muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16673, Karar No: 2013/17051, Tarih: 10.07.2013

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur. Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Somut olayda; davacı işçinin ücretinin banka kanalıyla ödendiği savunulmaktadır. Diğer taraftan davacı tanıklarının ücretin asgari ücrete ilişkin kısmının işverence bankaya yatırılıp bankamatik kartlarını elinde bulunduran şirket görevlisi tarafından maaşların çekilerek şirkete iade edildiğini ifade ettikleri görülmektedir. Öncelikle banka kanalıyla ödeme yapılıp yapılmadığı tespit edilmelidir. Bundan sonra yapılan ödemenin gerçek olup olmadığı ortaya konulmalıdır. Bu amaçla davacı işçi ile davacı tanıklarının ve gerek görülürse işyerinde çalışan yeteri kadar işçinin talep dönemini kapsayan hesap ekstreleri dosya kapsamına dahil edilmelidir.

Mahkemece belirtilen eksiklikler giderildikten sonra davacı tanıklarının beyanları doğrultusunda gerekli araştırma ve incelemenin yapılarak işverence yapılan ödemenin gerçek olup olmadığı, aldatma amacıyla ve sadece görüntü oluşturmak için yapılıp yapılmadığı açıklığa kavuşturulmalıdır. Bu araştırma ve incelemenin sonucuna göre de davacının ücret talebi hakkında karar verilmelidir. Bunun yapılmayarak eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Dosya kapsamına göre, davacı vekilinin ıslah dilekçesine karşı davalı vekilince zamanaşımı savunmasında bulunulduğu görülmektedir. Mahkeme tarafından davalının zamanaşımı savunması değerlendirilmeksizin karar verilmesi isabetsizdir. Bu husus ayrıca bozma sebebi yapılmıştır.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 10.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3190, Karar No: 2012/5754, Tarih: 04.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/3190 E.  ,  2012/5754 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av.... ile davalı vekili Av. ... gelmiş olmakla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici arasında müvekkiline ait arsa üzerinde inşaat yapılması için 02.06.2006 tarihinde imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca müvekkiline isabet eden ve 03.03.2009 tarihinde teslimi gereken dairelerin teslim edilmediğini, dairelerin geç teslimi halinde her bir daire için aylık 500,00 USD kira tazminatı kararlaştırıldığını ileri sürerek, 03.03.2009- 03.02.2010 arasındaki 11 aylık dönem için 27.500,00 USD karşılığı 40.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin inşaatı zamanında bitirerek dairelerini teslim alması için davacıya ihtarname keşide ettiğini, ancak davacının kötüniyetli olarak sözleşme ve protokolle belirlenen sayıdan fazla daire isteyerek bitirilen daireleri teslim almadığını, sözleşmede tevhit şartının öngörülmesi nedeniyle davacının parselinin yanı sıra üzerine inşaat yapılacak 13 parselin tevhit tarihinin esas alınması gerektiğini ve tevhit tarihine 30 aylık sözleşme süresinin eklenmesi halinde inşaatın sözleşmede belirtilen tarihten önce tamamlanacağının görüleceğini, müvekkilince inşa edilen konutlarda 2009 Mayıs ayı sonunda yerleşimin başladığını, ihtara rağmen bitmiş dairelerini teslim almayarak sözleşme dışı istemde bulunan davacının isteminin haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, yüklenici ile arsa sahibi arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde dairelerin %50 şer olarak paylaşılması ve arsa sahibine 4 adet 125 m² 3 artı 1 daire verilmesinin kararlaştırıldığı, arsa malikinin 15.12.2007 tarihli protokolle 4 dairesini seçtiği, ancak sözleşmede m² cinsinden alan belirlenmesi nedeniyle kira alacağının 5 daire üzerinden hesaplanması gerektiği, sözleşme uyarınca inşaat süresinin tevhit tarihi olan 20.03.2007 tarihinden itibaren 30 ay olduğu ve anılan sürenin 20.09.2009 tarihinde dolduğu, bu tarih ile oturum izninin alındığı 15.04.2010 tarihi arasındaki 7 ay 5 günlük süre için davacının 5 daire için kira tazminatı hak ettiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 16.083,33 USD karşılığı 24.261,70 TL'nin faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri ayrı ayrı temyiz etmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, gerektirici sebeplerle, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bentler dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine göre teslimi gereken dairelerin geç teslimi nedeniyle kira tazminatının tahsili istemine ilişkindir. Taraflarca 02.06.2006 tarihinde düzenlenen sözleşmenin tevhidi düzenleyen 4/2. maddesinde "tevhid işlemi iş bu sürede imzalandığı tarihten itibaren 3 ay içerisinde bitirilecektir. Yüklenici 3 aylık sürenin tevhid sürecini tamamlayamazsa arsa sahibi ihtarname keşide ederek sözleşmeyi fesih edebilir." hükmü bulunmakta olup, anılan sözleşmenin 10. maddesinde de "sözleşme konusu inşaatın süresi 30 aydır. Bu süre sözleşmenin imzalanmasından 3 ay sonra (tevhid işlem süresinin bitiminden) başlar. 30 ay içinde yüklenici inşaatı yapıp, iskan ruhsatı alacak ve arsa sahibine ait bağımsız bölümleri teslime hazır hale getirecektir." düzenlemesi bulunmaktadır. Sözleşmenin 4. ve 10. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde, yüklenicinin tevhid işlemini 3 ayda bitireceği ve inşaat süresinin 3 aylık sürenin bitiminden başlayarak 30 ay olduğu anlaşılmaktadır. Esasen, basiretli bir tacir gibi davranmakla yükümlü olan yüklenici tevhid işleminin ne kadar sürede bitirileceğini öngörerek sözleşmeyi imzalamıştır. Tevhid işleminin gecikmesine yüklenici dışında gerçekleşen mücbir nedenin sebep olduğu da kabul edilemez. Mahkemece, sözleşmede belirlenen 3 aylık sürenin esas alınarak kira tazminatının hesaplanması gerekirken, yanılgılı değerlendirmeyle tevhid tarihinin esas alınarak hesaplanması doğru değildir.

3- Diğer yandan, taraflar arasındaki sözleşmenin 5/9. maddesinde arsa sahibine 125'er m² 3+1 dört daire verileceği düzenlenmiş olup, yine sözleşmenin 3 ve 5. maddeleri uyarınca düzenlenen avan proje taslağı üzerinden davacının 15.12.2007 tarihli protokol ile dört daireyi seçtiği, halen davacı uhdesinde bulunan 5. daire hakkında yüklenicinin tescil davası açtığı, yargılamanın sürdüğü dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Mahkemece, mülkiyeti dava konusu olan 5. daireye ilişkin tapu iptali ve tescil dava dosyası getirtilerek incelendikten sonra anılan bağımsız bölüme yönelik kira istemi yönünden bu davanın bekletici mesele yapılıp yapılmayacağı değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken, mülkiyeti tartışmalı olan bağımsız bölüm yönünden sözleşmede belirlenen alana göre bir hesaplama da yapılmaksızın bu bağımsız bölümün geç teslimi nedeniyle kira tazminatına karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan taraflar yararına takdir olunan 900,00TL. duruşma vekalet ücretinin yekdiğerinden alınarak birbirlerine verilmesine, peşin alınan harçların istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22449, Karar No: 2013/31290, Tarih: 26.12.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/22449 E.  ,  2013/31290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/122767

MAHKEMESİ : İstanbul 13. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2013

NUMARASI : 2012/1450 (E) ve 2013/29 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

19/03/2009 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağında sanığın evinde kullandığı abonesiz elektrik sayacının yanmış olduğunun ve giriş sigortasından direk bağlamak sureti ile sayaçsız elektrik kullandığının tespit edilmesi, sanığın savunmasında suçlamayı kabul etmemesi karşısında; elektriğin sayaçtan geçip geçmediğinin ve tüketimin kayıt altına alınıp alınmadığının bilirkişi marifetiyle tespit edilmesi ve tutanak düzenleyici tanıklar dinlenilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26/12/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9880, Karar No: 2017/900, Tarih: 22.03.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/9880 E.  ,  2017/900 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; ... ada ... Parsel hissedarlarından ... ve ... ile davalı ... Ltd. Şti. arasında düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, bu sözleşmenin geçersizliğini ileri sürerek, ... Ada ... Parselin ... davalı şirket adı altına olan hissenin iptali ile müvekkili ... adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un 2-4 ve 73. maddelerine göre taraflar arasındaki temel ilişkinin vekalet sözleşmesine bağlı olarak sözleşmenin iptali davası olması gerekçesiyle, bu tür davalara bakmakla görevli mahkemenin tüketici mahkemesi olduğundan dava dilekçesinin görev yönünden reddine, kararın kesinleşmesine müteakip iki hafta içinde istem halinde dosyanın yetkili ve görevli İstanbul Tüketici Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptali ve tescili istemine ilişkindir. 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde, tüketici “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Başka bir deyişle, yasada dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri, olağan tüketim işleri kapsama alınmıştır. Aksinin düşünülmesi halinde üst düzey teknolojiyle gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi yasa kapsamında kaldığının ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıkların da yasanın amacına rağmen Tüketici Mahkemelerinde bakılması gerekeceğinin kabulü icap eder. Bundan dolayı somut olayda olduğu gibi arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim, aynı husus Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 E., 2003/102 K. sayılı kararında da açıklanmış bulunmaktadır. Açıklanan nedenlerle somut uyuşmazlığın çözümü genel mahkemelerin görevine girdiğinden, tüketici mahkemesinin görevli olduğundan bahisle davanın görev yönünden reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/942, Karar No: 2020/1856, Tarih: 20.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/942 E.  ,  2020/1856 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 19/12/2018 tarih ve 2018/839-2018/753 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalılar vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 26.647 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı şirket temsilcilerinin yüksek faiz verileceği ve parasını istediği zaman geri alabileceği taahhüdünde bulunmaları üzerine müvekkilinin belge karşılığında davalılara 12.031,00 DM verdiğini, davalıların aynı yöntemle binlerce kişiden nakit para topladıklarını, kısa bir süre sonra müvekkilinin parasını istediğini, ancak bu güne kadar kendisine ödeme yapılmadığını, hisse senetlerinin izinsiz olarak halka arz edildiğini, Kombassan Grubu tarafından yapılan usulsüzlüklerin SPK ve diğer resmi kurum raporlarında açıklandığını, müvekkilinin şirket ortağı yapılmasının hukuken mümkün olmadığını, kanuna uygun bir ortaklık ilişkisinin kurulmadığını ve davalı yönetim kurulu başkanı ve üyelerinin de diğer davalılar ile birlikte zarardan sorumlu olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin davalı şirketlerde hukuka uygun surette kurulmuş bir ortaklığının bulunmadığının tespiti ile müvekkilinden tahsil edilen 12.031 DM karşılığı 11.749,08 TL'nin fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 6.500,00 TL'lik kısmının ödendiği tarihten itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte müvekkiline ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiş, yargılama sırasında talebini 11.745,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar vekili; davanın zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili şirketin ortağı olduğunu, ortağın sermaye olarak koyduğu parayı istemesinin mümkün bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve tüm dosya kapsamına göre; davalıların istenildiğinde derhal ve işlemiş kâr payı ile birlikte iade edileceği taahhüdü ile para topladıkları, ortağın sermaye olarak verdiğini isteyemeyeceğine dair yasal düzenlemeyi kullanarak para yatıran kişileri grup şirketlerden herhangi birinde veya birkaçında düşük nominal bedellerle

şeklen ortak gibi gösterdikleri, ancak taraflar arasında sahih bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı, davalılar tarafından zamanaşımı def'inin ileri sürülmesinin dürüstlük kurallarına aykırı olduğu, SPK tarafından gönderilen yazı ve CD'lerde yer alan kayıtlarda davalı şirketlerin ortaklık yapısı ve

şeklen ortak gibi gösterdikleri, ancak taraflar arasında sahih bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı, davalılar tarafından zamanaşımı def'inin ileri sürülmesinin dürüstlük kurallarına aykırı olduğu, SPK tarafından gönderilen yazı ve CD'lerde yer alan kayıtlarda davalı şirketlerin ortaklık yapısı ve

davalı şirketlerin ortaklarından yaptıkları tahsilatları gösterdiği, SPK kayıtlarına göre davalının davacıdan 6.150,00 Euro tahsil ettiği, bu miktarın dava tarihi itibariyle TL karşılığının 10.863,36 TL olduğu, davacı 25/10/2016 tarihli ıslah dilekçesiyle (kendi belirledikleri kur'a göre) toplam 11.745 TL'nin tahsilini istemiş ise de; uyulmasına karar verilen bozma ilamı gereğince hükmün Yargıtay tarafından bozulması üzerine hüküm mahkemesinde yapılan yeni yargılama sırasında ıslahta bulunulması mümkün olmadığı ve dava öncesi temerrütün ispat edilememesi nedeniyle de faize dava tarihinden itibaren hükmedilebileceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 6.500 TL alacağın, dava tarihi olan 14/08/2008 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

(1) Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekili temyiz etmiştir.

(1) Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece yukarıda özetlenen gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, 07.12.2019 tarih, 30971 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 41. maddesinde 25/3/1987 tarihli ve 3332 sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana Yaygınlaştırılması ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler İle 5422 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu ve 3182 Sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna aşağıdaki geçici maddenin eklendiği belirtilmiş olup, işbu geçici 4. maddede ''31/12/2014 tarihine kadar, pay sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları borsada işlem gören anonim ortaklıklar tarafından doğrudan veya dolaylı olarak nominal ya da primli değer üzerinden pay veya pay adı altında satışı yapılmış olan her türlü araç, 6/12/2012 tarihli ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununun kaydileştirmeye ilişkin şartlarına tabi olmaksızın 29/6/1956 tarihli ve 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu ile 13/1/2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında pay addolunur, bu ortaklıklara yapılan ödemeler pay karşılığı yapılmış kabul edilir ve ortaklık ilişkisi kurulmuş sayılır. Bu payların kaydileştirilmemiş olması ortaklık haklarına halel getirmeyeceği gibi ortaklık ilişkisinin kurulmadığı da iddia edilemez. Birinci fıkra kapsamında kurulmuş olan ortaklık ilişkileri hakkında; geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı veya primli pay satışı yapıldığı ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme, haksız fiil, sözleşme öncesi görüşmelere aykırılık veya sözleşmeye aykırılık nedenlerine dayalı olarak açılan ve kanun yolu incelemesindekiler dahil görülmekte olan menfi tespit, tazminat veya alacak davalarında, karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilir ve yargılama gideri ile maktu vekalet ücreti ortaklık üzerinde bırakılır.” hükmü düzenlenmiş, aynı Kanun'un 52/1-h maddesinde de işbu hükmün yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hükme bağlanmıştır.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu'nun 16. maddesi ve anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermek üzere kararın re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

(2) Bozma sebep ve şekline göre davalı şirket ve davalılar ..., ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu'nun 16. maddesi ve anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermek üzere kararın re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

(2) Bozma sebep ve şekline göre davalı şirket ve davalılar ..., ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, kararın re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı şirket ve davalılar ..., ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz eden davalılara iadesine, 20/02/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dairemiz çoğunluğunun bozma düşüncesine dayanak teşkil eden 7194 sayılı Kanun’un 41. maddesi ile çeşitli kanunlara eklenen Geçici 4. madde, kanaatimce, her şeyden önce, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesi ve bu maddede öngörülen karar alma hakkıyla birlikte ele alındığında Anayasa’nın 36. maddesinde hükme bağlanan hak arama hürriyetini ihlal eden bir yasal düzenlemedir.

Öte yandan, söz konusu hüküm, yine Anayasa’nın 9. maddesindeki yargı yetkisinin bağımsız ve tarafsız mahkemelerce kullanılacağına ilişkin hükme, kanun maddesinin kamuoyunca bilinen ve sınırlı sayıdaki sermaye şirketi ile ve bu şirketler aleyhine açılan davalarla ilgili olduğu düşünülecek olursa Anayasa’nın kanun önünde eşitlik ilkesi kapsamındaki 10/4. maddesi ile yasama meclisinin bir devlet organı sıfatıyla bu ilkeye uygun hareket etme zorunluluğuna ilişkin 10/5. maddesine, yine Anayasa’nın 35. maddesinde belirtilen ve kişinin temel hak ve hürriyetleri kapsamındaki mülkiyet hakkına ve bu hakkın ancak kamu yararı amacıyla sınırlandırılacağına ilişkin hükme aykırı olduğu gibi, buradan hareketle, devletin, kişinin temel haklarını hukuk devleti ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacak surette sınırlayan engelleri kaldırmaya çalışması gerekmesine karşın hak arama ve mülkiyet hakkının kullanımının önüne geçen bir düzenleme olarak ortaya çıkmış bulunması nedeniyle Anayasa’nın 5. maddesine, keza düzenlemenin kişinin temel hak ve özgürlükleri kapsamındaki hak arama ve mülkiyet hakkının özüne dokunan niteliği gözetildiğinde Anayasa’nın 13. maddesine, Anayasa’nın 138/3. maddesinde görülmekte olan somut davalarla ilgili olarak yasama meclisinde yargı yetkisinin kullanılması ile ilgili görüşme dahi yapılamayacağı hükme bağlanmış iken dava hangi nedenle açılmış olursa olsun verilecek kararın ve hatta yargılama giderlerinin dahi ne şekilde hükme bağlanacağının düzenlenmiş olması nedeniyle söz konusu hükme de aykırı düşmektedir.

Her ne kadar Anayasa’nın 167. maddesinde devletin para, kredi, sermaye piyasalarının sağlıklı ve düzenli işlemelerini sağlayıcı ve geliştirici tedbirleri alacağı öngörülmüş ise de, alınacak bu tedbirlerin herhalde Anayasaya aykırı bir kanuni düzenleme yoluyla gerçekleştirilmesi düşünülemeyecek olup aksinin kabulü Anayasa’nın başlangıç hükümlerine açıkça aykırı düşecektir.

Tüm bu nedenlerle, çoğunluk kararının dayanağı yasa hükmünün, 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 40. maddesi uyarınca itiraz yoluyla iptali için Anayasa Mahkemesi’ne başvurulması ve buradan çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği kanısında olduğumdan çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum.