muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16033, Karar No: 2017/4723, Tarih: 01.06.2017

Anayasanın “Kişinin dokunulmazlığı, maddi ve manevi varlığı” başlıklı 17’nci maddesinin birinci fıkrasında, herkesin, yaşama, maddi ve manevi varlığını koruma ve geliştirme hakkına sahip olduğu belirtildikten sonra “yaşama hakkı” güvence altına alınmış, bu yasal güvencenin yaşama geçirilmesinde, iş ve sosyal güvenlik mevzuatında da işçilerin korunması, işin düzenlenmesi, iş güvenliği, sosyal düzen ve adaletin sağlanması düşüncesi ile koruyucu bir takım hükümler getirilmiştir. Kamu düzeni düşüncesi ile oluşturulan işçi sağlığı ve iş güvenliği mevzuat hükümleri; işyerleri ve eklerinde bulunması gereken sağlık koşullarını, kullanılacak alet, makineler ve hammaddeler yüzünden çıkabilecek hastalıklara engel olarak alınacak önlemleri, aynı şekilde işyerinde iş kazalarını önlemek üzere bulundurulması gerekli araçların ve alınacak güvenlik tedbirlerinin neler olduğunu belirtmektedir. Burada amaçlanan, yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin vücut tamlığı ve yaşama hakkının önündeki tüm engellerin giderilmesidir. Uygulamada önemli olan, işverenin iş kazasına neden olmuş hareketinin işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı bulunup bulunmadığının belirlenmesi işidir. Bu konuda yapılacak ilk yargı işlemi, mevcut hükümlere göre alınacak önlemlerin neler olduğunun saptanmasıdır. Mevzuat hükümlerince öngörülmemesine karşın, alınması gerekli başkaca bir tedbir varsa, bunların da tespiti zorunluluğu açıktır. Anılan önlemlerin işverence tam olarak alınıp alınmadığı (=işverenin koruma tedbiri alma ödevi), alınmamışsa zararın bundan doğup doğmadığı, duruma işçinin önlemlere uymamasının etkili bulunup bulunmadığı (=işçinin tedbirlere uyma yükümlülüğü) ve bu doğrultuda tarafların kusur oranı belirlenecektir. Sorumluluğun saptanmasında kural, sorumluluğu gerektiren ve kanunda belirlenmiş bulunan durumun kendi özelliğini göz önünde bulundurmak ve araştırmayı bu özelliğe göre yürütmektir.

İşçi sağlığı, iş güvenliği ve yapılmakta olan iş nedeniyle işçinin eğitimi, bir kısım mevzuat hükümlerini içerir belgelerin kendilerine verilmesini değil, eylemli olarak, bu bilgilerin aktarımı ve öneminin kavratılması ile sağlanabilir. Eğitimden sonraki aşama ise, işçi sağlığı ve iş güvenliği ile ilgili önlemlerin alındığının ve uygulandığının denetlenmesidir. İşverenlerce, iş güvenliği açısından yaşamsal öneme sahip bulunan araç ve gereçlerin sigortalılar tarafından kullanılması sağlandığında, kazalanma olasılığının tamamen ortadan kaldırılabileceği de yadsınamaz bir gerçektir.

Bu açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde; Kazanın sebebi daha önce patlatma ve delme işlemi yapılan yerde kavlak denetimi yapıldıktan sonra posta alma işlemi devam ederken 4-5 saatlik çalışma süresi içinde düşmeye meyilli taşların olup olmadığı ara ara kontrol edilmemesi ve arına yeteri kadar kapak yapılamamasıdır.Yani somut olayda alınması gereken tüm tedbirler alınmış değildir. Kaçınılmazlık olgusunun var olabilmesi için öncelikle tüm tedbirler alınmalı, buna rağmen beklenmedik olaylar nedeniyle kaza meydana gelmelidir. açınılmazlık olgusunun bulunmdığı gözetilerek işverene verilen kusur oranları yönünden raporlar arasındaki çelişki giderilmek üzere yeniden heyet raporu alınmalıdır.

5510 sayılı Kanunun 21/4 fıkrasında 3. kişilerin sorumluluğu "İş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle meydana gelmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edilir." şeklinde düzenlenmiştir.

Mahkemece, teselsül hükümleri uygulanmak suretiyle dava dışı 3. kişi konumunda olan ...’nın kusuru davalı işverenin kusuruna eklnmek suretiyle kabul kararı verilmiştir. İşveren veya üçüncü kişinin müteselsil sorumluluğunun birleştiği davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından ise 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

İşverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Kabule göre de çelişki raporlara dayanarak, dava dışı ...’nın olayda 3. kişi konumunda olduğu ve sorumluluğunun 5510 sayılı Kanunun 21/4 maddesi kapsamında değerlendirilmesi ve buna göre hesap yapılarak sorumlu olduğu miktar belirlenmek suretiyle müteselsil sorumluluk hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilmeksizin kusurunun davalı işverenin kusuruna eklenmek suretiyle uygulanması da bozma nedenidir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece, eksik inceleme ve araştırma ve yanılgılı değerlendirme sonucu karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup,

O hâlde, davacı Kurum ve davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden davalıya iadesine, 01.06.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8518, Karar No: 2011/1215, Tarih: 15.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/8518 E.  ,  2011/1215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı üçüncü kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı 3.kişi vekili, Afyon 5.İcra Müdürlüğünün 2008/4704 Esas sayılı dosyasından, davacıya ait olan ve borçlu şirkete kiraya verdiği iş makinesinin 29.09.2009 tarihinde haczedildiğini belirterek, İİK'nun 96 ve devamı maddelerine dayalı olarak istihkak davasının kabulü ile anılan haczin kaldırılmasını istemiştir.

Davalı alacaklı vekili, duruşmada borçlunun haciz sırasında hazır olduğunu ve davacıya ait olduğu konusunda bir beyanda bulunmadığını ve haksız açılan davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, davacının sunduğu belgelerin her zaman temini mümkün olup, mülkiyet karinesinin aksinin kesin ve güçlü delillerle ispatlanmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve dava konusu iş makinesi 2918 sayılı Yasa’ya nın 22/c-2 maddesi ve Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 29/a 4-2 maddesi uyarınca özel veya tüzel kişinin üyesi bulunduğu Ticaret ve Sanayi odasına tescili zorunlu araçlardan olup aynı yönetmeliğin 35/c maddesi tescilli olmayan araçların

satış ve devirlerinin geçerli olması için sahiplik belgesi esas alınarak noterlerce yapılacağı öngörülmüş, somut olayda ise, dava konusu iş makinesi tescile tabi olan araç niteliğinde olmasına rağmen davacının sahiplik belgesi esas alınarak noterce yapılacak devir işlemi ile mülkiyeti kazandığı iddia ve ispat edilememiş bulunmasına göre davacı 3.kişi vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanunun uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 1,25 TL kalan harcının temyiz eden davacı 3.kişiden alınmasına 15.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6692, Karar No: 2018/15609, Tarih: 17.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/6692 E.  ,  2018/15609 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından sanık ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b, 143 ve 116/4. maddeleri gereğince 2 yıl 4 ay hapis ve 2 yıl hapis cezaları ile cezalandırılmasına dair Eskişehir 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 28/12/2011 tarihli ve 2011/376 esas, 2011/960 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 24/09/2018 gün ve 94660652-105-26-11214-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02/10/2018 gün ve 2018/79106 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, sanık ile birlikte suç işleyen dosyanın diğer sanığı ...'ın temyiz başvurusu üzerine Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 23/05/2018 tarihli ve 2016/818 esas, 2018/6719 karar sayılı ilâmında, “Temyiz dışı sanık ...’nun olay günü saat 20:00-20:30 sıralarında katılana ait ikamete girmeye karar verdiklerini savunduğu, suça sürüklenen çocuk ...’ın üzerine atılı suçu kabul etmediği, katılanın da görgüye dayalı bilgisinin olmadığı ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alındığında gece vaktinin, saat 20:35’ten itibaren başladığının anlaşılması karşısında; suçun gece işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek şekilde değerlendirilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini, bozmayı gerektirmiş” şeklinde belirtildiği üzere, sanığın suça konu eylemlerini gece işlediklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğunun açıklanıp tartışılmadan karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Hükümlü ...’nun olay günü saat 20:00-20:30 sıralarında katılana ait ikamete girmeye karar verdiklerini savunduğu, katılanın da görgüye dayalı bilgisinin olmadığı ve UYAP'tan alınan güneşin doğuş ve batış çizelgesine göre, suç tarihinde yaz saati uygulaması da dikkate alındığında gece vaktinin, saat 20:35’ten itibaren başladığının anlaşılması karşısında; suçun gece işlendiğine ilişkin kanıtlar denetime olanak verecek şekilde değerlendirilmeden, hükümlü hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. ve 116/4. maddelerinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, (ESKİŞEHİR) 5. Asliye Ceza Mahkemesinden verilip kesinleşen 28.12.2011 gün ve 2011/376 E., 2011/960 K. sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle; hükümlü hakkında hırsızlık suçundan TCK’nın 142/1-b maddesi gereğince temel ceza olarak tayin olunan 2 yıl hapis cezasının sonuç ceza olarak belirlenmesine; hükümlünün konut dokunulmazlığının ihlali suçundan TCK’nın 116/1. maddesi gereğince 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve devamında aynı Kanun’un 119/1-c maddesinin uygulanması ile bir kat artırım yapılması suretiyle konut dokunulmazlığının ihlali suçundan sonuç cezanın 12 ay hapis olarak belirlenmesine, infazın bu miktarlar üzerinden yapılmasına, hükmün diğer bölümlerinin aynen korunmasına, 17/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4173, Karar No: 2009/6829, Tarih: 09.04.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/4173 E.  ,  2009/6829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm kusur, nafakalar ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Boşanmaya neden olan olaylarda güven sarsıcı davranışlar içerisine giren davacı koca tam kusurludur. Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi koşulları da gerçekleşmemiştir.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebIlmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma sebebi yapılmamış yanlışlığa işaret olunmakla yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 09.04.2009 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2015/6525, Karar No: 2015/11091, Tarih: 27.10.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/6525 E.  ,  2015/11091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KONYA 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2014

NUMARASI : 2014/684-2014/715

Taraflar arasında görülen davada Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 19/12/2014 tarih ve 2014/684-2014/715 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Essen Eyalet Mahkemesi tarafından verilen 19.10.2009 tarihli 3 O 303/08 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, kararın tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve dosya kapsamına göre, feragat nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nın 186. maddesi uyarınca, tarafların tüm delilleri toplanıp inceledikten ve son sözleri dinlenip duruşmanın bittiği bildirildikten sonra, hakimin, aynı yasanın 298. maddesi uyarınca, kararı gerekçesi ile birlikte yazması ve hüküm sonucunu 297. maddede öngörülen biçimde tefhim etmesi asıldır. Ne var ki, uygulamada HMK'nın 294/4. maddesi hükmüne dayanılarak, zorunlu nedenlerle sadece hükmün sonucu tutanağa geçirilip tefhim edilmekte, gerekçeli karar daha sonra yazılmaktadır.

İşte bu gibi hallerde, HMK'nın 297. maddesine uygun olarak tarafların hak ve yükümlülüklerini açıkça gösteren tefhim ile aleniyet ve hukuki varlık kazanan kısa karara uygun biçimde gerekçeli kararın yazılması zorunludur. Esasen, kısa karar yazıp tefhim etmekle davadan el çekmiş olan hakimin, artık bu kararını değiştirmesine de yasal olanak yoktur. Öte yandan, kısa kararla gerekçeli kararın çelişkili olması yargılamanın aleniyetine, kararların alenen tefhim edilmesine ilişkin Anayasa'nın 141. maddesi ile HMK'nın yukarıda değinilen buyurucu nitelikteki maddelerine de aykırı bir durum yaratır. Ayrıca anılan husus kamu düzenine ilişkin olup, gözetilmesi yasa ile hakime yükletilmiş bir ödevdir. Aksi düşünce ve uygulama yargının, yargıcın ve kararlarının her türlü düşünceden uzak, saygın ve güvenilir olması ilkesi ile de bağdaşmaz.

Somut olayda; kararın hüküm kısmında feragat nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği belirtilmiş olmasına rağmen karar gerekçesinde davanın feragat nedeniyle reddine karar verildiği açıklanarak hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye yol açılması doğru olmamış, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Somut olayda; kararın hüküm kısmında feragat nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği belirtilmiş olmasına rağmen karar gerekçesinde davanın feragat nedeniyle reddine karar verildiği açıklanarak hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye yol açılması doğru olmamış, kararın bu yönden bozulması gerekmiştir.

Ayrıca, dava tarihinde yürürlükte olan HMK'nın 311. maddesinin (1). fıkrasında belirtildiği üzere feragat, kesin hüküm gibi hukuki sonuç doğurur ve aynı yasanın 309. maddesinin (4). fıkrası uyarınca feragat kayıtsız ve şartsız olmalıdır. Eldeki davada, dosyada mecut "İbraname" başlıklı belge kayıtsız şartsız feragat de içermemektedir. Yine, uyulan bozma ilamında davalı şirket tarafından sunulan söz konusu "İbraname" başlıklı belgenin değerlendirilerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği belirtilmiş olmasına rağmen mahkemece bu hususta bir değerlendirme yapılmayarak bozma ilamının gereğinin yerine getirilmemesi de yerinde görülmemiştir.

2- Bozma sebep ve şekline göre de davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 27/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6113, Karar No: 2013/2955, Tarih: 04.02.2013

**7. Ceza Dairesi         2010/6113 E.  ,  2013/2955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı beraatlerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Katılan araç sahibi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Hükmün gerekçesine yönelik bulunmayan ve temyizde hukuki yararı olmayan araç sahibi vekilinin temyiz inceleme isteğinin 1412 sayılı CMUK'nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Katılan ... İdaresi vekilinin temyizine göre yapılan incelemede;

Sanıklar ... ve ... beyanlarında suça konu eşyanın Doğubayazıt Gürbulak Sınır Kapısından ... Gümrükleme İth. İhr. Tek. Gıda San. Tic. Ltd. Şti. tarafından yüklenilmiş olduğunu beyan ettikleri, sanık ...'ün ise hoparlör ve anfileri Gürbulak Sınır Kapısından yükleyerek kullandığı 34 ... 6302 tırla Şanlıurfa'ya getirdiği cihetle; suça konu eşyanın sahibi olmayan ve soruşturma aşamasında dinlenilen ...'ın sunduğu faturaların malları temsil etmeyeceği gözetilerek sanıkların mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, katılan ... İdaresi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 04.02.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14931, Karar No: 2018/4681, Tarih: 29.03.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/14931 E.  ,  2018/4681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

18.12.2013 tarihli olay, yakalama, üst yoklama, muhafaza altına alma ve teslim tutanağına göre; olay günü 07:30 sıralarında haber merkezinin 17 Eylül Mahallesi Şehit Şenkon Sokak üzerinde bulunan inşaattan at arabalı şahısların hırsızlık yaptıkları anonsu üzerine kolluk güçlerinin bahse konu inşaata geçerek çevrede araştırma yaptıkları ve farklı bir sokakta at arabası ile birlikte sanık ile temyiz dışı suça sürüklenen çocuğu katılanın inşaatından çaldıkları 20 adet inşaat demiri ve 25 adet civarındaki kelepçe demirleri ile birlikte yakaladıkları ve katılan ile irtibata geçerek at arabasındaki demirleri gösterdikten sonra katılanın inşaatından çalındıklarının anlaşılması üzerine teslim ettiklerinin anlaşılması, katılanın aşamalarda alınan beyanlarında komşusu olan yaşlı bayanın demirlerin çalındığını gördüğünü, olay günü 08:00 sıralarında polislerin gelerek inşaatından demirlerin çalındığını söylediklerini belirtmesi ve katılanın komşusunun inşaattan yapılan hırsızlığı görmesi ile olayın gerçekleştiği inşaatın adresi belirtilerek yapılan ihbar üzerine sanığın yakalanmış olduğunun anlaşılması karşısında, sanığın kollukta polisler durdurduğunda demirleri aldıkları inşaatı gösterdiklerine dair beyana itibar edilerek sanık hakkında TCK 168/1. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin görüşe iştirak edilmemiş, 6352 sayılı Yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, sanığa yüklenen yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olması nedeniyle Devlet Hazinesi üzerinde bırakılması hususu infaz aşamasında resen dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 Sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,