muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5119, Karar No: 2012/7741, Tarih: 14.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/5119 E.  ,  2012/7741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Antalya 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/01/2012 tarih ve 2012/45-2012/45 D.İş sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi.....tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

İhtiyati hacze itiraz eden borçlu vekili, mahkeme tarafından müvekkilleri aleyhine ihtiyati haciz kararı verilmişse de ihtiyati haciz kararını vermeye yetkili mahkemenin İzmir veya Manisa mahkemeleri olduğunu, taraflar arasında düzenlenen senette yetkili yerin İzmir olarak düzenlendiğini, ayrıca müvekkillerinin ikametgahının Manisa olduğunu, karara konu senedin tutanakla belirlendiği üzere ticari ilişkiye karşılık verilen teminat senedi niteliği taşıdığını, tutanağa borçluların aykırı davranıp davranmadığı, talepte bulunanın ne kadar alacağının kaldığının belli olmadığını, talepte bulunanın yargılamayı gerektirmeyen, mevcut bir alacağından söz etmenin mümkün gözükmediğini ileri sürerek ihtiyati haczin kaldırılmasını talep etmiştir.

İhtiyati haciz isteyen alacaklı vekili, ihtiyati haczin yetkili olan Antalya mahkemelerince verildiğini, ihtiyati haciz kararının bono sebebiyle verildiğini, alacağın rehinle temin edilmemiş ve vadesi gelmiş bir para alacağı olduğunu, borçluların itirazının İİK'nun 265'inci maddesinde düzenlenen sebeplere girmediğini savunarak talebin reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm kanıtlara göre ihtiyati haczin dayanağı olan senedin, bono niteliğinde olduğu senet metninde İzmir mahkemelerinin yetkili olduğunun yazıldığı, senette ödeme yerinin belirtilmediği fakat senet tanzim edenin isminin yanında Manisa adresinin yazılı olup, borçluların ikametgahının da Manisa ili olduğu, ihtiyati hacze yetkili mahkemenin İzmir ve Manisa mahkemeleri olduğu gerekçesiyle mahkemece verilen ihtiyati haczin kaldırılmasına karar verilmiştir.

Kararı, ihtiyati haciz isteyen alacaklı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, ihtiyati haciz isteyen (alacaklı) vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 14/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4143, Karar No: 2014/8191, Tarih: 18.06.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4143 E.  ,  2014/8191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Serik 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2013

NUMARASI : 2011/152-2013/640

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 09.03.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 31.10.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Şirket vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, dava konusu baz istasyonlarının kaldırılması isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde d e en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur.

Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir. BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte de Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir. Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Mahkemece yapılan araştırmalar ve dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamına göre davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olarak kurulduğu ve işletilmekte olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun kararın gerekçesinde belirtilen soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği bilimsel delillerle de kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 18.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6302, Karar No: 2010/12563, Tarih: 06.12.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/6302 E.  ,  2010/12563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.02.2009 tarih ve 2008/869-2009/213 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 12.05.1999 tarihinde 162.001 DM karşılığı “Hisse Senedi Devir ve Kabul Sözleşmesi” ibareli belge ile davalı şirketlere ortak olduğunu, müvekkiline parasını her istediği anda alabileceği garantisinin verildiğini ancak, her hangi bir faiz ve para ödemesi yapılmadığını, davalıların Bankacılık Kanunu'na aykırı şekilde mevduat topladığını, SPK'na aykırı olarak aracılık faaliyetinde bulunduğunu ve kurul kaydına aldırmadan hisse senetlerini halka arz ettiklerini, bu konuda davalı ... ve diğer yönetici davalılar hakkında verilen ceza kararının kesinleştiğini, müvekkilinin davalı şirketlerin ortağı olmasının hukuken mümkün bulunmadığını, şirket defterlerinin de usulüne uygun tutulmadığını ve bu konuda da anılan yöneticiler hakkında mahkumiyet kararı verilip kesinleştiğini, davalı şahısların da TTK'nun 336.maddesi uyarınca da müvekkilinin zararından sorumlu olduğunu ileri sürerek, anılan belge ile hisse senedi satımı yapılamayacağının ve müvekkilinin davalı şirketlerle ortaklık ilişkisi bulunmadığının tespitini, şimdilik 6.500 TL'nin temerrüt faiziyle birlikte müvekkiline iadesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davacının 625 hisse ile Yimpaş Yozgat İhtiyaç Maddeleri Paz. ve Ticaret A.Ş., 193 hisse ile Yimpaş Gıda San. ve Tic. A.Ş. ortağı olduğunu, Yimpaş Holding A.Ş. ortağı olmadığını, bu nedenle Yimpaş Holding A.Ş. yönünden davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmesi gerektiğini, 1 yıllık zamanaşımının dolduğunu, davalı şahıslara da husumet yöneltilemeyeceğini, davacı tarafın iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkili bulunduğu şirketlerin Sermaye Piyasası Kurulu kaydında olan, bu kurul tarafından faaliyetleri denetlenen bir Anonim Şirket olduğunu, TTK.nun 329. ve 405. maddesi gereğince Anonim Şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceklerini, müvekkili şirketlerin tasfiye halinde olmadıklarını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre, davalı şirketlerin, Başbakanlık Sermaye Piyasası Kurulunun kaydında bulunan anonim şirketler oldukları, TTK'nun 405/2 maddesi uyarınca pay sahiplerinin sermaye olarak şirkete verdiklerini geri istenemeyeceği, davacının talebinin yerinde olmadığı, her ne kadar dava dilekçesinde ..., ..., ... ve ... davalı olarak gösterilmiş ise de, davanın niteliği itibarıyla TTK hükümleri çerçevesinde bir sermaye şirketi olan Anonim Şirket yönetim kurulu başkanının ve yönetim kurulu üyelerinin şahsi sorumluluğunu gerektirir bir durum mevcut olmadığı gibi ortaklık sözleşmesinin kurulması sırasında adı geçen davalıların sözleşmeye etki eden, taraf iradelerini fesada uğratan her hangi bir eyleminden de söz edilmediği gerekçesiyle davalı şirketler hakkında açılan davanın reddine, davalılar ..., ..., ... ve ... hakkındaki davanın husumet yokluğu nedeni ile reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespiti ve bu amaçla verilen paranın tahsili istemlerine ilişkindir.

Mahkemece yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmişse de hüküm yeterli araştırma ve incelemeye dayanmamaktadır. Gerçekten de TTK.'nun 329 ve 405. maddeleri uyarınca anonim şirket ortakları kural olarak şirkete yatırdıkları sermayeyi geri isteyemezler. Ayrıca yetkili kurulların bir kararı olmadıkça da anonim şirketler, pay senetlerini nominal bedellerinin üzerinde halka arz edemezler.

Somut olayda da davacı vekili, müvekkiline hisse senedi devir ve kabul sözleşmesi imzalatılarak 162.001 DEM ödeme yaptığını, ancak geçerli bir şekilde davalı şirketlere ortak olmadığını iddia etmektedir. Davalılar vekili, davacının ortak olduğunu kabul ederek, 625 hisse ile Yimpaş İht. Mad. A.Ş., 193 hisse ile Yimpaş Gıda San. ve Ticaret A.Ş. ortağı olduğu, Yimpaş Holding A.Ş. ortağı olmadığını savunmuştur. Takasbank kayıtlarında da aynı bilgiler bildirilmiştir.

Öte yandan davacı vekilince dosyaya sunulan ve Dairemize intikal eden diğer dosyalardan da bilinen SPK. duyuru ve kararlarında, davalı şirketlerin de aralarında bulunduğu Yimpaş Grubu Şirketlerinin, pay defterlerinin gerçek ortaklık durumunu yansıtmadığı, ortaklık durumlarının ikincil kayıtlar tutulmak suretiyle izlendiği belirtilmiş, söz konusu şirketlerce gönderilen ve Takasbank’ta bulunan resmi pay defterleri bilgilerinin temin edilerek ilgililerin ellerinde bulunan belgelerle karşılaştırılmak suretiyle gerektiğinde dava açılması önerilmiştir. Somut uyuşmazlık yönünden de, anılan hisse senetlerinden, mevzuatın öngördüğü biçimde sahih ve gerçek hak sahipliği sonucunu doğuran, davalı şirketlerin yasal pay defterlerinde yer aldığında hiçbir kuşku bulunmayan nitelikte olmalarının anlaşılması gerektiğinde duraksanmamalıdır.

Bu durum karşısında mahkemece, konusunda uzman bir bilirkişi kurulu oluşturulup, davalı şirketlerin yasal defter ve kayıtları üzerinde inceleme yaptırılmak suretiyle, davalı şirketlerin ortaklık durumunun gerçekten de ikincil kayıtlar tutulmak suretiyle takip edilip edilmediği, şirket ortaklığının gerçekten kazanılıp kazanılmadığı, davacının davalı şirketlere pay senedi satın almak suretiyle mi yoksa devir suretiyle mi ortak olduğu, yeni pay almak suretiyle ortaklık söz konusu ise davacıya verilen pay senetlerinin o tarih itibariyle nominal değerinin ne olduğu, şayet davacıdan nominal değer üzerinden bir bedel alınmış ise primli hisse senedi çıkarılması yolunda bir kararın bulunup bulunmadığı hususlarının tek tek tespit edilmesi, aksi sonuca varıldığında “çoğun içinde az da vardır kuralı” gereği varsa davacıdan fazla alınan bedelin iadesine (tahsiline) karar verilmesi ve açıklanan tüm bu hususların tereddütsüz şekilde ortaya konulmasından sonra davalıların hukuki durumlarının buna göre belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/13148, Karar No: 2009/1986, Tarih: 02.03.2009

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/13148 E.  ,  2009/1986 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurullarınca somut emsal alınan 2590 Ada 4 parsel ile 3722 Ada 3 parsel sayılı taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak için belediyelerce 2007 yılı itibariyle emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen asgari m2 değerlerinin ilgili Belediye Başkanlığından sorularak alınacak cevap yazısının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2223, Karar No: 2016/4917, Tarih: 12.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2015/2223 E.  ,  2016/4917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14327, Karar No: 2013/21099, Tarih: 05.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/14327 E.  ,  2013/21099 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, 06/03/2004 tarihinde davalı işyerinde çalışmaya başladığını, işyerinin ihale ile iş alan bir firma olup hastanenin temizlik işlerini yaptığını ve 5 yıldır bu işyerinde çalıştığını, emeklilik süresi dolduktan sonra işveren tarafından iş akdinin 30/01/2009 tarihinde feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Bakanlık savunmasında; davacının davalı idarenin değil şirketin işçisi olduğunu, temizlik hizmet işinin 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2/6. Maddesi anlamında yardımcı ve alt işverene verilebilecek işlerden olup asıl işveren-alt işveren ilişkisinde şirketin yönetim hakkının tamamen kendisinde olduğunu, çalıştıracağı işçiyi kendisinin belirlediğini, sözleşmesinin bir yıllık olduğunu, bu nedenle kıdem ve ihbar tazminatı talep edemeyeceğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı Şirket savunmasında; davacının şirkette bir ay çalıştıktan sonra emekli olduğunu, kusurlarından kaynaklanan herhangi bir sorumluluklarının bulunmadığını, davacının hak ve alacağının bulunmadığını bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı şirketin yapılan tebliğe rağmen herhangi bir beyanda bulunmadığı ve delil sunmadığı, davalı Bakanlık vekilinin ise davanın süresinde açılmamış olması nedeniyle zamanaşımından reddi gerektiğini, müvekkili idarenin değil şirketin işçisi olduğunu iddia ettiği, dinlenen davacı tanıklarının birbirine uyumlu beyanlarında davacı işçinin emekli olarak işten ayrıldığını beyan ettikleri; tüm bu hususlar birlikte değerlendirildiğinde hizmet akdinin davacı işçi tarafından emeklilik nedeni ile feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davalı ... Şirketi vekili bu nedenle açıkça temyize gelmekle, davacının ihbar tazminatı talebinin reddedilmesine rağmen davalı şirket yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; hüküm fıkrasına yeni bir bent olarak;

Davalı ... Şirketi vekili bu nedenle açıkça temyize gelmekle, davacının ihbar tazminatı talebinin reddedilmesine rağmen davalı şirket yararına avukatlık ücretine hükmedilmemesi hatalı olup bozma sebebi ise de bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; hüküm fıkrasına yeni bir bent olarak;

“Davalı ... Şirketi kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte olan A.A.Ü.T.’ye göre belirlenen 440,00 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Şirketine verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin eklenmesine, kararın bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı ... Şirketine iadesine, 05.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10240, Karar No: 2014/6149, Tarih: 03.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/10240 E.  ,  2014/6149 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03.04.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1911, Karar No: 2013/4621, Tarih: 19.03.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/1911 E.  ,  2013/4621 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen alacak davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Dava vekili dilekçesi ile; müvekkilinin, ... İli, ... İlçesi, ... mahallesi, 29086 Ada 1 Parsel üzerinde inşa edilmiş bulunan ... Konutları) 180/F-1 nolu daireyi müteahhit firmadan satın aldığını; müvekkilinin, bireysel su aboneliği için başvurduğunda, davalı ... tarafından su akışının sağlanabilmesi için ön şart olarak önüne konulan kanal katılım payını ve şebeke hisse bedelini ödemek zorunda kaldığını, bundan sonra su abonesi olduğunu; ödenen paranın yasal bir dayanağının bulunmadığını iddia ederek, toplam 5.632,48 TL olarak tahsil edilen bedelin ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte iadesi ve tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; şebeke bedeli ve kanal katılım payının, yasa gereği, idarece, sunulan hizmet karşılığı ilk malikten alınan bir bedel olduğunu, 2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanununun 87 ve 88.maddeleri ile ... Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesine dayalı olarak tahsil edildiğini yapılan işlemin, usul ve yasaya ve Yargıtay İçtihatlarına uygun olduğunu savunup; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; "...İmar Kanunu'nun 23/6 maddesinde "Toplu mesken alanlarında alt yapı tesisleri belediyelerce onaylı projesine göre ilgili şahıs veya kurumlarınca yapılmışsa belediyece alt yapı hizmetleri nedeniyle hiç bir bedel alınmaz" hükmü bulunmaktadır.

Ayrıca, 2985 sayılı Toplu Konut Kanunu'nun 5492 sayılı kanunla Ek madde 9'a eklenen 2.fıkrasında "Toplu Konut İdaresi tarafından yapılacak veya yaptırılacak her türlü alt yapı ve üst yapı inşaatlarıyla ilgili olarak 26.05.1981 tarihli Belediye Gelirleri Kanunu'nun ek 6.maddesinde yer alan bina inşaat harç ve 84. Maddesinin (1) ve (2) numaralı bentlerinde yer alan çeşitli harçlar, Kanundaki tarifesinde belirtilen en az tutarlar üzerinden alınır.. Bu harçlar dışında her ne ad altında olursa olsun hizmet karşılığı olsa dahi başka ücret veya bedel alınamaz..." hükmü bulunmaktadır.

Toplanan delillerle davacının konutuna abonelik talep ettiği, binanın Toplu Konut alanı kapsamı içerisinde olduğu anlaşıldığından aşağıdaki şekilde karar verilmiştir. Gerekçesiyle" davacının su aboneliği nedeniyle kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden sorumlu olmadığının tespitine, davanın kısmen kabul, kısmen reddi ile 5.591,68 TL'nin ödeme tarihinden (28.01.2010) itibaren işleyecek değişen oranlarda yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.