muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16054, Karar No: 2014/1588, Tarih: 06.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/16054 E.  ,  2014/1588 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/04/2013

NUMARASI : 2011/394-2013/274

Hüküm süresi içinde davalı O... Ortak Vezne İşletim Sistemleri Hizmet Turizm Taşıma Temizlik Araştırma Reklam Pazarlama Müşavirlik Tarım Mümessillik İnşaat San. ve Tic. A.Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 06.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14850, Karar No: 2011/313, Tarih: 19.01.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/14850 E.  ,  2011/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali, tescil ve elatmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi 08/03/2010 tarihli dilekçesi ile, ... parsel sayılı 10550,00 m² yüzölçümündeki taşınmazın tapuda davalı ... adına tarla vasfıyla kayıtlı olduğunu, yörede 123 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından 2006 yılında 6831 Sayılı Yasa gereği orman kadastrosu ve 2/B uygulama çalışması yapıldığını, çekişmeli taşınmazın 2006 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını belirterek davalı ... adına tarla vasfıyla kayıtlı olan taşınmazın vasfının orman olarak değiştirilerek orman vasfıyla Hazine adına tescilini ve elatmanın önlenmesini istemiştir. Mahkemece, davacının davasının kabulüne ve ...,... mevkii Cilt:14, Sayfa:1357, Cinsi: Tarla olan 10550,00 m² yüzölçümündeki davalı ... adına kayıtlı 1357 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına kayıt ve tesciline, karar kesinleşinceye kadar davalının dava konusu taşınmaza vaki müdahalesinin men'ine karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali, tescili ve elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 16/10/2006 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 6831 Sayılı Orman Yasasının 7. maddesi “Devlet ormanları ile evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların, orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırının tayini ve tesbiti orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince yapılıp kesinleşen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamasına ait harita ve tutanaklar ile arazi kadastrosu paftasının uzman orman ve fen bilirkişisi tarafından uygulanması sonucu, dava konusu taşınmazın 2006-2007 yıllarında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı, davacı ...

-2-

2010/14850 - 2011/313

-2-

2010/14850 - 2011/313

arazi kadastrosundan önceki hukuki sebeplere değil, kadastrodan sonraki hukuki nedene dayanarak iptal ve tescil istediğinden, somut olayda 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı, orman kadastrosunun kesinleşmesiyle taşınmaz kamu malı niteliğini kazandığı ve mülkiyet hakkının Hazineye geçtiği, bu nedenle mahkeme kararının yenilik doğuran (inşai) mülkiyet hakkını sona erdiren bir hüküm olmayıp, mevcut durumu saptayıp hukuksallaştıran, açıklayıcı (ihzari) bir hüküm olduğu, bu tür kayıtlarda T.M.Y.'nın 1023. (E.M.Y. 931 - İsviçre M.Y.974) maddesindeki "iyi niyetle edinme" kuralının da uygulanamayacağı belirlenerek kaydın iptaline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 19/01/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6870, Karar No: 2016/1620, Tarih: 17.02.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6870 E.  ,  2016/1620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasındaki davadan dolayı .... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 10/03/2015 gün ve 2014/122-2015/164 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette %10 azınlık payına sahip olduğunu, bağımsız denetçinin genel kurul tarafından seçilmesi gerektiğini ancak şirkette uzun zamandır olağan ve olağanüstü genel kurul toplantısı yapılamadığını, şirketin balık çiftliklerinin icra kanalı ile satıldığını, şirketin devamının mı yoksa tasfiyesinin mi daha yerinde olacağına denetçi tarafından yapılacak inceleme sonucuna göre karar verilmesi gerektiğini ileri sürerek, davalı şirkete TTK 399/6 maddesi gereğince bağımsız denetçi atanmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, TTK 397/4 maddesi gereğince 98 inci madde kapsamında denetime tabi olacak şirketlerin Bakanlar Kurulunca belirleneceği, davalı şirketin bağımsız denetime tabi şirketlerden olup olmadığı hususunda Kamu Gözetimi Muhasebe ve Denetim Standartları Kurumu'na yazılan müzekkereye davalı şirket hakkında tesis edilen herhangi bir işlem olmadığından bahisle yanıt verildiği, TTK 397 ve devamı maddeleri gereğince bağımsız denetçi atanmasının bağımsız denetime tabi şirketler bakımından mümkün olduğu, davalı şirketin bu maddelerde belirtilen kriterlere uygun ve bağımsız denetime tabi olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, 6102 sayılı TTK'nın 398. maddesi kapsamında anonim şirkete bağımsız denetçi atanması istemine ilişkin olup, 10.03.2015 tarihli karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de, mahkemece bağımsız denetçi atanması isteminin kabul veya reddine dair verilen kararlar TTK'nın 398/(6).maddesi uyarınca kesindir. HUMK’nın 432/4. maddesine göre, temyizi kabil olmayan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay ilgili Dairesi tarafından da bu konuda karar verilebileceğinden, davacı vekilinin temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/02/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, 6102 sayılı TTK'nın 398. maddesi kapsamında olduğu ileri sürülen davalı anonim şirkete denetçi atanması isteminden ibarettir.

SONUÇ: Yukarıdaki bentte açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 17/02/2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dava, 6102 sayılı TTK'nın 398. maddesi kapsamında olduğu ileri sürülen davalı anonim şirkete denetçi atanması isteminden ibarettir.

Davacı yan, ortağı olduğu anonim şirketin sözü edilen madde kapsamında bağımsız denetçi atanması gereken bir şirket olduğunu, şirket genel kurulunun toplanamaması nedeniyle denetçi atanamadığını, bu nedenle de mahkemece atanması gerektiğinden bahisle işbu davayı açmıştır. Davanın, iddianın bu biçimdeki ileri sürülüş biçimi gözetildiğinde, 6102 sayılı TTK'nın 399/6. maddesine dayalı olarak açılmış olduğu kuşkusuzdur. Sözü geçen bu fıkra, TTK'nın 398. maddesi uyarınca kapsamı Bakanlar Kurulu tarafından belirlenen anonim şirketlerde, bir yıllık faaliyet dönemi içinde görev yapmak üzere ve faaliyet döneminin başından itibaren en geç üç ay içinde (faaliyet döneminin dördüncü ayına değin) şirket genel kurulunca seçilmesi gereken bağımsız denetçinin bu süre içerisinde seçilmemiş yahut seçilememiş olması, seçilmiş denetçinin görevini herhangi bir sebeple yerine getirmemesi veya getirememesi hallerinde, nitelikleri anılan kanunun 400. maddesinde belirtilen denetçinin mahkemece atanmasını düzenlemektedir.

Anonim şirketlerde denetleme ve özellikle kapsam içerisinde kalan anonim şirketlerde bağımsız denetçi atanması konusu, 6102 sayılı TTK'nın 397 vd. maddelerinde düzenlenmiş olup, söz konusu kanun maddelerinin, mesele mahiyeti de gözetildiğinde, kamu düzeni mülahazasıyla sevkedilmiş nitelikte olduklarında duraksanmamalıdır.

Anonim şirketlerde denetleme ve özellikle kapsam içerisinde kalan anonim şirketlerde bağımsız denetçi atanması konusu, 6102 sayılı TTK'nın 397 vd. maddelerinde düzenlenmiş olup, söz konusu kanun maddelerinin, mesele mahiyeti de gözetildiğinde, kamu düzeni mülahazasıyla sevkedilmiş nitelikte olduklarında duraksanmamalıdır.

Bu bağlamda, TTK'nın 399/6. maddesinde de net ve emredici bir şekilde belirtildiği üzere, maddede belirtilen yasal koşulların varlığının re'sen tespiti halinde, şirketin merkezinin bulunduğu asliye ticaret mahkemesince anonim şirkete denetçi atanması zorunlu olup, bu gibi hallerde, mahkemeye yerindeliği değerlendirme konusunda bir takdir yetkisi tanınmış değildir. Öte yandan, söz konusu fıkranın ve bunu takip eden 7. fıkranın gerekçesine bakıldığında, denetçi atanmasına dair kararlara ilişkin mahkeme sürecinin uzamaması ve mahkemece atanan denetçinin bir an önce görevine başlayabilmesini teminen gerek denetçi atanmasına ve gerekse de denetçinin alacağı ücrete ilişkin mahkeme kararlarının kesin olduğunun belirtilmiş olduğu görülecektir. Bütün bu açıklamalar ışığında, yasa koyucunun sadece denetçi atanmasına dair kararların kesin olması gerektiğini öngördüğü ve bu hususu madde metninde ve gerekçesinde açıkça belirttiği, denetçi atanmasına ilişkin istemin reddine dair kararların ise kesin olduğunu belirtmekten kaçındığı ve bu yoldaki kararlar ile ilgili olarak usule ilişkin genel kuralların uygulanması gerektiğini düşündüğü sonucuna ulaşmaktayız. Esasen, adil yargılanma ilkesi kapsamında düşünülecek olursa, asıl olan mahkeme kararlarına karşı kanunyoluna gidilebilmesidir. Bu anlamda, bir mahkeme kararının temyiz edilemez (kesin) nitelikte kabul edilebilmesi için ancak açık bir kanun hükmünün varlığı aranmalıdır. Tüm bu açıklamalar ışığında, "anonim şirkete denetçi atanmasına yönelik istemin reddine dair kararların" temyiz edilemeyeceğine dair açık bir kanun hükmü söz konusu olmadığından, somut davanın reddine yönelik yerel mahkeme kararının temyiz edilemez olduğuna ilişkin çoğunluk görüşüne katılmaya olanak görmüyoruz.

Yeri gelmiş olmakla, Daire çoğunluğunun bu yönde değerlendirme yapmasını gerektirici nedenlerden biri olan TTK'nın 440/2. maddesindeki düzenleme üzerinde de kısaca durulmasını elzem görmekteyiz. Özel denetçi atanması istemi ortağın şirket işleri hakkındaki bilgi alma hakkıyla ilişkilendirilen, şirketin finansal tabloları ile yönetim kurulunun faaliyetleri ile sınırlı olmayan ve fakat ihtiyari nitelikte bir iç denetim yolu olup kamu düzeni ile ilişkilendirilmesi söz konusu değildir. Bu anlamda, özel denetçi kavramının, yukarıda da arz edildiği üzere, kapsamı, seçimi, denetleme standartları ve bunun sonuçları itibariyle şirketin tüm ortaklarını, alacaklılarını ve kamuyu ilgilendiren, kapsam içindeki şirketler bakımından emredici bir yasa hükmüne dayalı olarak zorunlu tutulan ve bu yönleriyle kamu düzeni ile ilişkilendirilen bağımsız denetim kavramından çok farklı bir mahiyet arzettiğinde tereddüt yoktur. Bu husus gözetildiğinde, özel denetçi atanmasına yönelik istemin kabul veya reddine ilişkin kararların kesin olduğuna ilişen TTK'nın 440/2. maddesinin son cümlesindeki düzenleme ile bağımsız denetçi atanmasına ilişkin 399/6. maddesinin son cümlesindeki düzenlemenin benzeş müesseselere ilişkin olduğu kabul edilerek, daraltıcı yorum yapmak suretiyle, bağımsız denetçi atanmasına ilişkin taleplerin reddine yönelik mahkeme kararlarının temyiz denetimine kapatılmasının yerinde olmadığı düşüncesindeyiz.
Yargıtay — Esas No: 2010/15064, Karar No: 2011/1276, Tarih: 16.02.2011

**6. Ceza Dairesi         2010/15064 E.  ,  2011/1276 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Dolandırıcılık, çıkar amaçlı suç örgütü kurmak

HÜKÜM : Kısmen beraat, kısmen mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : O Yer Cumhuriyet Savcısı, sanıklar savunmanları

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 18/12/2009 ve Yargıtay 8.Ceza Dairesinin 13/04/2010 tarihli görevsizlik kararları ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında çıkar amaçlı suç örgütü kurmak suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve takdire göre o yer C.Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün tebliğname gibi ONANMASINA;

II-1-)Sanıklar ..., ... ve ... hakkında yakınanlar ... ve ...’ye karşı dolandırıcılık suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

a)Yakınan ...’nın, olayın olduğu gün kolluğa müracaat ederek verdiği 2.7.2007 günlü ifadesinde; olay günü Ulu Cami bahçesinde oturmakta iken sanıklardan bir tanesinin yanına oturup kendisine sigara ikram ettiği, biraz sonra gelen diğer iki sanığında yanlarına oturduktan sonra kendilerinin sivil polis olduğunu belirtip, yakınanın hırsızlık yaptığını iddia edip kimliğini aldıktan sonra, karakola götüreceklerinden bahisle yürüyerek yola çıktıkları, tenha bir yere geldiklerinde kendilerinin polis olmadığından şüphelenmeye başlayan yakınanın, kolunu bir sanığın tuttuğu, diğer sanığında yakınanın cebindeki 1000 dolar ve 650 avro parayı aldıklarını söylediği; Asliye Ceza Mahkemesinin 25.9.2007 ve Ağır Ceza Mahkemesinin 10.9.2008 günlü oturumlarındaki anlatımlarında da; olayın başlangıcına ilişkin soruşturma aşamasındaki anlatımda bulunduktan sonra; buralarda karakol yok nereye gidiyoruz diye sorduğu sanıkların biraz sonra görürsün dedikten sonra, sanık ...’ın sağ kolundan tuttuğu ve sanık ...’in de cebindeki paraları alıp bağırırsan seni öldürürüm diye tehdit ederek kaçtıklarını söylediği, bu anlatım içeriklerine göre, yakınanın kolluk aşamasında ve sonraki anlatımlarında kendisine karşı zor kullanıldığını belirttiği gözetilmeden; aşamalarda sanıkların kendisine karşı cebir kullandıkları yönünde beyanı bulunmadığı ve mahkeme aşamasındaki beyanının ise yağma suçunun oluşacağına ilişkin kanaat oluşturmadığı biçimindeki dosya içeriğiyle bağdaşmayan gerekçeyle; eylemlerine uyan TCY.nın 149/1-c maddesi yerine yazılı biçimde dolandırıcılık suçundan uygulama yapılması;

b)Yakınan ...’nin, 26.7.2007 günlü kolluk anlatımı ile sonraki anlatım içeriğinden; sanıklardan bir tanesinin, yakınanla tanışıp, konuşup şahsi haline ilişkin bilgiler aldıktan sonra, dul olduğunu öğrendiği yakınanı, namazında niyazında olan halasıyla evlendireceği vaadinde bulunup halasını göstermek için ara sokaklara götürdüğü, buraya gelen diğer iki sanığın da kendilerini sivil polis olarak tanıtıp, yakınanın yanındaki sanığa, sen bu adamı neden buraya getirdin deyip birkaç tokat vurup sonra yakınanın üzerini arayıp 50 dolar ile 115 TL parasını aldıkları ve senin evini de arayacağız diye taksiye bindirip evine gittikleri, eve girerken yakınana arkadan birkaç kez vurup yere düşürdükleri ve evde yaptıkları aramada evdeki 200 dolar para ile birkaç tane eşyasını alarak, yakınanı bir camiye götürüp burada iki rekat namaz kıl, canını kurtar diyerek kaçtıklarının anlaşılması karşısında, eylemlerinin TCY.nın 149/1-c, d maddesinde düzenlenen yağma suçu ile aynı yasanın 109. maddesinde düzenlenen özgürlüğü kısıtlama suçunu oluşturduğu gözetilmeden, bu konuyla ilgili bir değerlendirme yapmadan yazılı biçimde hüküm kurulması;

2-Sanık ...’nın, yakınanlar ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ye karşı; sanık ...’in, yakınanlar ..., ... ve ...’ya karşı; sanık ...’ın ... ve ...’a karşı eylemlerinden kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Sanıkların birlikte hareket ederek, içlerinden bir tanesinin yakınanlarla tanışıp, sohbet ettikten sonra uygun bir yere götürdüğü ve yanlarına gelip kendilerini sivil polis olarak tanıtıp, buna ilişkin, yakınanların kimlik olarak algıladıkları bir belgeyi gösterip, sonrasında da yakınanların yanında yer alan sanığında yardımıyla polis gibi hareket edip, TCY.nın 142/2-f maddesinde tanımını bulan resmi sıfat takınarak, yaptıkları üst aramasında paralarını alıp, karakola götürme bahanesiyle yola çıktıktan sonra çeşitli nedenler ileri sürüp yakınanlardan kurtulup kaçarak gerçekleştirdikleri eylemlerinin, anılan maddedeki suçu oluşturduğu gözetilmeden, resmi elbise giymedikleri ve üzerinde polis arması bulunan kolonyalı mendili el çabukluğu ile

göstererek yakınanlarda kendilerinin polis olduğu kanaati uyandırdıkları bu nedenle eylemlerinin dolandırıcılık suçunu oluşturduğu biçimindeki yasal ve yerinde olmayan gerekçeyle yazılı biçimde hüküm kurulup; yakınan ...’ye karşı eylemde, benzer biçimdeki eylemleri aydınlatmak için pusu atıp bekleyen kolluk güçlerinin, kendilerinden şüphelenerek başından beri kesintisiz olarak takip ettikleri ve anılan yakınana karşı gerçekleştirdikleri eylem sonrası yakaladıkları sanıkların eylemlerin kalkışma aşamasında kaldığının düşünülmemesi;

III-a) Adli sicil kaydı içeriğine göre sabıkalı olduğu anlaşılan ve dosya arasında yer alan Ankara Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün, 18.7.2008 günlü yazısında, sanık ...’in, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.6.2006 gün ve 2006/87 D.İş sayılı kararı ile 1 yıl 8 ay hapis cezasına hükümlü olduğu ve bu cezasının infazına 27.5.2006 tarihinde başlanıp, 23.1.2007 tarihinde de şartla tahliye edildiğinin bildirilmiş olması karşısında, Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin anılan değişik iş sayılı kararı ile dayanağını oluşturan ilamlar getirtilerek, içtimalı ceza ise çözülüp en ağır cezayı içeren ilam uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilmemesi;

b)Sanık ...’ın adli sicil kaydında; sanığa Ankara 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 3.7.1991 tarih, 125-99 sayılı ilamı ile biri 22.11.1991 tarihinde kesinleşmiş, adam öldürmeye tam teşebbüs suçundan verilme 10 yıl, biri de 16.5.2002 tarihinde infaz edilmiş, yaralama suçundan verilme 10 yıl ağır hapis cezasını içeren iki ayrı cezanın bulunduğunun gösterilmesi karşısında, anılan ilam getirtilip, kaç hüküm içerdiği ve hangi tarihte infaz edildikleri duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlendikten sonra, ceza süresine ve 5237 sayılı Yasanın 58/2-a maddesinde belirtilen infazdan sonraki beş yıllık sürede göz önüne alınarak, bir kısım suçlarında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilip verilmeyeceğinin araştırılmaması;

c)Sanık ...’nın adli sicil kaydında yer alan Ankara 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 25.6.2002 tarihinde kesinleşmiş, 7 yıl 4 ay 10 gün hapis cezasını içeren 23.1.2002 tarih ve 2001/244 – 8 sayılı ilamı, infaz tarihini de gösterir onaylı sureti dosya arasına getirtilip, hakkında 5237 sayılı TCY. nın 58. maddesinin uygulanma olanağının değerlendirilmemesi;

IV) Yakınan ...’ye karşı gerçekleştirdikleri son eylemlerinde, yakınanın üzerinde bulunan 5 TL parayı alan sanıkların, üst aramasında ele geçirilen paraların suçtan elde edildiğine ilişkin kanıtların neler olduğu gösterilmeden zoralımına karar verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ..., ... ve ... savunmanları ile o yer C.Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğname gibi BOZULMASINA, 16.02.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20069, Karar No: 2016/13186, Tarih: 27.09.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/20069 E.  ,  2016/13186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 27.09.2016 ( Salı )
Yargıtay — Esas No: 2008/12939, Karar No: 2010/3680, Tarih: 31.03.2010

**11. Ceza Dairesi         2008/12939 E.  ,  2010/3680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yalan beyanda bulunmak

HÜKÜM : Beraat

Tarım arazisi ve tarımsal faaliyeti bulunmayan sanığın, gerçeğe aykırı belgelerle İlçe Tarım Müdürlüğüne başvuruda bulunarak 23.12.2002 tarihinde haksız yere doğrudan gelir desteği parası aldığının iddia olunması karşısında; eylemin, suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 Sayılı TCK.nun 504/7. (5237 Sayılı TCK.nun 158/1-e.) maddesindeki suçu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delillerin takdirinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken,yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 31.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.