muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/7664, Karar No: 2017/3057, Tarih: 02.11.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7664 E.  ,  2017/3057 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptale ve tescil davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 09.07.2015 tarih ve 2014/4483 E., 2015/5360 K. sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl davada davacı vekili ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, asıl davada, davalılar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, davalı yüklenici şirket ile davacı arasında da bağımsız bölüm karşılığı taşeronluk sözleşmesi yapıldığını ancak davacı taşerona hakettiği bağımsız bölümlerin devredilmediğini ve bu nedenle zarara uğradığını ileri sürerek, üç adet bağımsız bölümün tapu iptal ve tescili ile uğradığı zararın tahsilini, yerinde görülmezse yaptığı imalat bedelinin tahsilini; birleşen davada, davacı vekili, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, inşaatın geldiği seviye itibariyle üç adet bağımsız bölümü hakettiğini, ancak davalının devretmediğini ileri sürerek, üç adet bağımsız bölümün tescilini ve uğradığı zararın tahsilini, talep ve dava etmişlerdir.

Davalı arsa sahibi vekili, davacı taşeronla sözleşmesi bulunmadığını ve yüklenici davacının inşaatı süresinde tamamlamadığını savunarak, davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, dava konusu inşaatın seviyesinin halen % 45,19 olduğu, BK'nın 81. maddesi gereğince arsa sahibinin tapuyu devretmemekte haklı olduğu, asıl davada, arsa sahibi ile davacı taşeron arasında sözleşme ilişkisi bulunmadığı, zarar konusunda delil ibraz edilemediği gerekçesiyle, asıl davada, tapu iptal ve tescil talebinin reddine, davalı arsa sahibine karşı açılan imalat bedeli alacağına ve tazminata ilişkin davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine, diğer davalıya karşı açılan tazminat davasının kanıtlanamadığından reddine, diğer davalıya karşı açılan imalat bedeline ilişkin davanın kabulüne; birleşen davanın reddine dair verilen karar, asıl davada davacı taşeron vekili ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı yüklenici vekili tarafından temyiz edilmekle, Dairemizin 09.07.2015 tarih ve 2014/4483 E., 2015/5360 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, asıl davada davacı vekili ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davacı vekili ile asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 7,80'er TL harç ve takdiren 275,00'er TL para cezasının karar düzeltme isteyenlerden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 02.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/2641, Karar No: 2007/4022, Tarih: 07.05.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/2641 E.  ,  2007/4022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili ile davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairemizin geri çevirme kararı üzerine mahkemece yaptırılan adres araştırması sonucu Vergi Dairesinin 4.11.2006 tarihli yazısı ile davalılardan ...'nin adresi "... mah. ...Sokak No-23 Daire 29- ..." olarak bildirildiğine göre bu adrese usulüne uygun bir şekilde mahkeme kararının ve temyiz dilekçesinin tebliğe çıkartılması ve temyiz süresi beklendikten sonra dosyanın temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07.05.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17597, Karar No: 2019/4554, Tarih: 11.03.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/17597 E.  ,  2019/4554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜM : Düşme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sadece iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme suçuna ilişkin olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

TCK'nın 116/4, 119/1-c maddeleri kapsamındaki nitelikli iş yeri dokunulmazlığını bozma suçu, CMK'nın 253/1. fıkrası "b" bendi 3 no'lu alt bendi kapsamı dışında bulunduğu ayrıca 19/12/2006 tarihinde yürürlüğe giren 5560 sayılı Kanın'un 6. maddesi ile değişik 5237 sayılı TCK'nın 142. maddesine eklenen 4. fıkra gereğince hırsızlık suçunun işlenmesi amacıyla iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun işlenmesi halinde, bu suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılabilmesi için şikayet aranmayacağı gibi 5918 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 253/3. maddesine eklenen "uzlaştırma kapsamına giren bir suçun, bu kapsama girmeyen bir başka suçla birlikte işlenmesi halinde uzlaşma hükümleri uygulanmaz" cümlesi gereği 09/07/2009 tarihinden sonra hırsızlık suçu ile birlikte işlenen iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçunun uzlaşma kapsamında olmadığı nazara alınmadan yazılı şekilde uzlaşma nedeniyle düşme kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 11/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8279, Karar No: 2011/19434, Tarih: 06.09.2011

**11. Ceza Dairesi         2010/8279 E.  ,  2011/19434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanıklara yüklenen "dolandırıcılık" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan sanıkların sorgularının yapıldığı en son tarih olan 02.11.2004'ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUY'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı kanunun 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan, sanıklar hakkındaki kamu davasının 765 Sayılı TCK'nun 102/4 ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13118, Karar No: 2015/22592, Tarih: 23.06.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/13118 E.  ,  2015/22592 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Taraflar arasındaki, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde duruşmalı olarak temyizen incelenmesi davalı avukatınca istenilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 16.06.2015 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına Avukat ... ile karşı taraf adına Avukat ...... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek bırakılan günde Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı işyerinde tır şoförü olarak çalıştığını, işverence iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile yıllık ücretli izin, fazla çalışma, hafta ve genel tatil alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının iş sözleşmesini istifa ederek sona erdirdiğini, fazla çalışma, hafta ve genel tatil çalışma iddiasının doğru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini feshetmekte haksız olduğu, yıllık ücretli izinlerini kullanmadığı, fazla çalışma ve genel tatil çalışması yaptığı halde karşılığının ödenmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

Somut olayda mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davalı işyerinde haftada 52,5 saat fazla çalışma yapıldığına ilişkin başka bir işçinin başvurusu üzerine bölge çalışma müdürlüğü müfettişince yapılan tespite göre davacının haftada 52,5 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Dairemizce temyiz incelemesi yapılarak onanan 2015/3059 ve 3060 esas sayılı dosyalarda davacı gibi tır şoförü olarak çalışan işçilerin haftalık 30 saat fazla çalışma yaptığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Taraflarca dinletilen tanıkların beyanları, davacının tır şoförü olarak çalışması ve Dairemizce onanan emsal dosyalarda nazara alındığında davacının haftada 30 saat fazla çalışma yaptığı sabittir. Mahkemece gerekirse bilirkişiden ek rapor alınmak suretiyle haftalık 30 saat üzerinden fazla çalışma alacağı hesaplanarak davalı lehine oluşan usuli kazanılmış haklarda dikkate alınarak yeniden bir karar verilmelidir.

3-Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda fazla çalışma alacağı son ücret üzerinden hesaplanmıştır. Fazla çalışma alacağı dönem ücretleri üzerinden hespalanmalıdır. Davacının çalıştığı tüm döneme ilişkin ücret bordroları dosya içinde mevcut olup buna göre tespit edilen dönem ücretlerine göre fazla çalışma alacağı hesaplanmalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, davalı yararına takdir edilen 1.100.00 TL.duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2586, Karar No: 2015/2547, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2586 E.  ,  2015/2547 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/17875, Karar No: 2014/6882, Tarih: 09.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17875 E.  ,  2014/6882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15586, Karar No: 2015/21071, Tarih: 01.12.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/15586 E.  ,  2015/21071 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : 4. İş Mahkemesi

Tarihi : 26.05.2015

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine,temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, davalının işlettiği ... 09.11.2005 ile 21.04.2014 tarihleri arasında garson olarak kesintisiz hizmet akdiyle çalıştığı ve davalı Kuruma bildirilmeyen hizmet sürelerinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Dosya incelendiğinde, uyuşmazlık konusu dönemde, davalı işyerinden davacı adına kısmi bildirimler yapıldığı görülmüştür.

Mahkemece; davacının davalı F.. G..'ye ait işyerinden bildirilen çalışma süreleri dışında 2006 yılı Haziran ayında 29 gün, Temmuz ayında 30 gün; 2008 yılı Mayıs ayında 8 gün, Haziran ayında 30 gün, Temmuz ayında 30 gün; 2009 yılı Mayıs ayında 30 gün, Haziran ayında 30 gün, Temmuz ayında 30 gün; 2010 yılı Nisan ayında 10 gün, Mayıs ayında 30 gün, Haziran ayında 30 gün; 2011 yılı Ocak ayında 30 gün, Şubat ayında 30 gün, Haziran ayında 30 gün, Temmuz ayında 30 gün; 2012 yılı Mayıs ayında 30 gün, Haziran ayında 30 gün, Temmuz ayında 30 gün ve 2013 yılı Ekim ayında 30 gün hizmet aktine tabi olarak çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Mahkemenin, kararı eksik araştırma ve incelemeye dayalıdır. Bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların kamu düzeniyle ilgili olduğu ve bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesinin zorunlu bulunduğu açıktır.

Davada, uyuşmazlık konusu; davalıya ait lokanta işyerinin, sezonluk bir işyeri olup olmadığı ve davacının çalışmalarının süreklilik arzedip arzetmediği noktasında toplanmaktadır

Mahkemece; davacının davalı işyerinden bildirilen süreler dışında her yılın Ağustos ve Eylül ayları hariç tutularak istemin kısmen kabulüne karar verilmiştir. Davalı işveren tarafından av yasağı bulunan dönemlerde bir kısım işçilerin çalışmadığı, yaz ayları için işyerinin açık bahçesi bulunmadığı için çalışılmadığı, içkili lokanta olduğu için ramazan ayında işyerinin kapalı olduğu ve çalışma olmadığı iddia edilmiştir.

Mahkemece her ne kadar davacının Ağustos ve Eylül aylarında davalı işyerinde çalışmadığı kabul edilmişse de, davalı işyerinin ramazan ayı için özel menü hazırlandığı, davacının av sezonunda buzhane ve çiftlik balıklarının satışının yapıldığı iddiasının gerçekçi olduğu, tanıkların yıl boyunca çalışmayı doğruladığı, davalı işyerinden davacı adına bazı yıllarda Ağustos ve Eylül aylarında da bildirimde bulunulduğu görülmüştür.

Mahkemece her ne kadar davacının Ağustos ve Eylül aylarında davalı işyerinde çalışmadığı kabul edilmişse de, davalı işyerinin ramazan ayı için özel menü hazırlandığı, davacının av sezonunda buzhane ve çiftlik balıklarının satışının yapıldığı iddiasının gerçekçi olduğu, tanıkların yıl boyunca çalışmayı doğruladığı, davalı işyerinden davacı adına bazı yıllarda Ağustos ve Eylül aylarında da bildirimde bulunulduğu görülmüştür.

Samsun İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünün cevabi yazısında; 1774 sayılı Kimlik Bildirme Kanunu çerçevesinde belgeli işletmelerin kapalı olacakları dönemleri İl kolluk kuvvetine bildirmekle yükümlü tutulduğu, Bakanlığın 2010/10 sayılı genelgesiyle ile kolluk kuvvetlerine ya da tesise bu bilgiyi İl Kültür ve Turizm müdürlüklerine de vermek zorunluluğu getirildiği, söz konusu işyerinin kapalı olduğuna ilişkin bir bildirim yapmadığı gözününe alınarak 2014 yılı için bütün yıl faaaliyetine devam ettiği bildirilmiştir. Mahkemece, tesislerin kapalı oldukları veya olacakları dönemleri bildirim zorunluluğunun bulunması karşısında 2010 yılı öncesi için kolluk kuvvetlerinden 2010 yılı sonrası için hem kolluk kuvvetlerinden hem de Samsun İl Kültür ve Turizm Müdürlüğünden davalı işyerinin yıl boyunca açık olup olmadığı hususu araştırılması gerekmektedir. Mahkemece, ayrıca, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesine ekli davalı işyerine ait "iftar menüsü " fotoğraflarının ibraz ettiği görülmekle, bu fotoğrafların, davalıya ve tanıklara gösterilerek hangi döneme ait olduğu tespit edilmeli, böylece davalı işyerinin yıl boyunca faaliyet gösterip göstermediği araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme sonucu yazlı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir

O halde, taraf vekilllerinin, bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 01.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19019, Karar No: 2012/19347, Tarih: 16.10.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/19019 E.  ,  2012/19347 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :442-139

Dava, 2926 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanun'un 4,b/4. maddesi kapsamında tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti ile 6111 sayılı Kanun kapsamında prim borçlarının yapılandırılmasından yararlandırılması istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, sigortalılık talebine dair davanın kısmen kabulüne, kısmen konusu kalmadığından esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum avukatının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden Bağ-Kur adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Somut olayda, davacı hakkındaki ürün satışından yapılan ilk prim tevkifatının 20.05.1998 tarihli olduğu gözetilmeksizin, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla, 1086 sayılı HUMK'nın 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendinde yer alan, "01.01.1998" tarihinin silinerek yerine "01.6.1998" yazılmasına,hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz edenin sıfatına göre, 16.10.2012 günü oybirliği ile karar verildi.