muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16931, Karar No: 2015/33959, Tarih: 08.12.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/16931 E.  ,  2015/33959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Ankara 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/04/2014

NUMARASI : 2012/483-2014/507

DAVA : Davacı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya bağlı Tübitak Ulusal Gözlemevi Müdürlüğünde (TUG) uzman araştırmacı olarak çalıştığını, TUG'un Antalya/Saklıkent/Bakırlıtepe'de kurulu olduğunu, Rusya-Türkiye arasında imzalanan protokol çerçevesinde optik teleskopta gözlem sorumlusu olduğunu, ekipte 4 çalışan olup 2 vardiya şeklinde 24 saat esasına göre çalıştığını, 24 saatli çalışmalarda günlük çalışmanın Yargıtay kararlarına göre 14 saat sayıldığını ve 11 saati aşan çalışmanın da fazla mesai kabul edildiğini, davacının sendika üyesi olup alacaklarının toplu iş sözleşmelerine göre hesaplanması gerektiğini belirterek, fazla mesai, hafta tatili ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı kanuni süresi içinde davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Davacı temyizi yönünden:

1-Somut olayda, davacının davalı işyerinde fiilen dokuz saat çalıştığı,sonrasında ise diğer işçinin görevi devraldığı dosya kapsamından ve tanık beyanlarından anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda, çalışılan haftalarda günlük 12 saat çalışma kabul edildiğine göre, bilirkişinin çalışılan yere gidilirken yolda geçen süreyi de dikkate aldığının kabulü gerekir. Bu nedenle, davacı temyizi yerinde değildir.

Davalı temyizi yönünden:

1-Davacı işçinin fazla mesai yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla mesai çalışması yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen söz konusu alacakların ödendiği varsayılır.

Fazla mesai çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Fazla mesai çalışmasının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının çalıştığı haftalarda haftanın yedi günü, günlük 12 saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Ancak bu süreden ara dinlenme süresi düşülmemiştir. Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedi buçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir. Buna göre, davacının günde 12 saatlik çalışma süresinden 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesi gereğince 1,5 saat ara dinlenme süresi düşülmesi gerekir. Ara dinlenme süresinin düşülmesinden sonra davacının haftalık 73,5 saat çalıştığı görülmektedir. Davacının sonraki hafta çalışmadığı, dinlendiği ve işyerinde denkleştirme uygulaması yapıldığı dosya kapsamından anlaşılmakla, iki aylık periyot dikkate alındığında işyerinde fazla çalışma yapılmadığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, fazla mesai alacağı talebinin reddi gerekirken kabulü isabetsiz olup bozmayı gerektrirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 08.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3234, Karar No: 2022/4104, Tarih: 26.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/3234 E.  ,  2022/4104 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamında mevcut inşaat bilirkişi raporunda, ruhsatlı projesine aykırı olarak bina açık giriş alanının kapatılması, arka bahçeye tek katlı basit depo inşa edilmesi ve birinci kattaki açık balkonun kapalı alana dahil edilmesine ilişkin müdahalelerin, 18/11/2014 tarihli keşiften geriye doğru 2 yıl önce yapıldığının tespit edilmesi karşısında, suç tarihinin 18/11/2012 olduğunun kabulünde zorunluluk bulunduğu değerlendirilerek yapılan incelemede;

Bursa Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 19/04/1992 tarih ve 2412 sayılı kararı tescilli 3. derece doğal sit alanı ve 22/12/2010 tarih ve 27793 sayılı Bakanlar Kurulu kararı ile Saros Körfezi Özel Çevre Koruma Bölgesi içerisinde bulunan Gelibolu ilçesi, Güneyli köyünde kain taşınmaza ilişkin olarak 06/12/2013 tarihinde yapı tespit ve durdurma zaptı düzenlendiği ve sanık hakkında, adına kayıtlı 3113 sayılı parselde bulunan taşınmazın ruhsatlı projesine aykırı olarak zemin katında yer alan giriş kısmının kapalı alana dahil edildiği, arka ve yan bahçe mesafelerine tecavüzlü ruhsatsız depo yapıldığı, ruhsatlı projesinin birinci normal katında balkon olarak gözüken kısmı projeye aykırı iç ara bölme duvarı kaldırılmak ve etrafı pvc malzeme ile kapatılmak suretiyle birinci normal katın kapalı alanına dahil edildiğinden bahisle kamu davası açıldığı, sanığın kolluk beyanında, taşınmazı satın aldıktan sonra kapı önüne veranda yaptırdığını, talimat duruşmasında alınan savunmasında ise, eve hiçbir tadilat yapmadıklarını, aldıkları gibi kullandıklarını, evi satın aldıkları kişiye sorduğunda, belediyenin söylemesi üzerine, evlerin depreme dayanıklı hale getirilmesi için tadilatların mal sahiplerine yaptırıldığını söylediğini, evin sit alanında kalmadığını beyan ettiği, her ne kadar tanık ...’ın ifadesinde, evi 2000 yılında satın aldığını, evi güçlendirmek ve güvenlik amacıyla balkonu kapattıklarını ve depo yaptıklarını beyan etmiş ise de, sanığın kolluk beyanında veranda yaptığını kabul ettiği, dosya kapsamında mevcut inşaat bilirkişi raporunda, suça konu müdahalelerin 18/11/2014 tarihli keşiften geriye doğru 2 yıl içerisinde yapıldıklarının belirtildiği anlaşılmakla,

I- Taşınmazın bulunduğu yerin bağlı olduğu idari birimin bünyesinde suç tarihi itibariyle faaliyette olan koruma uygulama ve denetim bürosu bulunup bulunmadığı araştırılarak, anılan büronun varlığı halinde 2863 sayılı Kanunun 65/4. maddesi, yokluğu halinde ise aynı Kanunun 65/1-2. cümlesi uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi kanuna aykırı,

II- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “13/03/2014” şeklinde gösterilmesi,

I- Taşınmazın bulunduğu yerin bağlı olduğu idari birimin bünyesinde suç tarihi itibariyle faaliyette olan koruma uygulama ve denetim bürosu bulunup bulunmadığı araştırılarak, anılan büronun varlığı halinde 2863 sayılı Kanunun 65/4. maddesi, yokluğu halinde ise aynı Kanunun 65/1-2. cümlesi uyarınca sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi kanuna aykırı,

II- Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin “13/03/2014” şeklinde gösterilmesi,

İsabetsiz olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA; 26/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/12144, Karar No: 2010/8740, Tarih: 08.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/12144 E.  ,  2010/8740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yakınanın işyerinin dış tarafında asılı giysileri çaldıktan sonra, bir pasaja girerek çuvala koyduğu, olayı görerek izleyen yakınanın yanına gitmesi üzerine satırla tehdit ettiği ve kolluk tarafından yakalandığı olayda, yağma suçu tamamlandığı halde, kalkışma aşamasında kaldığının kabulü ile 5237 sayılı TCY.nın 150. maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulu bulunmadığı halde, 150.maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, sanığın cezasından indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Ancak;

Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından; 5237 sayılı TCY’nin 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm çıkarılarak yerine “ Kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCY’nin 53/1.maddesinin “a,b,c,d,e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına, ” tümcesinin eklenmesi suretiyle eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 08.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1662, Karar No: 2021/8993, Tarih: 04.11.2021

**9. Ceza Dairesi         2021/1662 E.  ,  2021/8993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

5271 sayılı CMK'nın 217. maddesinin birinci fıkrasında “Hâkim, kararını ancak duruşmaya getirilmiş ve huzurunda tartışılmış delillere dayandırabilir. Bu deliller hâkimin vicdanî kanaatiyle serbestçe takdir edilir” ve aynı Kanunun 210. maddesinin birinci fıkrasında ise “Olayın delili, bir tanığın açıklamalarından ibaret ise, bu tanık duruşmada mutlaka dinlenir. Daha önce yapılan dinleme sırasında düzenlenmiş tutanağın veya yazılı bir açıklamanın okunması dinleme yerine geçemez” hükümlerine yer verilmiş olup, bu kapsamda mahkemece aynı zamanda olayın tek tanığı konumunda bulunan ve aşamalarda çelişkili ifadeler veren mağdurenin duruşmaya getirilerek iddiaya konu hususlarla ilgili tekrar dinlenmek suretiyle beyanlarındaki çelişkiler giderilip, olayın adli mercilere geç intikal ettirilmesi hususu da açıklattırıldıktan ve Gazi Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezince düzenlenen 09.07.2014 tarihli raporda soyut olarak mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu belirtilmiş ise de hangi ruhsal rahatsızlığın tanısını aldığı ve ne gibi psikolojik arazlar saptandığı hususlarında bilgi verilmemesi nedeniyle söz konusu raporun içeriği itibarıyla yetersiz olmasından dolayı mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevkiyle anılan hususları da içerir yeni rapor aldırıldıktan sonra suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafisi ile katılan mağdure vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 04.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18363, Karar No: 2013/14850, Tarih: 17.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/18363 E.  ,  2013/14850 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde çalışırken iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini, alacaklarının ödenmediğini iddia ederek kıdem tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar taraf vekillerinin temyizi üzerine 22. Hukuk Dairesi'nin 25/12/2012 tarihli ilamı ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur.

Bozma kararına uyan mahkeme bozma öncesi hazırlanan bilirkişi raporunda hesap edilen kıdem ve ihbar tazminatını hüküm altına almıştır.

Mahkemece, kısmi bozma kararına uyulması halinde kısmi bozma kararı gereğince inceleme yapılır ve yeni bir hüküm verilir. Mahkemenin kısmi bozma kararı gereğince verdiği yeni hüküm temyiz edilirse, Yargıtay'ca yalnız kısmi bozma kararının kapsamına giren bölüm hakkında temyiz incelemesi yapılır.

Davadaki taleplerden biri veya birkaçı hakkındaki kararın Yargıtay'ın bozma kararının kapsamı dışında kalması nedeniyle kesinleşmesi halinde mahkemenin kısmi bozma kararı üzerine yaptığı inceleme sonucu verdiği yeni kararında, infazda tereddüt oluşmaması açısından eski kararının kesinleşen bölümünün de aynen tekrarlanarak “bu konuda verilen hüküm kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına” diye belirtilmek suretiyle yeni hükümde yer alması gerekmektedir.

Somut olayda;

Davacının bozma öncesi verilen kararda fazla mesai, hafta tatili, milli ... ve genel tatil çalışma ücretleri ile yıllık izin ve ödenmeyen ücret alacağı hüküm altına alınmış, kararın temyizi üzerine davalının tüm, davacının kıdem ve ihbar tazminatına ilişkin itirazları dışındaki sair temyiz itirazlarının reddi ile bu alacaklara ilişkin mahkeme kararı kesinleşmiştir. Bozma kararına uyan mahkemece davacının kesinleşen alacaklarına ilişkin hüküm fıkrası tekrarlanarak bu alacaklar hakkındaki hüküm kesinleştiğinden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek harç, yargılama gideri ve avukatlık ücretlerinin kabul ve reddedilen toplam miktarlara göre hesap edilmesi gerekirken, bozma sonrası kurulan hükümde sadece kıdem ve ihbar tazminatı hakkında karar verilmesi, kesinleşen diğer alacaklardan hiç bahsedilmemesi, harç, yargılama gideri ve avukatlık ücretinin sadece kıdem ve ihbar tazminatı miktarına göre hesap edilmesi hatalıdır.

O halde bu hukuki ve maddi olgulara aykırı mahkeme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, yatırılan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 17/09/2013 gününde oybirliliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11287, Karar No: 2018/1364, Tarih: 12.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11287 E.  ,  2018/1364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5.fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespiti açısından öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal ettiği iddia edilen sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25080, Karar No: 2014/34151, Tarih: 02.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/25080 E.  ,  2014/34151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2013

NUMARASI : 2009/127-2013/367

Hüküm süresi içinde davalı-karşı davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, davacının iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, iaşe bedeli ve ödenmeyen ücret alacakları istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-İşçi ücretlerinin ödenmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretinin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.