muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/133, Karar No: 2014/352, Tarih: 11.07.2014

Görüldüğü gibi gerek öğretideki baskın görüşlerde, gerekse Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Daire kararlarında TCK'nun 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması açısından mağdurun uğradığı her türlü zarar, bu bağlamda manevi ve ekonomik zararlar “mağdurun şahsına verilmiş zarar” olarak değerlendirilmemektedir.

Öte yandan, eylemin cebir, tehdit veya hile kullanılarak gerçekleştirilmesi durumlarında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma şartlarının değerlendirilmesi açısından, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu sisteminde kasten yaralama ve cebrin mahiyetinin belirlenmesi ve anılan kanunun 86. ve 108. maddelerinin de göz önünde bulundurulması gerekmektedir.

Türk Ceza Kanununun “kasten yaralama” başlıklı 86. maddesinde, “Kasten başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır…” düzenlemesine yer verilerek, kasten yaralama suçunun tanımı yapılmış, kişinin vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan her davranış yaralama olarak kabul edilerek madde gerekçesinde de bu husus açıkça vurgulanmıştır.

Kasten yaralama suçunda korunan hukuki yarar, kişinin vücut dokunulmazlığı ve beden bütünlüğü olup suçun konusunu, mağdurun acı verilen veya bozulan bedeni veya ruhsal varlığı oluşturmaktadır. Failin yaptığı hareket sonucu, maddede belirtilen sonuçlardan biri meydana gelirse, yaralama suçunun oluşacağı şüphesiz olup, bu sonucu doğurmaya elverişli olan tüm hareketlerle yaralama suçunun işlenmesi mümkündür.

Aynı kanunun “Cebir” başlıklı 108. maddesinde ise; “Bir şeyi yapması veya yapmaması ya da kendisinin yapmasına müsaade etmesi için bir kişiye karşı cebir kullanılması hâlinde, kasten yaralama suçundan verilecek ceza üçte birinden yarısına kadar artırılarak hükmolunur” şeklindeki düzenlemeye yer verilmiş, madde gerekçesinde de;

“…Cebir kullanma suçu, aynı zamanda kasten yaralama suçunu oluşturmaktadır. Ancak, kasten yaralama suçundan farklı olarak, bir şeyi yapması veya yapmaması ya da bir şeyin yapılmasına müsaade etmesi için kişiye karşı cebir tatbik edilmektedir.

Latince karşılığı ‘vis compulsiva’ olan cebir, kişiye karşı fiziki güç kullanmak suretiyle, onun veya bir üçüncü kişinin iradesi ve davranışları üzerinde zecrî bir etki meydana getirilmesidir.

Cebre maruz kalan kişi, bu fiziki gücün meydana getirdiği acının etkisiyle belli bir davranışta bulunmaya zorlanmaktadır. Cebir hâlinde kişi bir acı hissetmektedir ve bu acının etkisiyle belli bir davranışı gerçekleştirmeye zorlanmaktadır. Buna karşılık, tehdit hâlinde, kişi bir tecavüzün, kötülüğün ileride meydana geleceği bildirilerek korkutulmaktadır.

Bu düzenlemede, cebir kullanma suçuyla ilgili olarak öngörülen ceza, kasten yaralama suçundan dolayı verilecek cezanın belli bir oranda artırılmasından ibarettir” denilmiştir.

Bu düzenlemede, cebir kullanma suçuyla ilgili olarak öngörülen ceza, kasten yaralama suçundan dolayı verilecek cezanın belli bir oranda artırılmasından ibarettir” denilmiştir.

Belirtilen maddede cebrin tanımı yapılmamış, ancak zorlama amacıyla cebir kullanılması halinde faile kasten yaralama suçundan hareketle ceza verileceği düzenlenmek suretiyle, cebrin aynı zamanda kasten yaralama suçunu oluşturan hareketlerden ibaret olduğuna işaret edilmiştir. Madde gerekçesinde cebre maruz kalan kişinin bu fiziksel gücün meydana getirdiği acının etkisiyle belli bir yönde davranmaya zorlandığından bahsedilmek suretiyle, cebrin kasten yaralamayı oluşturan acı veren türdeki hareketlerden ibaret olduğu belirtilmiştir. Buna göre, fiziksel gücün, vermiş olduğu acıdan kaynaklanan zorlamalar cebri oluşturmaktadır.

Bu çerçevede, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda kişinin özgürlüğünü sınırlayabilmek veya sınırladıktan sonra ona karşı bedenen hissedilen fiziki güç kullanılması halinde, eylem cebir kullanılarak gerçekleştirildiği için TCK’nun 109. maddesinin ikinci fıkrasına uygun nitelikli hali oluşturacaktır. Cebir kullanılarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunda ise, yukarıda yer verilen açıklamalara göre mağdurun şahsına zarar verilmiş olması nedeniyle “mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın serbest bırakma” şartı gerçekleşmediğinden 110. maddede düzenlenen etkin pişmanlıktan söz edilemeyecektir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Somut olayda katılanın, boşandığı eşi olan sanık Adem'in kendisini araca götürürken gerçekleştirdiği eylemleri nedeniyle basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek şekilde sol skapuladan ateşli silahla yaralandığı, araca bindikten sonra hareket halindeyken sanıklar Hasan ve Adem'in devam eden darp eylemleri nedeniyle de yüzünden ve başından basit nitelikte yaralandığı sabit olup, katılanın şahsına zarar verilmesi sonucunu doğuran cebir suretiyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun gerçekleştirilmiş olması karşısında, sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK’nun 110. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması imkanı bulunmamaktadır.

Bu itibarla, Özel Daire bozma kararı isabetsiz olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, usul ve kanuna uygun bulunan yerel mahkeme hükmünün kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden de onanmasına karar verilmelidir.

Bu itibarla, Özel Daire bozma kararı isabetsiz olduğundan, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, usul ve kanuna uygun bulunan yerel mahkeme hükmünün kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden de onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan Genel Kurul Üyesi O. Koçak; "5237 sayılı Yasa'nın 110.maddesi 'yukarıdaki maddede tanımlanan suçu işleyen kişi, bu suç nedeniyle soruşturmaya başlanmadan önce mağdurun şahsına zararı dokunmaksızın, onu kendiliğinden güvenli bir yerde serbest bırakacak olursa cezanın üçte ikisi kadarı indilir' şeklinde düzenlenmiş olup, yukarıdaki maddede tanımlanan 'suçu işleyen kişi' ibaresi gereği bu maddenin uygulanabilmesi için suç tamamlanmış olmalıdır. Teşebbüs aşamasında kalan bir suçta onu kendiliğinden güvenli bir yerde serbest bırakmak fiilen mümkün değildir. Zira henüz suç tamamlanmamıştır. Dolayısiyla da teşebbüs sırasında verilen zararın 110. maddenin uygulanmasında dikkate alınmaması icap eder. Aksi halde 109/2. fıkrasında yer alan eylemde 110. Maddenin uygulanma imkanı olmaz. 5237 sayılı TCK 109/2. fıkrası 'kişi, fiili işlemek için veya işlediği sırada cebir, tehdit veya hile kullanırsa, iki yıldan yedi yıla kadar ceza verilir' şeklindeki düzenleme belirtildiği üzere kaçırma esnasında mağduruye cebir uygulandığında zarar göreceği açıktır. Dolayısıyla çoğunluğun görüşü kabul edildiğinde yukarıda bahsettiğim üzere 110. Maddenin uygulanma imkanı kalmaz. Kaldı ki böyle bir uygulama ceza adaletine de uygun değildir. Mağdureyi kaçırdıktan sonra onu güvenli bir yere bırakmayan sanık ile güvenli bir yere bırakan sanığın eylemi ağırlık itibariyle farklı olacağından farklı ceza tayini de ceza adaletine de uygun olacaktır" düşüncesiyle,

Çoğunluk görüşüne katılmayan on dört Genel Kurul Üyesi de, benzer düşüncelerle itirazın reddine karar verilmesi gerektiği yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 13.12.2013 gün ve 2169-7755 sayılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme ilişkin bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Usul ve kanuna uygun bulunan Silifke Ağır Ceza Mahkemesinin 02.11.2009 gün ve 346-348 sayılı hükmünün kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden de ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.06.2014 günlü ilk müzakerede yeterli çoğunluk sağlanamadığından, 11.07.2014 tarihinde yapılan ikinci müzakerede oyçokluğuyla karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5447, Karar No: 2014/9378, Tarih: 07.05.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/5447 E.  ,  2014/9378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, paydaşı oldukları 31 parsel sayılı taşınmazın davalı tarafından ticari amaçla kullanıldığını ileri sürerek, ecrimisile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Davanın reddine dair verilen karar, Dairece, “Eldeki dava, 2007/472 E. (bozma sonrası 2011/549 E.) sayılı dava dosyasına ek olarak açılmıştır. Açılan kısmi davada verilen kararın sonradan açılan ek davada kesin delil teşkil edebilmesi için verilen kararın kesinleşmiş olması gerekir. Ancak bu halde davalının taşınmazı kullandığı ve kullanmanın haksız olduğu kesin delille ispatlanmış sayılır. Kısmi davada verilen karar henüz kesinleşmeden o hükmün kesin delil olma özelliği yoktur. Açılan kısmi dava sonucunda verilen karar temyiz edilmiş olup, henüz kesinleşmemiş ve derdesttir. Bu nedenle, ilk davada verilen hüküm kesinleşmeden ek davanın karara bağlanmış olması doğru görülmediği“ hususlarına değinilerek bozulmuş, mahkemece bozma ilamı hükmüne uyularak yapılan yargılama sonucunda davacıların iddiasını ispatladığı gerekçesiyle davanınkabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı idare vekili tarafından süresi içerisinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Hükmüne uyulan bozma kararında, gösterildiği şekilde işlem yapılarak karar verilmiştir. Davalı idarenin temyiz itirazı yerinde değildir. Reddi ile usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 4.506.58.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 07.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/394, Karar No: 2015/1790, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/394 E.  ,  2015/1790 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/3610, Karar No: 2015/8503, Tarih: 21.04.2015

**2. Ceza Dairesi         2015/3610 E.  ,  2015/8503 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 8 - 2014/70314

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2013

NUMARASI : 2010/337 (E) ve 2013/941 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın yargılama evresinde alınan savunmasında, tutanakta geçen ../.. no'lu konutun kendisine ait olmadığını, kendisinin aynı apartmanda .. numaralı dairede kayıtlı sayaçtan elektrik kullandığını ancak kaçak elektrik kullandığı için hakkında kurum tarafından işlem yapıldığını belirtmesi karşısında, tutanak düzenleyici tanıkların hazır bulundurulması suretiyle yapılacak keşif ile tutanağın hangi konuta ait olduğunun, sanığın da aynı yerde oturup oturmadığının belirlenmesi ve tutanakta belirtilen adreste sanığın oturduğunun anlaşılması halinde, 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, zararı tazmin ettiği takdirde, sanık hakkında öncelikle ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gerekeceği gözetilerek, yasanın öngördüğü 6 aylık süre içerisinde de bildirimde bulunulamadığından, öncelikle ödeme yapılıp yapılmadığı katılan kurumdan tekrar sorulup, gidermediğinin tespiti halinde, kaçak kullanılan elektrik miktarı vergi ve ceza hesaba katılmadan bilirkişiye hesaplattırılarak, sanığa, "şikayetçi kurumun (bilirkişi tarafından hesaplanan) zararını gidermesi halinde 6352 sayılı Kanun'un geçici 2/2. maddesi gereğince hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verileceğine" dair bildirimde bulunularak, ödemesi için makul bir sürede tanınarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 21.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3424, Karar No: 2011/2209, Tarih: 26.04.2011

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2010/3424 E.  ,  2011/2209 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVALILAR : ... VS.

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ...,...111 ada 2, 113 ada 38, 39, 115 ada 15, 116 ada 55 parsel sayılı 14915, 12525, 22750, 8000, 13417.50, 18036.52 ve 4409.64 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, vergi kaydı, irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı ... ve müşterekleri adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazlarda miras payı olduğu iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine ve çekişmeli 108 ada 14, ...,... 115 ada 15, 116 ada 55 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazların ortak muristen intikal ettiği, 28.4.2009 tarihli keşif ara kararı ile ilgili keşif avansının verilen süre içerisinde yatırılmaması nedeniyle davacının tanık dinletme talebinden vazgeçtiği ve davanın bu sebeple kanıtlanamadığı kabul edilmek suretiyle karar verilmiş ise de; yapılan değerlendirme dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Davacı 17.4.2006 havale tarihli dilekçesi ile tanıklarının isimlerini ve adreslerini bildirmiştir. 28.4.2009 tarihli oturumda verilen ara kararı gereğince 1.7.2009 tarihinde yapılacak keşif için davacı vekiline çıkartılan meşruhatlı davetiye 6.5.2009 tarihinde tebliğ edilmiş, keşif avansının yatırılması neticesinde belirlenen günde de keşif yapılmıştır. Davacının 17.4.2006 havale tarihli dilekçesi ile bildirdiği tanıklardan Emirdağ İlçesi sınırları içerisinde oturan ... ve ...’ya duruşma gün ve saatini bildirir davetiye çıkartılmamıştır. 13.7.2009 günü yapılan duruşmada verilen ara kararı ile "davacı vekili tarafından tanıklar bildirildiğinde ve masraf yatırıldığında tanıkların dinlenilmesi için mahal mahkemesine talimat yazılmasına" karar verilmiş ise de tanıkların dinlenilmesi için ne miktarda masraf verilmesi gerektiği hususuna ara kararda yer verilmediği gibi, bu hususta davacı vekiline ihtarat da yapılmamıştır. Yine 14.9.2009 tarihli duruşmada ise, davalı tarafın dayandığı 19.10.1967 ve 9.10.1968 tarihli senetlerin sahteliğinin ileri sürülmesi karşısında belirtilen senetlerin bilirkişi incelemesi için Adli Tıp Kurumuna gönderilmesine karar verilmiş; ancak, aynı ara kararda bilirkişi ücreti ve posta masrafı hüküm altına alınmamıştır. Hal böyle olunca davacı tarafın yatırması gereken ücretler ayrıntılı olarak belirtilmediği gibi bu hususta davacı tarafa usulüne uygun bir ihtarat da bulunmadığından, 3402 sayılı Kadastro

./..

2010/3424-2011/2209 S/2

./..

2010/3424-2011/2209 S/2

Kanunu'nun 36. maddesine uygun olmayan, usul ve yasaya aykırı ara kararına dayanılarak davanın reddine karar verilmesinde isabet bulunmamaktadır. Davacının temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, 26.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2023/1886, Karar No: 2023/11116, Tarih: 31.05.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/1886 E.  ,  2023/11116 K.**

**"İçtihat Metni"**

İSTİNAF SONRASI TEMYİZ

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/2824 E., 2022/1923 K.

SUÇLAR : Nitelikli tehdit, kasten yaralamaya teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet kararı kaldırılarak mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında katılana karşı, silahla tehdit suçundan hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen cezanın tür ve miktarı dikkate alındığında, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (b) bendi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında katılana karşı, kasten yaralamaya teşebbüs suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İvrindi Cumhuriyet Başsavcılığının 2018/1101 soruşturma numaralı iddianamesi ile; sanık hakkında silahla tehdit suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının a bendi ve 53 üncü maddesi uyarınca, kasten yaralamaya teşebbüs suçundan 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci, ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 inci maddesi, 53 üncü maddesi ve 54 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmıştır.

2. İvrindi Asliye Ceza Mahkemesinin 18.02.2020 tarihli ve 2019/98 Esas, 2020/168 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında, 5237 sayılı Kanun'un 44 üncü maddesi uyarınca silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkrası ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, karar verilmiştir.

3. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile,

... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 16.06.2022 tarihli ve 2020/2824 Esas, 2022/1923 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında;

3. İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik o yer Cumhuriyet savcısının başvurusunun kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile,

... Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesinin 16.06.2022 tarihli ve 2020/2824 Esas, 2022/1923 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında;

a) Katılana karşı silahla tehdit suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 106 ncı maddesinin ikinci fıkrasının a bendi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

b) Katılana karşı kasten yaralamaya teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 inci maddesi, 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddesi uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın Temyiz Sebepleri

1. Haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

2. Psikolojik rahatsızlığı nedeniyle cezai ehliyetinin olup olmadığına dair rapor alınması gerektiğine,

3. Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına veya cezanın para cezasına çevrilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ve katılanın akraba oldukları, aralarında önceye dayalı husumet bulunduğu, katılan ...'ın sanık ...'e ait ev ile bitişiğinde bulunan ahıra gitmek için kullanmış olduğu girişe odunluk yaptığı, ...'ın da buraya odunlarını koyduğu, olay günü katılan ...'ın karşılaştığı sanık ...'e odunlarını kaldırmasını söylediği ve sanığın katılana "Almayacağım, seni öldürürüm" şeklinde söyleyerek ele geçirilemeyen av tüfeğini alıp katılana doğrulttuğu, katılanın tüfeğe vurması üzerine namlusunun yamulduğu ve katılanın olay yerinden ayrılarak tarlasına gittiği, sanığın elinde balta ile temyiz dışı oğlu M.I.'nın elinde tüfek ile birlikte katılanın yanına gittikleri, sanık ...'in baltayı katılan ...'a doğru kaldırdığı sırada tanık C.Y.'nin araya girerek sanığa engel olduğu, anlaşılmıştır.

2. Sanığın aşamalarda alınan savunmaları dosya arasında mevcuttur.

3. Katılanın beyanları dosya arasında mevcuttur.

4. Tanık C.Y.'nin, katılanın beyanlarını doğrulayan beyanda bulunduğu görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü