muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/3781, Karar No: 2012/6794, Tarih: 07.06.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/3781 E.  ,  2012/6794 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ISPARTA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 20/12/2011

Yanlar arasında görülen tapu  iptali  ve  tescil  davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı  tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, ehliyetsizlik hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkin olup, mahkemece,hükmüne uyulan bozma kararında belirtildiği şekilde araştırma yapılmak suretiyle sonradan kısıtlanan davacının temlik tarihinde ehliyetsiz olduğu, ancak ikinci el durumundaki  davalı M.ile S.'in ise taşınmazı edinmelerinde iyiniyetli bulundukları ve Türk Medeni Kanununun 1023. maddesinin koruyuculuğundan yararlanacakları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, taşınmazların K. Köyü idari sınırları içerisinde olduğu, gerek kısıtlı R.ın gerekse ikinci el durumunda bulunan davalılardan Mehmet'in aynı  köyde ikamet ettikleri; buna göre, gerek nüfus yoğunluğu ve gerekse sosyal bakımdan köy gibi dar bir muhitte yaşayan kişilerin birbirlerini yakından tanımaları mümkün olup, hele hele aynı köy içerisinde yaşanıldığı halde bir kimsenin hukuki ehliyeti haiz olmadığını bilmemek olanaksızdır. Öyle ise, davalılardan M.K.'un R.'ın hukuki ehliyetsizliğini Türk Medeni Kanununun 1024. maddesi hükmü uyarınca bilen ve bilmesi gerekli konumda bulunan kişi olduğu kabul edilmelidir.

Diğer taraftan, ikinci el konumunda bulunan diğer davalı S.'in 13.12.2011 tarihli oturumdaki kocasının PVC işi yaptığı ve köy içinde bulunan  çekişmeye konu ev niteliğindeki taşınmazın PVC işinde çalıştığı, yönündeki  beyanı; öte  yandan, anılan işin gerçeklemesi bakımından davacının torunu olan ve davalılara taşınmazları temlik eden F.'in aracı olduğu, kaldı ki, taşınmazlar satıldığı halde davalıların taşınmazları kullanmadıkları gibi ev niteliğinde olan taşınmazı kısıtlı davacının oturmak suretiyle kullanmaya devam ettiği hususları dosya kapsamı ile bir kül halinde değerlendirildiğinde, her iki davalının da kayıt maliki R.'ın hukuki ehliyetten yoksun bulunduğunu bildiklerinin; bir başka ifadeyle, davalıların Türk Medeni Kanununun 1024. maddesi hükmü gereğince R.'ın hukuki ehliyeti haiz olmadığını bilen ve bilmesi gerekli konumda bulunduklarının kabulünü  gerektirir.

Hal böyle  olunca, mahkemece delillerin yanılgılı  biçimde  değerlendirilmesi  sonucunda   davanın  reddedilmiş olması doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları  açıklanan  nedenden  ötürü yerindedir. Kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,  7.6.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6194, Karar No: 2014/7667, Tarih: 18.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/6194 E.  ,  2014/7667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2013

NUMARASI : 2013/14-2013/15

T.. T.. tarafından mirasçılık belgesi istemiyle açılan davanın reddine dair İstanbul 10. Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 10.01.2013 gün ve 14/15 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Talepte bulunan banka vekili, İcra Müdürü tarafından verilen 02/11/2012 tarihli yetki belgesine istinaden açtığı davada, İstanbul 6. İcra Müdürlüğü'nün 2009/40024 esas sayılı dosyasında borçlu E.. Ç.. aleyhine yapılan icra takibinde, borçlunun 21.02.2003 tarihinde öldüğünü, ölen borçlunun mirasçılarına icra takibinin yöneltilebilmesi için mirasçılarının belirlenmesi gerektiğini açıklayarak E.. Ç..'in mirasçılık belgesinin verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı banka borçlusu mirasbırakan E.. Ç..'in 2009 tarihli icra takip tarihinden önce 2003 tarihinde vefat etmesi nedeni ile yapılan icra takibinde verilen yetkinin geçerli bir takibe dayalı ve taraf ehliyeti tamamlanmış bir icra dosyasında düzenlenen yetki belgesi olmadığı, davacının mirasbırakanın mirasçısı da olmadığı gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir. Hüküm süresi içinde talepte bulunan vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsımından, talepte bulunan banka tarafından borçlu E.. Ç.. hakkında İstanbul 6. İcra Müdürlüğü'nün 2001/15521 E. sayılı dosyası üzerinden 24.04.2001 tarihinde icra takibi yapıldığı, daha sonra iş bu dosyanın yenilendiği ve yeni numarasının 2009/40024 olduğu, borçlu E.. Ç..'in ise 21.03.2003 tarihinde öldüğü, davacı bankanın alacağını tahsil amacıyla borçlunun yasal mirasçılarını öğrenmek için İcra Müdürlüğü'nden yetki belgesi talep ettiği, 02/11/2012 tarihinde alınan yetki belgesi ile eldeki davanın açıldığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, mirasbırakan borçlunun davacı banka tarafından yapılan icra takibinden yaklaşık üç yıl sonra öldüğü, bu nedenle ilgili icra dosyasında İcra Müdürü tarafından verilen yetki belgesinin İİK 94/2 maddesi hükmüne göre geçerli bir yetki belgesi olduğu nazara alınarak talebin kabulü ile mirasbırakan E.. Ç..'in mirasçılık belgesinin verilmesi gerekirken yersiz gerekçelerle talebin reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Talep eden vekilinin temyiz itirazları yukarıda açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/III-2.bendi maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde geri verilmesine 18.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1771, Karar No: 2016/6964, Tarih: 21.09.2016

**15. Ceza Dairesi         2016/1771 E.  ,  2016/6964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 158/1-f, 62, 52/2-4 ve 53/1-2-3 maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılan ...'ten aldığı mal karşılığında, keşidecisi ..., keşide tarihi 25/11/2007, keşide yeri ... olarak görünen ve matbu bölümleri kopya edilerek oluşturulan 11.700 TL bedelli sahte çeki ciro ederek katılana verdiği, katılanın çeki...Bankası...şubesine ibrazı sonucunda çekin sahte olduğunun tespit edildiği anlaşılmakla; eylemin TCK'nın 158/1-f maddesinde düzenlenen banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozma üzerine yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin aleyhe delil bulunmadığına ve eksik araştırma sonucu karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 21/09/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18588, Karar No: 2016/12776, Tarih: 18.10.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/18588 E.  ,  2016/12776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı Kurumun haksız fiil niteliğindeki yazısı nedeniyle zarara uğradığını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak koşuluyla 10.000,00 TL maddi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, yetkisizliğe karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, sigortalının, kurumun haksız işlemi nedeniyle zarar gördüğü iddiasına dayanan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, yetkisizlik itirazında bulunulmadan, davacının işlemlerinin ... İl Müdürlüğü'nce yapıldığından bahisle ... İş Mahkemesi yetkili gösterilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin kesin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması ve bu doğrultuda uyuşmazlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14. maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Yine, 116/1-a maddesinde "Kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı"nı "ilk itiraz" olarak düzenlemektedir. 117/1. madde ise; "İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir. Son olarak; "Cevap dilekçesini verme süresi" başlıklı 127/1. maddesi ise; "Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak, durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, bir defaya mahsus olmak ve bir ayı geçmemek üzere ek bir süre verilebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir." şeklinde düzenleme getirmektedir.

Somut olayda, kesin yetki kuralının bulunmadığı davayla ilgili olarak; davalının yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemece yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2012/10-1153 E. 2013/245 K. sayılı ilamı da aynı yöndedir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

18/10/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9244, Karar No: 2014/2106, Tarih: 20.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/9244 E.  ,  2014/2106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/09/2013

NUMARASI : 2012/36-2013/446

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmasız, davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av. ... ile davalı şirket temsilcisi C.. K.. gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile dava dışı diğer arsa sahipleri ve davalı yüklenici firma arasında 04.06.2004 tarihli “Düzenleme Şeklinde Kat Karşılığı İnşaat Sözleşmesi” imzalandığını, sözleşme uyarınca inşaa edilecek binada 5 daire ile 1 dükkanın arsa sahiplerine, 7 daire ve 1 dükkanın ise davalı yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığını, daire sayısındaki fark ile büyüklüklerindeki artıştan ve kat sayısındaki artışlardan arsa sahiplerine %50 pay verileceğini, sözleşme uyarınca müvekkiline isabet eden bağımsız bölümlerin 14 ve 16 numaralı yerler olduğunu, işin teslim süresinin sözleşme tarihinden itibaren 26 ay olduğunu, aksi halde davalının kira bedeli ödeyeceğini, ancak davalı yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca 04.08.2006 tarihinde teslim edilmesi gereken daireleri süresinde teslim etmediği gibi eksik ve ayıplı imalatlar yaptığını, bu hususun mahkeme aracılığı ile tesbit edildiğini, ayrıca davalı yüklenicinin en üst katları dubleks olarak inşaa ettiğini, sözleşme uyarınca müvekkilinin bu nedenle alacak hakkı doğduğunu ileri sürerek, müvekkilinin açıklanan nedenlerle oluşan alacağının dava tarihinden itibaren faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava dilekçesi, bilirkişi raporları ve diğer hususların müvekkiline usulüne uygun tebliğ edilmediği için savunma haklarının kısıtlandığını, keşfin müvekkilinin yokluğunda yapıldığını, bilirkişi raporunun gerçekleri yansıtmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporları ve tüm dosya içeriğine göre; davacı arsa sahibi ve davalı yüklenici arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı, davalının davacı arsa sahibine sözleşme uyarınca isabet eden bağımsız bölümleri geç teslim ettiği, bu nedenle sözleşme uyarınca davacının kira kaybı nedeni ile zarara uğradığı, ayrıca davaya ait daireler ile ortak alanlardaki eksik ve kusurlu işler nedeni ile davacının alacaklı olduğu, davalı yüklenici tarafından en üst kata dubleks daire yapılması nedeni ile davacının alacak hakkı doğduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı yüklenici şirket vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Davacı arsa sahibinin temyiz itirazlarına gelince;

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeni ile kira tazminatı, eksik ve kusurlu işler bedeli ile dubleks daire değer farkı talebinden kaynaklanmaktadır.

Taraflar arasında 04.06.2004 tarih 17974 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığı ve sözleşmenin yürürlükte olduğu uyuşmazlık konusu değildir.

Mahkemece, davacı alacağının tespiti hususunda bilirkişi kurulundan 19.12.2012 tarihli rapor ve 30.04.2013 tarihli ek rapor alınmış ve rapora göre kira tazminatının başlangıç tarihini 07.05.2009 olarak kabul edilip, bu tarih ile Sulh Hukuk Mahkemesi'nce yapılan tesbit tarihi olan 10.08.2011 arasındaki kira mahrumiyeti 27.650,00 TL, davacıya ait bağımsız bölümlerdeki eksik işler ile ortak alanlardaki eksik imalatlar ve dubleks daire değer artışı payı 6.256,19 TL olmak üzere toplam 33.876,19 TL'ye hükmedildiği görülmüştür.

Taraflar arasında imzalanan sözleşmenin “Cezai Hükümler” başlıklı bölümünün (B) bendinde, sözleşme tarihinden itibaren 3 ay içinde inşaata başlanacağı, “İşe Başlama Bitirme Tarihi” bölümünde ise inşaatın süresinin sözleşme tarihinden itibaren 26 ay olduğu belirtilmiştir. Bu durumda, sözleşme tarihine 3 aylık ve 26 aylık süreler ilave edildiğinde inşaatın teslim süresinin 04.11.2006 olduğunun kabulü gerekir. Yüklenici tarafından geç teslimin davacı tarafın kusurundan kaynaklandığı yönünde bir savunma da ileri sürülmemiştir. Hâl böyle olunca mahkemece; inşaat ruhsat tarihi olan 07.03.2007 tarihine 26 ay eklenmek sureti ile inşaatın teslim tarihinin 07.05.2009 olarak kabul edilip buna göre kira kaybı bedeline hükmedilmesinde isabet görülmemiştir. Öte yandan, 19.12.2012 tarihli ilk raporda hesaplanan eksik ve kusurlu işler bedeli ile dubleks daire değer farkı yönünden yapılan itiraz üzerine alınan 30.04.2013 tarihli ek raporda gerekçe gösterilmeden aralarında önemli ölçüde fark bulunan tazminat miktarları hesaplanmıştır. Nitekim davacı vekili 11.06.2013 tarihli duruşma sırasında bu hususa itiraz edip ilk rapora göre karar verilmesini talep etmiştir.

Bu durumda, mahkemece, hükme esas alınan ek raporun açıklamalı ve denetime elverişli olmadığı gözetilerek, konusunda uzman yeni bir bilirkişi kurulu oluşturularak, yukarıda açıklanan çelişkiyi giderici nitelikte, tarafların iddia, savunma ve daha önceki raporlara yaptıkları itirazları da karşılanacak şekilde, somut olaya uygun, denetime elverişli rapor alınıp tüm deliller birlikte değerlendirilmek sureti ile uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı yüklenici şirket vekilinin temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, davacıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 1.100,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8036, Karar No: 2018/4266, Tarih: 29.03.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/8036 E.  ,  2018/4266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun atandığından haberdar olduğu müdafiisinin yüzüne karşı verilen hükmü, suça sürüklenen çocuk müdafiinin CMUK'nun 310/1. maddesinde öngörülen bir haftalık süre geçtikten sonra temyiz ettiğinden, aynı Kanun'un 317. maddesi uyarınca, süresinde olmayan temyiz isteminin REDDİNE,

2)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye aykırı olarak REDDİNE,

3)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

3)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun çaldığı paranın toplam değerinin 52,5 TL olduğu, yine iki adet tatlınında çalınması karşısında; suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk ...'in adli sicil kaydına göre sabıkasız olduğu, işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunda suçun niteliği gereği maddi bir zararın söz konusu olamayacağı, suça sürüklenen çocuğun tekrar suç işlemeyeceği yolunda kanaate ulaşılarak işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından tayin edilen hapis cezasının ertelendiği de gözetilerek; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının talebe bağlı olmaksızın cezanın kişiselleştirilmesi normlarından önce ve re’sen tartışılması zorunluluğu karşısında, CMK'nın 231/5. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen uygun olarak BOZULMASINA, hırsızlık suçu yönünden bozma nedeninin, temyiz nedeni reddedilen suça sürüklenen çocuk ...’a sirayet ettirilmesine, 29/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.