muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4761, Karar No: 2024/6726, Tarih: 24.09.2024

II. CEVAP

1.Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

2.Diğer davalı şahıs vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin plastik balık yemi üretimi ve satışı işiyle uğraştığını, ürünlerinin marketlerde satılmadığını, taraf markalarının oldukça farklı olduğunu, müvekkili markasının iltibasa neden olma ihtimalinin bulunmadığını, ortak olan "macro" kelimesinin de büyük anlamına geldiğini, kimsenin tekeline verilmeyecek nitelikte bir kelime olduğunu, markaların kapsadıkları mal ve hizmetler arasında ayniyet ve benzerliğin bulunmadığını, kötüniyet iddiasının da haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, davalının "Makrofish" ibareli marka başvurusu ile davacının "Macro-Makro" ibareli tescilli markaları arasında biçim, düzenleme ve tertip tarzı itibariyle görsel, sesçil ve anlamsal olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunmadığı, işin uzmanı yahut dikkatli kişilerden oluşmayan, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, mesnet marka ve başvuru konusu işareti aynı anda görüp detaylarını karşılaştırma olanağı bulunmayan, daha önce görüp yararlandığı markanın aşağı yukarı net anısının tesirinde olan ortalama düzeydeki alıcı kitlesinin, yargılama konusu mallar için ayırdığı satın alma süresi içinde, davalının "Makrofish" ibareli başvuru markasını gördüğünde derhal ve hiç düşünmeden davacının "Macro-Makro" ibareli tescilli markalarından farklı bir marka olduğunu algılayabileceği, diğer bir anlatımla ortalama düzeydeki tüketici kesimi tarafından başvuru konusu işaret ile davacı markası arasında işletmesel bağlantı olduğu ya da idari ve ekonomik açıdan birbiriyle bağlantılı işletme tarafından piyasaya sunulan markalı mallar algısı da oluşmayacağı, taraf marka işaretleri benzemediğinden 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesindeki iltibasın bulunmadığı, taraf marka işaretleri benzemediğinden 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki tanınmışlık koşulunun da oluşmadığı, dava konusu marka başvurusunun kötüniyetli olarak yapıldığının da kanıtlanmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet "Macro/Makro" asıl unsurlu markaları arasında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunmadığı, zira dava konusu başvuruda yer alan "fish" kelimesinin başvurunun davacının itiraza mesnet markalarından farklılaşmasını sağladığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK marka kararı iptali ve marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi,

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 24.09.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14049, Karar No: 2018/39, Tarih: 15.01.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/14049 E.  ,  2018/39 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davacının davalıya fatura karşılığı mal sattığını,fatura konusu malların davalıya ait inşaata teslim edildiğini, ödenmeyen fatura bedelleri için icra takibi başlatıldığını, başlatılan icra takibine davalının haksız itiraz ettiğini ve borca itiraz etmekle müvekkili ile aralarındaki akdi ilişkiyi kabul ettiğini belirterek itirazın iptali ile davalı aleyhine %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davalının davacı ile aralarında borcun doğumuna neden olacak akdi bir ilişki olmadığını, icra takibine konu fatura ve fatura konusu malları teslim almadığını, davalının, dava dışı ...’la mülkiyeti kendisine ait meskenin anahtar teslimi yapılması konusunda sözleşme yaptığını, sözleşme gereği tüm malzeme ve işcilik bedelinin bu şahsa ait olduğunu, dava dışı şahsın kendisini temsil yetkisinin olmadığını, sevk irsaliyesindeki imzaların davalıya ait olmadığını, borçlu olmadıklarını savunarak davanın reddi ile davacı aleyhine %20 icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı şirketin, davalı tarafın inşaatı için faturalarda ve sevk irsaliyelerinde miktarı ve cinsi yazılı olan hazır beton ile hazır sıvayı teslim ettiğini iddia ettiği, davalının ise akdi ilişkiyi inkar etmiş olduğu, akdi ilişkiyi ispat külfetinin davacıda olduğundan faturanın tek başına akdi ilişkiyi kanıtlamadığı, ticari defterler üzerinde yapılan inceleme sonunda da davacının alacağı olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Davalı, faturaya konu malların kendisine ait inşaatın 3.kişi yüklenici arasında yapılan müteahhitlik sözleşmesi uyarınca ,müteahhit adına çalışanlarına teslim edildiğini, davacı ile aralarında akdi ilişki bulunmadığını ileri sürmüştür.

Dava, faturaya dayalı alacağın tahsiline yönelik icra takibine yapılan itirazın iptali istemine ilişkindir. Davalı, faturaya konu malların kendisine ait inşaatın 3.kişi yüklenici arasında yapılan müteahhitlik sözleşmesi uyarınca ,müteahhit adına çalışanlarına teslim edildiğini, davacı ile aralarında akdi ilişki bulunmadığını ileri sürmüştür.

Dosya içerisindeki bir kısım sevk irsaliyelerinde teslim alan imzası bulunmaktadır. Mahkemece davalı ile dava dışı yüklenici ... arasında imzalanan müteahhitlik sözleşmesi uyarınca yüklenicinin söz konusu işi davalı adına yapıp yapmadığı hususunda ilgili Belediye Başkanlığı ve Sosyal Güvenlik Kurumuna sorularak ve SGK işyeri kaydı ,inşaat ruhsatı ve ekleri içeren gerekli kayıt ve belgeler getirtilerek davalı savunması araştırılarak, ayrıca sevk irsaliyelerinde imzası bulunan kişilerin davalı çalışanı olup olmadığının sorulması ve gerekli araştırmalar yapılmak suretiyle tüm deliller toplanarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davacıya iadesine, 15/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10947, Karar No: 2018/3028, Tarih: 28.03.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/10947 E.  ,  2018/3028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : .... Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Hükmün açıklanması suretiyle mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1610, Karar No: 2013/9636, Tarih: 04.04.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/1610 E.  ,  2013/9636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I) Sanık ...'e yüklenen mala zarar verme suçu bakımından yapılan incelemede;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre; 21/07/2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 sayılı CMUK’nın 305/1. maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi olanaklı olmadığından sanık ... müdafiinin temyiz itirazlarının 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE;

II) Sanık ...'e yüklenen iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçu bakımından yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun gerektirdiği cezanın türü ve süresine göre, 5237 sayılı TCK’nın 66/1-e ve 66/2 maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımı süresinin, karar tarihi olan 11/03/2009 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması ;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca sanık ... hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE;

III) Sanık ...'e yüklenen hırsızlık suçu bakımından yapılan incelemede ;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

III) Sanık ...'e yüklenen hırsızlık suçu bakımından yapılan incelemede ;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olmasının temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olduğu; hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının ise, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde ayrıca düzenlenmesi nedeniyle yasa koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği öneme işaret ettiği; diğer yandan, malın değerinin azlığının Ceza Genel Kurulunun içtihadında da belirtildiği şekilde çoğun içinde azın alınması haline indirgenemeyeceği; anılan yasanın 145.maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, bu durumda hakimin indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamasının gerekli olduğu; ancak, ceza vermekten vazgeçmeye karar verilebilmesi için malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özelliklerinin” de dikkate alınmasının gerektiği; TCK'nın 145.maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hakimin takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapacağı; tüm bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince, 10 adet simit çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” şekilde belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04/04/2013 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8465, Karar No: 2015/14333, Tarih: 14.04.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/8465 E.  ,  2015/14333 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, fazla mesai ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

A) Davacı Talebinin Özeti:

Davacı, eldeki davadan önce, davalı aleyhine kısmi dava açtığını, kısmi davada birden fazla rapor aldırıldığını, talep edilen fazla çalışma ücretinin ilk rapora göre ıslah edildiğini, sonradan aldırılan raporda fazla çalışma ücretinin 25.114,44 TL olarak hesaplandığını, bir davada bir kez ıslah yapılabilir kuralı gereği mahkemece taleple bağlı kalınarak 11.476,49 TL fazla çalışma ücretinin hüküm altına alındığını, kararın Yargıtay tarafından onandığını ileri sürerek, kısmi davada hüküm altına alınmayan 8.648,02 TL fazla çalışma ücretinin davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, talep edilen alacağın zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, kısmi davada aldırılan bilirkişi raporu ile eldeki ek davaki bilgi ve belgelere dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında talep edilen fazla çalışma ücreti alacağının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık vardır.

Kısmi dava ve iş bu ek dava dosyasının incelenmesinde, davacının davalıya ait işyerinde 05/04/2000 – 16/08/2006 tarihleri arasında çalıştığı, iş akdinin 16/08/2006 tarihinde feshedildiği, eldeki davanın 12/06/2014 tarihinde açıldığı anlaşılmıştır. Yine iş bu ek davada davalı vekilinin süresinde ve usulüne uygun olarak zamanaşımı definde bulunduğu tespit edilmiştir.

Talep edilen fazla çalışma ücreti alacağı beş yıllık zamanaşımına tabidir. Dava tarihinden geriye doğru beş yıl gidildiğinde 12/06/2009 tarihi bulunur. İş akdi 16/08/2006 tarihinde feshedildiğine göre talep edilen alacağın tamamının zamanaşımına uğradığı, bu nedenle mahkemece zamanaşımı nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

Mahkemece zamanaşımı defi değerlendirilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kısmen kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/04/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7467, Karar No: 2019/18710, Tarih: 04.12.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/7467 E.  ,  2019/18710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

İddianame ekli duruşma gününü bildirir davetiyenin sanığa tebliğ edilmemesi ve tutuklu sanığın cezaevi kanalıyla duruşmaya getirtilerek savunmasının alınması karşısında, ilk defa sorgusu sırasında okunan iddianame ile sorgu arasında en az bir hafta süre bulunması gerektiği yönündeki CMK'nın 176/4. maddesine aykırı davranıldığı gibi duruşmaya ara verilmesini isteme hakkı olduğunun da hatırlatılmaması suretiyle CMK'nın 176/4 ve 190/2. maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 04/12/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16806, Karar No: 2016/2354, Tarih: 29.02.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/16806 E.  ,  2016/2354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mah. Sıf.)

Taraflar arasındaki tazminat davasında . Asliye Hukuk Mahkemelerinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davacının geçirdiği iş kazası sonucu maluliyet nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

.... İş Mahkemesince, taraflar arasında işçi, işveren ilişkinin bulunduğu, dava konusunun da bu iş ilişkisinden ileri geldiği, ayrıca davalı şirketlerin ... ilçe sınırları dışında faaliyet gösterdikleri, asıl yetkili mahkemenin .. Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla) tarafından ise, HMK'nın 16. maddesinin, 5521 sayılı Kanunun 5. maddesi ile tanınan seçimlik yetki kuralının yanında uygulanması gerektiği davacının yerleşim yerinin ise ...'da bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı iş yeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, diğer bir ifadeyle iş yeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

Diğer taraftan 6100 sayılı HMK'nın 16. maddesinde ise “Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir.”

Somut uyuşmazlıkta davacı, işyerinde geçirdiği iş kazası sonucu oluşan maluliyet nedeniyle davalıdan maddi ve manevi tazminat isteminde bulunmuştur. Yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde davacının ikametgahı ... ilçesinde olup ... Adliyesi yargı sınırları içerisinde bulunduğu, davacının seçimlik hakkını kullanarak haksız fiilden kaynaklanan uyuşmazlıkta davayı ... 1. İş Mahkemesinde açtığı anlaşılmakla, uyuşmazlığın ... 1. İş Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 1. İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 29.02.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17053, Karar No: 2016/87, Tarih: 13.01.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/17053 E.  ,  2016/87 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2015/248689

Mahkemesi : Diyarbakır 2. Ağır Ceza

Tarihi : 07.05.2015

Numarası : 2013/544 - 2015/188

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Sanıklar A.. Ç.., M.. Ç.., F.. B.. ve M.. K.. yönünden duruşmalı, sanık H.. K.. yönünden ise duruşmasız olarak yapılan inceleme sonunda gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren ve TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerini iptal eden Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140-2015/85 sayılı kararının infaz aşamasında dikkate alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılama sonunda aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda tartışılıp, sanıkların suçlarının sübutu kabul, olay niteliğine ve kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin edilmiş, cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde aşağıdaki husus dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan,

sanıklar müdafileri ile sanıklar M.. K.. ve H.. K..'nın temyiz dilekçeleri ile sanıklar A.. Ç.., M.. Ç.., F.. B.. ve M.. K.. müdafiinin duruşmalı inceleme sırasında ileri sürdüğü yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Diyarbakır Polis Kriminal Laboratuvarınca suça konu uyuşturucu maddelerden alınan numunelerin de müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükümlerin bu nedenle BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hükmün müsadereye ilişkin bölümünde yer alan "uyuşturucu maddelerin" ibaresinden sonra gelmek üzere "ve Diyarbakır Kriminal Polis Laboratuvarınca alınan numunelerin" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve Kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

TEFHİM ŞERHİ:

13.01.2016 tarihinde verilen iş bu karar, Yargıtay Cumhuriyet savcısı ........ huzurunda, duruşmada sanık A.. Ç.., M.. Ç.., F.. B.. ve M.. K..'ın savunmasını yapmış bulunan Av. E.. D..'ın yokluğunda, 20.01.2016 tarihinde usulen ve açık olarak tefhim olundu.