muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/4902, Karar No: 2012/25781, Tarih: 19.11.2012

Davalı ... Metal Taşımacılık Şirketi ise davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı idare açısından husumet bulunmadığı, davalı işverenin iş sözleşmesini haklı bir sebep bulunmaksızın feshettiği, davacının fazla çalışma yaptığını ispatlayamadığı ancak yıllık izin ücreti ile bayram tatili ücreti alacakları olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı ... Şirketi vekili ile davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davalı şirketler ile davalı idare arasında alt işverenlik ilişkisi bulunup bulunmadığı noktasında taraflar arasında uyuşmazlık vardır.

Alt işverenlik ilişkisi 4857 sayılı İş Kanunu’nun 2. maddesinin 7. fıkrasında düzenlenmiştir. Buna göre alt işveren, bir iş yerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir.

Yine 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin aynı fıkrasında “asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur” denilerek asıl işverenin alt işverenin işçilerine karşı sorumluluğuna dair esaslar belirlenmiştir.

Somut olayda; davalı idarenin davalı şirketlerden hizmet alımı yoluyla temizlik hizmeti satın aldığı ve davacının da davalı idare işyerinde davalı şirketlerin işçisi olarak temizlik işinde çalıştığı anlaşılmaktadır. Dairemiz içtihatlarına göre temizlik işi asıl işe yardımcı iş olarak alt işverenlik ilişkisinin konusunu oluşturabilmektedir. Bu sebeple davalı idare asıl işveren olarak davacının taleplerinden alt işverenle birlikte sorumludur.

Mahkemece yukarıdaki açıklamalar uyarınca davalı idare yönünden davanın reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ... sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

3-Taraflar arasında davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve yapmışsa miktarının ne olduğu konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ... sürülüp kanıtlanmadıkça imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği kabul edilmelidir.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ... sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir.Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ... sürülmemesi, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda; davacının haftanın altı günü 08:00-17:00 saatleri arası çalıştığını iddia ettiği, davacı tanıklarından ikisinin davacıyı doğruladıkları, diğer davacı tanığının ise davacının üçlü vardiya sistemine göre çalıştığını ancak fazladan sekiz saat daha çalıştığını beyan ettiği anlaşılmaktadır.

Mahkemece, davacının çalışma sistemi ile fazla çalışma yapıp yapmadığı hususunda tanıklar arasındaki çelişkinin giderilerek sonucuna göre fazla çalışma ücreti hakkında hüküm kurulması gerekirken eksik inceleme ile söz konusu talebin reddine karar verilmesi isabetsizdir. Kararın bu yönden de bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2082, Karar No: 2016/4914, Tarih: 12.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/2082 E.  ,  2016/4914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/37550, Karar No: 2017/1155, Tarih: 02.02.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/37550 E.  ,  2017/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müştekiler ...'in cep telefonunu, diğer müşteki...'a ait ve içinde müşteki ...'ya ait fotoğraf makinesi ile 20 TL para bulunan çantaya koyup, çantayı da sahile bırakarak denize girdikleri, sanığın, suça sürüklenen çocuk ... ile çantayı sahilden çalması şeklinde gerçekleşen olayda, dosya kapsamına göre çaldığı eşyaların farklı kişilere ait olduğunu bildiğine veya bilebilecek durumda olduğuna ilişkin somut delil bulunmadığı gözetilerek, sanığın tek suçtan cezalandırılması ile yetinilmesi gerekirken, varsayıma dayanan yorumla sanığın suça konu cep telefonu, para ve fotoğraf makinesinin farklı kişilere ait olduğunu bilebilecek durumda olduğu kabul edilerek yazılı şekilde iki ayrı suçtan hükümlülüğüne karar verilmesi,

2-Dosya kapsamına göre atılı suçun olay günü saat 04.00 sıralarında işlendiği ve suç tarihinde yaz saati uygulaması dikkate alındığında güneşin saat 06.04'te doğduğu TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca gece vaktinin saat 05.04'te bittiğinin anlaşılması karşısında; eylemi gece sayılan zaman dilimi içinde gerçekleştiren sanık hakkında TCK'nın 143. maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini,

3-Kolluk görevlilerince düzenlenen 13/08/2012 tarihli yakalama tutanağına ve dosya içeriğine göre, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'nun, müştekilerin deniz kenarına bıraktıkları ve içinde cep telefonu, fotoğraf makinesi ve 20 TL para bulunan çantayı alıp olay yerinden uzaklaşmadan, şüphe üzerine uzaktan takip eden kolluk görevlilerince suça konu eşyalarla birlikte kesintisiz takip sonucu yakalandığı olayda eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı ve TCK'nın 35. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 02/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4556, Karar No: 2015/4568, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/4556 E.  ,  2015/4568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/12983, Karar No: 2009/20485, Tarih: 23.11.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/12983 E.  ,  2009/20485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ankara 11.Aile Mahkemesi

TARİHİ :17.6.2009

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan 03.11.2009 günü temyiz eden davalı kurum vekili Av. G.Ş.ile karşı taraf davacılar ve vekilleri Av. T.A.geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava dilekçesinde yer alan açıklamalardan ve davacılar vekilinin 17.6.2009 tarihli oturumdaki beyanından çıkan sonuca göre; istek, kurumda koruma altında bulunan küçük K.N.. evlat edinmek için yaptıkları başvuruyu, evlat edinmeye engel bir durumları olmadığı belirlendiği halde sonuçlandırmamak suretiyle davalı kurumun çıkardığı engelin giderilmesi ve küçüğün evlat edinilmek üzere geçici bakım sözleşmesiyle davacılara teslimine ilişkindir..

Davacılar, İstanbul Bahçelievler çocuk yuvasında gönüllü aile sıfatıyla çalışmalar yaparken küçük K.yı tanıdıklarını, bu çocuğun gönüllü ailesi olarak 2004 yılından 2006 yılına kadar ana-baba-çocuk ve kardeş ilişkisini oluşturduklarını, 15.2.2008 tarihinde de küçük K.N.’u birlikte evlat edinmek üzere, evlat edinmede aracılık faaliyetini yürüten kurumun İstanbul İl Müdürlüğüne başvurduklarını, kurumun bu başvurularını bu güne değin sonuca bağlamadığını ileri sürmektedirler.

Davalı kurum ise; evlat edinmek isteyen kişilerin önerilen çocuğu kabul etmek yerine çocuk seçmelerine fırsat veren bir uygulamanın mevzuat ve işleyişe aykırı olduğunu, davanın haksız ve yasal dayanaktan yoksun bulunduğunu belirtmektedir.

Mahkemece; davacıların talebinin kabulü ile küçük Kübra’nın davacılara evlat edinmek üzere geçici bakım sözleşmesiyle verilmesine engel bir durumun bulunmadığının, davacıların başvurularının Türk Medeni Kanunu ve Küçüklerin Evlat Edinilmesinde Aracılık Faaliyetlerinin Yürütülmesine İlişkin Tüzük hükümlerine aykırılık ve usulsüzlük teşkil etmediğinin tespitine, muarazanın bu şekilde giderilmesine karar verilmiş, kararı davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece; davacıların talebinin kabulü ile küçük Kübra’nın davacılara evlat edinmek üzere geçici bakım sözleşmesiyle verilmesine engel bir durumun bulunmadığının, davacıların başvurularının Türk Medeni Kanunu ve Küçüklerin Evlat Edinilmesinde Aracılık Faaliyetlerinin Yürütülmesine İlişkin Tüzük hükümlerine aykırılık ve usulsüzlük teşkil etmediğinin tespitine, muarazanın bu şekilde giderilmesine karar verilmiş, kararı davalı kurum vekili temyiz etmiştir.

Küçük Kübra Nur, 25.9.2004 doğumludur. 28.9. 2004 tarihinde sokakta terk edilmiş halde bulunmuş, araştırmalara rağmen anne ve babası tespit edilememiş, valiliğin “oluru” ile İstanbul Sosyal Hizmetler İl Müdürlüğüne 11.10.2004’te teslim edilerek aynı gün Bahçelievler Çocuk Yuvasına konulmuştur. İlgili kurumun bildirimi üzerine de “bulunmuş çocuk” olarak nüfusa tescil edilmiş, Bakırköy Çocuk Mahkemesince 31.12.2004 tarihinde 2828 sayılı yasaya göre “koruma altına alınmasına” karar verilmiştir. Davacılar, kurumda koruma altına alınan küçük K.N.u birlikte evlat edinmek istediklerini belirterek 15.2.2008 tarihinde İstanbul İl Sosyal Hizmetler Müdürlüğüne yazılı olarak başvurmuşlardır. Bu başvuru kurumca bu güne değin sonuca bağlanmamıştır. 1.1.2002 tarihinde yürürlüğe giren Türk Medeni Kanununun 320. maddesi, küçüklerin evlat edinilmesine ilişkin aracılık faaliyetlerinin Bakanlar Kurulunca yetki verilen kurum ve kuruluşlarca yapılacağını, aracılık faaliyetlerinin yürütülmesine ilişkin hususların tüzükle düzenleneceğini hükme bağlamakla birlikte, Bakanlar Kurulu, evlat edinmede aracılık faaliyetlerini yürütmek üzere Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumuna 15.3.2009 tarihinde yürürlüğe konulan Tüzükle yetki vermiştir. (Tüzük md.3/1) Bu tarihten önce kuruma, Bakanlar Kurulunca verilmiş bir yetki olmadığı halde, kurum, 4721 sayılı Türk Medeni Kanununun yürürlüğe girmesinden sonra küçüklerin evlat edinilmesinde aracılık faaliyetlerini yürütmüş, bu işi Türk Medeni Kanununun evlat edinmeye ilişkin hükümleri doğrultusunda kendisinin hazırladığı “evlat edinme yönergesi”ni işleterek yapmıştır.

Dava, 7.4.2009 tarihinde açılmıştır. “Küçüklerin Evlat Edinilmesine Aracılık Faaliyetlerinin Yürütülmesine İlişkin Tüzük” 15.3.2009 tarihinde yürürlüğe konulmuştur. (R.G. 15.3.2009 sayı: 27170) Tüzükle, küçüklerin evlat edinilmesinde aracılık faaliyetlerini yürütme görev ve yetkisinin, Sosyal Hizmetler ve Çocuk Esirgeme Kurumuna verilmesinin temel amaçlarından biri, çocukların yüksek yararları gereği aile ortamında yetişme hakkının korunması kapsamında, ailelerin çocuk büyütmeye hakları olduğu kadar, çocukların da kendilerine en iyi olanakları sunacak ailelerin yanına yerleştirilmelerini sağlamaktadır. (Tüzüğün genel gerekçesi) Bu amaç; evlat edinmek isteyen kişilerin çocuk seçmeleri yerine, kurumun önerdiği çocuğu kabul etmelerine fırsat tanıyan bir uygulama ve işleyişi gerektirir. Nitekim, Tüzüğün, evlat edinme başvurularını, sosyal inceleme ve küçüğün yerleştirilmesine esas teşkil etmek üzere sıralamaya bağlamasının (Tüzük md. 7/1) temelindeki düşünce budur. Tüzük, evlat edinme başvurusunda bulunanlarla, küçük arasında anne, baba ve çocuk ilişkisinin bulunması halinde sıralama esasına bağlı kalınmayabileceğini de kabul etmiştir. (Tüzük md. 7/1 son cümle.) O halde, sıralamaya bağlı kalınmayabilecek istisnai durumlar haricinde başvuruların bu amaç çevresinde incelenmesi ve sonuca bağlanması gerekir.

Davacıların aracı kuruma başvuruları Tüzüğün yürürlüğe girmesinden öncedir. Davacılar, kendi seçtikleri çocuğu evlat edinmek istemektedirler. Kurum ise, bunun işleyişe aykırı düştüğünü ileri sürmektedir. Kurum bu başvuruyu, dava tarihine kadar bir sonuca bağlamamıştır. Diğer bir ifade ile başvurunun reddedildiğine, askıya alındığına veya işlemden kaldırıldığına ilişkin bir karar almamıştır. Dava tarihinden önce Tüzük yürürlüğe girdiğine göre kurumun, başvuruyu bu Tüzük hükümleri gereğince inceleyip, sonuca ulaştırması gerektiğinde kuşku yoktur. Öyleyse, Tüzüğün 7 ve 8. maddelerinde gösterilen usul ve inceleme çerçevesinde davacıların evlat edinme başvurularının sonuca ulaştırılması, başvurunun reddedilmesi halinde bu hususun başvuru sahiplerine yazılı olarak bildirilmesi, bildirim tarihinden itibaren onbeş gün içinde işleme itiraz edilmesi halinde bu itirazın komisyon tarafından görüşülerek karara bağlanması gerekir. (Tüzük md. 9) Kurumca açıklanan hükümler dairesinde işlem tesis edilmeden, mahkemeden karar istenmesi mümkün bulunmamaktadır. Bu bakımdan davanın, bu ön şartın yerine getirilmemesi sebebiyle reddi yerine, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 625.00 TL. vekalet ücretinin davacılardan alınıp davalıya verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 23.11.2009 (pzt.)

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, duruşma için takdir olunan 625.00 TL. vekalet ücretinin davacılardan alınıp davalıya verilmesine, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oyçokluğuyla karar verildi. 23.11.2009 (pzt.)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanmasına karar verilmek gerekir düşüncesiyle sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/2287, Karar No: 2011/5796, Tarih: 09.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2287 E.  ,  2011/5796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili ile Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

... parsel sayılı taşınmazlar, 3402 Sayılı Yasaya 5831 Sayılı Yasayla eklenen ek 4 maddesi gereğince yapılan kadastro çalışmalarında tarla niteliğiyle, beyanlar hanesinde ayrı ayrı davalıların kullanımında olduğu belirtilerek hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., dava konusu taşınmazların Aralık 1934 tarih, 61 cilt, 11 sahife, 1526 sıra nolu tapu kapsamında kaldığından hazine adına yapılan tespitin iptali ile tapu malikleri adına tapuya tesciline, davacılar ... ve ... ise, dava konusu ... sayılı parselin tamamının kendi kullanımlarında olduğundan beyanlar hanesindeki ... oğlu ... adına olan kullanım şerhinin iptali ile kendi kullanımlarında olduğunun şerh verilmesini ayrı ayrı talep etmişlerdir. Mahkemece davalar birleştirildikten sonra mülkiyete yönelik açılan davaların REDDİNE ve dava konusu ... sayılı parsellerin tespit gibi tesciline, davacılar ... ve ...'in davasının KABULÜNE ve dava konusu ... parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesinde zilyet olarak adına tespit yapılan davalı ... oğlu ...'in adına olan zilyetliğin iptali ile davacılar ... ve ...'in zilyet olarak yazılmasına karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili ve Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, 2/B uygulaması ile orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazda bulunan kullanım durumuna itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde tespit tarihinden önce 3116 Sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ile 03.03.1993 tarihinde askı ilanı yapılarak 04.09.1993 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulama çalışmaları bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve çekişmeli ... parsel sayılı taşınmazların yörede 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde orman sınırları içerisine alındığı ve tahdidin kesinleştiği, 1993 yılında 3302 Sayılı Yasaya göre yapılan 2/B madde çalışmalarında da nitelik yitirdikleri nedeniyle orman sınırları dışarısına çıkarıldıkları ve bu işlemin 04.03b.1993 tarihinde kesinleştiği, 6831 Sayılı Yasanın 11. maddesinde düzenlenen hak düşürücü süreleri çoktan geçtiği, bu nedenle 5831 Sayılı Yasanın ek 4. maddesi gereğince yapılan kullanım kadastrosunun davacı gerçek kişiye mülkiyete ilişkin yeni bir dava hakkı veremeyeceği, davacı ...'ın dava konusu taşınmazlarda kullanımının bulunmadığının 09.08.2010 tarihli keşif zaptındaki imzalı beyanı ile anlaşılması, yine ... sayılı parselin davacılar ... ve ...'in kullanımında bulunduğunun anlaşılmasına göre yazılı biçimde hüküm kurulmasında isabetsizlik

bulunmamaktadır. Ancak, çekişmeli ... parsel sayılı taşınmaz yönünden sicil oluşturulacak şekilde karar verilmemesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu nedenle, hüküm fıkrasının 2. bendinin 2. paragrafının 5. satırında yer alan “... ve ...'in zilyet olarak yazılmasına” cümlesinden sonra gelmek üzere “ve ... sayılı parselin Hazine adına tespit ve tesciline” cümlesinin eklenmesi suretiyle düzeltilmesine ve H.Y.U.Y.nın 438/7. maddesi gereğince hükmün düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının gerçek kişiye yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 09/05/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15198, Karar No: 2015/13803, Tarih: 18.09.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/15198 E.  ,  2015/13803 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2014/175374

Mahkemesi : Ankara (Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 04/03/2014

Numarası : 2013/677-2014/196

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

192 promil alkollü vaziyette sebebiyet verdiği kaza sonrası Gülhane Askeri Tıp Akademisince düzenlenen 05/02/2014 tarihli raporda; “öyküsünden, premorbidinde sinirlilik, haksızlığa tahammülsüzlük gibi özelliklerinin olduğu, 2003 yılından beri dipsomanik tarzda alkol alım sorununun olduğu, 2007'de mesleki stresörler sonrasında psikiyatri başvurusu sonucu reaktif depresif bozukluk tanısı ile yatarak tedavi gördüğü, sonrasında yılda birkaç kez olan dipsomanik tarzda alkol alımının devam ettiği, bu zeminde adli süreçler yaşadığı, alkol alımı sonrasında psikomotor aktivitede artma ve çok para harcama nedeni ile aşırı borçlanmasının olduğu, 2007' den beri depresif bozukluk, anksiyete bozukluğu ve duygudurum bozukluğu tanıları ile yatarak ve ayaktan takiplerinin olduğu, antidepresan ve duygudurum düzenleyici tedaviler aldığı, bunun yanı sıra vertebral operasyon geçirme nedeni ile beyin cerrahisi tarafından takip edildiği ve 9 ay istirahat kullandığı, 1 ay önce göreve döndüğü, uyum sağlamakta zorlandığı, alkollü araç kullanmak suçundan mahkeme sürecinin olduğu ve adli müşahede amacı ile sevk edildiği” nin belirtildiği, sanığın GATA Psikiyatri Kliniğinde yattığı dönemdeki anamnez, ruhsal muayene, görüşme, tıbbi belgeleri ve adli dosyasının değerlendirilmesinden sanığın durumunun halen "Bipolar Bozukluk, Depresif epizod" ile uyumlu olduğu sonucuna varıldığının, Bipolar Bozukluk, mani ve depresyon atakları ile seyreden, kronik nitelikli, genellikle alevlenme ve iyileşme dönemleri ile karakterize, tedavisi mümkün olan bir hastalık olduğunun, Manik dönemlerde ise hastalık bulguları genel anlamda uykusuzluk, hareketlerde ve konuşmada artış, çok para harcama, risk alma isteği ve kendini olduğundan iyi hissetme şeklinde olduğunun, bu dönemde alkol kullanımı davranışının da görülebildiğinin, sanığın cezai ehliyeti değerlendirildiğinde suç tarihlerinde suçu işleyiş tarzından, dosyada yer alan ifadelerinden, olaylar arasında kendine göre neden sonuç ilişkileri kurmada güçlüğü ile kendini mantık kuralları çerçevesinde savunamamasından, sanığın suç tarihinde (07/04/2012) hastalık belirtilerinin mevcut olduğu, işlediği fiille ilgili davranışlarını yönlendirme yetisinin kısmen etkilendiği kanaatine varıldığının, açıklanan nedenlerle sanık hakkında TCK'nın 32/2 maddenin uygulanabileceğinin belirtilmekle birlikte aynı tarih itibariyle askerliğe elverişli olduğunun belirtilmesi karşısında;