muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/153, Karar No: 2023/3306, Tarih: 03.04.2023

II.TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri; mahkumiyet kararını kabul etmediğine, hiç kimseden para almadığına, para karşılığı herhangi bir iş yapmadığına ilişkindir.

III.OLAY VE OLGULAR

1.Emniyet görevlileri tarafından yapılan denetimler kapsamında, restorana gelen müşterilere ait araçların sanık tarafından ücret karşılığında teslim alındığı ve cadde üzerine park edildiğinin tespit edildiğine dair tutanak tanzim edilmiştir.

2.Sanık bozma öncesinde alınan savunmalarında restoranda vale olarak çalıştığını, gelen müşterilere ait araçları 160 metre ileride bulunan iş yerine ait otoparka bıraktığını beyan etmiştir.

3.Tutanak tanığı alınan beyanlarında, tutanağın doğru olduğunu, ihbar üzerine olay yerine gittiklerini ve sanığın usulsüz olarak park ücreti aldıklarını görmeseler bu şekilde tutanak tanzim etmeyeceklerini beyan etmiştir.

4.Tanık İsmail Anlı, suç tarihinde sanığında vale olarak çalıştığı iş yerinde muhasebe bölümünde işçi olarak çalıştığını, sanığın, iş yerine gelen müşterilerin araçlarını anlaşmalı otopaklara, bu otoparklarda yer yok ise uygun bir yere park edip çıkışta araçları müşterilere teslim etmekte olduğunu, bu işlem karşılığında sanığın ücret talep etmediğini, verilen bahşişleri aldığını beyan etmiştir.

5.Bozma uyarınca sanık ve tanık İsmail' e ait SGK kayıtlarının celp edildiği anlaşılmış, sanığın suç tarihinde savunmasında belirtmiş olduğu iş yerinde çalıştığına dair kayıt bulunmadığı, tanık İsmail'in ise belirtilen işletmede suç tarihinden sonra 22.05.2015 tarihinde çalışmaya başladığı görülmüştür.

6.Yine bozma uyarınca sanık savunmasında geçen işletmenin yetkilileri tespit edilmiş, ... tanık sıfatı ile alınan beyanlarında, restorantın 400 metre ilerisinde itfaiyenin yanında oto yıkama ve otopark olarak kullanılan bir yerin olduğunu, kendi işletmeleri ile aynı sokakta bulunan diğer restoranlara gelen müşterilen arabalarını o otoparka ücret karşılığında çekenlerin olduğunu, sanığı iş yerine ait olan mahalleden tanıdığını, sanığın, olay tarihinde restorana gelen bir müşterinin arabasını otoparka çekerken, devriye ekipleri tarafından durdurulmuş olduğunu, sanığın ise sahibi olduğu işletmede çalıştığını söylemiş olduğunu, sanık ile aralarında herhangi bir iş sözleşmesi olmadığını, SGK'lı çalışanı olmadığını, işletmeye ait herhangi bir otoparkın bulunmadığını, gelen müşterilerin araçlarını nereye park ettiklerini bilmediğini ifade etmiştir.

IV.GEREKÇE

IV.GEREKÇE

Kendine özgü bir otoparkı bulunmayan ve etrafında araç park etmek için boş yer bulmanın zorluk arz ettiği merkezi bir bölgede faaliyet gösteren balık restoranına gelen müşterilere rızaları dahilinde vale hizmeti vermek, bu bağlamda restorana gelen müşterilerin istekleri halinde motorlu araçlarını restoran girişinde teslim alarak, bu araçları restoran yakınlarında bulduğu boş yerlere park etmekten ibaret olan sanığın eyleminde; 2918 sayılı Kanun'un 79 uncu maddesinin ikinci fıkrasında tanımlanan ''yetkisi olmadan otopark ücreti alma'' suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 58. Asliye Ceza Mahkemesinin, 08.06.2021 tarihli ve 2020/128 Esas, 2021/301 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5033, Karar No: 2015/7880, Tarih: 26.11.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/5033 E.  ,  2015/7880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/9131

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/01/2010

NUMARASI : 2008/562 (E) ve 2010/127 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, cezaların türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

İşyeri dokunulmazlığını ihlal eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi kapsamında olması sebebiyle uzlaşma koşulları oluşmadığından tebliğnamedeki bu hususta bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

A-Sanık K.. Ç.. hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Sanık K.. Ç.. hakkında kurulan hükümde TCK 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin olarak; Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014-140 esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık K.. Ç..'ın temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin kısmen istem gibi ONANMASINA,

B-Suça sürüklenen çocuk A.. Ç.. hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal; suça sürüklenen çocuklar H.. S.., B.. Ç.., H.. Y.. hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Çocuk Koruma Kanununun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 177 maddesi uyarınca sosyal çalışma görevlisi görevlendirmelerinde incelemeyi yapanlara mahkeme veya çocuk hâkimi tarafından bilirkişilik esasları

çerçevesinde tayin edilecek ücretin Cumhuriyet Başsavcılığının suçüstü ödeneğinden ödenmesi gerekirken yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuklara yükletilmesine karar verilmesi,

2-Suça sürüklenen çocuklara 5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca, mahkemesince Baroya yazı yazılarak suça sürüklenen çocukları savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, soruşturma ve kovuşturma evresinde atanan zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin,Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olacak şekilde yargılama gideri olarak yükletilmesi,

Bozmayı gerektirmiş suça sürüklenen çocuklar H.. S.., B.. Ç.., H.. Y.., A.. Ç.. müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının yargılama giderlerine ilişkin bölümden sosyal inceleme rapor ücreti ile soruşturma ve kovuşturma evresindeki avukatlık ücretinin suça sürüklenen çocuklara yüklenmesine ilişkin bölümlerin çıkarılmasına karar verilmek suretiyle,hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

C-Suça sürüklenen çocuklar H.. S.., B.. Ç.. ve H.. Y.. hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 50/3. maddesi uyarınca daha önce hapis cezasına mahkum edilmeyen ve fiili işlediği tarihte 18 yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar H.. S.., B.. Ç.., H.. Y.. müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6174, Karar No: 2015/20017, Tarih: 02.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/6174 E.  ,  2015/20017 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-karşı davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Davalı-davacı kadının temyiz dilekçesi, davacı-davalı erkeğin “.... Mahallesi, .... Sokak,....” adresine tebliğe çıkarılmış, muhatap adreste olmadığından 12.02.2015 tarihinde tebligat evrakı iade edilmiştir. Mahkemece, bu kez aynı adrese Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebligat yapılmıştır. Davacı-davalı erkek 11.09.2014 tarihli oturumda yeni adresinin “.....” olduğunu beyan etmiştir. Davacı-davalı erkeğin bildirdiği bu adrese tebligat yapılması gerekirken, dosyada mevcut eski adresine Tebligat Kanununun 35. maddesine göre yapılan tebligat usulsüzdür. Açıklanan nedenlerle davalı-davacı kadının temyiz dilekçesinin davacı-davalı erkeğin 11.09.2014 tarihli oturumda bildirdiği adresine tebliğ edilip, cevap süresi beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 02.11.2015 (Pzt.)

....
Yargıtay — Esas No: 2015/443, Karar No: 2015/1470, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/443 E.  ,  2015/1470 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/30522, Karar No: 2020/7527, Tarih: 23.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/30522 E.  ,  2020/7527 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davalı şirket bünyesinde 01/06/2005 tarihinde çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin 25/04/2014 tarihinde işveren tarafından haklı bir neden olmadan feshedildiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun “Yıllık ücretli izin hakkı ve izin süreleri” başlığını taşıyan 53. maddesine göre; “şyerinde işe başladığı günden itibaren, deneme süresi de içinde olmak üzere, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yıllık ücretli izin verilir. Yıllık ücretli izin hakkından vazgeçilemez. Niteliklerinden ötürü bir yıldan az süren mevsimlik veya kampanya işlerinde çalışanlara bu Kanunun yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümleri uygulanmaz. İşçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi, hizmet süresi;

a) Bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden,

b) Beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden,

c) Onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden,

Az olamaz. (Ek cümle: 10/9/2014-6552/5 md.) Yer altı işlerinde çalışan işçilerin yıllık ücretli izin süreleri dörder gün arttırılarak uygulanır.

Ancak onsekiz ve daha küçük yaştaki işçilerle elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi yirmi günden az olamaz.

Yıllık izin süreleri iş sözleşmeleri ve toplu iş sözleşmeleri ile artırılabilir.”

Söz konusu yasal düzenleme dikkate alındığında, davacının yedi tam yıl çalışma süresine göre 110 gün yıllık izne hak kazandığının kabulü gerekirken, 140 gün izne hak kazandığı belirlenmiştir. Dosya kapsamından davacının onsekiz yaş ve daha küçük, yahut elli yaş ve daha yukarı yaştaki işçilerden de olmadığı açıkça anlaşıldığından, davacının hak kazandığı izin süresinin 110 gün olarak kabulü gerektiği açıktır. Mahkemece hatalı hesaplama yapılarak hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Söz konusu yasal düzenleme dikkate alındığında, davacının yedi tam yıl çalışma süresine göre 110 gün yıllık izne hak kazandığının kabulü gerekirken, 140 gün izne hak kazandığı belirlenmiştir. Dosya kapsamından davacının onsekiz yaş ve daha küçük, yahut elli yaş ve daha yukarı yaştaki işçilerden de olmadığı açıkça anlaşıldığından, davacının hak kazandığı izin süresinin 110 gün olarak kabulü gerektiği açıktır. Mahkemece hatalı hesaplama yapılarak hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35703, Karar No: 2016/21890, Tarih: 12.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/35703 E.  ,  2016/21890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı Vekili davalı ... aleyhine 17/04/2009 tarihli dilekçesi ile işçilik alacağı ile manevi tazimnat talepli dava açmıştır

Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı yasal süresi içerisinde taraflar temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Ülkemizde T.C. Devletine karşı 15.07.2016 tarihinde yapılan ve bastırılan darbe teşebbüsü sonrasında 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kararı doğrultusunda, darbe teşebbüsü ve terörle mücadele çerçevesinde alınması zaruri olan tedbirler kapsamında çıkarılan 03.10.2016 tarihli 675 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin Dava ve Takip Usulü başlıklı 16. Maddesinde aynen;

“ MADDE 16- (1) 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/8/2016 tarihinden önce açılan davalar ile bu kapsamda Hazine ile ... Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen davalarda mahkemelerce, 15/8/2016 tarihli ve 670 sayılı Olağanüstü Hal Kapsamında Alınması Gereken Tedbirler Hakkında Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesi uyarınca dava şartı yokluğu nedeniyle red kararı verilir. Bu kararlar duruşma günü beklenmeksizin dosya üzerinden kesin olarak verilir ve davacılara resen tebliğ edilir. Tarafların yaptığı yargılama giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(2) 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler aleyhine 17/8/2016 tarihinden önce başlatılan icra ve iflas takipleri ile bu kapsamda ... ile ... Genel Müdürlüğüne husumet yöneltilen takipler hakkında icra müdürlüklerince, 670 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesi uyarınca düşme kararı verilir. Bu kararlar dosya üzerinden kesin olarak verilir ve takip alacaklısına resen tebliğ edilir. Tarafların yaptığı takip giderleri kendi üzerlerinde bırakılır.

(3) 20/7/2016 tarihli ve 2016/9064 sayılı Bakanlar Kurulu Kararıyla ülke genelinde ilan edilen olağanüstü hal kapsamında yürürlüğe konulan kanun hükmünde kararnameler gereğince kapatılan kurum, kuruluş, özel radyo ve televizyonlar, gazete, dergi, yayınevi ve dağıtım kanalları ile bunların sahibi gerçek veya tüzel kişiler veya kapatılma ya da resen terkin üzerine ... ile ... Genel Müdürlüğü aleyhine 17/8/2016 tarihi dahil bu tarihten sonra açılan davalar ile icra ve iflas takipleri hakkında 670 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesi gereğince dava veya takip şartının bulunmaması nedeniyle davanın reddine veya takibin düşmesine karar verilir.

(4) Birinci ve ikinci fıkralar uyarınca verilen kararlarda davacı veya alacaklının 670 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 5 inci maddesinde belirtilen usule uygun olarak ilgili idari makama, tebliğ tarihinden itibaren otuz günlük hak düşürücü süre içinde başvurabileceği belirtilir. İdari başvuru üzerine idari merci tarafından verilecek karar aleyhine idari yargıda dava açılabilir. İdari yargının verdiği karar kesin olup, uyuşmazlık adli yargıda hiçbir şekilde dava konusu yapılamaz.” hükmü getirilmiştir.

Dava dosyası 675 Sayılı .... nin 16/1. maddesi kapsamında değerlendirildiğinde;

Davacının çalıştığı davalı ... Üniversitesinin 667 Sayılı .... nin 2. maddesinin 1. fıkrası "ç" bendi uyarınca IV sayılı listenin 5. sırasında yer alarak kapatılmasına karar verildiği anlaşıldığından dava hakkında 675 Sayılı .... nin 16. maddesi kapsamında değerlendirme yapılabilmesi için kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın 675 Sayılı .... nin 16/1. maddesi kapsamında değerlendirme yapılabilmesi için BOZULMASINA, bozma sebebine göre esasa ilişkin temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/24424, Karar No: 2012/29710, Tarih: 13.09.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/24424 E.  ,  2012/29710 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müsaderesi talep edilen nakil vasıtasının bilinen değeri itibariyle hükmün temyizi kabil olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak;

1)Sanığın yargılamanın aşamalarında değişmeyen savunmasında, suça konu emvali yayladaki orman arazisinden kestiğini beyan etmesine, emval üzerinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda suça konu emvalin müstakil kökü olmayıp ocaklar halinde yetişen meşe baltalığında meydana gelen dal odunu vasfındaki sürgünlerden elde edildiğinin, kesimle baltalığın hayatiyetine kaybetmeyeceğinin belirtilmesine göre sanığın emvali temin ettiği yerin orman olup olmadığının tesbitiyle orman olduğunun belirlenmesi halinde eyleminin 6831 sayılı Orman Kanununun 91/5. maddesi kapsamında kalıp hükümden sonra 14/4/2011 tarih 27905 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 11. maddesi ile 6831 sayılı Kanunun 91/5. maddesinde yapılan değişiklik de nazara alınarak bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2)Kabule göre de, sanığın önceki mahkumiyetinin silinme koşullarının oluştuğunun gözetilmeden diğer objektif ve subjektif koşulların mevcudiyeti değerlendirilmeden hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan idarenin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13/09/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10877, Karar No: 2012/36518, Tarih: 05.11.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/10877 E.  ,  2012/36518 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın eylemi nedeniyle katılanda hem kemik kırığı hem hayati tahlike meydana gelmiş olup, sanığın ağır netice olan hayati tehlike nedeniyle cezalandırılması ile yetinilmesi gerekirken, sanığa verilen cezanın ayrıca kemik kırığı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 87/3. maddesi gereğince arttırılması usul ve yasaya aykırı isede sanık hakkında tayin edilen cezanın 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d-son maddesi gereğince 5 yıl hapis cezasından az olamayacağı ve bu madde uygulamasıyla 5 yıl hapis cezasına hükmedildiği anlaşılmakla, sonuç ceza doğru olduğundan tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Sanık müdafiinin temyiz itirazları, oluşa yapılan yargılamaya, toplanan delillere, gerekçeye ve uygulamaya göre yerinde görülmediğinden, reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 05.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11801, Karar No: 2014/16278, Tarih: 21.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/11801 E.  ,  2014/16278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 2. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/12/2011

NUMARASI : 2009/719-2011/1027

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı şirkette 25.11.1999–22.11.2007 tarihleri arasında çalışmasını aralıksız uluslararası tır şoförü olarak sürdürdüğünü, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini, kıdem ve ihbar tazminatı olarak 4.574,00 TL ödendiğini, çalıştığı dönem boyunca asgari ücret+sefer primi sistemi ile çalışmak üzere anlaştığını, aylık ortalama 1,5 sefer gerçekleştirdiğini, sefer başına 600 Euro sefer primi aldığını iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin ve genel tatil ücreti alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 25.11.1999 tarihinde tır şoförü olarak çalışmaya başladığını, 22.11.2007 tarihinde kişisel nedenlerden dolayı ayrılma isteğini dile getirdiğini ve istifasının kabul edilerek iş akdinin feshini talep ettiğini, davacının bu talebinin davalı işveren tarafından kabul gördüğünü ve 22.11.2007 tarihli ikale protokolü tanzim edildiğini, protokole göre 22.11.2007 tarihine kadarki çalışmaları nazara alınarak 4.650,00 TL'nin davacıya ödenmesi konusunda mutabakat sağladığını, ayrıca, protokol ile davacının bu zamana kadarki çalışmalarından kaynaklanan, ücret, fazla çalışma, yıllık ücretli izin, ulusal bayram ve genel tatil ücreti gibi hiçbir alacağının kalmadığını, prime esas aylık brüt maaşının 585,00 TL olduğunu, her sefer için harcırah aldığını, harcırahın, yola çıkan aracın yakıt, bakım ve diğer masraflarında kullanılmak üzere verildiğini, ücret niteliğinde olmadığını, davacının talebi üzerine tarafların karşılıklı anlaşmaları ile iş sözleşmesi sona erdiği için tek taraflı feshe dair kıdem ve ihbar gibi herhangi bir hak doğmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, iş akdinin tazminat hak etmeyecek şekilde sonlandığının ispat külfeti üzerinde olan davalı işveren tarafından davacının istifa etmek suretiyle sonlandığı iddia edilmekte ise de, bu hususa ilişkin istifa yazısı veya herhangi bir yazılı delil sunulmadığı gibi, bu tür kayıtların sel baskınında zarar görmesinin, davalının ispat külfetini ortadan kaldırmayacağı, davacının iş akdinin davalı işveren tarafından feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

D) Temyiz:

Kararı süresi içersinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Savunmada bildirilmeyen hususların gerekçede gösterilmesi ve dosyadaki istifa dilekçesi, protokol ve ibranamelerin hiçbir değerlendirmeye tabi tutulmaması ve ayrıca gerekçede gösterilen hizmet süresinin dosyadaki verilerle uyuşmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına 21.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.