muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14091, Karar No: 2015/35077, Tarih: 08.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/14091 E.  ,  2015/35077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/331294

MAHKEMESİ : Dazkırı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/06/2013

NUMARASI : 2013/22 (E) ve 2013/175 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Her ne kadar sanık yargılama aşamasında katılan sanık sıfatını almış ise de; temyiz dilekçesini sanık sıfatıyla verdiği ve temyiz itirazının kendi mahkumiyetine yönelik olduğu anlaşılarak yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1)Denizli Devlet Hastanesi Beyin Cerrahi uzmanınca düzenlenen 30/10/2012 tarihli raporda, hayati tehlike geçirilmediğinin, yaralanmanın etkisinin basit tıbbi müdahale ile giderilebileceğinin, yaşamı tehlikeye sokan bir duruma neden olunduğunun belirtilmesine ayrıca yaralanmanın hayati tehlikeye sebep olması halinde, bunun sebebinin ve dayanağının belirtilmemesine, raporun çelişkili olup hüküm vermeye yeterlilikte olmamasına göre; Adli Tıp Şube Müdürlüğünden ya da üniversite tıp fakültesinin adli tıp kürsüsünden rapor alınıp sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, çelişkili ve yetersiz rapora dayanılarak karar verilmesi,

2)Sanığın eylemi nedeniyle hüküm kurulurken TCK'nin 87/son maddesinin uygulanması ile netice cezanın 5 yıla çıkarılması gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi ile eksik ceza verilmesi,

3)Kavganın başlangıcına ilişkin tarafların farklı beyanda bulundukları, sanığın aşamalardaki savunmalarında mağdurun kendisine hakaret ettiğini belirttiği, bu hususta katılan hakkında dava açılıp ceza verilmesine yer olmadığına karar verildiği anlaşılmakla, sanık hakkında TCK'nin 29 maddesince haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışmasız bırakılması,

4)Sanığın suçta kullandığı anlaşılan ve adli emanetin 2012/59 sırasında kayıtlı olan 1 Adet 49X3 cm, 4 köşe demir profil çubuğun TCK'nin 54 maddesince zoralımı talep edilmesine rağmen bu hususta karar verilmemesi,

5)Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı resmi gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın, o yer ve üst Cumhuriyet savcılarının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 08.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1803, Karar No: 2016/1887, Tarih: 29.03.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/1803 E.  ,  2016/1887 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Hüküm : TCK'nın 206/1, 53/1-2, 58/6. maddeleri uyarınca

mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan suçunun oluşumu için, bir resmi belgeyi düzenleme yetkisine sahip kamu görevlisine yalan beyanda bulunmasının ve bu beyan üzerine resmi belgenin düzenlenmesinin zorunlu olduğu cihetle; somut olayda sanık hakkında herhangi bir suç soruşturmasının bulunmadığı esnada, durumundan şüphelenilmesi sebebiyle görevli polis memurları tarafından durdurularak, kimlik istenmesi üzerine başkasına ait kimlik bilgilerini vermekten ibaret eyleminin bildirilen kimlik bilgilerine istinaden herhangi bir belgenin de düzenlenmemesi karşısında 5326 sayılı Kabahatler Kanununun 40. maddesinde düzenlenen kabahat niteliğinde olup olmadığı değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule ve uygulamaya göre de;

Lehe hükümlerin uygulanması talebi olmasına karşı, TCK'nın 50. ve 62. maddelerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 29.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15590, Karar No: 2016/6823, Tarih: 30.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15590 E.  ,  2016/6823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet (TCK'nın 152/1-a, 168/2, 62/1, 50/1-a, 52/4 maddesi uyarınca 3000 TL adli para cezası ve taksitlendirme)

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde motosikletle sokak üzerinde tehlikeli ve aşırı gürültülü şekilde seyir ettiğinin görülmesi üzerine kendisine müdahale eden polis memurlarına direnerek ekip aracının camına kafası ile vurmak suretiyle camı kırdığı iddia ve kabul olunan olayda;

Sanığın eyleminin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10275, Karar No: 2020/18497, Tarih: 26.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/10275 E.  ,  2020/18497 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 26/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5482, Karar No: 2019/10606, Tarih: 16.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5482 E.  ,  2019/10606 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihlerine göre dosya görüşüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk ...'in katılan ... ile şikayetçiler ... ve ...'a yönelik mala zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Doğrudan tayin edilen adli para cezalarının miktarları itibarıyla hükmün verildiği tarihte yürürlükte bulunan ve 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup, temyizi olanaklı bulunmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan diğer mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03/04/2018 tarih, 2014/851 Esas ve 2018/144 Karar sayılı kararında, aynı yargı çevresindeki Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan ve Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/11/2018 tarih, 2018/339 Esas ve 2018/536 Karar sayılı kararında farklı yargı çevresindeki Ceza İnfaz Kurumunda başka bir suçtan hükümlü olarak bulunan, asıl mahkemesince yapılan sorgusu sırasında duruşmalardan bağışık tutulma isteğinde bulunmayan sanığın hükmün açıklandığı son duruşmada hazır bulundurulmayıp yokluğunda yargılama yapılarak karar verilmesinin savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olduğunun belirtildiği, UYAP'ta yer alan bilgilere göre hükmün açıklandığı duruşmanın yapıldığı 09/04/2015 tarihinde başka bir suçtan dolayı Sincan T Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü bulunan ve duruşmalardan bağışık tutulma talebi bulunmayan suça sürüklenen çocuğun, duruşmaya getirilmesi ya da SEGBİS aracılığıyla bağlanılması suretiyle duruşmaya katılımının sağlanması gerekirken yokluğunda mahkumiyetine karar verilerek 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 196. maddesine aykırı olarak savunma hakkının kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebi bu bakımdan yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 16/09/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/22838, Karar No: 2012/23338, Tarih: 06.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/22838 E.  ,  2012/23338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-TCK'nın 184/4 maddesinde imar kirliliğine neden olma suçunun “ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde” işlenebileceği, Turgutreis Belediye Başkanlığının 01.02.2008 tarihli yazısında suça yerin belediye mücavir saha hudutları içinde kaldığı ve özel imar rejimine tabi yerlerden olmadığının bildirilmesi ve bilirkişi raporunda da 3. derece arkeolojik sit alanları kapsamında kaldığının belirlenmesi karşısında, suça konu yerin 3. derece arkeolojik sit alanı veya özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı hususundaki çelişki giderilerek, niteliği kesin olarak belirlendikten sonra sanığın hukuki durumunun tespiti gerekirken, eksik araştırma ile karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

CMK'nın 231/6-c maddesi hükmünün, sanığın mağdur veya kamuya verdiği maddi zararın karşılığı olan paranın ödenmesini gerektiren somut olaylarda uygulanabileceği, dosyadaki bilgi ve belgelere göre, sanığın kendisine ait taşınmaza ruhsatsız olarak bina yaptığının saptanması ve bu nedenle yargılamaya konu olayda sanık tarafından kişilere veya kamuya ödenmesi gereken somut, maddi bir zarar bulunmaması karşısında; TCK'nın 184/5.maddesinde yer alan etkin pişmanlık ve CMK'nın 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulama olanağının, birbirinden bağımsız olarak ele alınıp değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, yasal olmayan gerekçelerle TCK'nın 51 ve CMK'nın 231. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...'nın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3078, Karar No: 2020/1287, Tarih: 16.01.2020

**18. Ceza Dairesi         2019/3078 E.  ,  2020/1287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

Dava konusu taşınmazın TCK’nın 184. maddesinin yürürlük tarihi olan 12/10/2004 tarihinden önce yapılıp yapılmadığının saptanmasına yönelik, çevre konutlarda oturanların ve tutanak düzenleyicilerin tanık sıfatıyla dinlenilmesi, hava ve uydu fotoğrafları ile teknik verilere dayalı olarak değerlendirilmesi ve denetime elverişli bilirkişi raporu alınması sonucunda, suça konu yerin 12/10/2004 tarihinden önce tamamlanıp tamamlanmadığı kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptandıktan sonra, sanık hakkında hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı, katılan Fatih Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7771, Karar No: 2017/3906, Tarih: 12.06.2017

**4. Hukuk Dairesi         2016/7771 E.  ,  2017/3906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 27/01/2016 gün ve 2015/1195 - 2016/1041 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’un 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırıdan kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; karar, Dairemizin; 27/01/2016 gün ve sayılı ilamı ile onanmış, davacılar vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Davacılar, davalı ... Anonim Şirketi'nin sahibi olduğu TV kanalının 21/01/2013 tarihli ana haber bülteninde hakim ve savcı olan davacıların isimleri de verilerek resmi araçta uyuşturucu madde taşıyorlarmış gibi yayın yapıldığını, kullanılan ifadelerin kişilik haklarına saldırı içerdiğini iddia ederek, tazminat isteminde bulunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

03/10/2016 tarih ve 675 sayılı Olağanüstü Hâl Kanun Hükmünde Kararnamesi'nin ''dava ve takip usulü'' başlıklı 16/1. maddesinde 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/8/2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda husumet yöneltilen davalarda mahkemelerce, 15/8/2016 tarihli ve 670 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle ret kararı verileceği düzenlenmiştir.

Yapılan incelemede; davalı şirketin bu kapsamda anılan Kanun Hükmünde Kararnamelere ekli listede belirtilen şirketler arasında olduğu anlaşıldığından, mahkemece belirtilen madde gereği karar verilmek üzere Dairemizin 27/01/2016 gün ve 2015/1195 esas ve 2016/1041 karar sayılı onama kararı kaldırılarak yerel mahkeme kararın bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu 440-442 maddeleri gereği yukarıda açıklanan nedenlerle davacıların karar düzeltme isteminin kabulüne, 27/01/2016 gün ve 2015/1195 esas ve 2016/1041 karar sayılı onama kararının kaldırılmasına ve kararın açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve tashihi karar talep eden davacılardan önceki onama kararımızla alınan harç ile peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 12/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/9005, Karar No: 2010/410, Tarih: 21.01.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/9005 E.  ,  2010/410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, çalışma gücünün en ez 2/3'ünü yitirdiğinin tespiti ile malullük aylığı bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafıdan düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

KARAR

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlere göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, davacının çalışma gücünün en az 2/3’ünü kaybettiğinin ve maluliyet aylığı bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulü ile,davacıya dava tarihinden itibaren malullük aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 1479 sayılı Yasa’nın 28.maddesine göre; Bu kanunun uygulanmasında çalışma gücünün en az üçte ikisini yitirdiği tespit edilen sigortalı malul sayılır.Aynı Yasa’nın 29.maddesi gereğince ise malullük aylığından yararlanabilmek için,a) Bu Kanunun 28 inci maddesine göre malul sayılmak,b) En az beş tam yıl sigorta primi ödemiş olmak,c) Yazılı istekte bulunmak ve istek tarihi itibariyle prim ve her türlü borçlarını ödemiş olmak, Şarttır.Bu Kanuna tabi sigortalılığı devam ederken bir iş kazası veya meslek hastalığı sonucu çalışma gücünün en az üçte ikisini kaybedenler hakkında beş tam yıl sigorta primi ödemiş olmak şartı aranmaz.5510 sayılı Yasa’nın 25.maddesine göre ,Sigortalının veya işverenin talebi üzerine Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60'ını, (c) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60'ını veya vazifelerini yapamayacak şekilde meslekte kazanma gücünü kaybettiği Kurum Sağlık Kurulunca tespit edilen sigortalı, malûl sayılır.Aynı Yasa’nın 26.maddesine göre ise, Malûllük sigortasından sigortalılara sağlanan hak, malûllük aylığı bağlanmasıdır.Sigortalıya malûllük aylığı bağlanabilmesi için sigortalının;a) 25 inci maddeye göre malûl sayılması,b) (Değişik bend:17.04.2008-5754 S.K./14.mad) En az on yıldan beri sigortalı bulunup,

toplam olarak 1800 gün veya başka birinin sürekli bakımına muhtaç derecede malûl olan sigortalılar için ise sigortalılık süresi aranmaksızın 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olması,c) Malûliyeti nedeniyle sigortalı olarak çalıştığı işten ayrıldıktan veya işyerini kapattıktan veya devrettikten sonra Kurumdan yazılı istekte bulunması,halinde malûllük aylığı bağlanır. Ancak, 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre sigortalı sayılanların kendi sigortalılığı nedeniyle genel sağlık sigortası primi dahil, prim ve prime ilişkin her türlü borçlarının ödenmiş olması zorunludur.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; Adli Tıp Kurumu Genel Kurulunun 25.09.2008 tarihli raporuna göre yaşına göre %61 oranında meslekte kazanma gücünden kaybetmiş sayılacağına karar verildiği, 01.02.1984 - 31.12.1989, 01.01.2004 - 31.05.2004 tarihleri arasında 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalı olduğu ve prim borcunun bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda davacı 2/3 oranında malul olmadığı için 15.12.2004 dava tarihinde yürürlükte bulunan 1479 sayılı Yasa'nın 28. maddesi uyarınca malullük aylığından yararlanmaz.Ancak 01.10.2008 tarihinde yürürlüğü giren 5510 sayılı Yasa’nın 25.maddesi uyarınca davacı çalışma gücünün %60’ını kaybetmiş sayıldığından davacının malullük aylığı şartlarının lehe olan 5510 sayılı Yasa uyarınca aynı yasa’nın yürürlük tarihinden itibaren geçerli olmak üzere değerlendirilmesi gerekir.Hal böyle olunca 5510 sayılı Yasa’nın maluliyet oranı dışındaki diğer şartlarının da bulunması halinde davacıya Yasa’nın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihini takip eden aybaşı olan 01.11.2008 tarihinden itibaren malullük aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Yapılacak iş; ATK Genel Kurulunun 25.09.2008 tarihli raporu uyarınca %61 oranında çalışma gücünü kaybettiği tesbit edilen davacının 5510 sayılı Yasa’nın 25. ve 26.maddeleri uyarınca malullük aylığı şartlarını taşıyıp taşımadığını araştırmak,şartları varsa sözkonusu Yasa’nın yürürlüğe girdiği 01.10.2008 tarihini takip eden aybaşı olan 01.11.2008 tarihinden itibaren malullük aylığı bağlanması gerektiğinin tesbitine karar vermektir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/2918, Karar No: 2025/5181, Tarih: 26.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/2918 E.  ,  2025/5181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/206 E., 2023/63 K.

SUÇLAR : Taksirle öldürme, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜMLER : Beraat, mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Kısmi düzeltilerek onama, kısmi düşme, kısmi bozma

Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesinin, 25.03.2025 tarihli ve 2023/1454 Esas, 2025/2418 Karar sayılı ilâmı ile Dairemizin görevli olduğundan bahisle görevsizlik kararı verilmiş ise de temyiz incelemesine konu eylemler için Mahkeme kararındaki kanunî nitelendirmeye ve uygulanan Kanun maddelerine göre; Mahkemece daha ağır nitelikte olan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 109/2, 109/3-b maddelerinde düzenlenen kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz başvurularının incelenmesine ilişkin görev ve yetkinin, 28.06.2014 tarihinde Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 2797 sayılı Yargıtay

Kanunu'nun 14. maddesi ve Yargıtay Büyük Genel Kurulunun, 27.01.2023 tarihli ve 32086 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 25.01.2023 tarihli ve 2023/1 sayılı kararı uyarınca Yüksek Yargıtay 8. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşılmakla, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE ve görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için dosyanın Yüksek Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE,

Oy birliğiyle, 26.06.2025 tarihinde karar verildi.