muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/7883, Karar No: 2019/16390, Tarih: 19.12.2019

II- Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanıkların çaldıkları ayakkabıların değerinin 50 TL olduğunun tespit edilmiş olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2) T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 19/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8621, Karar No: 2012/3150, Tarih: 15.02.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/8621 E.  ,  2012/3150 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/221789

MAHKEMESİ : İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/05/2008

NUMARASI : 2008/218 (E) ve 2008/264 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

“Abonenin bocundan dolayı elektriği kesilerek mühürlendiği halde, mührü kopararak sayaçtan geçirmek suretiyle enerjiyi kullanmaya devam ettiğine” dair suç tutanağı içeriğine, iddianamedeki anlatıma, tutanak düzenleyici tanıkların yeminli ifadelerine ve dosya içerisindeki 10/04/2007 tarihli mühürleme tutanağına göre eylemin 5237 sayılı TCK'nun 203/1. maddesine uyan mühür bozma suçunu oluşturup oluşturmayacağı tartışılmadan yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12847, Karar No: 2014/9974, Tarih: 22.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12847 E.  ,  2014/9974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe, temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından ... lehine hükmedilen vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkarılması diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22.05.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.

.... ....
Yargıtay — Esas No: 2021/23627, Karar No: 2022/2088, Tarih: 14.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/23627 E.  ,  2022/2088 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 116/2, 119/1-c, 31/3 maddelerinde düzenlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre, aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının, 08/06/2016 olan mahkumiyet karar tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE, 14/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24841, Karar No: 2022/2373, Tarih: 10.02.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/24841 E.  ,  2022/2373 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında firar suçundan dolayı ... Askeri Mahkemesince 09.06.2010 tarih, 2010/669 Esas- 2010/361 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiği ve anılan kararın sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine de Askeri Yargıtay 3. Ceza Dairesi'nin 24.04.2012 tarih, 2012/515 Esas - 2012/503 Karar sayılı kararı ile onanarak kesinleştiği, kesinleşme tarihinden sonra yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılaması yapıldığı ve devamında da temyize konu hükmün kurulmuş olduğu dosya kapsamından anlaşılmakla;

Uyarlama kararına konu olan mahkumiyet hükmünün, 5252 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 01/06/2005 tarihinden sonra kesinleştiği gözetilerek, bu tarihten sonra yapılan uyarlama yargılaması sonunda verilen kararlara karşı 5275 sayılı CGİK'nun 101/3. maddesi gereğince itiraz yolu açık olduğundan, sanığın dilekçesi hakkında itiraz merciince işin esasına ilişkin bir karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 10.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3803, Karar No: 2023/8763, Tarih: 27.11.2023

**11. Ceza Dairesi         2023/3803 E.  ,  2023/8763 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/1177 Değişik iş

ŞİKÂYETÇİ : Halil İbrahim Köksal

SUÇ : Güveni kötüye kullanma

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın süre yönünden reddi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Taşova Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2021 tarihli ve 2021/356 Soruşturma, 2021/248 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Amasya Sulh Ceza Hakimliğinin 26.09.2022 tarihli ve 2022/1177 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 26.09.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 12.05.2023 tarihli ve 2022/34917 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58090 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58090 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Taşova Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, müştekiye 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi gereğince 28/05/2021 tarihinde tebliğ edilmiş ise de,

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.06.2023 tarihli ve KYB-2023/58090 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Taşova Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karar, müştekiye 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesi gereğince 28/05/2021 tarihinde tebliğ edilmiş ise de,

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10. madde bir ve ikinci fıkrasının, "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'a göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği nazara alındığında,

Somut olayda, müşteki Halil İbrahim Köksal'ın 17/03/2021 tarihinde alınan ifadesinde adresini "Çakırsu Köyü No:62 Taşova/AMASYA" olarak bildirmesine rağmen, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın, müştekinin bilinen son adresinden farklı olarak "..." adresine tebliğe çıkarılıp tebligatın 7201 sayılı Kanun'un 21/1. maddesine göre yapıldığının anlaşılması karşısında, öncelikle müştekinin en son bildirdiği adrese tebliğ işleminin yapılması gerektiği, anılan tebligatın "iade gelmesi halinde" ise müştekinin adres kayıt sistemindeki en son yerleşim yeri adresi tespit edilerek tebliğ işleminin yapılması gerektiği, bu itibarla kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın müştekiye usülüne uygun olarak tebliğ edilmediği anlaşılmakla, müştekinin öğrenme üzerine verdiği 11/03/2022 tarihli dilekçenin süresinde verilmiş itiraz dilekçesi olduğu gözetilerek, müştekinin itirazı üzerine esas hakkında inceleme yapılarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.“

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında; “(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

3. 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (7201 sayılı Kanun) 10 uncu maddesinin birinci ve ikinci fıkralarının; "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa bilinen en son adresinde yapılır. (Ek fıkra: 11/1/2011-6099/3 md.) Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır." ve aynı Kanun'un 21 inci maddesinin ikinci fıkrasının da; (Ek fıkra: 11/1/2011-6099/5 md.) Gösterilen adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olup, muhatap o adreste hiç oturmamış veya o adresten sürekli olarak ayrılmış olsa dahi, tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı, o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine veyahut zabıta amir veya memurlarına imza karşılığında teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırır. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih, tebliğ tarihi sayılır."

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

Şeklinde düzenlendiği belirlenmiştir.

4. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; kovuşturmaya yer olmadığına dair karara ilişkin tebliğ işleminin öncelikle şikâyetçinin beyanında bildirdiği "... adresinde yapılması yerine, şikâyetçinin bilinen son adresinden farklı olarak "..." adresinde 7201 sayılı Kanun'un 21 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 28.05.2021 tarihinde muhtara yapılan tebliğ işleminin usulsüz olduğu, bununla birlikte UYAP üzerinden yapılan incelemede; Taşova Cumhuriyet Başsavcılığının 12.04.2021 tarihli ve 2021/356 Soruşturma, 2021/248 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının, 07.03.2022 tarihinde kalemde şikâyetçiye bizzat tebliğ edildiğinin anlaşılması karşısında; 11.03.2022 tarihli itiraz dilekçesinin süresinde olduğu gözetilerek dosyanın esası hakkında bir karar verilmesi yerine, itirazın süre yönünden reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Amasya Sulh Ceza Hakimliğinin 26.09.2022 tarihli ve 2022/1177 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.11.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17317, Karar No: 2016/2062, Tarih: 29.02.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/17317 E.  ,  2016/2062 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Soruşturma sırasında bulunduğu “.. ...'ta yakalanan esrar Mehmet'in bize verdiği esrardır... Yaptığımdan pişmanım... bu şahıs bana uyuşturucuyu Antalya iline götür orda bir şahıs senden alacak diye verdi...” şeklinde tevilli ikrar niteliğindeki beyanları ve dosyadaki diğer delillerle, sanığın yardım eden değil, uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu doğrudan doğruya birlikte işleyen durumunda olduğu gözetilmeyerek, sanığın cezasında TCK'nın 39. maddesi gereğince indirim yapılması,

2- Suça konu uyuşturucu madde nedeniyle ayrıca yargılanan ...'ın atfı cürüm niteliğindeki savunmalarından başka aleyhine delil bulunmadığı aşamadaki beyanlarıyla suçunun meydana çıkmasına hizmet ve yardım eden sanık hakkında TCK'nın 192/3. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK'nın 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA, sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 29.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8713, Karar No: 2022/18289, Tarih: 07.11.2022

**2. Ceza Dairesi         2022/8713 E.  ,  2022/18289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Müştekiye ait marketten çeşitli zamanlarda sigara, para ve gıda malzemelerinin çalındığı, bahse konu hırsızlık eylemlerini haklarında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ...’un gerçekleştirdiğinin tespit edilmesi üzerine, suça sürüklenen çocukların aşamalardaki beyanlarında, sanığın yönlendirmesi sonucunda bahse konu hırsızlık eylemlerini gerçekleştirdiklerini ve çaldıkları sigaraları sanığa satıp karşılığında yiyecek aldıklarını beyan etmeleri, sanığın da aşamalarda suça sürüklenen çocuklarla benzer şekilde, onlardan sigara alıp karşılığında yiyecek malzemesi verdiğini beyanla savunmada bulunması karşısında, sanığın üzerine atılı hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından mahkumiyeti yerine delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekili ve o yer ile üst Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07/11/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/24592, Karar No: 2012/13461, Tarih: 10.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/24592 E.  ,  2012/13461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/3984

MAHKEMESİ : Aksaray 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 09/07/2008

NUMARASI : 2008/92 (E) ve 2008/458 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kaçak elektrik tesbit tutanağında; kolon sigortasından ek alınarak düz bağlantı yapıldığının belirtilmesi tutanak düzenleyici tanıkların kaçak bağlantının ilk bakışta dışarıdan çıplak gözle görülebildiğini beyan etmeleri, bilirkişi raporuna göre sanığın abone olduğu 21.11.2006 tarihinden 19.01.2007 tarihine kadar hiç tüketim yapılmadığının belirtilmesi karşısında, sanığa atılı kaçak elektrik enerjisi kullanmak suçu öğeleri yönünde oluştuğu gözetilmeden, yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3277, Karar No: 2024/7488, Tarih: 12.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/3277 E.  ,  2024/7488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/11 E., 2023/782 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet, beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanıklar ..., ... hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; katılanlar vekili ve sanıklar müdafii, sanık ... hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece taksirle öldürme suçundan, sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1 ve 53/6 maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1 ve 53/6 maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık ... hakkında ise 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 62/1, 50/1-a, 50/4, 52/2-4, 53/6 maddeleri uyarınca 15.200 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, ilgili kararın sanıklar müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 12.Ceza Dairesinin, 22.11.2022 tarihli ve 2021/5515 Esas, 2022/8880 Karar sayılı ilâmıyla, sanıklar ..., ... hakkında bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğinden ve tekne kiralamanın ruhsatname ile yürütülen bir meslek olmadığı nazara alınmadan çalışma hürriyetini kısıtlayacak şekilde eğlence ve spor amaçlı sandal, tekne, kanı, yelkenli kiralanması mesleğinden 6 ay süre ile yasaklanmasına karar verilmesinin hukuka aykırı olduğundan bahisle, sanık ... hakkında ise kusuru bulunmadığından bahisle hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğinden bahisle hükmün bozulmasına karar verilmiş, mahkemece bozma ilamına uyularak, sanıklar ..., ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/1, 22/3, 62/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 307/5 maddeleri gereğince 3 yıl 10 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, ilk hükümde kazanılmış hak sebebiyle infazın ilk hüküm üzerinden yapılmasına, sanık ... hakkında ise 5271 sayılı CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraatine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanık ... hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, diğer sanıklar hakkında hükmedilen ceza miktarının az olduğuna, kazanılmış haklarının korunmasının hukuka aykırı olduğuna, sanıklar müdafiinin temyiz isteği ise bilirkişi raporlarında farklı oranlarda kusur atfı yapılan iki sanık hakkında aynı miktarda cezaya hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğuna, lehe hükümlerinin uygulanması gerektiğine, yeterli delil olmaksızın hüküm kurulduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR