muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10249, Karar No: 2020/310, Tarih: 09.01.2020

3-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, mağdura ait ayakkabıları çaldığı ve mağdurun beyanına göre ayakkabının değerinin 10 TL olması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının saklı tutulmasına, 09/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/973, Karar No: 2025/5626, Tarih: 21.04.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/973 E.  ,  2025/5626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2025/65 Esas, 2025/1 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Muğla Asliye Ticaret Mahkemesinin 25.07.2023 Tarihli ve 2023/59 Esas Sayılı Ara Kararı

Davanın menfi tespit davası olduğu, davacı vekilinin talebinin kabulüne, davalı vekilinin talebinin kısmen kabulüyle Mahkemenin 07.04.2023 tarihli ara kararı ile Fethiye İcra Dairesinin 2022/9772 Esas sayılı dosyasında icra veznesine yatacak paranın alacaklıya ödenmemesi yönünde ihtiyati tedbir kararının kaldırılmasına, Mahkemenin 07.04.2023 tarihli ara kararı 2022/9769 ve 2022/9773 Esas sayılı dosyalarında icra veznesine yatacak paranın alacaklıya ödenmemesi yönünde ihtiyati tedbir kararının devamına karar verilmiştir.

B. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin 05.02.2024 Tarihli ve 2023/2477 Esas, 2024/282 Karar Sayılı Kararı

İlk Derece Mahkemesinin 25.07.2023 tarihli ara kararı incelendiğinde ara kararının hiçbir gerekçesinin belirtilmediği sadece tarafların talep ve beyanlarının kısaca özetlendiği, Mahkeme kararlarının gerekçeli olmak zorunda olduğu, davalı vekili de bu hususu bizzat istinafına konu ettiiği, İlk Derece Mahkemesinin kararının gerekçeli olmadığı gibi tarafların gerçek kişi olduğu dikkate alındığında mahkemenin görevli olup olmadığı hususununda da gerekli araştırmalar yapılarak değerlendirilmesinin gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf isteminin kabulüne, Muğla Asliye Ticaret Mahkemesinin 25/07/2023 Tarih ve 2023/59 Esas sayılı ara kararının kaldırılmasına, belirtilen eksiklikler giderilerek hasıl olacak sonucu uygun karar verilmesi için dosyanın mahkemesine iadesine karar verilmiştir.

C. Muğla Asliye Ticaret Mahkemesinin 24.09.2024 Tarihli ve 2023/59 Esas, 2024/795 Karar Sayılı Kararı

Davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekilince istinaf edilmiştir.

D. Denizli Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin 12.12.2024 Tarihli ve 2024/168 Esas, 2024/151 Karar Sayılı Kararı

Daire faaliyete geçmeden önce dosyada verilen ara kararın İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi tarafından inceleme konusu yapıldığı, dolayısıyla 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) Ek Madde 1/1 hükmü uyarınca sonraki istinaf incelemelerinin de, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi tarafından yapılması gerektiği gerekçesiyle Dairenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

E. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin 06.01.2025 Tarihli ve 2025/65 Esas, 2025/1 Karar Sayılı Kararı

E. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin 06.01.2025 Tarihli ve 2025/65 Esas, 2025/1 Karar Sayılı Kararı

Dairece gerek asıl dosya için gerekse birleşen dosya için esas yönünden yapılmış bir incelemenin olmadığı, sadece asıl dosya ile ilgili ihtiyati tedbir istemi için ara kararının gerekçesiz olmasından ötürü verilen bir kaldırma kararının olduğu, bu durumda dosyanın istinaf incelemesinin Denizli Bölge Adliye Mahkemesi 4.Hukuk Dairesi tarafından yapılması gerektiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, menfi tespit istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı Bölge Adliye Mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 694 sayılı KHK'nın 136. maddesi ile 5235 sayılı Kanun'a eklenen "Yargı çevresinin değişmesi" başlıklı Ek madde 1 şöyledir:

“Bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinin 25 inci madde uyarınca değişmesi halinde, bu değişikliğin uygulanması için Resmî Gazetede belirlenen tarihten önce ilk derece mahkemelerince verilen kararların istinaf incelemesinde, karar tarihi itibarıyla yetkili bölge adliye mahkemelerince yargı çevresinin değiştiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilemez. Yargı çevresinin değiştirilmesinden önce istinaf incelemesinden geçen dosyalar, yeniden istinaf incelemesine konu edilmesi halinde de ilk incelemeyi yapan bölge adliye mahkemesince sonuçlandırılır.”

C. Değerlendirme

C. Değerlendirme

Somut olayda, istinaf incelemesine konu Muğla Asliye Ticaret Mahkemesinin 24.09.2024 Tarihli ve 2023/59 Esas, 2024/795 Karar sayılı kararının Denizli Bölge Adliye Mahkemesinin faaliyet tarihinden sonra verildiği, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin 05.02.2024 Tarihli ve 2023/2477 Esas, 2024/282 Karar sayılı kararının "İlk Derece Mahkemesinin 25.07.2023 tarihli ara kararı incelendiğinde ara kararının hiçbir gerekçesinin belirtilmediği sadece tarafların talep ve beyanlarının kısaca özetlendiği, Mahkeme kararlarının gerekçeli olmak zorunda olduğu, davalı vekili de bu hususu bizzat istinafına konu ettiiği, İlk Derece Mahkemesinin kararının gerekçeli olmadığı gibi tarafların gerçek kişi olduğu dikkate alındığında mahkemenin görevli olup olmadığı hususununda da gerekli araştırmalar yapılarak değerlendirilmesinin gerektiği gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf isteminin kabulüne, Muğla Asliye Ticaret Mahkemesinin 25/07/2023 Tarih ve 2023/59 Esas sayılı ara kararının kaldırılmasına, belirtilen eksiklikler giderilerek hasıl olacak sonucu uygun karar verilmesi için dosyanın mahkemesine iadesine" ilişkin olduğu, istinaf incelemesinin söz konusu olmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın Denizli Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesince görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Denizli Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,21.04.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10305, Karar No: 2019/2575, Tarih: 11.02.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/10305 E.  ,  2019/2575 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son maddelerinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunmasının talimat yoluyla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine aykırı davranılması,

2) Sanık tarafından temyiz dilekçesi ile dosyaya sunulan... Devlet Hastanesine ait 05.02.2015 tarihli raporunda göre sanığa “şizofreni'' tanısı konulduğunun anlaşılması karşısında, sanığın Adli Tıp Kurumu... İhtisas Kuruluna veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi sağlık kuruluna ya da üniversite hastanelerinin ruh sağlığı ve hastalıkları ana bilim dalı başkanlıklarında usulüne göre teşkil edilmiş heyete sevki ile suç tarihi itibarıyla işlediği yaralama fiilinin hukuki anlam ve sonuçlarını algılamasını engelleyen ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğini önemli derecede azaltan 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında herhangi bir akıl hastalığının bulunup bulunmadığına ilişkin sağlık kurulu raporunun temini ile sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas- 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/22495, Karar No: 2012/21036, Tarih: 05.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/22495 E.  ,  2012/21036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen "2004 takvim yılında sahte fatura düzenlemek" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği en son faturanın düzenlendiği tarih olan 30.09.2004'ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının, gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri gözetilerek istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11802, Karar No: 2015/12076, Tarih: 29.06.2015

**13. Ceza Dairesi         2015/11802 E.  ,  2015/12076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Suç eşyasanın satın alınması veya kabul edilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, her ne kadar sanık ... hakkında hırsızlık malını bilerek satın alma suçundan kamu davası açılmış ise de, sanığın aşamalardaki savunmalarda hırsızlık malı olduğu anlaşılan malların kendi bilgisi dışında gece vakti bahçesine bırakıldığını, kendisinin bu malların satın alınması veya kabul edilmesiyle ilgili bir iradesinin bulunmadığını beyan ederek suçlamayı kabul etmemesi ve hırsızlıktan mahkum olan diğer sanık...’ın da bu hususu doğrular şekilde olay gecesi çaldığım malları gece vakti sanık ...’in bahçesine haber vermeden bıraktığını belirtmesi karşısında; sanık savunmasının doğru olup olmadığı noktasında hırsızlık mallarının bırakıldığı yerin sanığın bilgisi dışında bırakılabilecek bir yer olup olmadığı araştırılmadan eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile sanığın mahkumiyetine karar verilmiş olması

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.06.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1737, Karar No: 2007/9404, Tarih: 13.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/1737 E.  ,  2007/9404 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 31.10.2005 sgününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 04.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği dü:

\_K A R A R \_

Bir önceki geri çevirme kararı uyarınca işaret edilen eksiklikler temin edilerek gönderilmiş ise de kayıtların dayanağını teşkil ettiği anlaşılan Şubat 1340 tarih 146 ve Ağustos 1390 tarih 35 sıra numaralı tapu kayıtlarının eski yazı ile yazılı olmasından ötürü mütercim bulunmaması nedeniyle çıkarılamadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece uygun bilirkişinin tespitinden sonra elamanın bulunduğu yerde nazara alınarak gerektiğinde yolluk ücretide hesap edilmek suretiyle bilirkişi ücreti belirlenerek davacı Hazineden alındıktan sonra Şubat 1340 tarih 146 sıra numaralı tapu kaydı ve ilk tesis tarihine kadar bunun geldileri Türkçe'ye çevrittirilerek alınacak bilirkişi raporunun evraka eklenmesinden sonra dosyanın temyiz incelemesi için Dairemize yeniden gönderilmesi için MAHALLİNE İADESİNE, 13.07.2007 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26629, Karar No: 2014/15956, Tarih: 05.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2013/26629 E.  ,  2014/15956 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kapısı ve pencereleri takılmamış olan inşaattan bir kısım inşaat malzemesinin çalınması olayında, kapı penceresi takılmamış olan inşaatın bina vasfında kabul edilemeyeceği, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142/1-e maddesine uyan suçu oluşturacağı gözetilmeden aynı yasanın 142/1-b maddesinde yazılı suçu oluşturduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamış, sanığın inşaattan çaldığı eşyaların bir kısmı sanıkta bulunmuş ve mağdurun teşhis etmesi üzerine bu eşyalar mağdura iade edilmiş ve mağdur da, sanık hakkında kısmi iade nedeniyle ceza indirimi yapılmasına rıza göstermiş ise de, sanığın etkin pişmanlık göstererek, kısmi iadede bulunmadığı, aksine bu eşyaları kendisinin satın aldığını ve mağdura ait olmadığını ısrarla savunmuş olmasına rağmen sanıktan rızası hilafına alınarak mağdura iade edilmiş olması karşısında, sanık hakkında kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükmünün uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmemiş ve tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 05/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2100, Karar No: 2017/14751, Tarih: 15.11.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/2100 E.  ,  2017/14751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık ...’ın ...’ı yaralama eyleminden verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik yapılan incelemede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün 2009/13-12 sayılı kararı uyarınca sanık hakkında verilen 5271 sayılı CMK’nin 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının aynı kanunun 231/12. maddesi uyarınca itirazı kabil olup temyizi mümkün bulunmadığından, itiraz mercii tarafından da itiraz incelenerek reddedildiğinden, temyizen incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2) Sanık ... hakkında Ercan’ı yaralama eyleminden kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddine, Ancak;

a) Sanık ...'nin keserle katılan ...'ın kafasına vurarak sol paryetal çökme kırığı, kafa içi subaraknoidal kanama ve beyin kontüzyonuna neden olan yaralanma sonucunda katılanın hayati tehlikeye geçirmesi, acil ameliyatla kurtarılması, taraflar arasındaki husumet, elverişli vasıta, darbenin şiddeti dikkate alınarak sanığın eyleminin öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturma ihtimali nedeniyle bu suçtan delilleri takdir ve değerlendirmenin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre de; TCK’nin 62.maddesi uyarınca sonuç cezanın 3 yıl 1 ay 15 gün hapis yerine, 2 yıl 13 ay 15 gün hapis olarak tayini,

c) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve katılan sanık ... ile müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA; 15.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19223, Karar No: 2018/9493, Tarih: 27.06.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/19223 E.  ,  2018/9493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Suça sürüklenen çocuğun, olay tarihinde mağdurun dönerci dükkanına hırsızlık amacıyla girerek içeriden 40,00 TL bozuk parayı çaldığının anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,