muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8270, Karar No: 2019/2117, Tarih: 21.02.2019

Ancak;

1)Müştekinin evinde bulunan 1 adet saatin çalınmasıyla eylemin tamamlanmış olduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nun 35. maddesinin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

2)5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin beyanına göre; suça sürüklenen çocuğun 15,00-20,00 TL değerinde 1 tane saat çaldığının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının korunmasına, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1524, Karar No: 2021/8580, Tarih: 21.10.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1524 E.  ,  2021/8580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdurenin velayet hakkına sahip annesi olan müşteki ...’nın, kovuşturma evresinde şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesine rağmen hakkında atılı suçtan kamu davası açılan suça sürüklenen çocuğun, aynı zamanda mağdurenin ağabeyi ve müştekinin de oğlu olması karşısında, mağdure ile annesi arasında menfaat çatışması bulunası nedeniyle mağdureye temsil kayyımı tayini zorunlu olduğundan, bu hususta gerekli işlemin yapılarak temsil kayyımının da iştirakiyle yargılamaya devamla hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden 5271 sayılı CMK'nın 234. ve devamı maddelerine göre taraf teşkili sağlanmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi,

Suça sürüklenen çocuk hakkında düzenlenen 29.08.2013 tarihli sosyal inceleme raporunda, depresif ruh hali içinde olduğu, olaylar arasında nedensellik ilişkisinden uzak bağlantılar kurduğu ve hayatın olağan akışına aykırı öyküler anlattığının bildirilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun olay tarihinde işlediği suçla ilgili 5237 sayılı TCK’nın 32. maddesi kapsamında akıl hastalığı veya akıl zayıflığı nedeniyle işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığı veya bu suça ilişkin davranışlarını yönlendirme yeteneğinin azalmış olup olmadığı, mevcut haliyle hakkında aynı Kanunun 32/1 veya 32/2. maddelerinin tatbikinin gerekip gerekmediği hususlarında rapor alındıktan sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3229, Karar No: 2013/5547, Tarih: 22.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/3229 E.  ,  2013/5547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Çeke dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte, keşideci borçlu,  6 aylık zamanaşımı süresinin dolduğunu belirterek borca itiraz etmiş ayrıca yetki itirazında bulunmuş. mahkemece yapılan yargılama sonunda, ihtiyati haciz kararı bulunduğundan  İstanbul icra dairelerinin yetkili olduğu, yasa değişikliği ile zamanaşımı süresinin 3 yıla çıkartıldığı ve 3 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı açıklanarak  istemin reddine karar verilmiştir.

6762 Sayılı TTK.'nun 726.maddesinde çek için düzenlenen zamanaşımı süresi 6 ay iken 03.02.2012 tarih ve 28193 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 Sayılı Kanunun 7. maddesiyle bu süre üç yıla çıkarılmıştır. Yine 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 Sayılı TTK.nun 6273 Sayılı Kanunun 8.maddesi ile değişik 814. maddesine göre de çeklerde zamanaşımı süresi üç yıldır.

İlke olarak, herhangi bir kanun veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani, geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun; 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E., 1988/232 K.; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K.; 06.04.2005 tarih ve 2005/10-183 E., 2005/241 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Bundan ayrı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, "derhal yürürlüğe girme" (I'etfet immediat de la loi novelle) niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların saklı tutulması gereğinden kaynaklanan bir sonuçtur. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 2. maddesi hükmüne göre, Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir. Kazanılmış hak kavramı, her ne kadar açık bir biçimde Anayasa'da düzenlenmemiş ise de, bunun hukuk devleti kavramının temel taşlarından biri olduğu ve Anayasa'nın bünyesinde mündemiç bulunduğu, Türk Kamu Hukuku'nda, öğretide ve yargısal kararlarda benimsenmektedir.

6763 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun Mer’iyet Ve Tatbik Şekli Hakkında Kanun’un 2.maddesinde Türk Ticaret Kanununun mer'iyetinden önce işlemeye başlamış bulunan zamanaşımı sürelerinin eski kanun hükmüne tabi olacakları düzenlenmiştir. Yine, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6103 Sayılı Türk Ticaret Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 6/1.maddesinde; “Türk Ticaret Kanununun yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan zamanaşımı süreleri ile hak düşürücü süreler eski hukuka tâbidir.” düzenlemeleri yer almaktadır. Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde Türk Ticaret Kanununda zamanaşımı sürelerinin başladığı tarihe göre belirlenmesi gerektiği sonucu ortaya çıkmaktadır.

Bütün bu yasal düzenlemeler ve ilkeler ışığında çekler yönünden zamanaşımı süresinin başladığı tarihte hangi yasa yürürlükte ise o yasada öngörülen zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, çek hakkında zamanaşımı süresi ibraz süresinin bitmesi ile başlayacağına göre çekin ibraz süresinin sona erdiği tarihte geçerli olan zamanaşımı süresinin nazara alınması zorunludur. Bu nedenle 6762 Sayılı TTK.'nun 726.maddesini değiştiren 6273 Sayılı Kanunun 7. maddesinin yürürlüğe girdiği 03.02.2012 tarihinden önce ibraz süresi dolan çeklerde zamanaşımı süresi 6 ay, ibraz süresi bu tarihten sonra dolan çeklerde ise 3 yıldır.

Somut olayda takibe konu 03.12.2011 keşide tarihli çekte  keşide yeri ve muhatap banka Erzincan olduğundan, çek  10 günlük ibraz süresine tabi olup ibraz süresinin bitim tarihi 6273 Sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce olduğundan,  6 aylık zamanaşımı süresine tabidir.13.12.2011 tarihi ile takip tarihi olan 03.08.2012 tarihi arasında 6 aylık zamanaşımı süresi dolmuştur.

Bu durumda mahkemece takibe konu çekin takip öncesi zamanaşımı süresi dolduğundan İİK'nun 169/a maddesi uyarınca borca itirazın kabulüne karar vermek gerekirken yazılı şekilde reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 22.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5234, Karar No: 2020/7917, Tarih: 08.09.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/5234 E.  ,  2020/7917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ( değişen suç vasfı ile güveni kötüye kullanma)

HÜKÜM : TCK 155/2, 62, 52, 51. maddesi gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan ...'ten kiraladığı iki adet amfi ve iki adet mikrofonu kullanım süresi sonunda iade etmediği olayda, eylemin sübut halinde TCK 155/1. maddesinde düzenlenen basit güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı ve bu suçun hükümden sonra 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırmaya tabi olduğu anlaşılmakla, uzlaştırma işlemleri için, gereği yapılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin BOZULMASINA, 08.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23, Karar No: 2013/1172, Tarih: 23.01.2013

**11. Ceza Dairesi         2011/23 E.  ,  2013/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Her iki sanık hakkında beraat

5271 sayılı CMK.nun 225. maddesi uyarınca hükmün konusu duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiil ve failden ibaret olup iddianamede açıklanan ve suç oluşturduğu ileri sürülen fiilin dışına çıkılarak açılmayan davadan yargılama yapılıp hüküm kurulması mümkün bulunmadığı cihetle; sanığın sevk ve idaresindeki çekici TIR'ın 0646JJ plakalı dorsesi üzerindeki şasi numarasının kazınarak ruhsatta belirtilen şasi numarasının yazıldığından bahisle “resmi belgede sahtecilik” suçundan kamu davası açıldığı, ruhsat ve diğer belgeler yönünden açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden bu belgeler yönünden düzenlenen ekspertiz raporuna dayanılarak suç unsurunun bulunmadığından bahisle yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5638, Karar No: 2019/7535, Tarih: 16.10.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/5638 E.  ,  2019/7535 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2- ... adlarına Av. ... ile ... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında Bakırköy 1. İş Mahkemesi'nden verilen 2004.2015 günlü ve 2013/455-2015/111 sayılı hükmün, davacılar avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü;

Eldeki dosyada, önceki geri çevirme ilamının gereğinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

Yeni bir geri çevirmeye ve temyiz incelemesinin gecikmesine mahal bırakılmaksızın; iki davacı olmasına rağmen yatırılan bie maktu temyiz harcının hangi davacı adına yatırıldığı davacılar avukatından sorulmak suretiyle tespit edildikten sonra, temyiz harcı yatırmayan davacı için temyiz harcının yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı yöntemince ve yazılı olarak bildirilmesi, çıkartılan muhtıraya rağmen temyiz harcının tamamlanmaması halinde, temyiz harcını yatırmayan davacı açısından temyiz isteğinin reddi hususunda bir karar verilerek yöntemince tebliğ edildikten sonra, bu karar yönünden temyiz süresi geçtikten sonra, temyizin süresinde yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde doğrudan geri gönderilmek üzere, dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazın bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 16.10.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/31672, Karar No: 2015/402, Tarih: 13.01.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/31672 E.  ,  2015/402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, ücret farkı alacağı, fazla mesai ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesini işveren tarafından ....'na yatırdığı primleri düşük ücret üzerinden gösterdiği gerekçesiyle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile yıllık ücretli izin, fazla çalışma, ücret ve ücret farkı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

İşçi, ara dinlenme saatinde tamamen serbesttir. Bu süreyi işyeri içinde ya da dışında geçirebilir. İşyerinde geçirmesi ve bu süre içinde çalışmaya devam etmesi durumunda ara dinlenmesi verilmemiş sayılır. Ancak işçi işyerinde kalsa bile, ara dinlenmesi süresini serbestçe kullanabilir, bu süre içinde çalışmaya zorlanamaz.

Ara dinlenmesi için ücret ödenmesi gerekmez. Ancak, bu süre işçiye dinlenme zamanı olarak tanınmamışsa, işçinin normal ücretinin ödenmesi gerekir. Bu sürenin haftalık 45 saati aşan kısmını oluşturması halinde ise, zamlı ücret ödenmelidir.

Ara dinlenme süreleri kural olarak aralıksız olarak kullandırılır. Ara dinlenmesinin kullandırılması zorunlu ise de, bunun kullanılacağı zamanı belirlemek işverenin yönetim hakkıyla ilgilidir. İşçilerin tamamı aynı anda ara dinlenme zamanını kullanılabileceği gibi, belli bir plan dahilinde sırayla kullanmaları da mümkündür. Ancak ara dinlenme süresinin, işe, ara dinlenme süresi kadar geç başlama veya aynı süreyle erken bırakma şeklinde kullandırılması doğru olmaz. Ara dinlenme süresinin günlük çalışma içinde belli bir zamanda amaca uygun şekilde kullandırılması gerekir (Yargıtay 9.HD. 17.11.2008 gün 2007/35281 E, 2008/30985 K.).

Somut olayda, davacı işyerinde haftanın beş günü 08:00 – 18:00 saatleri arasında çalışmakta olup bir saat ara dinlenmesi düşüldüğünde haftalık çalışma süresinin kırkbeş saat olduğu ve davacının fazla çalışma yapmadığı anlaşılmakla, fazla çalışma ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16285, Karar No: 2015/30700, Tarih: 08.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/16285 E.  ,  2015/30700 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/180329

MAHKEMESİ : Gaziantep(Kapatılan) 1. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2010

NUMARASI : 2009/843 (E) ve 2010/875 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama, yaralamaya teşebbüs

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Sanık Ç.. T.. hakkında hakaret ve yaralamaya teşebbüs suçlarından kurulan hükümde;

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan F.. C.. vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2-Katılan sanık Ç.. T..’in tehdit ve yaralamaya teşebbüs ile katılan sanık Fahri’nin yaralama suçlarından mahkumiyet kararlarına yönelen temyizlere gelince;

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Katılan S.. M.. ile katılan sanık F.. C..’un aşamalarda değişmeyen anlatımlarına göre katılan sanık Ç.. T..’in, bürolarına geldiğinde kendilerini öldürmekle tehdit ettiğini, olay yerine polis geldiğinde de tehdit sözlerini söylemeye devam ettiklerini ifade etmeleri, olay yerine gelen polis tanıklar tarafından tutulan, duruşmada içeriği ve doğruluğu tekrarlanan 01.07.2009 tarihli tutanakta yer alan “…alacağını vermezse kendisini yaşatmayacağını ve buna benzer söylemlerle bağırmasıyla şahıs işyerinden çıkarılmış …” şeklindeki ifadelere göre katılan sanık Ç.. T..’in, katılan Sema ile katılan sanık Fahri’yi tehdit ettiği sübuta erdiği halde, tutanağı düzenleyen polis memurlarının olayı hatırlayamadıkları şeklindeki anlatımlarına dayanılarak tehdit suçundan beraat kararı verilmesi,

b)Katılan sanık Ç.. T..’in, 2-3 yıldır alacaklı olduğunu, katılan Sema ve katılan sanık Fahri’nin borçlarını ödemediğini savunması, katılan sanık Fahri’nin ise, Çetin’in yakasından tutması üzerine kendini korumak için vurduğunu savunması karşısında; Olayın başlangıcı ve çıkış nedeni üzerinde durulup, yukarıdaki bozma nedeni de dikkate alınarak katılan sanıklar yararına haksız tahrik indirimi uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

c)Kabule göre de; katılan sanık Ç.. T..’in kendisini duruşmada vekille temsil ettirmesi karşısında; hakkında beraat kararı verilmesi yanında kendisine karşı suç işleyen F.. C..’un mahkum olması nedeniyle, F.. C..’dan alınmak üzere vekalet ücretine hükmolunmaması,

Kanuna aykırı, katılan S.. M.. vekili ile katılan sanıklar F.. C.. ve Ç.. T.. müdafilerinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamedeki onama düşüncesinin reddiyle HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/661, Karar No: 2011/8912, Tarih: 14.12.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/661 E.  ,  2011/8912 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık ve memura mukavemet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Somut olayda sanığın, elinde bulundurmuş olduğu sert bir cisimle müştekiye ait aracın camını kırmak suretiyle kapısını açıp monteli teybi almak istediği sırada görevli polis memurlarını görüp kaçtığı sabit olmakla 5237 sayılı TCK 142/1-b maddesi yerine yazılı şekilde uygulama yapılması sonuç ceza değişmediğinden, 5237 sayılı TCY.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden TCY’nın 145.maddesi gereğince sanığın cezasından indirim yapılması; karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması ve sanığın sabıka kayıtlarında mevcut hükümlülüklerinde 765 sayılı TCK 55/3 ile 2253 sayılı yasanın 12/2 maddelerinin uygulanmış olması sebebiyle hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının düşünülmemesi,