muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7293, Karar No: 2022/11727, Tarih: 04.10.2022

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır. Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutarın esas alınması gerekmesi karşısında, sigortalının hak sahiplerinin gerçek zarar miktarları ayrı ayrı hesaplanarak bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerli geliri ile karşılaştırılması, gelirler yönünden davalıların teselsül sorumluluğu, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında 5510 sayılı Yasanın 21/1. ve 21/4. maddelerine göre irdelenerek, sonucuna göre bir karar verilmesi gereğinin gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum ve davalı ... ile ... A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine dair kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

O halde, davacı Kurum ve davalı ... ile ... A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurularının esastan reddine dair kararı kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 04.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4298, Karar No: 2019/3546, Tarih: 19.09.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/4298 E.  ,  2019/3546 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

İlk Derece Mahkemesi :. Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı olan Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi’nce verilen kararın temyizen tetkiki davacı vekili tarafından duruşmalı olarak istenmiş, duruşma talebi kabul edilerek 10.09.2019 tarihinde yapılan duruşmaya davacı vekili Avukat ... ile davalılar vekilleri Avukat ... ve Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözleşmenin uyarlanması istemine ilişkin olup, mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı, taraf vekillerince istinaf talebinde bulunulmuş, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nin 2018/1308 Esas, 2018/1304 Karar ve 18.06.2018 günlü kararı ile davacının istinaf talebinin reddine, davalıların ise istinaf taleplerinin kabulü ile ilk derece mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmiş, verilen karar karşı davacı tarafından yasal süresi içinde temyiz yoluna başvurulmuştur. Davacı yüklenici, davalılar ise arsa sahibidir.

Davacı yüklenici, davalı arsa sahibi ... ile dava dışı arsa sahipleri...ve ...ile .... Noterliği'nin 31.05.2012 tarih ve 14087 yevmiye numaralı düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşmeye konu taşınmazın Samsun ili, Atakum ilçesi, Balaç Mahallesi 8510 ada 5 ve 11 parseller olduğunu, bu sözleşmeye göre işin teslim süresinin 30 Mayıs 2016 tarihi olarak belirlendiğini, yine aynı noterliğin 17.07.2012 tarih ve 18289 yevmiye numaralı sözleşmesi ile davalı arsa sahibi ...’a vekâleten ... ile sözleşme imzalandığını, sözleşmeye konu parselin ise 8510 ada 12 parsel olduğunu, bu sözleşme uyarınca ise işin teslim süresinin 30.07.2016 tarihi olarak belirlendiğini, yine davalı arsa sahipleri ile aynı noterliğin 28.01.2014 tarih ve 2474 yevmiye numaralı sözleşmesinin imzalandığını, bu sözleşme ile işin teslim süresinin 30.07.2016 olarak belirlendiğini, 18289 yevmiye numaralı sözleşme uyarınca davacıya ortak alma yetkisi verildiğini, bu nedenle dava dışı Mehmet Sungur ile inşaatın birlikte yapılıp teslim edilmesi için adi ortaklık sözleşmesi imzalandığını, ancak bu kişinin 15 Temmuz 2016 hain darbe teşebbüsü sonucunda Amerika’ya kaçtığını ve malvarlığına el konulduğunu, ülkede OHAL ilan edildiğini, bu nedenle inşaatın belirlenen teslim süresinde teslim edilemediğini, ayrıca ek işler yapıldığını, belediye meclis kararının uzun sürmesi nedeniyle yapı ruhsatının 16.07.2013 tarihinde alındığını, bu nedenlerin de işin süresinin uzamasına sebebiyet verdiğini belirterek inşaat süresinin 30 Temmuz 2016 tarihinden başlamak üzere 29 ay uzatılmasına karar verilmesini talep etmiş; davalı arsa sahipleri ise ortaklar arasındaki sorunların kendi iç ilişkileri olduğunu, inşaatta ek iş yapılmadığını, 03.01.2017 tarihinde yaptırılan tespitle inşaatın ancak %69’unun tamamlandığının anlaşıldığını, davacının kira tazminatından kaçınmak için bu davayı açtığını belirterek davanın reddini savunmuş; ilk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda bilirkişi raporu da dikkate alınarak davanın kısmen kabulü ile 2 yıl ek süre verilmesine karar verilmiş, verilen karara karşı taraflarca istinaf başvurusunda bulunulmuş olup, Bölge Adliye Mahkemesince, taraflar arasında imzalanan 28.01.2014 tarihli sözleşme ile inşaat teslim süresinin 30.05.2016 tarihi iken 30.07.2016 tarihine uzatıldığı, sözleşme bitim tarihinden sadece 15 gün önce gerçekleşen hain darbe girişiminin ve akabinde OHAL ilan edilmesinin ek süre istemine haklı gerekçe oluşturmadığı gibi sözleşme dışı yapıldığı belirtilen imalâtların da yüksek nitelikli yapı da olması gereken imalâtlar olması nedeniyle sözleşme kapsamında olduğu gerekçesiyle ilk derece mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verildiği anlaşılmıştır.

Davacı tarafından süre uzatımı talep edilen kat karşılığı inşaat sözleşmeleri incelendiğinde; davalı arsa sahipleri ... ile ... haricinde...ve ...’ın da tapuda hissedar olup, imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmelerinde de taraf oldukları anlaşılmıştır. Sözleşmeyi imzalayan arsa sahibi hissedarlar arasında TMK'nın 692. maddesi uyarınca zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan mahkemece dava dışı bu paydaşların açılan iş bu davaya muvafakatlerinin olup olmadığının araştırılması, muvafakatlerinin olmadığının anlaşılması durumunda davacı yükleniciye iş bu arsa sahibi paydaşları dahili davalı olarak davaya dahil etmesi için süre verilmesi, bundan sonra işin esasına geçilmesi gerektiği gibi, dosya arasında bulunan .... Noterliği'nin 31.05.2012 tarih ve 14087 yevmiye numaralı kat karşılığı inşaat sözleşmesine ekli tapu kayıtları incelendiğinde, 8510 ada 11 parsel numaralı taşınmaz malikleri arasında sözleşmeyi arsa sahibi sıfatıyla imzalayan davalı ..., dava dışı...ile ...dışında tapuda hissedar olarak ...’un da olduğu anlaşılmakta ise de; bu paydaş ile davacı yüklenici arasında resmi şekilde düzenlenmiş kat karşılığı inşaat sözleşmesi olup olmadığı dosya arasında bulunan bilgilerden anlaşılamamaktadır. Paylı mülkiyete tabi taşınmazlarda arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçerli olabilmesi için TMK'nın 692. maddesi hükmü uyarınca tüm paydaşlarla yüklenicinin sözleşme yapmış olması gerekmektedir. İş bu nedenlerle mahkemece davacı yükleniciden dava dışı hissedar ... ile resmi şekilde düzenlenmiş kat karşılığı inşaat sözleşmesinin olup olmadığının sorulması, sözleşme ilişkisi varsa söz konusu sözleşmenin dava dosyasına kazandırılması ve dava dışı bu paydaşın davaya muvafakatinin olup olmadığının davacı yükleniciden sorulması, muvafakatinin olmadığının anlaşılması durumunda davacı yükleniciye iş bu arsa sahibi paydaşı da davaya dahil etmesi için süre verilmesi; resmi şekilde düzenlenmiş sözleşme ilişkisinin bulunmadığının anlaşılması durumunda tüm arsa sahiplerince imzalanmış ortada geçerli bir sözleşmenin olmadığı sonucu ortaya çıkacağından bu sözleşmeye dayalı olarak davacı yüklenicinin talepte bulunamayacağı sonucuna göre karar verilmesi gerekirken mahkemece bu hususlar üzerinde durulmadan eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu verilen karar doğru olmamış, kararın belirtilen nedenlerle bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK'nın 371/1-ç maddesine göre Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi'nin 18.06.2018 gün 2018/1308 Esas, 2018/1304 Karar sayılı hükmünün davacı yararına BOZULMASINA, 2.037,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davalılardan alınarak Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunan davacıya verilmesine, 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 176,60 TL Yargıtay başvurma harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 6100 sayılı HMK 373. madde hükümleri gözetilerek dosyanın Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesi'ne, karardan bir örneğinin ise ilk derece mahkemesine gönderilmesine, 19.09.2019 gününde kesin olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/1343, Karar No: 2025/2759, Tarih: 03.03.2025

**5. Hukuk Dairesi         2025/1343 E.  ,  2025/2759 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/1689 Esas, 2024/1933 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Türkeli Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.03.2014 Tarihli ve 2014/20 Esas, 2014/51 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı ..., 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi gereğince kısıtlanmış ve annesi ...'in velayeti altında bırakılmıştır.

Veli 04.06.2018 tarihli dilekçesi ile, kısıtlı oğlunun Sosyal Politikalar Bakanlığı Aile Koruma Müdürlüğüne ait bir bakım evine yatırılması için yetki izin ve kararı verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece 20.06.2018 tarihli ek kararla, kısıtlının nüfus kaydındaki adresinin ... Mahkemesi ... Caddesi No:8/1 Arnavutköy/İstanbul olduğu gerekçesiyle kısıtlının yerleşim yeri adresinin değiştirilmesi için izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

B. Gaziosmanpaşa 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.07.2018 Tarihli ve 2018/876 Esas, 2018/860 Karar Sayılı Kararı

Türkeli Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2014/20 Esas, 2014/51 Karar 11/03/2014 tarihli kararı ile ...'ın kısıtlılık altına alındığı kendisinin ...'in velayeti altında bırakıldığı anlaşılmakla vesayet konusunda yeniden karar verilmesine yer olmadığı karar verilmiştir.

C. Türkeli Sulh Hukuk Mahkemesinin 28.03.2024 Tarihli ve 2014/20 Esas, 2014/51 Karar Sayılı Ek Kararı

Veli 25.03.2024 tarihli dilekçesi ile, kısıtlı ile birlikte... Mahallesi 423. Sokak No:28 Gebze/Kocaeli adresine taşındıklarını, bundan sonra burada ikamet edeceklerini, dosyanın Gebze Sulh Hukuk Mahkemelerine gönderilmesini talep etmiştir.

Mahkemece kısıtlının adresinin ... Mahallesi 423. Sokak No:28 Gebze/Kocaeli olarak değiştirilmesi için veliye yetki ve izin kararı verilmesine, mahkemenin yetkisizliğine ve dosyanın Gebze Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

D. Gaziosmanpaşa 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin 10.07.2024Tarihli ve 2018/876 Esas, 2018/860 Karar Sayılı Ek Kararı

Mahkemece, sistem üzerinde yapılan incelemede veli ve kısıtlının yerleşim yeri adresinin ... Mahallesi 4. ... Sokak No:27 İç Kapı No:1 Osmangazi/Bursa olduğunun anlaşıldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

E. Bursa 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin 28.11.2024 Tarihli ve 2024/1689 Esas, 2024/1933 Karar Sayılı Kararı

Vasinin veya vasi adayının herhangi bir adres değişikli talebinin olmadığı, dosyanın resen gönderildiği, bu nedenle Gaziosmanpaşa 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin vesayet makamı olarak yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibi ile ilgilidir.

B. İlgili Hukuk

Vasinin veya vasi adayının herhangi bir adres değişikli talebinin olmadığı, dosyanın resen gönderildiği, bu nedenle Gaziosmanpaşa 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin vesayet makamı olarak yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Kanun’un 405 inci maddesi uyarınca kısıtlanan kısıtlının vesayet dosyasının takibi ile ilgilidir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukuki dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yerinin değişmesi” başlıklı 412 nci maddesi şöyledir:

“Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur.”

C. Değerlendirme

Kısıtlı ya da vasisinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan Türkeli Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın Gaziosmanpaşa Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği, velinin talebinin bakım evine yerleştirmek için izin talebine ilişkin olduğu, kısıtlı hakkında birden fazla vesayet makamı olamayacağı, dosyanın yetkisizlikle Gaziosmanpaşa Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmesine ve karar verildikten sonra dosyadan el çekilmiş olmasına rağmen 28.03.2024 tarihli ek kararla yeniden ele alınarak kısıtlının adresinin Gebze/Kocaeli'ne taşınması için izin ve yetki kararı verildiği öncelikle bu konunun belirlenen vesayet makamınca çözülmesi gerektiği anlaşılmakla vesayet dosyasının takibi ile Türkeli Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; HMK’nın 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Türkeli Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35720, Karar No: 2018/4961, Tarih: 12.03.2018

**9. Hukuk Dairesi         2016/35720 E.  ,  2018/4961 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1- Gerekçeli karar başlığında tüzel kişiliği ve taraf ehliyeti olmayan hastane isminin yazılması T.C. Sağlık Bakanlığınca davaya cevap verilip Bakanlık davada temsil edildiğinden mahallinde düzeltilebilir maddi hata kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

2- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

3- Dosya kapsamına göre; davacı vekili dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığını açıkça belirtmiş, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak talepte bulunmuş, 17/03/2016 harç tarihli dilekçesi ile de davasını ıslah ettiğini bildirmiştir. Bu hali ile eldeki dava kısmi eda külli tespit davası niteliğinde olup kıdem tazminatı dışında kalıp da hükmedilen alacaklar yönünden dava ve ıslah tarihinden itibaren ayrı ayrı faize hükmedilmesi yerine bu alacaklar yönünden dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi hatalı olup bozma nedeni ise de, anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 Sayılı HMK’nun geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK’nun 438/7 maddesi uyarınca aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ:

Hüküm fıkrasının ulusal bayram genel tatil ve yıllık izin ücretlerine ilişkin kısımlarının tamamen çıkarılarak, yerlerine;

"Net 1.657,12 TL ulusal bayram genel tatil alacağından takdiren 1/3 oranında taktiri indirim yapılarak 1.104,74 TL olarak kabulü ile 100,00 TL'sinin dava tarihi olan 06/01/2015 tarihinden, bakiyesinin ıslah tarihi olan 17/03/2016 tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

Net 3.772,37 TL yıllık ücretli izin alacağının 100,00 TL'sinin dava tarihi olan 06/01/2015 tarihinden, bakiyesinin ıslah tarihi olan 17/03/2016 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine," bendlerinin yazılarak hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenlerden Marmara Temizlik Hizmetleri A.Ş.'ye (Yeni Ünvanı: Sümerbank Temizlik Hizmetleri A.Ş.) yükletilmesine, 12/03/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4713, Karar No: 2015/2835, Tarih: 22.04.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4713 E.  ,  2015/2835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, kooperatifin 2008 yılına kadar yönetim kurulunda olan davalının yönetimde olduğu sürece kooperatif ortaklarından toplanan aidat ve paralar ile harcanan paralar arasında açık bir orantısızlık olduğunu, yüklü miktarda aidat toplanmasına rağmen kooperatif inşaatında herhangi bir ilerleme kaydedilmediğini, toplanan paraların harcandığı yerlerin kaydına rastlanmadığını, davalının kooperatife ait defterleri düzgün tutmadığını, tutulan kayıtların da gerçeği yansıtmadığını, usulsüzlüklerin kooperatif aleyhine açılan icra takipleri ve davalar sonucu öğrenildiğini, davalı hakkında bulunulan suç duyurusu neticesinde açılan davanın devam ettiğini, bilançoların gerçeği yansıtmadığını, faturasız ve belgesiz harcamalar yaptığını, kayıtlarda bile gözükmeyen senetleri zamanında ödemeyerek faiz ve avukatlık ücretiyle ödediğini ve kooperatifin zarara uğratıldığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak kaydıyla şimdilik 10.000,00 TL tazminatın faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sorumluluk davasının zarar ve mesul olan kimsenin öğrenildiği tarihten itibaren iki yıl ve her halde zararı doğuran fiilin vukuu tarihinden itibaren beş yıllık zamanaşımına tabi olduğunu, 2004, 2005 ve 2006 yılları için özellikle olmak üzere zamanaşımı süresinin geçtiğini, denetçinin genel kurul karar vermedikçe dava açamayacağını, müvekkilinin tüm genel kurullarda ibra edildiğini, zimmet suçundan açılan davada takipsizlik kararı verildiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.