muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2868, Karar No: 2019/9237, Tarih: 23.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/2868 E.  ,  2019/9237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Emniyet görevlilerince düzenlenmiş 22/02/2015 tarihli tutanağa göre, sanığın alkollü olduğu halde araca binerek kaçmaya çalıştığı, aracı hareket ettirdiği esnada açık olan ön yolcu kapısından müdahale edilerek, aracın durdurulduğunun belirtilmesi ve görgü tanığı Hasan Tatla’nın beyanı ile düzenlenen alkol tutanağına göre de sanığın 1,70 promil alkollü olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğu gözetilmeden mahkumiyeti yerine beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, mahalli Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme kısmen uygun olarak BOZULMASINA, 23/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10963, Karar No: 2021/4861, Tarih: 12.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/10963 E.  ,  2021/4861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4077, Karar No: 2017/8427, Tarih: 26.10.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/4077 E.  ,  2017/8427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, 16/06/2011 havale tarihli dilekçesi ile; ... köyünde 5304 sayılı Kanun ile değişik 3402 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılan kadastro çalışmalarında orman alanlarının kısmî ilâna çıkartıldığını, ... köyü sınırları içinde bulunan, 107 ada 1 sayılı orman parselinin bitişiğinde yer alan 1559 ve 1564 numaralı OS noktalarının güney istikametindeki sahanın orman sınırı dışında bırakıldığı iddiasıyla bu taşınmazın orman niteliğiyle Hazine adına tescilini istemiştir.

Arazi kadastrosu sırasında dava konusu yerler 213 ada 5 ve 10 parsel sayılı sırasıyla 3569,23 m2 ve 6944,16 m2 yüzölçümü ile vasıf ve malik haneleri boş bırakılarak davalı olarak tespit edilmiş ve mahkemeye gönderilmiştir.

Mahkemece, tutanak zilyetleri davaya dahil edilerek yapılan yargılama sonucunda: davanın reddine, 213 ada 5 sayılı parselin fındık bahçesi vasfıyla ... adına, 213 ada 10 sayılı parselin fındık bahçesi vasfıyla ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi vekili ve davalı Hazine vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2015/4346/2698 E. K sayılı kararıyla bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma ilamında özetle: "Mahkemece, çekişmeli taşınmazların eski tarihli memleket haritasında açık alanda kaldığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiş ise de, orman bilirkişi kurulu raporunda çekişmeli 213 ada 5 parsel üzerinde meşe, doğu gürgeni, kayacık, akağaç ve sarıçam türü ağaçlar bulunduğu, 1971 yılı memleket haritasında beyaza boyalı alanda olduğu ancak 1969 yılı hava fotoğrafında orman alanı olduğu ve taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu bildirilmiş, iade kararımız üzerine alınan ek raporda ise taşınmazların birbirine bitişik ve aynı nitelikte olduğu, üzerlerinde ince ve sık tepeli meşe baltalığı ile normal (0,7-1,0) kapalılıkta (b) ve (c) çağlarında sarıçam ve doğu gürgeni ağaçlarının bulunduğu bildirilmiş ve ayrıca çekişmeli taşınmazların da aplikasyon yapılan hava fotoğrafında koyu alanda kaldığı anlaşılmaktadır.

Mahkeme gerekçesinde, taşınmazların memleket haritasında açıkta alanda olduğu belirtilmiş ise de, memleket haritaları, hava fotoğrafları esas alınarak düzenlenmekte olup, 1971 yılı memleket haritasının dayanağı olan 1969 yılı hava fotoğrafında çekişmeli taşınmazların koyu alanda kaldığı ve aynı zamanda da eylemli orman olduğu anlaşıldığından, mahkemece, Orman Yönetiminin davasının kabulüne karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir. " hususlarına değinilmiştir.

Mahkmece bozma ilmaın uyularak yapılan yargılama sonucu davanın kabulü ile çekişmeli 213 ada 5 ve 10 parsel sayılı taşınmazların kadastro tespitlerinin iptaliile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastrosu ve kadastro tesbitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde, 3402 sayılı Kanunun 5304 sayılı Kanun ile değişik 4. maddesi hükümlerine göre yapılıp 18/05/2011 - 16/06/2011 tarihleri arasında ilân edilen orman kadastrosu ve 18/11/2011 - 19/12/201 tarihleri arasında ilân edilen arazi kadastro çalışmaları vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanununun değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 26/10/2017 gününde oy birliği ile karar

verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18569, Karar No: 2014/1129, Tarih: 28.01.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/18569 E.  ,  2014/1129 K.**

* MEVSİMLİK İŞ SÖZLEŞMELERİ

* ASKI DÖNEMİ

* SÖZLEŞMENİN FESHİ

* KIDEM VE İHBAR TAZMİNATI

* İŞ KANUNU (4857) Madde 11

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2.Davacı vekili, davacının pres ustası olarak 20.03.1994-28.10.2011 tarihleri arasında mevsimlik olarak çalıştığını, kış döneminde iş akdinin askıda olduğunu, ancak işverenin çalıştıracağı işçiye Ocak-Şubat aylarında avans verdiğini, avans verilmeyen işçinin işe çağrılmadığını, bunun işyeri uygulaması haline geldiğini, davacının avansı ve eksik ücretini konuşmak üzere bir kaç kez işverenle görüşmeye gittiğini, en son gittiği 14.02.2012'de avansı ve eksik ücretini istediğinde işverenin "artık seni çalıştırmayacağız, eksik ücretini de vermeyeceğiz, beğendiğin yere git,..." diyerek müvekkilini işten çıkardığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 14.02.2012 tarihinde işyerine gelip başka bir işyeri ile anlaştığı için işten ayrılmak istediğini bildirdiğini, ancak işten atılmış gibi tüm tazminatlarının kendisine ödenmesini talep ettiğini, şirket yetkililerinin işten çıkarılmadığını, işin mevsimlik olması nedeniyle işyerinin faaliyetine ara vermiş durumda .../..

olduğunu ve işyerinde faaliyete başlanacağında kendisinin işe davet edileceğini söylediklerini, işyerinde avans uygulaması olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

olduğunu ve işyerinde faaliyete başlanacağında kendisinin işe davet edileceğini söylediklerini, işyerinde avans uygulaması olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davacının, davalı işverene ait kiremit fabrikasında 20/03/1994 tarihinde mevsimlik işçi olarak çalışmaya başladığı, davacı vekilince, davacı işçinin sezon dışında iş akdi askıda iken işverenden avans istemek için gittiğinde işten çıkartıldığını iddia ettiği, kural olarak işçilik alacaklarına ilişkin tazminat davalarında iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine ilişkin ispat yükünün davalı işveren üzerinde olduğu, davalı vekilince; davacının başka bir iş yeri ile anlaşması üzerine işi bıraktığını iddia ettiği, davalı vekilinin dosyaya 24-25-26 Nisan 2012 tarihli devamsızlık tutanakları ve 10/04/2012 tarihli sezon açılışında gönderilen "işe davet telgrafını" delil olarak sunduğu, dinlenen davacı tanıklarının davacının işverenle 3 günlük yevmiyesinin eksik gösterilmesi nedeniyle tartıştığını ve bunun sonucu işten kovulduğunu beyan ettikleri, bu dava tarihinin 16/02/2012 tarihi olup, dava dilekçesinin davalı şirkete 02/03/2012 tarihinde tebliğ edildiği ve bu nedenle işveren tarafından gönderilen işe davet ve devamsızlık tutanaklarının dava dilekçesinin tebliğinden sonra düzenlendiği, 1994 yılından 2011 yılına kadar bütün sezonlarda düzenli olarak iş yerinde çalışan bir işçinin sebepsiz ve kıdem tazminatına engel olacak şekilde işi bırakmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesiyle haklı fesih ispatlanamadığından davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Uyuşmazlık feshin haklı olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde sürdürüldüğü veya tüm yıl boyunca çalışılmakla birlikte çalışmanın yılın belirli dönemlerinde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Söz konusu dönemler işin niteliğine göre uzun veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer dönemlerinde iş sözleşmelerinin, ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektirdiği işler mevsimlik iş olarak değerlendirilir.

Mevsimlik iş sözleşmeleri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11 inci maddesindeki hükümlere uygun olarak, belirli süreli olarak yapılabileceği gibi belirsiz süreli olarak da kurulabilir. Tek bir mevsim için yapılmış belirli süreli iş sözleşmesi, mevsimin bitimi ile kendiliğinden sona erer ve bu durumda işçi ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamaz.

Buna karşılık, işçi ile işveren arasında mevsimlik bir işte belirli süreli iş sözleşmesi yapılmış ve izleyen yıllarda da zincirleme mevsimlik iş sözleşmeleriyle çalışılmışsa, değinilen maddenin son fıkrası uyarınca iş sözleşmesi belirsiz süreli nitelik kazanacaktır.

Buna karşılık, işçi ile işveren arasında mevsimlik bir işte belirli süreli iş sözleşmesi yapılmış ve izleyen yıllarda da zincirleme mevsimlik iş sözleşmeleriyle çalışılmışsa, değinilen maddenin son fıkrası uyarınca iş sözleşmesi belirsiz süreli nitelik kazanacaktır.

Mevsimlik iş sözleşmeleri, tarafların karşılıklı anlaşmasıyla belirli süreli yapılmışsa sürenin sona ermesi, işçinin ölümü ya da süresinin sona ermesinden önce fesih ihbarıyla iş sözleşmesi sona erer. Belirsiz süreli sözleşme ile işe alınan ve mevsimin sona ermesi nedeniyle işyerinden ayrılan bu işçilerin iş sözleşmeleri kendiliğinden sona ermez, fakat ertesi yılın iş sezonunun başına kadar askıda kalır. Mevsim bitimi ile askıya alınan iş sözleşmesi, tarafların fesih iradesi yok ise feshedilmiş olmaz. Ertesi yıl mevsim başında işe alınmayan işçinin iş sözleşmesi işveren tarafından feshedilmiş sayılır. Fakat davet edildiği halde işbaşı yapmayan işçinin iş sözleşmesi devamsızlık nedeniyle işveren tarafından haklı nedenle feshedilmiş veya işçi tarafından bozulmuş sayılır.

Mevsime tabi olarak yapılan işlerde, belirsiz süreli iş sözleşmesiyle çalışan işçi, hizmet edimini ancak iş mevsiminde ifa etmekle yükümlüdür. Mevsimlik çalışmanın sona ermesi nedeniyle işyerinden ayrılmak zorunda kalan, fakat iş sözleşmesi bozulmamış olan işçi, ertesi mevsim başına kadar işverene hizmet etmek, işveren de ona ücret ödemek zorunda değildir. Bir başka anlatımla, işçi ve işverenin iş sözleşmesinden doğan temel borçları bir sonraki mevsim başına kadar askıya alınmaktadır. Askı döneminde, işçinin iş görme, işverenin ise ücret ödeme borcu ortadan kalkmakta, ancak işçinin sadakat ve kısmen işyerindeki kurallara uyma borcu, buna karşın işverenin de gözetme ve eşit işlem borçları devam etmektedir. İşçi mevsim başında işbaşı yapınca, tarafların askıda olan temel borçları yeniden aktif hale gelir. Mevsim sona ermiş olmasına rağmen, iş sözleşmesi bozulmamış olduğu için yeni mevsim başında tarafların tekrar sözleşme yapmalarına gerek kalmaksızın işçinin iş görme edimini ifa, işverenin de işçisine iş verme ve ücret ödeme borçları yeniden yürürlük kazanacaktır.

Somut olayda davacı askı dönemi içerisinde avans verilmemesi nedeniyle 14.02.2012 tarihinde işverenle tartıştığını ve haksız olarak sözleşmesinin feshedildiğini iddia etmiştir. Davalı ise askı döneminde davacının görüşmeye gelerek tazminatlarını alıp başka bir yerde çalışmak istediğini, işten çıkarılmadığını, sezon başlangıcında Nisan ayında başlaması için davet gönderdiklerini savunmuştur.

Somut olayda davacı askı dönemi içerisinde avans verilmemesi nedeniyle 14.02.2012 tarihinde işverenle tartıştığını ve haksız olarak sözleşmesinin feshedildiğini iddia etmiştir. Davalı ise askı döneminde davacının görüşmeye gelerek tazminatlarını alıp başka bir yerde çalışmak istediğini, işten çıkarılmadığını, sezon başlangıcında Nisan ayında başlaması için davet gönderdiklerini savunmuştur.

Yukarıda ilke kısmında açıklandığı üzere askı dönemi içerisinde tarafların sözleşmeden kaynaklı borçları sona erer. Davalı işverenin ne ücret ne de avans ödemesi yükümlülüğü yoktur. Askı döneminde avans verilmesinin işyeri uygulaması niteliğinde olduğu ispatlanamadığı gibi mevsimlik işin özelliği bu uygulamayla bağdaşır nitelikte de değildir. Davacı tanıklarının sözleşmenin işveren tarafından feshedildiğini ispata yeterli görgüye dayalı bilgileri bulunmamaktadır. Sezon başlangıcını beklemeden askı dönemi içerisinde dava açmakla işçi sözleşmeyi haksız feshettiğinden kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 28/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1903, Karar No: 2010/8791, Tarih: 21.09.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/1903 E.  ,  2010/8791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Davacılar murisinin, iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle, 168.184.90 TL maddi ve manevi tazminatın yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine ilişkin hükmün süresi içinde temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmesi ve davacılar vekilince de duruşma talep edilmesi üzerine, dosya incelenerek, işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 21.09.2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davacılar vekili Avukat ... ile karşı taraf vekili Avukat ... geldiler. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan Avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü ve aşağıda karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere temyizin kapsamı ve temyiz nedenlerine göre davalının tüm davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 02.08.2004 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davacılardan ... ve ...’nin maddi tazminat istemlerinin kabulüne, davacılar ..., ... ve ...’nin maddi zararları sigorta tahsisleri peşin sermaye değeri ile karşılandığından maddi tazminat istemlerinin reddine, davacıların manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne karar verilmiş ve bu karar süresinde taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Temyizin kapsamı ve nedenleri dikkate alındığında,yerel mahkemenin maddi ve manevi tazminata ilişkin kararı yerindedir. Ne var ki davacılar ..., ... ve ...’nin maddi tazminat istemlerinin reddinin, dava açıldıktan sonra hak sahiplerine bağlanan gelirin peşin sermaye değerindeki artışlardan kaynaklanmasına ve dava açılırken davacıların bu hususu bilebilmesinin mümkün bulunmamasına göre, anılan davacıların maddi tazminat istemlerinin reddi nedeniyle davalı yararına avukatlık ücretine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 7. bendinin tamamen silinmesine, yerine;

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 7. bendinin tamamen silinmesine, yerine;

“Hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret tarifesine göre, vekil ile temsil edilen davalı yararına reddedilen manevi tazminat miktarı üzerinden Davacı ...’den 4.600,00-TL, davacı ...’den 1.200,00-TL, davacılar ..., ... ve ...’nin her birinden 2.400,00’er TL, davacılar ..., ..., ...’nin her birinden 1.000,00’er TL avukatlık ücretinin alınarak davalıya verilmesine, davacılar ..., ... ve ...’nin maddi tazminat istemlerinin reddinin, katsayı değişiklikleri sonucu sigorta tahsisleri peşin sermaye değerindeki artışlardan kaynaklanmasına ve davacıların dava açılırken bu hususu bilebilmesinin mümkün bulunmamasına göre, maddi tazminat istemlerinin reddi nedeniyle davalı yararına avukatlık ücreti verilmesine yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, davacılar yararına takdir edilen 750.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlere yükletilmesine,

21.09.2010gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/33697, Karar No: 2024/6136, Tarih: 07.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/33697 E.  ,  2024/6136 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/629 E., 2019/1907 K.

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İzmir 20. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2013 tarihli 2013/190 Esas 2013/429 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında,

a. Görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu ve 62 nci maddeleri uyarınca verilen 1 ay 7 gün hapis cezasının,

b. Hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ve dördüncü fıkrası, 29 uncu ve 62 nci maddeleri uyarınca verilen 3 ay 26 gün hapis cezasının,

5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereği açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

2. İzmir 20. Asliye Ceza Mahkemesinin, 29.11.2018 tarihli ve 2018/865 Esas, 2018/917 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında açıklanması geri bırakılan hükümler denetim süresi içinde kasıtlı suç işlediğinden bahisle açıklanmış, cezaların ertelenmesine karar verilmiştir.

3. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararı ile sanık hakkında,

a.Görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci ve dördüncü fıkraları, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 9 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b.Hakaret suçundan 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi ile dördüncü fıkrası, 43 üncü, 62 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 1 yıl 2 ay 17 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

4. Tebliğname temyiz isteminin reddi yönünde görüş bildirmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi; kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanığın yüksek sesle müzik dinleyerek etrafı rahatsız ettiği ihbarı üzerine şikayetçi polis memurlarının olay yerine gittikleri, sanığın sinkaflı hakaret edip şikayetçilerin üzerine süs eşyası ve balta fırlattığı İlk Derece Mahkemesince kabul edilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü