muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/27789, Karar No: 2015/14522, Tarih: 10.09.2015

Ayrıca belirtilmelidir ki malûllük sigortasından aylık bağlanması istemine ilişkin davalarda, Kuruma başvuruda bulunulduğu tarih itibarıyla tümüyle oluşmayan tahsis koşullarının yargılama aşamasında gerçekleşmesi durumunda, özellikle, Anayasa’nın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlığını taşıyan 141. maddesindeki, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının, yargının görevi olduğunu belirten hüküm, 6100 sayılı Kanunun “Usul ekonomisi ilkesi” başlıklı 30. maddesinde yer alan, hakimin, yargılamanın kabul edilebilir süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlü olduğu yönündeki düzenleme, sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme ve zorunluluk ilkelerine dayanan sosyal sigortalar, bireyin onuru ile kişiliğinin geliştirilmesi için kaçınılmaz ekonomik, sosyal ve kültürel hakların doyurulması temeline dayanan sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri dikkate alındığında, bütün şartların yerine getirildiği tarihi izleyen ay başından itibaren aylığa hak kazanıldığının tespitine ilişkin hüküm kurulmalı, kuşkusuz, yargılama aşamasında aylık bağlama koşulları gerçekleşen sigortalı yönünden tahsis talep günü itibarıyla şartlar oluşmamakla Kurumun dava açılmasına sebep olan herhangi bir haksız işleminin de söz konusu bulunmadığı gözetilerek yargılama giderleri buna göre değerlendirilmelidir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava irdelendiğinde, değinilen ... İhtisas Kurulu Raporu’nun uyuşmazlık hakkında karar vermeye elverişsiz olduğu, Genel Kurul Raporu karşısında ise çalışma gücünü en az 2/3 oranında yitirmediğinden 506 sayılı Kanun hükümleri gereğince davacının malûl sayılamayacağı belirgindir. Şu durumda malûllük için % 60 derecesini yeterli kabul eden 5510 sayılı Kanun kapsamında değerlendirme yapılmalı, yüzde olarak çalışma gücü kayıp oranı ile malûllük olgusu gerçekleşmiş ise bunun başlangıç tarihi yönünden ...’ndan yeniden rapor alınmalı, kaybın en az % 60 oranında olduğu anlaşıldığı takdirde bu kez sigortalılığa ilişkin gerekli bilgi ve belgeler getirtilip 26. maddede öngörülen diğer tahsis koşulları çerçevesinde elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 10.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1176, Karar No: 2014/16702, Tarih: 29.05.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/1176 E.  ,  2014/16702 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/11/2010

NUMARASI : 2010/346-2010/436

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, adına kayıtlı aracını, davalı şirket yetkilisine satıp teslim ettiğini ve devri içinde vekaletname verdiğini, aracın, A. Ç.’e satılması gerekirken talimatı dışında M.. Ç..’e satıldığını, devrini de vermediğini, aracın davalı M.. Ç.. elinde iken trafik kazası yapması nedeniyle sigorta şirketine 4.380 TL ödemek zorunda kaldığını bildirerek 5000 TL manevi, 4.380 TL maddi tazminatın davalılardan faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının,davalı M.. Ç.. dışındaki davalılar yönünden temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacının davalı M.. Ç.. hakkındaki temyiz itirazlarının incelenmesinde;Davalı Mehmet, aracı galeriden satın aldığını ancak galericileri devre dışı bırakarak davacı ile anlaştıklarını, devri için davacı tarafından eşi Ayşe adına devir yapılması için vekaletname verildiğini ancak gerek davacının askerde olması gerekse kendisini maddi durumunun uygun olmaması nedeniyle devri alamadığını,kendi elinde iken trafik kazası geçirdiğini beyan ederek davacı iddialarını doğrulamıştır. Araç satışı resmi şekil şartına uyulmaksızın yapılması nedeniyle geçersiz ise de taraflar geçersiz sözleşmenin tasfiyesini talep etmemişlerdir. Davacının geçersiz sözleşme nedeniyle uğradığı zararı talep etme hakkı vardır. Davalı elinde iken trafik kazası nedeniyle, sürücünün kusurundan dolayı sigorta şirketine ödediği bedeli, yarışan haklar kapsamında (sözleşme,sebepsiz zenginleşme, haksız fiil hükümlerine göre) davalı M.. Ç..’den talep hakkı vardır.Mahkemece bu davalı yönünden talepleri ve delilleri değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken taraflar arasında ihtilaflı olmayan satış sözleşmesinin aslının getirilmemesi gerekçe gösterilerek davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle davacının davalı M.. Ç.. dışındaki diğer davalılar yönünden temyiz itirazlarının reddine,2.bentte açıklana nedenle kararın davalı M.. Ç.. yönünden davacı yararına BOZULMASINA, HUMK’nun 440/III-2 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 29.5.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10867, Karar No: 2011/10538, Tarih: 15.11.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/10867 E.  ,  2011/10538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Malatya 1.Sulh Hukuk, Aydın 1.Sulh Hukuk ve Kuyucak Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, kısıtlı adayı ...'ın adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki yerleşim yeri olan "..." adresinin bakım yeri olan Malatya Özel Evin Bakım Merkezi Müdürlüğüne nakil olmadan önceki yerleşim yeri olduğu, Kuyucak Emniyet Amirliğinin 28.06.2011 tarihli cevabi yazıları ile anlaşılmıştır.

Bu durumda,Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına göre, uyuşmazlığın Kuyucak Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21. ve 22. Maddeleri (1086 sayılı HUMK.’nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince Kuyucak Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16657, Karar No: 2014/16032, Tarih: 16.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/16657 E.  ,  2014/16032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/05/2014

NUMARASI : 2014/304-2014/322

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili ilama dayalı olarak başlatılan takipte İcra Mahkemesinden; ilama aykırı faiz talep edildiğini iddia ederek, icra emrinin iptalini istemiştir. Mahkemece, TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre asıl alacak yönünden hesaplama yapılarak fazla işlemiş faiz talep edilmediği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm, borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Denizli 1. Ticaret Mahkemesi 09.10.2013 tarih 2013/348 Esas -2013/519 Karar sayılı ilamı ile 7.896,00TL alacağın 17.12.1999 tarihinden, itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

İlamın hüküm kısmının aynen infazı zorunlu olup, dar yetkili icra mahkemesi yorum yoluyla hükmü değiştiremez. (HGK.nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar) ilamda açıkça "avans faizin" uygulanmasına karar verilmiştir.

3095 sayılı Kanun'un 2/2. maddesinde ''Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nın önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı, yukarıda açıklanan miktardan fazla ise, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde temerrüt faizi bu oran üzerinden istenebilir. Söz konusu avans faiz oranı, 30 Haziran günü önceki yılın 31 Aralık günü uygulanan avans faiz oranından beş puan veya daha çok farklı ise yılın ikinci yarısında bu oran geçerli olur." düzenlemesi mevcuttur.Bu düzenlemeye göre takip konusu alacağa 3095 sayılı Yasa'nın 2/2. maddesinde öngörülen avans faiz oranlarının uygulanması gerekir.

O halde Mahkemece, anılan Yasa maddesi doğrultusunda gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak, sonuca gidilmesi gerekirken TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre yapılan ve denetime elverişli olmayan hesaplama ile sonuca gidilip yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4006, Karar No: 2015/4541, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/4006 E.  ,  2015/4541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/9538, Karar No: 2012/15091, Tarih: 27.12.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/9538 E.  ,  2012/15091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve Orman Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Yörede 2005 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında Yeşilpınar Köyü, 113 ada 1 parsel sayılı 540011,33 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, ham toprak niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiş; tutanak 27.05.2006 tarihinde itirazsız kesinleşmiş olup halen tapuda aynı şekilde kayıtlıdır. Davacı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği iddiasıyla 113 ada 1 parsel içinde kalan yaklaşık 20000 m2 yüzölçümündeki yerin kendisine ait olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın kısmen kabulüyle (A) harfi ile gösterilen 14470,91 m2 'lik kısmın 113 ada 1 parselden ifrazı ile tarla vasfıyla davacı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... Yönetimi ve Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve kesinleşen orman tahdidi ile 1975 yılında yapılan ve kesinleşen aplikasyon ve 1744 sayılı Yasa ile değişik 2. madde uygulaması bulunmaktadır.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede genel arazi kadastrosu 2005 yılında yapılmış ve sonuçları 27.04.2006 - 26.05.2006 tarihleri arasında ilân edilerek kesinleşmiştir.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Davacı, keşif sırasında 1987 yılında bu taşınmazla ilgili Azdavay Mahkemelerinde dava görüldüğünü bildirmiş ve mahalli bilirkişi ... Kösa de beyanında bu taşınmazla ilgili olarak Azdavay Mahkemelerinde yargılama yapıldığını bildirmiş olduğu halde, mahkemece, bu konuda araştırma yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli değildir. Davacı, keşif sırasında 1987 yılında bu taşınmazla ilgili Azdavay Mahkemelerinde dava görüldüğünü bildirmiş ve mahalli bilirkişi ... Kösa de beyanında bu taşınmazla ilgili olarak Azdavay Mahkemelerinde yargılama yapıldığını bildirmiş olduğu halde, mahkemece, bu konuda araştırma yapılmamıştır.

Ziraatçı bilirkişi tarafından düzenlenen 29.11.2010 havale tarihli raporda (A) harfi ile gösterilen ve davacı adına tapuya tesciline verilen 14470,91 m2'lik kısmın ... yıllardır ekilip biçilmediği, yabani otlarla kaplı olduğu, etrafının fiilen orman alanları ile çevrili olduğu bildirilmiş olduğu halde, keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişi ve tesbit bilirkişileri taşınmazın davacının babası tarafından buğday ve arpa ekmek suretiyle kullanıldığını, 3-4 yıl önce vefatı ile çocuklarına kaldığını ve çocukları arasında taksim yapılmadığını ve davacının babası tarafından sağlığında davacıya verildiğine dair bilgileri olmadığını ve taşınmazın davacının babası ve çocukları tarafından ölene kadar (3-4 yıl önceye ) arpa ve buğday ekilmek suretiyle kullanıldığını bildirmişlerdir. Ziraatçı bilirkişi raporu ile mahalli bilirkişiler ve tesbit bilirkişilerinin beyanları birbiri ile çelişkilidir. Davacı vekili, dava dilekçesinde dava konusu taşınmazın 1975 yılından beri davacının kullanımında olduğunu iddia etmiş ve davacı da keşif sırasında alınan beyanında dava konusu taşınmazın 1987 yılında babası tarafından sağlığında kendisine verildiğini bildirmiştir. Dava dilekçesine ekli vekaletname suretinden davacı ... 'nin 1976 doğumlu olduğu anlaşılmakta ise de dava dosyasında mevcut 27.05.2011 tarihli yenileme dilekçesine ekli nüfus kaydı fotokopisinde ise davacı ... 1954 doğumlu olarak Görülmektedir. Bu durumda davacının nüfus kaydı istenerek doğum tarihi tesbit edilmeli ve dava dilekçesine ekli vekaletnamenin davacıya ait olup olmadığı araştırılmalı ve davacı dava dilekçesine ekli vekaletname suretinden belirtildiği gibi 1976 doğumlu ise taşınmazın 1975 yılından beri nasıl davacının kullanımında olduğu ve 1987 yılında davacı 11 yaşında iken, davacıya ne şekilde hibe edildiği araştırılmalıdır. Ayrıca, mahalli birikişiler ve tutanak bilirkişileri tarafından çekişmeli taşınmazın davacının babasına ait olduğu ve mirasçılar arasında rizai taksim yapılmadığı bildirilmiş olduğundan, adı geçenden veraset ilâmı alınması gerekir. Murisin ölüm tarihine göre, terekesi iştirak halinde mülkiyete tabî bulunduğundan, geçerli bir taksimin kanıtlanamaması karşısında ve başka mirasçıların da bulunması olasılığı gözönüne alınarak, davacının tek başına dava açamayacağı düşünülmelidir. Bu durumda, davacıya veraset belgesi ibrazı için önel verilmesi, başka mirascısı varsa davaya dahil ettirilmesi veya miras şirketine mümessil tayin ettirilerek, uyuşmazlığın çözülmesi gerekir. Değinilen husus kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece kendiliğinden gözetilmelidir.

Tüm bu eksiklikler tamamlandıktan sonra mahkemece, önceki bilirkişiler seçilecek bir ziraat mühendisi ve jeoloji mühendisi ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte çekişmeli taşınmazın orman bilirkişi raporuna ekli memleket haritasından 1230 metre rakımlı yerde bulunduğu görüldüğünden toprak bilgisine sahip tarım uzman bilirkişi tarafından taşınmazdan muhtelif toprak numuneleri alınıp, ilgili kurumda incelettirilip, tarım toprağı olup olmadığı ve tarım toprağı ise, kaç yıldır, ne şekilde kullanıldığı saptanıp; bu yolda, bilimsel verilere dayalı kapsamlı rapor düzenlettirilmeli, taşınmazın memleket haritasındaki topoğrafik eğrilerden de yararlanılmak suretiyle kesin olarak eğilim belirlenmeli, 1230 metre yükseklikte ziraat yapılıp yapılmayacağı ve ziraat yapılabilinir ise ne tür ürünler yetiştirilebileceği araştırılmalı, taşınmazın orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan funda ve makilik alan olduğunun belirlenmesi halinde, bu tür yerlerin herhangi bir şekilde komisyonlarca sınırlama dışı bırakılmış veya orman sayılmamış olmasının bu yerlerin orman olma vasfını ortadan kaldırmayacağı düşünülmeli, davacı yönünden 3402 sayılı Yasanın 14 ve 17. maddelerindeki koşulların gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmalı; imar ve ihya üzerinde durulup, bu konuda ve zilyetliğin tesbiti yönünden tanık beyanlarına başvurulmalı; parselin öncesinin ne olduğu, imar ve ihyanın hangi tarihte tamamlanıp bittiği, zilyedliğin hangi tarihte başlayıp kimler tarafından ne biçimde sürdürüldüğü, 1230 metre yükseklikte bulunan taşınmazın kullanımın ekonomik amacına uygun olup olmadığı, tanıkların imar, ihya ve zilyetlik olgusunu hangi olaylarla nasıl hatırladıkları saptanmalı; davacının belgesiz zilyetlik yoluyla kazandıkları toprak olup olmadığı, varsa cinsi ve miktarı tapu sicil ve kadastro müdürlüklerinden çekişmeli taşınmaz dışında, başka taşınmazlar için salt zilyedlik nedenine dayalı olarak açtığı bir başka tescil davasının bulunup bulunmadığı Mahkemeler Yazı İşleri Müdürlüğünden sorulup tesbit edilmeli; tüm kanıtlar toplanıp birlikte değerlendirilmeli; oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Belirtilen hususlar gözetilmeksizin, ... şekilde hüküm kurulması usûl ve yasaya aykırı görülmüştür.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı ... Yönetimi ve Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 27/12/2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6828, Karar No: 2014/16174, Tarih: 11.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/6828 E.  ,  2014/16174 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Antalya 5. İş Mahkemesi

Tarihi : 12/02/2014

Numarası : 2012/665-2014/95

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Taraflar arasında yıllık izin alacağı uyuşmazlık konusudur.

Dosyaya sunulan haftalık puantaj kayıtları, izin formları ve bir kısım bordrolardaki yıllık izin ücret tahakkuku olduğu görülmekle, davacının imzası bulunan ve aksini gösterir yazılı delil sunulmadığı da anlaşıldığından davacının imzasını taşıyan haftalık puantaj kayıtları ile izin formaları ve tahakkuk olan bordrolar dikkate alınarak, davacının hizmet süresi sonucu hak ettiği toplam yıllık izin alacağından mahsup edilerek bakiye izin süresinin belirlenmesi ve belirlenen bu bakiye izin süresinin talep edilen 25 gün yıllık izin süresi olması ya da bu sürenin altında kalması halinde yıllık izin alacağının hesaplanması aksi halde taleple bağlı kalınarak sadece 25 gün yıllık izin karşılığı yıllık izin ücret alacağının hesaplanması gerekmektedir.

Mahkemece, eksik inceleme ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında fazla çalışma alacağı konusunda uyuşmazlık söz konusudur.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının belirlenen günlük 9 saat fiili çalışma süresinden, salt tanık beyanlarına dayanılarak 30 dakika ara dinlenme süresi düşürülerek haftalık fazla çalışma süresi belirlendiği görülmüştür.

Ayrıca ıslaha karşı süresinde ileri sürülen zamanaşımı defii gözetildiğinde 15.07.2008 tarihi öncesi fazla çalışma alacaklarının zamanaşımına uğradığı açıktır. Ancak ek raporda, 15.08.2008 tarihinden önceki dönem olan 20.03.2007 ile 14.07.2008 tarihleri arası için hesaplanan fazla çalışma alacağı miktarı 1.425,00 TL olduğu, ilk davadaki fazla çalışma alacağı talep miktarının ise 3.493,00 TL olduğu için bu dönemdeki fazla çalışma alacaklarının zamanaşımına uğramadığı gerekçesiyle hesaplama yapılmıştır. Bu hesaplama karşısında davacının fazla çalışma alacağı yönünden, 20.03.2007-14.07.2008 arası dönem ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı defii kapsamında kalmasına rağmen bilirkişi tarafından hesaplanarak fazla miktarda belirlenmesine neden olmuştur.

Bu hali ile bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Dolayısıyla mahkemece yapılması gereken, günlük fiili çalışma süresinden en az 1 saat ara dinlenmesi düşülerek günlük ve haftalık çalışma sürelerinin belirlenmesi ile ıslaha karşı ileri sürülen zamanaşımı defii de gözetilerek hesaplamanın 15.07.2008 tarihinden itibaren yapılarak neticesinde belirlenecek miktara, dava dilekçesindeki miktarın eklenerek fazla çalışma alacağının belirlenmesi olmalıdır.

Dolayısıyla mahkemece eksik değerlendirme ile fazla çalışma alacağının hüküm altına alınması hatalıdır.

4-Mahkemece, davanın kabulü halinde yargılama giderleri değerlendirilirken davalının süresinden sonra ibraz ettiği bir kısım deliller nedeniyle neden olduğu masraflar yönünden, 6100 sayılı HMK'nun 327/1.fıkrası uyarınca " Gereksiz yere davanın uzamasına veya gider yapılmasına sebebiyet vermiş olan taraf, davada lehine karar verilmiş olsa bile, karar ve ilam harcı dışında kalan yargılama giderlerinin tamamını veya bir kısmını ödemeye mahkûm edilebilir" düzenlemesi karşısında davalı üzerinde bırakılması gerekecektir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 11.07.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.