muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/22769, Karar No: 2012/25304, Tarih: 11.10.2012

5252 sayılı yasanın geçici 1.maddesinde "Diğer kanunların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitabında yer alan düzenlemelere aykırı hükümleri, ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya ve en geç 31 Aralık 2008 tarihine kadar uygulanır" hükmü mevcut olup anılan yasa hükümlerinde 5237 sayılı TCK.nun genel hükümlerine uyum amacıyla bir değişiklik yapılmadığından TCK.nun 5.maddesinin 2565 sayılı yasa yönünden 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe girdiğinin kabulü gerekir.

Mahkumiyet kararı verilen suça konu eylem, ceza içeren özel bir hukuk düzenlemesi olup; Türk Ceza Kanununun 5.maddesinde sözü edilen özel ceza kanunları ya da ceza içeren kanunlar kapsamında bulunmaktadır. O halde özel yasada suç olarak düzenlenen eylem, TCK.nın 2.maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmelidir. Anılan maddeye göre "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz. İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz."

Bu duruma göre, 2565 sayılı Yasa hükümleriyle getirilen ve idarenin düzenleyici işlemleriyle konulan yasaklamalar, yasakların uygulama alanı ve bu alanların sınırlarının belirlenmesine dair bu düzenlemeler TCK.nun 2.maddesinde öngörülen kanunilik ilkesine uygun bulunmamaktadır. Bu durum karşısında, 5252 sayılı Kanunun geçici birinci maddesi ile TCK.nun 2 ve 5.maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; 2565 sayılı Kanunun 21 ve 26. maddelerinde suçu tanımlayan hükümlerinin tümüyle zımni olarak ilga edildiğinin (örtülü olarak yürürlükten kaldırıldığının) ve atılı eylemin artık suç oluşturmadığının kabulü gerekmektedir.

Sanık müdafiinin temyiz itirazları bu gerekçelerle yerinde görüldüğünden mahkumiyet hükmünün BOZULMASINA, 5237 sayılı TCK.nın 7/1.maddesi ve 5320 sayılı yasanın 8.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca suç oluşturmayan atılı fiilden sanığın BERAATİNE, 11.10.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6746, Karar No: 2012/1168, Tarih: 06.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/6746 E.  ,  2012/1168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, ertelemeye ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Hükümden önce yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 5560, 5728 sayılı yasalar ile değişik 231.maddesinin 5, 6 ve 14.fıkralarında yapılan değişiklikler uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulaması olanaklı hale geldiğinden, 5237 sayılı TCK.nın 7.maddesi gözetilerek, yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunduğu gözetilmeden bu husus tartışılmasız bırakılarak yazılı şekilde hüküm tesisi,

2-5271 sayılı CMK'da 6008 sayılı yasa ile yapılan değişikliğin, 5237 sayılı TCK'nun 7.maddesi gözetilerek uygulama yapma görevinin yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Yasaya aykırı sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30619, Karar No: 2024/2034, Tarih: 20.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/30619 E.  ,  2024/2034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/545 E., 2016/105 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci ve üçüncü fıkraları, 43 ncü 62 nci maddeleri uyarınca 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının 5237 sayılı Kanun'un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca adlî para cezası seçenek yaptırımına çevrilmesine, aynı Kanun'un 52 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca neticeten 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık dosyaya sunmuş olduğu dilekçe ile görevli polislere direnmediğini, Mahkemenin ifadelerini dikkate almayarak karar verdiğini, usul ve Yasaya aykırı olan kararın bozulmasını istediğini belirtmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Tır parkında sıraya uyulmadığından araçların yolu kapatması nedeniyle olay yerine şikâyetçi polis memurunun intikal ettiği, sanığın görevli memurun ikazlarına uymayarak yolu trafiğe kapatarak direndiği kabul edilerek Yerel Mahkemece sanık hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

Aşağıda açıklanan nedenlerle tebliğnamedeki onama düşüncesine iştirak edilmemiştir.

1. 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinde "görevi yaptırmamak için direnme" başlığıyla "seçimlik hareketli" ve "amaçlı bir fiil" olarak düzenlenen ve görevin yapılmasını önleme maksadıyla kamu görevlisine karşı gelinmesi eylemleri cezalandırılan suç tipinde; hareketin icra vasıtalarının "cebir veya tehdit" şeklindeki icrai davranışlarla işlenebileceğinin öngörüldüğü ve belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı göz önüne alındığında, sanığın tırı yoldan çekmemesi şeklindeki eyleminde, görevi yaptırmamak için direnme suçunun cebir veya tehdit unsurlarının ne şekilde oluştuğu açıklanmadan yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2. Kabule göre de, 6545 sayılı Kanun'un 72 nci maddesiyle, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin sekizinci fıkrasında yapılan değişikliğin suç tarihi itibariyle yürürlükte olmaması nedeniyle, aynı Kanun'un 231 inci maddesinin uygulanmasına engel mahkûmiyeti bulunmayan sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurularak, yeniden suç işleyip işlemeyeceği konusunda bir değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, "sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararları verilmiş olması" şeklindeki gerekçeyle, anılan Kanun maddesinin uygulanmamasına karar verilmesi,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden HÜKMÜN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15848, Karar No: 2012/32885, Tarih: 13.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/15848 E.  ,  2012/32885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı, borçlunun, senedin kira sözleşmesine istinaden kira bedeline karşılık verildiğini, karşılıklı anlaşma ile mecuru tahliye ettiğini, dört ay kullandığı yer için altı aylık kira bedeli ödediğini, borcu bulunmadığını belirterek takibin iptali istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, kira sözleşmesinin eki olması, kira bedelinin ödenip ödenmediği, kira sözleşmesinin sona erip ermediği, sona ermişse hangi tarihte sona erdiği, istenebilecek kira miktarının ne kadar olduğu hususunun yargılamayı gerektirdiği, bononun kira sözleşmesinin teminatı niteliğinde olduğu, kayıtsız şartsız borç ikrarını içermediği gerekçesi ile takibin iptaline karar verildiği anlaşılmaktadır.

Kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe yönelik borca itiraz halinde, İİK.nun 169/a.-1.maddesi gereğince, icra mahkemesi, borcun olmadığının veya itfa veya imhal edildiğinin resmi veya imzası ikrar edilmiş belge ile ispatı halinde itirazı kabul eder.

Somut olayda, takibe konu bononun taraflar arasında düzenlenen kira sözleşmesinden kaynaklanan kira bedellerinin ödeme aracı olarak verildiği konusunda taraflar arasında bir ihtilaf bulunmamaktadır. Söz konusu bononun teminat olarak verildiğine ilişkin kira sözleşmesinde hüküm bulunmadığı gibi senet üzerinde de bu yönde bir kayıt yoktur. Kaldı ki, borçlu, teminat olarak verildiğine dair bir iddiada da bulunmamıştır. Borçlu, borca itirazını, ilk üç ayın kira bedeli peşin ödendikten sonra kalan ayların kira bedelleri için verilen senet nedeniyle bir üç aylık ödeme daha yaptığı (bu ödeme alacaklının da kabulünde olup, ödenen miktarın mahsubu ile takibe başlamıştır.), alacaklı ile anlaşarak kiralananı tahliye etmesi nedeniyle borcu kalmadığı iddiasına dayandırmaktadır. Ancak, borçlunun iddiası yargılamayı gerektirir nitelikte olup, dar yetkili icra mahkemesinde değerlendirilmesi mümkün değildir. Yukarıda açıklanan maddede belirtilen nitelikteki bir belge ile itirazını ispat da edememiştir.

O halde, mahkemece, borçlunun itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

O halde, mahkemece, borçlunun itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

Öte yandan HMK’nun 297. maddesinin (1). fıkrasının (e) bendi gereği hükümde “gerekçeli kararın yazıldığı tarihin” yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2994, Karar No: 2012/3266, Tarih: 20.02.2012

**4. Ceza Dairesi         2010/2994 E.  ,  2012/3266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi. Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin yasaya uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı; böylece olaylara ilişkin sorunlarda gerekçenin yeterli bulunduğu,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Yasada öngörülen suç tipine uyduğu, Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Mahkemece tekerrür uygulaması yapılırken adli sicil kaydındaki tekerrüre esas sabıkalardan en ağır olan Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin 6136 sayılı kanuna aykırılık suçundan 3628 TL adli para cezasın dair 28.06.2006 gün ve 2005/235-191 sayılı hükmün esas alınması ile yetinilmesi gerekirken, aynı mahkemenin aynı tarih ve sayılı silahla tehdit suçundan 1620 TL adli para cezası ve yaralama suçundan 152 TL doğrudan adli para cezası ile Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesinin yaralama suçundan 462 TL doğrudan adli para cezasına dair 14.04.2003 gün ve 2003/469-571 sayılı hükümleri de tekerrüre esas alınıp uygulama yapılarak 1412 sayılı CYY.nın 305/son.maddesi uyarınca bu hükümlerin tekerrür uygulamasına dayanak alınamayacağının gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak, 5320 sayılı Yasanın 8/1 .madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CYY.nın 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasının tekerrür uygulamasına ilişkin bölümdeki "Elbistan Ağır Ceza Mahkemesinin silahla tehdit suçundan 1620 TL adli para cezası, yaralama suçundan 152 TL adli para cezası ve Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 14.04.2003 gün ve 2003/469-571 sayılı ilamı ile kasten silahla yaralama suçundan 462 TL adli para cezasına ilişkin" ibaresinin çıkartılmasına karar vermek suretiyle tebliğnameye kısmen uygun olarak hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20/02/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1283, Karar No: 2010/1354, Tarih: 15.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/1283 E.  ,  2010/1354 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin ve çıkarılan borcun iptaliyle, yeniden aylık bağlanmasına, ödenmeyen aylıkların faiziyle birlikte ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının , bir kısım hizmet süresi ile yaşlılık aylığının iptali ve davacıya yaşlılık aylığından borç çıkarılmasına ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ile kesilen aylığın kesildiği tarihten itibaren bağlanması ve birikmiş aylıkların faiziyle ödenmesi gerektiğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı Kurumun Tokat Sigorta İl Müdürlüğünde görev yapan idarecilerin baskı ve ikna edici yollarla personelin bilgisayar şifrelerini öğrendikleri, Müdürlükte çalışanların birbirlerinin şifrelerini öğrenip kullanabilecekleri bir ortam yaratıldığı, hatta müdürlükte çalışan temizlik firması elemanlarının dahi personelin şifrelerini bildiği ve bu şifrelerle ekran başında işlem yaptıkları, aralarında davacı sigortalının da bulunduğu bir çok sigortalı yönünden hesaplara girilerek başka sigortalıların yaptıkları prim ödemelerinin bu sigortalı yapmış gibi prim ödeme hesaplarına geçirildiği, sonradan yapılan ödemelerin önceki tarihlerde yapılmış gibi prim ödeme hesaplarına girilerek birçok sigortalıya sanal hizmet süresi kazandırılarak yaşlılık ve ölüm aylıkları bağlandığı, sağlık karnesi verildiği, davacı sigortalı ...’ın prim ödeme hesabına 20.01.1996 tarihinde yapılan 13 adet ödemelerin 1983 ve 1984 tarihli olarak girildiği, daha sonra bu tutarlar hesaptan çıkartılıp bu defa ödeme tarihlerinin 20.01.1996 olarak gösterildiği, girilen ödemelerin tamamının sigortalı Mahmut Arku’ya ait hesapdan çıkarıldığı, bu şekilde sigortalıya eski tarihle 449 günlük isteğe bağlı sigortalılık hizmet süresi kazandırıldığı ve ödemelerin yüklenmesinden sonra davacının yaşlılık aylığı talebinde bulunduğu ve kendisine 9063 gün sigortalılık süresi bulunması nedeniyle 1.2.1996 tarihi itibariyle tam yaşlılık aylığı bağlandığı, usulsüzlüklerin müfettiş tarafından ortaya çıkarılması üzerine davacının sanal hizmet süresi iptal edilerek aylık bağlama tarihinde 8634 günü bulunup 9000 gün sigortalılık süresi bulunmadığından yaşlılık aylığının iptal edilip davacıya fuzulen ödenen yaşlılık aylığı nedeniyle borç çıkarıldığı anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik Hukuku ilkeleri ve Medeni Kanunun 2. maddesinin uygulanmasının zorunlu bir sonucu olarak sigortalıya uzunca bir süre sigortalı olduğu inancı verilip yaşlılık aylığı bağlanıp uzunca süre ödendikten sonra sigortalılık süresinin ve yaşlılık aylığının iptal edilmesi iyiniyetten uzak olacaksa da kimse kendi hilesinden istifade edemeyeceğinden bu kuralın uygulanabilmesi için usulsüz olarak hileli şekilde oluşturulan sigortalılık süresi ve usulsüz aylık bağlama işlemi sigortalının da katılımının bulunduğu muvazaalı bir eylem sonucu oluşturulmamalıdır.Bu halde davacının , iade ile yükümlü olacağı açık olup, İade yükümlülüğünün konusu ve kapsamı ise dava tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 96. maddesine göre belirlenmelidir. Bu maddeye göre; “Kurumca işverenlere, sigortalılara,isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine ,genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere,fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu kanun kapsamındaki her türlü ödemeler; a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa,hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık süre de yapılan ödemeler,bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden…itibaren hesaplanacak olan kanuni faizi ile birlikte …genel hükümlere göre geri alınır…”düzenlemesine göre, davacının kasıtlı ve hileli hareketi ile yaşlılık aylığı bağlanmasına neden olduğu sonucunun oluşması halinde, açıklanan bu madde kapsamında iade ile de yükümlü olduğu açıktır.

Somut olayda sigortalının prim ödeme hesabına yapılan hileli giriş 20.01.1996 tarihinde yüklenmiş,Kurum kayıtlarında bulunan 25.01.1996 tarihli dilekçesine istinaden yapılan ödemelerin isteğe bağlı sigortalı hizmetten sayılması sağlanmış ve aynı günlü dilekçesi ile Kurumdan yaşlılık aylığı talebinde bulunmuştur.Tüm bu belgeler oluşturulan sigortalılık süresinin davacının da katıldığı hileli bir işlem sonucu oluşturulduğunu göstermektedir. Bu durumda davacının olayda,Medeni Kanunun 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kuralının uygulanması isteme hakkının bulunmadığı ortadadır.Ne var ki ;Anayasal Sosyal Güvenlik ilkeleri ve aylık bağlama tarihinde yürürlükte olan 1479 Sayılı Yasa gereğince davacının davada ki istemi de dikkate alınarak , kalan sürelerinin kısmi yaşlılık aylığı yönünden yeterli olup olmadığının araştırılarak, varsa kısmi yaşlılık aylığı şartlarının oluştuğu tarihten itibaren aylık bağlanmasına karar verilmesi gerektiği halde mahkemece bu yöne ilişkin hiç inceleme yapılmamıştır.

Yapılacak iş;davacının, aylık bağlama tarihinde yürürlükte olan 1479 Sayılı Yasa gereğince hileli sigortalılık süreleri dışında kalan süreleri yönünden kısmi yaşlılık aylığı şartlarının olup olmadığını kurumdan sormak ,varsa şartların oluştuğu tarihi takip eden aybaşından itibaren kısmi yaşlılık aylığı bağlanmasına karar vermek ,davacının iade yükümlülüğüne ilişkin olarakta yukarıda açıklanan 5510 sayılı Yasa'nın 96.maddesinde düzenlendiği şekilde kısmi yaşlılık aylığına karar verilmiş ise, iade yükümlülüğünü bu aylığın bağlanmasından önceki dönem yönünden tamamı üzerinden,sonrasında ise tam aylık ile kısmi aylık arasında ki oluşacak fark fazla ödemelerin miktarı dahi kurumdan sorulduktan sonra bildirilen ödemeler yönünden değerlendirmek ,kısmi aylık şartlarının bulunmadığı takdirde ise davaya konu miktarlar yönünden açıklanan ilkeler gereğince iade yükümlülüğü yönünden bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin ve özellikle davacının kısmi yaşlılık aylığı şartları yönünde değerlendirme ile iade yükümlülüğü olup olmadığı yolunda yeterli inceleme ve araştırma yapılmaksızın, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2341, Karar No: 2024/3278, Tarih: 13.05.2024

**8. Hukuk Dairesi         2024/2341 E.  ,  2024/3278 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2019/245 E., 2020/797 K.

KARAR : İstinaf talebinin esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Yumurtalık Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/88 E., 2018/28 K.

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine ve davalı ... İdaresi vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı, Adana ili Yumurtalık ilçesi ... Mahallesi sınırlarında bulunan tescil harici taşınmaz bölümünün Ceyhan nehir yatağının terk ettiği yerlerden olduğunu, dava konusu yerin tahminen 25-30 dönüm civarında olup yapılacak olan keşifte miktarının net olarak ortaya çıkacağını, çekişmeli taşınmazın 1956-1957 yıllarında Ceyhan nehir yatağının değişmesi nedeniyle ortaya çıkan nehir terki olmakla beraber nehrin bir daha eski yatağına dönmediğini, bundan sonra da dönmesinin mümkün olmadığını, çünkü Ceyhan nehri üzerine 1982 yılıyla birlikte başlayan Aslantaş, Menzelet, Sır ve Berke gibi bir çok barajların inşa edildiğini ve su tutulduğunu, bu nedenlerle nehrin yatak değiştirme ihtimalinin tamamen ortada kaldığını, kendisinin 1970‘li yılların başından itibaren böğürtlen, ılgın, kamış gibi yabani otları temizlemek için büyük paralar ve emek sarf ederek dava konusu taşınmazı imar ihya edip ekilebilir tarla haline getirdiğini, böylece yaklaşık 45 yıldan bu yana dava konusu taşınmazı kendisinin fiilen kesintisiz bir şekilde kullanmakta olduğu ve halen ürün ekip biçmeye devam ettiğini, davaya konu edilen taşınmazda ayçiçeği, karpuz, pamuk, buğday, yer fıstığı, susam gibi her çeşit ürün ziraati yapıldığını, dava konusu taşınmaza çok yakın konumda olan bir başka taşınmaz hakkında daha önceden verilen mahkeme kararı ile Yargıtay onamasından geçen kesinleşen iş bu kararların da emsal teşkil ettiğini belirterek taşınmazın ayrı bir parsel numarası ile adına kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

1. Davalı Hazine, davacının imar ve ihya iddia ettiği yerin Devletin hüküm ve tasarrufu altında bir yer olduğu, taşınmazın zilyetlikle iktisabının mümkün olmadığı, imar ihyanın tamamlanmadığı, zilyetlik süresinin dolmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

2. Davalı ..., imar ihya koşullarının oluşmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI