muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6828, Karar No: 2013/9053, Tarih: 03.06.2013

Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/8 D.İş sayılı delil tespiti dosyasında yalnızca Fen ve Ziraat Bilirkişisinden rapor alınmış olup yangının çıkış nedenine dayalı bir araştırma yapılmamıştır.

Eldeki davada teknik bilirkişi tarafından hazırlanan 14.10.2011 tarihli raporda ise; arpaların arasındaki cam kırıklarının güneşten etkilenmeyeceği için yangına sebep olma ihtimalinin zayıf olduğu, kaldı ki yangının olduğu gün şiddetli rüzgarın var olduğunun ifade edilmesi karşısında, yangının cam kırıklarından kaynaklanmış olma ihtimalinin hayli zayıf olduğu, direk altına mıcır dökülmemiş olmasının, ark sonucu düşen kıvılcımların kuru otları veya arpa başaklarını tutuşturması sonucu yangın çıkma olasılığını güçlendirdiğini rapor etmiştir.

O halde mahkemece; yukarıdaki usul hükümleri gözetildiğinde sadece ihtimal hesabına dayanarak hazırlanan bilirkişi raporuna dayanılarak davalı ...'ın sorumluluğuna gidilmesi doğru görülmemiş, bu husus hükmün bozulmasını gerektirmiştir.

\*Davalı ... vekilinin temyiz itirazları yönünden;

Yargılama giderleri, kural olarak, davada haksız çıkan yani aleyhine hüküm verilen tarafa yükletilir. (HMK 326/1) Davayı kazanan taraf davasını bir vekil vasıtası ile takip etmiş ise, haksız çıkan (davayı kaybeden) taraf yargılama gideri olarak vekalet ücretine de mahkum edilir. (HMK 323 1/ğ)

Somut olayda; davalı ... yönünden davanın reddine karar verilmiş, kendisini kurum temsilcisi ile temsil ettirdiği gerekçesi ile 220,00 TL dilekçe yazım ücretinin, davacıdan alınarak davalı ...'e verilmesine karar verilmiştir.

Davalı ... kendisini vekil ile temsil ettirdiği için davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, bu yön gözetilmeksizin, dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozma sebebi yapılmıştır.

O halde mahkemece yapılacak iş; uzman elektrik bilirkişisinden rapor alarak öncelikle yangının çıkış nedenini duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tespit etmek; yangına davalı ...'ın elektrik direğinin neden olduğunun tespiti halinde; ziraat bilirkişiden yeniden rapor alarak davacının olay tarihi itibari ile zararını tespit ettirip hasıl olacak sonuç dairesinde hüküm kurmak olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/46807, Karar No: 2011/10518, Tarih: 17.05.2011

**2. Ceza Dairesi         2009/46807 E.  ,  2011/10518 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/16822

MAHKEMESİ : Bakırköy 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2007

NUMARASI : 2007/155

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

28/04/2004 günlü abonesiz ve sayaçsız kaçak elektrik kullanıldığını belirten kaçak tespit tutanağı kapsamı ve sanığın kiracısının sayacı çıkarıp direk bağlantıyı yaptığı savunması karşısında; tespit tutanağında meskende sanığın ablasının bulunduğunun belirtildiği ve kiracıdan da bahsedilmediği dikkate alınarak, kaçak kullanım şeklinin saptanması için tutanak düzenleyici tanıklar dinlenip, suç tarihinde söz konusu meskeni kimin kullandığı zabıta marifetiyle araştırılıp belirlendikten ve sanığın savunmasının doğruluğu saptandıktan ve gerektiğinde bilirkişi katılımıyla mahallinde keşif yapılıp bilirkişi görüşü de alındıktan sonra diğer delillerle birlikte sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile sadece sanık savunması ile yetinilerek yazılı şekilde beraat karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 17/05/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11474, Karar No: 2017/3368, Tarih: 24.05.2017

**20. Ceza Dairesi         2015/11474 E.  ,  2017/3368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2313 sayılı Kanuna aykırılık

Hükümler : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı anlaşıldığından, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışında yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine ancak;

Ele geçirilen 31 kök kenevirin niteliği ile miktarına ve buna bağlı olarak suç konusunun önem ve değerine göre, TCK’nın 3/1. maddesindeki orantılılık ilkesine aykırı olarak temel hapis cezasının alt sınırdan çok uzaklaşılarak 2 yıl 6 ay olarak fazla belirlenmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 24.05.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21582, Karar No: 2015/2082, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21582 E.  ,  2015/2082 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/9933, Karar No: 2022/16866, Tarih: 13.12.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/9933 E.  ,  2022/16866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

Dairemizin 19.04.2022 gün ve 2021/14000 Esas-2022/7458 Karar sayılı ilamı ile "müteveffa-sigortalı ... ile davalı sigorta şirketi arasında tanzim edilen 16.01.2019/10.11.2026 vadeli Uzun Süreli Kredi Koruma Grup Hayat Sigorta Poliçesi eklerinin, bilgilendirme formunun, müteveffa-sigortalı ...’e ait poliçe tanzim tarihinden önce ve sonrasına ait tedavi evraklarının dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, adı geçen belgelerin eksiksiz bir şekilde dosya içerisine alınması, daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesine" karar verilmiştir. Dosyanın tetkikinde, tedavi evraklarının eksik gönderildiği, sadece müteveffaya ait ekg raporu ile efor testi raporunun gönderildiği, müteveffa-sigortalı ...’e ait poliçe tanzim tarihinden önce ve sonrasına ait tedavi evraklarının dosyada bulunmadığı anlaşılmakla, bir kez daha geri çevirmeye mahal vermeyecek şekilde adı geçen belgelerin aslının fiziki olarak eksiksiz bir şekilde dosya içerisine alınması ve daha sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın saklayan mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın saklayan mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 13.12.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7892, Karar No: 2015/10771, Tarih: 07.12.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/7892 E.  ,  2015/10771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 8. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/05/2015

NUMARASI : 2014/1273-2015/227

İcra mahkemesince verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, kira alacağının tahsili için başlatılan icra takibene vaki itirazın kaldırılması ve kiralananın tahliyesi istemlerine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı 15.02.2011 başlangıç tarihli yazılı kira akdine dayanarak 16.06.2014 tarihinde tahliye talepli olarak başlattığı icra takibi ile aylık 750,00 TL’den 2014 yılı Mart, Nisan, Mayıs, Haziran, Temmuz, Ağustos, Eylül, Ekim, Kasım, Aralık ve 2015 yılı Ocak ve Şubat ayları kira bedeli toplamı 9.000,00 TL’nin tahsilini istemiş, ödeme emri davalı kiracıya 23.06.2014 tarihinde tebliğ edilmiştir. Davalı borçlu kira ilişkisine itiraz etmediğinden kiracılık ilişkisi kesinleşmiş olmakla birlikte, itiraz dilekçesinde 17.02.2014 tarihli ibraname ile alacaklının 2014 yılı Şubat ayı kira bedeli 650,00 TL’nin ödendiğini ve geçmiş aylara ait kira alacağı olmadığını bildirir ibraname bulunduğunu belirtmiştir. Davacı vekili, davalı tarafından dosyaya ibraz edilen “ibraname” başlıklı belgedeki yazı ve imzanın müvekkiline ait olmadığını ileri sürmüştür. Mahkemece davalı tarafından dosyaya sunulan belge üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılmış ve bilirkişi raporunda belge altındaki imzanın davacı H.. M..’in eli ürünü olduğu kanaatine varıldığı tespit edilmiştir. Mahkemece, 17.02.2014 tarihli “ibranamedir” başlıklı belge aslında davacıya atfen atılmış imzanın bilirkişi raporu doğrultusunda davacının eli ürünü olduğunun saptanmış olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı alacaklı tarafından davalı tarafça dosyaya ibraz edilen “ibraname” başlıklı belgenin makbuz şeklinde verildiği, daha sonra bu makbuzlar üzerinde tahrifat yapıldığı, adi makbuz olarak imzalanan bu belgelerin üzerinin doldurulduğu iddia edildiğine göre taraflar arasındaki kira alacağının varlığı yargılamayı gerektirmekte olup, dar yetkili icra mahkemesinde görülemez. Buna göre, mahkemece taraflar arasındaki uyuşmazlığın yargılamayı gerektirdiğinden bahisle davanın reddine karar verilmesi gerekirken, esasa girilerek salt belge altındaki imzanın davacıya ait olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru değilse de, bu hususun düzeltilmesi için yeniden yargılama yapılmasına gerek görülmediğinden sonucu itibariyle doğru olan davanın reddine dair kararın gerekçesinin düzeltilerek ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 07.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11371, Karar No: 2020/16913, Tarih: 19.11.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/11371 E.  ,  2020/16913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesince düzenlenen 14/04/2016 tarihli raporunda “sanığın 24.12.2015 tarihinde işlediği iddia olunan 'kasten yaralama' suçuna karşı işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayabileceği ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinin geliştiğinin”, sanığın sabıkasında kayıtlı Fatsa 2. Asliye Ceza Mahkemesi 2014/187 Esas, 2015/351 Karar sayılı dosyasında aldırılan sanık hakkında Samsun Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinin 19/02/2015 tarihli Sağlık Kurulu Raporuna göre ise “sanığın TCK'nin 32/1. maddesi kapsamında değerlendirilmesinin uygun olduğunun” bildirildiği görülmekle, Adli Tıp İhtisas Dairesinden rapor alınıp, raporlar arasındaki çelişki giderilerek hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre;

2) Sanığın cezai ehliyet durumu dikkate alınarak hakkında akıl hastalığı nedeniyle TCK'nin 32/1. maddesinin uygulanması karşısında, 5271 sayılı CMK'nin 150/2. maddesi uyarınca zorunlu müdafii tayini yoluna gidilmesi gerekirken, müdafi atanmadan savunması alınarak, sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3565, Karar No: 2015/6036, Tarih: 22.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/3565 E.  ,  2015/6036 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ. EREĞLİ 1. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 29/11/2013

NUMARASI : 2012/634-2013/1068

Taraflar arasında görülen tapu kaydında düzeltim davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, tapu kaydında yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Davacı, mirasbırakanı babası R.. Ç...'nın maliki olduğu 155, 156, 157, 158, 159, 163, 164, 167, 168, 169, 171, 172, 175, 176, 178, 179, 180, 180, 182, 183, 184, 186, 187, 188, 189, 201, 203, 204, 205, 206, 207, 208, 209, 210, 211, 212, 239, 287, 404, 415, 445, 469, 477, 488, 504, 505, 506, 511, 513, 514, 523, 529, 531, 533, 534, 541, 548, 550, 402, 1038, 1049, 1090, 1139 ve 1152 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydında soyadının "Ç..." olarak yazılması gerekirken "Ç..." olarak yazıldığını ileri sürerek dava konusu 63 parça taşınmazda "R... Ç..." yazılı paydaşın soyadının "Ç..." olarak düzeltilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan deliller ile kayden davacının mirasbırakanının paydaşı olduğu bir kısım taşınmazın tapu kaydında kimlik bilgilerinin yanlış yazıldığı saptanarak yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerinde değildir. Reddine.

Ne var ki, 3402 sayılı Yasanın 22/2-a bendi uyarınca yapılan yenileme işlemi ile üç parça taşınmazın parsel numaralarının değiştiği kayden sabittir.

Bu durumda, yeni parsel numaraları üzerinden karar verilmesi gerekirken, kaydı kapatılan parseller üzerinden hüküm kurulmuş olması doğru olmadığı gibi, bir kısım taşınmazlarda ise kayıt malikinin soyadının "Ç..." olarak doğru yazıldığı, malikin soyadında herhangi bir yanlışlık olmadığı gözetilerek bu parseller bakımından da davanın reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi de isabetsizdir.

Davalının bu yöne ilişkin temyiz itirazı yerindedir. Kabulüyle, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12789, Karar No: 2019/21239, Tarih: 28.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12789 E.  ,  2019/21239 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı işyerinde 06/11/2006 tarihinde sosyal haklar ve aylık ücret, ocak -temmuz aylarında ücret zammı karşılığında tır şoförü olarak işe başladığını, işe başlama tarihinden itibaren haftanın 7 günü 09.30-24.00 ve haftanın en az üç günü de tüm gece arabada yatarak davalının emir ve talimatları ile tır şoförü olarak çalışmasına ve zorla bila bedel fazla mesai yaptırılmasına rağmen verilmesi gereken ücretleri, masrafları, ulusal bayram genel tatil yevmiyeleri ile fazla mesai ücretlerinin hiç ödenmediğini, işe başladığı tarihten itibaren gerçek aylık ücretleri ile ulusal bayram genel tatil yevmiyeleri, fazla mesai ücretlerinin sigortaya ve maliyeye bildirilmediği ve hak etmiş olduğu kıdem tazminatının da ödenmediğini, davacının emekli olduğu ve kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde 02/02/2012 tarihinde iş akdini sonlandırdığını, akdin feshinden sonra da davalı işverenlikçe 8.398,83 TL ödeme yapıldığını, iş akdinin kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sonlandığı konusunun taraflar arasında uyuşmazlık dışı olduğunu, davacının hak ve alacaklarının gerçek ücretleri üzerinden hesaplanıp ödenmemesi nedeni ile eksik kalan kıdem tazminatı alacaklarının bakiye kısmı ile diğer dava konusu alacaklarının tahsili amacıyla işbu davayı açma zaruretinin hasıl olduğunu, davalı işyerinde yurt içi nakliye işinde tır şoförü olarak çalışan davacıya en son aylık 940,50 TL brüt sabit asgari ücret ile birlikte ayrıca 1.550,70 TL Yurt içi harcırah bedelinin ücret olarak ödendiği ve en son aylık brüt 117,55 TL ilave yemek bedeli sosyal yardımının sağlandığını, çalışmış olduğu son 36 ay maaşlarının eksik ödendiğini ileri sürerek kıdem tazminatı, bakiye ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti, asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının kıdem tazminatının eksiksiz ödendiğini, bakiye kıdem tazminatı talebinin haksız olduğunu, iddia edilen harcırah ve yemek bedellerinin fahiş olduğunu, fazla mesai, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacağı bulunmadığını dosyaya sunulan imzalı ihtirazi kayıtsız bordrolar karşısında aksini iddia eden davacının iddialarını yazılı delil ile ıspatlanması gerektiğini, taleplerin zamanaşımına ugradığını, yıllık ücretli izin ile asgari geçim indirimi alacağı bulunmadığını, ücret kesintisi iddiasının gerçek dışı olduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının 03/11/2006-02/02/2012 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, tüm dosya kapsamından tır şoförü olarak görev yapan davacının asgari ücret + harcırah esası ile çalıştığı, harcırah yanında yemek, erzak, aile yardımı , çocuk parası ve prim ödemeleri ile çalıştığı, dosyada mevcut 02/02/2012 tarihli davacı istifa dilekçesi ile davalı işyeri kayıtlarından davacının emeklilik nedeni ile 02/02/2012 tarihinde davalı işyerinden ayrıldığı, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacağına gelince; sunulan bordrolarda zamlı ulusal bayram ve genel tatil ücreti tahakkukları yer almadığı gibi işyerine dair puantaj kayıtları da sunulmadığı, tüm tanık beyanları ile davacı ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını ispatladığı, ancak işverence bunun aksinin değil ise bu çalışmalar karşılığı ücretlerinin ödenmiş olduğu, banka kayıtları gibi yazılı belgelerle ispat edemediği, anılan sebeplerle davacının bu yöndeki taleplerinin yerinde olduğu değerlendirildiği, bilirkişice davalı tarafın zamanaşımı itirazları da değerlendirilerek hesaplanan miktardan, hastalık, istirahat, izin, doğum, ölüm, düğün, dernek vs sebeplerle her ulusal bayram ve genel tatil gününde çalışılması mümkün olmadığından hüküm fıkrasında gösterilen oranda hakkaniyet indirimi yapılarak kalan miktar üzerinden karar tesis olunduğu, davacının iş akdinin emeklilik nedeni ile kıdem tazminatına hak kazanacak şekilde sonlandırıldığı taraflar arasında ihtilafsız olup yukarıda açıklanan ücret ile harcırah, primler ve de sair sosyal haklar nazara alınmak sureti ile bulunan giydirilmiş brüt ücrete göre davacının hak ettiği toplam kıdem tazminatının 12.281,92TL olduğu, bundan davalı işverenlikçe yapılan brüt 7.626,18TL kıdem tazminatı ödemesi mahsup edildiğinde davacının işbu davamızla talep edebileceği bakiye kıdem tazminatı alacağının brüt 4

.281,92TL olduğu, bundan davalı işverenlikçe yapılan brüt 7.626,18TL kıdem tazminatı ödemesi mahsup edildiğinde davacının işbu davamızla talep edebileceği bakiye kıdem tazminatı alacağının brüt 4.655,74TL olduğu anlaşılmakla bu miktar üzerinden karar tesis olunduğu, bilirkişi raporu ve dosya kapsamından davacının toplam 51,5 gün yıllık izin kullandığı, bakiye 18,5 günlük yıllık izin ücretinin de Şubat 2012 bordrosunda tahakkuk ettirilerek davadan önce davacıya ödendiği anlaşıldığından bu alacak taleplerinin reddi gerektiği, dosyaya sunulan bordrolar incelendiğinde, bordroların tamamında zamlı fazla mesai ücreti tahakkuklarının yer aldığı ve davacı tarafından bunların ihtirazi kayıtsız olarak imzalandığı, yerleşik Yargıtay kararlarına göre zamlı fazla mesai ücreti tahakkuku yer alan bordroların ihtirazi kayıtsız imzalanması, bankaya yatırılan tutarların çekincesiz tahsili halinde, tahakkuk ettirilenden fazla mesai yapıldığının ispat külfeti davacı üzerinde olup, dosyaya davacı tarafça bu mahiyette herhangi bir yazılı belge sunulmamış olduğundan yerleşik içtihatlar doğrultusunda fazla mesai ücreti alacağına dair talep de reddolunduğu, her ne kadar davacı vekilince söz konusu bordroların davacının iradesi dışında ve de kapalı zarf usulü davacıya imzalatıldığı savunulmuş ise de davacı vekilince iddiaları doğrultusunda sunulan bordroların üzerinden davamız tarihine kadar eski ve yeni borçlar yasasında öngörülen irade fesadına dair 1 yıllık hak düşürücü süre geçmiş olduğundan ve yine belirtildiği üzere bu yönde ispat için aranan yazılı delil de sunulamadığından davacı vekilinin bu iddialarına itibar olunmadığı, dosyaya sunulan ücret bordroları incelendiğinde; eksik ücret ve eksik asgari geçim indirimi tahakkukuna rastlanılmadığından yukarıdaki paragrafta açıklanan ispat şartları da nazara alınarak davacının ücret ve ücret farkı alacağı ile agi taleplerinin de reddine karar verildiği, Mahkeme’nin kabulü veçhile ve yine aynı davalıya karşı başka Mahkemelerce bu yönde verilen red kararlarının onanmış olması da nazara alınarak ek raporlarla hesap edilen eksik ücret alacağı miktarlarına itibar edilmeksizin tüm açıklananlara göre davanın kısmen kabul kısmen reddine dair hüküm kurulduğu gerekçesi ile kıdem tazminatı ve ulusal bayram genel tatil ücreti haricindeki taleplerin reddine karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Somut uyuşmazlıkta, yıllık izin ücretinin hesabı bakımından;

Hükme esas bilirkişi raporunda hesaplama parasal olarak yapılmadığından, doğrudan kullanılan ve ödenen miktarın yıllık izin ücretini karşıladığı belirtildiğinden hangi ücret esas alınarak yıllık izin ücretinin hesaplandığı da belirlenememektedir.

Yıllık izin ücreti sabit ücrete harcırah/sefer primi eklenerek bulunacak aylık ücret üzerinden hesaplanmalı, varsa kullanılan yıllık izin süreleri ve iş aktinin sona ermesinden sonra yapılan ödeme düşülmeli, hesaplamanın nasıl yapıldığı denetime elverişli olmalı, bakiye yıllık izin ücreti bulunduğunun anlaşılması halinde hüküm altına alınmalıdır.

Mahkemece denetime elverişsiz rapora itibar edilerek karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 28/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.