muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/33603, Karar No: 2020/7941, Tarih: 08.09.2020

2-Sanıklar ..., ..., ... hakkında mala zarar verme ve hırsızlık suçlarından verilen beraat hükümleri ile sanık ... ve ... hakkında belgede sahtecilik suçlarından verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Sanıkların üzerilerine atılı suçları işledikleri yönünde cezalandırılmalarına yeter delil bulunmadığı anlaşılmakla mahkemenin kabullerinde isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanın temyiz itirazlarının reddi ile hükümlerin ONANMASINA,

3-Sanık ... hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan kurulan hüküm yönünden yapılan incelemede;

Her ne kadar çeklerin üzerinde cirosu bulunmasa da, çeklerin tedavüle konulmasını sağlayan kişinin sanık ... olduğu dosya kapsamında alınan beyan ve ifadelerle anlaşılmakla, sanık hakkında resmi belgede sahtecilik suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken beraatlerine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin sübuta dair temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08/09/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/43919, Karar No: 2017/12320, Tarih: 02.11.2017

**18. Ceza Dairesi         2015/43919 E.  ,  2017/12320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Beraat, ceza verilmesine yer olmadığı

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Sanıkların görevi yaptırmamak için direnme eylemlerine ve yükletilen suçlara yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA ,

2- Sanıklar ... ve ... hakkında hakaret suçundan kurulan hükümlerin temyizinde;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın 129, CMK'nın 223/4. maddeleri gereğince “ceza verilmesine yer olmadığına” karar verilmesi gerekirken “ceza verilmekten vazgeçilmesine” karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, “ceza vermekten vazgeçilmesine," ibaresi çıkartılarak yerine “CMK'nın 223/4.maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına” ibaresinin eklenmesi biçiminde HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.11.2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11519, Karar No: 2012/23108, Tarih: 26.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/11519 E.  ,  2012/23108 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :469-1045

Dava, davalı şirkette tır şoförü olarak 15.03.1999-31.05.2000 tarihleri arasında aralıksız çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz eden davalılardan ... Uluslararası Nakliyat ve Turizm Ltd. Şti.'den alınmasına, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/195, Karar No: 2019/11774, Tarih: 03.07.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/195 E.  ,  2019/11774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekinin yol kenarına park edip kilitlemeyi unuttuğu aracına girerek oto teybi ve hoparlörleri söküp alan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 142/1-e maddesi yerine yazılı şekilde uygulama yapılması,

2-Suç tarihinde 14 yaşında olan suça sürüklenen çocuk hakkında 4857 sayılı İş Kanunu'nun 71. maddesi gereğince rızası dahi olsa kamuya yararlı işte çalıştırma kararı verilemeyeceğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son fıkrasının gözetilmesine 03.07.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3132, Karar No: 2017/9327, Tarih: 12.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2017/3132 E.  ,  2017/9327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, terk (TMK m.164) hukuki nedenine dayalı olarak açılmış, mahkemece davanın kabulüyle tarafların boşanmalarına hükmedilmiştir. Davacı erkek, davalı kadın hakkında ortak çocuğu kaçırdığı iddiasıyla 12.08.2013 tarihinde Aliağa Cumhuriyet Başsavcılığının 2013/3233 hazırlık sayılı dosyasında şikayetçi olmuş, 12.09.2013 tarihinde ise, Cumhuriyet Başsavcılığınca kadın hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiştir. Davacı erkek, 22.10.2013 tarihinde ihtar isteminde bulunmuş, bu ihtar 13.11.2013 tarihinde davalı kadına tebliğ edilmiştir. Davalı kadın, davacı erkeğin şikayette bulunduğu tarihten kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği tarihe kadar ayrı yaşamakta haklıdır. Davacı erkek, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın verildiği tarihten itibaren Türk Medeni Kanununun 164.maddesinde belirtilen dört aylık süre dolmadan ihtar isteminde bulunmuştur. Gerçekleşen duruma göre davanın reddi gerekirken, yazılı şekilde boşanmaya karar verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.09.2017 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2018/4836, Karar No: 2019/621, Tarih: 11.02.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/4836 E.  ,  2019/621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, kasten yaralama, silahla tehdit

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; ...'u öldürmekten TCK'nin 37/1.maddesi delaletiyle TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası,

- ...'u yaralamaktan TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası,

- Silahla tehditten CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat,

Sanık ... hakkında; ...'u öldürmekten TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle TCK'nin 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası,

- ...'u yaralamaktan TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-d-son, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası,

- Silahla tehditten TCK'nin 106/2-a, 43/1, 62, 53. maddeleri uyarınca, 2 yıl 6 ay hapis cezası,

Sanık ... hakkında; ...'un öldürülmesine yardımdan, TCK'nin 81, 39/1, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası,

- Silahla tehditten CMK'nin 223/2-e maddesi uyarınca beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanıklar ..., ..., ..., ..., ... haklarında önceki hükümde kesin nitelikte verilen adli para cezalarına ilişkin hükümler temyiz edilmeksizin kesinleştiğinden inceleme dışı bırakılmıştır.

Sanık ... hakkında mahkemece verilen hüküm süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edilmiş ise de, sanığın cezaevinden göndermiş olduğu 26/11/2018 tarihli dilekçesi ile hükmün onanmasını istediği anlaşılmakla; Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 05.02.2008 gün ve 2008/1-9-15 sayılı Kararı uyarınca, cezanın onanması isteği temyiz isteminden vazgeçme niteliği taşıdığından, hüküm ceza miktarı itibariyle re'sen de temyize tabi olmadığından sanık müdafiinin temyiz isteminin CMUK’un 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ve ...'in, maktul ...'i kasten öldürme, katılan ...'e karşı eylemleri, sanık ...'in nitelikli tehdit suçları ve sanık ...'un maktule karşı eyleminin sübutu kabul, haksız tahrike ve takdire ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanıklar ... ve ...'un nitelikli tehdit suçunu işledikleri sabit olmadığı gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınarak beraatlerine hükmedilmiş, bozma üzerine verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, sanık ... müdafiinin, tahrik nedeniyle yapılan indirimin az olduğuna, sanık ... müdafiinin mahkumiyet kararının hukuka aykırı olduğuna, sanık ... müdafiinin, subuta, tahrikin derecesine, katılanlar vekilinin, tahrik indirimi gerektiren bir neden bulunmadığına, takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, cumhuriyet savcısının diğer hususlara ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle,

A- Sanıklar ... ve ...'in, maktul ...'i kasten öldürme, sanık ...'in nitelikli tehdit suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümler yönünden, 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri dikkate alındığında, mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama yasaya aykırı ise de, CMUK'un 322. maddesi gereğince bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm fıkrasında yer alan 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün “Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nin 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine” şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükümler ile sanıklar ... ve ... hakkında nitelikli tehdit suçlarından kurulan beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B- Sanıklar ... ve ...'in katılan ...'e karşı eylemleri ve sanık ...'un maktule karşı eylemine ilişkin hükümlerin incelenmesinde ise;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, aynı köyden olan taraflar arasında daha önceden yaşanan adli olaylar nedeniyle husumet bulunduğu, olay günü bayram olması nedeniyle bayram namazı için camiye geldikleri, cami içerisinde maktul ... ile sanık ...'in birbirlerine ters bakışlarıyla gerginliğin başladığı, namaz bitiminde camide bulunanların bir kısmının dışarıya çıkıp bir kısmının ise bayramlaşma için içeride kaldıkları, önce sanıkların dışarıya çıktıkları, maktul ve katılan ...'in de çıkmasıyla gerginliğin arttığı, sanık ...'un diğer sanık ...'i itekleyerek uzaklaştırmaya çalıştığı sırada sanık ...'in maktule küfür ettiği, maktulün de belindeki kuru sıkı tabancayı çıkararak sanıkların üzerine doğru koşup bir kaç el rastgele ateş ettiği, tabancanın kuru sıkı olması nedeniyle kimsenin bir isabet almadığı, silahın kuru sıkı olduğunu anlayan sanıklardan ...'un müdahale ederek maktulün elindeki kurusıkı tabancayı alarak maktulü tuttuğu, diğer sanıklar ... ve ...'in de maktulü bıçaklayarak öldürdükleri ve katılan ...'i yaraladıkları olayda;

1- Sanık ...'un eylem üzerinde müşterek hakimiyet kurmak suretiyle, kasten öldürme suçuna fail olarak katıldığı anlaşılmakla, TCK'nin 37/1. maddesi uyarınca sorumlu tutulması yerine aynı Kanunun 39. maddesine göre cezalandırılması suretiyle eksik ceza tayini,

2- Katılan ...'in göğüs ve sternum bölgeleri başta olmak üzere batına nafiz şekilde toplam 4 adet kesici delici alet yaralanması sonucu, pnömotoraks meydana gelecek ve yaşamsal tehlikeye neden olacak şekilde yaralandığı olayda, suçta kullanılan aletlerin elverişliliği, hedef alınan vücut bölgeleri, darbelerin sayısı, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı nazara alındığında, sanıkların katılana karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından ayrı ayrı mahkumiyetleri gerektiği gözetilmeden, oluşa uygun düşmeyen gerekçeler ve yanılgılı değerlendirmeyle kasten yaralama suçlarından hükümler kurulmak suretiyle eksik cezalar verilmesi,

3- 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin, Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 11/02/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16596, Karar No: 2013/23442, Tarih: 10.12.2013

**21. Hukuk Dairesi         2013/16596 E.  ,  2013/23442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacılar murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre, davalıların tüm, temyizin kapsamına ve temyiz nedenlerine göre, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava 27.08.2008 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece eş ve çocukların maddi tazminat istemlerinin kabulüne, davacı anne ve babanın maddi tazminat isteminin reddine, davacıların manevi tazminat istemlerinin kısmen kabulüne ve yargılama sırasında işverence davacılardan ...’ ya yapılan ödeme için olay tarihi ile ödeme tarihi arasında ki faiz isteminin reddine karar verilmiş ve bu karar süresinde davacı ve davalı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Yerel mahkemenin maddi tazminatın belirlenmesine ve anne, baba ve kardeşler yararına manevi tazminatın takdirine ilişkin kararı yerindedir. Ancak davacı eş ve çocuklar yararına manevi tazminatın takdirinde yanılgıya düşüldüğü, manevi tazminatların az takdir edildiği anlaşılmaktadır.

Davacılar murisinin ölümüyle sonuçlanan iş kazasında sigortalının kusurun bulunmadığı, davalıların % 100 oranında kusurlu olduğu dosya içeriğinden anlaşılmaktadır.

Gerek mülga B.K'nun 47 ve gerekse yürürlükteki 6098 sayılı T.B.K’nun 56. maddesi hükmüne göre Hakim: ölenin yakınlarına da manevi tazminat olarak uygun bir miktar paranın ödenmesine karar verebilir. Hakimin manevi zarar adı ile ölenin yakınlarına verilmesine karar vereceği para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan

özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 26.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminatın tutarını belirleme görevi hakimin takdirine bırakılmış ise de hükmedilen tutarın uğranılan manevi zararla orantılı, duyulan üzüntüyü hafifletici olması gerekir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları tarafların sosyal ve ekonomik durumları paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu olayın ağırlığı olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince alınmamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK 23.6.2004, 13/291-370)

Bu ilkeler gözetildiğinde davacı eş ... yararına hüküm altına alınan 20.000,00-TL ile davacı çocuklar ..., ..., ..., ... ... ... ...’ dan her biri yararına hüküm altına alınan 12.500,00’er TL manevi tazminatın az olduğu açıkça belli olmaktadır.

Davacı vekili 10.11.2008 tarihli kısmi dava dilekçesinde dava tarihinden itibaren faiz isteminde bulunduktan sonra yargılama sırasında 31.05.2013 tarihli ıslah dilekçesinde, davacılardan ...’ ya 16.04.2012 tarihinde 30.000,00-TL ödeme yapıldığını ve bu ödemeyi mahsup ettiğini belirterek tüm maddi ve manevi tazminatların olay tarihinden itibaren işleyecek faizi ve kısmi ödeme tutarı 30.000,00-TL’nin ise olay tarihi ile ödeme tarihi arasındaki faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

Uyuşmazlık ihtirazi kayıtsız olarak kabul edilen ödeme nedeniyle ödeme konusu miktar bakımından davalıların faiz borcunun sona erip ermediğine ilişkindir. Bu yönüyle davanın yasal dayanağı ödeme tarihinde yürürlükte bulunan Borçlar Kanunun 113/2 maddesi olup anılan madde gereğince “Evvelce işleyen faizleri talep hakkının mahfuz bulunduğu beyan edilmiş veya hal icabından neşet eylemiş olmadıkça bu faizler talep olunamaz.” Halen yürürlükte bulunan Türk Borçlar Kanunun 131/2 maddesindeki düzenleme de aynı doğrultudadır. Somut olayda davacı kısmi dava dilekçesinde faiz isteminde bulunduğunu açıklamıştır. Artık yargılama sırasında kabul ettiği ödeme nedeniyle ihtirazi kayıt koymasına gerek yoktur. Zira faiz istemli olarak dava açmakla bu yöndeki iradesini ortaya koymuş olmaktadır. Ne var ki faiz konusundaki iradesi kısmi dava konusu miktarla sınırlıdır. Diğer bir deyişle kısmi dava konusu yapılan miktarı aşan ödeme için faiz hakkı saklı tutulmadıkça ödeme konusu miktar bakımından feri hak niteliğindeki faiz de sona erer. Hal böyle olunca, davacı ... ’ nın kısmi dava dilekçesinin konusunu oluşturan maddi tazminat istemi 1.000,00-TL olduğundan bu miktar üzerinden davacı ... yararına (kısmi dava dilekçesinde dava tarihinden itibaren faiz istemekle) dava tarihi ile ödeme tarihi arasında işleyecek faizden davalının sorumlu olduğunun kabulü gerektiği açık ve seçiktir.

Yapılacak iş; davacı ... bakımından kısmi dava konusunu oluşturan maddi tazminat isteminin kısmi ödeme ile karşılandığı ve bakiye maddi tazminat içinde olay tarihinden itibaren faiz istendiği göz önüne alınarak, ıslah dilekçesinin konusunu oluşturan miktarın olay tarihinden itibaren işlemiş faiziyle, kısmi dava konusun oluşturan miktarın ise dava tarihi ile ödeme tarihi arasındaki işlemiş faiziyle birlikte tahsiline karar verilmekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, davacı eş ve çocuklar yararına manevi tazminatların takdirinde ve kısmi ödemenin feri hakları sona erdirme şartlarında yanılgıya düşülerek ve özellikle manevi tazminatların az takdiri suretiyle yazılı şekilde hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden davacılara iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davalılara yükletilmesine, 10.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2128, Karar No: 2017/5121, Tarih: 14.06.2017

**12. Ceza Dairesi         2016/2128 E.  ,  2017/5121 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, şikayetçi tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılma isteminde bulunmasına rağmen bu konuda herhangi bir karar verilmeyen şikayetçinin, CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılma istemi hakkında karar verilmeyenler sıfatıyla hükmü temyiz hakkı bulunması nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini devam ettiren şikayetçinin, CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede:

Katılanın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığa isnat edilen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu, TCK'nın dokuzuncu bölümündeki özel hayata ve hayatın gizli alanına karşı suçlardan olup, salt gazetecilik mesleğini icra etmek, kişilerin özel hayatlarına koşulsuz ve sınırsız şekilde müdahalede bulunma hakkı vermez. Bilinmesinde kamu yararı olan bir bilgiye ulaşmak saikiyle hareket edilmesi ya da tesadüfen böyle bir bilginin öğrenilmiş olması halinde dahi bu sonuç değişmez. Aynı şekilde; Cumhurbaşkanı, Başbakan, bakanlar, milletvekilleri, politikacılar, bürokratlar, diplomatlar, bilim adamları, sanatçılar, sporcular, gazeteciler gibi içinde bulundukları konum, mesleki faaliyetleri veya görevleri nedeniyle kamuoyu tarafından tanınan kişilerin, özel hayatlarının dokunulmaz ve gizli alanlarının, toplumda yer alan diğer kişilere oranla, daha sınırlı olması, bu kişilerin özel hayatlarına, ağır, ölçüsüz ve haksız müdahalede bulunulabileceği anlamına gelmez. Aksinin kabulü, kişilerin özel hayatlarını, Anayasal ve yasal korumadan yoksun bırakır. Basın ve yayın organları; bilgi edinme, bilgiyi yayma, eleştirme, yorumlama ve eser yaratma haklarını kullanırken ve habere ulaşmada, kamu yararını gözetmek zorunda oldukları gibi, haber içeriğinin görünür gerçeğe uygun ve güncel olup olmadığını özenle irdelemek, haberin verilişinde tahkir edici bir dil kullanmayıp, ölçülülük ilkesine de uygun davranmak mecburiyetindedirler.