muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/408, Karar No: 2019/1115, Tarih: 24.10.2019

İş Kanununa İlişkin Çalışma Süreleri Yönetmeliğinin 6. maddesinde, “İşyerinde tam süreli iş sözleşmesi ile yapılan emsal çalışmanın üçte ikisi oranına kadar yapılan çalışma kısmî süreli çalışmadır.” düzenlemesi mevcuttur. Gerekçede “üçte ikisinden az” olan çalışma ifadesi kullanılmışken, yönetmelikte üçte iki oranına kadar yapılan çalışmalar kısmî çalışma sayılmıştır. Bu durumda emsal işçiye göre 45 saat olarak belirlenen normal çalışmanın taraflarca 30 saat ve daha altında kararlaştırılması hâlinde kısmi süreli iş sözleşmesinin varlığından söz edilir. Kısmi süreli ve tam süreli iş sözleşmeleri arasında çalışma saati bakımından mevcut bir fark olduğu şüphesizdir.

Bununla birlikte, davacının iş yerindeki çalışmasının niteliği önem kazanmaktadır. Kapıcılık hizmetlerinin diğer işlere göre farklılık gösterdiği bilinmektedir. 4857 sayılı İş Kanunu’nun 110. maddesinde konut kapıcıları hakkında düzenleme bulunmaktadır. Kapıcılık hizmetlerinin esasları ve kapıcı konutlarından faydalanma şekil ve şartlarının da Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığınca çıkarılacak bir yönetmelikle belirleneceği kanunda öngörülmüştür.

Konut Kapıcıları Yönetmeliği’nin 3. maddesinde kapıcı, ana taşınmazın bakımı, korunması, küçük çaptaki onarımı, ortak yerlerin ve döşemelerin bakımı, temizliği, bağımsız bölümlerde oturanların çarşı işlerinin görülmesi, güvenliklerinin sağlanması, kaloriferin yakılması ve bahçenin düzenlenmesi ve bakımı ve benzeri hizmetleri gören kişi olarak tanımlanmıştır. Aynı maddede, işveren ise konutun maliki ve ortakları olarak açıklanmıştır.

Yönetmelikte iş yeri, kapıcının çalıştığı konut ile bağımsız bölüm, ortak yerler, eklenti ve tesislerin tümü olarak ifade edilmiştir.

Kapıcı ile binanın sahibi ya da kat malikleri kurulu arasında yapılmış olan iş sözleşmesinin tam süreli ya da kısmi süreli olarak yürürlüğe konulması mümkündür. Özellikle bağımsız bölüm sayısının az ve eklentiler ile ortak alanların da yoğun bir iş hacmini gerektirmeyecek durumda olduğu hâllerde, kapıcının günlük yedi buçuk saat ve haftalık kırk beş saat olağan mesaiye göre daha az sürelerle çalıştırılması imkân dahilindedir. Kısmi süreli iş sözleşmesi yazılı olarak yapılabileceği gibi, yazılı sözleşme bulunmayan hâllerde, iş yerinin özelliği ile işin niteliğine göre de kısmi çalışma olgusunun ispatlanması mümkündür.

Ne var ki, mahkemece yapılan işin niteliği göz önüne alındığında kısmi çalışma söz konusu olabileceğinden iş yerinin kapsamı ve davacının kapıcılık faaliyetine yönelik hangi işleri yaptığı yeterli şekilde araştırılmadığı gibi çalışmasının süresi, sürekliliği, yapılan işin iş (hizmet) sözleşmesi olup olmadığı noktalarında da hükmün eksik incelemeye dayalı olduğu açıktır.

Ne var ki, mahkemece yapılan işin niteliği göz önüne alındığında kısmi çalışma söz konusu olabileceğinden iş yerinin kapsamı ve davacının kapıcılık faaliyetine yönelik hangi işleri yaptığı yeterli şekilde araştırılmadığı gibi çalışmasının süresi, sürekliliği, yapılan işin iş (hizmet) sözleşmesi olup olmadığı noktalarında da hükmün eksik incelemeye dayalı olduğu açıktır.

Davacı, davalı işverene ait apartman nezdinde 01.01.2002-01.01.2012 tarihleri arasında kapıcılık yapmak suretiyle sigortalı olarak çalıştığının tespitine karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilerek istem hüküm altına alınmıştır. Dosyada yer alan apartman karar defteri ile diğer bilgi ve beyanlardan davalı apartmanda 2007 yılında kat mülkiyetine geçildiği anlaşılmaktadır. Sosyal Güvenlik Denetemenliğinin 21.02.2013 tarihli AKY/2013/25 sayılı raporu uyarınca davacının davalı ... nezdinde işe girişi 11.01.2012 olarak kabul edilmiş önceye ilişkin sigortalılık talebi ise çalışmaları kanıtlayabilecek herhangi bir belge ve karar mevcut olmadığından kabul edilmemiştir. Denetmen raporuna esas yönetici Süleyman Keleş ile Kurum denetmenlerince imzalı iş yeri durum tespit tutanağında davacı, 2002-2008 yılları arasında dört dairenin hizmetine baktığını, bu hizmetleri karşılığında ücret almadığını, dairede oturma karşılığında apartmanda bulunduğunu, 2008 yılından 2011 yılı 12. ayına kadar ise apartmana dairede oturma karşılığında hizmet verdiğini, ücret almadığını, 2011 yılı 12. aydan itibaren ise kaloriferlerini yaktığı yedi daireden cep harçlığı aldığını beyan etmiştir. Bununla birlikte, davalı ... yargılama sırasındaki tüm beyan ve cevaplarında, apartmanda 2007 yılında kat mülkiyetine geçildiğini, bu tarihe kadar apartmanın kalorifer sisteminin bulunmadığını, davacının apartmanda ikamet eden ...'nun kişisel ve evinin günlük bakım işleri ile ilgilendiğini bu hizmeti karşılığında ...'na ait apartmanın bir numaralı bağımsız bölümünde elektrik, su, kira ve yakıt giderinden muaf olarak ailesiyle birlikte ikamet ettiğini bildirmiştir.

Özellikle davacının çalışmasının niteliğinin, tespiti bakımından, apartmanda kat mülkiyetine geçilmeden önce kalorifer tesisatı ya da merkezi ısıtma sisteminin bulunup bulunmadığı ve davacının çalışmalarını aynı işverene özgüleyip özgülemediği hususlarında yeterli araştırmanın yapılması önem arz etmektedir.

Özellikle davacının çalışmasının niteliğinin, tespiti bakımından, apartmanda kat mülkiyetine geçilmeden önce kalorifer tesisatı ya da merkezi ısıtma sisteminin bulunup bulunmadığı ve davacının çalışmalarını aynı işverene özgüleyip özgülemediği hususlarında yeterli araştırmanın yapılması önem arz etmektedir.

O hâlde, çalışmanın varlığı, süresi ve sürekliliği ile çalışmanın varlığı hâlinde kısmi ya da tam gün olup olmadığının tespiti açısından, civar apartmanlarda uzun yıllar oturan komşu ya da yakın yerlerde kayıtlara geçmiş çalışanlar ile davacının bu çalışmalarını bilebilecek durumda olan mahalle muhtarı veya azaları tespit edilip tanık sıfatıyla beyanlarına başvurulmalı, kısmi çalışma mümkün olabileceğinden iş yerinin kapsamı, apartmanda kaç daire olduğu, merkezi ısıtma sistemin bulunup bulunmadığı, apartmanın kaloriferli mi yoksa sobalı mı olduğu, davacının kapıcılık faaliyeti kapsamında hangi işleri yaptığı, kapıcı dairesinin elektrik, su aboneliklerinin olup olmadığı varsa kimin adına olduğu araştırılmalı yine varsa mahalle marketi de dinlenilerek çalışmanın niteliği ve süresi açıkça belirlenmeli, kısmi süreli çalışmanın varlığı hâlinde ise gerektiğinde uzman bilirkişi görüşü de alınmak suretiyle, hükme konu dönem içinde bir günde kaç saat çalışmış olabileceği, giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri tespit edilerek, yedibuçuk saat çalışma bir günlük çalışma hesabı ile çalışmanın kaç iş gününe karşılık olduğu hususu saptanmalıdır.

Öte yandan, kat mülkiyetine geçilmeden önceki çalışmalar bakımından davalı apartmanda kalorifer ya da merkezi ısıtma sisteminin bulunup bulunmadığı, davacının bu dönem itibariyle adı geçen ...'nun günlük bakım ve temizlik işleri ile ilgilenip ilgilenmediği, çalışmasını aynı işverene özgüleyip özgülemediği belirlenmeli bu kapsamda ...'nun beyanlarına başvurulmalı, davacının yaptığı işin niteliği, iş yerinin kapsamı, çalışmanın varlığı, niteliği ve süresi konusunda gerekirse dosya kapsamında dinlenen tanıklar yeniden dinlenip tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonuca gidilmelidir.

Hâl böyle olunca, Hukuk Genel Kurulunca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulması gerekirken yanılgılı değerlendirme ile önceki kararda direnilmesi doğru olmamıştır.

Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalılar vekillerinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen ve yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesine göre uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince BOZULMASINA, istek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 24.10.2019 tarihinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/11844, Karar No: 2024/1448, Tarih: 12.02.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/11844 E.  ,  2024/1448 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/1377 Esas, 2023/1734 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Altınözü Sulh Hukuk Mahkemesinin 03.02.2016 Tarihli ve 2015/304 Esas, 2016/31 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 408 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ...'nun vasi olarak atanmasına karar verilmiştir.

Vasi 07.03.2023 tarihli dilekçesinde, kısıtlıya ait deprem yardımını bankadan çekebilmek için ayrıca kısıtlının yerleşim yerinin .../Manisa olarak değiştirilmesi için yetki ve izin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 28.04.2023 tarihli ek kararıyla, kısıtlının yerleşim yerinin önceki dönemde mahkemenin yetki alanında olan ... ilçesi olmasına karşın sonraki süreçte değiştiği bu surette yetkinin yeni yerleşim yeri itibariyle yetkili olan Sulh Hukuk Mahkemesine geçtiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.06.2023 Tarihli ve 2023/858 Esas, 2023/992 Karar Sayılı Kararı

Mahkemece adres değişikliğine izin kararı verilmeksizin doğrudan yetkisizlik kararı verildiği, kısıtlının adresinin halen değişmemiş olduğu, adresin halen Tepehan Mahallesi Tepehan 36 Sokak No:18 .../Hatay olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

C. Altınözü Sulh Hukuk Mahkemesinin 17.07.2023 Tarihli ve 2023/1008 Esas, 2023/1036 Karar Sayılı Kararı

Mahkemece 17.07.2023 tarihli ara kararıyla vasinin 07.03.2023 havale tarihli dilekçesine istinaden kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine karar verilmiştir.

Mahkemece, Altınözü ilçesinde deprem felaketinin meydana geldiği ve bunun üzerine kısıtlı ve vasinin yerleşim yeri olarak Alaşehir ilçesine taşındıkları bu haliyle vasi talebinin talebi makul görülüp 17.07.2023 tarihli ara kararı ile kısıtlının yerleşim yeri değişikliği noktasında izin verilmesine karar verildiği bu halde de yetkinin Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesi'ne geçtiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Vasi 20.10.2023 tarihli dilekçesiyle, memleketlerine geri döndüklerini belirterek dosyanın Altınözü Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesini talep etmiştir.

D. Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.11.2023 Tarihli ve 2023/1377 Esas, 2023/1734 Karar Sayılı Kararı

Mahkemece dosyanın yetkili Mahkemenin belirlenmesi için Yargıtay ilgili Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesi gerekirken sehven Altınözü Sulh Hukuk Mahkemesine gönderildiği, dosyanın Altınözü Sulh Hukuk Mahkemesinde 2023/1008 Esas nosunu aldığı, Altınözü Sulh Hukuk Mahkemesince 2023/1008 Esas, 2023/1036 Karar sayılı kararı ile dosyanın yeniden yetkili ve görevli olan Mahkemeye gönderildiği ve Mahkemede sehven 2023/1377 Esas numarasını aldığı gerekçesiyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanunu’nun 408 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibi istemine ilişkindir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanunu’nun 408 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibi istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1.Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun’un (6100 sayılı Kanun) Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2.4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.

C. Değerlendirme

Kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Altınözü Sulh Hukuk Mahkemesince 4721 sayılı Kanun'un 412 nci maddesinin birinci fıkrasına göre verilmiş bir izin kararı olduğundan vesayet dosyasının takibi ile Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Alaşehir Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

12.02.2024 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12207, Karar No: 2016/1197, Tarih: 04.02.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/12207 E.  ,  2016/1197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/194953

MAHKEMESİ : Kovancılar Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

NUMARASI : 2008/125 (E) ve 2012/28 (K)

SUÇ : 4926 sayılı yasaya aykırılık

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1. Sanığın dava konusu eşyaya ilişkin ibraz ettiği faturalar ile ilgili olarak düzenleyici firma yetkililerinin beyanlarının alınması, faturaların firma defterlerinde kayıtlı olup olmadığının tespiti ile ithale kadar inilmek suretiyle zincirleme menşei araştırmasının tamamlanması, ilgili gümrük idaresinden gümrük giriş beyannameleri tüm ekleriyle birlikte getirtilip, dava konusu tüm belgeler konusunda uzman bilirkişiye tevdi edilerek cins, miktar, menşei ve sair özellikleri itibariyle ayniyet tespiti yaptırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, mahkemece, sadece K...D... Tüketim Malları Paz. Tic. Ltd. Şti.'nin yetkilisi dinlenilerek yazılı şekilde eksik inceleme ile sanığın beraatine karar verilmesi,

2. İddianame ile müsaderesi talep edilen dava konusu eşya hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmemesi,

Yasaya aykırı olup, katılan gümrük vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 04.02.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13334, Karar No: 2013/8331, Tarih: 01.07.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13334 E.  ,  2013/8331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Aile efradına karşı fena muamele suçundan sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; aile hukukundan doğan yükümlülüğü ihlâl suçundan mahkûmiyetine dair Bilecik Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 16.09.2011 gün ve 2010/133 Esas, 2011/109 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve dosya içeriğine uygun kabule göre, sanığın eyleminin 765 sayılı TCK.nın 478/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 06.05.2005’ten inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/158, Karar No: 2010/2641, Tarih: 15.02.2010

**2. Hukuk Dairesi         2010/158 E.  ,  2010/2641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 1.Aile Mahkemesi

TARİHİ :16.7.2008
Yargıtay — Esas No: 2010/37396, Karar No: 2013/2664, Tarih: 23.01.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/37396 E.  ,  2013/2664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ile asgari geçim indirimi alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, ücretlerinin ödenmemesi nedeniyle iş sözleşmesini haklı olarak feshettiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ile ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteğiyle işten ayrıldığını, haklı bir neden olmaksızın iş sözleşmesini feshettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş sözleşmesini fesihte haklı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, mahkeme tarafından hüküm altına alınan ücret alacağının dava açıldıktan sonra, ancak karar verilmeden önce davalı tarafından ödenip ödenmediği ve bu bağlamda davacının ücret alacağına hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı vekili bilirkişi raporuna karşı itirazlarını içerir dilekçesinde, davacının talep ettiği ücret alacağının dava açıldıktan sonra tamamının ödendiğini belirtmiş ve ödemeye ilişkin belgeleri dilekçesine eklemiştir.Bu belgeler incelendiğinde, davacının talep ettiği ücret alacağının tamamının dava açıldıktan sonra davalı tarafından ödendiği anlaşılmıştır.Ayrıca davacı asil duruşmadaki beyanında, ücret alacağının tamamının dava açıldıktan sonra işveren tarafından ödendiğini açıkça beyan ve ikrar etmiştir.

Yukarıda izah edilen sebeplerle, davacının ücret alacağının tamamının dava açıldıktan sonra davalı tarafından ödendiği gözetilmeksizin, mahkemece ücret alacağı talebinin kabulüne karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1412, Karar No: 2021/7237, Tarih: 02.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1412 E.  ,  2021/7237 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre mahkemenin takdir ve gerekçesi yerinde görülmekle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.Ancak;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye farklı gerekçeyle uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18719, Karar No: 2010/7085, Tarih: 25.05.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/18719 E.  ,  2010/7085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında hükmolunan cezanın tür ve süresine göre savunmanlarının duruşmalı inceleme isteminin, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollaması ile 1412 sayılı CMUK’nun 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Eylemin, silahla ve birden fazla kişi tarafından birlikte işlendiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 149/1. maddesinin (a) bendi ile birlikte (c) bendinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi, 5237 Sayılı TCY’nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde aynı Yasanın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, TCY’nın 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, maddede öngörülen hakların tamamından yoksun kılınmanın da hükümlülüğün doğal sonucu olup takdire bağlı bulunmadığı gözetilmeden, cezasının infazı tamamlanıncaya kadar sanığın bazı hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına karar verilmesiyle yetinilmesi,