muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4988, Karar No: 2019/14386, Tarih: 26.06.2019

1475 sayılı İş Kanunu'nun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunu'nun 120. maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000,00 TL. ihbar tazminatı, 7.500,00 TL. kıdem tazminatı, 2.500,00 TL. ücret, 2.000,00 TL. fazla mesai ve 500,00 TL. yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500,00 TL. alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000,00 TL.lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000,00 TL.lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500,00 TL. olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500,00= 1/11 olmakla, 3.000,00 X 10/11 = 2.727,00 TL. ihbar tazminatına, 3.000,00 X 1/11 = 273,00 TL. izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273,00 TL. ihbar tazminatı, 227,00 TL. izin ücreti olmak üzere toplam 2.500,00 TL. borcu kalmış olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, davalı işverenin dava tarihinden birgün sonra 15.03.2013 tarihinde işçilik alacaklarına mahsuben davacı hesabına 13.681,07 TL. yatırdığı anlaşılmakla bu miktarın yukarıda açıklanan yasal düzenleme ve ilke kararı çerçevesinde mahsubu gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.06.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9034, Karar No: 2011/8556, Tarih: 24.06.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/9034 E.  ,  2011/8556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Uyuşmazlığın iflas eden şirketin ortaklarının sermaye artış taahhütlerinin tahsili istemine ilişkin olup, dava Şirketler Hukukundan kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 11.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 24.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5009, Karar No: 2013/12096, Tarih: 27.06.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/5009 E.  ,  2013/12096 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş sözleşmesini fazla mesai ücretlerinin ödenmemesi, çalışma koşullarının ağırlaştırılması, yöneticilerin sergilediği tutumlar nedeniyle haklı nedenlerle feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve fazla çalışma ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı, davacı ile aralarında iş sözleşmesi olmadığını, davacının dava dışı çalıştığı şirketle aralarında istisna akdi olduğunu, davacının dava dışı şirket tarafından davalı işyerinde çalışmak üzere görevlendirildiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, dava dışı alt işveren ile davalı şirket arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğu, davacının ücret alacaklarının ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, dava dilekçesinde ücreti hakkında beyanda bulunmamıştır. Davalı, davacının asgari ücretle çalıştığını, davacının son brüt ücretinin 1.000,00 TL olduğunu savunmuştur. Davacı tanıkları şoförlere 1.250,00 TL ücret ödendiğini, kilometre başına 0,85 kuruş ve 3 günü geçen yollarda 25,00 TL harcırah ödeneceğini, ancak ödenmediğini, davalı tanıkları ise davacının asgari ücretle çalıştığını beyan etmişlerdir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tanık beyanlarına göre davacının garanti 1.000,00 TL (brüt) ücret + harcırah şeklinde çalıştığının tespit edildiği, takometre kayıtları dikkate alınarak davacının çıplak günlük ücret (33,33 TL) + harcırah (4,50 TL) = 37,83 TL olarak tespit edildiği belirtilmiştir. Tır şoförlerinin kilometre başına harcırah almalarının genel uygulama olduğu bilinmekte olup Mahkemece davacının kilometre başına alabileceği harcırah ücretinin ne olabileceği ilgili meslek odalarından sorularak ek rapor alınmak suretiyle sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, 27/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11885, Karar No: 2019/170, Tarih: 08.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/11885 E.  ,  2019/170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, temizlik elemanı olarak davalı işyerinde çalıştığını, tutulan tutanaklara istinaden iş sözleşmesinin haklı sebep olmaksızın işverence feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile izin ve fazla çalışma alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının dış saha temizlik işlerinde çalışan işçiye destek vermesinin istendiğini, verilen görevi ısrarla yerine getirmediğini, iş sözleşmesinin haklı sebeple feshedildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Dairemizin 18/06/2015 tarihli bozma ilamına uyulmasına karar verilerek, davacı isticvap edilerek yıllık izin belgeleri hususunda beyanları alındıktan sonra davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, hükmü temyiz eden davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık davacı işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında noktasında toplanmaktadır.

Mahkemece Dairemizin 18/06/2015 tarihli bozma ilamına uyulmasına karar verilmesine rağmen usulüne uygun şekilde isticvap yapılmadığı, bozma gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmıştır.

Davacı asilin yeniden 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 169. ve devamı maddeleri gereğince usulüne uygun olarak isticvap edilip öncelikle davacıdan hangi yıllar izinlerini ve ne kadar süreyle kullandığının sorulması, ardından bozma öncesi alınan beyanında kendisinin düzenlediğini beyan ettiği izin belgeleri tek tek gösterilerek bu belgelerde belirtilen izin sürelerini kullanıp kullanmadığı sorularak belirlenmesi, oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekir iken bozma gereği yerine getirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kabule göre de, bozma kapsamı dışında kalarak kesinleşen alacak talepleri yönünden yeniden hüküm kurulmaması da ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08/01/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1661, Karar No: 2014/1043, Tarih: 22.01.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/1661 E.  ,  2014/1043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/88386

MAHKEMESİ : Aydın Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/07/2010

NUMARASI : 2009/239 (E) ve 2010/160 (K)

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Dosya içinde bulunan 01.11.2007 tarihli Olay ve Yakalama Tutanağı içeriğine göre, "Bir evden şahısların ellerinde eşya taşımak suretiyle bir araca nakil yaptıkları şeklindeki anons üzerine temyize gelmeyen sanık H.. K..'nun belirtilen adres üzerinden kaçarken, evrakı tefrik edilen E.. A..'ınsa Kıbrıs Caddesi üzerinde görülüp yakalandığı, adı geçenlerin polis ekiplerine ... plakalı aracı ... sokak üzerine park ettiklerini söylemeleri üzerine aracın içinde hurda malzemeler olduğu halde bulunduğu", katılanın aşamalardaki beyanlarında araçta bulunan hurdalar arasında kendisine ait malzemelerin de bulunduğunu ve bu malzemelerin kendisine teslim edildiğini beyan ettiği; 01.11.2007 tarihli diğer tutanak içeriğinde ise, 2020 Sokak No:7'de bulunan ve hırsızlık yapılan binanın, tek katlı ikamet olarak kullanılmayan, depo olarak kullanılan yer olduğunun belirtildiği, katılanınsa topladığı hurdaları evinin bodrumunda biriktirip, sattığını ve ev adresini ... Sokak No:6 olarak beyan ettiğinin anlaşılması karşısında,

Bozma Üzerine

1-) Sanığın, suça konu hurdaların bir kısmını hakimiyet alanına geçirdiği ve hırsızlık suçunun tamamlandığı gözetilmeden, kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-) Temyize gelmeyen sanık H.. K.. ile evrakı tefrik edilen E.. A..'ın aracı bıraktıkları yeri göstermek suretiyle, kısmi iadeyi sağladıklarının anlaşılması karşısında; kısmi iade nedeniyle katılandan rızası sorularak, 5237 sayılı TCK’nın 168/4. maddesinin uygulama koşullarının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-) Hırsızlığın yapıldığı binada yöntemince keşif yapılıp, katılanın ikametinin eklentisi olup olmadığı duraksamaya neden olmaksızın tespit edildikten sonra, konut dokunulmazlığını ihlal suçundan sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

4-) Sanık hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde kanaat geldiğinden bahisle hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesi uyarınca değerlendirme yapılırken, sanığın yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkemeye kanaat gelmediğinin kabulü suretiyle çelişkiye düşülmesi,

4-) Sanık hakkında erteleme hükümleri değerlendirilirken, tekrar suç işlemeyeceği yönünde kanaat geldiğinden bahisle hapis cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesi uyarınca değerlendirme yapılırken, sanığın yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkemeye kanaat gelmediğinin kabulü suretiyle çelişkiye düşülmesi,

5-) Yasa koyucu, suç işlememiş olmasına karşın hakkında çeşitli nedenlerle ceza soruşturması yapılan ve bu süreçte kendisini yeterince savunamayacağı varsayılan bazı kişilerin yargılanmalarının adil yapılabilmesinin sağlanması ve bu durumda olan kişilerin ceza almamalarındaki toplumsal yararı gözeterek, istemleri olmasa dahi zorunlu olarak müdafii atanmasını düzenlemiştir. Bu duruma 5271 sayılı Yasanın 74/2 ve 150. maddeleri örnek olarak gösterilebilir.

5320 sayılı Yasanın 13/1. maddesinde, Ceza Muhakemeleri Kanunu gereğince soruşturma ve kovuşturma makamlarının istemi üzerine baro tarafından görevlendirilen müdafi ve vekile ücret ödeneceği, bu ücretin yargılama giderlerinden sayılacağı, 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesinde yargılama giderlerinin neleri kapsayacağı ve aynı Yasanın 325. maddesinde de, bütün yargılama giderlerinin cezaya ya da güvenlik tedbirine mahkum edilen sanığa yükleneceğinin düzenlenmiş olmasına karşın, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesinde, her sanığın kendini savunmaktan başka, kendisinin seçeceği ya da mali olanaklardan yoksun bulunuyor ve adaletin selameti gerektiriyorsa, mahkemece görevlendirilecek bir avukatın para ödemeksizin yardımından, yararlanma hakkına da sahip olduğu belirtilmiş ve TC. Anayasası'nın 90. maddesinin son fıkrasında usulüne uygun olarak Bozma Üzerine

yürürlüğe konulmuş uluslararası sözleşmelerin yasa gücünde olduğu, Anayasaya aykırılıklarının ileri sürülemeyeceği ve temel hak ve özgürlüklere ilişkin milletlerarası sözleşmelerle yasaların aynı konuda farklı hükümler içermesi nedeniyle çıkabilecek uyuşmazlıklarda uluslararası sözleşme hükümlerinin esas alınacağı belirtilmiştir. Anılan maddeye göre, hakim uyuşmazlıklarda, temel hak ve özgürlükleri düzenleyen ulusal yasalarla, uluslararası sözleşmelerin çelişmesi durumunda şüphesiz ki uluslararası sözleşme hükümlerine göre hareket etme durumundadır.

Bu açıklamalar ışığında;

Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/2. maddesi uyarınca, Baroya yazı yazılarak 18 yaşından küçük sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin sanığa, yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olduğundan,

Bozmayı gerektirmiş sanık K.. M.. savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/13655, Karar No: 2020/4007, Tarih: 04.03.2020

**2. Ceza Dairesi         2019/13655 E.  ,  2020/4007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianame ekli duruşma gününü bildirir davetiyenin sanığa tebliğ edilmemesi ve tutuklu sanığın cezaevi kanalıyla duruşmaya getirtilerek savunmasının alınması karşısında, ilk defa sorgusu sırasında okunan iddianame ile sorgu arasında en az bir hafta süre bulunması gerektiği yönündeki CMK'nın 176/4. maddesine aykırı davranıldığı gibi duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı olduğunun da hatırlatılmaması suretiyle CMK'nın 176/4 ve 190/2. maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/03/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11289, Karar No: 2007/10941, Tarih: 28.09.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/11289 E.  ,  2007/10941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının iptali ile yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 17.10.2006 gün ve 2006/9260-11356 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hüküm davalı tarafın temyizi ile Dairemizce onanmış, davalı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Nizalı taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmayıp onama tarihi itibariyle 5685 sayılı Yasa henüz yürürlüğe girmediğinden Dairemiz onama kararı yerinde ise de, bu tarihten sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç

bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davalının karar düzeltme istemi açıklanan nedenle yerinde olduğundan hükmün yazılı gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltmeistemlerinin kabulü ile Dairemizin 17.10.2006 tarih ve 2006/9260-11356 sayılı ilamının KALDIRILARAK hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.9.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.