muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/27883, Karar No: 2016/591, Tarih: 18.01.2016

**4. Ceza Dairesi         2015/27883 E.  ,  2016/591 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/370629

MAHKEMESİ : Edremit 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2013

NUMARASI : 2009/187 (E) ve 2013/553 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre ve sanık Y.. Ç.. hakkında katılan R..'a yönelik yaralama eylemi nedeniyle açılan davada hüküm kurulmamış ise de, zamanaşımı süresince karar verilebileceği mümkün görülerek yapılan incelemede:

1-Sanık Y.. Ç..'e yükletilen tehdit ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Güvenlik tedbirinin kanuni bağlamda uygulandığı,

2-Sanık R.. Ç.. hakkında hakaret suçundan ceza verilmesine yer olmadığına dair kararın da usul ve Kanuna uygun olduğu,

Anlaşıldığından katılan sanık Y.. Ç.. müdafiinin ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

3-Sanık R.. Ç.. hakkında yaralama suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığı hükmüne yönelik temyiz isteğine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın yaralama eyleminin meşru savunma kapsamında kaldığı kabul edilmesine karşın, TCK'nın 25/1 ve CMK’nın 223/2-d maddeleri gereğince sanık hakkında beraat yerine ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan Y.. Ç.. vekilinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının tebliğnameye uygun olarak, karardan "ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresi çıkarılarak yerine "sanığın beraatine" ibaresinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMEK, ve başkaca yönleri Yasaya uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 18/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9874, Karar No: 2016/2225, Tarih: 25.02.2016

**1. Hukuk Dairesi         2015/9874 E.  ,  2016/2225 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakanları ...'e ait olan kat mülkiyeti kurulu 156 ada 40 parseldeki 6 nolu daireyi yıllardır davalı ...'nın diğer davalı olan küçük kızı ile birlikte kullandığını, paylarına karşılık herhangi bir ödeme yapmadığını, taşınmazı tahliye etmesi ve ecrimisil ödemesi konusunda noter kanalı ile ihtarname gönderdikleri halde sonuç alamadıklarını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalarak şimdilik 14.07.2007 – 14.07.2012 dönemi için toplam 5.000.-TL ecrimisilin kademeli yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar vekili, davalı ...'nın taşınmazda paydaş olduğunu, ihtarname tarihine kadar intifadan men şartının oluşmadığını, davacıların açtığı ortaklığın giderilmesi davasında Rana'nın taraf olmadığını belirterek, ihtar tarihinden önceki döneme ilişkin ecrimisil isteğinin reddini savunmuştur.

Mahkemece, ecrimisil istenilen dönemlerde davalı ...'nın mirasçı olduğu, intifadan men koşulunun noter ihtarnamesi ile gerçekleştiği, diğer davalı ...'nın da taşınmazda kızına teban oturduğu gerekçesi ile ecrimisil isteğinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişmeye konu kat mülkiyeti kurulu 156 ada 40 parseldeki 6 nolu dairenin 03.05.1973 tarihinde satışa istinaden ...'a ait olduğu, anılan malikin 11.08.1996 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak eşi ..., davacı yeğenleri ile kardeşi ...'in kaldıkları, mirasçılardan ...'un da 07.07.2002 tarihinde öldüğü, ...'nin mirasçılardan olan kardeşi ...'ın da 19.09.2004 tarihinde ölümü ile geride mirasçı olarak ...'nin oğlu... ile 01.12.2001 tarihinde ölen oğlu ...'den olma torunu Kean ... ile, 31.12.2008 tarihinde kesinleşen mahkeme kararı ile ...'in kızı olduğuna karar verilen davalı ... ile dava dışı mirasçıların kaldığı, davacıların noter kanalı ile davalıya keşide ettikleri 21.10.2011 tarihli ihtarname ile, 14.07.2007 tarihinden itibaren ecrimisil ödemesi talebinde bulundukları anlaşılmaktadır.

Hemen belirtmek gerekir ki, davalı ...'in mirasçı olması sebebi ile dava konusu taşınmazda elbirliği halinde malik olduğu,...'nın 21.12.2001 doğumlu olup, reşit olmaması sebebi ile annesi olan diğer davalı ...'in velayeti altında bulunduğu ve Suna'nın da paydaş ...'nın velisi olması sebebi ile dava konusu bağımsız bölümde oturduğu açıktır.

Hemen belirtmek gerekir ki, davalı ...'in mirasçı olması sebebi ile dava konusu taşınmazda elbirliği halinde malik olduğu,...'nın 21.12.2001 doğumlu olup, reşit olmaması sebebi ile annesi olan diğer davalı ...'in velayeti altında bulunduğu ve Suna'nın da paydaş ...'nın velisi olması sebebi ile dava konusu bağımsız bölümde oturduğu açıktır.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olaya gelince; davacıların çekişmeye konu taşınmazla ilgili olarak 10.01.2003 tarihinde diğer mirasçılar aleyhine ortaklığın giderilmesi davası açtıkları, ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 06.12.2007 tarih ve 2003/32 Esas, 2007/1236 sayılı kararı ile davaya konu 6 nolu bağımsız bölümün satış suretiyle ortaklığının giderilmesine karar verildiği, anılan dosyanın yargılaması sırasında mirasçılardan ... ile ... adına çıkartılan tebligatları 07.11.2005 ve 22.03.2006 tarihlerinde davalı ...'in tebliğ alması sebebi ile

anılan dava dosyasından haberdar olduğu, öte yandan yine davacıların davalı ... hakkında 3091 sayılı Kanun gereğince 23.11.2004 tarihinde Kaymakamlığa şikayette bulunarak müdahalenin önlenmesini talep ettikleri,... Kaymakamlığı'nın 03.12.2004 tarihli kararı ile davalını taşınmazda zilyet olduğu ve konunun Adli mercilerde çözümlenmesi gerektiği gerekçesi ile talebin reddine karar verildiği görülmektedir.

O halde, davacıların, noter kanalı ile davalıya ihtarname keşide etmeden önce intifadan men olgusunun gerçekleşti açıktır.

Hâl böyle olunca, talep tarihi olan 14.07.2007 tarihinden, davanın açıldığı 30.12.2011 tarihine kadar davacıların payları oranında hesaplanacak (taleple bağlı kalınarak) ecrimisilin hüküm altına alınması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile ihtarname tarihinden itibaren ecrimise hükmedilmiş olması doğru değildir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün belirtilen nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16366, Karar No: 2012/1982, Tarih: 13.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/16366 E.  ,  2012/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi (Beyoğlu 7.Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın ... kabul edilen eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez. Aksi halin, sanığın; önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 esas- 2008/43 sayılı kararı gereğince, sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “ malın değerinin azlığı ” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının seçimlik olmadığı halde sanık hakkında sadece aynı maddenin birinci fıkrasının (a),(b),(d) ve (e) bentlerindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Ancak;

5237 sayılı TCY’nın 53/1. maddesinde belirtilen hak yoksunluklarının seçimlik olmadığı halde sanık hakkında sadece aynı maddenin birinci fıkrasının (a),(b),(d) ve (e) bentlerindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... (...) savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCY’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerine, “Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.2.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/842, Karar No: 2012/289, Tarih: 11.04.2012

**Hukuk Genel Kurulu         2011/6-842 E.  ,  2012/289 K.**

* TAHLİYE DAVASI

* PAYDAŞIN KİRA SÖZLEŞMESİ YAPMASI

* KİRALAYAN

* İCRA VE İFLAS KANUNU (2004) Madde 269

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki “itirazın kaldırılması ve tahliye” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 5. İcra Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 07.05.2009 gün ve 2008/1415 E., 2009/1251 K. sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 6.  Hukuk Dairesinin 15.03.2010 gün ve 2010/12844-2815 sayılı ilamı ile,

(Davacı taraflar arasında 01.01.2005 başlangıç tarihli ve 3 yıl süreli kira sözleşmesine dayanarak 4.11.2008 tarihinde başlattığı icra takibi ile Ocak 2007- Ekim 2008 arası 59.800.-TL kira borcunun tahsili amacıyla tahliye istekli olarak başlatılan icra takibine davalı borçlunun itiraz etmesi üzerine davacı icra mahkemesinden itirazın kaldırılması ve tahliye isteminde bulunmuştur.Mahkemece davacı hissedarın tek başına takip yapamayacağından bahisle davanın reddine karar verilmesi üzerine karar davacı alacaklı tarafından temyiz edilmiştir.

Takibe dayanak yapılan 1.1.2005 başlangıç tarihli kira sözleşmesinin kiralayanı davacı Yaşar olup, davacının kiralayan sıfatı ile icra takibini başlatmasında ve itiraz üzerine dava açmasında bir usulsüzlük bulunmamaktadır. Kaldı ki davalı süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcu bulunmadığını ileri sürmüş sözleşmeye ve aylık kira miktarına açıkça itiraz etmemiştir. İİK.'nun 269/2 maddesi gereğince davalı borçlu kira sözleşmesini açıkça ve kesin olarak reddetmediğinden kira akdini kabul etmiş sayılır. Bu durumda kira ilişkisi ve takip konusu miktar kesinleşmiştir. Bu husus gözetilerek mahkemece itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından kararın bozulması gerekmiştir…)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının kiralanan taşınmazda hissedar olduğu, tek başına dava açamayacağı gibi icra takibi de yapamayacağı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekilinin temyizi üzerine karar, Özel Dairece, yukarıda başlık bölümünde metni aynen yazılı gerekçeler ile bozulmuş; yerel mahkemece önceki kararda direnildiğinden bahisle hüküm kurulmuş; kararı davacı vekili temyize getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu'nca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak değerlendirilmiştir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu'nca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için, mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 429. maddesi).

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda ise:

Yerel mahkeme ilk kararında, “…davacının dava konusu kiralananda paydaş olduğu tek başına takip yapamayacağı gibi tek başına itirazın kaldırılması ve tahliye davası da açamayacağı” gerekçesiyle ret kararı verildiği halde; temyize konu kararda ayrıca “davalı-borçlunun icra takibine itiraz dilekçesinde açıkça borcun ve takibin dayanağı belgelere de itiraz ettiği” gerekçelerine de yer verilmiştir.

Mahkemece dayanılan bu gerekçe bozma ilamı kapsamına göre yasal sınırlarda genişletilmiş olup, bozma nedenlerine cevaba yöneliktir. Bu nedenle ortada yeni bir hüküm olmayıp, gerekçesi yasal sınırlarda genişletilmiş bir direnme kararının olduğu oybirliği ile kabul edilerek, önsorun bu şekilde aşılmıştır.

İşin esasına yönelik temyiz incelemesine gelince;

Öncelikle direnme ve bozma ilamlarının içeriklerine göre usul yönünden bir değerlendirme yapılmasında yarar vardır:

Hemen belirtmelidir ki, kural olarak, mahkemece bir davada, usulden ret kararı verilmiş ise ayrıca, esastan da bir inceleme yapılıp, hüküm kurulamaz. Aynı şekilde Yargıtay tarafından eğer bir karar usulden bozulmuş ise; esastan da ayrıca inceleme yapılıp, kararın esas yönünden de bozulmasına karar verilemez.

Somut olayda ise, mahkeme ilk kararında, işin esasına girmemiş; taşınmazın paylı mülkiyete tabi olması nedeniyle davacının tek başına dava açmakta ve icra takibi yapmakta hakkı bulunmadığı, dolayısıyla aktif dava ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle davayı reddetmiş; işin esası hakkında herhangi bir karar da vermemiştir.

Özel dairece, bozma ilamının “Takibe dayanak yapılan…” diye başlayan üçüncü paragrafının ilk cümlesinde: mahkemenin usulden vermiş olduğu ret kararı irdelenmiş ve “davacı kira sözleşmesini tek başına kiralayan olarak imzaladığına göre sözleşmeye dayanarak davalı hakkında takip başlatmasında ve dava açmasında bir usulsüzlük bulunmayıp, davacının aktif dava ehliyetinin bulunduğu” gerekçesiyle mahkemenin ilk kararı bozulmuştur.

Özel dairece, bozma ilamının “Takibe dayanak yapılan…” diye başlayan üçüncü paragrafının ilk cümlesinde: mahkemenin usulden vermiş olduğu ret kararı irdelenmiş ve “davacı kira sözleşmesini tek başına kiralayan olarak imzaladığına göre sözleşmeye dayanarak davalı hakkında takip başlatmasında ve dava açmasında bir usulsüzlük bulunmayıp, davacının aktif dava ehliyetinin bulunduğu” gerekçesiyle mahkemenin ilk kararı bozulmuştur.

Ne var ki, yine özel dairenin bozma ilamında, aynı paragrafın “Kaldı ki…” kelimesi ile başlayan ikinci cümlesinde, -mahkemece işin esası inceleme konusu yapılmadığı ve bu konuda bir karar verilmediği halde- işin esasına da girilerek esastan da bozma nedeni serdedilmiştir.

Şu haliyle, bozma ilamı kapsamıyla yerel mahkemenin ilk kararı hem verdiği usule ilişkin karar yönüyle hem de henüz karar vermediği işin esası yönüyle bozulmuştur. Bu bozma yukarıda açıklanan usul hukuku ilkelerine aykırıdır.

Bu nedenle, bozma ilamının,  üçüncü paragrafından “…Kaldı ki davalı süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcu bulunmadığını ileri sürmüş sözleşmeye ve aylık kira miktarına açıkça itiraz etmemiştir. İİK.'nun 269/2 maddesi gereğince davalı borçlu kira sözleşmesini açıkça ve kesin olarak reddetmediğinden kira akdini kabul etmiş sayılır. Bu durumda kira ilişkisi ve takip konusu miktar kesinleşmiştir. Bu husus gözetilerek mahkemece itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye…” kısmının çıkartılması Hukuk Genel Kurulunca kararlaştırılmış; direnme kararında bu yöne ilişkin cevap niteliğindeki hususlar da inceleme dışı bırakılmış; ayrıca bozma ilamına çıkarılan bu bölüm yerine “Mahkemece, işin esasının incelenerek, taraf delillerinin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken…” ibaresinin eklenmesi gerektiği oybirliği ile karara bağlanmıştır.

Bu haliyle direnme ve bozma ilamının açıklanan kapsamaları itibariyle direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; davacının, paylı mülkiyete konu ve paydaşlarından birisi olduğu taşınmazın davalıya kiralanmasına ilişkin kira sözleşmesini kiralayan sıfatı ile imzalamış olması karşısında; kiralayan sıfatıyla tek başına kiracı hakkında tahliye istemli icra takibi yapıp yapamayacağı ve dava açıp açamayacağı, noktasında toplanmaktadır.

Taraflar arasında düzenlenmiş 01.01.2005 başlangıç tarihli ve üç (3) yıl süreli kira sözleşmesi bulunmaktadır.

Bu sözleşme ile davacı, paylı mülkiyete konu ve paydaşlarından birisi olduğu taşınmazı, tek başına “kiralayan” sıfatı ile davalıya kiralamıştır.

Sözleşmede aylık kira bedeli 2.600,00 YTL (TL) olup, her ayın 1-5 arasında ödeneceği kararlaştırılmıştır.

Davacı bu sözleşmeye dayanarak, İstanbul 8.İcra Müdürlüğü’nün 2008/19890 sayılı dosyasında başlattığı icra takibi ile davalı/kiracı/borçludan aylık 2.600.00 YTL’(TL)den 01.01.2007-04.10.2008 tarihleri arasında 23 aylık kira bedelinin tahsilini ve kiralananın tahliyesini istemiştir.