muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/4116, Karar No: 2022/1195, Tarih: 16.02.2022

4. Bozma Sonrası Mahkeme Kararına Karşı Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkeme’nin yukarıda sözü edilen kararına karşı süresi içinde Davalı Hazine vekili tarafından temyiz isteminde bulunulmuştur.

5. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine vekili temyiz dilekçesinde, mahkemece çekişmeli taşınmazın imar ve ihyasının hangi tarihte tamamlandığı hususunda tereddütler giderilmeden karar verildiği, zilyetliğin şekli ve süresinin belirlenmesi için yargısal içtihatlar uyarınca en az iki farklı tarihe ait hava fotoğraflarından yararlanılması gereğine değinildiği halde mahkemece yalnızca 1991 yılına ait fotoğraftan yararlanılmasının ispat için yeterli olmadığını, yasanın aradığı 20 yıl zilyetlik şartının somut uyuşmazlıkta sağlanmadığı, bilirkişi raporlarında imar ihyanın tamamlandığı yönünde değerlendirmeye yer verildiği, ancak bu değerlendirmenin keşif günü taşınmazın mevcut durumuna göre yapıldığı, keşifte dinlenen tanık ve yerel bilirkişi beyanlarının zilyetliğin başlangıcına ve süresine dair olaylara dayalı olarak alınmadığı, raporlar ve beyanlar bir arada değerlendirildiğinde dava konusu taşınmazın imar ihyası tamamlandıktan sonra kanunda aranan süre boyunca zilyet edilip edilmediği hususunda tereddütler giderilmeden karar verildiğini, davacının iddiasını ispat edemediği bu nedenle kararın yasaya aykırı olduğunu belirterek mahkeme kararının bozulmasını talep etmiştir.

6. Gerekçe

6.1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastro öncesi nedene dayalı tapu iptali ve tescili isteğine ilişkindir.

6.2. İlgili Hukuk

6.2.1. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 713/1. maddesi, ‘’Tapu kütüğünde kayıtlı olmayan bir taşınmazı davasız ve aralıksız olarak yirmi yıl süreyle ve malik sıfatıyla zilyetliğinde bulunduran kişi, o taşınmazın tamamı, bir parçası veya bir payı üzerindeki mülkiyet hakkının tapu kütüğüne tesciline karar verilmesini isteyebilir. ‘’

6.2.2. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi, ‘’Tapuda kayıtlı olmayan ve aynı çalışma alanı içinde bulunan ve toplam yüzölçümü sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönüme kadar olan (40 ve 100 dönüm dahil) bir veya birden fazla taşınmaz mal, çekişmesiz ve aralıksız en az yirmi yıldan beri malik sıfatıyla zilyetliğini belgelerle veya bilirkişi veyahut tanık beyanlarıyla ispat eden zilyedi adına tespit edilir. ‘’

6.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun ve 17. maddesi, ‘’– Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir.’’ hükümlerini içermektedir.

6.3. Değerlendirme

6.2.3. 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun ve 17. maddesi, ‘’– Orman sayılmayan Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan ve kamu hizmetine tahsis edilmeyen araziden, masraf ve emek sarfı ile imar ve ihya edilerek tarıma elverişli hale getirilen taşınmaz mallar 14 üncü maddedeki şartlar mevcut ise imar ve ihya edenler veya halefleri adına, aksi takdirde hazine adına tespit edilir.’’ hükümlerini içermektedir.

6.3. Değerlendirme

6.3.1 Toplanan delillerden çekişmeli taşınmazın yörede yapılan kadastro sırasında ekilemez arazi vasfıyla tescil harici bırakıldığı, bu nitelikte bir yerin imar ve ihyası tamamlandıktan sonra kanunda aranan süre boyunca zilyet edilmesi halinde, zilyedi lehine tapuya tescilinin mümkün olduğu duraksamasızdır.

6.3.2 Dairenin hükmüne uyulan bozma kararında dava konusu taşınmazın jeodezi ve fotogrametri mühendisi bilirkişi tarafından hava fotoğrafı üzerinde gösterilmesi suretiyle zilyetliğin şekli ve süresi yönünden denetime imkan sağlanması, dava konusu yerin imar planı kapsamında kalıp kalmadığının tereddütsüz biçimde belirlenmesi gereğine değinilmiş olup, Mahkemece bozma ilamında belirtilen şekilde tahkikat yapılarak davanın yazılı şekilde kabulüne karar verilmiş olması isabetli ve bozma gereklerine uygun olmuştur.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davalı Hazine vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle, usule,yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA, 492 Sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13. maddesinin j. bendi gereğince davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 16.02.2022 gününde oy çokluğu ile karar verildi.

- MUHALEFET ŞERHİ -

Dava, Türk Medeni Kanunu’nun 713/1.maddesi gereğince açılmış zilyetlikten tescil davasıdır.

Mahkemece davacı lehine hüküm kurulmuş, ne var ki yargılama giderleri ve bunlardan olan karar ve ilam harcının davacıdan alınmasına karar verilmiştir.

Yargılama giderleri taraflarca temyize getirilmemiştir.

Sayın çoğunluk ile aramızda oluşan uyuşmazlık; temyize getirilmemekle birlikte, resen nazara alınması gereken karar ve ilam harcının davacıdan alınıp alınamayacağı, buradan hareketle davacı tarafından peşin yatırılan harcın iadesinin mümkün olup olmadığı, somut olay özelinde davalı Belediyenin istinaf harçlarından sorumlu olup olmayacağı noktasında düğümlenmektedir.

Öncelikle çözümlenmesi gereken husus; temyiz konusu yapılan karar ve ilam harcının davalıdan alınıp alınamayacağı, yargılama giderlerinden kimin sorumlu olacağı hususudur. Bilindiği üzere, yargı harçları Harçlar Kanunu’nda düzenlenmiş, kamu düzeninden olması nedeniyle resen uygulanacağı kabul edilmiştir. Bu nedenle resen ele alınabileceği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Harçlardan kimin sorumlu olacağına gelince, yargılama giderleri, usulü

Öncelikle çözümlenmesi gereken husus; temyiz konusu yapılan karar ve ilam harcının davalıdan alınıp alınamayacağı, yargılama giderlerinden kimin sorumlu olacağı hususudur. Bilindiği üzere, yargı harçları Harçlar Kanunu’nda düzenlenmiş, kamu düzeninden olması nedeniyle resen uygulanacağı kabul edilmiştir. Bu nedenle resen ele alınabileceği hususunda tereddüt bulunmamaktadır. Harçlardan kimin sorumlu olacağına gelince, yargılama giderleri, usulü

bir konu olmakla, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda ayrıntısıyla düzenlenmiştir. Aynı yasanın 323.maddesi harçları yargılama giderlerinden sayarken 326/1.maddesi de açıkça “ Kanunda yazılı haller dışında, yargılama giderlerinin, aleyhine hüküm verilen taraftan alınmasına karar verilir.” demek suretiyle yargılama giderleri ve bunlardan olan yargı harçlarından kimin sorumlu olacağını tereddüte yer vermeyecek şekilde düzenlemiştir.

Türk Medeni Kanunu’nun 1. maddesi ise “ Kanun, sözüyle ve özüyle değindiği bütün konularda uygulanır.

Kanunda uygulanabilir bir hüküm yoksa, hakim, örf ve adet hukukuna göre, bu da yoksa kendisi kanun koyucu olsaydı nasıl bir kural koyacak idiyse ona göre karar verir.

Hakim, karar verirken bilimsel görüşlerden ve yargı kararlarından yararlanır.” demek suretiyle, hakimin karar verirken hangi sıralamayı izleyeceği konusunda kural getirmiştir.

Tarafların yargı önünde eşitliği ilkesini düzenleyen Anayasanın 36. maddesi ise “ Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir. Hiçbir mahkeme, görev ve yetkisi içindeki davaya bakmaktan kaçınamaz” şeklinde düzenlenmiştir.

Somut olaya geldiğimizde, zilyetlikten tescil davasında, davacı vatandaş, davalı ise Hazine ve Belediyedir. Davalının Hazine veya kamu kurumu olması, Anayasa ile teminat altına alınan “yargı önünde eşitlik ilkesi”nin bozulmasını, Hazine veya kamu kurumu lehine davranılmasını haklı kılmayacaktır. Zira genel ilke yukarıda da belirtildiği üzere yargılama giderlerinin davayı kaybedenden alınmasıdır. Prof. Dr.Baki Kuru da ( Hukuk Muhakemeleri Usulü 6 baskı 5.cilt 5339.sayfada açıkladığı üzere) bu görüştedir.

Bilindiği üzere Hazine, Harçlar Kanununun 13/j maddesi ile yargı harçlarından muaf tutulmuştur. Davalı ... ise harçlardan muaf değildir. Böyle bir durumda, yani davalının haçtan muaf olması ve davanın da davacı lehine sonuçlanması halinde karar ve ilam harcı mutlaka alınacak mıdır? Alınacaksa kimden alınmalıdır? Yasa koyucu tereddüte yer vermeyecek şekilde yargılama giderlerinden kimin sorumlu olduğunu düzenlemiştir. Yine yasa koyucu genel ilke gereğince yargılama giderlerinden sorumlu olan tarafı harçtan muaf tutmuş ise, bu husus harcın diğer taraftan alınacağı şeklinde yorumlanamaz. Ancak bakiye karar ve ilam harcının davalıdan hiç alınmayacağı gibi, davacı tarafından peşin yatırılan karar ve ilam harcının da iade edileceği şeklinde yorumlanıp uygulanmalıdır. Nitekim yine Hazinenin davalı olduğu tapu iptal – tescil davalarında da uygulama bu şekildedir. Hazine aleyhine açılan tapu iptal – tescil davasında Hazinenin harçtan muaf olması gerekçesiyle karar ve ilam harcı alınmazken ( doğrusu budur) yalnız tescil davasında harçtan davacının sorumlu tutulmasının hiçbir yasal dayanağı yoktur. Yasa koyucu dileseydi Kadastro Kanunu 36/A maddesinde olduğu gibi, bu hususta da genel uygulamadan ayrıldığını belirterek bir düzenleme yapabilirdi.

Sayın çoğunluğun görüşünün dayanağını yerleşmiş Yargıtay içtihatları oluşturmaktadır. Gerçekten de kabul etmek gerekir ki Yargıtay uzun yıllar tescil davalarında yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmış, bunlardan olan yargı harçlarını da davacıya yüklemiştir. Ne var ki, hiçbir Yargıtay kararında yasal bir dayanak gösterilmemiş, davalının “ yasal hasım” olması gerekçe yapılmıştır. Yukarıda da belirtildiği üzere bir olaya hukukun uygulanmasında yargı kararları en son sırada gelmektedir.

Çözümlenmesi gereken bir başka husus ise “yasal hasım” ın ne olduğu ve yasal hasım olunmasının davalıya nasıl bir üstünlük sağladığı konularıdır. Yine bilindiği üzere, bazen gerçekte hasım olmamasına rağmen özellikle mahkemelerin kararlarının denetime açılabilmesi, birileri tarafından kanun yoluna getirilebilmesi için Hazinenin taraf gösterilmesi veya temsilcisi bulunmayan mal varlığına kayyım atanması ve davanın kayyım huzurunda görülerek bu mahsurların ortadan kaldırılması yoluna gidilmiştir. Ne var ki böyle de olsa davada, davalı olarak yer almışsa, sıfatı ne olursa olsun artık davalıdır. Hal böyle olunca da her açıdan yargı önünde eşitlik ilkesi gereğince davalının davacıdan, Hazinenin de vatandaştan bir üstünlüğü yoktur. Sayın çoğunluk gibi düşünen hukukçular, davacının davasının kabulü halinde, davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakırken, davanın reddi halinde de davalı yasal hasım lehine vekalet ücreti başta olmak üzere yargılama giderlerine hükmederek açıkça “yargı önünde eşitlik” ilkesini ihlal etmektedirler.

Yine sayın çoğunluk ve onlar gibi düşünen hukukçular “tescil davalarında davacı zaten karşılıksız olarak taşınmaz edinmekte, hiç olmazsa yargılama giderlerini ödesinler” tarzında bir yaklaşımla gerekçe oluşturmaktadırlar. Eğer mahkeme davacının taşınmazı hak etmediğini düşünüyorsa hiç şüphesiz davayı reddetmelidir. Hem davayı kabul edip, hem de yargılama giderlerini davacı üzerinde bırakmak apaçık bir çelişkidir ve yasaya açıkça aykırıdır.

Sayın çoğunluğun kendi içinde düştüğü bir başka çelişki ise; sayın çoğunluk, davalının yasal hasım olması nedeniyle yargılama giderleri ve bunlardan olan harcın ilk derece mahkemesince davacıdan alınmasının doğru olduğunu düşündüğüne göre, davalı hazine tarafından istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, istinaf talebi reddedildiğinde de davacıdan istinaf ret harcının, bunun devamında da yine Hazinenin temyiz başvurusu reddedilerek kararın onanması halinde de davacıdan onama harcının alınmasına karar vermelidir. Zira davalı hazine yasal hasımdır ve davalı harçtan muaftır, o halde davalıdan alınamayan yargı harçları davacıdan alınmalıdır. Böyle bir uygulamayı ve düşünce tarzını kabul etmek mümkün değildir.

Açıklanan bu nedenlerle, davanın kabul edilmiş olduğu gözetilerek, tarafların temyiz sebepleri de nazara alınmak suretiyle davalı Hazinenin harçlardan muaf olması, davalı Belediyenin ise harçlardan muaf olmaması, harcın davacıdan alınmasının doğru olmaması ve bu yanlışlığın düzeltilmesinin yeniden yargılama yapılmasını gerektirmemesi nedeniyle, İlk Derece Mahkemesinin kararının hüküm fıkrasından harcın davacıdan alınmasına ilişkin kısmın çıkarılarak yerine, davalı Hazine harçtan muaf olduğundan davacının yatırdığı peşin harcın kendisine iadesine cümlesi yazılmak suretiyle hükmün düzeltilerek onanması düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun onama görüşüne katılmıyorum.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/21032, Karar No: 2016/1035, Tarih: 25.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/21032 E.  ,  2016/1035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-5237 sayılı TCK'nın 116/1. maddesinde sadece hapis cezası öngörüldüğü halde doğrudan adli para cezasına hükmedilmesi ve aleyhe temyiz olmaması nedeniyle, hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre hükmün; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesiyle, 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesinde, Bölge Adliye Mahkemeleri faaliyete geçinceye kadar hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından, sanığın temyiz isteğinin 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesine göre yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Sanığın suç tarihinde kimliği belirlenemeyen bir arkadaşıyla birlikte müştekinin evinden bir adet dizüstü bilgisayar, bir adet fotoğraf makinesi, cep telefonu, hard disk, kimlik ve kredi kartları çaldıkları, devriye gezen güvenlik görevlilerinin sanıkları binadan çıkarken görmeleri üzerine bir sanığın kaçtığı, dosyamız sanığının sokakta giderken elindeki bilgisayar ve fotoğraf makinesini yere bırakarak yoluna devam ettiği sırada yakalanması şeklinde gerçekleşen olayda, fotoğraf makinesi ve bilgisayar dışındaki eşyaların ele geçmemesi nedeniyle eylemin tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükümlerinin uygulanmasına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12501, Karar No: 2012/9473, Tarih: 12.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/12501 E.  ,  2012/9473 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çay Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :31.03.2011
Yargıtay — Esas No: 2014/6032, Karar No: 2014/5904, Tarih: 01.04.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/6032 E.  ,  2014/5904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 23/01/2014

NUMARASI : 2014/22-2014/26

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Alacaklı vekili tarafından ilama dayalı olarak faiz alacağının tahsili için icra takibine başlandığı, örnek - nolu icra emri tebliği üzerine, borçlu vekilinin asıl alacağın daha önce Tarsus 1. İcra Müdürlüğü’nün 2008/3868 Esas sayılı dosyasında tamamen tahsil edilip, tahsilat sırasında sonradan faiz alacağı isteneceği konusunda ihtirazi kayıt konulmadığı, istenen faiz alacağının zamanaşımına uğradığı, kabule göre ise takip tarihinden geriye doğru en fazla 5 yıllık faiz alacağının asıl alacağın tahsil edildiği 07.04.2009 tarihine kadar istenebileceği ve uygulanan faiz oranlarının yasal olmadığı, hangi dönem için ne kadar faiz istendiğinin belirtilmemesi nedeniyle icra emri ve takip talebinin usulüne uygun olmadığından bahisle takibin iptali istemi ile İcra Mahkemesi’ne başvurduğu, Mahkemece, her iki takip konusu alacağın aynı ilamdan kaynaklandığı ve aynı miktarlarda olduğu, borçlunun önceki takip kapsamında borcun tamamını ödediği, anılan ödeme yapıldıktan sonra, dosyanın temyizi sebebi ile sonradan sarf edilen bir kısım yargılama giderlerinin borçluya tahmil edilemeyeceği, takibin mükerrer olduğu gerekçeleriyle iptaline karar verildiği, hükmün alacaklı vekili tarafından temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Tarsus 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 20.05.2008 tarih, 2008/1308-205 Esas ve Karar sayılı ilamı ile karşı davacı E.. K..’nin davasının kısmen kabulüne, 13.279,24 YTL’nin karşı davalı A.. D..’ten tahsili ile karşı davacıya verilmesine, faize ilişkin talebinin reddine karar verilmiş, anılan ilam nedeniyle alacaklı E.. K.. tarafından Tarsus 1. İcra Müdürlüğü’nün 2008/3868 Esas sayılı dosyası ile takip başlatılması üzerine dosya infaz edilerek, 07.04.2009 tarihinde işlemden kaldırılmıştır.

Tarsus 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 20.05.2008 tarih, 2008/1308-205 Esas ve Karar sayılı ilamı davacı E.. K..’nin faiz istemi yönünden bozulmuş, Mahkemece, 11.12.2012 tarih ve 2011/186 Esas, 2012/504 Karar sayılı ilamı ile 13.729,24 TL’nin karşı dava tarihinden itibaren uygulanacak yasal faizi ile davalı A.. D..’ten tahsili ile davacı E.. K..’ye verilmesine karar verilmiş, bu ilama dayanılarak alacaklı tarafından şikayete konu Tarsus 2. İcra Müdürlüğü’nün 2014/65 Esas sayılı takip dosyasında karşı dava tarihinden (25.10.2002), ilk ilam tarihine (20.05.2008) kadar sadece 13.729,24 TL asıl alacağın yasal faizi takip konusu yapılmış, asıl alacak ve yargılama giderleri yönünden herhangi bir alacak talebinde bulunulmamıştır.

Bu durumda her iki takibe konu alacağın farklı alacaklar olması nedeniyle mükerrer bir takipten bahsedilemez. O halde Mahkemece, borçlunun şikayet nedenlerinin incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken somut olaya ve şikayete uygun olmayan gerekçe ile takibin mükerrer olduğu kabul edilerek iptaline karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile Mahkeme Kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK. m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 01.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6627, Karar No: 2022/7648, Tarih: 14.06.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/6627 E.  ,  2022/7648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Davacı, kıdem ve ihbar tazminatı ile kötüniyet tazminatlarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dairemizin 16.03.2022 tarihli ve 2022/2638 Esas, 2022/3512 Karar sayılı kararı ile hükmün onanmasına karar verilmiş,davalı vekili kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması isteğinde bulunmuştur.

Maddi hatanın giderilmesi isteğini içeren dilekçe ve ekleri incelendi.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.02.1988 tarihli ve 1987/2-520 Esas, 1988/89 Karar sayılı kararında belirtildiği üzere Yargıtayca temyiz incelemesinin yapıldığı sırada dosyada bulunan bir belgenin gözden kaçırılması, maddi hata sebebi olarak açıklanmıştır. Ayrıca belirtmek gerekir ki Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 04.02.1959 tarihli ve 1957/13 Esas, 1959/5 Karar, 09.05.1960 tarihli ve 1960/21 Esas, 1960/9 Karar kararlarında açıklandığı üzere Yargıtayca maddi hata sonucu verilen bir karara mahkemece uyulmasına karar verilmesi halinde dahi usulü kazanılmış hak oluşmaz ve Yargıtayın hatalı bozma kararından dönülmesi mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta; davacının çalıştığı davalı Mevlana Üniversitesi Hastanesi'nin 20.07.2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hâl kapsamında yürürlüğe konulan 667 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınan Tedbirlere İlişkin Kanun Hükmünde Kararname'nin (667 sayılı KHK) 2 nci maddesinin birinci fıkrasının (ç) bendi gereğince kapatılan kurumlara ilişkin listede yer aldığı ve kapatıldığı anlaşıldığından dava hakkında 675 Sayılı Kanun Hükmünde Kanunun (675 sayılı KHK) 16 ncı maddesi kapsamında değerlendirme yapılması gerektiği anlaşıldığından, Dairemizin 16.03.2022 tarihli ve 2022/2638 esas, 2022/3512 karar sayılı onama kararının maddi hataya dayanması sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Hüküm süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; iş sözleşmesinin haksız ve tazminatsız olarak feshedildiğini, davacının haksız fesih nedeniyle birikmiş kıdem ve ihbar tazminatı alacağı olduğunu, davalının kötüniyetli olması nedeniyle kötüniyet tazminatı talebinde de bulunduklarını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile kötüniyet tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacı açısından kötüniyet tazminatının koşullarının oluşmadığını beyanla davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti: