muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/21769, Karar No: 2014/8132, Tarih: 24.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/21769 E.  ,  2014/8132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nm 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19201, Karar No: 2015/39173, Tarih: 03.12.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/19201 E.  ,  2015/39173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2015/186993

Tehdit ve hakaret suçlarından şüpheliler M.. S.. ile A.. S.. haklarında yapılan soruşturma evresi sonucunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 04/02/2015 tarihli ve 2014/167017 soruşturma, 2015/10990 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı müştekiler vekili tarafından yapılan itirazın reddine ilişkin, İstanbul 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 13/03/2015 tarihli ve 2015/1250 değişik iş sayılı kararının, Adalet Bakanlığı tarafından kanun yararına bozulmasının istenilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/06/2015 gün ve 186993 sayılı istem yazısıyla dava dosyası Dairemize gönderilmekle incelendi:

İstem yazısında; “5271 sayılı Kanun'un 160. maddesi uyarınca Cumhuriyet Savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun'un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun'un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet Savcısının 5271 sayılı Kanun'un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun'un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet Savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, somut olayda şüpheliler hakkında. Şişli Belediye Başkanı olarak görev yapan müşteki H.. H.. İ.. ve eşi M.. N.. İ..'ye yönelik atılı suçları işledikleri yönünde "yeterli suç şüphesinin elde edilememesi ve suç unsurunun oluşmaması" nedeniyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de, müşteki H.. H.. İ..'nün beyanlarında adı geçen M.. İ..'in tanık olarak beyanına başvurulmadığı hususu ile alınan tanık beyanları ve toplanan delillere göre müştekilere ve müşteki H.. H.. İ..'nün çalışma arkadaşlarına yönelik süreç içerisinde gerçekleştirildiği ileri sürülen eylemlerin münferit olarak değil, bir bütün olarak değerlendirilmesi suretiyle şüphelilerin müştekilere yönelik tehdit ve hakaret suçlarını işleyip işlemediklerine ilişkin delilleri değerlendirme yetkisinin mahkemesine ait bulunduğu gözetilerek, itirazın bu yönden kabul edilmesi gerekirken, reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

TÜRK MİLLETİ ADINA

I-Olay:

Kamu görevlisine karşı görevinden dolayı tehdit ve hakaret, var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturduğu korkutucu güçten yararlanılarak tehdit suçlarından şüpheliler M.. S.. ile A.. S.. hakkında yapılan soruşturma sonucunda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 04/02/2015 tarihli kararıyla, "yeterli suç şüphesinin elde edilememesi ve suç unsurunun oluşmaması" gerekçesiyle takipsizlik kararı verildiği, müştekiler H.. H.. İ.. ve M.. N.. İ.. vekilinin karara süresinde itirazı üzerine, İstanbul 4. Sulh Ceza Mahkemesinin 13/03/2015 tarihli kararıyla itirazın reddine karar verildiği, kesin olan bu karara karşı müştekiler vekilinin eksik inceleme yapıldığına ilişkin müracaatı üzerine, kanun yararına bozma talebinde bulunulduğu anlaşılmıştır.

II- Kanun Yararına Bozma İstemine İlişkin Uyuşmazlığın Kapsamı:

Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara müştekiler vekili tarafından eksik inceleme yapıldığı gerekçesiyle yapılan itirazın reddine dair merci kararının, hukuka uygun olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

III- Hukuksal Değerlendirme:

Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. "2. fıkrasında, "Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." 170. maddesinin 2. fıkrasında, “Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler." 172. maddesinin 1. fıkrasında, “Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir.” hükümleri düzenlenmiştir.

Yukarıda yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere, Ceza Muhakemesi Kanununun “soruşturma” başlıklı 2. kitabında, Cumhuriyet Savcısının suç soruşturmasına ilişkin süreci nasıl yürüteceği ve kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesi durumunda, itirazı incelemekle görevli mahkemenin görevleri açık bir şekilde düzenlenmiş bulunmaktadır.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

Bu çerçevede, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK’nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK’nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; Ş.. Belediye Başkanı olan müşteki H.. H.. İ..'nün, belediyenin üst düzey bürokratlarında yaptığı görev değişiklikleri nedeniyle daha önce aynı belediyede uzun yıllar başkanlık yapmış olan şüpheli M.. S.. ile halen belediye meclis üyeliği görevi devam eden şüpheli A.. S.. arasında anlaşmazlık doğduğu ve birtakım tartışmaların yaşandığı sabittir. M.. N.. İ..'nün 18 Aralık 2014 tarihinde Hürriyet Gazetesine verdiği röportaj ve yapılan haber üzerine başlatılan soruşturma kapsamında iddiaların müştekiler tarafından dile getirilerek şüphelilerden şikayetçi oldukları ve soruşturma kapsamında dinlenen tüm tanıklarca taraflar arasındaki ihtilaf doğrulandığı gibi, özellikle tanıklar M.. K.., H.. Y.., B.. Ş..,T.. B.., M.. A.. ve R.. G.. M..'un beyanlarında da iddiaların doğrulandığının anlaşılması karşısında; Ankara ve İstanbul'da gerçekleşen eylemler nedeniyle CMK'nın 170/2. maddesi uyarınca dosyadaki mevcut delillerin şüpheli M.. S.. yönünden tehdit ve hakaret, şüpheli A.. S.. yönünden ise tehdit suçlarından iddianame düzenlenebilmesi için suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu açıktır. Şüphelilerin eylemlerinin sübut bulup bulmadığı hususu, lehlerine ve aleyhlerine toplanacak tüm kanıtların, mahkemece birlikte tartışılıp değerlendirilmesi sonucu belirlenmesi gerekmektedir. Yapılan açıklamalara göre, şüpheliler hakkında kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karar ve bu karara itiraz sonucunda verilen itirazın reddine dair mercii kararı hukuka aykırıdır. Açıklanan nedenlerle itirazın reddine ilişkin merci kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

IV- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1-İstanbul 4. Sulh Ceza Hakimliğinin 13/03/2015 tarihli ve 2015/1250 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2-Aynı Kanun maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 03.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8951, Karar No: 2011/9716, Tarih: 28.09.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/8951 E.  ,  2011/9716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... Köyü Tüzel Kişiliği'ni temsilen Köy Muhtarı ... ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Hiz.A.Ş ve diğeri aleyhine 11/05/2009 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılmasının istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10/02/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Hiz. A.Ş vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı ... İlitişim Hiz. A.Ş vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Baz istasyonları ... olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE),… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “... vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 28/09/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1865, Karar No: 2014/1929, Tarih: 17.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/1865 E.  ,  2014/1929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin karşıdan karşıya geçerken 09/11/2005 tarihinde davalı tarafından trafik sigortalı aracın çarpması neticesinde sakatlandığını ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı tutulmak suretiyle 1.000,00 TL daimi maluliyet için maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren avans faizi ile davalıdan tahsilini talep etmiştir.Davalı vekili, müvekkilinin adresinin...olduğunu, ...’da şubesi bulunmadığını, yetkili mahkemenin ... Mahkemeleri olduğunu savunmuş, davanın esastan da reddini istemiştir.

Mahkemece, trafik kazasının .../'da meydana geldiği, davacının adresinin ... olduğu, poliçeyi düzenleyen acente adresinin Maslak/ olduğu, davalı ... şirketinin ...’da kayıtlı şubesi olmadığı, davalının ikametgahı mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik nedeniyle dava dilekçesinin usulden reddine, karar kesinleştiğinde ve süresinde talep edildiğinde dosyanın görevli ve yetkili ... Nöbetçi Asliye Ticaret Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan

Dava, trafik kazasından kaynaklanan daimi maluliyet tazminatı istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK'nun 110. ve ... Sigortası Genel Şartlarının C-7.maddesinde, motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davaların, sigortacının merkez veya şube veya sigorta sözleşmesini yapan acentenin bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, trafik kazası ... ilçesinde meydana gelmiş, sigorta poliçesi ilinde tanzim edilmiş ve davalı ... şirketinin merkezinin olduğu anlaşılmıştır.

Yukarıda açıklanan yasa hükümlerine göre, davalı ... şirketinin merkezi, şubesi ve acentesinin bulunduğu yer mahkemesi yetkili ise de; yasada açıkça belirtilmemiş olsa bile, acente veya şubeden daha fazla yetkilere sahip olan Bölge Müdürlüğünün bulunduğu ... Mahkemesinin yetkili olması gerekir. Bu durumda, davacı tarafından davalı ... şirketinin Bölge Müdürlüğünün bulunduğu ... Mahkemesinde dava açılması usul ve yasaya uygun bulunduğundan, mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu yüzden çoğunluğun görüşüne katılmak mümkün değildir.
Yargıtay — Esas No: 2013/2345, Karar No: 2014/1948, Tarih: 19.03.2014

**15. Hukuk Dairesi         2013/2345 E.  ,  2014/1948 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İzmir 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

Tarihi :27.12.2012

Numarası :2009/423-2012/567

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm davacı vekili, davalılar E.. Ç.. vekili ve Mahmutoğlu İnşaat - İ.. M.. tarafından temyiz edilmiş davalı E.. Ç.. vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat Ş. D.ile davalı Z.. Ö.. vekili Avukat Y.T., davalı E.. Ç.. vekili Avukat B. Ç., davalı M. İnşaat temsilcisi İ.. M.. ve davalı asil R.. Y.. geldi. Davalılar B.. Ö.., H.. Y.. vekili ve davalı asil A.. Ş.. gelmedi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, fazla ödemenin tahsili istemiyle açılmış, mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar davacı işsahibi ile davalı yüklenici ve idare elemanı E.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı yüklenici ile davalı E.. Ç..'nun tüm, davacı işsahibinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş reddi gerekmiştir.

2-Davacı idare vekili dava dilekçesinde yapılmayan imalâtlar ve metraj farkı nedeniyle yükleniciye KDV hariç 106.215,50 TL fazla ödeme yapıldığını, % 18 KDV'si ile birlikte fazla ödeme miktarının 125.334,29 TL'ye ulaştığını ileri sürerek bu bedelin tahsilini istemiştir.

Davacı idare ile davalı yüklenici arasında düzenlenen sözleşmenin 6. ve 7. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde yapılan iş bedelininin yükleniciye KDV ilave edilerek ödeneceği hüküm altına alınmıştır. Fazla ödemenin varlığı halinde bu bedelin de KDV ilave edilerek hesaplanması gerekir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi ek raporunda fazla ödeme KDV hariç 40.194,07 TL olarak hesaplanmış olup bu tutara KDV ilave edilmemesi doğru olmamış kararın açıklanan bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı yüklenici ile davalı E.. Ç..'nun tüm, davacı idarenin ise diğer temyiz itirazlarının reddine, hükmün 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı yararına BOZULMASINA, 1.100,00 TL duruşma vekâlet ücretinin temyiz eden davalılardan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 1.560,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı E.. Ç.. ve M. İnşaat - İ.. M..'ndan (sorumlu oldukları miktarlar dikkate alınarak) alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 19.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.