muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5712, Karar No: 2009/5875, Tarih: 02.11.2009

Türk Medeni Kanunu’nun 692. maddesi gereğince, paylı malın özgülendiği amacın değiştirilmesi, korumanın veya olağan şekilde kullanmanın gerekli kıldığı ölçüyü aşan yapı işlerine girişilmesi veya paylı malın tamamı üzerinde tasarruf işlemlerinin yapılması, oybirliğiyle aksi kararlaştırılmış olmadıkça bütün paydaşların kabulüne bağlıdır. Bu yasal nedenle, “önemli tasarruflardan” sayılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçerli ve bu

kapsamda yanlarını bağlayıcı olabilmesi için ilgisine göre tüm paydaşlar veya ortaklar ile yüklenici arasında sözleşme yapılması veya bazı ortak yada paydaşlarca yapılan sözleşmeye diğer maliklerin tamamının onay vermesi zorunludur. Az yukarıda açıklandığı üzere, sözleşme konusu parsellerin davacılardan başka çok sayıda paydaş ve ortaklarının bulunduğu, davacılarca ileri sürülmüş olmasına karşın bu husus mahkemece araştırılmamıştır. Oysa, dava ve icra takibine dayanak alınan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin düzenlendiği tarih itibariyle; parsellerin kayden malik durumunu gösterip, göstermediği anlaşılamamakla birlikte en son intikallerden önce parsellerin kayden çok sayıda maliklerinin bulunduğu dosya kapsamındaki tapu kayıtlarından görülmektedir. O halde, öncelikle yukarıda açıklanan yasal koşullar gözetilerek sözleşmenin yanları bağlayıcı ve geçerli olup olmadığının mahkemece saptanması gerekmektedir. Taraflarca imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin, tarafları bağlayıcı olmadığının saptanması durumunda, bu sözleşme ile kararlaştırılan ceza şartının da, hükümsüz olacağının kabulü ile davacıların, icra takip konusu yapılan ceza şartı alacağından ötürü davalıya borçları olmadıklarının tespitine karar verilmesi gerekecektir.

Öte yandan, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, tapulu taşınmaz yada tapulu taşınmaz payının temlikini de içerdiğinden, sözleşmenin feshi ya tarafların iradelerinin birleşmesi ile fesih olunabilir; yada sözleşmenin feshine mahkemece karar verilmesi halinde sözleşme, kural olarak geriye etkili sonuç doğurur şekilde feshedilir. Bu hukuksal sebeple, dönme cezasını isteyen tarafın fesihte kusurunun bulunmaması gerekir. Buna göre de, sözleşmenin yanları bağlayıcı olduğunun saptanması durumunda da, fesihte davacıların kusurlu olup olmadıklarının mahkemece saptanması zorunludur.

Diğer yandan, sözleşmede kararlaştırılan ceza tutarının toplamının 15.000,00 YTL (TL) olduğu hususu da gözden kaçırılarak davanın tümden reddine karar verilmesi de kabul şekli bakımından doğru olmamıştır.

Açıklanan sebeplerle karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne ve kararın davacılar yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine, 02.11.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25564, Karar No: 2012/28133, Tarih: 10.09.2012

**9. Hukuk Dairesi         2012/25564 E.  ,  2012/28133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davacı vekili kısmi dava açarak, davacı işçinin iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek, kıdem tazminatı ile ödenmeyen fazla mesai ücret alacağının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davacının tam alacak davası açması mümkün iken kısmi dava açmakta hukuki yararı olmadığından usulden davanın reddine dair verilen kararın davacı vekili tarafından temyizi edilmesi üzerine Dairemizin 27.12.2012 gün ve 2012/1756 Esas, 2012/5741 Karar sayılı kararı ile “Dava konusu edilen kıdem tazminatı ve fazla mesai ücret alacağına esas ücretin taraflar arasında uyuşmazlık konusu olduğu, diğer taraftan fazla mesai ücretinin belirlenmesine esas kayıtlar sunulmadığı gibi, davalı işverenin İş Kanunu’nun 8 ve 67. Maddesindeki yükümlülüklerini de yerine getirdiğini savunmadığı, iş davalarına yansıyan yönüyle işçi ve işveren arasında en temel uyuşmazlık temel ücretin belirlenmesi noktasında ortaya çıktığı, Yargıtay uygulamasına göre işçinin iddia ettiği temel ücret miktarı işverence kabul edilmediğinde meslek kuruluşlarından olası (adet-emsal olan) ücret yönünden araştırmaya gidilmekte ve çoğunlukla meslek odasının bildirdiği ücret hesaplamaya esas alındığı, bu ihtimalde işçinin iddia ettiği ücreti kanıtlayamadığı, ücretle ilgili tüm delillerin işveren uhdesinde olduğu ve işçinin çoğu kez bu delillere ulaşmasına imkan tanınmadığı, bu yönüyle temel ücretin tespitindeki ve ispatındaki ülkemize has güçlükler sebebiyle kısmi davanın açılmasında işçinin hukuki menfaatinin olduğu kabul edilmesi gerektiği, ayrıca kıdem tazminatının giydirilmiş ücretten, fazla mesai alacağının da muaccel olduğu tarihteki ücret üzerinden hesaplanacağı, fazla mesai alacağının kayda dayanmadığı takdirde indirime tabi tutulması gerekeceği, tazminat ve alacakların tartışmalı ve açıkça belirli olmadığı, yargılama sırasında hesap raporu alınmasını, tazminat ve alacağa esas ücretin tespit edilmesini gerektirdiği, kısmi dava açılmasında yasanın aradığı unsurlar ve hukuki yarar şartı gerçekleştiğinden davanın görülmesi gerektiği, aksi gerekçe ile davanın usulden reddinin doğru olmadığı,

Kabule göre ise;

a) Dava dilekçesinde talep sonucu açıkça belli olduğundan, mahkemenin “davacının talep sonucunu dava dilekçesinde HMK.’un 119/1-ğ maddesine göre açıkça bildirmek başka ifade ile taleplerini somutlaştırmak zorunda olduğu, bu zorunluluğu yerine getirmeyen davacının dava açmakta hukuki yararının varlığından söz edilemeyeceği” gerekçesinin yerinde olmadığı, kaldı ki talep sonucunun açık olmadığı kabul edilse dahi HMK.’un 119/2 maddesi uyarınca dava dilekçesindeki bu eksikliğin tamamlanması için süre verilmesi gerekirken bu kurala da uyulmadığı,

b) Diğer taraftan mahkemece dava konusu alacağın belli olduğu, kısmi dava açılamasında davacının hukuki yararının olmadığının kabul edildiği, dava şartı olan hukuki yarar şartının tamamlanması gereken şartlardan olduğu, bu kabule göre ise yine davacı vekiline davasını tam dava olarak devam etmesi ve dava şartı olan hukuki yarar şartında eksikliği gidermesi için HMK.’un 115/2 maddesi uyarınca kesin süre verilmesi gerekirken, kesin süre verilmeden yazılı şekilde davanın usulden reddinin de isabetsiz olduğu” gerekçesi ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma sonrası yapılan yargılama sonunda, “davacının iddia ettiği ücretin davalı tarafça kabul edilmemesi ve araştırılması ispat sorunu olup davacı ne kadar çıplak ücretle çalıştığını, çıplak ücretin dışında kendisine yapılan ödemeleri, çalıştığı süreyi, çalışma saatlerini, yıllık izinlerini kullanıp kullanmadığını, hizmetine göre kaç gün izin hakkı olduğunu en iyi bilen işçinin kendisi olup hak ettiğine inandığı talepleri hak etmesi için delil sunmak ve iddialarını ispatlamak zorunda olması yukarıda izah edildiği üzere belirli alacak dava niteliğini ortadan kaldırmayacağı, alacak taraflar arasında uyuşmazlık konusu değilse zaten dava açılmasına da gerek olmayıp belki icra ve infaz hukukunu ilgilendireceği, her davanın taraflar arasındaki bir uyuşmazlıktan doğduğu, Sayın Dairenin bu yöndeki gerekçesine göre belirli alacak davasının uygulamada örneğine rastlamanın mümkün olamayacağı, davaya konu alacak taleplerinin taraflar arasında tartışmasız olmadığı, ancak HMK 109/2 maddesinin ifadesi de açıkça belli olduğu, bu nedenle kısmi dava açılmasının mümkün olmadığı” gerekçesi ile bozmaya karşı direnilmiştir.

Direnme kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Direnme kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olup, Dairemizin 6352 sayılı kanunun 40. maddesi ile eklenen 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ikinci maddesi uyarınca öncelikle inceleme yetkisi olduğu anlaşılmakla dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin “kıdem ve tazminata esas ücretin taraflar arasında tartışmalı olduğu, keza bu alacakların belirlenmesine esas belge ve kayıtların işveren elinde bulunduğu, fazla mesai ücretinin kayda dayanmaması halinde takdiri indirime tabi olduğu, kısaca hüküm altına alınacak tazminat ve alacağın yargılaması sırasında hesap raporu alınarak belirlenmesinin imkan dahilinde olduğu, bu nedenle belirli bir alacaktan sözedilemeyeceği, davacının kısmi dava açmakta hukuki yararı bulunduğu, dava şartının gerçekleştiği, davanın görülmesi gerektiği” gerekçesi ile verdiği bozma kararı usul ve yasaya uygun olup direnme yerinde görülmediği, esasen dava konusu miktarın tartışmalı olduğunun direnme gerekçesinden mahkemenin de kabulünde olduğu, zira 6100 sayılı HMK.’un 109/2 maddesi uyarınca alacağın tartışmasız olması halinde kısmi dava açılamayacağının belirtildiği, bu nedenlerle temyiz incelemesinin yapılmak üzere dosyanın yetkili ve görevli Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’na 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun geçici ek ikinci maddesi uyarınca GÖNDERİLMESİNE, 10.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2887, Karar No: 2013/7136, Tarih: 02.04.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/2887 E.  ,  2013/7136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Yukarıda mahkemesi, tarihi, esas ve karar numarası yazılı dosyanın temyiz incelemesi sırasında;

1-Gerekçeli kararın yokluğunda karar verilen davalıya tebliğine ilişkin belgenin,

2-Uyuşmazlık dönemlerine dair toplu iş sözleşmelerinin,

3-Sendika üye kayıt fişinin,

4-Daha önce aynı taleplerle dava açılan dava dosyalarının,

5-Alt işveren Marmara Temizlik Şirketi (Yargıtay 22. Hukuk Dairesi, 2013/2873 esas ve 2013/2884 esas sayılı dosyalar) belge ve kayıtları ile varsa toplu iş sözleşmeleri ve bordroların

Dosyada bulunmadığı tespit edilmiş olup söz konusu belgelerin tamamlanarak gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2732, Karar No: 2019/6954, Tarih: 28.03.2019

**22. Hukuk Dairesi         2019/2732 E.  ,  2019/6954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 2011 yılı Haziran ve Ekim ayları arasında Irak ülkesinde davalı işverenlere ait işyerlerinde çalıştığını, ancak çalışmasının karşılığı olan ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, ücret alacağını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ..., duruşmalarda davanın reddini istemiştir.

Davalı Şirket, husumet itirazında bulunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılarca temyizi üzerine Dairemizce sair temyiz itirazları incelenmeksizin, davalı ... Anayasa’nın 36. maddesinde de açıklanan savunma hakkını kullanabilmesi için dava dilekçesi ve davetiyenin Tebligat Kanunu ve ilgili tüzük hükümlerine uygun şekilde tebliğ edilerek taraf teşkili sağlandıktan sonra sonuca gidilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

Bozmaya uyan Mahkemece, usulüne uygun şekilde taraf teşkili sağlanmış, davalı ...'na savunma ve delil sunma hakkı tanınmış ve toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1. Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı ...'nın aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir

2. Dava konusu ücret alacağından davalı ...’nın sorumlu olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Davacının, merkezi ... Kanal Adaları’nda olan dava dışı...’ den alınan ihaleler kapsamında Irak ülkesinde çalıştığı dosya kapsamı ile sabittir.

... 30.12.1995 tarihli ve 22509 mükerrer sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren ...’nın Yurt Dışında Şirket Kurması ve Kurulmuş Şirketlere İştirak Etmesi Hakkındaki 16.11.1995 ve 95/7590 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile ... Kanal Adaları’nda 06.02.1996 tarihinde kurulmuştur. ... ayrı bir tüzelkişiliğe sahip olup ... sadece şirketin yarıdan fazla hissesine sahiptir. Dolayısıyla ...’a ait binanın inşası sebebi ile ihale makamı sıfatı ile sorumlu olunacak işçi ücret alacağından ...’nın sorumlu tutulması isabetli değildir.

Belirtilen sebeple, davalı ... yönünden davanın taraf sıfatı yokluğu ile reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15070, Karar No: 2014/1451, Tarih: 05.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/15070 E.  ,  2014/1451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı Yasanın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir deneme süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesi, denetim süresi, ertelemenin yasal sonucu olduğundan, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyecek, yine fıkrada mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olmamak hususu da, hükmedilen bir yıldan fazla mahkûmiyetler için söz konusu olup, hapis cezası bir yıldan az olsa da denetim süresi hiçbir ahvalde bir yıldan az olamayacaktır.

Bu bağlamda; cezalarının ertelenmesine karar verilen sanıklar hakkında, mahkum oldukları 2’şer yıl 9’ar ay 10'ar gün ceza sürelerinden az olmamak üzere bir deneme süresi belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı biçimde "eşit olarak tahsiline" biçiminde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hükümden “sanıklardan eşit olarak tahsiline” ilişkin bölüm çıkarılarak, “sanıklardan neden oldukları yargılama giderinin ayrı ayrı alınmasına” ve “sanıkların 2’şer yıl 9’ar ay 10'ar gün süre ile denetim altında bulundurulmalarına” tümceleri eklenmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30579, Karar No: 2013/5017, Tarih: 26.03.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/30579 E.  ,  2013/5017 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Tüm sanıklar hakkında; mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihi olan 28.12.2004’ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, Cumhuriyet savcısı ile sanıklar ... ve ...’in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanıklar hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/824, Karar No: 2020/5996, Tarih: 23.12.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/824 E.  ,  2020/5996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 21. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 27.04.2018 tarih ve 2016/885 E- 2018/243 K. sayılı kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi'nce verilen 14.11.2019 tarih ve 2018/1806 E- 2019/1403 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; yüksek faiz garantisi ve paraların her istendiği an geri çekilebileceği taahhüdüyle davalı yanca mevduat toplandığını, müvekkilinin de taahhütler nedeniyle para yatırdığını, anılan mevduat toplama faaliyetinin Bankacılık Kanunu, TTK, Sermaye Piyasası Kanunu ve BK maddelerine açık aykırı olması nedeniyle tahsil edilen paranın geri ödenmesinin gerektiğini ileri sürerek, şimdilik 20.000.-TL’nin avans faiziyle tahsilini istemiş daha sonra davasını 20.897 Euro (dava tarihindeki karşılığı 69.367.-TL)’ya ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kabulü ile 69.365 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Karara karşı, davalı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamı, mevcut delil durumu ve ileri sürülen istinaf sebeplerine göre ilk derece mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığı iddiasına dayalı olarak bu amaçla verilen paranın tahsili istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi'nce yukarıda özetlenen şekilde davanın kabulüne karar verilmiş, kararı istinaf edilmesi üzerine inceleyen Bölge Adliye Mahkemesi'nce istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığı iddiasına dayalı olarak bu amaçla verilen paranın tahsili istemine ilişkindir. İlk Derece Mahkemesi'nce yukarıda özetlenen şekilde davanın kabulüne karar verilmiş, kararı istinaf edilmesi üzerine inceleyen Bölge Adliye Mahkemesi'nce istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

Ancak, 07.12.2019 tarih, 30971 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 41. maddesinde 25/3/1987 tarihli ve 3332 sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana Yaygınlaştırılması Ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler İle 5422 sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu ve 3182 sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna aşağıdaki geçici maddenin eklendiği belirtilmiş olup, işbu geçici 4. maddede ''31.12.2014 tarihine kadar, pay sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları borsada işlem gören anonim ortaklıklar tarafından doğrudan veya dolaylı olarak nominal ya da primli değer üzerinden pay veya pay adı altında satışı yapılmış olan her türlü araç, 06.12.2012 tarihli ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununun kaydileştirmeye ilişkin şartlarına tabi olmaksızın 29.06.1956 tarihli ve 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu ile 13.1.2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında pay addolunur, bu ortaklıklara yapılan ödemeler pay karşılığı yapılmış kabul edilir ve ortaklık ilişkisi kurulmuş sayılır. Bu payların kaydileştirilmemiş olması ortaklık haklarına halel getirmeyeceği gibi ortaklık ilişkisinin kurulmadığı da iddia edilemez. Birinci fıkra kapsamında kurulmuş olan ortaklık ilişkileri hakkında; geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı veya primli pay satışı yapıldığı ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme, haksız fiil, sözleşme öncesi görüşmelere aykırılık veya sözleşmeye aykırılık nedenlerine dayalı olarak açılan ve kanun yolu incelemesindekiler dahil görülmekte olan menfi tespit, tazminat veya alacak davalarında, karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilir ve yargılama gideri ile maktu vekalet ücreti ortaklık üzerinde bırakılır.” hükmü düzenlenmiş, aynı Kanun'un 52/1-h maddesinde de işbu hükmün yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hükme bağlanmıştır.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu ve yukarıda anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir hüküm vermek üzere kararın re'sen bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu ve yukarıda anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir hüküm vermek üzere kararın re'sen bozulması gerekmiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan nedenle, İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının re'sen BOZULARAK KALDIRILMASINA, (2) no'lu bentte açıklanan nedenle davalı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, ödediği peşin temyiz harcının isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 23.12.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.