muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/532, Karar No: 2025/1739, Tarih: 27.03.2025

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

1. Kararın süresi içerisinde davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay (Kapatılan) 16. Hukuk Dairesinin 17.10.2017 tarihli ve 2017/4917 Esas, 2017/6647 Karar sayılı kararıyla; Mahkemece, nizalı taşınmaz bölümlerinin evveliyatı, kullanım süreleri ile niteliklerini ve üzerilerindeki imar-ihya işlemlerinin tamamlandığı tarihleri en iyi belirleme yöntemi olan hava fotoğrafları getirtilerek bilirkişi marifetiyle inceleme yaptırılmadığı, keşfe ziraat mühendisi bilirkişi götürülmeyerek taşınmazların önceki ve şimdiki nitelikleri, bitki örtüleri, toprak yapıları, imar-ihya işlemlerinin başlangıç ve tamamlanma tarihleri ile varsa ekonomik amaca uygun zilyetlik sürelerinin belirlenmediği ve 4721 sayılı TMK'nın 713/4. ve 5. maddeleri gereğince yerel ve gazete ilanlarının yaptırılmadığı gerekçesiyle karar bozulmuştur.

2. Bozma üzerine Mahkemenin 14.04.2023 tarihli ve 2018/105 Esas, 2023/209 Karar sayılı kararıyla; davacı tarafından, hükme esas alınan teknik bilirkişi raporunda (A) ve (B) harfleri ile gösterilen taşınmaz bölümlerinin dava konusu edildiği, (A) harfi ile gösterilen bölüm yönüyle taşınmaz üzerinde ekonomik amaca uygun herhangi bir kullanımın bulunmadığı, alanın bakımsız ve yer yer taşlık olduğu, bazen ot biçmek ve hayvan otlatmak şeklindeki kullanımın ekonomik amaca uygun bir kullanım olarak kabul edilemeyeceği, (B) harfi ile gösterilen bölüm yönüyle ise taşınmaz üzerindeki çayların imar ve ihyasının yeni yapılmış olduğu, çaylık öncesinde ağaçlık, çalılık ve orman emvali olan alanın üzerinde sürdürülen hayvan otlatmak, ağaç yapraklarını toplayıp hayvanların altına sermek ya da ağaçları yakacak olarak kullanmak şeklindeki kullanımın ekonomik amaca uygun bir kullanım olmadığı, bunun dışında davacı tarafından taşınmazda sürdürülen herhangi gelir getirici ve ekonomik amaca uygun tarımsal faaliyet bulunmadığı, neticeten nizalı taşınmaz bölümlerinde davacı lehine zilyetlikle iktisap koşullarının gerçekleşmediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; Mahkemece yapılan yargılama sonunda verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu, dosya kapsamı itibariyle iddialarını ispatladıklarını, taşınmazlarda müvekkili lehine zilyetlikle iktisap koşullarının oluştuğunu, müvekkilinin yüzyılları aşkın süredir taşınmazları ekonomik olarak kullandığını, bilirkişi raporunda geçen 15 yıllık imar-ihya değerlendirmesine katılmadıklarını, imar-ihyanın yalnızca çay tarımı ile ilgili bir faaliyet olmayıp bütün ekonomik ve sosyal ihtiyaçları ihtiva eden bir kavram olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

1. 2010 yılında Rize ili, Ardeşen ilçesi, ... köyünde yapılan kadastro çalışmaları sonucunda nizalı taşınmaz bölümlerinin bulunduğu yer yol olarak haritasında gösterilmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

1. 2010 yılında Rize ili, Ardeşen ilçesi, ... köyünde yapılan kadastro çalışmaları sonucunda nizalı taşınmaz bölümlerinin bulunduğu yer yol olarak haritasında gösterilmiştir.

2. Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (HMK) geçici 3/2. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun (HUMK) uygulanacağı davalar yönünden HUMK’nın 428. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

3. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen sebepler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI.KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 345,55 TL bakiye onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın Pazar (Rize) 1. Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine,

1086 sayılı HUMK'un 440/III-1. maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere,

27.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12583, Karar No: 2015/27540, Tarih: 06.10.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/12583 E.  ,  2015/27540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, demirci ustabaşı olan davacının iş aktinin Rusyadaki proje ve şantiyenin bitmesi gerekçe gösterilerek iş aktinin davalı tarafından sona erdirildiğini, davacının davalı nezdinde Rusyadaki şantiyelerde aralıksız çalıştığını, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ve yıllık izin ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, taleplerin zamanaşımına uğradığını, davacının aralıklı olarak davalı işverenlikte çalıştığını, iş aktinin ikale yolu ile sona erdiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, sübut bulduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalabilmesini ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu da incelemesi mümkün değildir.

Kısmi davada ise zamanaşımı yalnızca dava edilen kısım kesilir. Henüz açılmayan (saklı tutulan) ve daha sonra ıslahla arttırılan bölüm için zamanaşımı işlemeye devam eder. Ancak kısmi davadaki miktar, kısmi davanın açıldığı dava tarihine göre geriye doğru belirlenen zamanaşımı süresini kapsar. Bakiye alacak talep edildiği tarihe göre, geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalıyor ise zamanaşımına uğramadığı kabul edilmelidir. Kısaca kısmi davadaki alacak miktarı belirlendiği tarihten itibaren öncelikle ileriye doğru gerçekleşen alacak için mahsup edilmeli, bakiye alacak ise ondan sonraki süreyi kapsamalıdır. İlk kısmi davada belirlenen alacak mahsup edildikten sonra bakiyenin talep edildiği tarihten geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalan alacak, alacaklı lehine hüküm altına alınmalıdır.

Somut olayda, davacı vekilinin ıslah talebine karşı davalı vekilinin süresi içinde zamanaşımı savunmasında bulunduğu anlaşılmaktadır. Yıllık ücretli izin alacağı 13.12.2008 fesih tarihindeki 818 sayılı Borçlar Kanunu hükümlerine göre beş yıllık zamanaşımına tabidir. Davacı 30.07.2012 tarihinde açtığı kısmi davada 1.000 TL izin ücret alacağı talep etmiş, izin alacağı: 2.524.14 TL belirlendikten sonra 30.12.2013 tarihinde ıslah suretiyle arttırılmıştır. Islah ile arttırılan miktar ıslah tarihine göre beş yıllık zamanaşımına uğramıştır. Bu nedenle yıllık izin ücreti açısından sadece zamanaşımına uyramayan dava dilekçesindeki miktara hükmedilebileceğinin gözetilmemesi hatalıdır.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 06/10/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6494, Karar No: 2018/8673, Tarih: 13.09.2018

**7. Ceza Dairesi         2016/6494 E.  ,  2018/8673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1. Sanık hakkında takdiri indirim uygulama maddesinin ilgili fıkrasının gösterilmemesi suretiyle CMK'nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

2. Doğrudan verilen ve hapis cezasından çevrili adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında uygulama maddesi olan TCK'nin 52/2. maddesi yerine TCK'nin 52/1. maddesinin gösterilmesi suretiyle CMK'nin 232/6. maddesine aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi uyarınca;

1. Hükmün 2. paragrafından "62. maddesi" ibaresi çıkarılarak yerine "62/1. maddesi" ifadesinin eklenmesi,

2. Hükmün 5. ve 7. paragraflarından ''52/1'' ibaresi çıkarılarak yerine ''52/2.'' ibaresinin eklenmesi, ve diğer kısımlarının aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.09.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16851, Karar No: 2019/1805, Tarih: 24.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/16851 E.  ,  2019/1805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde çalıştığını, muvazaalı olarak ...'ya ait üretim sahalarında müteahhit firma elemanı olarak gösterildiğini, aynı işi yapan kadrolu çalışanlar ile arasında ücret farkı bulunduğunu, bu durumun kapsam içi personel yönetmeliğine aykırı olduğunu, ücrete dayalı tüm işçilik alacaklarının da noksan ödendiğini beyanla davacının işyerinde uygulanmakta olan Yönetmeliğin 6. maddesi uyarınca yeni yevmiyesinin belirlenerek geriye doğru 5 yıllık işçilik alacaklarının ödenmesi gerektiğini belirterek müvekkilinin eksik ödenen ücret ve diğer işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi personeli olmadığını, davacının sendikaya üye olmadığını, taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, kararın bozmaya uygun olmasına göre davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının yaptığı fazla çalışmanın hesap yöntemi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükmün Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi tarafından bozulmasından önce aldırılan bilirkişi raporunda, hesaplanan alacak miktarından banka kanalıyla ödendiği sabit olan imzasız ücret bordrolarında bulunan fazla çalışma ödemelerinin mahsubu yapılmıştır. Ne var ki, bozma sonrasında aldırılan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamadan bu ödemelerin mahsup edilmediği görülmektedir. Dairemiz uygulamasına göre, işçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür. Bu nedenle ödemelerin mahsup edilmesi dosya içeriğine uygun olup bozma sonrası aldırılan bilirkişi raporunda tahakkuk bulunan ayların dışlanacağından bahsedilmesi hatalıdır. Üstelik kabul şekline göre ödeme yapılan aylar da dışlanmış değildir.

Açıklanan nedenler ile Mahkemece bozma ilamı öncesinde aldırılan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilen miktarların bozma ilamı sonrasında mahsup edilmeksizin fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililerine iadesine, 24.01.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2131, Karar No: 2017/4157, Tarih: 25.09.2017

**14. Ceza Dairesi         2017/2131 E.  ,  2017/4157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (iki kez)

HÜKÜM : Zincirleme olarak beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve zincirleme olarak kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin sanık müdafii tarafından duruşmalı temyiz edilmesi üzerine, dosya Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle, 20.09.2017 Çarşamba saat 09:30’a duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belirlenen tarihte yapılan duruşmaya sanık müdafiin katılmadığı anlaşıldığından, incelemenin duruşmasız gerçekleştirilmesine karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 182 ve 185. maddelerine göre sadece onsekiz yaşını doldurmayan suça sürüklenen çocuk hakkındaki hükmün kapalı duruşmada açıklanabileceği, genel ahlâkın kesin olarak gerekli kıldığı hallerde 182/2. maddesi uyarınca duruşma kapalı yapılsa dahi aynı Kanunun 182/3. maddesine göre hükmün açık duruşmada açıklanmasının zorunlu olduğu, tüm dosya içeriğinden, ilk derece mahkemesince genel ahlaka aykırı durum nedeniyle duruşmanın kapalı yapılmasına karar verilmesinin ardından karar duruşmasına gelindiğinde kapalılığın kaldırıldığına dair bir karar alınmaksızın hüküm açıklandıktan sonra verilen hükmün alenen okunduğunun bildirilmesi suretiyle CMK'nın 221/1.b maddesinde yer alan duruşma tutanağında yargılama usulünün bütün temel kurallarına uyulduğunu belirten unsurların gösterilmesi gerektiği yönündeki düzenlemeye aykırı olarak hükmün açık oturumda mı yoksa kapalı oturumda mı açıklandığı hususunun şüphede bırakılması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, esası incelenmeyen kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11967, Karar No: 2013/549, Tarih: 21.01.2013

**8. Hukuk Dairesi         2012/11967 E.  ,  2013/549 K.**

* TAPU İPTALİ VE TESCİL

* TAKSİM

* MİRAS PAYININ DEVRİ

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 677

* TÜRK MEDENİ KANUNU (TMK) (4721) Madde 713

* HUKUK MUHAKEMELERİ KANUNU (HMK) (6100) Madde 194

* 1982 ANAYASASI (2709) Madde 141

**"İçtihat Metni"**

E.. E.. ve müşterekleri ile S.. Ç.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne, kısmen reddine dair Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 26.07.2011 gün ve 551/519 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili, davalılar F.. G.., M.. Ç.., S.. Ç.. ve bir kısım davalılar A.. Ç.. ve müşterekleri vekili taraflarından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar vekili, 2948 parsel sayılı taşınmazın tarafların kök miras bırakanından miras yoluyla intikal ettiğini, yapılan taksimde davalıların murisi Osman ve davalı A.. Ç..'a isabet ettiğini, A.. Ç..'ın da kendi hissesini diğer davalıların murisine sattığını ve O.. Ç..'ın da taşımazdaki tüm hissesini davacıların miras bırakanı B..Ç..'a adi yazılı senetle sattığını, vekil edenlerinin miras bırakanının ise taşınmaza çeşitli ağaçlar diktiğini ve ölünceye kadar malik sıfatıyla zilyetliğinde bulundurduğunu açıklayarak 1803 parsel sayılı tapu kaydının iptali ile vekil edenleri adına tapuya tesciline, olmadığı taktirde 8.000 TL tazminatın davalılardan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Bir kısım davalılar vekili ile kendisini vekil ile temsil ettirmeyen diğer davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece;1803 sayılı parsele ilişkin iptal ve tescil isteğinin reddine, 8.000 TL tazminatın dava tarihinden yasal faizi ile davalılardan hisseleri oranında tahsiline, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmiştir. Hüküm, davacılar vekili, bir kısım davalılar vekilleri ile davalılar M.. Ç.., F.. G.. ve S.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; Mahkemenin hüküm gerekçesinde aynen "...yapılan incelemede yukarıda açıklandığı üzere Yasa ve Yargıtay İçtihatları gereğince ayrıntılı, detaylı inceleme yapılmış olup yukarıda gerekçesi de yazılı olduğu üzere davanın bu gerekçe ile tazminat davasının kabulüne karar vermek gerekmiştir..." yazılıdır. Gerekçenin az yukarıda belirtilen bölümünden önceki iki parağrafında ise; 4721 sayılı TMK'nın 713/2. maddesi kapsamında "...maliki tapu kütüğünden anlaşılamayan..." sebebine ilişkin açıklama yapılmıştır. Bu durumda, Mahkemenin gerekçesi dosya içeriğine uymamaktadır. Şöyle ki; dava, taksim ve miras payının devri (4721 sayılı Yasa 677.md-743 sayılı Yasa 612.md) hukuki sebeplerine dayalı olarak açılan iptal ve tescil isteğine ilişkindir. Hal böyle iken, Mahkemece anılan hukuki sebepler bakımından tarafların istek ve savunmaları değerlendirilerek sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, dosya içeriğine uygun düşmeyen gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, davacı vekili, dava dilekçesinin açıklama bölününde 5060 m2 yüzölçümlü 2948 sayılı parselden bahsederek açıklama yapmasına rağmen, netice-i talep kısmında ise 5400 m2 yüzölçümlü 1803 nolu parselle ilgili talepte bulunmuştur. 25.03.2011 tarihli N..İ.. tarafından hazırlanan Fen raporunda ise keşfi yapılan parselin 2948 nolu parsel olduğu belirtilmiş olup davacı vekilinin hangi parseli dava ettiğine dair dava dilekçesi dışında bir dilekçesi, duruşma yada keşifte bir beyanı olmadığı gibi hakim tarafından da bu konuda açıklama yapması istenmemiştir. Mahkemece 1803 sayılı parsel yönünden tapu iptal ve tescil davasının reddine karar verilmiştir. Bundan ayrı, davacı yanın 8.000 TL ( fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere) tazminat isteğinin hukuki sebebi anlaşılamamaktadır.1086 sayılı HUMK'da birebir karşılığı bulunmayan ancak Yüksek Yargıtay içtihatlarında ve doktrinde benimsenen ve 6100 sayılı HMK'nun 194/1. maddesinde yer bulan düzenlemeyle; "...taraflar, dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırmalıdırlar..." hükmüne yer verilmiştir. Davanın doğru biçimde sonuçlandırılması için davanın ne olduğunun anlaşılması gerekir. Mahkemece, dilekçenin içeriğine göre davacının isteğini ve amacını belirleyip uyuşmazlığın ona göre çözüme kavuşturulması gerekir. Davanın niteliği anlaşılamadan hangi kanuni düzenlemeye göre sonuçlandırılacağı noktasına ulaşılamaz.