muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/982, Karar No: 2021/226, Tarih: 27.05.2021

3- Mağdurun, herhangi bir vasıta ile kendisini bilmeyecek ve savunamayacak hâle getirilmesi de, yağma suçunda cebir sayılır.” şeklinde düzenlenmiştir.

Aynı Kanun'un suç tarihinde yürürlükte bulunan şekliyle 149. maddesinin 1. fıkrasında yağma suçunun nitelikli hâlleri;

"a) Silâhla,

b) Kişinin kendisini tanınmayacak bir hâle koyması suretiyle,

c) Birden fazla kişi tarafından birlikte,

d) Yol kesmek suretiyle ya da konut veya işyerinde,

e) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

f) Var olan veya var sayılan suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak,

g) Suç örgütüne yarar sağlamak maksadıyla,

h) Gece vaktinde,

İşlenmesi hâlinde, fail hakkında on yıldan onbeş yıla kadar hapis cezasına hükmolunur." şeklinde sayılmış olup 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun’un 64. maddesi ile yağma suçunun konut ve iş yerlerinin eklentilerinde işlenmesi hâli de diğer bir nitelikli hâl olarak Kanun maddesine eklenmiştir.

Aynı maddenin ikinci fıkrasında da yağma suçunun işlenmesi sırasında kasten yaralama suçunun neticesi sebebiyle ağırlaşmış hâllerinin gerçekleşmesi durumunda, ayrıca kasten yaralama suçuna ilişkin hükümlerin uygulanacağı düzenlenmiştir.

Yağmanın temel şeklinin düzenlendiği TCK'nın 148. maddesinin birinci fıkrası uyarınca; kişinin veya yakınının hayatına, vücut veya cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştirileceği ya da mal varlığı bakımından büyük bir zarara uğratılacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak, bir malı teslime veya alınmasına karşı koymamaya mecbur bırakılması yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir.

Yağma; başkasının zilyetliğindeki taşınabilir malın, zilyedin rızası olmadan faydalanmak amacıyla cebir veya tehdit kullanmak suretiyle alınması olduğundan “zor yoluyla hırsızlık”, bir kişiye karşı kullanılan icbar araçlarıyla haksız bir menfaat elde etmek şeklinde de tanımlanmıştır. Hırsızlık ile yağma suçları aynı ortak unsurlara sahip olup ayrıldıkları tek nokta ya da başka bir deyişle yağmanın, hırsızlığa oranla sahip olduğu ilave unsur, malı almak için cebir veya tehdit kullanılmasıdır.

Yağma suçu amaç ve araç hareketlerden oluşan bir suçtur. İlk önce almayı gerçekleştirmek için araç hareketler olan cebir veya tehdit kullanılır, sonrasında bu cebir ve tehdidin etkisiyle malın alınması veya tesliminin sağlanması ile suç tamamlanır.

Yağma, tehdit veya cebir kullanma ile hırsızlık suçlarının bir araya gelmesiyle oluşmuş bileşik bir suç olduğundan birden çok hukuki değeri korumaktadır. Kendisini oluşturan suçların korudukları hukuki değerler olan kişi hürriyeti, vücut dokunulmazlığı, zilyetlik ve mülkiyet yağma suçunun da koruduğu hukuki değerlerdir.

Yağma, tehdit veya cebir kullanma ile hırsızlık suçlarının bir araya gelmesiyle oluşmuş bileşik bir suç olduğundan birden çok hukuki değeri korumaktadır. Kendisini oluşturan suçların korudukları hukuki değerler olan kişi hürriyeti, vücut dokunulmazlığı, zilyetlik ve mülkiyet yağma suçunun da koruduğu hukuki değerlerdir.

Öte yandan uyuşmazlık konumuzla ilgili olan TCK'nın "Suçta tekerrür ve özel tehlikeli suçlular" başlıklı 58. maddesinin dokuzuncu fıkrası "Mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin, itiyadi suçlu, suçu meslek edinen kişi veya örgüt mensubu suçlu hakkında da uygulanmasına hükmedilir" şeklinde düzenlenmiştir.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Mağdur ...’ın silahla tehdit edildiğinden bahisle şikâyetçi olması üzerine yapılan yargılama sonucunda sanık ve inceleme dışı sanık Ercan hakkında delil yetersizliğinden dolayı beraat hükümleri verildiği, daha sonra sanık ve Ercan’ın bu olaydan dolayı 20.000 Dolar zarar ettiklerini ileri sürerek mağdurdan bu parayı ödemesini istedikleri, ödemediği takdirde öğretmenlik yapan oğlu Üstün Kaplan'ı öldüreceklerini belirterek mağduru tehdit ettikleri, mağdurun da oğluna bir zarar gelmesinden korktuğu için İş Bankası Sanayi Şubesinden 02.11.2011 tarihinde 22.600 TL’lik kredi çektiği, istenen paranın geri kalanını ise eş ve dostundan tamamlamak suretiyle topladığı parayı adliyenin bahçesinde sanık ... ve Ercan’a teslim edilmek üzere inceleme dışı sanık Orhan’a verdiği olayda; mağdurun aşamalarda istikrarlı olarak sanığın kendisini tehdit ederek 20.000 Dolarını istediğini beyan etmesi ve bu beyanını destekler şekilde 02.11.2011 tarihinde Türkiye İş Bankasından 22.600 TL’lik kredi çektiğinin dosya içerisindeki belgelerden anlaşılması karşısında, sanığın üzerine atılı nitelikli yağma suçunun sabit olduğu, ayrıca Ceza Genel Kurulunun 2017/982 esas sayılı dosyasında detayları anlatıldığı üzere örgüt lideri olan sanığın bu suçu, kurduğu örgütün korkutucu gücünden yararlanarak ve örgüte yarar sağlamak amacıyla işlediği, dolayısıyla sanık hakkında TCK'nın 149. maddenin 1. fıkrasının (c) bendinin yanı sıra (f) ve (g) bentlerinin, aynı zamanda TCK’nın 58/9. maddesinin de uygulanması gerektiği kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının reddine karar verilmelidir.

SONUÇ :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının REDDİNE,

2- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 27.05.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3327, Karar No: 2012/4957, Tarih: 30.04.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/3327 E.  ,  2012/4957 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irz ve namusa tasaddide bulunma suçundan sanık ...'un bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Ürgüp Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 06.05.2010 gün ve 2010/53 Esas, 2010/113 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle gereği düşünüldü;

Sanığa isnat olunan ırz ve namusa tasaddide bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 415/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan Ağustos 2003'ten inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 30.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19453, Karar No: 2009/231, Tarih: 19.01.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/19453 E.  ,  2009/231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Karşıyaka 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ :10.09.2007
Yargıtay — Esas No: 2007/15026, Karar No: 2007/16243, Tarih: 25.12.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/15026 E.  ,  2007/16243 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.1.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu kaydının düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 6.6.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Yerel mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler, yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine uygun olduğu gibi özellikle Tapu Sicil Tüzüğünün 85.maddesinin 2.fıkrası gereği belgeye aykırı yazımın veya tescilin düzeltilmesine, ilgililerden birisinin yazılı oluru olmazsa, müdürün defterdarlık veya Mal Müdürlüğünden düzeltme için dava açılmasını talep edebileceği halde davanın Mal Müdürlüğü yerine Tapu Sicil Müdürlüğü tarafından açılması doğru olmadığından sonucu itibariyle doğru olduğuna göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, Harçlar Kanunun 13/J maddesi uyarınca Hazineden Harç alınmasına yer olmadığına, 25.12.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/948, Karar No: 2010/7157, Tarih: 21.06.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/948 E.  ,  2010/7157 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Bala Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.07.2008 tarih ve 2005/138 - 2008/141 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiline ait tarlalardaki buğday ürününün dolu hasarına karşı davalıya sigorta ettirildiğini, 27.07.2005 tarihinde rizikonun gerçekleşmesi üzerine derhal davalının acentesine durumun bildirildiğini ancak davalının izleyen bir hafta boyunca eksper göndermemesi üzerine zararın büyümemesi tüm çevrede hasat yapıldığı ve alan otlatmada kullanılacağı için hasat yapmak zorunda kaldığını ileri sürerek, 5.100,00 TL’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, 05.03.2007 tarihli ıslah dilekçesiyle talebi 5.880,00 TL’ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, davacının sigorta şartlarına riayet etmeyerek zararın tespit edilememesine neden olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, dolu sigorta poliçesine dayalı tazminat alacağına ilişkindir.

Tarım Ürünleri Dolu Sigortası Genel Şartları’nın B.1.1-7. maddesine “zarar eksperler tarafından takdir edilinceye kadar sigorta konusu hasarlı ürün üzerinde hasarın saptanmasını güçleştirecek veya hasar miktarını artıracak nitelikte herhangi bir değişiklik yapmamak, ancak, biçilecek, toplanacak hale gelmiş ürünlerde sigorta şirketinin onayını almak kaydı ile ekspertizin yapılabilmesi için hasarlı tarla ve bahçelerin orta ve kenar taraflarından zararı doğru tespit etmeye yardım edecek örnek kısımlar ve parçalar olduğu gibi biçilmeden, toplanmadan bırakılarak hasada devam olunabilir” hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda dosya kapsamına göre, sigorta süresi içerisinde meydana gelen rizikonun TTK 1292. maddesinde öngörülen sürede poliçeyi düzenleyen acenteye ihbar etmiş olduğu tanık olarak dinlenen acente beyanı ile sabittir. Yine tanık anlatımlarıyla sigortalı tarlanın dolu nedeniyle zarar gördüğü de anlaşılmaktadır.

Somut olayda dosya kapsamına göre, sigorta süresi içerisinde meydana gelen rizikonun TTK 1292. maddesinde öngörülen sürede poliçeyi düzenleyen acenteye ihbar etmiş olduğu tanık olarak dinlenen acente beyanı ile sabittir. Yine tanık anlatımlarıyla sigortalı tarlanın dolu nedeniyle zarar gördüğü de anlaşılmaktadır.

Her ne kadar sigortalının ürünün tamamına hasat etmesi yukarıda açıklanan genel şarta aykırı ise de, TTK 1292. maddesi ve Dairemizin emsal kararlarında da (2004/6057 E, 2005/2490 K- 2001/9716E,2002/2178K) belirtildiği üzere genel şartlardaki bu kurala uyulamaması kasta dayanmadığı sürece sigortalının tazminat isteme hakkını ortadan kaldırmaz. Ayrıca, tanık beyanlarına göre de davacının tarlasını otlama yapan hayvanlardan uzun süre koruyabilmesindeki güçlük ve gecikme halinde hasarın artma hali gözetildiğinde, eksperler gelinceye kadar örnek alanı korumasının davacıdan uzun süre beklenmesi hayatın olağan akışına da uygun düşmemektedir.

Bu itibarla, mahkemece süresinde ihbar edilmiş bir rizikonun varlığı kabul edilerek, rizikonun poliçe kapsamındaki tarlada ne miktarda hasara neden olduğu usulünce araştırılıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yeterli uzmanlık ve inceleme içermeyen dört ayrı bilirkişi raporu alınarak yazılı gerekçeyle davanın reddi yerinde görülmediğinden kararın bu nedenle davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 21.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16735, Karar No: 2015/5007, Tarih: 02.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2014/16735 E.  ,  2015/5007 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... Köyü 28 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin 1.fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Bu itibarla; dosyaya getirtilen gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğü cetvelinde; 2012 yılı itibari ile buğdayın dekar başına ortalama verimi 650 kg, pamuğun ise 625 kg iken raporda sırasıyla 630 kg ve 600 kg, buğdayın satış fiyatı 0,65 TL, pamuğun 1,30 TL iken raporda sırasıyla 0,75 TL, 1,65 TL, buğdayın üretim gideri 178,50 TL/da, pamuğun 422,88 TL/da ve II.ürün mısırın ise 361,20 TL/da olmasına rağmen raporda sırasıyla 189,00 TL/da, 502,00 TL/da ve 386,00 TL/da alınmak suretiyle kamulaştırma bedelinin tespit edilmesi,

2-Kabule göre de;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen ağaçlara bedel verilmiş ise de; taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen ağaçların yaşı, cinsi, adedi belirlenmeden ve ağaçların yaş ve cinsleri belirtilmek suretiyle 2012 yılı rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Kabule göre de;

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen ağaçlara bedel verilmiş ise de; taşınmaz üzerinde bulunduğu belirtilen ağaçların yaşı, cinsi, adedi belirlenmeden ve ağaçların yaş ve cinsleri belirtilmek suretiyle 2012 yılı rayiç değerlerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden getirtilerek bilirkişi raporunun denetlenmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 02.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10062, Karar No: 2014/25556, Tarih: 15.12.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/10062 E.  ,  2014/25556 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, mahalli Cumhuriyet savcısının, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İhbar eden ... (...) vekilinin 27.03.2013 havale tarihli dilekçesine istinaden başlatılan adli soruşturma sonunda, Hürriyet Gazetesinin 17.03.2013 tarihli nüshasının Pazar ekinde yer alan “Tecavüz Bebekleri” başlıklı haberin içeriğinde, devlet tarafından koruma altına alınan; terk edilmiş, tecavüz veya ensest ilişki neticesinde dünyaya gelmiş bebeklerin barındığı İstanbul Bahçelievler'deki Şeyh Zayed Çocuk Yuvası'ndan alınan görüntülerin hiçbir sansüre tabi tutulmadan kamuoyuna sunulmasından dolayı haberi hazırlayan sanığın TCK'nın 134/2. maddesinde tanımlanan özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

İhbar eden ve sanık hakkında şikayetçi olan ...'nin, soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suçtan dolayı doğrudan zarar görmediği gibi, kişiye sıkı sıkıya bağlı olan şikayet hakkının, şikayete konu haberde görüntüleri yayımlanan çocukların kanuni temsilcilerine ait olduğu gözetilerek, kovuşturmada şikayet koşulunun gerçekleşmemesi nedeniyle sanık hakkındaki davanın düşmesine karar verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususta aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; sanık hakkındaki davanın TCK'nın 134, 139/1, 73/1 ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince DÜŞMESİNE, 15.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17720, Karar No: 2015/22233, Tarih: 02.12.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/17720 E.  ,  2015/22233 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/98678

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 11/10/2012

NUMARASI : 2012/427 (E) ve 2012/829 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak, anılan madde uygulamasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

5237 sayılı TCK'nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği ile sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda uygulanma olanağı bulunmadığı gözetilmeden, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca değer azlığı nedeniyle indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun oluşan kanaat ve takdirine göre diğer itirazlar yerinde görülmemiştir. Ancak;

6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen “Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un

106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesi'ne yüklenmesine karar verilir” şeklindeki düzenleme nedeniyle toplam 14 TL yargılama giderinin Devlet Hazinesi'ne yüklenmesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılık yeniden yargılanmayı gerektirmediğinden, aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasından yargılama giderleri ile ilgili kısmın çıkartılmasına, yerine "toplam 14 TL olan yargılama giderinin 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20 TL'den) daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet Hazinesi'ne yüklenmesine'' cümlesinin eklenmesine karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/21285, Karar No: 2009/1969, Tarih: 11.02.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/21285 E.  ,  2009/1969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Mersin 1. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 29.12.2005

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Davacı 02.03.2004 tarihinde ihtar kararı göndermiş olup, bu tarihten önceki olayları affetmiş en azından hoşgörü ile karşılamıştır. Başka bir kadınla yaşayan, eşine hakaret eden davacı evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda tam kusurludur. Davacı tanığı M.

. beyanında geçen sözler ise tepki niteliğindedir.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA,bozma sebebine göre tarafların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.02.2009 (Çarş.)