muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3024, Karar No: 2018/8319, Tarih: 18.12.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/3024 E.  ,  2018/8319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile tapuya şerh edilmiş yönetim planı gereğince kurulan müvekkil S.S. .... Tatil Köyü Site İşletme Koop. kuruluş amacı doğrultusunda güvenlik, blokların ortak kullandığı yerlerin, bakım, temizlik, düzen vs tüm hizmetleri yerine getirdiğini, davalı site yönetiminin 01/07/2010 - 31/06/2011 dönemine ilişkin site işletme projesi çerçevesinde imzalamış bulunan hizmet sözleşmesi çerçevesinde ödemeler yapıldıktan sonra bu döneme ilişkin olmak üzere ... Tatil Köyü ... Sitesinin müvekkili SS...Tatil Köyü Site İşletme Koop.'ne bakiye 49.880,00 TL borcunun bulunduğunu, bu nedenle davacı müvekkilin belirtilen dönemlere ilişkin davalı site yönetiminden 49.880,00 TL alacağın temerrüt tarihinden itibaren mevduata uygulanan en yüksek avans faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece dava konusu birden fazla parseli içeren üst site kooperatifi ile davalı site arasında bağlayıcı yönetim planı ve imzalanan sözleşmeler ile bir hizmet sözleşmesi ilişkisinin kurulduğu, davalı site tarafından bu sözleşmeler sonucunda temizlik, güvenlik vs. gibi hizmetlerin hiç alınmadığına ilişkin bir iddia veya itiraz öne sürülmediği, aralarında bir sözleşme olmasa bile bu tür faydalı hizmetleri alan davalı tarafın sebepsiz zenginleşme veya vekaletsiz iş görme hükümlerine göre bu hizmetlerin karşılığını ödemesi gerektiği, kaldı ki yapılan sözleşmelerin veya yönetim planının geçersiz olmasına ilişkin bir itirazın da bulunmadığı, sözleşmeyi imzalayan yöneticilerin seçildiği kat malikleri kurulunun iptal edilmesi veya yöneticinin usulsüz davranışları gibi uyuşmazlıkların eldeki davanın sonucunu etkilemeyip ayrı davaların konusu olacağı, sürekli harcama ve masraf gerektiren bir sitede bu tür masrafların devamlı yapıldığı veya devamlı yapılması gerektiği, bilirkişinin defterler ve makbuzlar üzerinde yapmış olduğu inceleme sonucunda vermiş olduğu rapora göre davacının davalı ... Site Yöneticiliğinden 49.880,00 TL alacaklı olduğu, davalı tarafça ödemenin yapıldığına ilişkin yazılı belge ibraz edilmediği, açılan davanın ispat edildiği gerekçesiyle davanın kabulü ile, 49.880,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 18/12/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9626, Karar No: 2013/24051, Tarih: 02.12.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/9626 E.  ,  2013/24051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yakınan ...'e ait kapıları kilitli olarak sokağa park edilmiş tırın dış tarafına monte edilmiş kilitli mazot deposunun kapağını kırmak suretiyle mazot çalmaya kalkışan sanığın, kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşyayı çalmaya kalkıştığı ve eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1.maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeden aynı Yasanın 141/1. maddesi ile hüküm kurulması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...’ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 02.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5820, Karar No: 2013/6581, Tarih: 02.04.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5820 E.  ,  2013/6581 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı Kurum, trafik iş kazası sonucu ölen sigortalı işçinin hak sahiplerine bağlanan gelirlerin 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Anayasa Mahkemesi iptal kararı resen dikkate alınarak ve davalı işveren şirkete %50, davalı sürücü ...’e %25, diğer davalı sürücü ...’e %25 oranında kusur izafe edilen bilirkişi raporu hükme dayanak kılınarak ve 10. madde koşullarının varlığı dikkate alınarak düzenlenen hesap raporu esas alınmak suretiyle yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmiştir.Hükmün, davacı Kurum ile davalılar ..., ..., ... Sigorta A.Ş. vekilleri ve davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 Sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise o takdirde ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı ilk peşin değerden düşük ise o takdirde de fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek yargılama yapılıp, hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Somut olayda, zararlandırıcı sigorta olayının 18.01.2007 tarihinde meydana gelmesi, sigorta müfettişi tarafından sigortalının işe giriş tarihinin 04.01.2007 tarihi olarak saptanıp ve işe giriş bildirgesinin kazadan sonra 18.01.2007 tarihinde kuruma intikal ettirilmesi karşısında, 10. madde koşullarının mevcut olduğuna dair mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Diğer taraftan, davalıların kusur oran ve aidiyetlerini belirleyen 02.12.2009 tarihli kusur raporu olaya uygun olup bu yönü amaçlayan temyiz itirazlarının reddi gerekir. Ancak, sigortalının kusurunun bulunmaması ve davalıların kusur oran ve aidiyetleri karşısında Borçlar Kanununun 43 ve 44. Maddeleri kapsamında hakkaniyet indirimi yapılamayacağı gözetilmeksizin, aksi yöndeki 18.09.2010 tarihli hesap raporu dikkate alınarak %90 kusura göre belirlenen rücu alacağının tahsiline hükmedilmesi, diğer yandan, davalı ... şirketleri açısından faiz başlangıç (temerrüt) tarihi belirlenirken; 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 98,99 ve 108. maddeleri ile Karayolları Trafik Garanti fonu Yönetmeliğinin 12,13 ve 14

. Maddeleri kapsamında hakkaniyet indirimi yapılamayacağı gözetilmeksizin, aksi yöndeki 18.09.2010 tarihli hesap raporu dikkate alınarak %90 kusura göre belirlenen rücu alacağının tahsiline hükmedilmesi, diğer yandan, davalı ... şirketleri açısından faiz başlangıç (temerrüt) tarihi belirlenirken; 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanununun 98,99 ve 108. maddeleri ile Karayolları Trafik Garanti fonu Yönetmeliğinin 12,13 ve 14. maddelerinde yazılı şekilde bir başvurunun varlığı, ancak gerekli ödemenin yapılmaması halinde davalı şirketin başvuru tarihini takip eden sekiz iş günü sonunda temerrüde düşeceği, gerekli belgeler ibraz edilmeksizin başvurulması ya da hiç müracaatın bulunmaması halinde ise temerrüdün söz konusu olmayıp, faiz başlangıcının icra takibine girişilmişse takip tarihi dava açılmışsa dava tarihi olacağı olgusu göz önünde tutulduğunda, davalı ... şirketlerinin temerrüt tarihleri yöntemince belirlenmeden gelirin onay tarihinden itibaren faiz sorumluluklarına hükmedilmesi isabetsiz bulunmuştur. Kabule göre de davanın istek gibi kabul edilmesine rağmen davacı Kurum lehine vekâlet ücreti takdir edilmemesi yerinde görülmemiştir.

O halde; davacı Kurum ile davalılar ..., ..., ... Sigorta A.Ş. avukatları ve davalı ...’un bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem halinde temyiz eden davalılara iadesine, 02.04.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2855, Karar No: 2020/6040, Tarih: 12.10.2020

**8. Hukuk Dairesi         2020/2855 E.  ,  2020/6040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine karar verilmiş olup hükmün asıl davada davacı vekili, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı ... vekili dava dilekçesinde, tarafların murisine ait dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan binadaki dairede davalının oturduğunu belirterek ecrimisil talep etmiştir.

Birleşen dosyada davacı ... vekili de aynı gerekçeyle davalıdan ecrimisil talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde, dairenin murisinden kaldığını, kardeşlerinin izniyle oturduğunu belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, ödeme emrinin davalıya tebliğiyle intifadan men şartının oluştuğu kabul edilerek, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine dair verilen karar, asıl davada davacı vekili ve davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, ecrimisil talebine ilişkindir.

Dava konu taşınmaz tarafların murisi adına kayıtlı olup taraflar elbirliği halinde paydaştır. Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Somut olayda, asıl davada davacı ... tarafından davalı aleyhine ecrimisil alacağına ilişkin icra takibi yapılmış ve ödeme emri 03.10.2011 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, dava konusu taşınmaz hakkında davacı tarafından ortaklığın giderilmesi davası açılmış olup, davalı ...’e dava dilekçesi 02.01.2009 tarihinde tebliğ edildiğinden, intifadan men koşulu 02.01.2009 tarihinde oluşur.

Somut olayda, asıl davada davacı ... tarafından davalı aleyhine ecrimisil alacağına ilişkin icra takibi yapılmış ve ödeme emri 03.10.2011 tarihinde tebliğ edilmiş ise de, dava konusu taşınmaz hakkında davacı tarafından ortaklığın giderilmesi davası açılmış olup, davalı ...’e dava dilekçesi 02.01.2009 tarihinde tebliğ edildiğinden, intifadan men koşulu 02.01.2009 tarihinde oluşur.

Ayrıca ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hâkimin denetimine açık olmalı ve değerlendirmenin gerekçelerinin bilimsel verilere uygun şekilde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 266 vd. maddelerine uygun olarak açıklanması gereklidir.

Eğer, özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira paraları araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilerek resen emsal araştırılmalı, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayice göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilir. Bunun yanı sıra, Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre; aynı yere ilişkin olarak önceki dönem ecrimisil bedeline ilişkin sonuçlanmış davalar bulunduğu takdirde; kural olarak önceki dönemin son dönemi için kabul edilen (ve kesinleşen) miktara ÜFE’nin tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktar, sonraki dönem ecrimisil bedelini oluşturur. Kural bu olmakla beraber, ecrimisil bedelinin en az kira bedeli olması ve kira sözleşmelerinde TBK’nin 344. maddesine göre 5 yıl geçtikten sonra rayice göre kira tespitinin istenebilmesi nedeniyle, daha önce rayice göre belirlenen dönem ile dava konusu edilen ilk dönem arasında 5 yıllık sürenin geçmesi veya taşınmazın bulunduğu yerde imar, sanayileşme, yerleşim vs. özel nedenlerle değişimden dolayı rayiç ve emsal kiralar arttığı takdirde kesinleşen döneme ilişkin değerler nazara alınmadan, toplanacak somut verilere göre yeniden bilirkişi incelemesi yapılarak yeni dönem (sonraki dönem) ecrimisil bedeli belirlenerek hüküm altına alınabilir.

Hâl böyle olunca, davacı tarafından açılan ortaklığın giderilmesi davasında dava dilekçesinin davalıya tebliğ tarihinden eldeki davanın dava tarihine kadar geçen dönem için belirlenecek ecrimisile hükmedilmesi ve yukarıda anlatılan ilkeler doğrultusunda, dava konusu taşınmaz hakkında uzman bilirkişiye ecrimisil hesabı yaptırılarak karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle asıl davada davacı vekilinin ve davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve peşin harcın istek halinde temyiz edenlere ayrı ayrı iadesine 12.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9493, Karar No: 2010/13160, Tarih: 27.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/9493 E.  ,  2010/13160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimince, .Köyü 268 ada 1 ila 8 sayılı parsellerin orman olduğu iddiasıyla kısmi ilan süresi içinde dava açılması nedeniyle malik haneleri mahkemece doldurulmak üzere tutanak asılları kadastro mahkemesine gönderilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne, 4 sayılı parselin (B) bölümünün tespit gibi tesciline, (A) bölümü ile diğer parsellerin orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve davalı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 Sayılı Yasanın 5304 Sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

1) Davalı gerçek kişilerin temyiz itirazları bakımından; dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi tarafından eski tarihli resmi belgelerin uygulanmasına dayalı araştırma , inceleme sonucu çekişmeli 268 ada 1,2,3,4/A,5,6,7,8 parsellerin 1954 tarihli resmi belgelerde orman sayılan yerlerden olduğu belirlenerek orman niteliğiyle hazine adına tesciline karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre , davalıların temyiz itirazlarının reddi ile bu parsellere yönelik hükmün onanması gerekmiştir.

2) Hazinenin 268 ada 4 parselin (B) bölümüne yönelik temyiz itirazlarına gelince;mahkemece (B) işaretli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu gerekçesiylebu bölüm hakkındaki davanın reddine karar verilmişse de B işaretli bölümün sınırında bulunan, aynı ada 1,2,3,7,8 ve 4/A parsel numaralı taşınmazların mahkemece orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verildiği, diğer yönlerde ise 101 ada 1, 108 ada1 ve 109 ada 1 parsel numaralı orman niteliğindeki taşınmazların bulunduğu,bu hali ile 4 parselin (B) bölümünün orman içi açıklık niteliğinde olduğu anlaşılmaktadır.6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2 Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 gün ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).Yasa metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım, inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle yeni açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR].Yasa koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar özel mülke dönüşüp, tarım ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır. Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır [Y.H.G.K.’nun 10.12.1997 gün ve 1997/20-830/1034, 10.12.1997 gün ve 1997/20-808/1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20-665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararları]. Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.Ayrıca; bu tür yerler yasa gereği orman sayıldığı için, orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasına yasal olanak yoktur. Dolayısıyla bu yollarla ormandan toprak kazanımından söz edilemez

.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.Ayrıca; bu tür yerler yasa gereği orman sayıldığı için, orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasına yasal olanak yoktur. Dolayısıyla bu yollarla ormandan toprak kazanımından söz edilemez. O halde mahkemece değinilen yönler gözetilerek davanın tümüyle reddine karar verilmesi gerekirken taşınmazların özel mülkiyete açılmasını sağlayacak biçimde kısmen kabulü yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır. SONUÇ: 1) Yukarıda 1 numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalıların 268 ada 1,2, 3, 4/A, 5, 6, 7 ve 8 parsellere yönelik temyiz itirazlarının reddi ile bu parsellere yönelik hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalı gerçek kişilere yükletilmesine,

2) 2 numaralı bentte açıklanan nedenlerle; Hazinenin 4 parselin (B) bölümüne yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile bu bölüm hakkında verilen hükmün BOZULMASINA 27.10.2010 günü oybirliğiyle karar verilmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2014/34019, Karar No: 2015/13305, Tarih: 09.09.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/34019 E.  ,  2015/13305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'un dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay’a gönderilmesinden sonra olmak üzere 30.07.2015 tarihinde mahkemesine temyiz dilekçesi verdiği ve dilekçesinin de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 01.10.2014 tarihli tebliğnameden sonra dosyasına geldiğinin anlaşılması karşısında, sanık ...'un 30.07.2015 tarihli temyiz dilekçesine ilişkin olarak ek tebliğname düzenlendikten sonra, incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na TEVDİİNE, 09.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.