muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/842, Karar No: 2012/289, Tarih: 11.04.2012

Sözleşmede aylık kira bedeli 2.600,00 YTL (TL) olup, her ayın 1-5 arasında ödeneceği kararlaştırılmıştır.

Davacı bu sözleşmeye dayanarak, İstanbul 8.İcra Müdürlüğü’nün 2008/19890 sayılı dosyasında başlattığı icra takibi ile davalı/kiracı/borçludan aylık 2.600.00 YTL’(TL)den 01.01.2007-04.10.2008 tarihleri arasında 23 aylık kira bedelinin tahsilini ve kiralananın tahliyesini istemiştir.

Davalı/kiracı/borçlunun 20.11.2008 tarihli itiraz dilekçesi üzerine takip durmuştur.

Davaya konu kiralanan taşınmazın, altında dükkan olan kargir ev niteliğinde olduğu, paylı mülkiyete tabi ve davacı da dahil (beş) 5 paydaşının bulunduğu dosyada bulunan tapu kaydından anlaşılmaktadır.

Önemle belirtilmelidir ki, takip ve dolayısıyla eldeki dava kira sözleşmesine dayalıdır. Kira sözleşmesinin tarafları kiralayan sıfatı ile davacı ve kiracı sıfatıyla davalıdır. Kira sözleşmesini kiralayan sıfatı ile imzalayan davacının kendi akıdi olan davalıya karşı kira sözleşmesine dayanarak takibe girişmesi ve davalı/kiracı/borçlunun itirazı üzerine de eldeki itirazın kaldırılması ve tahliye konulu davayı açması olanaklıdır ve davacının aktif dava ehliyeti bulunmaktadır.

Kiralanan taşınmazın paylı mülkiyete konu olması, paydaşlar arasındaki iç ilişkide önem taşımakta; kira akdinin mutlaka malik tarafından yapılması gerekmediğinden, paydaşlardan birisi tarafından akdedilen kira sözleşmesinde diğer paydaşlar taraf olmamakla, paydaşın salt kiralayan sıfatıyla yaptığı takip ve buna bağlı olarak açılan davada da taraf olmaları düşünülemez.

O halde, kiralanan taşınmazın paylı mülkiyete konu olması, davacının tek başına akdettiği kira sözleşmesindeki kiralayan sıfatına dayanarak, sözleşmenin diğer tarafı kiracıya karşı takip ve dava ehliyetinin varlığını kabule engel bir husus olarak kabul edilemez.

Hal böyle olunca, mahkemece yapılacak iş; yukarıda açıklanan gerekçeler de gözetilerek, davacının kira sözleşmesinde kiralayan sıfatını taşıması ve tek başına düzenlediği bu kira sözleşmesine dayanarak kiracısı davalı hakkında icra takibi başlatıp, onun itirazı üzerine de eldeki davayı açmış olması karşısında, hem icra takibi hem de eldeki dava yönüyle aktif dava ehliyeti bulunduğunun kabulü ile işin esasının incelenmesi ve uygun sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi olmalıdır.

Yukarıda açıklanan bu değişik nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile;

Yukarıda açıklanan bu değişik nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile;

Bozma ilamından “…Kaldı ki davalı süresinde icra müdürlüğüne yapmış olduğu itirazında borcu bulunmadığını ileri sürmüş sözleşmeye ve aylık kira miktarına açıkça itiraz etmemiştir. İİK.'nun 269/2 maddesi gereğince davalı borçlu kira sözleşmesini açıkça ve kesin olarak reddetmediğinden kira akdini kabul etmiş sayılır. Bu durumda kira ilişkisi ve takip konusu miktar kesinleşmiştir. Bu husus gözetilerek mahkemece itirazın kaldırılmasına ve tahliyeye…” kısmının çıkartılarak yerine “Mahkemece, işin esasının incelenerek, taraf delillerinin birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken…” ibaresinin eklenmesine,

Direnme kararının yukarıda gösterilen değişik nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30.maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen “Geçici madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 11.04.2012 gününde yapılan ikinci görüşmede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10516, Karar No: 2013/13469, Tarih: 30.09.2013

**3. Hukuk Dairesi         2013/10516 E.  ,  2013/13469 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafakanın artırılması davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Davacı vekili, dava dilekçesi ile; müvekkilinin davalı ile ... 9.Aile Mahkemesi'nin 18/10/2010 tarih ve 2010/659 E.-2010/1237 K.sayılı kararı ile boşandıkları bu karar ile müşterek çocuğun velayetinin tarafına verildiği ve 500 TL iştirak nafakasına hükmedildiği, çocuğun ihtiyaçlarının arttığı, davalının ise hiçbir ekonomik sıkıntısının olmadığı, şirket müdürü olması sebebiyle maaşında artışın olduğu, müvekkilinin halihazırda çalışmadığı, kirada oturduğu bu sebeple iştirak nafakasının 1.000 TL'ye çıkarılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesi ile; müşterek çocuğun müvekkili tarafından cuma akşamı alınıp pazartesi sabah bırakıldığı haftanın neredeyse yarısının müvekkilinin yanında geçirildiği, müşterek çocuğun ilkokula başladığı bu sebeple 850 TL olan anaokul ücretinin düştüğü, talep edilen nafaka miktarının çok yüksek olduğu, davacının işsizlik durumunun geçici olduğu kısa zamanda işe gireceği için ekonomik sıkıntı çekmeyeceği, müvekkilinin çalışmış olduğu şirkete müzekkere yazılmak suretiyle maaşının ne kadar olduğunun tespitinin mümkün olduğu, işyerinde yönetici pozisyonunda çalışmadığı müşterek çocuğun ihtiyaçlarının müvekkili tarafından da karşılandığı bu sebeple açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; müşterek çocuk lehine hükmedilen aylık 500,00 TL iştirak nafakasının artırılarak, aylık 750 TL'ye çıkartılmasına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

İştirak nafakası; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşulları ile genel ihtiyaçlar ve ana-babanın mali durumuna göre takdir edilir. Ayrıca nafakanın takdirinde birlik devam ederken çocuğun alıştığı yaşama şekli ve gelirleri de dikkate alınır.

Hâkim, nafaka takdirinde; tarafların ekonomik durumlarındaki değişikliği araştırıp, gelirleri arasındaki bir oranlama yaparak, önceki nafaka takdirinde taraflar arasında sağlanan dengeyi koruyacak bir karar vermelidir.

TMK'nun 176/4.maddesine göre ''Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir." Aynı şekilde 331.madde uyarınca; "durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır."

TMK'nun 176/4.maddesine göre ''Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın arttırılması veya azaltılmasına karar verilebilir." Aynı şekilde 331.madde uyarınca; "durumun değişmesi halinde hakim, istem üzerine nafaka miktarını yeniden belirler veya nafakayı kaldırır."

Yukarıda sözü edilen yasal düzenlemelere göre, iradın arttırılması veya azaltılması için ya tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin bunu gerektirmesi gerekmektedir. Hakkaniyet bir bakıma adaleti deyimler. Fakat; sevgi, anlayış ve hoşgörü duygularıyla paylaştırıcı ve denkleştirici davranmak, adaletli davranmaktan daha başka ve daha ileride bir anlam taşır.

Tarafların, 18.10.2010 tarihinde kesinleşen kararla boşandıkları ve velayeti anneye verilen 2006 doğumlu müşterek çocuk için aylık 500 TL iştirak nafakasına hükmedildiği ve eldeki dava tarihi olan 05.06.2012 tarihine kadar herhangi bir nafaka artırım talepli dava açılmadığı anlaşılmaktadır.

O halde mahkemece yapılacak iş; tarafların gerçekleşen ekonomik ve sosyal durumları, nafakanın niteliği, davalının gelir durumu, müşterek çocuğun yaşı ve ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile TÜİK'in yayınladığı ÜFE artış oranı nazar-ı dikkate alınarak hakkaniyet ilkesi de gözetilerek uygun bir nafakaya hükmetmek olmalıdır.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5616, Karar No: 2020/15755, Tarih: 09.11.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/5616 E.  ,  2020/15755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Kolluk tutanaklarına ve adli rapor içeriklerine göre suç tarihinin 26.01.2015 olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında 20.01.2015 olarak gösterilmesi,

b) Mağdur sanık ... beyanlarında, oğlu olan mağdur sanık ...’in kendisine baltayla saldırması üzerine müdafaa konumunda bulunduğunu ve kendisini koruduğu belirtmiş olup, iddianamede de TCK'nin 25. maddesinin uygulanmasının talep edildiği olayda, sanık hakkında TCK'nin 25. maddesinde düzenlenen meşru müdafaa ya da TCK'nin 27. maddesindeki sınırın aşılması hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kabule göre,

c) Sanığın 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-a,e maddeleri uyarınca verilen "1 yıl 9 ay hapis cezası"nın TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırılması sırasında "2 yıl 18 ay hapis cezası" ile cezalandırılması yerine, "3 yıl 6 ay hapis cezası" ile cezalandırılmasına karar verilmesi,

d) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas, 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirilerek, TCK’nin 3. maddesinde belirtilen “cezada orantılılık” ilkesi de nazara alınarak, sanığın cezasında haksız tahrik nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca asgari oranda(1/4) indirim yapılması gerektiği halde, sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle (1/3) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini ve ayrıca

sanıklar hakkında haksız tahrik nedeniyle farklı oranlarda indirim yapılması suretiyle hükümde çelişki oluşturulması,

e) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Hükmün gerekçesinde; “sanığın tekerrüre esas mahkumiyet ilamı olduğu ve hatta bu ilamın ikinci tekerrür olduğu” belirtilmesine rağmen, hükmün sanık ... hakkındaki (B) bölümünün (9) numaralı paragrafında sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nin 58. maddesi uyarınca tekerrür hükümleri uygulanırken, sanığın ikinci kez mükerrir kabul edilmemesi, aleyhe temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Kolluk tutanaklarına ve adli rapor içeriklerine göre suç tarihinin 26.01.2015 olmasına rağmen, gerekçeli karar başlığında 20.01.2015 olarak gösterilmesi,

b) Sanığın TCK’nin 86/2. maddesi uyarınca verilen temel cezasında TCK’nin 86/3-a,e maddeleri uyarınca artırım yapılırken, sanığın eylemini babasına karşı ve silahtan sayılan balta ile işlediğinin gösterilmesi yerine, sanığın eylemini oğluna karşı ve silahtan sayılan bıçak ile işlediğinin belirtilmesi,

c) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas, 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde şüpheli kalan bu halin sanık lehine değerlendirilerek, TCK’nin 3. maddesinde belirtilen “cezada orantılılık” ilkesi de nazara alınarak, sanığın cezasında haksız tahrik nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca asgari oranda(1/4) indirim yapılması gerektiği halde, sanık hakkında haksız tahrik nedeniyle (1/2) oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayini ve ayrıca sanıklar hakkında haksız tahrik nedeniyle farklı oranlarda indirim yapılması suretiyle hükümde çelişki oluşturulması,

d) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle, hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle, 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, CMUK’un 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 09.11.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21823, Karar No: 2016/536, Tarih: 19.01.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/21823 E.  ,  2016/536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : CMK'nın 223/2-c maddesi gereğince beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatına ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanıkların, katılan şirketten 1 adet ekskavatör, 1 adet ekskavatör iş makinesi kovası ve 1 adet hidrolik kaya kırıcıyı finansal kiralama sözleşmesiyle kiraladıkları, kira borcunu ödememeleri üzerine, katılanın usulüne uygun olarak sözleşmeyi feshederek, belirtilen süre içerisinde kira konusu eşyaların iadesini istediği; ancak, sanıkların kira konusu iş makinelerini iade etmemeleri üzerine, suça konu mallardan ekskavatör ve ekskavatör iş makinesi kovasının icra yoluyla alındığı, hidrolik kaya kırıcının ise bulunamadığı olayda, sanıkların üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediklerinin sabit olmasına rağmen, eylemin hukuki ihtilaf niteliğinde olduğu gerekçe gösterilerek yazılı şekilde beraatlarına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, hükümlerin bu nedenle 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19/01/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25298, Karar No: 2015/1372, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25298 E.  ,  2015/1372 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/16937, Karar No: 2010/19378, Tarih: 15.06.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/16937 E.  ,  2010/19378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

HÜKÜM : BERAAT

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Sanığın savunması, tutanak düzenleyici tanığın ve diğer tanıkların beyanları, yapılan keşif ve alınan bilirkişi raporu, toplanan deliller, gerekçe, hakimin kanaat ve takdirine göre verilen beraat kararında bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde:

Ancak dosya içeriğinden sanığa yüklenen eylemin ilk bakışta suç oluşturmadığının anlaşılması halinde sanığa beraat kararı verilebilecekken, 5271 sayılı CMK.nun 193/2 maddesine yanlış anlam verilerek sanığın savunması alınmadan, kanıt taktir edilerek sanığın suç kastının bulunmadığından bahisle yazılı şekilde hüküm kurulmak sureyle 5271 sayılı CMK.nun 193. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 15.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7246, Karar No: 2019/204, Tarih: 16.01.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/7246 E.  ,  2019/204 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, trafik- iş kazası sonucu vefat eden sigortalının haksahiplerine bağlanan gelir ile tedavi masrafları ve cenaze gideri nedeniyle uğranılan Kurum zararının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne, tedavi giderleri yönünden davanın konusuz kaldığından bahisle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz iseğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı Kurum, 21.11.2002 tarihinde meydana gelen trafik iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir ile yapılan tedavi masrafı ve cenaze gideri ödemelerinden oluşan Kurum zararının talep edildiği davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan 506 sayılı Kanunu’nun 9, 10 ve 26. maddeleridir.

Mahkemece alınan kusur raporu ile %75 oranında kusurlu bulunan davalı ..., %25 oranında kusurlu bulunan davalı ... , sigorta şirketi ile kusur atfedilmeyen işveren şirket yönünden açılan davanın kabulü ile 21.223,38 TL peşin sermaye değerli gelir bedelinin 10.611,69 TL'lik kısmının davalılar Teknik Yapı Ltd. Şti., ..., ... ve ... Sigorta A.Ş.'den gelir bağlama onay tarihi olan 18.06.2003 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, geri kalan 10.611,69 TL'lik kısmının ise davalılar ..., ... ve ...sigorta A.Ş.'den müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Mahkemece, davalıların kusur toplamları üzerinden müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesi gerekirken bu talep gözetilmeksizin yazılı şekilde (davalılar arasında gruplandırma yapılarak) teselsül uygulanmak suretiyle hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma sebebidir.

Öte yandan, Kurum zararı olarak talep edilen cenaze gideri tutarının hüküm altına alınmamış olması da hatalı olup bozmayı gerektirmektedir.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:

1-Hükmün 1 numaralı bendinin silinerek yerine,

Öte yandan, Kurum zararı olarak talep edilen cenaze gideri tutarının hüküm altına alınmamış olması da hatalı olup bozmayı gerektirmektedir.

Ne var ki, bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:

1-Hükmün 1 numaralı bendinin silinerek yerine,

“Mahkememizin 2010/55 sayılı davasının ve birleşen 2012/136 E. sayılı davasının kabulü ile hak sahiplerine bağlanan Peşin Sermaye Değerli Gelirler yönünden 21.223,38 TL gelirin, davalılar ... Yapı Ltd. Şti. (... Yapı Ltd. Şti.'nin sorumluluğunun 10.611,69 TL ile sınırlı olmak üzere), ..., ... ve ... Sigorta A.Ş.'den (poliçe limiti dahilinde), davalı ... şirketi yönünden dava tarihinden itibaren, diğer davalılar yönünden ise gelir bağlama onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

Cenaze gideri tutarı olan 163,25 TL’nin ödeme tarihinden (davalı ... şirketi yönünden dava tarihinden) itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline”, ibaresinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.