muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/9228, Karar No: 2006/11242, Tarih: 15.09.2006

6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi uyarınca Orman Genel Müdürlüğünün 24.12.1959 ve şb 2.2802-1 sayılı teklifi ve Bakanlık makamının 24.12.1965 günlü oluru ile yürürlüğe giren ... ve Makilik Sahaların Tespitine Ait Talimatname 17.08.1950 tarih ve 2.Şb 9857-203 sayılı tamimle yayınlanan ... Yönetmeliği'ni yürürlükten kaldırmıştır. 5653 Sayılı Yasa 08.09.1956 tarihinde yürürlükten kaldırıldığı halde 5653 Sayılı Yasa hükümlerine göre Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan ve “... Yönetmeliği” ismi verilen düzenleme 24.12.1965 tarihine kadar yürürlükte kalmıştır. İşte, Daireye gelen dava dosyalarında görülmektedir ki; 17.08.1950 tarihli tamimle yürürlüğe konulan ... Yönetmeliği dayanak gösterilerek 24.12.1965 tarihine kadar ve yine bu tarihten sonra da 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesine göre çıkartılan ... Talimatnamesi uyarınca makiye ayırma çalışmaları yapılmıştır. Gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan çalışmaların hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır. Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresinin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, (20. Hukuk Dairesinin konularla ilgili kararları ve 16. Hukuk Dairesinin 08.10.1996 gün 1996/3416-4415 Sayılı kararı) makiye ayrılmakla birlikte o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasasının 131. Maddesinin, 1970 yılında 1255 Sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasanın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 Sayılı Yasanın 2. Maddesi değiştirilerek “bilim ve ... bakımından orman niteliğini yitirme” nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmıştır. Orman Yönetiminin uygulamalarına paralel olan 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili tüm kararlarında ve 1. Hukuk Dairesinin 19/07/2001 gün 8253/9337 Sayılı kararında, orman sınırı içinde olan

ancak makilik niteliğini taşımadığı halde makiye ayrılan yer hakkında yapılan makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, o yerin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

ancak makilik niteliğini taşımadığı halde makiye ayrılan yer hakkında yapılan makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, o yerin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

9- 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun 03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

Orman Yönetimi de, ... Yönetmeliği ve ... Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım ... çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek somut olayda olduğu gibi 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınıları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri 6831 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "... tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

O halde yerel mahkemece hazinenin davasının kabulüne karar verilmesi ve dairece hükmün onanması usul ve yasaya uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve H.Y.U.Y.nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı yasanın 442. maddesi uyarınca takdiren 140.00.- YTL. para cezası ile Harçlar Yasası uyarınca 25.10.- YTL. red harcının düzeltme isteyenden alınmasına 15/09/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1780, Karar No: 2016/3325, Tarih: 21.09.2016

**1. Ceza Dairesi         2016/1780 E.  ,  2016/3325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nun 81, 35, 62. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında mahkemece verilen 29/12/2014 tarih, 2014/301 esas 2014/414 karar sayılı hüküm yasal süresi içinde müdafii tarafından 30/12/2014 tarihinde temyiz edilmiş ise de, sanık 10/08/2016 tarihli cezaevi kanalı ile gönderdiği dilekçe içeriğinde dosya numarasının 2014/1159 olarak görüldüğü, dosyamız ile ilgisinin saptanmadığı anlaşıldığından, sanığın maktul ...'u kasten öldürmesi eylemi ile ilgili olarak karara karşı temyizden feragata ilişkin böyle bir talebinin bulunup bulunmadığına, dilekçe altındaki imzanın şahsa ait olup olmadığını tespitinden sonra, dosyanın tarafımıza iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/09/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14887, Karar No: 2020/2268, Tarih: 25.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/14887 E.  ,  2020/2268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının yerinde olmadığı ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi uyarınca, taşınmaz üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise; bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın veya kütüğün beyanlar hanesinde gösterileceği amir hükmü uyarınca mahkemece çekişmeli taşınmaz üzerinde bulunan 2 katlı evin 2. katının kime ait olduğu belirlenip davacı tarafından yapılan ödemelerin babaya yardım amaçlı mı yoksa, evin 2. katının kendisi adına yapılmasına ilişkin olup olmadığı yönünde araştırma yapılıp sonucuna göre karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, 126 ada 1 parsel sayılı taşınmazın tamamı 21 pay kabul edilerek; 1 payının ... kızı ..., 10 payının ... oğlu ..., 10 payının ... oğlu ... adlarına tapuya kayıt ve tesciline, malik hanesnin bu şekilde doldurulmasına, taşınmaz üzerindeki kargir 2 katlı binanın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 1. katının ... oğlu ...'ya, fen bilirkişisi raporunda (B) harfi ile gösterilen 2. katının ... oğlu ...'ya ait olduğunun tapunun beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında açıklandığı gibi işlem yapılıp sonucuna göre hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, mahkemece, bozma ilamına konu edilen ve fen bilirkişi raporunda (B) harfi ile gösterilen iki katlı taşınmazın 2. katının tarafların ortak murisine ait olup, bu kişi tarafından mirasçılarından ...’ya verildiği doğru olarak belirlendiğine göre, önceki hükmün kesinleşen yönleri de dikkate alınarak, bu bölümde Kadastro Kanunu’nun 19/2. maddesi uyarınca tapu kaydının beyanlar hanesinde bu kişi lehine şerh verilmesi gerekirken, fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen kısımdaki tek katlı kargir evin bozmaya konu edilen iki katlı kargir evin 1. katı olmadığı göz ardı edilip, infazda tereddüt yaratacak şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, bu husus bozma nedeni ise de, bu yanılgının giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hüküm fıkrasının 2. bendinde “bu şekilde doldurulmasına” sözlerinden sonra gelen “taşınmaz üzerinde kargir 2 katlı binanın fen bilirkişi raporunda (A) harfi ile gösterilen 1. katının ... oğlu ...’ya, fen bilirkişisi raporunda (B) harfi ile gösterilen 2. katının ... oğlu ...’ya ait olduğunun tapunun beyanlar hanesinde gösterilmesine” kelimelerinin hüküm yerinden çıkarılarak yerine, “taşınmaz üzerinde bulunan ve krokisinde (A) harfi ile gösterilen kargir evin ... oğlu ...’ya ve krokisinde (B) harfi ile gösterilen iki katlı kargir evin birinci katının ... oğlu ...’ya, ikinci katının ise ... oğlu ...’ya ait olduğunun tapu kütüğünün beyanlar hanesinde gösterilmesine” kelimelerinin eklenmesine ve hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25312, Karar No: 2015/1378, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25312 E.  ,  2015/1378 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/23146, Karar No: 2013/19399, Tarih: 20.09.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/23146 E.  ,  2013/19399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tezminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının

ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden Yıldırım Temizlik Organizasyon ve Ticaret Ltd. ŞTİ. yükletilmesine, 20.09.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14873, Karar No: 2010/11500, Tarih: 23.11.2010

21. Hukuk Dairesi 2009/14873 E., 2010/11500 K.

**21. Hukuk Dairesi 2009/14873 E., 2010/11500 K.**

**- FAİZ

- TEDAVİ GİDERLERİNİN KURUMDAN TAHSİLİ**- 5510 S. SOSYAL SİGORTALAR VE GENEL SAĞLIK SİGORTASI KANUNU [ Madde 63 ]

**"İçtihat Metni"**

Davacı, kızına yapılan 9.504,00 TL tedavi giderinin yasal faiziyle birlikte Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve tetkik hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici nedenlere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2- Davacı bakmakla yükümlü olduğu kızının böbrek nakli ameliyatında kullanılan malzeme bedelinden davalı kurum tarafından ödenmeyen 9.504,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren yürütülecek ticari faizi ile birlikte davalı kurumdan tahsilini talep etmiş, mahkemece davanın kabulüne ilişkin karar verilmiş ise de, hüküm fıkrasında faiz başlangıç tarihinin açıkça belirtilmemiş olması ve davalı tarafın kısmi ödeme savunmasının araştırılmamış olması isabetsiz olmuştur.

Davalı kurum vekili kullanılan malzemenin protokol kapsamında bulunmadığını, piyasa fiyat araştırması yapılarak belirlenen fiyat üzerinden 1.108,35 TL'nin ödenmesi hususunda kurumun ilgili birimine yazı yazıldığını savunmuş ise de, davalı vekilinin savunmasında belirttiği kısmi ödemenin yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise hangi tarihte yapıldığı kurumun temerrüt tarihi veya davacı tarafından ödeme başvurusunun yapıldığı tarih dosya içeriğinden anlaşılamamaktadır.

Yapılacak iş; faiz başlangıcına esas olmak üzere; davacının ödeme talebi ile kuruma başvurduğu, bir başka deyişle kurumun temerrüde düştüğü tarih ile kısmi ödeme yapılıp yapılmadığını belirlemek, kısmi ödeme miktarı da nazara alınarak, kurum davacı tarafından temerrüde düşürüldü ise temerrüt tarihinden, bu yapılmadı ise dava tarihinden itibaren faize hükmetmekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

S o n u ç: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle (BOZULMASINA), 23.11.2010 tarihli oturumda oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19535, Karar No: 2021/10866, Tarih: 31.05.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19535 E.  ,  2021/10866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 3. fıkrası, "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az 3 yıldan fazla olmamak üzere bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz" şeklinde olup, somut olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan ceza süresinin 2 yıl 9 ay 10 gün olmasına karşılık, denetim süresinin 2 yıl olarak belirlenmesi kanuna açıkça aykırılık oluşturduğu gibi bu husus aleyhe değiştirme yasağı kapsamında da değerlendirilemeyeceği için suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca denetim süresinin tayin olunan hapis cezasından az olacak şekilde 2 yıl olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı CMUK’nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasında TCK’nın 51/3. maddesinin uygulanmasına ilişkin paragraftan “2 yıl” ibaresinin çıkartılarak yerine “2 yıl 9 ay 10 gün ” ibaresinin eklenmesine karar verilmek suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31/05/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10662, Karar No: 2017/5398, Tarih: 07.11.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/10662 E.  ,  2017/5398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6787, Karar No: 2021/2543, Tarih: 03.03.2021

**10. Hukuk Dairesi         2019/6787 E.  ,  2021/2543 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

...

Dava, yaşamlarını yitiren sigortalı eş ve baba üzerinden hak sahibi sıfatıyla çift ölüm aylığı bağlanması, aksine Kurum işleminin iptali ve menfi tespit istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrası davanın kabulüne karar verilmiştir

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Yersiz ödenen aylıkların geri istenilmesine ilişkin, mahkemenin 5510 sayılı Yasa’nın 96/b maddesi kapsamındaki yaklaşımı yerinde görülmüş ise de; 5510 sayılı Yasa’nın 96/b maddesi “Kurumun hatalı işlemlerinden kaynaklanmışsa, hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla beş yıllık sürede yapılan ödemeler toplamı, ilgiliye tebliğ edildiği tarihten itibaren yirmidört ay içinde yapılacak ödemelerde faizsiz, yirmidört aylık sürenin dolduğu tarihten sonra yapılacak ödemelerde ise bu süre sonundan itibaren hesaplanacak olan kanunî faizi ile birlikte, ilgililerin Kurumdan alacağı varsa bu alacaklarından mahsup edilir, alacakları yoksa genel hükümlere göre geri alınır…” hükmünü içermekte olup, Kurum işlemine konu 26.294,96 TL lik alacağın hangi dönemlere ait olduğu davalı Kuruma sorularak netleştirilip, hatalı işlemin tespit tarihi belirlenerek, geriye doğru beş yıllık süre hesaplaması yapılıp, davacının yaptığı ödemelerin sonuca etkisi de gözetilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin, eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması, usûl ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönlerini amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, 03.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/222, Karar No: 2024/3647, Tarih: 07.05.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/222 E.  ,  2024/3647 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1565 Esas, 2022/1264 Karar

HÜKÜM : Davanın reddi (Esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle)

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/415 E., 2020/115 K.

Taraflar arasındaki Türk Patent ve Marka Kurumu (TÜRKPATENT) Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, davalı Kurum vekilinin başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, esas hakkında yeniden hüküm tesis edilmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “Anadolu” ibareli çok sayıda markanın sahibi olduğunu, “Anadolu” ibareli markaların maruf hale geldiğini, davalı şahısça yapılan 2017/41520 sayılı “Anadolutatlari.com” ibareli marka başvurusuna müvekkilinin “Anadolu”, “Anadolu Çiftliği”, “Anadolu Sofrası”, “Anadolu Kangal” ve “Anadolu+şekil” ibareli markalarını mesnet göstererek yaptıkları itirazın davalı Türk Patent ve Marka Kurumu Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu kararı ile nihai olarak reddedildiğini, oysa markaların görsel, anlamsal, fonetik ve genel izlenim olarak benzer olduğunu, davalıya ait markanın müvekkilinin seri markası olarak anlaşılacağını, başvurunun tescil edilmesi halinde, bu marka ile müvekkiline ait markaların aynı reyonda satılacağını ve müvekkili markalarının sağladığı kalite ve güven duygusunun zarar göreceğini ileri sürerek davaya konu YİDK kararının iptaline ve başvuruya konu markanın hükümsüz kılınarak sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkili Kurum kararının isabetli olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

2. Davalı şahıs, cevap dilekçesi sunmamıştır.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI