muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/11407, Karar No: 2023/11502, Tarih: 20.11.2023

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 11.12.2018 tarihli 2015/379 E.-2018/608 K. sayılı kararı ile açılan davanın kısmen kabulüne, davacının 01.02.2000-26.08.2007 ve 14.09.2007-13.11.2010 tarihleri arasında ayda 15 gün olmak üzere kat maliki olan davalılara ait Hulusi Bey apartmanında sigortasız şekilde hizmet akdi ile dönemin asgari ücreti ile çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

C. İkinci Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı ile davalılardan ..., ... ile ihbar olunan ... vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece, davalı ...'in 09.09.2018 tarihinde vefat ettiği ve davalının mirasçıları tarafından, hükmü temyiz eden davalı vekiline vekaletname verilmediği, davalının ölümü ile vekalet ilişkisi sona ermiş olduğundan ölüm tarihinden sonra vekilin mütevveffa yönünden davayı takip etme sıfatı bulunmadığı, mahkemece davalı mirasçılarının davaya dahil edilmesi gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

D. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin 10.02.2022 tarihli 2020/29 E-2022/55 K. sayılı kararı ile açılan davanın kısmen kabulüne, davacının 01.02.2000-26.08.2007 ve 14.09.2007-13.11.2010 tarihleri arasında ayda 15 gün olmak üzere kat maliki olan davalılara ait Hulusi Bey apartmanında sigortasız şekilde hizmet akdi ile dönemin asgari ücreti ile çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

E. Üçüncü Bozma Kararı

1.Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Dairece, Mahkemenin kararının gerekçe bölümünün dava konusu uyuşmazlık ile ilgisi bulunmadığı, haczedilmezlik şikayeti ile ilgili başka bir davanın gerekçe bölümünün zuhulen kararın gerekçe bölümüne yazıldığı, ayrıca, yargılama sırasında vefat eden davalı ... mirasçıları ... ve ... adına Av. ... tarafından temyiz dilekçesi verildiği halde, dosya kapsamında vekaletnameye rastlanılmadığı, vekaletname eksikliğinin giderilmesi için davalı vekiline süre vererek, gerekçeyle hüküm fıkrası arasında çelişki oluşturulmaksızın infaza elverişli bir şekilde hüküm kurmak gerektiği gerekçesiyle karar bozulmuştur.

F. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, açılan davanın kısmen kabulüne, davacının 01.02.2000-26.08.2007 ve 14.09.2007-13.11.2010 tarihleri arasında ayda 15 gün olmak üzere kat maliki olan davalılara ait Hulusi Bey apartmanında sigortasız şekilde hizmet akdi ile dönemin asgari ücreti ile çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili, eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili, eksik inceleme ile karar verildiğini belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2.Davalılar ..., ..., ... varisleri vekili davacı tarafın iddialarını sadece tanık dinleterek ispatlamaya çalışmış ise de, hizmet tespit davalarında yazılı delil ve aynı işyerinde çalışan veya komşu bazı işyeri sahipleri olması gerektiği, ayrıca davacının davalı apartmanda kiracı olması ve buna bağlı olarak elektrik ve su aboneliğinin üstüne olmasının yerel mahkemece değerlendirmeye alınmadığını belirterek temyiz yoluna başvurmuştur.

3.Davalılar ... Mirasçıları, ... mirasçıları vekili müvekkilinin bu davada sadece paydaş olduğu gerekçesiyle davaya dahil edilmesi ve davacının davadaki taleplerinden sorumlu tutulmasının mümkün olmadığı, yargılamanın devamında davacı tarafından bildirilmiş olan tanıkların dahi davacının birden fazla apartmana hizmet verdiğini beyan ettiğini, davacının da bu beyanlara karşı bir itirazı olmadığını,hizmet tespiti ile ilgili taleplerin yazılı delil ile ispatı gerektiğini,davanın kısmen kabul edilmiş olması sebebiyle gerekçeli kararda davalılar lehine de vekalet ücretine hükmedildiği, ancak bu ücretin hangi davalıya ne şekilde ödeneceği konusunda bir açıklama bulunmadığını belirterek temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı HMK'nun Geçici 3 üncü maddesi delaletiyle uygulama imkanı bulan 26.09.2004 tarihli ve 5236 sayılı Kanun'la yapılan değişiklikten önceki 1086 HUMK’nun 427 ilâ 444 üncü maddeleri, 506 sayılı Kanun’un 79/10 ve 5510 sayılı Kanun'un 86 ncı maddeleridir.

3. Değerlendirme

Somut olayda, mahkemece uyulmasına karar verilen ilk bozma ilamı kapsamında ve bozmanın çalışmanın part time olup olmadığı noktasına ilişkin olduğu gözetilerek, apartmanda kapıcı tarafından yapılacak işlerle ilgili ... tarafından yazılan yönergelerde belirtilen işler ve tanık beyanları da dikkate alınarak, davacının kapıcılık faaliyeti kapsamında hangi işleri yaptığı, çöp toplama, temizlik ve servise çıkıp çıkmadığı, apartmanın kaloriferli olup olmadığı, kalorifer yakma görevi olup olmadığı belirlenerek, bilirkişiden davacının hangi işe günde/haftada kaç saat ayırdığı raporda açıkça belirtilmek suretiyle sürekli olarak bir günde kaç saat çalıştığı, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenerek, 4857 sayılı İş Kanunu’nun 63 üncü maddesi gereğince 7.5 saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile kaç iş gününe karşılık olduğu açıkça saptanıp sonucuna göre karar verilmelidir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine,

Dosyanın kararı veren Mahkemesine gönderilmesine,

20.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14401, Karar No: 2010/4752, Tarih: 29.03.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/14401 E.  ,  2010/4752 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin 1.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için aynı yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 15.maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği gün itibarıyla dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Bu sebeple, bilirkişi kurulunca münavebeye alınan ürünlerin değerlendirme tarihi olan 2008 yılı itibarıyla sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesine göre taşınmazın değerinin tespiti gerekirken yasaya ve Yargıtay uygulamalarına uygun düşmeyecek şekilde şeker pancarı, buğday, ayçiçeği ürünlerinin son beş yıllık veriminin ortalamasının değerlendirmeye esas alınması suretiyle taşınmazın değerinin eksik tespit edilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 29.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14883, Karar No: 2013/12381, Tarih: 03.07.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2013/14883 E.  ,  2013/12381 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mala zarar verme suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 62. maddeleri gereğince 2000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 2. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 27/12/2010 tarihli ve 2010/503 esas, 2010/681 karar sayılı karar aleyhine vaki temyiz istemi üzerine onama talebine dayanılarak dava dosyası ... Cumhuriyet Başsavcılığının 11/01/2013 gün ve 2011/117812 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmiş, Dairemizin 24/04/2013 gün ve 2013/679 Esas, 2013/7493 sayılı kararıyla hükmün Onanmasına karar verilmiştir.

6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un yürürlüğe girmesi üzerine anılan kanunun 99.maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 308.maddesi uyarınca ... Cumhuriyet Başsavcılığından yapılan itiraz üzerine dosya incelenerek gereği düşünüldü.

... Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz dilekçesinde ileri sürülen düşünce yerinde görüldüğünden KABULÜNE,

Dairemizin 24/04/2013 gün ve 2013/679 Esas 2013/7493 sayılı kararının KALDIRILMASINA,

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur.Bu bakımdan,söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder.Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Somut olayda; sanık ile müştekinin kardeş oldukları, sanığın müştekinin evinin önündeki çöp bidonlarını devirerek çöpleri yere dökmesi üzerine başlayan tartışma sırasında sanık, müştekinin evinin önünde çekili halde bulunan tel örgülerini elindeki balta ile keserek zarar verdiği anlaşılmakla, mala zarar verme suçunun sûbut bulduğuna yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Nüfus kayıt örneğine göre müşteki ile kardeş olup aynı konutta beraber yaşamayan sanık ... hakkında hükmolunan cezadan, 5237 sayılı TCK'nın 167/2 maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Nüfus kayıt örneğine göre müşteki ile kardeş olup aynı konutta beraber yaşamayan sanık ... hakkında hükmolunan cezadan, 5237 sayılı TCK'nın 167/2 maddesi uyarınca indirim yapılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan "5237 sayılı TCK'nın 151/1. maddesi gereğince verilen 4 ay hapis cezasından TCK'nın 167/2 maddesi gereğince 1/2 oranında indirim yapılarak 2 ay, TCK.nun 62/1 maddesi gereğince cezasından 1/6 oranında indirim yapılarak 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı yasanın 50/1-a ve 52. maddelerine göre 1000 TL adli para cezasına çevrilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/07/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6558, Karar No: 2020/6955, Tarih: 29.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/6558 E.  ,  2020/6955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Konut dokunulmazlığını bozma, kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın yokluğunda verilen 09/07/2013 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın, sanığın son bildirdiği adresten iade gelmesi üzerine, aynı adrese bu defa 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca 02/09/2013 tarihinde tebliğ yapıldığı, ancak, Tebligat Kanunu'nun 35/2. maddesine göre tebliğin usulüne uygun olarak yapılabilmesi için, daha önce aynı adrese Kanun'un gösterdiği usullere uygun bir tebligat yapılmış olması ve muhatabın adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin de tespit edilememesi gerekmektedir. Aksi halde aynı Kanun'un 35. maddesine göre tebligat yapılması mümkün değildir. Bu nedenle gerekçeli kararın öncelikle sanığın son bildirdiği adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine) 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca tebliğ edilmesi, buradan iade dönerse MERNİS adresine 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre usulüne uygun olarak tebliğ edilmesi gerektiği gözetilmeden koşulları oluşmadığı halde aynı Kanun'un 35. maddesine göre yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğu, buna dayanarak yapılan hükmün kesinleştirilmesinin de usulüne uygun olmadığı, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmediği ve denetim süresinin işlemeye başlamadığı gözetilmeden, hukuken geçerliliği bulunmayan 07/04/2015 tarihli karar ile açıklanması koşulları oluşmayan 09/07/2013 tarihli hükmün açıklanmasına dair yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/35619, Karar No: 2014/6257, Tarih: 26.02.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/35619 E.  ,  2014/6257 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/244241

MAHKEMESİ : Mersin 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/02/2010

NUMARASI : 2009/1122 (E) ve 2010/282 (K)

SUÇ : Tehdit

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın babası olan katılanın aşamalarda değişmeyen ısrarlı anlatımının tanıklar İ..İ.. Y.., N.. Y..h, M... Ç.., G.. Ç.., B.. Ç.. ve A.. Ç..'in beyanları ile doğrulanması karşısında, dosya kapsamındaki kanıtlarla uyumsuz gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Ş.. Ç..'in temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1164, Karar No: 2015/2512, Tarih: 06.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1164 E.  ,  2015/2512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 14. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2013 gün ve 2009/791 E., 2013/421 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 12.07.2013 gün ve 2013/14507 E., 2013/17514 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’ncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulu’nun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 09.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00:-TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan Temay Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan Temay Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazının REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 06.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/500, Karar No: 2012/3727, Tarih: 23.05.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/500 E.  ,  2012/3727 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı ... tarafından ortaklığın giderilmesi davasına konu 165 ada 16 ve 132 ada 3 parsel sayılı taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesatların kendisi tarafından yapıldığının tespiti talebi ile dava açılmıştır. Mahkemece davanın kabulüne taşınmazlar üzerinde davacı tarafından yapılan ve davacıya ait olması gereken muhdesatların toplam değerinin 4.726.94 TL olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, taşınmaz üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Tapuda taraflar adına paylı mülkiyet şeklinde kayıtlı ortaklığın giderilmesi davasına konu 165 ada 16 parsel sayılı taşınmaz üzerinde muhdesat niteliğinde bulunan tek gözlü ahşap baraka, 7.70 m2 büyüklüğündeki betonerme su deposu, 136 adet 4-6 yaşlarında meyve ağaçları ile 132 ada 3 parsel sayılı taşınmazın bahçe duvarlarının davacı tarafından meydana getirildiği anlaşılmaktadır. Her ne kadar davacı tarafından bu muhdesatın değerine itiraz edilmiş ise de, davanın tespit davası olması taşınmazın ve üzerindeki muhdesatların değerinin belirlenerek oranlaması ve ortaklığın giderilmesine karar verilmesinden sonra taşınmazın satılarak paraya çevrilmesi, satış bedelinin bu oran dahilinde dağıtılması işlemleri ortaklığın giderilmesi davasına bakan mahkemenin görevine girdiği gözetildiğinde tespit davasına bakan mahkemenin görevi dışında kaldığından davacının sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ne var ki; dava konusu 132 ada 3 parsel sayılı taşınmazda muristen kalan ev hattında ve 165 ada 16 parsel sayılı taşınmazda sekileme suretiyle yapılan taş duvarlar, iyileştirici ve değer arttırıcı nitelikteki giderleri yapma muhdesat meydana getirme olarak nitelendirilemeyeceğinden, davacının iyileştirme giderlerinin tespiti davası açmakta hukuki yararı bulunduğundan söz edilemez. Davacının bu giderlerden payına düşenden fazlasını B.K.'nun 61 ve devam eden maddelerinde düzenlenen sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre açacağı bir eda davası ile diğer maliklerden isteyebileceği kuşkusuzdur. Bu dava ise, taşınmazın satılarak elden çıkarılması,bu şekilde davacının muhdesattan yararlanma durumunun sona erdiği tarihte açılabilir. Eda davası açılabilecek hallerde tespit davası açılamaz.