muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/33152, Karar No: 2015/8349, Tarih: 26.02.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/33152 E.  ,  2015/8349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, yıllık izin, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davanın reddine karar vermiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 01.01.2004-31.06.2006 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını iş sözleşmesinin emeklilik sebebi ile sona erdiğini belirterek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yazılı belgelerin geçersizliğinin hak düşürücü süre içerisnde ileri sürülmemesi sebebi ile itirazların yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında öncelikle çözümlenmesi gereken uyuşmazlık, davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için gerekli şartları taşıyıp taşımadığı noktasında toplanmaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. maddesiyle, mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda yer almayan yeni bir dava türü olarak belirsiz alacak ve tespit davası kabul edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine göre,

"(1) Davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkânsız olduğu hâllerde alacaklı, hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabilir.

(2) Karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacı, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabilir.

(3) Ayrıca, kısmi eda davasının açılabildiği hâllerde, tespit davası da açılabilir ve bu durumda hukuki yararın var olduğu kabul edilir."

./..

Hükümet tasarısında yer almayan bu madde, ... tarafından, esasen baştan miktar veya değeri tam tespit edilemeyen bir alacakla ilgili hak arama durumunda olan kişinin, hukuk sisteminde karşılaştığı güçlüklerin bertaraf edilerek hak arama özgürlüğü çerçevesinde mümkün olduğunca en geniş şekilde korunmasının sağlanması gerekçesi üzerinde durularak ihdas edilmiş ve nihayetinde kanunlaşmıştır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Davanın belirsiz alacak davası türünde açılabilmesi için, davanın açıldığı tarih itibariyle uyuşmazlığa konu alacağın miktar veya değerinin tam ve kesin olarak davacı tarafca belirlenememesi gereklidir. Belirleyememe hali, davacının gerekli dikkat ve özeni göstermesine rağmen miktar veya değerin belirlenmesinin kendisinden gerçekten beklenilmemesi durumuna ya da objektif olarak imkansızlığa dayanmalıdır.

Madde gerekçesinde "Alacaklının bu tür bir dava açması için, dava açacağı miktar ya da değeri tam ve kesin olarak gerçekten belirlemesi mümkün olmamalı ya da bu objektif olarak imkansız olmalıdır. Açılacak davanın miktarı biliniyor yahut tespit edilebiliyorsa, böyle bir dava açılamaz. Çünkü, her davada arandığı gibi, burada da hukuki yarar aranacaktır, böyle bir durumda hukuki yararın bulunduğundan söz edilemez. Özellikle, kısmi davaya ilişkin yeni hükümler de dikkate alınıp birlikte değerlendirildiğinde, baştan tespiti mümkün olan hallerde bu yola başvurulması kabul edilemez." şeklindeki açıklamayla, alacağın belirli veya belirlenebilir nitelikte olması durumunda, belirsiz alacak davası açılarak bu davanın sağladığı imkanlardan yararlanmanın mümkün olmadığına işaret edilmiştir.

6100 sayılı Kanun'un 107/2. maddesinde, sorunun çözümünde yol gösterici mahiyette kriterlere yer verilmiştir. Anılan madde fıkrasında, karşı tarafın verdiği bilgi veya tahkikat sonucu alacağın miktarı veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda davacının, iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği hüküm altına alınmış, madde gerekçesinde de "karşı tarafın verdiği bilgiler ve sunduğu delillerle ya da delillerin incelenmesi ve tahkikat işlemleri sonucu (örneğin bilirkişi ya da keşif incelemesi sonucu)" belirlenebilme hali açıklanmıştır.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Davacının alacağının miktar veya değerini belirleyebilmesi için elinde bulunması gerekli bilgi ve belgelere sahip olmaması ve bu belgelere dava açma hazırlığı döneminde ulaşmasının da (gerçekten) mümkün olmaması ve dolayısıyla alacağın miktarının belirlenmesinin karşı tarafın elinde bulunan bilgi ve belgelerin sunulmasıyla mümkün hale geleceği durumlarda alacak belirsiz kabul edilmelidir.

Sırf taraflar arasında alacak miktarı bakımından uyuşmazlık bulunması, talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olması anlamına gelmez. Önemli olan objektif olarak talep sonucunun belirlenmesinin davacıdan beklenemeyecek olmasıdır. Sadece alacak miktarında taraflar arasında uyuşmazlık bulunması ya da miktarın tartışmalı olmasının belirsiz alacak davası açılması için yeterli sayılması halinde, neredeyse tüm davaların belirsiz alacak davası olarak kabulü gerekir ki, bu da kanunun amacına aykırıdır. Çünkü, zaten uyuşmazlık bulunduğu için dava açılmakta ve uyuşmazlık mahkeme önüne gelmektedir. Önemli olan davacının talebini belirli kılacak imkana sahip olup olmadığıdır. Burada, alacağın belirlenebilir olması ile ispat edilebilirliğinin de ayrıca değerlendirilmesi gerektiği unutulmamalıdır. Davacının talep ettiği alacağı belirlemesi objektif olarak mümkün, ancak belirleyebildiği alacağını ispat etmesi, kanunun öngördüğü şekilde (elindeki delillerle) mümkün değilse, burada da belirsiz alacak davası açılacağından söz edilemez. Çünkü, bir alacağın belirlenmesi ile onun ispatı ayrı şeylerdir. Davacı, talep konusu yaptığı alacağını çok net şekilde belirleyebilir; ancak her zaman onu ispat edecek durumda olmayabilir. Aksinin kabulü, her ispat güçlüğü olan alacağı belirsiz alacağa dönüştürmek gibi, hem kanunun amacına hem de genel ilkelere aykırı bir durumu ortaya çıkartabilir. ./.

Alacağın miktarının belirlenebilmesinin, tahkikat aşamasında yapılacak delillerin incelenmesi, bilirkişi incelemesi veya keşif gibi sair işlemlerin yapılmasına bağlı olduğu durumlarda da belirsiz alacak davası açılabileceği kabul edilmelidir. Ne var ki, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesi belirsiz alacak davasının açılabilmesi için yeterli değildir. Bir davada bilirkişiye başvurulmasına rağmen davacı dava açarken alacak miktarını belirleyebiliyorsa, belirsiz alacak davası açılamaz.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında, Yargıtay'ca fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, şahit anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirlenebilir olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik ./..

de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz. Keza aynı şey kısmi dava için de sözkonusudur.

Davacı işçi, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının davalıdan tahsili istemi ile dava açmıştır. Davacı vekili ise 04.01.2012 tarihli dilekçesi ile, dava dilekçesinde kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti istenildiğini ancak taleplerin usulüne uygun bildirilmediğini, davanın belirsiz alacak davası olması sebebi ile davayı ıslah ederek kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve ücret alacağının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir. Mahkemece, yazılı belgelerin geçersizliğinin hak düşürücü süre içerisinde ileri sürülmemesi sebebi ile itirazların yerinde olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Somut olayda, davacı asil tarafından düzenlenen dava dilekçesinde dava konusu alacaklar miktarlarıyla net bir şekilde ortaya konulmadığı gibi sonradan davaya vekil olarak katılan avukat tarafından da alacaklarla ilgili herhangibir miktar bildirilmediği gibi davanın belirsiz alacak davası olduğunu belirterek bir kısım yeni alacak kalemlerini de talep listesine eklemiştir. Bu durumda usulüne uygun verilmiş dava dilekçesi veya açıklama dilekçesinden bahsedilemeyeceğinden mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda 6100 sayılı Kanun'un 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin ./..

belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunu belirtmesi, ayrıca taleplerinin miktarları ile birlikte nelerden ibaret olduğunun açıklaması istenmelidir. Mahkemece davanın türü netleştirilmesi, yargılamanın da bu belirlemeden sonra yürütülmesi gerekirken yazılı şekilde sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, sair hususların şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.02.2015 günü oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2011/29841, Karar No: 2011/43110, Tarih: 29.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2011/29841 E.  ,  2011/43110 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2011/247616

MAHKEMESİ : Bartın Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2006

NUMARASI : 2006/225 (E) ve 2006/551 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Gerekçeli kararda suç tarihinin 06.12.2005 olarak yerinde düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Katılan kurum görevlileri tarafından düzenlenen 31.01.2006 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağında "sayacın damga mühürlerinin kopartılması suretiyle kaçak elektrik kullanıldığının belirtilmiş olması, sanığın atılı suçlamayı kabul etmeyerek kaçak elektrik kullanmadığını savunması bilirkişi raporunda", suça konu sayacın bulunduğu ahır içerisinde iki adet aydınlatma lambası takılı olduğunun bu lambaların ayrı bir sayaçtan beslendiğinin belirtilmesi, abone tüketim belgelerinin incelenmesinde 28.02.2003 tarihinden sonra sayacın tüketim kaydetmediğinin anlaşılması karşısında sayacın uzun süre tüketim kaydetmediğinin anlaşılması karşısında sayacın uzun süre tüketim kaydetmemesinin nedeni ve bu süreçte neden ihbarda bulunulmadığı sanıktan ve katılan kurumdan sorularak sözkonusu ahır idaresindeki iki adet lambanın başka bir sayaçtan beslenip beslenmediği hususunda tutanak düzenleyicilerin beyanları alınarak ve gerektiğinden yeniden bilirkişi aracılığıyla keşif yapılmak suretiyle bu husus açıklığa kavuşturulduktan sonra tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4525, Karar No: 2012/1498, Tarih: 08.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/4525 E.  ,  2012/1498 K.**

**"İçtihat Metni"**

2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanununa aykırılık suçundan sanık ...'in anılan Kanunun 9, 65/b, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62, 52.maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 5.000 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına; sanığın suçun işlenmesi neticesinde sonradan ilave edilen ek odayı hükmün kesinleşmesinden itibaren 2 ay içinde kaldırması koşulu ile 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5-6-9. maddeleri uyarınca sanık hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, sanığın 5 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair Ayvacık Asliye Ceza Mahkemesinin 27.07.2010 tarihli ve 2010/95-200 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Çanakkale Ağır Ceza Mahkemesinin 20.09.2010 tarihli ve 2010/1629 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 15.02.2011 gün ve 9224 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 11.04.2011 gün ve KYB. 2011-110013 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre benzer bir olay sebebiyle verilen Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 10.03.2010 tarihli ve 2010/4000-3780 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, 5271 sayılı Kanunun 231/9. maddesinde, sanığın suçla mağdura veya kamuya verdiği zararı denetim süresince aylık taksitler halinde ödeyerek tamamen gidermesi koşuluyla hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesine olanak tanınmış ise de anılan düzenleme uyarınca eylemin doğrudan maddi bir zarara neden olmasının zorunlu bulunması gerekmekte olup, incelenen dosyada sanığın mülkü üzerinde izinsiz inşaat yapmak şeklindeki eylemi dolayısıyla kişilere veya kamuya yönelik olarak neden olduğu maddi ve ekonomik bir zararın bulunmaması karşısında, sözü. edilen 231/9. maddenin uygulamasına olanak bulunmadığı gözetilmeden itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

İddianamedeki sevk ve nitelendirmeye, hükmün konusuna ve Yargıtay Kanununun 14.maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 12.05.2011 tarih ve 2011/1 sayılı kararına göre, kanun yararına bozma istemini inceleme görevi Yargıtay Yüksek 12. Ceza Dairesine ait bulunduğundan, Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın anılan daireye sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.02.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1964, Karar No: 2024/477, Tarih: 06.02.2024

**3. Hukuk Dairesi         2023/1964 E.  ,  2024/477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1823 E., 2022/2886 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2015/353 E., 2019/630 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; davacı şirketin, mal sahibi sandığı davalı ile 01.06.2016 tarihli kira sözleşmesini imzaladığını, 26.03.2008 tarihinde mal sahibi olduğunu öğrendiği Vakıflar Genel Müdürlüğü tarafından davalı ile birlikte kiralanandan tahliye ettirildiğini, tahliyeden sonra düzenlenen ihale neticesinde daha önce davalıdan kiraladığı ve tahliye ettiği yer ile komşu yerleri 02.05.2008 tarihinde Vakıflar Genel Müdürlüğünden kiraladığını, kira sözleşmesi sona ermesine rağmen davalı tarafından aleyhine kira alacağının tahsili talepli takip başlatıldığını ve itirazı üzerine dar yetkili İcra Hukuk Mahkemesince ödenmemiş kira borcu olduğu gerekçesiyle tahliye kararı verildiğini, olayda gabin ve hile olduğunu, kiraya verenin kendisini mal sahibi olarak tanıttığını ve şirketin iyi niyetli olarak buna inandığını, dar yetkili İcra Hukuk Mahkemesinin somut olayı tam irdelemeyememesi nedeniyle 146.822,39 TL ödemek zorunda kaldığını, hizmet almadığı ya da bir yeri işgal etmediği yahut kiralamadığı halde bedel ödemesi sebebiyle davalının haksız olarak zenginleştiğini ileri sürerek, 146.822,39 TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili; 01.06.2006 başlangıç tarihli kira sözleşmesine istinaden ödenmeyen kira bedellerinin tahsili ve temerrüt nedeniyle tahliye istemi ile icra takibi başlatıldığını, davacının itirazı üzerine İcra Hukuk Mahkemesince itirazın kaldırılmasına ve tahliyesine dair verilen kararın Yargıtayca onanarak kesinleştiğini, davanın kötü niyetli açıldığını, davacı şirketin kiralanandan icra dosyası kapsamında 30.03.2015 tarihinde yapılan tahliye işlemi ile tahliye edildiğini, tahsil edilen paranın ödenmeyen kira alacağına ilişkin olduğunu, sebepsiz zenginleşme olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI