muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9738, Karar No: 2016/2217, Tarih: 24.02.2016

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Somut olayda Mahkemece bozmadan sonra düzenlenen ve hükme esas alınan 26.09.2014 tarihli aktüer raporunda kaza tarihinden rapor tarihine (26.09.2014) kadar hesaplama yapılmış ve davalı ...'ın işleteni olduğu aracın ZMSS'si olan dava dışı .... tarafından davacı tarafa yapılan 40.000,00 TL lik maluliyet tazminatı ödemesi, ödeme tarihi ile rapor tarihi (26.09.2014) arasında güncelleştirilerek toplam tazminattan düşülerek hesaplama yapılmıştır. Bozmadan önceki kararı davalılar vekili ile davacılar vekili temyiz etmiş, Yargıtay ... Hukuk Dairesinin 19.12.2011 tarih, 2010/11379 esas, 2011/13668 karar sayılı ilamı ile davacılar vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir. Bu nedenle, davalılar lehine oluşan usuli kazanılmış haklar gözetilerek bozmadan sonra alınan aktüer raporunda yapılan hesaplamanın bozmadan önceki rapor tarihindeki veriler esas alınarak yapılması, yine dava dışı sigorta şirketi tarafından yapılan ödemenin ödeme tarihi ile bozmadan önceki rapor tarihine kadar güncellemesi yapılarak tazminattan mahsup edilmesi gerekirken, bozmadan sonraki rapor tarihi dikkate alınarak hesaplama yapılan aktüerya hesabı gereğince karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozma nedeni yapılmıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 24.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14709, Karar No: 2012/4546, Tarih: 12.03.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/14709 E.  ,  2012/4546 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile 1-... adına Av. ... 2-.... adına Av. ... ....3-... 4-... 5-.... arasındaki dava hakkında ....Mahkemesinden verilen 29.06.2010 günlü ve 519/490 sayılı hükmün, davalılardan, ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

1- İş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değeri, hak sahiplerinin yaşı, gelirin kesilme olasılığı ve iskonto oranı gözetilerek belirlenen tutarı ifade etmektedir. 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi ise, "malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları ile iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından hak kazanılan aylık ve gelirler birleşirse, sigortalıya veya hak sahibine bu aylık ve gelirlerden yüksek olanın tümü, eksik olanın da yarısı bağlanır. Bu aylık ve gelirler eşitse, iş kazalarıyla meslek hastalıkları sigortasından bağlanan gelirin tümü, malullük, yaşlılık ve ölüm sigortalarından bağlanan aylığın da yarısı verilir." düzenlemesini içermektedir.

İş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelire, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uygulanmış ve gelirlerde düşme olmuştur.

Dava, konusu edilen gelirlerin, 506 sayılı Yasa'nın 92. maddesi uyarınca düştüğü gerçeği karşısında, bu indirimin davalının tazminle sorumlu olduğu ilk peşin sermaye değerli gelir miktarına da yansıtılması gerektiğinden, gelirin başlangıç tarihi itibariyle, 506 sayılı Yasanın 92. madde uygulaması gözetilerek belirlenmiş miktarını gösterir bilgi kurumdan sorularak, gelecek cevabın eklenmesinden ,

2- a)...Mahkemesinin; ....sayılı ve, yine aynı mahkemenin .... Karar sayılı, temyize konu olaya ilişkin olarak açılan ceza dosyalarının,

b).... Mahkemesinin....ve aynı mahkemenin .... sayılı dava dosyalarının, celp edilip eklenmesinden sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24001, Karar No: 2015/30138, Tarih: 26.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/24001 E.  ,  2015/30138 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/222972

MAHKEMESİ : İzmir 3. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/04/2012

NUMARASI : 2011/183 (E) ve 2012/113 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik, görevi kötüye kullanmak

1-Sanık hakkında görevi kötüye kullanma suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına dair hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5560 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp itiraza tabi olduğu, verilen kararın katılan vekilinin itirazı üzerine itiraz mercii olan İzmir 4. Ağır Ceza

Mahkemesi'nin 21.06.2012 gün ve 2012/732 değişik karar sayılı ilamı ile itirazın reddine karar verildiği ve kesinleştiği anlaşılmakla; dosyanın bu yönden incelenmeksizin mahalline İADESİNE, dava dosyasının mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2-Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

O yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteminin sanığın lehine olduğu kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçların uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

ancak:

Posta dağıtım görevlisi olan sanığın, dağıtması gereken belgelerin teslim listelerinde bir kısım alıcının yerine imza atması şeklinde kabul edilen eylemde; sanığın dağıtması gereken belge sayısının 1500-2000 civarında olması, iki bölgeden sorumlu olması nedeniyle yetiştirebilmek için gönderilerin bir kısmını posta kutularına bırakıp alıcıların yerine imza attığını savunması, PTT Genel Müdürlüğünün 12.10.2011 ve 27.03.2012 tarihli yazı içeriklerine göre gönderilerin tebliği gereken belgelerden olmadığı, dava konusu belgeler nedeniyle mağdur olduğunu belirterek başvuru yapan kimsenin olmadığı, bir dağıtıcının 400-500 gönderi ya da 60-70 tebligat dağıtmasının öngörüldüğünün bildirilmesi karşısında; teslim listesinde sanığın yerine imza attığı kişilerin belgelerin kendilerine ulaşıp ulaşmadığı bakımından tanık olarak dinlenmesi, sanığın görevli olduğu yerde kaç dağıtım görevlisi bulunduğu, mevzuata göre kaç kişinin çalışması gerektiği ve ne kadar gönderi dağıtmasının öngörüldüğü araştırıldıktan sonra sonucuna göre olayda, gereksiz sahtecilik gerçek bir durumun belgelendirilmesi için sahtecilik veya görevi kötüye kullanmak suçunun bulunup bulunmadığı değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun takdiri yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de,

2-Kamu görevlisi olan sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 204/2. maddesinin uygulanmaması,

Kabule göre de,

2-Kamu görevlisi olan sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 204/2. maddesinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı, sanık müdafii ile Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ceza miktarı yönünden kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 26.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8114, Karar No: 2012/8239, Tarih: 18.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/8114 E.  ,  2012/8239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 25/02/2010 tarih ve 2009/294-2010/61 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 18/05/2012 günü hazır bulunan davacı vekilleri Av.... ve Av...... ile davalı vekili Av..... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Almanya Dortmund Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından verilen 08.10.2007 tarihli, 7 O 27/07 numaralı kararın kesinleştiğini ileri sürerek, tenfizine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre, tenfizi istenen kararın 1965 tarihli Adli Yardımlaşmaya İlişkin Lahey Sözleşmesi'nde belirtilen usulde tebliğ edilmediği, doğrudan posta yolu ile tebligatın yapıldığı, bu itibarla kesinleşmiş bir kararın mevcut olmadığı, kurulan hükmün TTK’nun 329 ve 405/2. maddesine aykırı olduğu, benzer nitelikteki Türkiye’de açılan davaların bu nedenle reddedilmesi nedeniyle eşitlik ilkesine aykırılık oluşturduğu, ayrıca tenfizi istenen kararda şirket hisselerinin davalıya iadesine karar verilmemesi nedeniyle mükerrer tahsilata neden olunabileceği, tüm bu durumların açıkça kamu düzenine aykırılık oluşturduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve katılma yolu ile davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına yabancı mahkeme kararının tenfiz edilebilmesi için kararın Lahey Sözleşmesi hükümleri uyarınca kesinleşmesinin gerekmesine, somut olayda ise tenfizi talep edilen kararın Lahey Sözleşmesi uyarınca yetkili makamlar aracılığıyla tebliğ edilmeyip, posta yoluyla tebliğ edilmesi nedeniyle kesinleşmediğinden mahkemece sırf bu nedenle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, ayrıca yerinde bulunmayan diğer gerekçelerin de davanın reddine dayanak yapılması doğru değil ise de yukarıda da belirtildiği üzere usulünce kesinleştirilmiş bir karar bulunmadığından yerinde olan bu gerekçeye göre taraf vekillerinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddi ile sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA, takdir olunan 900,00 TL vekalet ücretinin her bir yandan alınarak yek diğerine verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 4,00'ar TL temyiz ilam harcının temyiz eden taraflardan ayrı ayrı alınmasına, 18/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34325, Karar No: 2014/36391, Tarih: 22.12.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/34325 E.  ,  2014/36391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Karşıyaka 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/09/2014

NUMARASI : 2013/182-2014/244

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı asıl işverenin Aliağa'daki işyerinde değişik altişverenler nezdinde çalıştığını, iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiğini belirterek kıdem, ihbar tazminatı ve birkısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın husumet yönünden reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dava olunanın dava açıldığı tarihteki ikametgahı İzmir'de bulunduğundan İzmir İş Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yetkili mahkemenin hangi yer iş mahkemesi olduğu taraflar arasında tartışmalıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Kanun'da yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir.

Yetkili mahkemenin belirlenmesinde önemli olan işin yapıldığı işyeri tanımına, 5521 sayılı Kanun'da yer verilmemiştir. İşyeri, 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre, işveren tarafından mal veya hizmet üretmek amacıyla maddi olan ve olmayan unsurlar ile işçinin birlikte örgütlendiği birime işyeri denir.

Somut olayda davacı, davalı asıl işverenin A.'da değişik altişverenler nezdindeki işyerinde çalıştığını belirterek işçilik alacaklarına ilişkin davayı 29.05.2013 tarihinde Karşıyaka İş Mahkemesinde açmıştır. Mahkemece davalının ikametgah adresi İzmir'de bulunduğundan 6100 sayıl Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 6. maddesi gereğince anılan yer mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir. Ancak yukarıda açıklanan kanuni düzenleme gereği iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. İş mahkemelerinde yetki kuralı işçiyi koruma amaçlı düzenlenmiştir ve kanunda belirlenen yetkili mahkemelerden birini seçme hakkı da işçidedir. Dosya içeriğine göre davacının fiilen işini yaptığı yer A.'da, dava olunanın dava açıldığı tarihteki adresi ise İzmir'de bulunmaktadır. Davacı, tercih hakkını fiilen çalıştığı yer mahkemesinden yana kullanmış ve davanın açıldığı tarihte A.'daki iş davalarına bakmakla yetkili Karşıyaka İş Mahkemesinde davasını açmıştır. Mahkemece, yargılama devam ederken 08.07.2013 tarihinde A. İş Mahkemesinin faaliyete geçmiş olması ve İş Mahkemelerinde yetki kuralının kamu düzeninden olduğu gözetilerek dosyanın anılan yer mahkemesine gönderilmesine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.12.2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3613, Karar No: 2021/115, Tarih: 19.01.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/3613 E.  ,  2021/115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Elazığ 3. Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 30.04.2019 tarih ve 2016/312- 2019/206 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davacı banka ile dava dışı...arasındaki genel kredi sözleşmesinde davalıların murisi ...'in de müteselsil kefil olduğunu, borcun ödenmemesi sebebiyle Elazığ 4. İcra Müdürlüğü'nün 2011/6919 sayılı dosyasından davalı mirasçılar aleyhine başlatılan takibe davalıların haksız olarak itiraz ettiğini, kefaletin usule uygun olduğunu ileri sürerek itirazın iptaline, takibin devamına ve davalılar aleyhine %40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, kefaletin usulsüz olduğunu, kefalet limitinin sözleşmeye sonradan yazılmış olduğunun çıplak gözle bile anlaşılabildiğini, sözleşme tarihi olan 2006 yılında YTL kullanıldığı halde sözleşmedeki miktarın TL olarak sonradan yazılmış olduğunu, kefaletin geçersiz olduğunu, imzanın murise ait olup olmadığının, sözleşme tarihinde davacı bankanın belirtilen limitle ilgili damga vergisi yatırıp yatırmadığının, bahse konu kredilerin murisin ölümünden önce kullandırılıp kullandırılmadığının araştırılmasının gerektiğini, davalıların temerrüde de düşürülmediğini savunarak davanın reddine ve davacı aleyhine %40 tazminata karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, muris ...'in vefat tarihi olan 28.05.2008 tarihi itibariyle dava dışı borçlu ...'a kullandırılan 49.000,00 TL'lik kredinin, murisin vefat tarihinden önce 22.11.2007 tarihinde, 60.000,00 TL'lik kredinin murisin vefatından sonra 16.11.2009 tarihinde, 35.000,00 TL'lik kredinin yine murisin vefat tarihinden sonra 30.03.2009 tarihinde kapatıldığı, dava dışı borçlunun mevcut borcunun murisin vefatından sonra kullandırılan kredilere ilişkin olduğu, davalıların ise murisin vefatından sonra kullandırılan krediler sebebiyle bir sorumluluklarının olamayacağı, murisin vefatı davacı banka tarafından bilinmeden takibe girişilmiş olması sebebiyle kötüniyetten söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine, davacı tarafın kötü niyeti tespit edilemediğinden davalılar lehine kötü niyet tazminatına hükmedilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 14,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 19.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8446, Karar No: 2006/11169, Tarih: 14.09.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/8446 E.  ,  2006/11169 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı gerçek kişi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine 01.07.2005 tarihli dilekçesiyle ... Köyü (Mahallesi) 6649 ada 12 sayılı parselin, 1947 yılında yapılan orman tahdidinde orman sınırları içerisindeyken, 1988 yılında yapılan ve kesinleşen 3302 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması ile Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığını, taşınmazın kesinleşen orman sınırları içinde olduğu gözönünde bulundurulmadan, 1970 yılında yapılan genel kadastro sırasında, 1947 yılı orman kadastrosu sınırları içinde olduğu için tapulama dışı bırakılan ve ihdasen ... Belediyesi adına oluşturulup, sonra ... Belediyesine devredilen 319 sayılı parselin ifrazıyla tapu kaydının oluşturulduğunu, tahsis ve satışlar ile davalıya geçtiğini, hukuki dayanaktan yoksun ve yolsuz tescil niteliğindeki davalı adına olan tapu kaydının iptali ve Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava kesinleşen orman kadastro sınırları içindeyken yine kesinleşen 2/B madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılma işlemi kesinleşen parselin tapu kaydının iptal ve tesciline ilişkindir.

Arsa niteliğinde ve 268 m2 yüzölçümündeki tapuda davalı adına kayıtlı olan çekişmeli parsel genel kadastroda 1947 yılı orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı için tapulama dışı bırakılıp 1985 yılında ihdasen ... Belediyesi adına tescil edilen, ... Köyü 319 sayılı parselin ifrazıyla oluşmuştur.

Çekişmeli taşınmazın idari olarak içinde bulunduğu, ... Köyünde tesbit ve dava tarihinden önce 1946 yılında yapılıp 1947 yılında kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 1976 yılında yapılıp 17.03.1977 tarihinde ilan edilerek 17.03.1978 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 1744 sayılı yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, ... Merkez Beldesi sınırları içindeki tüm ormanlarda 1988 yılında yapılıp 15.06.1989 tarihinde ilan edilerek dava tarihinden önce kesinleşen aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Davalı, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir.

Davanın özelliği nedeniyle ... tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

Davalı, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir.

Davanın özelliği nedeniyle ... tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

1- 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan ... tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerinde geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun

-2- 2006/8446-11169

kurulmayan ve yasaya uygun görev yapmayan komisyonların yaptıkları işlemlerin de yasal olmayacağı ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları dışında kalan başka tapu kayıtlarına değer verilemeyeceği ve bu yerlerin zilyetlikte kazanılması konusunun içtihadı birleştirme kararının konusu olmadığı, sonucu ortaya çıkar.

2- 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesi “Devlet Ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak; diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzumlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır...” şeklinde olup, komisyonların nasıl ve kimlerin katılımı ile kurulacağını gösterdiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesi “5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa ... sahil mıntıkalarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedahüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.