muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/23854, Karar No: 2014/18044, Tarih: 17.09.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/23854 E.  ,  2014/18044 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/226378

Mahkemesi : Görele Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 21/02/2012

Numarası : 2009/283 - 2012/17

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık, ölen ve tanık E.. A..'ın, arkadaş oldukları ve doğum günü kutlaması nedeniyle olay günü birlikte alkol alıp gezdikleri, daha sonra sanığa ait minibüsle gezmeye devam etmek istedikleri, saat 02:30 sıralarında, Sahil Yolu üst geçidi altında, aracın üst geçit bordür taşına çarparak, yaya kaldırımı kenarında bulunan yaya üst geçit levhasına çarpıp, kaldırım üzerinde bir yere gittikten sonra duruşa geçmesi sonucu, 19.10.2009 tarihli otopsi raporuna göre, ölenin beyin kanamasına bağlı olarak öldüğü şeklinde gerçekleşen olayda, mahkemece her nekadar aracı kimin kullandığının tespit edilememesi gerekçesiyle sanığın beraatine karar verilmiş ise de, kaza neticesinde, aracın ön kısmında ağır hasar olduğu, sağ ön lastiğinin patladığı ve sürücü hava yastığının açıldığı, aracın sürücü kapısının 120 derece kadar geriye açılarak hasarlandığı, sanığın aşamalardaki ifadesinde, “minibüsün şoför kapısından araca bindiğini, kendinden sonra da ölenin araca binerek aracı sürmeye başladığını” beyan etmiş ise de, araçta, kaza esnasında, şoför mahallindeki hava yastığının açılması ve sanığın, mevcut doktor raporlarına göre kafasından darbe almadığı, kol ve bacağından kemik kırığı olacak şekilde yaralandığı hususları da dikkate alındığında, şoför mahallindeki açılan hava yastığının sanığı korduğunun anlaşılması karşısında, sanığın, kaza anında, aracı ölenin sürdüğüne dair beyanına itibar edilemeyeceği, tanık E.. A..'ın, beyanlarında, araca binerlerken, direksiyona sanığın geçtiğini, daha sonra uyuyakaldığını belirtmesi ve minibüsün de sanığa ait oluşu hususları birlikte değerlendirildiğinde, kaza anında, aracı sanığın kullandığının kabulüyle mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 17.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21273, Karar No: 2018/16040, Tarih: 18.09.2018

**9. Hukuk Dairesi         2015/21273 E.  ,  2018/16040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 07.12.2009-14.01.2013 tarihleri arasında aralıksız sorumlu yönetici olarak net 3.165,00 TL. ücret ile çalıştığını, iş sözleşmesi gereği maaşının net olarak tespit edilmesine rağmen işverenin bu düzenlemeyi brüt maaş olarak değerlendirdiğini, davalı işyerinde çalıştığı dönem içinde mesai saatlerinin belli olmaması, çok fazla mesai yapmaları, işten çıkması konusunda davalı şirketten temsilcileri tarafından sözleşmenin feshi ve bunlara bağlı olarak yasal hakkı olan tüm alacaklarını alamaması nedeniyle işyerinden işten ayrılmak zorunda bırakıldığını, 08.00-18.00 ve 12.00-22.00 saatleri arasında vardiyalı şekilde haftanın 5 günü çalışıldığını, günde 1 saat fazla mesai yaptığı ancak ücretinin ödenmediği, sözleşmeye aykırı davranan davalı işverenin sözleşme gereği 15 maaş tazminat ödemekle mükellef olduğunu iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, 15 maaş cezai şart tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın açıldığı 31.01.2013 tarihinde iş ilişkisinin devam ettiğinden davanın konusuz kalacağını, 25.01.2013-03.02.2013 tarihleri arasında rapor, 05.02.2013- 15.02.2013 tarihleri arasında ücretli izin alan davacının iş sözleşmesini 15.02.2013 tarihinde verdiği istifa dilekçesi ile feshettiğini ve çıkış işlemlerinin bu tarihte yapıldığını, istifa dilekçesinde "özel nedenlerden dolayı" ayrıldığını açıkça beyan eden davacının yeni iş bulması nedeni ile işten ayrıldığını da şifahen söylediği ve bu durumun ... kayıtlarından tespit edilebileceğini, kıdem ve ihbar tazminatı talep hakkı bulunmadığı, davacı ücretinin fazla mesai dahil kararlaştırıldığı, diğer yandan davacının kendi insiyatifi ile işveren isteği dışında yaptığı mesai ücretini istenemeyeceği, tazminat talebine dayanak yaptığı "İstihdamı Zorunlu Personel Olarak Çalışacak Veteriner Hekim işveren Sözleşmesi”nin son olarak 2012 Mayıs ayında yenilendiği, sözleşmenin 8. maddesine göre ücretin sözleşmede belirtilen miktardan aşağıya çekilmesi halinde işçinin 7 gün içerisinde iş sözleşmesini fesih edip tazminat talep etmemesi halinde tazminata hak kazanamayacağı ve sözleşmeyi bu nedenle fesih etmediğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak; tanık beyanları gözetilerek davacının fazla mesai yaptığı halde fazla mesai ücretlerinin ödenmediği gerekçesi ile iş akdini haklı nedenle feshettiği, davalının aksini ispatlanamadığından işverenin işçisine kıdem tazminatı ödemekle yükümlü olduğu, ancak iş akdini bizzat davacı kendisi feshetmiş olmakla ihbar tazminatı talep hakkı olmadığı, ayrıca işverenin işçiye ödeyeceği 15 aylık net ücreti tutarında tazminat sadece sözleşmede yazılı ücretten daha düşük tutarda ücret ödenmesi haline bağlanmış olup bu tazminat için sözleşmenin ayrıca ve mutlaka İş Kanunu'nun 24/II-e maddesi gereği fesih edilmesi gerekliliğinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; evleviyetle dava açılma tarihi itibariyle taraflar arasındaki iş ilişkisinin sona erip ermediği ve buna bağlı olarak feshe bağlı hakların muaccel olup olmadığının açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Dava dilekçesinde, davacı 14.01.2013 tarihinde işten ayrılmak zorunda kaldığını iddia ederek 31.01.2013 tarihinde işbu davasını açmıştır. Davalı ise davacının iş sözleşmesini 15.02.2013 tarihinde verdiği istifa dilekçesi ile feshettiği ve çıkış işlemlerinin bu tarihte yapıldığını savunmuştur. Davalının dosyaya sunduğu 25.01.2013 tarihli iş görmezlik raporunda davacının 25.01.2013-03.02.2013 tarihleri arasında istirahatli olduğu, 05.02.2013 tarihli ve imzalı "Görev/İzin Talep Formu" başlıklı belgede 05.02.2013-15.02.2013 tarihleri arasında ücretsiz izinli gösterildiği, mevcut 2013 Şubat ayı bordro örneğinde imzasının bulunduğu, davacının eli ürünü olduğu anlaşılan istifa belgesinde et balık departman şefi olarak çalıştığı işyerinden özel nedenlerden dolayı görevinden ayrılarak iş sözleşmesini feshetmeye karar verdiğini beyan ettiği ve itiraz edilmeyen bu belge ve ibraname üzerinde 15.02.2013 tarihinin bulunduğu, yine davacı imzasını havi çalışma belgesinde ve vergi matrahını belirtir itiraz edilmeyen belgelerde tebliğ tarihinin 15.02.2013 tarihi olarak gösterildiği görülmüştür. Bu belgelerin hukuken geçerli olmadığı da iddia ve ispat edilememiştir. Bu durumda mevcut delil durumu itibariyle dava açma tarihi itibariyle taraflar arasındaki iş ilişkisi devam ettiğinden muacceliyet şartı gerçekleşmeyen kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin usul yönünden reddi gerekirken işin esasına girilerek kıdem tazminatının kabul edilip ihbar tazminatının reddine karar verilmesi hukuken isabetsizdir.

Öte yandan davacı kıdem ve ihbar tazminatını kısmî alacak davasına konu etmiş, bilahare ıslah ile bu taleplerini 18.02.2015 tarihinde artırmıştır. Taraflar arsındaki iş ilişkisinin 15.02.2013 tarihi itibariyle sona ermesi karşısında, ıslah tarihi itibariyle bu alacakların muaccel olduğu anlaşılmıştır.

Davalının davacının iş sözleşmesini 15.02.2013 tarihinde verdiği istifa dilekçesi ile feshettiğini savunduğu ve davalı tanığının da görgüye dayalı beyanıyla bu savunmayı doğruladığı anlaşılmıştır.

Davacı tanıklarının feshe ilişkin beyanları çelişkili olup dosyada el ile yazılı istifa dilekçesi inkâr edilmediği gibi baskı iddiasının da ispatlanamadığı anlaşılmıştır. Kaldı ki, davacının dava dilekçesindeki feshe ilişkin beyanları ile yargılama safhasındaki beyanları da çelişmiştir. Bu durumda davacının iş akdinin haklı bir neden olmadan istifa ile sona erdiğinin kabulü ile kıdem ve ihbar tazminatının reddi gerekirken yazılı gerekçeyle kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü hatalıdır.

Açıklanan nedenlerle; dava dilekçesinde talep edilen kıdem ve ihbar tazminatının usulden, ıslah dilekçesi ile talep edilen miktarların ise esastan reddi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usule ve kanuna aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 18.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4837, Karar No: 2007/6811, Tarih: 09.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/4837 E.  ,  2007/6811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ Manavgat İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/02/2007

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı, borçlular N. Ç.  ve H... G..... K.... Toptan Tavuk Ticareti Adi Ortaklığı, H.... G..... K.....'ya ve N. Ç. aleyhlerine genel haciz yolu ile icra takibini başlatmıştır. Borçlulardan H.... G..... K....ya gönderilen ödeme emri adi ortaklığın temsilcisi ve borçlulardan N. Ç.'ün eşi olan N.  C. Ç.'e tebliğ edildiği görülmektedir.

Borçlu G. Vekilinin icra mahkemesine başvurusu, işbu tebligatın usulsüz olduğundan tebliğ tarihinin öğrenme tarihi olan 11.01.2007 olarak düzeltilmesine, bu olmadığı takdirde ödeme emrinin tebliğ tarihinin 28.12.2006 gösterildiğinden müvekkilinin 29.11.2006 ve 10.01.2007 tarihleri arasında Almanya'da olduğundan Türkiye'ye 10.01.2007 günü giriş yaptığından ve İİK'nun 65.maddesinde öngörülen yasal üç günlük süre içerisinde de mahkemeye başvurduklarından istemlerinin gecikmiş itiraz olarak kabul edilmesine karar verilmesini istemiştir. Mahkemece tebligat usulüne uygun olarak yapıldığı gerekçesi ile şikayet reddedilmiştir.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 39.maddesi aynen "bu Kanun hükümlerine göre, kendilerine tebliğ yapılması caiz kişilerin o davada hasım olarak alakaları varsa muhatap namına kendilerine tebligat yapılamaz" hükmünü içermektedir.

Somut olayda, yukarıda açıklandığı üzere şikayetçi adına gönderilen ödeme emri diğer borçlu N. Ç.'ün eşi olan N. C. Ç.'e tebliğ edilmiştir. Borçlular arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğundan şikayetçi adına gönderilen ödeme emri tebligatının diğer borçlunun eşine yapılmış olması açıklanan Tebligat Kanunu'nun 39.maddesine aykırı bulunmaktadır. Mahkemece usulsüz tebligata ilişkin şikayetinin kabulü yerine yazılı gerekçe ile reddi isabetsizdir. Kabule göre de, tebligat usulüne uygun olarak yapıldığı kabul edildiğine göre borçlunun gecikmiş itirazı hakkında da olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiş olması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.04.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2401, Karar No: 2014/5771, Tarih: 26.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/2401 E.  ,  2014/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/308291

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 24. (Üsküdar 4.) Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/03/2010

NUMARASI : 2008/435 (E) ve 2010/117 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Sanığın, işyerinin mühürlenmesine rağmen 23.05.2008 tarihli kontrolde faaliyetinin devam ettiği iddiası ile açılan kamu davasında; tutanak düzenleyicilerin iş yerinin mühürlendiği ve tutanak içeriklerinin doğru olduğuna ilişkin beyanları ve 23.05.2008 tarihli mühür bozma tutunağına göre faaliyetin devam ettiğinin tespit edilmesi, sanığın 23.06.2008 tarihli soruşturma ifadesinde, mühürlemeden bilgisi olduğu ve yanında çalışan Tahsin isimli şahsın bir kereliğine mührü bozduğunu savunması karşısında; yüklenen suçun tüm unsurlarıyla oluştuğu gözetilerek mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine hükmolunması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12796, Karar No: 2012/5095, Tarih: 22.03.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/12796 E.  ,  2012/5095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının Uşak Devlet Hastanesinde temizlik işçisi olarak çalıştığını, 31.12.2009 tarihinde kanuna aykırı olarak işten çıkarıldığını, davacı farklı taşeronların işçisi gibi gösterilmesine rağmen asıl işverenin ... olduğunu, ihale konusu işler 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6 maddesi anlamında alt işverenlere verilecek yardımcı işler olduğunu, yönetim hakkının ise tamamen Sağlık Bakanlığının yetkilerin bakanlıkta olduğunu, bu yetkinin kurulan komisyona verildiğini, çalışma koşullarının kurumca belirlendiğini, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayandığını belirterek müvekkilinin işe iadesine ve kanuni haklarına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, belirli süreli sözleşmenin söz konusu olduğunu, ihale bitimi nedeniyle işine son verildiğini, muvazaanın söz konusu olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Davalı Temser vekili, belirli süreli sözleşmenin söz konusu olduğunu, ihale alımı üzerine asıl işverenin isteği üzerine personelin % 90’ının çalışmalarına devam ettiğini, davalının ihale öncesi çalışmalardan sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalılar arasında gerçek anlamda bir asıl işveren-alt işveren ilişkisinin mevcut olmadığı, tanık anlatımları, teknik şartname hükümleri, fiili durum itibariyle işe alma yetkisi, iş ilişkisinin devamında yönetim yetkisinin hastane idaresine ait olduğu, salt hizmet alım sözleşmesinin kanuna uygun yapılmış olmasının alt işverenlik ilişkisi yaratmayacağı, davacının başından itibaren davalı ...’nın personeli olduğu, fesih bildiriminin yazılı yapılmaması nedeniyle geçerli sebebe dayanmadığı gerekçesiyle, ... yönünden davanın kabulüne, haklardan davalıların müşterek ve müteselsilen sorumluluğuna karar verilmiştir.

Hüküm, her iki davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında temel uyuşmazlık davalılar arasındaki asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaaya dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

5538 sayılı Kanun ile 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesine bazı fıkralar eklenmiş ve kamu kurum ve kuruluşlarıyla sermayesinin yarısından fazlasının kamuya ait olduğu ortaklıklara dair ayrık durumlar tanınmıştır. Bununla birlikte maddenin diğer hükümleri değişikliğe tabi tutulmadığından, asıl işveren alt işveren ilişkisinin öğeleri ve muvazaa öğeleri değişmemiştir. Öyle ki, alt işveren verilmesi mümkün olmayan bir işin bırakılması ya da muvazaalı bir ilişki içine girilmesi halinde işçilerin baştan itibaren asıl işverenin işçileri olarak işlem görecekleri 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinin 6. fıkrasında açık biçimde öngörülmüştür. Kamu işverenleri bakımından farklı bir uygulamaya gidilmesi hukuken korunmaz. Gerçekten muvazaalı ilişkide işçi, gerçek işverenin işçisi ise, kıdem ve unvanının dışında bir kadro karşılığı çalışması ve diğer işçilerle aynı ücreti talep edememesi, 4857 sayılı Kanun'un 5. maddesinde öngörülen eşitlik ilkesine aykırılık oluşturur. Yine koşulların oluşmasına rağmen işçinin toplu iş sözleşmesinden yararlanamaması, anayasal temeli olan sendikal hakları engelleyen bir durumdur.

Somut olayda davalı Bakanlığa bağlı Uşak Devlet Hastanesi Baştabipliği tarafından yapılan ihale sonucunda yapılan hizmet alım sözleşmesi gereğince hastanenin “genel temizlik, çamaşır yıkama ve ütüleme” işleri davalı Temser Ltd. Şti.'ne verilmiştir. Davacı anılan sözleşme kapsamında davalı şirkete bağlı temizlik işçisi olarak çalışmış olup, iş sözleşmesi yazılı bir fesih bildirimi olmadan davalı şirketçe feshedilmiştir. Hizmet alım

sözleşmesinin konusu olan hizmetlerin tamamı yardımcı işler olup, davacının temizlik işçisi olmasına rağmen fiilen sözleşmenin kapsamı dışında kalan hastabakıcılık, sağlık personeli gibi aslı işlerde çalıştırıldığı iddia ve ispat edilmiş değildir. Davalı Bakanlığın yardımcı işlerini alt işverene vermesi 4857 sayılı Kanun'un 2/6-7.maddesi uyarınca mümkündür. İdari ve teknik şartnamelerde yüklenicinin eleman seçiminde ve değişikliğinde idarenin uygun görüşünü alacağı, görev yerlerinin idarece belirlenmesi, yıllık izin kullanmada idarenin bilgisi ve isteği doğrultusunda hareket edilmesi gibi düzenlemeler yer almakta ise de asıl işverenin denetim yetkisi, işyeri güvenliği ve işçilik alacaklarına karşı müteselsil sorumluluğu nedeniyle bu tür düzenlemelere yer vermesi olağan karşılanmalıdır. Bu sebeple sözü edilen hükümler alt işverenlik sözleşmesinin muvazaaya dayandığını göstermez. Keza, alt işverenlerin değişmesine rağmen işçinin ara vermeden yine alt işverene bağlı olarak çalışmış olması da alt işverenlik uygulamasının muvazaalı olduğunu kabule yeterli değildir. Mevcut olgulara göre geçerli ve muvazaaya dayanmayan bir asıl işveren-alt işverenlik sözleşmesi bulunmaktadır. Mahkemece asıl işveren-alt işveren ilişkisinin muvazaalı olduğu sonucuna varılarak davacının davalı Bakanlığa ait işyerine iadesi doğru olmamıştır.
Yargıtay — Esas No: 2008/6892, Karar No: 2008/11298, Tarih: 18.09.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/6892 E.  ,  2008/11298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman tahdidinin iptali davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 21.09.2004 gün ve 2004/7435-8852 sayılı bozma kararında özetle; "Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yer ile çevresinin 1939 yılında yapılan ve kesinleşen Temmuz 1947 tarih 5 noda Hazine adına tescil edilen Devlet Ormanı kapsamında kaldığı sabittir. Davacıların dayandıkları ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 06.07.1959 tarih 1957/14-355 sayılı kararına ilişkin dosya bulunamamıştır. Davacılar çekişmeli taşınmazın özel orman olduğunu iddia etmekte iseler de çekişmeli yerin etrafı Devlet Ormanı ile çevrilidir. Devlet Ormanı ile arada ayırıcı unsur bulunmamaktadır. Bu nedenle, 5658 Sayılı Yasa kapsamında iadeye tabi özel orman olarak kabul edilemez. Ayrıca, davacıların dayandıkları T.Evvel 324 tarih 130 nolu tapu kaydında yüzölçümü yazılı değildir, hudutları her yerde bulunabilecek hudutlardır. Ayrıca, çekişmeli taşınmaz üzerinde meşe, kestane, gürgen, kocayemiş gibi orman ağaçları ile kaplı olduğu, baltalık orman olarak halen Orman Yönetimince işletildiği ve Hazine adına orman niteliği ile kayıtlı Temmuz 1947 tarih 5 nolu tapu kaydındaki ormanın tam ortasında bulunduğu, etrafının Devlet Ormanı ile çevrili olduğu ve özel orman olarak kabul edilemeyeceği anlaşılmakla davanın reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman tahdidinin iptali niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1938 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1974 ve 1990 yıllarında yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 2/B uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 18/09/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/244, Karar No: 2012/8677, Tarih: 07.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/244 E.  ,  2012/8677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü ... mevkii 150 ada 21 parsel sayılı 976,28 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla niteliğiyle, 150 ada 14, 15, 17 ilâ 21 sayılı parseller bir bütün olarak atalarından intikalen Murat Ergin zilyetliğinde olduğundan, ifraz ve satışlardan söz edilerek ... adına tesbit edilmiştir. Davacı Hazine taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu, zilyetlikle edinilemeyeceği, tespitin iptali ve Hazine adına tapuya tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın KABULÜNE, çekişmeli parselin tesbitinin iptaline ve Hazine adına tapuya tesciline, taşınmazın 1. derecede sit alanında kaldığının tapu kütüğünün beyanlar hanesine yazılmasına, taşınmaz üzerindeki davalıya ait olduğu anlaşılan 19 adet zeytin fidanının davalı adına kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi tarafından esasa ve Hazine tarafından da beyanlar hanesine yazılan muhdesat şerhi nedeniyle temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1966 yılında yapılıp 11.10.1968 tarihinde ilân edilen ve 11.01.1969 tarihinde kesinleşen orman tahditi, 1981 yılında yapılıp 13.05.1982 tarihinde ilan edilerek itirazsız yerlerde 13.05.1983, itirazlı yerlerde ise 30.07.1982 tarihinde ilan edilip, 30.07.1983 tarihinde kesinleşmiş, sınırlandırması yapılan ormanların aplikasyonu, orman kadastrosu ve 6831 sayılı Yasanın, 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması, 1991 yılında 3302 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan aplikasyon ve 6831 sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması mevcuttur.

1) İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve kesinleşmiş orman kadastro tutanak ve haritalarının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman bilirkişi raporuyla çekişmeli parselin kazanndırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla edinilemeyecek yerlerden olduğu belirlenerek, Hazinenin davasının kabulü yolunda hüküm kurulmasında isabetsizlik bulunmadığından, davalı gerçek kişinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; 3402 sayılı Yasanın 19/2 maddesi gereğince, taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevccut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve kazanma sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesi gerekmektedir.

2012/244 - 8677