muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11344, Karar No: 2015/10583, Tarih: 11.06.2015

.03.2012 tarihinde, Alkumru Barajına taşkın uyarı sisteminin monte edilmesi ve sistemde sorumlu firma tarafından işletilmesinin sağlanması, yapılacak su tahliyesi öncesinde valilik ve ilgili makamların bilgilendirilmesine karar verilerek, baraj gövdesinden 30 kilometreye kadar 30 saniye öncesinden uyaracak sistemin kurulduğu anlaşılmakla, olayların meydana geldiği yerlerin baraj gövdesine mesafesi, baraj yatağının bulunduğu 32. kmye kadar uyarı levhalarının bulunması nazara alındığında, HES tesisi kurulan akarsularda, muhtemel debi değişikliklerinde fazla miktarda akarsu yatağına su bırakılmasında muhtemel risklerin tespit edilmemiş ve bu risklere karşı tedbirler geliştirilmemiş, bu konuda mevzuat ve prosedürlerinin hazırlanmamış olmasından dolayı (asli kusur niteliğinde) hizmet kusuru kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, sanıklara cezai yönden kusur ve sorumluluk atfedilemeyeceği dolayısıyla mahkemenin takdirinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suç açısından sanıkların kusuru bulunmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın, tüm deliller irdelenmeden beraat kararı verildiğine, tanıkların dinlenmediği, benzer bir olayda Siirt Ağır Ceza mahkemesi tarafından mahkumiyet kararı verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme kısmen aykırı olarak ONANMASINA, 11/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/994, Karar No: 2011/1998, Tarih: 24.02.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/994 E.  ,  2011/1998 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BABAESKİ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 21/09/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, miras bırakanları R..’nin 2889 parsel sayılı taşınmazındaki payını mirasçıları arasında paylaştırması için dava dışı oğlu İ.’i vekil tayin ettiğini, vekilin vekalet yetkisini kötüye kullanarak taşınmazı muvazaalı olarak davalıya sattığını, miras bırakanın geçirdiği beyin ameliyatı nedeniyle akli dengesinin yerinde olmadığını ileri sürerek miras payları oranında tapu iptal tescil isteğinde bulunmuşlardır.

Davalı, dava konusu taşınmazı bedelini ödeyerek satın aldığını belirtip davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, vekalet görevinin kötüye kullanıldığı gerekçesiyle davacıların miras payı oranında tapu iptal ve tesciline karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

Dava, miras bırakanın ehliyetsizliği ve vekalet görevinin kötüye kullanıldığı iddialarına dayalı davacıların miras payı oranında iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Bilindiği üzere; bir davada birden fazla hukuksal nedene dayanılmasında yasaya aykırı bir yön yoktur. Hukuki sebeplerden bir tanesinin diğer hukuki sebebin incelenmesine olanak verir niteliği bulunduğu sürece önem ve lüzum derecesine göre birden fazla hukuki sebep aynı davada inceleme ve araştırma konusu yapılabilir. Nitekim Yargıtay İçtihatları bu yönde gelişmiş ve kararlılık kazanmıştır.  Öte yandan, önem derecesine göre davada öncelikle Adli Tıp Kurumundan alınacak raporla miras bırakanın vekalet ve temlik tarihinde hukuksal ehliyetten yoksun olup olmadığının araştırılması, ehliyetli olduğunun anlaşılması durumunda vekalet görevinin kötüye kullanılması iddiası üzerinde durulması gereklidir.

Ancak, ehliyetsizlik ve vekalet görevinin kötüye kullanılması davaları miras bırakan adına ona teban açılan dava türlerindendir.

O halde böyle bir davada tüm mirasçılar adına iptal ve tescil istenilmesi yasal bir zorunluluk olup, olaya bu açıdan bakıldığında pay oranında dava açılması mümkün değildir.

Hal böyle olunca, bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle kararın açıklanan nedenlerle HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  24.02.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2015/8253, Karar No: 2015/8334, Tarih: 05.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/8253 E.  ,  2015/8334 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tekirdağ Kadastro Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2013/70-2013/39

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı, tapu kaydına dayanarak yörede 2005 yılında ilk kez yapılan ve 12.07.2005 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması sırasında Çorlu ilçesi, Yenice köyünde bulunan .. ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18, 19, 20, 21 ve 22 parsel sayılı taşınmazların orman sınırı içine alınması işleminin yanlış olduğunu ileri sürerek, bu yere ait sınırlamanın iptalini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazlara ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararının geçerli olduğunun tespitine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu ile 12.07.2005 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazlara ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararının geçerli olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, verilen karar yerinde görülmemiştir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu ile 12.07.2005 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazlara ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararının geçerli olduğunun tespitine karar verilmiş ise de, verilen karar yerinde görülmemiştir.

Şöyle ki; mahkemece yapılan inceleme ve araştırma, taşınmazların orman sayılan yerlerden olup olmadığını belirleme noktasında yeterli değildir. Mahkemece alınan 07.11.2013 havale tarihli ortak bilirkişi heyeti raporunda taşınmazların 1957 tarihli memleket haritasında ormanlık alan olarak sembolize edilen yeşil renkli alan dışında gözüktüğü belirtilmesine rağmen memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı getirtilerek taşınmazların konumu belirlenmemiş, dosyada bulunan 1939 tarihli hava fotoğrafında dava konusu taşınmazların ağaç ve ağaçcık topluluğu olarak görülen ve bütünlük arzeden alan içinde kaldığı belirtilmesine rağmen rapor ekindeki gösterimin net olmaması nedeniyle taşınmazların hava fotoğrafındaki niteliği hususunda duraksama oluşmuştur. Dairemizin 01.12.2014 tarihli iade kararı ile 1957 tarihli memleket haritasının yapımında kullanılan 1954 tarihli hava fotoğrafının bulunduğu yerden getirtilmesi, dava konusu taşınmazların konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve 1939 ile 1954 tarihli hava fotoğrafı üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurların tek tek sayı olarak tarif edildiği, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hâkim ağaç türü ve kullanım şeklinin detaylı olarak incelenmesi için ek rapor alınması istenmiş, iade kararı ile alınan 08.06.2015 havale tarihli bilirkişi heyetinin ek raporunda, inceleme için gerekli stereoskop aletlerinin bulunmadığı gibi bu incelemeyi yapmanın uzmanlık alanlarına girmediği beyan edilerek stereoskopik inceleme yapılmaksızın rapor ekinde dava konusu taşınmazların 1954 tarihli hava fotoğrafındaki konumunun gösterimi ile yetinilmiştir. 07.11.2013 havale tarihli ortak bilirkişi heyeti raporunda taşınmazların 1957 tarihli memleket haritasında ormanlık alan olarak sembolize edilen yeşil renkli alan dışında gözüktüğü belirtilmesine rağmen iade sonrası alınan ek rapor ekindeki 1954 tarihli hava fotoğrafına ilişkin gösterimde taşınmazlar kısmen koyu alanda gözükmektedir. Bilirkişi raporlarındaki bu çelişki giderilmediği gibi hava fotoğrafları üzerinde stereskopik aletle inceleme yapılmadığından bu husus aydınlanmamıştır. Bu haliyle dosya kapsamı dava konusu edilen taşınmazların öncesinin orman sayılan yerlerden olup olmadığını belirleme noktasında yeterli değildir. Eksik inceleme ve araştırma ile yetersiz bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulamaz.

O halde; mahkemece, dosya kapsamında bulunan memleket haritası, hava fotoğrafları ve amenajman planı ile birlikte önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi ile hava fotoğrafları üzerinde stereoskopik inceleme yapacak jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi ve bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, dosya kapsamında yer alan harita ve fotoğraflar, çekişmeli taşınmazlarla birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 1/6/1988 gün ve 31/13 E. K.; 14/3/1989 gün ve 35/13 E. K. ve 13/6/1989 gün ve 7/25 E. K. sayılı kararlarıyla iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesiyle yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; klizimetre (eğimölçer) aletiyle ölçülmek ve memleket haritasındaki münhaniler de dikkate alınmak suretiyle, dava konusu taşınmazların kesin ve gerçek eğimi belirlenmeli, keşifte, hâkim gözetiminde, taşınmazların dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; orman kadastrosu kesinleşmediğine göre, fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulanacak kesinleşmemiş tahdit haritasıyla irtibatlı, taşınmazların konumunu gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritası ölçeğinin kadastro paftası ölçeğine (kadastro paftası yok ise, çekişmeli taşınmazların ölçekli krokisi), yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurlar tek tek sayı olarak tarif edilmeli, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şekli detaylı olarak incelenmeli, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme, araştırma ve uygulamaya dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme, araştırma ve uygulamaya dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 05/10/2015 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4883, Karar No: 2018/215, Tarih: 10.01.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/4883 E.  ,  2018/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçuna yönelik kurulan hükme ilişkin temyiz isteminin incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz istemlerinin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Sanık ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme ile suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarına yönelik kurulan hükümlere ilişkin temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanık ...’ün adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına ilişkin olarak mahkemesince ihbarda bulunulması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafii ile sanık ...’ün temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III- Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... haklarında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle

reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanık ve suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde mağdurun beyanına göre 50,00-60,00 TL değerinde bir cep telefonu çalmaktan ibaret eylemleri nedeni ile haklarında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafii ile sanık ...’ün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 671 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 32. maddesi dikkate alınarak, sanık ...’ün incelenen dosyaya konu hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından TAHLİYESİNE, başka suçtan tutuklu veya hükümlü değil ise derhal salıverilmesi için Bandırma Cumhuriyet Başsavcılığı'na yazı yazılmasına, 10.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16338, Karar No: 2014/4099, Tarih: 04.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16338 E.  ,  2014/4099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 21/09/2010 gün ve 2009/103-2010/41 sayılı kararı onayan Daire’nin 21/05/2013 gün ve 2011/8313-2013/10513 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uzun yıllardır fotoğraf çekimleri yaptığını, İstanbul’un çeşitli semtlerinde “” veya “Zaman atmalı çekim tekniği” ile 90.000 kare fotoğraf çekip bunun bir kısmı elenip 7.000 kareye düşürüldükten sonra bir montaj programı ile arka arkaya eklenerek bir film ortaya çıkarıldığını, 2007 yılı Aralık ayında yaptığı “ by ...” isimli filminin ” sergisinde gösterildiğini, CD haline getirildiğini, söz konusu filmin çekimlerinin davalı şirkete ait isimli televizyon kanalında müvekkilinden izin alınmaksızın parça-parça kısmen kanalının reklam filmi içinde sistematik bir biçimde kullanılarak bir reklam filmi oluşturulduğunu ve kanalda gün içinde sürekli olarak kullanılıp yayınlandığını, müvekkilinin adının hiçbir yerde zikredilmediğini, müvekkilinin . kapsamında eserden doğan manevi hakları (umuma arz, adın belirtilmesi ve eserde değişiklik yapılmasına ilişkin) ile mali haklarına (işleme, yayma, çoğaltma, yayma, temsil, işaret, ses ve/veya görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim hakları) tecavüz edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla nın 68. maddesi uyarınca müvekkilinin, kendisi ile sözleşme yapılmış olması halinde isteyebileceği bedelin veya bu kanun hükümleri uyarınca tespit edilecek rayiç bedel itibariyle uğradığı zararın 2.000,00 TL olmak üzere bu tutarın üç katı olan 6.000,00 TL maddi tazminatın, ıslahla 30.000 TL maddi tazminatın ve 10.000,00 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacıya ait zaman atlamalı (time-lapse) çekimlerden oluşturulan ve 2009 yılında “de kullanılan çalışmanın, fotoğrafçının zihninde oluşturduğu kurgu doğrultusunda çekilen, farklı mevsimler ve değişik hava koşullarında, günün farklı zamanlarında ve gün içindeki ışık değişkenliğini gösteren binlerce fotoğraf karesinden zahmetli bir çalışmaya girilerek yaratıldığı, bilgisayar ortamında montaj ile birleştirilerek, anların ardışık olarak sıralanmasıyla orjinal ve hususiyet taşıyan bir çalışma oluşturulduğu, konu seçiminin özgünlüğü, fotoğraflamaya gösterilen özen ve fotoğraflama sonrasında video görseli .../...

-2-

-2-

hazırlama aşamalarında da büyük emek harcandığı, çalışmanın 7.000 kare fotoğrafın ardışık ve akıcı bir şekilde hareketli görüntüye dönüştürülerek ve arka fonunda müzik vurgusuyla yaratılmış hususiyet taşıyan ve aynı zamanda estetik değere de sahip bir fikri ürün olduğu, nın 4/5 maddesi anlamında “fotografik eser ve slayt” ve aynı zamanda “birbiriyle ilişkili hareketli görüntüler dizisi” olması nedeniyle de’nın 5. maddesi anlamında sinema eseri sayılacağı, 06/07/2009 tarihli yayınında iki kez yer alan grafik düzenleme) içinde davacıya ait eserin belirli bölümlerinin 6 saniyesi parça parça bölünerek ve diğer akan görüntülerle karıştırılarak kullanıldığı, bu kullanım için eser sahibinden izin alınmadığı için eylemin 5846 sayılı Yasa’nın 22. ve 23. maddesi anlamında eser sahibinin mali haklarından olan çoğaltma ve yayma haklarını ihlal niteliğinde olduğu, davacının adı zikredilmediğinden manevi haklarının da ihlal edildiği, davacının isteyebileceği bedelin 10.000 TL olabileceği ve davacının bu bedelin en çok 3 katını talep edebileceği gerekçesiyle davanın kabulüne, nın 68/1 maddesi uyarınca (10.000x3=30.000 TL) 30.000 TL telif tazminatının ve 0/1.maddesi uyarınca 10.000 TL manevi tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsiline dair tesis edilen karar, davalı vekilinin temyizi üzerine, Dairemizce onanmıştır.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 01,95 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 228,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak gelir kaydedilmesine, 04/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29847, Karar No: 2015/29491, Tarih: 22.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/29847 E.  ,  2015/29491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı farkı, ihbar tazminatı farkı ile fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi davalıyla ait tekstil işyerinde çalıştığını, işverene yasal hakları eksik ödenerek işten çıkarıldığını kıdem tazminatı farkı, ihbar tazminatı farkı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödenmediğini beyanla sözü edilen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren ödemelerin tam olarak yapıldığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının ücretinin bordrolarda yazılı olandan daha yüksek olduğu kabul edilerek kıdem tazminatı farkı ile fazla çalışma ücreti hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava HMK’nun 107. maddesine göre belirsiz alacak davası olarak açılmış, yargılama sırasında alacaklar belirlendiğinde davacı vekili talep artırım dilekçesi vermiştir.

Belirsiz alacak davası ise mevcut yasal düzenleme çerçevesinde üç değişik şekilde açılabilir. Eda (tahsil talebi ile) davası niteliğinde belirsiz alacak davasının açılabileceği HMK’nun 107. maddesinin 1. ve 2. fıkralarında öngörülmüştür. Tespit niteliğinde belirsiz alacağı tespit davası ise aynı maddenin 3. fıkrasına dayanmaktadır. Maddenin gerekçesine göre ise alacaklı kısmi eda külli tespit davası da açabilir. Her bir dava türünün farklı özellikleri bulunmaktadır.