muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/13937, Karar No: 2020/2729, Tarih: 01.06.2020

Tüm bu açıklamalar doğrultusunda kişiye önce bilinen en son adresi esas alınarak (bilinen bir adresi yok ise adres kayıt sistemindeki adresi esas alınarak) tebligat çıkartılmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa, adres kayıt sistemindeki adresine, buna ilişkin şerh de düşülerek 21/2. madde uyarınca tebligat çıkartılmalıdır.

Diğer taraftan, usul hükümleri yargılamayı kolaylaştırmak ve hızlandırmak amacıyla getirilen düzenlemeler olup, zorunluluk olmadıkça usuli eksiklik davanın reddi veya açılmamış sayılmasına gerekçe yapılmamalıdır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nin 119/1 maddesinde dava dilekçesinde bulunması gereken hususlar sayılmış, 119/2 maddesinde ise; 119/1 de sayılan bentlerden (a), (d), (e), (f), (g) bentleri dışında kalan hususlarda eksiklik bulunması halinde, hakimin eksikliği tamamlaması için davacı tarafa bir haftalık kesin süre verileceği, bu süre içinde eksiklik tamamlanmadığı taktirde davanın açılmamış sayılacağı belirtilmiştir.

Anılan Kanun’un 119. maddesinde belirtilen husus, dava dilekçesinde davalı tarafın adresinin hiç yazılmamış, bildirilmemiş olması durumunda davacı tarafa verilecek bir haftalık kesin süre içinde bu eksikliğin tamamlanmasının istenmesi, tamamlanmaması halinde uygulanacak yaptırımın davacıya ihtar edilmesidir. Aksine düşünce, gerek Tebligat Kanunu’nun tebligata ilişkin ilgili hükümlerini (Tebligat Kanunu mad. 21- 25-28), gerekse Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin ilanen tebliğ ile ilgili 48 ve devamı maddelerini işlevsiz hale getirecektir.

Somut olaya gelince; davacı vekili tarafından 31.05.2013 havale tarihli dilekçe ile davalı ... mirasçılarının davaya dahil edildiği, bu dilekçede dahili davalıların adreslerinin ve kimlik bilgilerinin bildirilmemesi üzerine davacı vekiline 19.03.2014 tarihli ara kararı ile tebligata yarar açık adreslerin veya kimlik numaralarının bildirilmesi için HMK’nin 119. maddesi gereği tebliğden itibaren bir hafta kesin süre verildiği, gerekli ihtaratı da içeren ara kararın davacı vekiline 02.04.2014 tarihinde tebliğ edildiği, davacı vekili tarafından süresi içinde sunulan 09.04.2014 tarihli dilekçesinde, davalıların adreslerine ulaşılamadığını fakat ortaklığın giderilmesi dava dosyasında adres araştırması yapıldığının, buna ilişkin müzekkereyi dilekçe ekinde sunduklarının beyan edildiği, dilekçe ekinde sunulan müzekkerede dahili davalıların adreslerinin gösterildiği anlaşılmaktadır.

O halde, davacı tarafça süresi içinde sunduğu dilekçe ekindeki müzekkerede yer alan dahili davalılara ait adreslerin bilinen son adresleri olarak kabul edilmesi ve davalılara yukarıda yazılı Kanun ve Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun tebliğin sağlanması, aksi takdirde oluşacak duruma göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

O halde, davacı tarafça süresi içinde sunduğu dilekçe ekindeki müzekkerede yer alan dahili davalılara ait adreslerin bilinen son adresleri olarak kabul edilmesi ve davalılara yukarıda yazılı Kanun ve Yönetmelik hükümlerine göre usulüne uygun tebliğin sağlanması, aksi takdirde oluşacak duruma göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüne, usul ve yasaya aykırı olan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 01.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar veril
Yargıtay — Esas No: 2016/10377, Karar No: 2018/1214, Tarih: 15.02.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/10377 E.  ,  2018/1214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1- Davalı şirket ... Ltd. Şti. Adına Ticaret Sicil Müdürlüğünde kayıtlı adresine TK 35. maddeye göre tebligat yapıldığı anlaşıldığından ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğünden adı geçen şirketin güncel durumunu ve Ticaret Sicilinde kayıtlı adresini sormak, söz konusu şirketin faal olduğunun ve kayıtlı adresine tebligat yapıldığının ananlaşılması halinde bu hususta başkaca bir işlem yapmamak ancak şirketin tasfiye halinde olduğunun belirlenmesi halinde gerekçeli kararı yöntemince tasfiye memurluğuna tebliğ etmek, şirket terkin edilmiş ise şirketin ihyasının sağlanması için davacıya uygun süre vererek gerekçeli kararı adı geçen şirkete yöntemince tebliğ edip temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra,

2- Davalı ... Ltd. Şti.'nin tasfiye halinde olduğu ve tasfiye memuru olarak ...'ın atandığı, ancak bu şirketin de Ticaret Sicil Müdürlüğünde kayıtlı adresine TK 35. maddeye tebligat yapldığı anlaşıldığından ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğünden adı geçen şirketin güncel durumunu sormak, tasfiyeye devam edildiğinin anlaşılması halinde gerekçeli kararı yöntemince tasfiye memurluğuna tebliğ etmek, şirket terkin edilmiş ise şirketin ihyasının sağlanması için davacıya uygun süre vererek gerekçeli kararı adı geçen şirkete yöntemince tebliğ edip temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra,

3- Davalı şirketler ...Ltd. Şti. İle ... Ltd. Şti.'nin ilgili Ticaret Sicil Müdürlüğünden kuruluşundan itibaren ortaklarının ve şirket müdürlerinin kim olduğunu gösterir kayıtlarını getirtip dosya arasına aldıktan sonra,

Gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/36303, Karar No: 2013/8071, Tarih: 25.03.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/36303 E.  ,  2013/8071 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Müştekinin soruşturma aşamasında 30.05.2008 tarihli ifadesinde aracından malzeme indirdiği esnada sanığı aracın ön kısmında çantayı eline alırken gördüğünü, bu sırada kendini fark eden sanığın çantayı bırakarak araçtan inip 3-4 metre ilerideki motosikletini çalıştırmak üzereyken sanığı yakalayarak olay yerine gelen kolluk görevlilerine teslim ettiğini, çantasının alınmadığını ifade etmesi karşısında; sanığın eylemi teşebbüs aşamasında kaldığı halde tamamlanmış kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25.03.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1592, Karar No: 2016/4078, Tarih: 24.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/1592 E.  ,  2016/4078 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 101'inci maddesinde, bu Kanunda aksine hüküm bulunmayan hallerde, bu Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği, Kanunun 88''inci maddesinin 19'uncu fıkrasında Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usûlü Hakkında Kanunun uygulamasından doğacak uyuşmazlıkların çözümlenmesinde Kurumun alacaklı biriminin bulunduğu yer iş mahkemesinin yetkili olduğu düzenlenmiştir. Bu düzenleme dışında, 5510 sayılı Kanunda mahkemelerin yetkisi ile ilgili özel bir düzenleme bulunmadığı görülmektedir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5'inci maddesinde, İş mahkemelerinde açılacak her davaya açıldığı tarihte dava olunanın, Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmayacağı, aynı Kanunun 15'inci maddesinde de, bu Kanunda açıklık bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümleri uygulanacağı düzenlemesi bulunmaktadır. İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işçinin işinin yapıldığı yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır.

Bu aşamada, genel ve özel yetki kurallarının açıklığa kavuşturulmasında yarar vardır. Bütün davalar için uygulanan yetki kuralına genel yetki kuralı denilmekte olup, genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahı mahkemesidir. Eş deyişle, her dava, kanunda aksine hüküm bulunmadıkça açıldığı tarihte davalının ikametgahı sayılan yer mahkemesinde görülür (HMK md.6). Bundan ayrı, bazı davalar için davalının ikametgahı mahkemesinin yanında, başka yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır. Bu istisnai nitelikteki yetki kurallarına “özel yetki” kuralları denilmektedir. İlke olarak, özel yetki kuralları genel yetkiyi kaldırmaz, onunla birlikte uygulanır. Ancak istisna olarak, bazı davaların mutlaka belli bir yer mahkemesinde açılması öngörülmüştür ki, bu halde kesin yetki söz konusudur. Kesin yetki halleri, genel yetkiye istisnadır. Bunun dışında, bir dava için özel yetki kuralı bulunsa bile, davacının genel yetki ile özel yetki arasında bir seçim hakkı vardır. Özel yetki kuralları ilke olarak kamu düzenine ilişkin değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 08.07.2009 gün 2009/10-236-345 sayılı kararında da aynı ilkeler benimsenmiştir. Ayrıca 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 19/2'nci maddesihükmünde şöyle denilmiştir: “...Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir” hükmü de göz önünde bulundurulmalıdır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 19/2'nci maddesine göre, yetkinin kesin olmadığı davalarda yetki itirazının cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi, birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz.

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5'inci maddesinin, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.05.2013 gün 2012/10-1615 E., 2013/777 K.).

Tüm bu açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde; kamu düzenine ilişkin yetki kuralını düzenleyen 5521 sayılı Kanunun 5'inci maddesinin, işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanununa dayanan alacak ve hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarına uygulanacağı kabul edilmelidir(Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 29.05.2013 gün 2012/10-1615 E., 2013/777 K.).

Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında eldeki somut olay değerlendirildiğinde, hizmet tespitine ilişkin olduğundan eldeki davada herhangi bir kesin yetkinin söz konusu olmadığı ve yetki hususunun re'sen ele alınamayacağı gibi, yetkisizliğe ilişkin kararın temyiz edilmeden kesinleşmesi durumunda yeni bir yetkisizlik kararı da verilemeyecektir. .... İş Mahkemesinde açtığı dava ile davacı 03.07.1984 – 31.05.1997 tarihleri arasında davalı işveren nezdinde hizmet akdine dayalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiştir. .... İş Mahkemesinin 05.01.2015 gün 8 /5 sayılı ilamı ile Aydın Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş ve taraflarca temyiz edilmediğinden kesinleşmiştir. Dosya Aydın İş Mahkemesine gönderilmiş ise de ortada kesinleşmiş bir yetkisizlik kararı olduğu nazara alınmaksızın Aydın İş Mahkemesinin 01.04.2015 gün 66 /93 sayılı kararı ile de yetkisizlik kararı verilerek dosya ........ Asliye Hukuk (İş) Mahkemesine gönderilmiştir. Bu defa her iki mahkemenin yetkisizlik kararlarını değerlendiren Mahkeme İzmir Mahkemelerinin yetkili olduğundan bahisle yeniden yetkisizlik kararı vermiştir. .... İş Mahkemesinin yetkisizlik kararı kesinleştiği halde Aydın İş Mahkemesinin yetkisizlik kararı vermesi usule aykırıdır.

Ne var ki; Aydın İş Mahkemesinin yetkisizlik kararı da kesinleştiğinden usulsüz olsun olmasın kamu düzenine ilişkin olmayan yetki kuralının söz konusu olduğu davada Mahkemece esasa girilmek suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yeniden yetkisizlik hükmü tesisi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 24.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/34554, Karar No: 2014/15492, Tarih: 30.04.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/34554 E.  ,  2014/15492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/202003

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/02/2013

NUMARASI : 2012/717 (E) ve 2013/223 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

11.04.2009 günlü kayıtsız-mühürsüz sayaç kullanmak suretiyle elektrik kullanıldığına dair kaçak elektrik tespit tutanağı kapsamı ve sanığın savunması karşısında; kaçak kullanım şeklinin saptanması için tutanak düzenleyici tanıklar dinlenip, sanığın halen aynı adreste oturduğunun tespiti halinde, meskene ait sayacın suçtan önceki ve sonraki birer yıllık tüketimi gösterir tüketim ekstreleri getirtilip, mahallinde yapılacak keşifte bilirkişi marifetiyle kurulu güç belirlenip, tüketim föyleri incelendikten ve tüketimin kurulu güçle orantılı olup olmadığı ve tüketimde suç tarihinden sonra yükselme olup olmadığı ve sanığın karşılıksız yararlanma kastının bulunup bulunmadığı saptandıktan sonra diğer delillerle birlikte hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 30.04.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4434, Karar No: 2014/11534, Tarih: 16.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4434 E.  ,  2014/11534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09/07/2013 tarih ve 2012/156-2013/182 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin ... Kısım Şubesi'nde aynı müşteri numarası altında kredili, vadeli, vadesiz olmak üzere üç hesabının bulunduğunu, müvekkilinin döviz hesabındaki alacağını davalıdan talep ettiğinde davalı bankanın söz konusu hesap üzerinde en son işlem yapılan tarihten itibaren on yıl geçtiği için kanun gereği mevduatın ....'ye devredildiğini bildirdiğini, davalının bankayla ilgili bilgilendirmeleri müvekkiline kimi zaman e-posta, kimi zaman telefon kanalı ile yaptığını, davalının müvekkile istediği an ulaşabildiğini fakat söz konusu alacağın fona devri sırasında müvekkiline ulaşamadıkları bilgisini aldıklarını, davalının bu konuda özensiz ve dikkatsiz davrandığını ileri sürerek söz konusu alacak miktarı olan 6.900,00 USD'nin (12.564,21 TL) davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davacının müvekkil banka ile imzalamış olduğu sözleşmelerde bilgi ve başvuru formlarında vermiş olduğu iletişim adresinin iadeli taahhütlü mektubun gönderildiği ....adresi olduğunu, davacının zamanaşımından haberdar olduktan sonra el yazısı ile bankaya vermiş olduğu dilekçede ise ev adresi olarak .... iş adresi olarak da ....adresini bildirdiği, yasa ve yönetmelikte iadeli taahhütlü mektup dışında başka bir iletişim kanalından bahsedilmediğini, müvekkil bankanın ilgili şubesinde açıldığı iddia olunan üç hesaptan yalnızca dava konusu hesabın bu şubede açıldığını, diğer hesapların ....'nde açıldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı bankanın, devir tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5411 sayılı Bankacılık Kanunu'nun 62. maddesindeki mevzuata uygun olarak devir işlemini gerçekleştirdiği, iadeli taahhütlü mektupların davacının iş adresine gönderildiği ve gazetede gerekli ilanlar yapıldığı, kanunla bankaya ayrıca telefonla veya başka bir iletişim yoluyla müşteriye ulaşma yükümlülüğü yüklenmediği, hukuki prosedürün de davalı banka tarafından yerine getirildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10152, Karar No: 2015/9874, Tarih: 05.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/10152 E.  ,  2015/9874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL(KAPATILAN) ANADOLU 11. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/04/2014

NUMARASI : 2013/136-2014/175

Taraflar arasında görülen davada İstanbul (Kapatılan) Anadolu 11. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 29/04/2014 tarih ve 2013/136-2014/175 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; dava dışı Ş. METAL SAN. VE TİC. A.Ş. tarafından S. F. H. LIMITED CO. firmasından ithalatı yapılan malzemenin müvekkilince sigortalandığını, malzemenin Kazakistan'dan davadışı sigortalı şirketin Ankara fabrikasına nakliyesinin davalı şirketçe yapıldığını, yapılan nakliye sırasında, emtianın bir kısmının hırsızlık sonucu çalındığını, bu hususun Ankara Tır Gümrük Müdürlüğü'ne bağlı antrepoda yetkililerce tutulan 22.12.2009 tarihli tutanakla da sabit olduğunu, teslim alınan malzemenin sevk belgesinde belirtilen miktardan 2.560 kg eksik olduğunu, bunun neticesinde 22.04.2010 tarihinde müvekkilince sigortalıya 7.539,00 TL ödendiğini ve 6102 sayılı TTK'nın 1361. maddesi gereği kanuni halefiyete hak kazandığını, dava konusu olayın CMR Konvansiyonu hükümlerine tabi olduğunu, anılan konvansiyonun 17. maddesine göre taşıyan davalı şirketin doğan zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle 7.539,00 TL'nin davalıdan tahsilini, yargılama gideri ve vekalet ücretinin davalı taraf üzerinde bırakılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili şirket ile sigortalı şirketin arasında hiçbir fiili, sözleşmesel, hukuki bağ bulunmadığını; taşımayı ihbar edilen şirketin yaptığını, bu firmanın C2 yetki belgesi olmadığı için ihbar edilen şirket ile müvekkili arasında işbu kiralama sözleşmesinin yapıldığını, araç sahibi olarak ihbar olunan A.. V.. gözükse de, kiralama sözleşmesini yapan A.. V.. vekili M. O.T.nin ihbar olunan şirketin yetkilisi olduğunu, aracın işletilmesi ve fiili tasarrufunun müvekkilinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İhbar olunan A.. V.. vekili; müvekkilinin adı geçen şirketlerle hiçbir hukuki ve fiili bağı bulunmadığını, aracın sahibi olan müvekkilinin aracını 13.07.2010 tarihinde sattığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İhbar olunan A.. V.. vekili; müvekkilinin adı geçen şirketlerle hiçbir hukuki ve fiili bağı bulunmadığını, aracın sahibi olan müvekkilinin aracını 13.07.2010 tarihinde sattığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece; davanın sigortacının sigortalıya yaptığı ödemenin rücuan tahsili istemine ilişkin olduğu, dosyaya sunulan kayıt ve belgeler ile alınan bilirkişi raporu doğrultusunda; davacının sigortalısı şirketin satın aldığı emtianın davalı şirketçe daimi hamili olduğu tır karnesi himayesinde Kazakistan'dan Ankara'ya taşınırken bir kısmının Rusya Federasyonu'nda çalındığı, bunun sonucu davacının poliçe kapsamında tartı sonucu noksan çıktığı belirlenen 2.500 kg emtia nedeniyle sigorta sözleşmesi özel şartı gereği poliçe kuru ile %10 ilave bedel dahil 7.539,00 TL ödeme yaptığı ve buna dair dekontun dosyaya sunulduğu, alınan rapor ve yapılan hesaplama gereği, davacının sigortalıya halef olarak davalıdan talep edebileceği 6.866.58 TL'nin 28.04.2010 tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye, 351,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 05/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19115, Karar No: 2013/19529, Tarih: 09.07.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/19115 E.  ,  2013/19529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm taraflarca her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 09.07.2013 günü temyiz eden davacı karşı davalı ... ile vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden davalı karşı davacı ... ile vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 990.00 TL. vekalet ücretinin ...'ten alınıp Selma'ya ve 990.00 TL. vekalet ücretinin ise Selma'dan alınıp ...'e verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 103.50'şer TL. temyiz başvuru harçları peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.09.07.2013 (Salı)