muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/10798, Karar No: 2022/2623, Tarih: 16.02.2022

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarara dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

Haksız fiil sonucu çalışma gücü kaybının olduğu iddiası ve buna yönelik bir talebin bulunması halinde, zararın kapsamının belirlenmesi açısından maluliyetin varlığı ve oranının doğru biçimde belirlenmesi gereklidir. Söz konusu belirlemenin ise, haksız fiilin gerçekleştiği tarihte yürürlükte olan yönetmelik hükümleri dikkate alınarak yapılması gerekmektedir.

Somut olayda; kaza neticesinde davacının maruz kaldığı yaralanmaya ilişkin olarak alınan Dokuz Eylül Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Bilirkişi Uzmanlar Kurulu tarafından düzenlenen 24/05/2019 tarihli raporda, davacının kaza nedeniyle oluşan maluliyeti % 8,3 olarak belirlenmiştir. Anılan bu raporun, kaza tarihi itibariyle uygulanması gereken Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği ve Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri ve ekindeki cetvele göre düzenlenmesi usule uygun ise de 16/07/2006 doğumlu olan davacı için 02/01/1977 doğumlu olduğu ifade edilerek ve yaşı da bu tarih baz alınarak maluliyet oranı belirlenmiş, yine maluliyet oranı kafa travmaları sonucu oluşan psişik bozukluk nedeniyle oluştuğu ve heyette beyin cerrahı ve nöroloji uzmanı bulunmayıp anılan rapor hükme esas almaya elverişli değildir.

Açıklanan hukuki ve maddi vakıalar karşısında; davacının kazayla ilgili eksik kalan tedavi evraklarının temin edilmesinden sonra, davacının muayenesi yapılarak Adli Tıp Kurumu veya en yakın Üniversite Hastanesinin Adli Tıp Anabilim Dalından içerisinde beyin cerrahisi ve nöroloji uzmanı doktorun da bulunduğu heyetten olay tarihinde yürürlükte olan Maluliyet Tespiti İşlemleri Yönetmeliği ve Çalışma Gücü ve Meslekte Kazanma Gücü Kaybı Oranı Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri ve ekindeki cetvele uygun rapor alınarak, davacının kaza nedeniyle sürekli çalışma gücü kaybı bulunup bulunmadığı ve varsa oranı konusunda ayrıntılı, gerekçeli ve denetime elverişli rapor alınarak ( usuli kazanılmış haklar gözetilmek suretiyle) sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeyle, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile itiraz hakem heyeti kararının BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 16/02/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5382, Karar No: 2012/1987, Tarih: 28.02.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/5382 E.  ,  2012/1987 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında kadastro tespitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 107 ada 6, 101 ada 134, 116 ada 111, 227, 118 ada 317, 353, 390 parsel sayılı 1852.06, 2282.03, 2232,93, 9194.46, 4402.21, 10048.97 ve 10606.97 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, malik tespiti yapılabilmesi için belge ibraz edilememesi nedeniyle Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., yasal süresi içinde kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda verilen kesin süre içerisinde keşif avansının yatırılmaması nedeniyle davanın reddine ve çekişmeli 107 ada 6, 101 ada 134, 116 ada 111, 227, 118 ada 317, 353, 390 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, verilen süre içerisinde davacı tarafın keşif avansını yatırmadığı bu nedenle keşif deliline dayanmaktan vazgeçmiş sayıldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de; değerlendirme dosya kapsamına uygun düşmemektedir. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesinin mahkemece verilen süreye riayet etmeyen taraf aleyhine uygulanabilmesi için ara kararında hakim, katip, mübaşir, yerel bilirkişi adayları, tanık ve teknik bilirkişilere verilecek ücretlerle vasıta parasının ve yapılacak tebligatlarla ilgili masrafların kalemler halinde gösterilip, bu ücretlerin temini ve yatırılması için ilgiliye makul ve belirli bir süre tanınmalı, ilgiliye tanınacak süre ile keşif günü arasında da bilirkişi adayları, tanıklara davetiye tebliğ edilip, arazi başında hazır olmalarının bildirilebilmesi için yine uygun bir sürenin bulunmasına azami özen gösterilmesi gerekmektedir. Mahkemece, hükme esas alınan 30.1.2008 tarihli ara kararı; ara kararın davacıya tebliğine ilişkin bir hüküm içermemesi ve davacı adına çıkartılan davetiye parçasında ara kararına uygun şekilde meşruhat bulunmaması nedeniyle yasaya uygun bulunmamaktadır. Tüm bunların yanı sıra ara kararı ile ilgili muhtıranın davacıya Tebligat Kanunu'nun 21. maddesine göre tebliği "tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesi mümkün oldukça en yakın komşularından birine, varsa yönetici veya kapıcıya da bildirilir" hükmüne muhalefet edilmesi nedeniyle usulsüz bulunmaktadır. Usulüne uygun olmayan ara kararına dayanılarak yazılı gerekçeyle hüküm kurulması isabetsiz olup, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 28.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4083, Karar No: 2020/2121, Tarih: 05.05.2020

**14. Ceza Dairesi         2017/4083 E.  ,  2020/2121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Cinsel taciz, kişilerin huzur ve sükununu bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ile kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 105/1, 123/1. maddelerinde düzenlenen cinsel taciz ve kişilerin huzur ve sükununu bozma suçlarının soruşturma ile kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olarak kamu davasına katılan Tuğçe'nin, mahkemece kurulan mahkumiyet hükümlerinin sanık tarafından temyiz edilmesinin ardından dosyaya sunduğu 25.05.2017 havale tarihli dilekçeyle mevcut şikayetinden vazgeçip, sanığın da 25.06.2014 günlü duruşmada vazgeçme olursa kabul ettiğini beyan ettiği anlaşıldığından, mevcut kamu davalarının 5237 sayılı TCK'nın 73 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince düşmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince sanık hakkında açılan kamu davalarının şikayetten vazgeçme nedeniyle DÜŞMESİNE, 05.05.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5043, Karar No: 2015/5005, Tarih: 27.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/5043 E.  ,  2015/5005 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 27/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/4058, Karar No: 2017/15162, Tarih: 04.12.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/4058 E.  ,  2017/15162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Beraat

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-a ve 152/1-a maddelerinden dava açıldığı, mahkemenin 22.05.2012 tarihli kararıyla suça sürüklenen çocuk ... için ceza verilmesine yer olmadığına, suça sürüklenen çocuk ...'in ise beraatine karar verildiği, katılan kurum vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 23. Ceza Dairesi'nin 30.09.2015 tarihli ilamıyla her iki suça sürüklenen çocuğun iki suçuyla da ilgili olarak bozma kararı verildiği, bozma sonrası yapılan yargılama sonucu mahkemenin 27.01.2016 tarihli kararıyla suça sürüklenen çocukların 5237 sayılı TCK'nın 152/1-a maddesi uyarınca 4500 TL adli para cezası ile cezalandırılmalarına, aynı Yasa'nın 142/1-a maddesi uyarınca da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği, kararın suça sürüklenen çocukların müdafisi tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 23. Ceza Dairesi'nin 22.09.2016 tarihli ilamıyla suça sürüklenen çocuklar hakkında TCK'nın 142/1-a uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının itiraza tabi olması nedeniyle incelenmeden iadesine, TCK'nın 152/1-a maddesinden yapılan uygulama içinse bozma kararı verildiği, bozma sonrası mahkemenin 18.01.2017 tarihli son kararında sadece TCK'nın 152/1-a maddesinden beraat kararı verilmesi ile hırsızlık suçundan hüküm kurulmaması, iddianamedeki nitelendirmeye, sevk maddeleri ile temyizin kapsamına, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 20.01.2017 gün ve 2017/1 sayılı kararına göre, 11.10.2017 tarihli tebliğname tarihi itibariyle işin incelenmesi Yüksek 8. Ceza Dairesi'nin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın 8. Ceza Dairesi'ne GÖNDERİLMESİNE, 04.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26070, Karar No: 2016/868, Tarih: 18.01.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/26070 E.  ,  2016/868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ücret, fazla çalışma ile yıllık ücretli izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinde maaşların geç ve eksik ödendiğini, iş sözleşmesinin müvekkili tarafından haklı nedenle feshedildiğini, kıdem tazminatı, ücret, fazla mesai ve yıllık izin ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının davalı işyerinde çalışmasının olmadığını, açılan davanın usul ve yasaya aykırı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacı tarafca, maddi hak ve alacaklarının miktarının tespiti yönünden yaptırılması gereken bilirkişi incelemesi için ihtaratlı kesin süreye rağmen bilirkişi ücreti yatırılmadığı, davacı tarafça ihtaratlı kesin süre gereğinin yerine getirilmemesi nedeni ile davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun usul ekonomisi ilkesini düzenleyen 30. maddesine göre “Hâkim, yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlüdür.”

Temyiz:

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun usul ekonomisi ilkesini düzenleyen 30. maddesine göre “Hâkim, yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlüdür.”

Dosya kapsamında, ilk olarak 16.12.2012 tarihinde bilirkişi Av. ... tarafından ön rapor düzenlendiği, bu raporda davacının çalışmasının bulunduğu bir takım işyerlerine ilişkin ... kayıtlarının getirilmesinin ardından inceleme yapılabileceğinin belirtildiği, düzenlenen bu ön rapor sonrasında bilirkişiye 250,00 TL miktarında davacı tarafından yatırılan ücretin ödendiği, mahkemece ön rapor sonrasında ilgili evraklar getirildikten sonra ek rapor alınmasına karar verildiği, bir kısım evrakların temin edilmesinden sonra dosyanın yeniden aynı bilirkişiye raporunu tamamlaması için tevdi edildiği, düzenlenen ek rapor içeriğinde getirilen evraklarda bir kısım kayıtların daha eksik olması sebebiyle yeniden müzekkere yazılması gerektiği belirtilmiş, mahkemece ilgili evrakların temini sonrasında 12.03.2014 tarihli celse 1 nolu ara karar ile yeniden ek rapor alınmasına karar verildiği ve 150,00 TL ek bilirkişi ücreti takdir edildiği, tebligat gideri ile beraber yatırılması için davacı vekiline iki hafta kesin süre verildiği, 30.04.2014 tarihli celsede masrafın yatırılmadığının anlaşılması üzerine davacı tarafa gerekli masrafı yatırmak üzere iki haftalık kesin süre verildiği, yatırılmaması halinde ek rapor alınmadan dosya içeriğine göre değerlendirme yapılıp karar verileceği hususunun taraf vekillerine hatırlatıldığı, masrafın yeniden yatırılmaması sonrasında davanın reddine karar verildiği; kararın gerekçesinde, masraf yatırılmaması sebebiyle talep miktarının hesap edilmesinin mümkün olmaması dolayısıyla usulden red kararı verildiğinin belirtildiği anlaşıldı.

Bilirkişi raporunun tanzimi için, gerekli bilgi ve belgeler getirtilmeden dosyanın bilirkişiye verilmesi ve böylece fazla masraf yapılmasına sebebiyet verilmesi doğru değildir. Kaldı ki, dosyada bazı belgelerin eksik olduğunu belirten bilirkişiye hesap yapmak üzere daha önce ücret takdir edilmiş olup, belgeler temin edildikten sonra hesaplama yapması için bilirkişiye ek ücret takdirini gerektirecek bir durum bulunmadığı halde, davacı tarafından ek bilirkişi ücretinin süresinde yatırılmadığı gerekçesiyle davanın reddi hatalıdır. Mahkemece, bilirkişi ön raporunda belirtilen eksik belgeler dosyaya getirtilmeli, davacının çalışmasının geçtiği işyerlerine ilişkin tüm kayıtlar temin edilerek davalı tarafın husumet itirazının değerlendirilebilmesi bakımından eksiklikler giderildikten sonra aynı bilirkişiye ek ücret takdir edilmeksizin dosya tevdi edilmeli ve bu suretle toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.01.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, kararın onanması gerekir görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılamıyorum. 18.01.2016
Yargıtay — Esas No: 2014/255, Karar No: 2014/18655, Tarih: 20.10.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/255 E.  ,  2014/18655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2013

NUMARASI : 2013/818-2013/849

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Ankara 14. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 06.06.2013 tarih ve 2011/35 E., 2013/152 K. sayılı, “...104.662,00 TL alacağın 15.10.2008 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte tahsiline” ilişkin ilamına dayalı olarak örnek 4-5 numaralı icra emriyle başlatılan takipte asıl alacağa 89.706,09 TL işlemiş faiz talep edilmiştir.

Borçlu vekili vasıtasıyla, faizin ilama aykırı olarak fahiş talep edildiği itirazında bulunmuş, mahkemece, bilirkişiden rapor alınarak, istenmesi gereken işlemiş faiz miktarının 92.725,45 TL olduğu, istenen faizde fazlalık bulunmadığı gerekçesiyle istemin reddine karar verilmiştir.

İlamın hüküm kısmının aynen infazı zorunlu olup dar yetkili icra mahkemesi yorum yoluyla hüküm kısmı değiştirilemez. (HGK' nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar). Yine HGK'nun 03.03.2010 tarih, 2010/12-124 Esas sayılı kararı ile de, yasal faiz ile reeskont faizinin aynı anlamı taşımadığı, reeskont faizinin, yasal faizden farklı, cari ve geçerli olduğu da belirtilmiştir.

Somut olayda takip dayanağı ilamda açıkça reeskont faiz oranlarının uygulanmasına karar verildiği halde, Mahkemece, asıl alacak miktarına T.C. Merkez Bankasının yayınladığı avans işlemlerinde uygulanan faiz oranları esas alınarak yapılan hesaplamaya göre sonuca gidildiği görülmektedir.

Bu durumda, Mahkemece, yukarıda yapılan açıklamalar çerçevesinde Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nın reeskont faiz oranları esas alınarak Yargıtay denetimine elverişli olacak şekilde faiz hesabı yapılması için bilirkişiden ek rapor alınması yerine, avans işlemlerinde uygulanan faiz oranları nazara alınarak sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK' nun 388/4.(HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 20.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/17402, Karar No: 2007/675, Tarih: 23.01.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/17402 E.  ,  2007/675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada ... 3. Sulh Hukuk ile Yunak Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; vesayet altına alınmak istenilen ... ve ... 'un açık adresinin belli olmadığı, ... İlçe Nüfusuna kayıtlı oldukları, Yunak Sulh Hukuk Mahkemesi ihbarı sonucu vesayet davası açıldığı anlaşılmakla, yetkili mahkeme Yunak Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Yunak Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 23/01/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5088, Karar No: 2022/8337, Tarih: 01.06.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/5088 E.  ,  2022/8337 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin (kapatılan) bozma ilamına uyularak hükümde belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı ..., davalı Kurum ve dahili davalılardan ..., ..., ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Dava, davacının davalı işverene ait ... yerinde 27/05/1997- 17/10/2007 tarihleri arasında işçi olarak çalıştığının tespiti ile SSK'ya bildirilmeyen günlerin tespiti istemine ilişkindir. Mahkemece Yargıtay 21.Hukuk Dairesi'nin (kapatılan) 04/04/2016 tarih, 2015/8151 Esas 2016/5910 Karar sayılı bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde; davanın kısmen kabulüne, davacının İmal Mobilya isimli ... yerinde 24/09/1998-20/08/1999, 22/02/2001-30/04/2006 ve 02/12/2006-10/07/2007 tarihleri arasında işçi olarak çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddesidir. Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davalar, sonuç itibariyle sigorta primlerinin işverenden tahsilini ve kurum kayıtlarının düzeltilmesini de gerektireceğinden gerçek işveren ve kurum kayıtlarında işveren olarak görünen kişilerin de belirlenerek davaya katılmaları sağlanmalı, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılması, bir başka anlatımla, davanın sübutu, kanıtlama yükümlülüğü ve verilen kararın infazı açısından, husumetin tüm işverenlere birlikte yöneltilmesi zorunludur.

Ayrıca 506 Yasanın 6. maddesinde ifade edildiği üzere “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılmaz ve feragat edilemez” olması, sosyal güvenliğin Anayasal haklardan bulunması itibariyle, bu tür davaların “kamu düzeni” ile ilgili olması nedeniyle özel bir duyarlılıkla yürütülmesi ve kanıtların re’sen toplanması gereği vardır.

Husumet konusu kamu düzeni ile ilgili olup, Hukuk Muhakemeleri Kanununun 116. (mülga HUMK 187.) maddesinde yer alan ilk itirazdan olmadığından davanın her aşamasında ileri sürülebilir. Taraflarca ileri sürülmese dahi gerek mahkemece, gerekse Yargıtay’ca tarafların bu yönde bir savunmasının olup olmadığına bakılmaksızın kendiliğinden göz önünde tutulur.

İşveren tanımı mevzuata bakıldığında;

506 sayılı Yasa madde 4 - Bu kanunun uygulanmasında 2 nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler "İşveren" dir.

5510 sayılı Yasa madde 12- 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (c) bentlerine göre sigortalı sayılan kişileri çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler ile tüzel kişiliği olmayan Kurum ve kuruluşlar işverendir.