muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/35010, Karar No: 2015/36262, Tarih: 22.12.2015

Hakimin takdiri veya yasal nedenlerle indirim yapılarak alacak miktarı veya değerinin belirlenmesi halinde alacak belirsizdir(Dairemizin 27.02.2012 gün ve 2012/1757 Esas 2012/5742 Karar sayılı kararı).

Dava konusu alacak karşı tarafın vereceği bilgi veya belgelerle belirlenecekse, alacak belirsiz kabul edilmelidir. Karşılaştırmalı hukukta geçerli olan bu kriter 107. maddenin 2. fıkrasının başlangıcında “karşı tarafın vereceği bilgi sonucu” yargılama sırasında belirlenme olarak kabul edilmiştir. Yıllık ücretli izin alacağı, izin defterinin; fazla mesai ve tatil çalışmaları kayda dayandığında puantaj (işe devam çizelgeleri) kayıtlarının işveren tarafından sunulması ile belirlenebilecektir. İş Hukukunda maddi hukuk kuralları içinde işverene kayıt tutma yükümlülüğü getirilmiştir. Bu belgelerle ilgili yükümlülükleri yerine getirmeyen işverenin açılacak davada alacağın belirlenebilir olduğu savunması yerinde olmayacaktır. İşçinin alacağının belirlenmesi kayda dayandığında, kayıtlı belgeleri sunmayan veya işçiye vermeyen işveren, belirsiz alacak davası açılmasının sonuçlarına katlanmak zorundadır.

Dairemizin kısmi dava ile ilgili verdiği bu ölçütleri kabul eden Yargıtay Hukuk Genel Kurulu 17.10.2012 gün ve 2012/9-838 Esas, 2012/715 Karar sayılı kararında “İşçilik alacaklarının özelliği de dikkate alınarak, bu alacaklarda, talep konusunun miktarının taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli olduğunu söylemek mutlak olarak doğru olmadığı gibi, aksinin kabulü de doğru olmayacağını, talep konusu işçilik alacakları belirli olup olmadığının somut olayın özelliğine göre değerlendirilmesi ve sonuca gidilmesinin daha doğru olacağını” açıkça belirmiştir.

6100 sayılı HMK.’un 114. Maddesinde davacının dava açmakta hukuki yararının bulunması, dava şartı olarak belirtilmiştir. Belirsiz alacak ve tespit davasında, kanun açıkça alacak miktarının veya değerinin belirlenememesi veya olanaksız olması halinde, davacının belirsiz alacak davası açmasında hukuki yararının varsayılacağını öngörmüştür. Kısaca dava açıldığında alacak belirli değil veya tartışmalı ise, belirsiz alacak ve tespit davası açılması için hukuki yarar vardır. Takip eden 115/2 maddedeki kurala göre ise “Mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Ancak, dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verir. Bu süre içinde dava şartı noksanlığı giderilmemişse davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddeder”. Düzenleme gereğince, eksik olan bir dava şartı, belirli bir süre verilerek giderilebilecek ise, hakim tarafından eksikliğin giderilmesi için kesin süre verilmesi gerekir. Bu süre içinde dava şartı eksikliği tamamlanmaz ise dava, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddedilmelidir. Dairemiz kararlılıkla hukuki yarar şartının tamamlanabilir dava şartı olduğunu kabul etmektedir(27.12.2012 gün ve 2012/1756 E., 2012/5741 K). Bu nedenle belirsiz alacak davası veya kısmi dava açıldığında, dava konusu edilen alacak açık ve tam olarak belirli ise davacıya tam eda davası açması, tamamlanabilir hukuki yarar şartını yerine getirmesi için öncelikle süre verilmeli, süre sonunda yerine getirmediği takdirde davanın hukuki yarar şartı yokluğu nedeni ile usulden reddine karar verilmelidir.

Davacının, aynı davalıya karşı olan birbirinden bağımsız birden fazla talebini, aralarında bir derecelendirme ilişkisi yani aslîlik–ferîlik ilişkisi kurmadan aynı dava dilekçesinde ileri sürmesine davaların yığılması denir (HMK. Mad.110). Birden fazla istemin yer aldığı ve işçi-işveren uyuşmazlıklarında işçinin işçilik alacakları için açtığı davanın örnek teşkil ettiği bir dava türüdür. Davacı birçok talebini, tek bir dava dilekçesi ile talep etmektedir. Aslında kural olarak talep sayısınca dava mevcuttur. Davacı her bir talebi için dava dilekçesinde olguları (vakıaları) ayrı ayrı belirtilmek ve ispat yükü kendisinde ise ispat etmek zorundadır. Yapılan yargılamada her bir talep hakkında ayrı ayrı inceleme yapılır. Yargılama sonunda da her biri hakkında olumlu veya olumsuz karar verilir. İşte davaların yığılması halinde, davacının isteklerinin bir kısmi belirli bir kısmi belirsiz alacak davası konusu olabilir. Bu durumda talep edilen alacaklardan açıkça belirli olan ve tartışmalı olmayanlar için belirsiz alacak davası veya kısmi dava ile talepte bulunulamaz. Bu nedenle dava şartlarının da her talep açısından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekir. Bir talep için dava şartının yokluğu, dava şartı olan ve gerçekleşen talepler içinde davanın usulden reddini gerektirmez.

Dosya içeriğine göre, davacı işçinin davacı şirkete ait iş yerinde çalıştığı, işçinin aldığı ücretin miktarında ve hizmet süresinde uyuşmazlık olduğu, davacı işçinin iddiaya göre iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı olmayan sepele feshi nedeniyle kıdem ve ihbar tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretleri ile asgari geçim indirimi işçilik alacaklarının tahsili için belirsiz alacak davası açtığı anlaşılmıştır.

Davacı vekili dava dilekçesinde, alacakların hesaplanmasında zorunlu olan tüm unsurları (hizmet süresini, davacının aldığı son net ücretini ve ücrete giydirilmesi gereken ayni yardımları) miktar belirtmek suretiyle bildirmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece dava şartı noksanlığının giderilmesi mümkün ise bunun tamamlanması için kesin süre verilmesi gerektiği halde davayı dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddetmiştir. Bu şekilde tamamlanabilir dava şartı olan hukuki yarar şartının gerçekleşmediğinden söz edilemez. Bir başka ifadeyle, dava şartı noksanlığı yargılama sırasında anında giderilebilecek nitelikte ise davanın 6100 sayılı HMK'nun 115 inci maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca, başlangıçtaki dava şartı noksanlığından ötürü, usulden reddi mümkün değildir.

Davanın başlangıçta belirsiz alacak davası olarak açıldığı da gözetilerek esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29380, Karar No: 2022/10505, Tarih: 26.05.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/29380 E.  ,  2022/10505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanık hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyizinin incelenmesinde;

5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinde öngörülen hak yoksunlukları uygulanırken, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişikliğin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

1- Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyizinin incelenmesinde;

İş yerinin kişilerin devamlı veya geçici olarak ticari bir faaliyeti yürütmek amacını taşıyan yerler olduğu kabul edilmekte olup, henüz kaba inşaatı bitmiş olan suça konu inşaatın elektrik işlerini taşeron firma olarak yapan katılanın, inşaatın ikinci katında bulunan ve elektrik tesisatıyla ilgili malzemelerini koyduğu kapısı kilitli odadan malzemelerinin çalındığının anlaşılması karşısında, suça konu yerin ne suretle iş yeri olarak kabul edildiği denetime olanak sağlayacak şekilde karar yerinde açıklanıp tartışılmadan sanığın beraati yerine yeterli olmayan gerekçe ile mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 26/05/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11494, Karar No: 2018/450, Tarih: 11.01.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/11494 E.  ,  2018/450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I.Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yapılan yargılama giderlerinin, suça sürüklenen çocuklardan payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken müteselsilen tahsiline karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında yargılama giderleri ile ilgili bölümde yer alan ''müteselsilen'' ibaresi çıkarılıp, yerine "payları oranında" ibaresinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II.Suça sürüklenen çocuklar hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Hırsızlık yapılan yerin, malzeme koymakta kullanılan depo vasfındaki yer olup burada işyeri faaliyetinin yürütülmemesi ve işyeri binasının eklentisi de olmaması karşısında; işyeri dokunulmazlığını bozma suçunun yasal unsurunun oluşmadığı düşünülmeyerek, suça sürüklenen çocukların beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 11.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17573, Karar No: 2014/11331, Tarih: 05.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17573 E.  ,  2014/11331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 Sayılı yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38080, Karar No: 2013/24183, Tarih: 24.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/38080 E.  ,  2013/24183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişilerin huzur ve sükûnunu bozma, kötü muamele

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık hakkında kişilerin huzur ve sükûnunu bozma suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde:

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında kötü muamele suçundan kurulan beraat hükmünün temyiz incelemesinde:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanığın 02.05.2008 tarihli savunmasında katılanın iddiasını doğrular şekilde "yalnızca bir kere tartışma esnasında eşimin boğazını sıktım" şeklindeki ikrarına rağmen, eyleminin kasten yaralama suçuna uyduğu gözetilmeksizin, sanığın eşini kasten yaralama suçundan mahkumiyeti yerine yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/32684, Karar No: 2016/15301, Tarih: 30.06.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/32684 E.  ,  2016/15301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraatine ilişkin

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1) Mağdurun yaralanmasına ilişkin düzenlenen ve hükme esas alınan .....Devlet Hastanesi'nin 31/01/2012 tarihli raporunda, mağdurdaki yaralanmanın yüzde sabit ize neden olduğu belirtilmiş ise de, düzenlenen raporun Adli Tıp kritelerine göre olaydan en az 6 ay sonra alınmadığı ve raporun beyin cerrahi uzmanınca düzenlendiğinin anlaşılması karşısında, Adli Tıp Kurumu'ndan mağdurun yaralanmasına ilişkin yeniden rapor alınarak, sanığın hukuki durumunun tayininin gerektiğinin gözetilmemesi,

2) Mağdurun, Cumhuriyet savcılığı'nda alınan beyanında sanığa küfür ettiğini kabul etmesi ve sanığın eylemini, mağdurun kendisine küfür etmesi üzerine sinirlenerek işlediğini beyan etmesi karşısında, sanık hakkında TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) Sanığın en ağır cezayı içeren ilamının tekerrüre esas alınması gerektiği gözetilmeden, infaz tarihinden itibaren üç yıllık süre geçtiği halde Ceyhan Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2003/519 Esas ve 2003/1035 Karar sayılı ilamının da tekerrüre esas olarak gösterilmesi,

4) Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun BOZULMASINA, 30/06/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3494, Karar No: 2020/15467, Tarih: 14.09.2020

**8. Ceza Dairesi         2020/3494 E.  ,  2020/15467 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleşmesinden sonra hükmün açıklanmasını gerektiren koşulların oluşup oluşmadığının tespiti bakımından sanık adına çıkarılan meşruhatlı davetiyenin öncelikle duruşmada bildirdiği adres olan Cumhuriyet Caddesi Okul Sokak No:5 Büyükçekmece/İstanbul adresine tebliğ edilmesi, tebliğ imkansızlığı durumunda ise Tebligat Kanunu hükümlerine göre hareket edilerek, duruşmadan haberdar edilmesi gerektiği gözetilmeden, yokluğunda yargılama yapılmak suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA,

14.09.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14365, Karar No: 2011/3222, Tarih: 02.05.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/14365 E.  ,  2011/3222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülüklerine ve ertelemeye

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan keşifte; sanıkların suça konu yere vaki tecavüze devam ettiklerinin anlaşılması karşısında temadi eden hakkı olmayan yere tecavüz suçunun, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 25.3.2005 olup, suç tarihi itibariyle sanıklar Mehmet Doğan ve ...'in tecavüzlerine konu yerin değerinin pek hafif olduğu kabul edilerek 5237 sayılı TCK.nun 522. maddesi uyarınca yapılan uygulamada herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Yapılan keşifte, sanıkların suça konu yere tecavüze devam ettiğinin anlaşılması karşısında temadi eden suçlardan olan hakkı olmayan yere tecavüz suçunun, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 25.3.2005 olduğunun gözetilmemesi,

2- Sanık ...'in aynı köyün farklı iki mevkiinde bulunan mera parsellerine tecavüz ettiği anlaşıldığından, 765 sayılı TCK.nun 513/2. madde ve fıkrası uyarınca iki kez mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik ceza tayini,

3- Katılan ..., kendisini vekil ile temsil ettirdiği halde katılan lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı kısmen istem gibi (BOZULMASINA), 2.5.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2908, Karar No: 2020/5385, Tarih: 25.11.2020

**11. Hukuk Dairesi         2020/2908 E.  ,  2020/5385 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 12. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 16. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 09/11/2017 tarih ve 2015/1076 E- 2017/982 K. sayılı kararın temlik alan davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi'nce verilen 21/02/2019 tarih ve 2018/735 E- 2019/227 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi temlik alan davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, temlik eden davacı ... ile dava dışı Dicle Balık Market İth. İhr. Ltd. Şti. arasında akdedilen 04.01.2011 ve 24.07.2012 tarihli genel kredi sözleşmelerinin davalılar tarafından müşterek borçlu müteselsil kefil sıfatıyla imzalandığını, sözleşmeler uyarınca kullandırılan kredilere ilişkin borcun ödenmemesi üzerine hesap kat edilerek borçlulara ihtarname gönderildiğini, ihtarnameye rağmen ödemesi yapılmayan alacağın tahsili amacıyla başlatılan icra takibine davalıların haksız itiraz ettiğini belirterek itirazların iptali ile icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... ve ... vekili, davalıların talep edilen tutarda borçlarının olmadığını, davacıya yapılan ödemelerin tamamının borçtan düşülmediğini, talep edilen faiz oranının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davalının, dava dışı asıl borçlu şirketteki hisselerini 24.01.2012 tarihinde diğer davalı ...’a devrettiğini ve devir işleminin 02.02.2012 tarihli ticaret sicil gazetesinde yayımlandığını, davacı banka tarafından gönderilen 09.03.2015 tarihli ihtarnameye de 20.10.2014 tarihinde kullandırılan krediden kaynaklı borçtan yapılan hisse devri ile sorumlu olunmadığı yönünde cevap verildiğini, kaldı ki 24.07.2012 tarihli genel kredi sözleşmesinde davalının imzasının olmadığını, imzası bulunan 04.01.2011 tarihli sözleşmedeki imza ve yazıların ise davalıya ait olmadığını, 04.01.2011 tarihli sözleşmenin imzalandığı kabul edilse dahi TBK’nın 583 ve 584 .maddeleri uyarınca kefaletin geçersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince yapılan yargılama ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davacı ile dava dışı şirket arasında akdedilen genel kredi sözleşmelerinden 04.01.2011 tarihli sözleşmede davalılardan ...’ın imzası mevcut olup, imzanın kendisine ait olduğunun tespit edildiği, 24.07.2012 tarihli sözleşmede ise imzasının bulunmadığı, davacı tarafından dava dışı şirkete kredinin 24.07.2012 tarihli sözleşme kapsamında kullandırıldığı, davalı ...’ın imzası olmayan sözlşemeden kaynaklı kredi borcundan sorumlu tutulamayacağı, diğer borçluların ise sözleşme gereği davacıya borçlu oldukları gerekçesiyle davanın davalılar ... ve ... yönünden kısmen kabulü ile diğer davalı ...'a yönelik davanın reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, davaya konu 04.01.2011 tarihli genel kredi sözleşmesinin eski BK zamanında akdedildiği ve kefalet hükümlerinin geçerli olduğu, davalı ...’ın hissesini devretmesinin kefil olarak sorumluluğuna bir etkisi bulunmadığını ancak dava dışı asıl borçlu şirkete 20.10.2014 tarihinde kullandırılan kredinin davalılardan ...’ın imzasının olmadığı 24.07.2012 tarihli sözleşme kapsamında kullandırıldığının tespit olunduğu ve mahkemenin bu yöndeki kararında isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle maddi hukuka ve muhakeme hukukuna uygun bulunan istanbul Bölge Adliye Mahkemesi 12. Hukuk Dairesi’nin 2018/735 esas ve 2019/227 karar sayılı 21.02.2019 tarihli kararın ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden temlik alan davacıdan alınmasına, 25.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.