muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/18383, Karar No: 2015/16568, Tarih: 16.11.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/18383 E.  ,  2015/16568 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aydın 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2014

NUMARASI : 2012/931-2014/723

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, Aydın İli .... Köyü 1150 parsel sayılı taşınmazn kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.Akın ve davacı vekili Av.Zeynep geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle mahalline geri çevrilmiş olup bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Dosyaya gönderilen Çeştepe Belediye Başkanlığı'nın yazılarında davaya konu taşınmazın, 1/1000 ölçekli imar planı dışında bulunduğu, belediye yolundan faydalandığı, bulunduğu alanda su, aydınlatma, temizlik hizmetlerinin mevcut olduğu ancak yararlanamadığı, meskûn mahale 200 metre uzaklıkta bulunduğu bildirilmiş ise de, bu cevap yazıları taşınmazın vasfını belirleme bakımından yetersizdir. Mahkemece yapılan keşifte taşınmazın vasfına yönelik herhangi bir gözlem keşif zaptına geçirilmemiş, bilirkişiler ise yetersiz açıklama ile taşınmazın arsa niteliğinde olduğunu kabul edip emsal mukayesesi ile bedel tespit etmişlerdir.

Oysa; Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, belediye ve mücavir alan sınırları içinde kalan bir taşınmazın arsa niteliğinde kabulü için, uygulama imar planı (genelde 1/1000 ölçekli) ile iskan sahası olarak ayrılmış yerlerde bulunması esastır. Aynı karara göre, imar planında yer almayan bir taşınmazın, arsa sayılabilmesi için ise, belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskûn olduğu için veya meskûn hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vs.) yararlanan ve meskûn yerler arasında bulunması gerekir.

Taşınmaz belediye nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Taşınmaz belediye nazım imar planı (1/5000 ve daha büyük ölçekli) içinde ise, Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca, bu plan kapsamına alındığı tarih ve plandaki konumu, altyapı hizmetlerinden yararlanma ve ulaşım olanakları, belediye merkezine uzaklığı, kullanım biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma olasılıkları da değerlendirilmek üzere araştırılmalıdır.

Mahkemece, öncelikle dava tarihi itibariyle yukarıda açıklanan hususlar ayrıntılı olarak belediye başkanlığından sorularak daha sonra yeniden oluşturulacak bilirkişi heyeti ile yapılacak keşifte; taşınmazın, belediye hizmetlerinin hangilerinden yararlandığı hangilerinden yararlanmadığı, etrafının meskûn olup olmadığı, varsa mesafeleri ve niteliği, mevcut durumu itibari ile kullanım şekli, üzerinde bina olup olmadığı, konumu yani sokağa ve yola olan cephesi, önemli merkezlere uzaklığı, üzerinde yapılaşma durumu gibi hususlarda ayrıntılı şekilde mahkeme hakimi gözleminin düzenlenecek tutanağa geçirilmesi, ayrıca taşınmazın değişik açılardan fotoğrafları çektirilerek onaylanıp dosyaya konulması ve böylece taşınmaz vasfının açık ve denetime elverişli şekilde tespiti ile taşınmaz vasfı kesin olarak belirlenmeden arsa olarak kabul edilip değer belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2-Bilirkişi kurulunca somut emsal alınan ... Mahallesi 1675 parsel sayılı taşınmazın dava konusu taşınmazla karşılaştırılması sonucunda; dava konusu taşınmazın emsal alınan taşınmazdan %175 daha değerli olduğu kabul edilmek suretiyle değerlendirme yapılmış ve mahkemece de bu rapora dayalı olarak hüküm kurulmuştur.

2942 Sayılı Yasanın 11. maddesinin (d) bendi gereğince emlak vergi değerlerinin dava konusu taşınmaz ile emsalin karşılaştırılmasında gözönünde tutulması gerekir. Bu itibarla dava konusu taşınmazın ve emsalin emlak vergisine esas tutulan asgari m² değerlerinin oranı ile bilirkişi raporunda değerlendirmeye esas alınan oran birbirinden fahiş ölçüde farklı olduğunda bu farklılık ve çelişki giderilmelidir. Dosyadaki kayıtlara göre 2012 yılında dava konusu taşınmazın emlak vergisine esas değeri 0,66 TL, emsal alınan .... Mahallesi 1675 parselin vergi değeri ise 17,18 TL dir. Bu durumda emlak vergi değerleri bakımından emsal alınan taşınmaz daha değerli olduğu halde davaya konu taşınmazın değerli olduğunun kabulü emsalin dava konusu taşınmaza uygun emsal olamayacağını göstermektedir. Buna göre uygun emsale göre değerlendirme yapmak üzere bilirkişi kurulundan ek rapor alınması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Dairenin geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen bilgi ve belgelere göre, gerek dava konusu gerekse bilirkişi raporunda somut emsal alınarak incelenen 1675 parsel sayılı taşınmazın kadastro parseli olduğu anlaşıldığından, dava konusu taşınmazın emsalle karşılaştırılması sonucu bulunan değerinden düzenleme ortaklık payı düşülmemesi gerekirken, karara esas alınan bilirkişi raporunda %40 oranında düzenleme ortaklık payının düşülmesi,

4-Tapu maliki paydaşlardan Mehmet oğlu Ahmet hakkında hüküm kurulduğu ve kamulaştırma işleminin bu kişi hakkında yapıldığı dikkate alınmadan dava dilekçesi ve karar başlığında adının sehven M.. T.. olarak yazılması,

5-Mahkemece hükmedilen kamulaştırma bedeline dava tarihinden itibaren dört aylık sürenin bittiği tarihi takip eden tarihten itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmesi doğru ise de, tespit edilen ve davalılar adına banka hesabına yatırtılan kamulaştırma bedelinin hükümle birlikte davalılara ödenmesine karar verildiğinden uygulanacak faizin bitiş tarihinin karar tarihine kadar olacağı gözetilmeden ödeme tarihine kadar faize hükmedilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı ve davacı yararına takdir edilen 1.100,00TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacı tarafa, davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 16.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14878, Karar No: 2016/4125, Tarih: 07.03.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/14878 E.  ,  2016/4125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tic. Mah. Sıf.)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile dava dışı ...şirketi arasında imzalanan genel kredi sözleşmesinde davalıların müşterek ve müteselsil kefil olduklarını, alacağın tahsili amacıyla başlatılan takibin davalıların kısmi itirazı üzerine durduğunu ileri sürerek kısmi itirazın iptalini ve alacağın %20'si oranında davalılar aleyhine icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, 352.935,34 Tl teminat mektubu bedelini ve bu bedelin ödeme tarihinden itibaren yıllık %28 oranındaki temerrüt faizi, gider vergisi ve masraflarını kabul ettiklerini, davacının bunun dışında muaccel bir alacağı olmadığını savunarak davanın reddini ve davacı aleyhine %20 tazminata hükmedilmesini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama ve bilirkişi raporuna göre, kefil olan davalıların kısmi itirazlarının yerinde olmadığı, alacağın yasal olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının tazminat talebinin şartları oluşmadığından reddine karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 07.03.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3380, Karar No: 2017/1446, Tarih: 15.05.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/3380 E.  ,  2017/1446 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davalarının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davaların kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davalı ... ve asıl davada davalı ... vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, müvekkili ile davalı yüklenici ... arasında gayrimenkul satış vaadi ve daire karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, davalı yüklenicinin işlerin bir çoğunu yarım bıraktığını, ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2008/50 D. İş sayılı dosyası ile eksiklikleri tespit ettirdiklerini, eksik ve ayıplı işler nedeniyle iskân alınmadığını ileri sürerek, nama ifa ve eksik işlerden kaynaklanan 50.000,00 TL maddi zararın tahsilini talep etmiş, 14.02.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 177.365,20 TL'ye arttırmıştır.

Birleşen davada davacı vekili, sözleşmeden doğan kira ve ceza bedeli olan 20.000,00 TL'nin tahsilini talep etmiş, 14.02.2014 tarihli ıslah dilekçesiyle talebini 67.795,64 TL'ye arttırmıştır.

Asıl ve birleşen davada davalı ..., inşaatı tamamladığını, davacının oturulabilir daireleri kiraya vermeyerek zararın büyümesine yol açtığını, vergi borçları sebebiyle iskân iznini alamadığını, iskân izninin alınmasını engelleyen hiçbir eksiğin kalmadığını savunarak, asıl ve birleşen davada davanın reddini istemiştir.

Asıl davada davalı vekili, asıl davada davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, asıl davada davalı ... yönünden, husumet nedeniyle reddine, davaya konu gayrimenkulde bulunan 4 ve 12 numaralı bağımsız bölümlerin davacı tarafından satılarak nama ifaya izine, birleşen davada gecikme sebebiyle 67.795,64 TL kira tazminatının tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, asıl ve birleşen davada davalı ... ve asıl davada davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Hüküm; yargılama sonunda uyaşmazlığın esası hakkında verilen nihai karardır. (HMK 294/1) mahkemece 19.04.2011 tarihli celsede asıl davada davalı ... hakkında davanın reddine karar verilmiş, ancak nihai karar da bu davalı hakkında hüküm kurulmamıştır. Yargılama aşamasında ara kararla esas hakkında karar verilemez. Bu husus yukarıda yazılan madde hükmüne aykırıdır. Bu nedenle anılan davalı hakkında ara kararla hüküm kurulması doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

2- Bozma nedenine göre, asıl ve birleşen davada davalı ... ve asıl davada davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2- Bozma nedenine göre, asıl ve birleşen davada davalı ... ve asıl davada davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bent uyarınca asıl ve birleşen davada davalı ... ve asıl davada davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, asıl davada davalıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18551, Karar No: 2008/17447, Tarih: 22.12.2008

**2. Hukuk Dairesi         2007/18551 E.  ,  2008/17447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Niğde 2.Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :13.9.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Kocasını istemediğini, sevmediğini, ondan nefret ettiğini söyleyen davacı evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına sebep olan olaylarda tamamen kusurlu olup, davalının herhangi bir olumsuz davranışı kanıtlanamamıştır.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 22.12.2008 (pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/3891, Karar No: 2023/838, Tarih: 16.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/3891 E.  ,  2023/838 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Taksirle ölüme neden olma

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.12.2021 tarihli, 187-612; 16.06.2020 tarihli, 582-291; 13.03.2012 tarihli, 6-386; 30.11.2010 tarihli, 5-237; 29.05.2007 tarihli, 114-113; 26.05.2009 tarihli, 50-130 sayılı ve benzer kararlarında vurgulandığı üzere; 2709 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 40/2, 5271 sayılı Kanun'un 34/2, 231/2, 232/6. maddeleri gereğince, hüküm ve kararlarda, başvurulacak yasa yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunludur. İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında verilen 7 yıl 6 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet kararına karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesince verilen istinaf başvurularının esastan reddi kararına karşı temyiz kanun yolunun açık olduğu kabul edilmesi gerekirken, 20.04.2021 tarihli hükmün 5271 sayılı Kanun'un 286 ıncı maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi gereğince kesin nitelikte olduğu belirtilerek tarafların yanıltıldığı anlaşılmakla birlikte, sanıklar müdafiilerinin süresinde temyiz kanun yoluna başvurdukları belirlenmiştir.

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık ... müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 12/09/2018 gün 2013/489 - 2018/574 sayılı kararı ile; sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 inci maddenin üçüncü fıkrası gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına, sanık ... hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 85 inci maddesinin birinci fıkrası, 22 inci maddenin üçüncü fıkrası gereğince 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, özel belgede sahtecilik suçundan 5237 sayılı Kanun'un 207 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları gereğince 2 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, sanık ... hakkında ise, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, sanığın üzerine atılı suçun yasal unsurları oluşmadığından 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının a bendi uyarınca beraatine karar verilmiş olup, bu kararlara karşı sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii, sanık ... müdafii ile sanık ... müdafii tarafından istinaf başvurusunda bulundukları anlaşılmıştır.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 10.12.2018 gün ve 2015/13 E. ve 2018/768 K. sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesinin sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... hakkında vermiş olduğu kararlara yönelik yapılan istinaf başvurusunun değerlendirilmesinde; istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiş olduğu anlaşılmaktadır.

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.06.2022 tarihli ve 2021/80986 sayılı, "bozma- bozma" görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

3. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 02.06.2022 tarihli ve 2021/80986 sayılı, "bozma- bozma" görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Bölge Adliye Mahkemesi Cumhuriyet Savcısının Temyiz Sebepleri

1."...5271 sayılı CMK'nın 286/1. maddesinde "Bölge adliye mahkemesi ceza dairelerinin bozma dışında kalan hükümleri temyiz edilebilir." hükmünün yer aldığı, CMK'nın 286/2-(a) maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen 5 yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizinin mümkün olmadığı, somut olayda bilinçli taksirle bir kişinin ölümüne neden olma suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ...'un neticeten 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına yönelik hükmün istinaf edilmesi üzerine Dairece verilen esastan red kararının kesin olmayıp temyizinin mümkün olduğu, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13.03.2012 tarihli ve 6-386 sayılı; 30.11.2010 tarihli ve 5-37 sayılı, 29.05.2007 tarihli ve 114-113 sayılı; 26.05.2009 tarihli ve 50-130 sayılı ilâmları ile benzer kararlarında vurgulandığı üzere Anayasa'nın 40/2, CMK'nın 34/2, 231/3 ve 232/6. maddeleri uyarınca hüküm ve kararlarda, başvurulacak kanun yolu, süresi, başvuru yapılacak merci ile başvuru şeklinin anlaşılabilir nitelikte açıkça gösterilmesi zorunluluğuna rağmen Dairece dosyanın esası hakkında karar verildikten sonra hükmün kanun yolu kısmında kesin olduğu belirtilerek kanun yolunun yanlış gösterilmesi suretiyle katılan ve sanıkların yanıltılması,

2. Failin gerçekleştirdiği taksirli davranışa bir başkasının taksirli davranışının eklenmesi hâlinde, kusurun taksimi mümkün olmadığından, TCK'nın 22/5 ve 61/1. maddeleri uyarınca herkesin kendi taksirli fiilinden dolayı kusurunun ağırlığına göre ayrıca sorumlu tutulması gerektiği, taksirli suçlarda iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt ve üst sınırı nazara alınmak suretiyle uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği, taksire dayalı kusurunun yoğunluğu aynı derecede olmayan sanıklara TCK'nın 3. maddesindeki ..., hakkaniyet ve orantılılık ilkesi gözetilerek, (temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi yerinde ise de) taksirle ölüme sebebiyet verme suçundan sanıkların tümüne temel ceza olarak aynı miktar cezanın verilmesinin orantılılık ilkesine aykırılık oluşturduğu,

3. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.03.2020 tarihli ve 2018/399 esas, 2020/150 karar sayılı ilâmında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b) bendinde yer alan "suçun işlenmesinde kullanılan araçlar" gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,