tarihte notaya dönüştürülerek alenileştiğini, davacı tarafın talebinin zaman aşımına uğradığını, davaya konu şiirin edebi nitelik taşımadığını, kullanılan kelime ve dizinlerin halk arasında her zaman kullanılan anonim dörtlükler olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılardan ... vekili, söz konusu eserin noterde tasdik ettirildiğini, telif hakkının müvekkiline ait olduğunu ve eserin aynı tarihte notaya dönüştürülerek alenileştiğini, davacı tarafın talebinin zaman aşımına uğradığını, davaya konu şiirin edebi nitelik taşımadığını, kullanılan kelime ve dizinlerin halk arasında her zaman kullanılan anonim dörtlükler olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılardan Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş. vekili, müvekkilinin dava konusu edilen “Canım” isimli parçayı hiç yayınlamadığını, yayınlanmış olsa dahi müvekkilinin sorumluluğundan söz edilemeyeceğini, müvekkilinin müzik başta olmak üzere, bütün telif haklarını ödeyerek yayın yapan bir kuruluş olduğunu, müvekkilinin Mesam, Mü-Yap ve Müyorbir ile yayın izni sözleşmelerinin mevcut olduğunu, davalı ...'ın müvekkili tarafından yayınlandığı iddia edilen Canım isimli parçanın da Mesam'da kayıtlı parçalardan biri olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılardan Yeni Dünya İletişim A.Ş. vekili, dava dilekçesinde davaya konu edilen şarkının müvekkili şirkete ait Kanal 7 televizyonunda hangi tarihte yayınlandığının belirtilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılardan De-Ka Müzik Yapımcılık A.Ş. vekili, müvekkilinin dağıtımını yaptığı kasetlerde ve filmlerde yer alan eserlerin gerçek sahiplerinin kimler olduğunun, mali ve manevi haklara tecavüz olup olmadığının davacı tarafından belirlenemeyeceğini, müvekkilinin bu konuda sorumluluğunun olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalılardan... Müzik Yapım A.Ş. temsilcisi ve ..., yargılamaya katılmamış, davaya cevaplarını bildirmemişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre; davacının yayınladığı ve eser sahibi olduğu kitabında bulunan “Ümit Güneşi” isimli şiirin, davalılarca izinsiz olarak ve davacının şiirinden oluşturulduğu yönünde herhangi bir açıklama yapılmadan, davacının adından da bahsedilmeksizin intihal suretiyle oluşturulan “Senin Gibisi Canım” adlı eserde kullanıldığı, oluşturulan eserin davalı yayın şirketlerine ait televizyon kanallarında ana bedel ödenmeksizin ve izin alınmadan yayınladığı, dolayısıyla davacının eserden kaynaklanan haklarının ihlal edildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile takdiren 10.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın temerrüt faiziyle davalılardan alınarak davacıya verilmesine, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı davalılar Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş., Yeni Dünya İletişim A.Ş. ve De-Ka Müzik Yapımcılık A.Ş. vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı davalılar Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş., Yeni Dünya İletişim A.Ş. ve De-Ka Müzik Yapımcılık A.Ş. vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun 54. maddesi uyarınca mali bir hakkı yahut kullanma ruhsatını devre salahiyetli olmayan kimseden iktisap edenin, hüsnüniyet sahibi olsa bile himaye görmeyecek olmasına göre, davalı Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş. ve De Ka Müzik Yapımcılık A.Ş. vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davalı ...Ş. vekilinin temyizine gelince; uyuşmazlık konusu musiki eserinin adı geçen davalıya ait Kanal 7 televizyonunda temsil olunduğunu ispat külfeti davacıya aittir. Davacı bu hususta eserin yayınlandığı programı ve saatini bildirdiğine göre, gerektiğinde davalı şirket program kayıtları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmak suretiyle, bu davalının sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken, anılan davalının da sorumluluğuna hükmedilmesi doğru görülmemiş, kararın temyiz eden davalı ...Ş. yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş. ve De-Ka Müzik Yapımcılık A.Ş. vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı ...Ş. yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 801,95 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı Kon TV İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş. ve De-Ka Yapımcılık A.Ş'den alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...Ş'ye iadesine, 26.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

Davalı Kon Tv İç Anadolu Bölge Televizyonu A.Ş. ve

De-Ka Yapımcılık A.Ş.

1.024,70 H

222,75 PH

801,95 BH

18.07.2013-Y/K
Yargıtay — Esas No: 2024/5122, Karar No: 2024/12240, Tarih: 19.11.2024

**6. Ceza Dairesi         2024/5122 E.  ,  2024/12240 K.**

**"İçtihat Metni"**

Sanık ... hakkında "nitelikli tehdit" suçundan yapılan yargılama neticesinde, mahkûmiyetine karar verilen Denizli 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2021 günlü ve 2018/786 Esas, 2021/279 Karar sayılı ilâmı ile sanık ...'nın nitelikli yağma suçundan cezalandırılmasına karar verildiği, hükmün sanık ... ve müdafii tarafından istinaf edildiği, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesi'nin 12.01.2022 günlü ve 2021/2519 Esas ve 2022/49 Karar sayılı ilâmı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verildiği, Dairemizin 17.09.2024 günlü ve 2022/15474 Esas, 2024/9088 Karar sayılı ilâmı ile sanık hakkındaki hükmün; temyiz dışı sanıklar ... ile ... hakkında hukuki alacağın tahsili amacıyla nitelikli tehdit suçundan mahkûmiyet hükmü kurulduğu, nitelikli tehdit suçundan mahkûmiyetlerine karar verilen sanık ... ile katılan ... arasında hukuki alacak meselesi olduğu, sanık ...'ın da ...'in oğlu olduğu, sanık ...'nın sanık ...'ın arkadaşı olduğu, sanık ...'ın sanık ...'i sanık ...'ın babası olması sebebiyle ve mahalleden tanıdığı, sanık ...'ın sanık ...'ın galerisinde otururken sanık ...'in sanık ...'dan kendisini katılan ... ile buluşacağı çay ocağına arabayla götürmesini istediği, sanık ...'ın arkadaşı sanık ... ile birlikte sanık ...'i katılan ... ile buluşacağı çay ocağına arabayla götürmeleri neticesinde anlık gelişen olayların vukubulduğu, sanık ...'ın kendi nam ve hesabına hareket etmediği, şahsi menfaat gözetmeksizin suça iştirak etmesi sebebiyle sanığın eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 37 nci maddesinin birinci fıkrası ve 150 nci maddesinin birinci fıkrası delaletiyle aynı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) ve (c) bendinde düzenlenen nitelikli tehdit suçu kapsamında kaldığı düşünülmeden yazılı şekilde nitelikli yağma suçundan hüküm kurulması sebebiyle bozulmasına karar verildiği,

Bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2021 tarihli ve 2- 2021/82439 sayılı yazısı ile özetle;

"...sanık ...'nın katılandan herhangi bir alacağının bulunmadığı gibi temyiz dışı sanıklar ... ve ... ile de akrabalık, işçi, işveren gibi durumunun da bulunmaması karşısında eyleminin de nitelikli yağma suçuna teşebbüs suçunu oluşturduğu anlaşılmakla..." yönünde itiraz talebinde bulunması üzerine dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

Bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.03.2021 tarihli ve 2- 2021/82439 sayılı yazısı ile özetle;

"...sanık ...'nın katılandan herhangi bir alacağının bulunmadığı gibi temyiz dışı sanıklar ... ve ... ile de akrabalık, işçi, işveren gibi durumunun da bulunmaması karşısında eyleminin de nitelikli yağma suçuna teşebbüs suçunu oluşturduğu anlaşılmakla..." yönünde itiraz talebinde bulunması üzerine dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmıştır.

5237 sayılı Kanun'un "Daha Az Cezayı Gerektiren Hal" başlıklı 150/1. maddesinde "Kişinin bir hukuki ilişkiye dayanan alacağını tahsil amacıyla tehdit veya cebir kullanması halinde, ancak tehdit veya kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır." hükmü yer almakta olup maddenin gerekçesi de "Madde metninde, yağma suçunun daha az cezayı gerektiren hâlleri belirlenmiştir. Bu hükme göre, bir hukukî ilişkiye dayanan alacağını tahsil amacıyla tehdit veya cebir kullanılması hâlinde, tehdit veya kasten yaralama suçuna ilişkin hükümler uygulanır. Böylece, Kanunda, 765 sayılı Türk Ceza Kanununun 308 inci maddesinde tanımlanan ve “ihkakı hak” veya “kendiliğinden hak alma” diye ifade edilen suç tanımına ayrıca yer verilmemiştir." şeklinde belirtilmiştir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.02.2014 günlü ve 2013/678-2014/98 sayılı kararında ayrıntıları belirtildiği üzere; 5237 sayılı Kanun'un 765 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (765 sayılı Kanun) 308. maddesindeki "kendiliğinden hak alma" suçuna benzer bağımsız bir suç tipine yer verilmemiş, onun yerine kanunda belirtilen bazı suçların bir hukuki ilişkiye dayanan alacağın tahsili amacıyla işlenmesi halinde failin daha az ceza ile cezalandırılması öngörülmüş, bu bağlamda hırsızlık suçunda 144, yağma suçunda 150/1, dolandırıcılık suçunda 159, belgede sahtecilik suçunda 211. maddeler düzenlenmiştir. Buna göre, 765 sayılı Kanun'un 308. maddesinde adliye aleyhine işlenen bir suç olarak koruma altına alınan eylemlerin bir kısmı, 5237 sayılı Kanun'un 150/1. maddesiyle malvarlığına ilişkin bir suç haline dönüştürülmüştür. Bu düzenlemeye göre, hukuki ilişkiye dayanan bir alacağın tahsili amacıyla cebir veya tehdit kullanılması halinde eylem yağma suçunu oluşturmakla birlikte, bu özel düzenleme nedeniyle fail kasten yaralama ve/veya tehdit suçundan cezalandırılacaktır. Böylece, hukuki ilişkiye dayanan bir alacağın tahsili amacıyla hareket edilmiş olması daha az ceza verilmesini gerektiren bir hal olarak kabul edilmiş, başka bir anlatımla failin saikine önem verilmiştir.

Bu madde hükmünün uygulanabilmesi için fail ile mağdur arasında alacak ... doğuran herhangi bir hukuksal ilişkinin bulunması gereklidir. Bu hukuki ilişkinin, ilgili kanunda belirtilen şekil şartına uygun olarak kurulmuş olması zorunlu olmayıp, hukuk düzenince kabul edilebilir meşru bir ilişki olması yeterlidir.