muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30088, Karar No: 2020/6340, Tarih: 10.06.2020

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/30088 E.  ,  2020/6340 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili ile davalılardan ... ve Tic. A.Ş. ve ... vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının ateşçi olarak çalıştığını, iş sözleşmesine iş yerinde yaptığı fazla mesailerinin karşılığının ödenmemesi sebebi ile haklı olarak son verildiğini belirterek kıdem tazminatı, fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti taleplerinin davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, dosya kapsamına göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davacı vekili ile davalılardan ... ve Tic. A.Ş. ve ... vekilleri tarafından temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, taraf vekillerinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının ücretinin tespiti hususunda anlaşmazlık bulunmaktadır.

Davalı tarafından dosyaya sunulan ücret bodrolarında ve iş sözleşmesinde davacının net ücreti 2.250,00 TL olarak belirtilmiştir. Bu durumda davacının brüt ücreti fesih tarihi itibari ile 3.142,00 TL olup, günlük brüt ücreti ise 104,73 TL olarak dikkate alınması gerekmektedir. Bu tespitler ışığı altında mahkeme kararı değerlendirildiğinde, son günlük brüt ücretin 104,73 olarak dikkate alınması gerekirken 96,13 TL olarak tespit edilerek yapılan hesaplamalar ile hüküm tesis edilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında bir diğer uyuşmazlık ise, davacının fazla mesai yapıp yapmadığı ve miktarı hususuna ilişkindir.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Ayrıca İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68.inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63.üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68.inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir

Somut uyuşmazlıkta, davacının günlük 12 saatlik vardiyada çalıştığının kabulünde bir isabetsizlik bulunmasada, 12 saatlik çalışmasında yukarıda belirtilen ilke kararı gereğince 1,5 saat ara dinlenmesi yaptığı dikkate alınarak davacının günlük fiili çalışmasının tespiti ile sonuca gidilmesi gerektiği halde bu husus dikkate alınmadan davacının fazla mesai süresinin hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 10.06.2020 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28921, Karar No: 2016/18219, Tarih: 26.10.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/28921 E.  ,  2016/18219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanıklar ..., ...,... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, Mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

a) Katılanın 17.09.2011 tarihli soruşturma aşamasında alınan beyanında sanık ...'in silah doğrulttuğunu ancak ateş etmediğini beyan ettiği ve kendisini bu silah ile yaraladığından bahsetmediği halde, kovuşturma aşamasında sanık ...'in silahın kabzasıyla kafasına vurduğunu ve yerde iken tekmelediğini belirttiği anlaşılmakla, katılanın soruşturma ve kovuşturma beyanları arasındaki çelişki giderilmeden eksik kovuşturma ile sanık ...'in beraatine karar verilmesi,

b) Katılanın yaralanması hakkında düzenlenen ...Devlet Hastanesinin 13.09.2011 tarihli raporunda kati raporun beyin cerrahi uzmanı tarafından verileceği belirtildiği halde, katılanın yaralanması hakkında kati rapor aldırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

c) Taraflar arasında yaşanan olayda, "Kimin tarafından başlatıldığı tespit edilemeyen tartışmanın doğurduğu elemin etkisi alıtında sanığın kasten yaralama suçunu işlediği" gerekçesi ile sanığın cezasından 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca asgari hadden indirim uygulanması gerektiği gözetilmeden, (1/2) oranında indirim uygulanmak suretiyle sanık ... hakkında eksik ceza tayini,

d) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas-2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanık ...'nin hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin bu sebeplerden dolayı 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.10.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5632, Karar No: 2011/6643, Tarih: 08.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/5632 E.  ,  2011/6643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Hiz. A.Ş ve diğeri aleyhine 10/03/2009 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılması ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; manevi tazminatın reddine, istasyonunun kadırılmasına dair verilen 16/12/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi ... İletişim Hiz. A.Ş vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE),… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir. SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/06/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz. 08/06/2011
Yargıtay — Esas No: 2012/5213, Karar No: 2012/7888, Tarih: 24.09.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/5213 E.  ,  2012/7888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ve müşterekleri ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair İspir Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 08.02.2011 gün ve 240/30 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacılar dava dilekçelerinde, 131 ada 2 ve 108 ada 5 parsel sayılı taşınmazların murisleri ...'a ait olmasına rağmen kadastro çalışmaları sırasında Hazine adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak davaya konu taşınmaların tapu kayıtlarının iptali ile muris adına tesciline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı Hazine temsilcisi davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığı, taşınmazların yaklaşık 10 yıldır terk edildiği benimsenerek davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, muristen intikal ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuksal nedenlerine dayalı olarak TMK. nun 713/1. ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesine göre açılan mülkiyetin aktarılmasına yönelik tapu iptali ve tescil davasıdır.

Davaya konu 131 ada 2 parsel 14.11.2005 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında 6608.69m2 ve tarla niteliğiyle; 108 ada 5 parsel ise 24.10.2005 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında 6356.49m2 ve tarla niteliğiyle tapu ve vergi kaydına rastlanılmadığı, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan mera, orman ve kamu hizmetine tahsis edilen yerlerden olmayıp zilyetlikle iktisabı mümkün olan taşınmazlardan olduğu, muhtar bilirkişi beyanına göre anılan parsel her ne kadar baba adının ..., soyadında ..., ... ve ...olarak üç değişik soyadı söylenildiğinden, ancak söylenen soyadı ve baba adına göre herhangi bir belge bulunamadığından ...,... 20 yılı aşkın zamandan beri zilyet ve tasarrufunda olduğu beyan edilmiş ise de, anılan kişinin nüfus bilgileri ibraz edilmediğinden, kendisinin de bizzat tespitte hazır bulunmadığı ve herhangi bir hak kaybını önlemek amacıyla tarla niteliği ile Hazine adına tespit edilmiş, bunun üzerine dava konusu her iki parsel açısından davacılar ..., ... ve ...'un, Tapu Kadastro Müdürlüğü'nü davalı göstererek açtıkları tespite itiraz davasının

yapılan yargılaması sonunda İspir Kadastro Mahkemesi'nin 15.12.2006 tarih, 2006/99 Esas, 2006/66 Karar sayılı hükmü ile davanın husumet nedeni ile reddine, her iki taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş ve hükmün 21.06.2007 tarihinde kesinleşmesi ile 131 ada 2 ve 108 ada 5 parsel sayılı taşınmazlar Hazine adına hükmen tapuya tescil edilmiştir.

yapılan yargılaması sonunda İspir Kadastro Mahkemesi'nin 15.12.2006 tarih, 2006/99 Esas, 2006/66 Karar sayılı hükmü ile davanın husumet nedeni ile reddine, her iki taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline karar verilmiş ve hükmün 21.06.2007 tarihinde kesinleşmesi ile 131 ada 2 ve 108 ada 5 parsel sayılı taşınmazlar Hazine adına hükmen tapuya tescil edilmiştir.

Mahkemece, zilyetlikle edinme koşullarının oluşmadığı, taşınmazların yaklaşık 10 yıldır terk edildiği görüşü benimsenerek davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç doğru olmamıştır. 13.10.2010 tarihinde yapılan keşif sırasında dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, uyuşmazlık konusu taşınmazın 30 sene öncesine kadar muris Zeynep Aykut tarafından arpa-buğday ekilerek kullanıldığını, murisin ölümünden sonra mirasçıları tarafından taşınmazın aynı şekilde 20 yıl süre ile kullanıldığını, ancak yaklaşık 10 yıldır taşınmazın hiç kimse tarafından kullanılmadığını, üzerinde tarımsal faaliyet yapılmadığını beyan etmişlerdir. Ziraat bilirkişisi, 28.10.2010 tarihli raporunda taşınmazlarda 8-10 yıldır tarımsal faaliyet yapılmadığını, üstünde kendiliğinden yetişen otlar bulunduğunu, üçüncü sınıf tarım arazisi olduğunu açıklamıştır.

Kadastro çalışmaları sırasında taşınmazlar senetsizden Hazine adına 14.11.2005 ve 24.10.2005 tarihlerinde tespit edildiğinden, tespit tarihinden geriye doğru 20 yıllık zilyetlikle kazanma süresiyle diğer iktisap koşullarının oluşup oluşmadığının belirlenmesi gerekir. Keşif sırasında yerel bilirkişi ve tanıklar, taşınmazların 8-10 yıldır kullanılmadığını açıklamışlar, ziraat bilirkişi de bu doğrultuda rapor tanzim etmiştir. Buna göre, tespit tarihi öncesindeki taşınmazların kullanılmadığı süreler 3 - 5 yıldır. TMK. nun 976. maddesine göre, fiili hakimiyetin geçici nitelikli sebeplerle kullanılmaması veya kullanma olanağının ortadan kalkması zilyetliği sona erdirmez. Buna göre, uyuşmazlık konusu taşınmazların tespit tarihinden önce 3–5 yıllık süre ile kullanılmamasının iradi terk olarak benimsenmesi olanaklı değildir. Kaldı ki, 10 yıllık süre de iradi terk için oldukça kısa bir süre olup, buna dayanılarak davanın reddi yerinde görülmemiştir.

Bundan ayrı; Mahkemece taşınmazların niteliğinin duraksamaya yol açmayacak şekilde belirlenmesi açısından; dava konusu 131 ada 2 parsel sayılı taşınmaza komşu 131 ada 6 parsele ait ve yine dava konusu 108 ada 5 parsel sayılı taşınmaza komşu bulunan 108 ada 3 ve 4 parsellere ait kadastro tutanaklarında belirtilen dayanak kayıtlarının eksiksiz olarak bulundukları yerlerden getirtilmesi, HUMK.nun 258 ve 259.maddeleri (6100 sayılı HMK.nun 243, 244 ve 259. m.) hükmü uyarınca; dava konusu taşınmazların başında yeniden keşif yapılarak, yerel bilirkişi ve tanıkların davetiye ile çağrılmaları, dava konusu taşınmazların öncesi itibariyle niteliği, çevre parsellere uygulanan dayanak tapu kayıtlarında dava konusu yerin ne gösterildiğinin belirlenmesi, tespit tarihinden geriye doğru kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı üzerinde durulması, kök muris ve mirasçıların taşınmazlar üzerindeki zilyetliğinin süreci sürdürülüş biçiminin araştırılması, ondan sonra iddia ve savunma çerçevesinde değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi gerekir.

Ayrıca, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmüne göre; zilyetliğin bu kanunda yazılı belgelerden birisi ile ispatı yoluna gidilmeyen hallerde, zilyedin aynı çalışma alanı içinde kazanabileceği miktar sulu toprakta 40, kuru toprakta 100 dönümü geçmeyecektir. Anılan hüküm göz önünde tutularak 26.07.1972 tarihinden sonra miras bırakan ve davaya karşı olurları alınan diğer mirasçılar adına kadastro yolu ile veya açılan dava sonunda tescil edilmiş taşınmaz veya taşınmazlar var ise bunların miktarlarının, çalışma alanlarının, tescil tarihlerinin Tapu Sicil Müdürlüğü ile Kadastro Müdürlüğü'nden, açılmış dava olup olmadığının o yer Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüğü'nden sorulup belirlenerek miktar sınırlamaları yönünden gözönünde bulundurulması, ondan sonra toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, mahkemece, sadece davacılar yönünden araştırma yapılarak muris ve diğer mirasçılar yönünden de bu husus araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm verilmiş olması isabetli görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK. nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK.nun 388/4 (HMK.m 297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 18,40 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davalıya iadesine 24.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.