muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/1443, Karar No: 2020/361, Tarih: 10.02.2020

**19. Hukuk Dairesi         2018/1443 E.  ,  2020/361 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Dağıtım Gıda Paz. Temz. Ltd. Şti. vek. Av. ... ile davalı ... Gıda San. İç ve Dış. Tic. Ltd. Şti. vek. Av. ... İşler arasındaki menfi tesbit davası hakkında İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesi’nden verilen 2017/299 esas, 2017/845 karar sayılı ve 29.09.2017 tarihli hükmün davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi’nce istinaf talebinin esastan reddine yönelik kararın davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında herhangi bir alacak borç ilişkisinin bulunmadığını, davalı şirketin dava dışı şirketten faturaya dayalı alacağını temlik aldığını, temlik eden dava dışı şirket ile davacı arasındaki mevcut sözleşme ilişkisi kapsamında İİK.’nun 50. maddesi ile HMK.’nun 10. maddesi uyarınca sözleşmenin akdedildiği veya ifa edileceği yerde bulunan mahkemenin yetkisinin kabul edildiğini, dava dışı şirketin merkezinin ... olduğunu, bu nedenle de davanın yetkili İzmir Mahkemesinde açıldığını ileri sürerek davalıya borçlu bulunmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının dava açmakta hukuki yararı bulunmadığını, mahkemenin yetkili olmadığını belirterek davanın yetki ve dava şartı yokluğu nedeniyle reddini savunmuştur.

Yerel mahkemece davanın 20.03.2017 tarihinde açıldığı, takibin ise davadan önce 17.03.2017 tarihinde başlatıldığı, bu çerçevede uyuşmazlığın davalının yerleşim yeri olan ... Batı Asliye Ticaret Mahkemeleri'nde çözüme kavuşturulması gerektiği gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiş, hükmün davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine yapılan incelemede istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş, bu karar da davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

H.M.K.’nun 353/1-a-3 maddesi gereğince, “Mahkemenin görevli ve yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermiş olması veya mahkemenin görevli ya da yetkili olmamasına rağmen davaya bakmış bulunması…” hallerinde Bölge Adliye Mahkemesi esası incelemeden kararın kaldırılmasına ve davanın yeniden görülmesi için dosyanın kararı veren mahkemeye veya kendi yargı çevresi içinde uygun göreceği başka bir yer mahkemesine ya da görevli ve yetkili mahkemeye gönderilmesine duruşma yapmadan kesin olarak karar verir.

H.M.K.’nun 362/1-c maddesi gereğince, Bölge Adliye Mahkemeleri’nin “Yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararlar.” hakkında temyiz yoluna başvurulamaz.

H.M.K.’nun 362/1-c maddesi gereğince, Bölge Adliye Mahkemeleri’nin “Yargı çevresi içinde bulunan ilk derece mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek için verilen kararlar ile merci tayinine ilişkin kararlar.” hakkında temyiz yoluna başvurulamaz.

H.M.K. sisteminde, yukarıda belirtilen maddelerle; ilk derece mahkemesinin görevli veya yetkili olmasına rağmen görevsizlik veya yetkisizlik kararı vermesi veya görevli veya yetkili olmadığı halde işin esasına girmesi halleri ile birinci mahkemenin görevsizlik veya yetkisizlik kararının istinaf edilmeden kesinleşmesi ancak ikinci mahkemece verilen görevsizlik veya yetkisizlik kararının istinaf edilmesi halinde bu başvuru sonucu verilen veya her iki mahkemenin de görevsizlik veya yetkisizlik kararlarının istinaf edilmeden kesinleşmiş olması halinde merci tayini için verilen Bölge Adliye Mahkemesi kararlarının kesin olduğu ve temyiz edilemeyeceği düzenlenmiştir.

Ancak yargılama süreçlerinde görev ve yetki çekişmelerinde ihtimaller bunlardan ibaret değildir.

İlk derece mahkemesince verilen görevsizlik veya yetkisizlik kararının Bölge Adliye Mahkemesi’nce benimsenerek bu karara karşı başvurulan istinaf talebinin reddedilmesi halinde veya ilk derece mahkemesince verilen görevsizlik veya yetkisizlik kararına karşı başvurulan istinaf talebinin Bölge Adliye Mahkemesi’nce kabul edilerek ilk derece mahkemesinin kararı kaldırılıp ilk derece mahkemesi kararında belirtilen mahkemeden başka bir mahkemenin görevli veya başka bir yer mahkemesinin yetkili olduğuna karar verilmesi halinde; Bölge Adliye Mahkemesi’nin bu tür kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulup başvurulamayacağı diğer bir değişle bu kararların kesin olup olmadığı hususunda H.M.K.’da bir düzenleme bulunmamaktadır.

Bu durumda ilk bakışta, lafzi bir engel bulunmadığı için bu kararlara karşı temyiz yolunun açık olduğu düşünülebilir ise de bu kabul H.M.K.’nun sistematiğine ve mantığına aykırı olacaktır. Zira bu sistemin mantığına göre görev ve yetki ihtilafları istinaf aşamasında kesinleşmelidir.

Bu itibarla Dairemizce bu kararların ve somut olayda temyize konu Bölge Adliye Mahkemesi kararının kesin olduğu kanaatine varılmakla temyiz talebinin bu nedenle reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 10.02.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11517, Karar No: 2014/7264, Tarih: 03.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/11517 E.  ,  2014/7264 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/220101

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 19/01/2011

NUMARASI : 2010/4 (E) ve 2011/9 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Olay ve yakalama tutanağının içeriğine, suça sürüklenen çocuğun savunmasına ve tüm dosya kapsamına göre; dur ihtarına uymayarak kaçan bir kişi tarafından terk edilen araçla ilgili yapılan soruşturma kapsamında izlenen kamera görüntülerinden şikayetçiye ait aracı çalan kişilerden birinin suça sürüklenen çocuk olduğunun 14. 06.2007 tarihli tutanak içeriğinde belirtilmiş olması karşısında, bu hususun kovuşturma aşamasında açıklığa kavuşturulmadığı gibi hazırlıkta ve kovuşturma aşamasında tanık olarak dinlenen Ferhat ve Önder'in aşamalardaki beyanlarında çelişki bulunduğu halde bu çelişkinin de sağlıklı bir şekilde giderilmediği, ayrıca tanıkların hazırlıktaki beyanlarında yaşı büyük olduğu için dosyası ayrılan ve hakkında dava açılan Murat Demir'in çalınan araçla birlikte yanlarına geldiği şeklindeki beyanları karşısında, M.D.. ile ilgili dava dosyasının bir örneğinin dosya içerisine konulmadığı ve hazırlıkta bilgisine başvurulan M.. D..'in kovuşturma aşamasında dinlenmediği anlaşıldığından;

a) Tanıkların aşamalarda değişen beyanları arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması,

b) İzlenen kamera görüntülerinin şikayetçinin de bulunduğu duruşmada izlettirilerek görüntülerde yer alan kişilerden birinin suça sürüklenen çocuk olup olmadığının, gerekirse bilirkişi raporu alınarak kim olduğunun tespiti, kamera görüntüleri elde edilemediği takdirde bu kayıtları izleyip incelediğini beyan eden müştekiye görüntülerdeki kişinin kim olduğunun sorularak bu hususun açıklığa kavuşturulması,

c) Soruşturması ayrı yürütülen ve hakkında dava açılan M. D.. ile ilgili dava sonucunun araştırılarak dava dosyasının bir örneğinin getirtilerek bu dosya içine konması,

d) Soruşturma aşamasında dinlenen ancak kovuşturma aşamasında dinlenmeyen M.. D..'in de tanık sıfatıyla duruşmaya çağrılarak olay günü M. D..'le çalıntı araca binip binmediği ve olay günü neler yaşandığı konusunda bilgi ve görgüsüne başvurulması, sonuca göre tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle suça sürüklenen çocuğun hukuksal durumu hakkında karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk T.. K..'nın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, CMUK’un 321. maddesi gereğince hükmün BOZULMASINA; 03/03/2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33336, Karar No: 2018/14133, Tarih: 04.06.2018

**22. Hukuk Dairesi         2015/33336 E.  ,  2018/14133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bir kısım işçilik alacaklarının ödetilmesi istemi ile açılan davada Mahkemece davanın kabulüne ilişkin verilen karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiş ise de, davalı vekilinin uyap kanalı ile gönderdiği 10.12.2015 tarihli dilekçesi ile temyiz isteminden feragat etmiş olduğu anlaşıldığından; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 432/4. maddesi uyarınca davalının temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.06.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12632, Karar No: 2013/17458, Tarih: 22.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12632 E.  ,  2013/17458 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Şahadetname niteliğindeki belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “şahadetname niteliğindeki belgede sahtecilik” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK’nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, yüklenen suç tarihi olan 03.12.2003’ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkında açılan kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK’nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca isteme aykırı olarak DÜŞÜRÜLMESİNE, 22.11.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14642, Karar No: 2018/16795, Tarih: 24.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/14642 E.  ,  2018/16795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 2.000,00 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezanın türleri ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince sanıklar ... ve ...’in temyiz taleplerinin tebliğnameye uygun olarak ayrı ayrı REDDİNE,

II-Sanıklar hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; hırsızlık suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık yapılan yerin henüz tamamlanmamış boş inşaat binası olduğu, içerisinde kimsenin oturmadığı veya oturmak üzerede hazırlanmadığı bu haliyle anılan binanın Yasa'nın kasteddiği manada konut niteliğinin bulunmadığı anlaşılmakla, sanıkların eyleminin konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturmayacağı düşünülmeden bu suçtan beraatları yerine, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Ancak;

1-Hırsızlık yapılan yerin henüz tamamlanmamış boş inşaat binası olduğu, içerisinde kimsenin oturmadığı veya oturmak üzerede hazırlanmadığı bu haliyle anılan binanın Yasa'nın kasteddiği manada konut niteliğinin bulunmadığı anlaşılmakla, sanıkların eyleminin konut dokunulmazlığının ihlali suçunu oluşturmayacağı düşünülmeden bu suçtan beraatları yerine, yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; işçilerin semaveri ile çay demleyerek ikişer bardak içen sanıkların kullandığı çay bedelinin çok az olduğu, sanıklarda zenginleşme ve haksız yere mal edinme gayesi bulunmadığı, çay içmek ihtiyacını gidermek saiki ile eylemi gerçekleştirdikleri, suç konusu malın miktarının ve oluşan zararın çok hafif olması göz önüne alınarak, yüklenen eylemin ağırlığıyla orantılı olarak ceza belirlenmesi gerekirken, hak ve nesafet kuralları ile TCK'nın 3/1. maddesinde yer alan orantılılık ilkesi gözetilmeden ceza belirlendiği, suçun işlenme şekli, sebep ve saikleri, doğurduğu zarar ve suç konusunun değerinin TCK 145. maddesi anlamında "ceza vermekten de vazgeçebilir." hükmü gereğince ceza verilmekten vazgeçmeyi gerektirdiği düşünülmeden yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi;

3-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ...’in temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14478, Karar No: 2015/31649, Tarih: 18.06.2015

**4. Ceza Dairesi         2013/14478 E.  ,  2015/31649 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/153713

MAHKEMESİ : Hafik(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/12/2010

NUMARASI : 2010/41 (E) ve 2010/69 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1-Sanık Ö.. A.. hakkında hakaret suçundan hüküm kurulurken hüküm fıkrasının 2 numaralı bendinde şikayet yokluğu nedeniyle düşme kararı verildiğinin belirtilmesine karşın, 3 numaralı bentte aynı suçla ilgili ceza verilmesine yer olmadığına biçiminde karar verilmek suretiyle hükmün karıştırılması,

2-Tanık H.. Ç..'ın Cumhuriyet Savcısı huzurundaki yeminli beyanında, sanık İ.. Ç..'ın katılan Ö.. A..'ya hitaben “seni öldürürüm” dediğini, mahkemedeki beyanında ise sanık İ.. Ç..'ın katılan Ö.. A..'yı tehdit ettiğini duymadığını belirtmesi karşısında, tanık H.. Ç..'ın beyanları arasındaki çelişkinin giderilmesi, giderilemediği takdirde yöntemince irdelenerek hangi anlatımın hangi nedenle üstün tutulduğunun belirtilmesi gerekirken, eksik kovuşturma ve yetersiz gerekçe ile sanık İ.. Ç.. hakkında tehdit suçundan beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7958, Karar No: 2014/2041, Tarih: 18.02.2014

**20. Hukuk Dairesi         2013/7958 E.  ,  2014/2041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Mahkeme hükmü davalı ... vekili Av. ...'a 15.07.2013 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi ise, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla H.U.M.K.’nun 432. maddesinde öngörülen (15) günlük kanunî süre geçirildikten sonra davalı vekili tarafından 02.08.2013 tarihinde verilmiştir. 3402 sayılı Kanunun 29/son maddesi ve 6100 sayılı HMK'nun 103. maddesi uyarınca Kadastro Mahkemesinin görevine giren dava ve işlerde adli tatile ilişkin hükümler uygulanmayacağı ve süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında da mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 3/4 sayılı İnançları Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz dilekçesinin süre yönünden REDDİNE, temyiz harcının istek halinde iadesine 18/02/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9972, Karar No: 2015/6988, Tarih: 02.11.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/9972 E.  ,  2015/6988 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hüküm davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Temyize konu karar niteliği gereği duruşmaya tâbi olmadığından duruşma isteminin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının sözleşmeden doğan borcu nedeniyle aleyhine iflas yolu ile takip yaptıklarını, takibin, davalının haksız itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek, davalının iflasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, taraflar arasındaki sözleşmede, uyuşmazlık halinde İngiltere Mahkemeleri'nin yetkili kılındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma tüm dosya kapsamına göre; iflas davalarında öncelikle davacının alacaklı, davalının borçlu olduğuna dair bir maddi hukuk yargılaması yapılmasının, sonrasında ise şartların mevcudiyeti halinde davalı borçlunun iflasına karar verilmesinin gerektiği, her ne kadar İİK'nun 154. maddesinde, iflas davasının mutlaka borçlunun muamele merkezinin bulunduğu yer mahkemesinde açılması ve bu hususta için yetki sözleşmesi yapılamayacağı düzenlenmiş ise de; bu kuralın taraflar arasındaki alacağın tespiti aşamasına ilişkin olmayıp iflas kararı verilmesine ilişkin olduğu, bu nedenle tarafların sözleşme serbestisi sınırları içerisinde sözleşmeye uygulanacak hukuku ve doğacak uyuşmazlıkları çözecek yetkili yargı yerlerini belirleme hakkına sahip oldukları, dava konusu olayda taraflar arasında düzenlenen Altın Kredi Sözleşmelerinde, bu sözleşmeden doğacak olan veya sözleşme ile bağlantısı bulunan tüm uyuşmazlıkların çözümünde İngiltere hukukunun uygulanacağı ve İngiltere Mahkemelerinin yetkili olacağı yönündeki düzenleme karşısında davacının, davalıdan alacaklı olduğuna ilişkin belirlemenin İngiltere Mahkemelerine ve İngiltere hukukuna bırakıldığı, bu durumda, davacının öncelikle, sözleşmede belirtilen yargı yerlerinden alacaklı olduğunu ispatlayacak bir karar alması, daha sonra bu karara istinaden borçlu hakkında iflas yoluyla takip başlatması ve iflas davası açması gerektiği, taraflar arasındaki hukuk ve yetkili yargı yeri seçimini ortadan kaldıracak ve özellikle alacağın başka bir yer hukukuna tabi kılınması sonucunu doğuracak şekilde iflas takibi başlatılması ve bunu dayanak göstererek iflas davası açılmasının doğru olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Davada, iflas yolu ile takibe vaki itirazın kaldırılması ve iflas kararı verilmesi talep edilmiştir. Bu tür davalarda öncelikle, takibe konu alacağın varlığının kanıtlanması gerekecektir. Taraflar arasındaki 02.07.2007 tarihli sözleşmenin 17., 03.07.2007 tarihli sözleşmenin 16. maddelerinde sözleşmelerin İngiliz Hukukuna tabi olacağı ve sözleşme ile bağlantısı bulunan tüm uyuşmazlıkların çözümünde İngiltere mahkemelerinin yetkili olacağı, ancak belirtilen maddelerde yer alan hiçbir hükmün bankanın kredi alan aleyhine yetkili mahkemeler nezdinde yasal yollara başvurabilme hakkını sınırlandırmayacağı öngörülmüştür. İflas istemi ile yapılan takiplere konu alacakların anılan sözleşmelerden doğan alacaklar olduğu ileri sürülmekle, mahkemece davayı görmekle yetkili olup olmadığı hususu bu maddeler uyarınca değerlendirilecektir.

Az yukarıda özetlendiği üzere, kredi veren davacı alacaklı bankanın esas itibari ile İngiliz mahkemelerinde yasal yollara başvurabileceği benimsenmekle beraber, hükmün davacının diğer yerlerde yasal yollara başvuru (icra takibi veya dava) hakkını engellemeyeceği kararlaştırılmış olmakla, davacı yanın Türkiye'de icra takibi yapmak ve dava açmak suretiyle yasal yollara başvurmasında bir engel bulunmamaktadır. Türk Mahkemesinde dava açıldığında ise, mahkemenin sözleşme uyarınca alacağı, İngliz hukukuna göre tespit edeceği açıktır. Bunun yanında davalı borçlu hakkında iflas kararı vermekte kesin yetkili olan mahkemenin de Türk Mahkemesi olacağında tereddüt yoktur. Kaldı ki mahkemece, dava dilekçesinin davalı yana 02.10.2009 tarihinde tebliğ edildiği, davalının ise, cevap süresini aşarak 03.12.2009 tarihinde yetki itirazı ileri sürdüğü nazara alındığında yetki itirazının da dinlenemeyeceği ortadadır.

Şu halde, mahkemece yetki itirazının reddi ile işin esasına girilerek toplanacak deliller çerçevesinde bir hüküm tesisi gerekirken, somut olaya uygun düşmeyen Dairemiz içtihatlarından da bahsedilerek hatalı yorumla yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olmuş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 02.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.