muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/23276, Karar No: 2021/3495, Tarih: 08.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2017/23276 E.  ,  2021/3495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre; yapılan incelemede,

Başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

1-17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumun da temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14506, Karar No: 2015/14849, Tarih: 14.09.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/14506 E.  ,  2015/14849 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Asıl dava, süresinde ödenmeyen yaşlılık aylıkları nedeni ile faiz alacağı, birleşen dava ise süresinde ödenmeyen ölüm aylıkları nedeni ile faiz alacağı istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, tarafların vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, tarafların vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacıların murisine süresinde ödenmeyen yaşlılık aylıkları nedeni ile faiz alacağı tutarının 10.532,13 TL, davacı ...’e süresinde ödenmeyen ölüm aylıkları nedeni ile faiz alacağı tutarının 3013,55 TL. olduğu ve eldeki davanın alacak davası olduğu gözetilerek, asıl ve birleşen davadaki talepler ile tarafların sıfatı da göz önüne alınarak, her bir dava için faiz alacağı tutarının davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1,2,3,4 ve 5. bentlerinin silinerek yerine “A-1)Asıl davanın kısmen kabulü ile, davacıların murisine süresinde ödenmeyen yaşlılık aylıkları nedeni ile hesaplanan 10.532,13 TL faiz alacağının davalıdan tahsili ile davacılara verilmesine, davacı ...’e süresinde ödenmeyen ölüm aylıkları nedeni ile hesaplanan 776,97 TL faiz alacağının davalıdan alınarak davacı ...’e verilmesine,

2-Kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

3-Davacılar tarafından dava açılması esnasında yatırılan harcın istek halinde davacılara iadesine

4-Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereği 1500,00 TL. avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacılara, 776,97 TL avukatlık ücretinin davacılar ..., ..., ... ve ...ten alınarak davalı Kuruma verilmesine,

5-Davacılar tarafından yapılan 65,00 tebligat ve evrak gideri, 400,00 TL. bilirkişi ücreti olmak üzere 465,00 TL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine,

6-Gider avansından kullanılmayan kısmın kararın kesinleşmesinden sonra davacılara ödenmesine,

B-1)-Birleşen davanın kabulü ile, davacı ...’e süresinde ödenmeyen ölüm aylıkları nedeni ile hesaplanan 2236,52 TL faiz alacağının davalıdan alınarak davacı ...’e verilmesine,

2-Kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

3-Davacı tarafından dava açılması esnasında yatırılan harcın istek halinde davacıya iadesine

6-Gider avansından kullanılmayan kısmın kararın kesinleşmesinden sonra davacılara ödenmesine,

B-1)-Birleşen davanın kabulü ile, davacı ...’e süresinde ödenmeyen ölüm aylıkları nedeni ile hesaplanan 2236,52 TL faiz alacağının davalıdan alınarak davacı ...’e verilmesine,

2-Kurum harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına,

3-Davacı tarafından dava açılması esnasında yatırılan harcın istek halinde davacıya iadesine

4-Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereği 1500,00 TL. avukatlık ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine,

5-Gider avansından kullanılmayan kısmın kararın kesinleşmesinden sonra davacıya ödenmesine,” sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacılardan alınmasına, 14.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2004/169, Karar No: 2004/197, Tarih: 12.10.2004

Ceza Genel Kurulu 2004/4-169 E., 2004/197 K.

**Ceza Genel Kurulu 2004/4-169 E., 2004/197 K.**

**- SORUŞTURMA İZİN VERME YETKİSİ**- 4483 S. MEMURLAR VE DİĞER KAMU GÖREVLİLERİNİN YARGILANM... [ Madde 3 ]

**"İçtihat Metni"**

Zincirleme biçimde görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçundan sanık Kadir Ö...'in beraatine ilişkin İstanbul 7. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 27.2.2003 gün ve 270-50 sayılı hüküm C.Savcısı tarafından temyiz edilmekle dosyayı inceleyen Yargıtay 4. Ceza Dairesince 03.05.2004 gün ve 16660-5665 sayı ile;

"Suç tarihinde Bakırköy Kaymakamı olan sanık hakkında görevi nedeniyle işlediği eylemlerden yargılanabilmesi için 4483 sayılı Yasanın 3/d maddesi uyarınca alınması gerekli izni vermeye suç tarihindeki görevi gözetilerek en üst amir olan İçişleri Bakanı'nın yetkili bulunduğu düşünülmeden İstanbul Valiliğinin soruşturma iznine dayanılarak dava açılmak suretiyle yar-gılama yapılması" isabetsizliğinden sair yönleri incelenmeksizin ve oyçokluğu ile bozulmuştur.

Yargıtay C.Başsavcılığı 19.7.2004 gün ve 55440 sayı ile;

"Adı geçen hakkında yapılan ön inceleme sonunda, İstanbul Valiliği İl İdare Kurulu Müdürlüğünün 21.12.2001 tarih ve 2001/134 sayılı kararıyla yüklenen görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçuna konu eylemleri nedeniyle vali tarafından soruşturma izni verilmiştir.

4483 sayılı Yasanın "izin vermeye yetkili merciler" başlığını taşıyan 3. maddesinin (d) bendinde "Başbakanlık ve bakanlıkların merkez ve bağlı veya ilgili kuruluşlarında görev yapan diğer memur ve kamu görevlileri hakkında, o kuruluşun en üst idari amiri"nin; (e) bendinde "Bakanlar Kurulu kararıyla veya bakanlıkların merkez teşkilatında görevli olup ortak kararla atanan memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında ilgili bakanın, Başbakanlık merkez teşkilatının aynı durumdaki personeli hakkında Başbakanın; (b) bendinde "ilde ve merkez ilçede, görevli memurlar ve diğer kamu görevlileri" ile (j) bendinde "köy ve mahalle muhtarları ile bu kanun kapsamına giren diğer memurlar ve kamu görevlileri" hakkında ilçelerde kaymakam, mer-kez ilçede vali"nin izin vermeye yetkili bulunduğu düzenlenmiştir.

5442 sayılı İl İdaresi Yasasının 29. maddesine göre "İçişleri Bakanlığı Müdürler Encü-meninin intihabı ve Bakanın tasvibi üzerine müşterek karar ve Cumhurbaşkanının tasdikiyle tayin olunur" denilen kaymakamların, 2451 sayılı Bakanlıklar ve Bağlı Kuruluşlarda Atama Usulüne İlişkin Yasaya ekli 2 sayılı cetvel uyarınca da ortak kararla atanan görevlilerden bulunduğundan ve sözü edilen Yasanın 3. maddesinin (d) ve (e) bendinde sayılan görevlerde bulunması halinde en üst idari amirin ya da Başbakanın soruşturma iznine bağlı olduklarında kuşku yoktur. Yasa koyucu, sanığın durumunda olup, sayılan haller dışındaki ortak kararla atanan görevlilere ilişkin özel ve genel kurallardan ayrık bir düzenleme getirmemiş, bulundukları idari ya da hiyerarşik konuma göre izin merciinin belirlenmesini öngörmüştür. Bu nedenle kaymakam 4483 sayılı Yasanın 3. maddesinin (b) ve (j) bentleri kapsamında, valinin soruşturma iznine bağlı kılınan görevlilerden bulunmaktadır.

Nitekim, 4483 sayılı Yasanın 3. maddesinin gerekçesinde de, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin atama biçimi ile idari yapımızdaki hiyerarşi dikkate alınmak suretiyle izin vermeye yetkili mercilerin gösterildiği belirtilmiştir.

Açıklanan nedenlerle, suç tarihinde, 4483 sayılı Yasanın 3. maddesinin (d) bendinde sayılan, ortak kararla atanıp, Başbakanlık ve bakanlıkların merkez ve bağlı veya ilgili kuruluşlarındaki görevlilerden bulunmayan Bakırköy Kaymakamı sanık hakkında, 4483 sayılı Yasanın 3. maddesinin (b) ve (j) bentleri uyarınca yetkili kılınan vali tarafından verilen izin Yasaya uygun bulunmaktadır." görüşü ile itiraz yasayoluna başvurarak Özel Daire kararının kaldırılmasına, hükmün esasının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Dosya Birinci Başkanlığa gönderilmekle Ceza Genel Kurulunca okundu, gereği konu-şulup düşünüldü.

CEZA GENEL KURULU KARARI

İnceleme konusu olayda;

Özel Daire çoğunluğu ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, suç tarihinde Bakırköy Kaymakamı olarak görevli bulunan sanık hakkında görevde yetkiyi kötüye kullanmak suçundan dolayı 4483 sayılı Kanunun 3 üncü maddesi uyarınca soruşturma izni verme yetkisinin sanığın görev yaptığı İl'in Valisine mi yoksa İçişleri Bakanına mı ait olduğuna ilişkindir.

Konuya ilişkin yasal düzenlemeler incelendiğinde;

Anayasamızın 129 uncu maddesinin 6 ncı fıkrasında, "memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında işledikleri iddia edilen suçlardan ötürü ceza kovuşturması açılmasının, kanunun gösterdiği idari merciin iznine bağlı" olduğu belirtilmektedir.

Anayasal norm doğrultusunda çıkartılan 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanunun 3 üncü maddesinde de, memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında soruşturma izni vermeye yetkili merciler gösterilmiştir. Anılan maddenin ge-rekçesinde belirtildiği üzere, izin vermeye yetkili mercilerin belirlenmesindeki kıstas, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin atama biçimi ile idari yapımızdaki hiyerarşidir.

Anayasal norm doğrultusunda çıkartılan 4483 sayılı Memurlar ve Diğer Kamu Görevlilerinin Yargılanması Hakkında Kanunun 3 üncü maddesinde de, memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında soruşturma izni vermeye yetkili merciler gösterilmiştir. Anılan maddenin ge-rekçesinde belirtildiği üzere, izin vermeye yetkili mercilerin belirlenmesindeki kıstas, memurlar ve diğer kamu görevlilerinin atama biçimi ile idari yapımızdaki hiyerarşidir.

Bozma kararında yasal dayanak olarak gösterilen 4483 sayılı Yasanın 3 üncü maddesinin (d) bendinde; Başbakanlık ve bakanlıkların merkez ve bağlı veya ilgili kuruluşlarında görev yapan memur ve kamu görevlileri hakkında o kuruluşun en üst idari amirinin soruşturma izni vermeye yetkili olduğu belirtilmektedir. 3046 sayılı Bakanlıkların Kuruluş ve Görev Esasları Hakkında Kanunun 10 ve 11 inci maddelerinde bakanlıkların bağlı ve ilgili kuruluşları hakkında hükümler bulunduğu gibi, kuruluşların özel kanunlarında da o kuruluşun hangi bakanlığa bağlı olduğu yolunda hükümler bulunmaktadır. Örneğin; Hudut ve Sahiller Sağlık Genel Müdürlüğü Sağlık Bakanlığının, Atom Enerjisi Kurumu Başbakanlığın bağlı kuruluşlarındandır. Bakırköy Kaymakamının ise, maddede sayılan yerlerde görevli bulunan memur veya diğer kamu görev-lilerinden olmadığı açıktır.

Öte yandan 3 üncü maddenin, sonradan 17.07.2004 tarih ve 5232 sayılı Kanunla değiş-tirilmiş olan (e) bendinin suç ve iznin verildiği tarihte yürürlükte bulunan biçiminde; Bakanlar Kurulu kararıyla veya bakanlıkların merkez teşkilatında görevli olup ortak kararla atanan memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında ilgili bakan, Başbakanlık merkez teşkilatının aynı durumdaki personeli hakkında ise Başbakanın soruşturma izni vermeye yetkili bulundukları be-lirtilmekteydi.

Kaymakamlar ise, 5442 sayılı İl İdaresi Kanununun 29 uncu maddesi uyarınca, İçişleri Bakanlığı Müdürler Encümeninin intihabı ve Bakanın tasvibi üzerine müşterek karar ve Cumhur-başkanının tasvibi ile atanırlar. Yine 2451 sayılı Bakanlıklar ve Bağlı Kuruluşlarda Atama Usu-lüne İlişkin Kanuna ekli 2 sayılı cetvelde de kaymakamların ortak kararla atanan memurlardan oldukları belirtilmektedir.

Ancak, 4483 sayılı Kanunun 3/d madde ve bendindeki düzenlemeden de açıkça anlaşılacağı üzere, ortak kararla atanan memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında soruşturma izni vermeye yetkili merci, bu kişilerin bakanlıkların merkez teşkilatında görevli olmaları halinde ilgili bakan, Başbakanlık merkez teşkilatında görevli olmaları halindeyse Başbakan'dır. Bun-ların, ilgili bakanlık veya Başbakanlık merkez teşkilatında görevli olmamaları durumunda ise, haklarında izin vermeye yetkili merci, bulundukları idari veya hiyerarşik konuma göre belir-lenecektir. O halde, bakanlık veya Başbakanlık merkez teşkilatında görevli bulunmayan ilçe kay-makamları yönünden bu bendin uygulanması olanağı da bulunmamaktadır.

Öte yandan, 4483 sayılı Kanunun 3 üncü maddesinin (b) bendinde; İlde ve merkez ilçede görevli memurlar ve diğer kamu görevlileri hakkında valinin soruşturma izni vermeye yetkili olduğu belirtilmektedir. O halde, ilçe memurlarından olup, idarî ve hiyerarşik yönden il'e bağlı olarak çalışan ilçe kaymakamları hakkında soruşturma izni vermeye yetkili merci, anılan bent hükmü uyarınca, görevli bulundukları ilçenin idari yönden bağlı bulunduğu il valisidir.

Buna göre, suç tarihinde Bakırköy Kaymakamı olarak görev yapan sanık hakkında İstanbul Valisi'nin verdiği izin üzerine soruşturma yapılması yasaya uygun bulunduğundan, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, diğer yönleri incelenmek üzere dosyanın Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:Açıklanan nedenlerle, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının KABULÜNE, Yargıtay 4.Ceza Dairesinin 03.05.2004 gün ve 16660-5665 sayılı bozma kararının KALDIRIL-MASINA, diğer yönlerinin incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmek üzere Yargıtay C.Başsavcılığına tevdiine, 12.10.2004 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/11259, Karar No: 2011/4150, Tarih: 11.04.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/11259 E.  ,  2011/4150 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Eskişehir Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 15.07.2009 tarih ve 2008/350-2009/267 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin davalı şirketin ortağı olduğunu,fabrika ana binasının değerinin altında satıldığını, şirketin başarısız olarak idare edilerek zarara uğratıldığını, şirket sermayesinin azaltıldığını, şirket faaliyetlerinden hissedarların haberdar edilmediğini, buna rağmen 22.05.2008 tarihli genel kurulda bilançonun kabul ve yönetim ve denetim kurulunun ibra edildiğini ileri sürerek, genel kurulda bilançonun kabulü ve yönetim, denetim kurulunun ibrasına yönelik kararların iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, alınan ibra kararının kanuna ve ana sözleşmeye uygun olduğunu, yeterli çoğunlukla karar alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre,yıllık faaliyet raporunun şirketin faaliyetlerini ve mali tablosunu açıklamaktan uzak olduğu, somut olarak şirket faaliyetlerini yansıtmadığı, bu durumun yönetim ve denetim kurulunun görevini yerine getirmemiş olduğunu gösterdiği, 22.05.2008 tarihli genel kurulda alınan ibra kararının objektif iyi niyet kurallarına aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın kabulüne, genel kurulda ibraya ilişkin olarak alınan kararların iptaline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Anonim şirketlerde yönetim kurulunun ibrasının gerçekleşmesi için genel kurula sunulan bilgilerin doğru olması gerekir. Bilançonun şekil ve öz yönünden doğru ve tamam olması ibranın zorunlu şartlarındandır. Verilen gerçeğe aykırı bilgiler veya bazı işlerin kasden veya ihmal sonucunda sözü geçen belgelere hiç yansıtılmamış olması,ibrayı tümüyle geçersiz kılabilir.(Bkz. Prof. Dr. Ersin Çamoğlu, Anonim Ortaklık Yönetim Kurulu Üyelerinin Hukuki Sorumluluğu, ikinci bası,S.218)

Dava konusu olayda bilançoda belirtilen rakamların gerçeği yansıttığı hükme dayanak yapılan bilirkişi raporuyla sabit olmuştur. Faaliyet raporunun ayrıntılı düzenlenmemiş olması bu hususta alınan kararın iptalini gerektirmez. Bilançoda ve faaliyet raporunda şirket zararı açıkça gösterildiği ve bilirkişi raporuyla da şirketin gerçekten de zarar ettiği anlaşıldığına göre, faaliyet raporunda zarar kaynaklarının açık olarak belirtilmediğinden bahisle davanın kabulü ile bilançonun onaylanması ve yönetim kurulunun ibrasına ilişkin genel kurul kararlarının iptaline karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 11.04.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4929, Karar No: 2012/3834, Tarih: 06.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/4929 E.  ,  2012/3834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi (Kapatılan Beyoğlu 2. Ağır Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanıklar hakkında yakınan Murat Bilen'e yönelik yağma suçundan kurulan hükmün temyiz isteminin incelenmesinde;

Yağma suçunun silah kullanılarak, birden fazla kişiyle ve geceleyin işlendiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a),(c) bendinin yanı sıra (h) bendi ile de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi ve aynı Yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken, bu hususların dikkate alınarak alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin düşünülmemesi; 5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması,

2-Suçu birlikte işleyen sanıkların neden oldukları yargılama giderlerinden ayrı ayrı sorumlu tutulmaları yerine 5271 sayılı CMK.nun 326/2.maddesine aykırı olarak “müteselsilen tahsiline” biçiminde karar verilmesi,