muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/4910, Karar No: 2018/19291, Tarih: 11.12.2018

**3. Ceza Dairesi         2018/4910 E.  ,  2018/19291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 86/1, 86/3-e maddeleri gereği hükmolunan 1 yıl 6 ay hapis cezasının, aynı Kanunun 87/2-b maddesi uyarınca iki kat oranında arttırılması sonunda belirlenmesi gereken ceza miktarının “3 yıl 18 ay” yerine “4 yıl 24 ay” hapis cezası olarak tespiti,

2) TCK’nin 87/2-b-son maddesinin uygulanması sırasında sonuç cezanın 8 yıldan az olamayacağının belirtilmesi gerekirken 5 yıldan az olamayacağı belirtilerek 8 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle hükümde çelişkiye yaratılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK’un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasında TCK’nin 87/2-b maddesinin uygulandığı kısımda yer alan “4 yıl 24 ay” ibaresi hükümden çıkarılmak ve yerine “3 yıl 18 ay” ibaresi eklenmek; TCK’nin 87/2-b-son maddesinin uygulandığı paragrafta yer alan “5 yıldan az olamaz” şeklindeki ibare hükümden çıkarılmak ve yerine “8 yıldan az olamaz” ibaresi eklenmek suretiyle hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.12.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6643, Karar No: 2020/5542, Tarih: 14.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/6643 E.  ,  2020/5542 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanık hakkında Kayseri 6. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 12.04.2012 tarih, 2012/129 sayılı ilamı ile kullanmak maksadıyla uyuşturucu madde kabul etmek veya bulundurmak suçundan TCK'nın 191. maddesi uyarınca tedavi ve tedaviden sonra bir yıl süreyle denetim ve serbestlik tedbiri uygulanmasına karar verildiği, bu kararın infazı esnasında Kayseri Ruh Sağlığı Merkezine gönderilen sanığın 18.06.2012 tarihli idrar tahlilinde "CANNABİES 74 (pozitif)" olduğunun belirlendiği dolayısıyla sanığın bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlediği anlaşılmakla, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”, şeklindeki düzenlemeye göre sanık hakkında düşme kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmiş olması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu edenle yerinde görüldüğünden hükmün BOZULMASINA, 14.10.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/2124, Karar No: 2008/4588, Tarih: 17.04.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/2124 E.  ,  2008/4588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yerinde yapılan inceleme sonucu bilirkişi kurulunca taşınmazın tarım arazisi olarak kabulü ile bu niteliğine göre değerlendirme yapılmış olması kural olarak doğrudur.

Ancak;

1-Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarına göre tarım arazilerinin değerinin saptanmasında, dava konusu taşınmazın da içinde yer aldığı ilin (ilçenin) genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile kg başına toptan satış fiyatlarının esas alınması gerektiği düşünülmeden, salt dava konusu taşınmazın bulunduğu ... Kasabasına özgü (lokal) verilere göre kamulaştırma bedelini tespit eden bilirkişi kurulu raporuna itibarla hüküm kurulması,

2-Dava konusu 316 ada 58 parsel sayılı taşınmazın tamamı 23.250 m2 olup, 5.636,49 m2’lik kısmı kamulaştırılmış, geriye 11.556,89 m2 ve 6.056,62 m2 olmak üzere iki ayrı parça kalmıştır.Yargıtay’ın yerleşmiş ve ilkeye dönüşmüş uygulamalarına göre kamulaştırma dışında kalan ve bilirkişi kurulu raporuna ekli krokide A ve C harfleri ile gösterilen kısımlardan her birinin yüzölçümü, geometrik durumu ve konumu göz önünde tutulduğunda herhangi bir değer kaybının söz konusu olmayacağı gözetilmeden, A harfi ile gösterilen kısma %6, C harfi ile gösterilen kısma %3 oranında değer kaybı veren ve buna göre kamulaştırma bedelini tespit eden bilirkişi kurulu raporuna itibarla hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın değerlendirilmesinde münavebeye esas alınan buğday ve arpa ürünlerinin Kadınhanı İlçesinin genelinde geçerli olan dekar başına ortalama verim ve üretim giderleri ile toptan satış fiyatlarını içeren veri listesi İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilmeli, bilirkişi kurulundan bu veri listesine uygun ek rapor alınmalı, 2. maddede belirtilen sebepte dikkate alınarak bir karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17652, Karar No: 2012/253, Tarih: 13.01.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/17652 E.  ,  2012/253 K.**

**"İçtihat Metni"**

Nitelikli cinsel saldırı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...'ın yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine dair Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.03.2011 gün ve 2010/380 Esas, 2011/59 Karar sayılı nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden re'sen de temyize tâbi olan hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa göre, sanığın kızı mağdure ile Antalya’da kaldıktan sonra evlerinin bulunduğu Konya’ya dönerken mağdurenin birlikte bulundukları otodan inmek istemesine rağmen onu indirmeyerek zorla içeriye çekip ona vurduğu, bir süre sonra otoyu durdurup mağdurenin bir kez daha ırzına geçtiği anlaşılmış bulunması karşısında, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun oluştuğu anlaşıldığından tebliğnamedeki bozma isteyen düşünceye katılınmamıştır.

Dosyada mevcut psikiyatri uzmanı tarafından düzenlenen 04.10.2010 tarihli raporda “mağdurenin yaşadığı olaydan kaynaklanan akut stres bozukluğu bulunduğu ve altı ay sonra kontrolünün uygun olduğu” belirtildiği halde, TCK.nın 102/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı araştırılmadan hüküm kurulması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafiin temyiz itirazlarının reddiyle, nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hüküm yönünden re'sen de temyize tâbi olan hükümlerin ONANMASINA, 13.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5202, Karar No: 2018/9318, Tarih: 11.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/5202 E.  ,  2018/9318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, 2008 yılı Kasım ayından itibaren davalıların evinde temizlik, ütü, yemek vb işleri yapmak üzere çalışmaya başladığını, 2013 yılının Haziran ayında davalılardan sigorta yapılmasını istediğinde 'senin sigorta istemeye hakkın yok, istediğin yere git' dediklerini ve işten çıkarıldığını, en son aylık net maaşının 800,00 TL olduğunu, her ay 200,00 TL yol parası verildiğini ve yemeklerinin davalılar tarafından karşılandığını, çalışırken yemek molası kullanmadığını, öğünlerini ayak üstü geçiştirdiğini, hafta içi 5 gün çalışması gerekirken, dini bayramların ilk 3 günü hariç, resmi bayram ve tatiller de dahil olmak üzere haftanın 6 günü sabah 09.00, akşam 17.00 saatleri arasında çalıştığını, haftada ortalama 5-6 saat de fazla mesai yaptığını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile davalılardan 900,00 TL ihbar tazminatı, 2.000,00 TL haksız fesih tazminatı, 500,00 TL fazla mesai ücreti olarak şimdilik 3.400,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, evde çalışanların kıdem, ihbar, yıllık izin ve fazla mesai talep edemeyeceklerinin belirtildiğini, davacının İş Kanununa dayanak açmış olduğu davaya bakma görevinin İş Mahkemesine ait olduğunu, Borçlar Kanunu gereği taraflar arasında bir hizmet sözleşmesi bulunmadığını, davacının ihtiyaç olduğu zamanlarda ev temizliğine geldiğini, aynı zamanda başka evlere de temizlik için gittiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olayda davacı, davalıların evinde ev hizmetlerinde çalıştığını ve iş akdinin sigortasının yapılmasını istemesi üzerine haksız olarak feshedildiğini, bu nedenle fesih tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti alacaklarını talep ettiğini iddia etmiş, davalı taraf ise davacı ile aralarında hizmet akdi olmadığını savunmuştur. Mahkemece taraflar arasında iki tarafın da kabulü doğrultusunda bir hizmet sözleşmesi bulunmadığı, bunun yanında İş Kanunu’nun da davacının durumunu kapsamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ancak dosya kapsamına sunulan deliller ve tanık beyanlarına göre taraflar arasında 6098 Sayılı TBK kapsamında bir hizmet akdi ilişkisi bulunmaktadır. Bu nedenle mahkemece, öncelikle iş akdinin feshinin kim tarafından yapıldığı ve feshin haklı olup olmadığı hususu 6098 Sayılı TBK’na göre araştırılıp, incelenmeli 431-438. maddelerine dayanarak davacı makul bir tazminat talebinde bulunabilir mi tespit edilmeli ve Türk Borçlar Kanununun 432. maddesinde düzenlenmiş olan ‘Belirsiz süreli hizmet sözleşmelerinin feshinden önce, durumun diğer tarafa bildirilmesi gerekir. Hizmet sözleşmesi; bildirimin diğer tarafa ulaşmasından başlayarak, hizmet süresi bir yıla kadar sürmüş olan işçi için iki hafta sonra; bir yıldan beş yıla kadar sürmüş işçi için dört hafta ve beş yıldan fazla sürmüş işçi için altı hafta sonra sona erer. Bu süreler kısaltılamaz; ancak sözleşmeyle artırılabilir. İşveren, fesih bildirim süresine ait ücreti peşin vermek suretiyle hizmet sözleşmesini feshedebilir. Fesih bildirim sürelerinin, her iki taraf için de aynı olması zorunludur; sözleşmede farklı süreler öngörülmüşse, her iki tarafa da en uzun olan fesih bildirim süresi uygulanır. Hizmet sözleşmesinin askıya alındığı hâllerde fesih bildirim süreleri işlemez’ hükmü gereğince ihbar tazminatı hakkı yönünden bir değerlendirme yapılarak ve hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmelidir. Ayrıca davacının fazla mesai ücreti talebi yönünden dosyaya sunulan tüm deliller ve tanık beyanları değerlendirildikten sonra varsa bir alacağı TBK’nun 402. maddesinde yer alan ‘İşveren, fazla çalışma için işçiye normal çalışma ücretini en az yüzde elli fazlasıyla ödemekle yükümlüdür. İşveren, işçinin rızasıyla fazla çalışma ücreti yerine, uygun bir zamanda fazla çalışmayla orantılı olarak izin verebilir.’ hükmü uygulanmalıdır. Fazla çalışması ispatlandığı taktirde ücretle mütenasip bir miktar kabul edilmeli ve takdiri indirim yapılıp yapılmayacağı da değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26376, Karar No: 2017/11508, Tarih: 24.04.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/26376 E.  ,  2017/11508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

1-Temyiz talebinde bulunan Avukat ...'ın ... ve ...'ten alınmış vekaletnamesine dosya arasında rastlanmamıştır.

Varsa eklendikten, yoksa davalı ... sağ ise kendisine, ölü ise veraset ilamı ilgilisinden temin edilip tespit edilen mirasçılarına mahkemenin gerekçeli kararının usulüne uygun tebliğ edilip temyiz süresi de beklenildikten,

2-Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, ölü olduğu anlaşılan davalı ...'ün veraset ilamı ilgilisinden temin edilip, mahkemenin gerekçeli kararın tespit edilecek mirasçılarına usulüne uygun tebliğ edilip, temyiz süresi de beklenildikten,

Sonra, birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24/04/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15652, Karar No: 2013/10386, Tarih: 19.06.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/15652 E.  ,  2013/10386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

.

Gümrük Müsteşarlığı Teftiş Kurulu Başkanlığının soruşturma raporu, sanıklar ve müdafilerinin savunmalarını içeren beyan ve dilekçeleri, ibraz ettikleri belge suretleri ile tüm dosya kapsamına göre gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenebilmesi bakımından, suç tarihlerinde Denimko Tekstil Ltd. Şti, Erdemsan Tekstil Ltd. Şti, Ved-Ko Tekstil Ltd. Şti ve Onko Tekstil Ltd. Şti. isimli şirketlerin ortakları ve temsilcilerinin kimler olduklarının ilgili ticaret sicil müdürlüklerinden sorulup kesin olarak tespiti, anılan şirketler tarafından sahte olarak düzenlendikleri iddia olunan gümrük çıkış beyannameleri ve eklerindeki faturalar ile ithalatçı yabancı firmalar tarafından kendi gümrük makamlarına ibraz edilen faturaların asılları veya onaylı suretlerinin celbi, suça konu ihracat işlemleriyle ilgili olarak ithalatçı yabancı firmalar ile sanıklara ait şirketler arasında var ise yapılan sözleşmelerin temini ve ihracat işlemlerinin bedellerine ilişkin olarak Hazine Müsteşarlığınca yapılan onay işlemlerine ilişkin tüm belgeler ile ihracatçı ve ithalatçı firmalar arasında suç konusu ihracat işlemleriyle ilgili para hareketlerini gösteren tüm banka kayıtları ile döviz alım belgelerinin dosyaya getirtilmesi, suç tarihlerinde sanıklara ait şirketler hakkında sahte fatura kullanmak iddiasıyla yapılmış vergi incelemelerinin ve açılmış davaların bulunup bulunmadığının ilgili vergi dairelerinden sorularak var ise bu şirketler hakkındaki vergi suçu raporlarının da celbi, sanıklara ait şirketlerin tüm defter belgeleri ile işyerleri, işçi sayısı, mal stokları, araç gereçleri dikkate alınarak suça konu ihracat işlemlerini suç tarihlerinde gerçekleştirecek üretim kapasitelerinin bulunup bulunmadığının araştırılması, ihracaat işlemleri ile ilgili şirketlere yapılan Katma Değer Vergisi İade Raporlarının temini, Denimko Tekstil Ltd. Şti, Erdemsan Tekstil Ltd. Şti, ve Onko Tekstil Ltd. Şti. tarafından 26.01.2001, 30.01.2001, 02.03.2001, 19.01.2001, 14.05.2001 ve 03.08.2001 tarihli gümrük çıkış beyannamelerine konu malların alıcısı görünen yabancı firmaların gerçekte var olup olmadıkları ithal ettikleri malları kendi ülkeleri gümrük makamlarına hangi mal cinsi, miktar, tarih ve bedel ile bildirdiklerinin ilgili ülke yetkili makamlarından araştırılması, Denimko Tekstil Ltd. Şti, Erdemsan Tekstil Ltd. Şti. ve Ved-Ko Tekstil Ltd. Şti. tarafından 08.03.2002, 05.04.2002, 07.11.2002, 17.05.2003, 07.06.2003, 18.10.2003, 31.10.2003 ve 08.11

.2001, 14.05.2001 ve 03.08.2001 tarihli gümrük çıkış beyannamelerine konu malların alıcısı görünen yabancı firmaların gerçekte var olup olmadıkları ithal ettikleri malları kendi ülkeleri gümrük makamlarına hangi mal cinsi, miktar, tarih ve bedel ile bildirdiklerinin ilgili ülke yetkili makamlarından araştırılması, Denimko Tekstil Ltd. Şti, Erdemsan Tekstil Ltd. Şti. ve Ved-Ko Tekstil Ltd. Şti. tarafından 08.03.2002, 05.04.2002, 07.11.2002, 17.05.2003, 07.06.2003, 18.10.2003, 31.10.2003 ve 08.11.2003 tarihli gümrük çıkış beyannamelerine konu malların suç tarihleri itibarıyla aynınitelikteki malların ihracatına ilişkin emsal başka ihracaat belgelerindeki bedelleriyle mukayase de edilerek kıymet takdirlerinin yaptırılmasından sonra, bankacılık-kambiyo ve gümrük mevzuatı konularında uzman kişiler ile tekstil mühendisinin de aralarında bulunduğu bilirkişi heyetinden rapor alındıktan sonra sanıkların hukuki durumlarının takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, mali müşavir Nebi Kırmızı'dan alınan isabetsiz rapora dayanılarak eksik incelemeyle yazılı şekilde beraat hükümleri tesis edilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 19.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/14746, Karar No: 2023/15632, Tarih: 23.10.2023

**9. Hukuk Dairesi         2023/14746 E.  ,  2023/15632 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 29. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2700 E., 2023/1919 K.

HÜKÜM/KARAR : Davanın kısmen kabulü

Taraflar arasında ... 29. ... Mahkemesinde görülen ve istinaf incelemesinden geçen alacak davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 2014 Ocak ayından itibaren .../Kahramankazan ilçesindeki ... Üniversitesi Veteriner Fakültesi Eğitim Araştırma ve Uygulama Çiftliğinde ziraat işçisi kadrosunda daimi işçi olarak çalıştığını, davacının ... Ticaret Kooperatif, Eğitim, Büro ve ... Sanatlar İşçileri Sendikası (... ... Sendikası) üyesi olduğunu, ilgili Sendikanın tarafı olduğu toplu ... sözleşmesinin 18 inci maddesinde; “İşbu toplu ... sözleşmesinin yürürlük süresi içinde yeni işe alınacak işçiye verilecek ücret; aynı görevde halen çalışmakta olan kıdemi en az işçiye ödenen ücreti aşmamak ve %80’inden az olmamak kaydıyla işverence belirlenir.” şeklinde düzenleme bulunduğunu, buna rağmen davacının işe giriş ücreti belirlenirken davalı Üniversite tarafından başka bir işyerinde çalışan, kadro ve ünvanı da hayvan bakıcısı olmayan işçinin esas alındığını, buna göre öncelikle davacının işe girdiğindeki aylık ücretinin kendisiyle aynı işyerinde çalışan, aynı kadro ve ünvanda olan ve aynı işi yapan kıdemi en az işçiye ödenen ücretin aynısı olarak kabul edilmesi gerektiğini, bunun mümkün olmaması hâlinde de belirtilen nitelikleri haiz kıdemi en az işçiye ödenen ücretin %80’inden az olmayacak şekilde hesaplanması gerektiğini ileri sürerek 2014 yılı Ocak ayından itibaren eksik ödenen ücret, ilave tediye, ikramiye alacaklarının ve bu alacakların temerrüt tarihlerinden itibaren işlemiş faizlerinin tespiti ile fark ücret, fark ilave tediye ve ikramiye alacakları ile temerrüt faizi alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının ücretinin 01.04.2013-31.03.2015 yürürlük süreli toplu ... sözleşmesinin 18 inci maddesi de göz önünde bulundurularak aynı dönemde davalı Üniversitenin Ziraat Fakültesinde görevli olup aynı veya benzer işi yapan kıdemi en az işçiye ödenen ücret esas alınarak belirlendiğini, davacının ödenmeyen herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI