muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/11056, Karar No: 2023/3246, Tarih: 10.05.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B.İstinaf Sebepleri

Alacaklı, cevap dilekçesi içeriğini tekrarlayarak kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

C.1.Gerekçe ve Sonuç

Çekin keşide yerinin, muhatap bankanın bulunduğu yerin ve borçlunun adresinin ... olduğu görülmekle İlk Derece Mahkemesince yetkisizlik kararı verilmesinin yerinde olduğu gerekçesi ile alacaklının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Alacaklı, istinaf dilekçesi içeriğini aynen tekrar ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takipte yetkiye, borca ve ferilerine itiraza ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK'nın 50, HMK'nın 6,10 maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup alacaklının temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanunun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

10.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7328, Karar No: 2010/7951, Tarih: 02.11.2010

**5. Ceza Dairesi         2010/7328 E.  ,  2010/7951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından sanık ...’un yapılan yargılanması sonunda; atılı suçlardan mahkümiyetine dair, ... 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.04.2010 gün ve 2009/33 Esas, 2010/66 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 12.02.2008 günlü 2007/9-230 Esas, 2008/23 sayılı kararı gereğince sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Delillerle iddia ve savunma duruşma gözönünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan yerinde görülmeyen sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün ONANMASINA,

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükme gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Cinsel istismar eylemi neticesinde 5237 sayılı TCK.nun 103/6. maddesi anlamında mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan rapor alınıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden alınan rapora dayanılarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılanlar vekili ve sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.11.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6768, Karar No: 2014/40398, Tarih: 26.12.2014

**9. Hukuk Dairesi         2013/6768 E.  ,  2014/40398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EDİRNE İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/07/2013

NUMARASI : 2012/119-2013/258

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatil ücreti, genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili mahkememize verdiği dava dilekçesi ile, davacının davalı işyerinde 15.10.1992 tarihinde çalışmaya başladığını 11.07.2011 tarihinde iş akdinin işveren tarafından feshedildiğini dilekçede yazılı kıdem, ihbar ve diğer işçilik alacaklarının faizi ile birlikte davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı işveren vekili davacının 2002 yılında iş sözleşmesini feshettiğini, daha sonra çalışmaya devam edip 29.05.2008 tarihinde emekli olduğunu, her iki halde kıdem tazminatı ve diğer alacaklarının ödendiğini, davacı tarafından ibra belgesi verildiğini, emeklilik sonrası çalışmaya devam eden davacının iş sözleşmesinin performans düşüklüğü nedeniyle feshedildiğini, hiçbir alacağının bulunmadığını açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı her iki taraf vekilleri yasal süresi içerisinde temyiz etmişlerdir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

D) Temyiz:

Kararı her iki taraf vekilleri yasal süresi içerisinde temyiz etmişlerdir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

II. Genel Hükümler Yönünden Değerlendirme

Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

III. İşçi Alacakları Yönünden Değerlendirme

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Somut olayda, davacının dava dilekçesinde kabul ettiği 14.900,00 TL‘lik ödemenin mahsubunun değerlendirilmediği anlaşılmıştır. Mahkemece söz konusu miktarın yukarıdaki ilkeler doğrultusunda alacaklardan mahsubu gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

3-Hükmedilen miktarın net mi yoksa brüt mü olduğunun hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüde yol açabileceğinin düşünülmemesi hatalıdır.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20657, Karar No: 2015/1323, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/20657 E.  ,  2015/1323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/866, Karar No: 2017/6506, Tarih: 19.09.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/866 E.  ,  2017/6506 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki davanın yapılan yargılaması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 19/09/2017 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden davacı ... öneticiliğine izafeten Av. ... ile karşı taraftan davalılar ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesinde özetle; davalılardan sitenin kurulduğu arazinin eski maliki, diğer davalı ...'in ise sitenin müteahhidi olduğunu, onaylı projede bekçi evi olarak belirtilen ve halen 1 parselde 1/28'er arsa paylı 15 ve 16 no'lu bağımsız bölüm olarak gözüken yerlerde kat irtifakı kurulurken usulsüz, yasaya, ruhsata, imara ve projesine aykırı olarak kendi adına bağımsız bölüm olarak tescil ettirdiğini, 15 nolu bağımsız bölümü ise aralarında yapılan anlaşma ile diğer davalı müteahhit ...'e devrettiğini, bekçi evi olarak yapılan ve bu isimle onaylı projede zikredilen bölümün ortak yer olduğundan arsa payı verilemeyeceği ve bağımsız bölüm olarak hiçbir kimsenin adına tescil edilemeyeceğini ileri sürerek, davalılar adına arsa payı verilerek bağımsız bölüm adı altında tescil edilen bekçi evi olarak tescilli kısımların arsa paylarının iptali ile tapu kaydının bu şekilde düzeltilerek ortak yer olarak tesciline karar verilmesini istemiş, mahkemece davaya konu 15 ve 16 nolu bağımsız bölümlerin bulunduğu sitenin 1907 ada 1 parsel ile aynı yerde 675 ada 1 parsel üzerine kurulu olduğu görülmüş, yapılan açık yargılama sonucunda bağımsız bölümlerin bulunduğu sitenin iki parsel üzerine kurulu olduğu,bu nedenle davada 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu hükümlerinin uygulanamayacağı, davayı bakmada görevin asliye hukuk mahkemesine ait olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiş, kararının temyizi üzerine,"Yargıtay 18. Hukuk Dairesinin 19.9.2005 gün ve 2005/6564-8011 karar sayılı ilamı ile "..Dava konusu 15 ve 16 nolu bağımsız bölümlerin 1907 ada 1 parsel üzerinde bulunduğu ve bu taşınmazda kat irtifakı kurulu olduğunun anlaşıldığı, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunun ek-1. maddesi bu kanunun uygulanmasından doğacak her türlü anlaşmazlığın Sulh Hukuk Mahkemelerinde çözümleneceğini öngördüğü, mahkemece işin esasına girilerek daya ile ilgili tüm deliller toplandıktan sonra oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmesi gerektiği.." gerekçeleri ile bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra yeniden keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılarak 1907 ada 1 parsel üzerinde kurulu bulunan ve dava konu edilen 1/28 arsa paylı 15

Mahkemece bozma ilamına uyulduktan sonra yeniden keşif ve bilirkişi incelemesi yaptırılarak 1907 ada 1 parsel üzerinde kurulu bulunan ve dava konu edilen 1/28 arsa paylı 15

ve 16 nolu bağımsız bölümlerin bulunduğu yerin kapıcı dairesi yeri olarak ayrıldığı, davalılardan 15 nolu bağımsız bölümü tapuda kendi adına tescil ettirdiği, 16 nolu bağımsız bölümü ise diğer davalı ...'e devrettiği, bu şekilde bağımsız bölümlerin davalılar adına tapuda tescillerinin yapıldığı anlaşılmış ve kat irtifakına göre, her iki bağımsız bölümünde projede ortak yerlerden sayılan kapıcı dairesi yeri olarak belirlenip dava konusu bağımsız bölümlerin ortak yerler kapsamında olduğu, ortak alanlar olarak projelendirilen yerlere tapuda arsa payı ayrılamayacağı ve özel kullanıma ve mülkiyete konu olamayacağı, bu itibarla, 1/28 arsa payları ile tapuda tescili yapılan 15 ve 16 nolu bağımsız bölümlerin yasa ve yönetmeliklerde açıklanan ortak yer vasfında bulunması sebebiyle tapularının iptali ile arsa paylarının yeniden düzenlenmesi gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilince temyizi üzerine Yargıtay 18.Hukuk Dairesinin 30/10/2007 tarih 2007/7986 Esas ve 2007/8922 Karar sayılı bozma ilamı ile “Arsa payının değiştirilmesi istemi ile açılan davanın sonunda dava konusu edilen bağımsız bölümün arsa payının değişmesi, diğer bağımsız bölümlerin paylarında da artmaya yada azalmaya neden olacağından ve bu durumun bütün kat maliklerinin hukukunu ilgilendirdiği ve husumetin kat maliklerinin tümüne yöneltilmesi ve buna göre taraf teşkilinin sağlanması gerektiği...” yönündeki gerekçeye istinaden bozulmuş, mahkemece bozmaya uymakla söz konusu diğer bağımsız bölüm malikleri de davaya dahil edilerek davanın kabulüne karar verilmiştir. Kararın temyizi üzerine Yargıtay 18.Hukuk Dairesinin 25/01/2011 gün ve 2010/12612 E.-2011/554 K. sayılı ilamında "...Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden 24/12/1995 tarihli projeye göre 12 dubleks daire, 2 dükkan ve 2 bekçi evi nitelikli bağımsız bölüm olmak üzere toplam 16 bağımsız bölüm için yapı ruhsatı alındığı, 04/08/1998 tarihinde tek malik olan tarafından gerçekleştirilen ve belediyece onaylanan proje değişikliği esas alınarak ve projeye göre 15 ve 16 nolu nolu bağımsız bölümler mesken niteliği ile arsa payı ayrılarak kat irtifakı kurulduğu ve projeye uygun biçimde yapı kullanma izin belgelerinin alındığı, dava konusu 15 ve 16 numaralı bağımsız bölümlerin mesken niteliği ile dava konusu 1907 ada 1 parsel üzerindeki 12 dubleks daire ve iki dükkanla birlikteadına tescil edildiğinin anlaşıldığı, kat irtifakı kurulmasına esas olan 04/08/1998 tarihli tadilat projesinin Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesi kapsamında yapıldığı tarihinde ki tek malik onayını içerdiği gözetilerek, bu projeye göre inceleme yapılması ve bunun sonucuna göre karar verilmesi gerekirken 24/12/1995 tarihli projeye göre değerlendirme yapan bilirkişi raporu doğrultusunda hüküm kurulmasının doğru olmadığı..." gerekçesiyle bozulmuş, bu defa mahkemece bozma ilamına uyulmakla kat irtifakı kurulmasına esas olan 04/08/1998 tarihli tadilat projesinin Kat Mülkiyeti Kanununun 19. maddesi kapsamında yapıldığı tarihteki tek malik onayını içerdiği bu projeye göre arsa paylarının doğru olduğu ve dava konusu taşınmazların mesken olduğu anlaşılmakla davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Yargıtaydaki duruşma tarihinde yürürlükte bulunan'ne göre 1480 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak kendisini vekil ile temsil ettiren davalılarve arkadaşlarına verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 19/09/2017 günü oybirliği ile karar verildi.