muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/9461, Karar No: 2020/398, Tarih: 08.01.2020

Somut olayda ise; suça konu 10 doların suç tarihindeki değerine göre, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de TCK' nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmaması gerektiğinin tartışılmaması,

2- UYAP'tan alınan güneşin doğuş-batış çizelgesine göre, suç tarihi olan 15/07/2014 'te yaz saati uygulaması ile birlikte güneşin 19:20 ‘de battığı, 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 21.20’den sonraki zaman diliminin gece vakti olduğu, olayın saat 20:20 – 21:10 aralığındaki zaman diliminde meydana geldiği, suçun gündüz vakti işlendiğinin anlaşılması karşısında, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin ve 116/4. maddesinin uygulanmaması gerekirken, yazılı şekilde fazla ceza tayini,

Kabule ve uygulamaya göre de;

3-TCK’nun 143. maddesinin uygulanması sırasında suç tarihine göre doğru uygulama ile yarı oranında artırım yapılmasına rağmen “1/6 oranında” yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4303, Karar No: 2020/2348, Tarih: 30.06.2020

**23. Hukuk Dairesi         2016/4303 E.  ,  2020/2348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki el atmanın önlenmesi davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın reddine, karşı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün davacı-karşı davalı ... vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı-karşı davalı ... vekili Avukat ... gelmiş, tebligata rağmen başka gelen olmadığından onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkilinin 3369 ada 5 parselde kayıtlı 16, 17, 18 ve 21 no.lu garajların tapu maliki olduğunu, müvekkilinin yurt dışında yaşıyor olmasından istifade eden davalıların dava konusu taşınmazları haksız olarak işgal ettiklerini ileri sürerek, müvekkiline ait taşınmazlara yönelik el atmanın önlenmesi ve eski hale getirilmesi ile şimdilik 1000 TL ecrimisil davalılardan tahsilini talep ve dava etmiş, ıslahla ecrimisil istemi yönünden dava değerini yükseltmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkili ile davacı arasında 24.07.2009 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme konusu bir kısım garajların tapusunun müvekkiline devredilmediğini, davacı arsa sahibinin dava konusu garajların gerçek maliki olmadığını ve nizalı garajların tapusunun devrinin müvekkiline vermekten kaçınmasından dolayı haksız olduğunu savunarak, davanın reddi ile karşı davanında, 3369 ada 5 parselde kain 16, 17, 18 ve 6 parselde kain 16 no.lu bağımsız bölüm garajların karşı davalı adına olan tapusunun iptali ile müvekkili adına tescilini talep ve karşı dava etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkillerinin 5 parseldeki 17 ve 18 no.lu garajları yükleniciden satın aldıklarını, davacının sadece tapu kayıtlarına dayanarak kötüniyetli hareket ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taraflar arasında düzenlenmiş olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, davacı arsa sahibinin %50 hissesine karşılık 2 adet dükkan ile 12 adet daire verileceğinin kararlaştırıldığı inşa edilecek garajlar ve bu garajların paylaşımı konusunda herhangi bir düzenleme bulunmadığı, dolayısıyla %50 hisse oranında paylaşımın geçerli olacağı, davalılara satışı yapılan garajların yükleniciye isabet eden bağımsız bölümleri olduğu, satış işleminin yüklenici tarafından yapıldığından bu satışa itibar edileceği ve geçerli olduğu gerekçesiyle, asıl davanın reddi ile karşı davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı-karşı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı-karşı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasında 24.07.2009 tarihinde Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi imzalandığı, sözleşme uyarınca 3369 ada, 5 ve 6 parseller üzerinde 2 blok şeklinde yapılacak inşaatta arsa sahibine 2 dükkan ile 12 daire verileceğinin kararlaştırıldığı, bu konuda taraflar arasında herhangi bir uyuşmazlık bulunmadığı, ancak sözleşmede bulunmadığı halde inşa edilen 2 blokta 12 adet garaj yapıldığı, bu garajların bağımsız bölüm adı altında 12.10.2010 tarihinde kat irtifakı kurularak tapularının oluşturulduğu ve bu garajların taksimi konusunda sözleşmede herhangi bir hüküm bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Taraflar arasındaki sözleşmenin %50 pay esasına göre yapıldığının anlaşılmasına ve sözleşmede garajların paylaşımı ile ilgili herhangi bir hüküm bulunmadığına göre, garajların da %50 taksim esasına göre paylaştırılması gerekmektedir.

Ancak, arsa sahibi davacı davasında 4 adet garajla ilgili men-i müdahale talebinde bulunarak, kendisinin kullanmakta olduğu dava konsu yapılmayan 3369 ada 6 parselde kain 16 no.lu garaj ile birlikte toplam 5 adet garajın kendisine ait olması gerektiği iddiasında bulunduğuna göre, 6 no.lu parsel için davadışı Nejat Büyükkonutlu’ya verilen daireye bağlı garaj için herhangi bir iddia da bulunmadığı da anlaşılmaktadır.

Davacı 5 parseldeki 19, 20 ile 6 parseldeki 17, 18, 19, 20 ve 21 no.lu garajların tapularını yüklenici ile yüklenicinin gösterdiği 3. kişilere devrettiğini iddia ettiğine göre, mahkemece bu husus üzerinde durularak, arsa sahibinin bu iddiasının doğru olduğunun anlaşılması halinde, yüklenicinin sözleşmeden kaynaklanan garaj hisselerinin tapularını aldığının kabulü ile diğer garajlar üzerinde yüklenicinin herhangi bir hak iddia etmesinin mümkün olmadığı sonucundan hareketle, asıl davanın kabulü ile karşı davanın reddine karar verilmesi, yukarıda belirtilen 7 adet garajın tapu kayıtlarının arsa sahibince kendi adına satıldığının kabulü halinde ise %50 kuralına bağlı olarak asıl ve karşı davanın sonuçlandırılması, ayrıca ecrimisil talebi yönünden ise kötüniyet hususu ile arsa sahibinin ne şekilde gelirden mahrum kaldığı hususları üzerinde durularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece yazılı şekilde eksik inceleme ile hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı-karşı davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile asıl ve karşı dava yönünden hükmün davacı-karşı davalı ... yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davacı-karşı davalı ... yararına takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin diğer taraflardan alınarak, davacı-karşı davalı ...'e verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 30.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8039, Karar No: 2012/3501, Tarih: 20.02.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/8039 E.  ,  2012/3501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna Muhalefet Etme

Hüküm : Beraat

2863 sayılı Kanuna muhalefet etme suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, eylemin niteliği itibarıyla Hazinenin ve Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün suçtan doğrudan zarar gördüğü anlaşılmakla tebliğnamedeki ret düşüncesine iştirak edilmeyerek dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İhbar yazısı, tespit tutanakları, uzman bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamından sanığın korunması gerekli kültür varlığı olarak tescil edilmiş binada fiziki müdahale niteliği taşıyan onarım yaptığı, atılı suçun bu şekilde sübut bulduğu ve hukuki durumunun buna göre tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden yazılı gerekçe ile beraatine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3604, Karar No: 2011/5157, Tarih: 05.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/3604 E.  ,  2011/5157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki baz istasyonunun kaldırılması davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 02/11/2010 gün ve 2010/8524-2010/11242 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalı ... AŞ vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş; karar, Dairemizce bozulmuş; davalılardan Turkcell İletişim Hizmetleri A.Ş. karar düzeltme istemiştir.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE),vb. birçok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak 11-sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor, vs. gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine dair yerel mahkeme kararı doğrudur. Ne var ki, Dairemizce karar bozulduğundan karar düzeltme istemi kabul edilerek Dairemizin bozma kararı kaldırılıp, kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 02/11/2010 gün ve 2010/8524 Esas, 2010/11242 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına ve kararın yukarıda yazılı olan nedenlerle ONANMASINA ve tashihi karar talep eden davalı ... Hiz. A.Ş yararına takdir olunan 825,00 TL duruşma avukatlık ücreti ile aşağıda yazılı onama harcının davacılara yükletilmesine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/05/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddi düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 05/05/2011
Yargıtay — Esas No: 2012/9224, Karar No: 2012/13991, Tarih: 31.05.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/9224 E.  ,  2012/13991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen nafaka davasının yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili; davalı kadının sigortalı olarak çalışmaya başladığı, gelir elde ettiği, yoksulluğunun ortadan kalktığını beyanla 25.9.2009 tarihli boşanma kararı ile hükmedilen aylık 500,00 TL olan yoksulluk nafakasının kaldırılmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı, ...’da ikamet etmesi nedeniyle ... mahkemelerinin yetkili olduğunu, sahip olduğu iki ev nedeniyle kredi borcu bulunduğunu savunarak davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece "davalı kadının boşanma davasından sonra sigortalı işçi olarak işe girmiş ise de maaş ve nafakanın makul düzeyde olduğu" kabul edilerek davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.TMK.nun 176.maddesine göre; irat biçiminde ödenmesine karar verilen maddi tazminat veya nafaka, alacaklı tarafın yeniden evlenmesi yada tarafların birinin ölümü halinde kendiliğinden kalkar; alacaklı tarafın evlenme olmaksızın fiilen evliymiş gibi yaşaması, yoksulluğun ortadan kalkması yada haysiyetsiz hayat sürmesi halinde mahkeme kararıyla kaldırılır.Tarafların mali durumlarının değişmesi veya hakkaniyetin gerektirdiği hallerde iradın artırılması veya azaltılmasına karar verilebilir.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 28.2.2007 tarih ve 2007/3-84 E.- 95 Karar sayılı ilamında da "Asgari Ücretle çalışılmakta bulunulması" yoksulluğu ortadan kaldıracak bir olgu olarak ta kabul edilmemiştir.Ancak, somut olayda, zabıtaca ekonomik sosyal durum araştırmasında davacının çalışmadığı bildirilmiş, mahkemece davacının geliri resen araştırılmadan sonuca gidilmiştir.Ayrıca, davalı kadının ise ekonomik sosyal durum araştırması bildirilen Elazığ adresinden yaptırılmış ise de, gelen SGK kayıtlarından Ankara’da çalıştığı anlaşılmış, bura adresinden gelir ve gideri araştırılmamış, boşanmadan sonra iki adet ev sahibi olduğu ve kira geliri bulunduğunu cevap dilekçesinde belirttiği halde, tapu kaydı getirtilmemiş, kira geliri araştırılmamıştır.O nedenle tarafların gelir durumlarına ve Yargıtay'ın Yerleşik İçtihatlarına göre boşanma tarihine göre tarafların ekonomik sosyal durumundaki değişiklik tam ve sağlıklı olarak araştırılmak suretiyle, yoksulluk sona ermiş ise nafakanın kaldırılmasına, aksi halde boşanma tarihine göre davalının mal varlığının artması nedeniyle yoksulluğun azaldığı ve “çoğun içinde az da vardır ” ilkesi gereğince “nafakanın kaldırılması” talebinin “nafakanın indirilmesi” talebini de içerdiği gözetilerek sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3328, Karar No: 2013/5673, Tarih: 08.04.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/3328 E.  ,  2013/5673 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kayyım atanması istenilmiştir. Mahkemece davanın görev yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde; koruma altına alınıp kuruma yerleştirilen ...'un evlilikdışı ilişki yaşadığı kişiden hamile kaldığını, ancak çocuğun bu hamileliği istemediğini belirterek rahim tahliyesini isteme ve gebeliğin sonlandırılmasına izin vermekle yetkilendirilmek üzere kayyım tayin edilmesini istemiş, mahkemece çocuk mahkemesi görevli olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; ...'un 18.06.1994 doğumlu olup Üsküdar 1. Çocuk Mahkemesinin 19.11.2009 tarihli 2009/34 D. İş sayılı kararı ile koruma altına alındığı ve kuruma bağlı bir yurda yerleştirildiği, yaşadığı evlilikdışı ilişki sonucu hamile olduğunun 17.02.2012 tarihinde belli olduğu, davacı vekilinin ... yönünden rahim tahliyesi isteme ve gebeliğin sonlandırılmasına izin vermekle yetkilendirilmek üzere kayyım tayin edilmesini istediği anlaşılmaktadır. Türk Medeni Kanununun 426. maddesi uyarınca; vesayet makamı, bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa, yasal temsilcinin görevini yerine getirmesine bir engel varsa veya kanunda gösterilen diğer hallerde ilgilisinin isteği üzerine veya resen temsil kayyımı atar. Dava, kayyım tayin edilmesi istemine ilişkin olup delillerin bu çerçevede değerlendirilip sonucu uyarınca işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken çocuklar hakkında koruyucu ve destekleyici tedbirlerin alınmasında çocuk mahkemesinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 08.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9844, Karar No: 2019/16701, Tarih: 24.12.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/9844 E.  ,  2019/16701 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, görgü tespit tutanağında suça konu akülerin kelepçe vidalarını sökmek suretiyle çalması şeklinde ifade edilen eyleminin, 5237 sayılı TCK'nun 142/1-e maddesine konu hırsızlık suçunu oluşturmasına rağmen ne şekilde kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşyaya yönelik olduğu açıklanmadan aynı Kanun'un 142/2-h maddesi gereğince cezalandırılması sonucu sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2-Hüküm kurulurken 5237 sayılı TCK’nun 143. maddesinin uygulanması sırasında suç tarihine göre ½ oranında oranında artırım yapılması gerekirken, 1/6 oranında artırım yapılarak eksik ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın 2 adet akü çalmaktan ibaret eylemi nedeni ile suça konu akülerin suç tarihindeki değeri tespit edilerek sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,