muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3479, Karar No: 2015/19915, Tarih: 24.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2015/3479 E.  ,  2015/19915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Katılan Hazine vekilinin temyiz talebinin incelenmesinde;

Köye ait yaylaya tecavüz suçunun mağduru köy tüzel kişiliği olup suçtan doğrudan zarar görmeyen ...nin davaya katılma hakkı bulunmadığı cihetle; ... vekilinin temyiz isteğinin CMUK.nun 317. maddesi gereğince oybirliğiyle (REDDİNE),

2- Cumhuriyet Savcısının temyiz talebinin incelenmesine gelince;

TCK.nun 51. maddesi uyarınca adli para cezalarının ertelenemeyeceğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

1- Sanık hakkında verilen kısa süreli hapis cezası ertelenmiş olmasına rağmen TCK.nun 53. maddesinin 4. fıkrasına aykırı olarak aynı maddenin 1. fıkrasında sayılan hak yoksunluklarına hükmedilmesi,

2- Köylünün ortak kullanımında bulunan yaylaya tecavüz suçunun niteliğine göre suçtan doğrudan zarar görmeyen Hazinenin davaya katılma hakkı bulunmadığı gibi, katılan lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanıktan tahsiline karar verilemeyeceğinin gözetilmemesi,

3- Yapılan keşifte sanığın suça konu yere tecavüze devam ettiğinin anlaşılması karşısında, gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 02.11.2011 olduğunun gözetilmemesi,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK.nun 53. maddesinin uygulandığı bölümün ve hazine lehine vekalet ücreti hükme dilmesine ilişkin bölümün çıkarılması ile suç tarihinin 02.11.2011 olarak düzeltilmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 24.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3497, Karar No: 2014/951, Tarih: 27.01.2014

**4. Hukuk Dairesi         2013/3497 E.  ,  2014/951 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mah. Sıf.)

Uyuşmazlık ve temyizin Sermaye Piyasası Kanunu'na dayalı ödünç sözleşmesinden doğan maddi tazminat istemine ilişkin bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Yasası’nın 14. maddesi ve Başkanlar Kurulu kararı uyarınca Yargıtay 11.Hukuk Dairesine aittir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Yargıtay 11.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine 27/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/10780, Karar No: 2024/3854, Tarih: 11.07.2024

**12. Ceza Dairesi         2020/10780 E.  ,  2024/3854 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62, 50/4-1a, 52/4, 53/6. maddesi uyarınca24.300 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, sürücü belgesinin 1 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz istemi; eksik incelemeye,fazla ceza tayin edildiğine, sanığın ehliyetinin 1 yıl geri alınmaması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, 04/08/2014 günü gündüz saat 12.40 sıralarında yerleşim yeri dışında bölünmüş iki şeritli yolda sanık ... idaresinde bulunan otomobil ile seyir halinde iken Sivas ili Koyulhisar ilçesi Akseki Köprüsü mevkiinde virajı alamayarak direksiyon hakimiyetini kaybetmesi neticesinde yolun gidiş istikametine göre sağında bulunan Kelkit Çayı'na uçması şeklinde meydana gelen tek taraflı trafik kazası neticesinde araçtaki yolculardan iki kişinin öldüğü olayda; trafik kazası tespit tutanağında ve mahkeme keşfi ve 06/04/2016 tarihli bilirkişi raporunda kazanın meydana gelmesinde sanık ...'ın 2918 sayılı KYTK'nın 52/1.a maddesinde düzenlenen araçların hızını kavşaklara yaklaşırken dönemeçlere girerken tepe üstlerine yaklaşırken dönemeçleri yollarda ilerlerken yaya geçitlerine hemzemin geçitlere tünellere dar köprü ve menfezlere yaklaşırken yapım ve onarım alanlarına girerken azaltmama kuralını ihlal etmesi nedeniyle kusurlu bulunduğunun tespit edildiği anlaşılmakla tam kusurlu olduğu kabul edilerek sanığın TCK'nın 85/2 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, Şebinkarahisar Ağır Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafi tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24119, Karar No: 2013/14670, Tarih: 28.06.2013

**10. Hukuk Dairesi         2012/24119 E.  ,  2013/14670 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Dava, eksik ödenen aylık miktarının tespiti ve 1000,00 TL fark aylığın tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanunî gerektirici sebeplere ve özellikle; davacı, yaşlılık aylıklarının hesabında 2002 yılında çıkarılan 4847 sayılı kararname ve 2007/8 sayılı genelgeler ile yapılan zamların yansıtılması gerektiğinin tespiti ile, eksik ödenen fark aylıklardan 1000,00 TL’sinin yasal faiziyle tahsilini istemiş olup; Mahkemece, 2002 yılına ilişkin isteğin zamanaşımına uğradığı, 2007 yılına ilişkin isteğinin yerinde olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Talebe göre, aylıklara yapılabilecek zamların, sonraki aylıklara da yansıtılacağı gözetildiğinde, isteğin bir kısmının zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi isabetsizdir.

Davanın yasal dayanaklarından olan ve 08.09.1999 tarihinde yürürlüğe giren 4447 sayılı Kanunun Geçici 4’üncü maddesinde “Bu Kanunun 24’üncü maddesinin yürürlüğe gireceği tarihe kadar, bu Kanunun 16’ncı maddesi ile 506 sayılı Kanuna eklenen Ek 38’inci maddesine göre Sosyal Sigortalar Kurumundan gelir ve aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ile 29’uncu maddesi ile değiştirilen 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre ......tarafından ödenen aylıklarda dönem sonuna kadar yapılan artış oranının, aynı dönemin başında memur aylıklarında yapılan ortalama artış oranının altında kalması halinde, söz konusu ödemeleri aradaki fark kadar artırmaya Bakanlar Kurulunun yetkili olduğu” hükmüne yer verilmiş ve bu yetki Kanununa dayanılarak çıkarılan ve 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararında “4447 sayılı İşsizlik Sigortası Kanunu’na eklenen Geçici 4’üncü maddesine göre; 506 sayılı Kanunun Ek 38’inci

./..

-2-

./..

-2-

maddesine göre..... gelir, emekli ve diğer aylık almakta olanlara yapılan ödemeler ve 1479 sayılı Kanunun 36’ncı maddesinin son fıkrasına göre..... tarafından ödenen emekli ve diğer aylıklarda 01.01.2002 – 31.12.2002 tarihleri arasında yapılan artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında yapılan artış oranından kaynaklanacak fark Aralık ayında hesaplanarak, söz konusu aylık ve ödemelere yansıtılacağı” karara bağlanmış ise de; anılan karar 17.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının 11 ve 12’nci maddeleri ile 01.11.2002 tarihi itibariyle yürürlükten kaldırılarak, 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre gelir ve aylık alanlar için yeni bir artış düzenlemesi yerine sosyal destek ödemesi öngören başka bir düzenleme getirilmiş ve bu düzenleme de kararın 11’inci maddesinde belirtildiği üzere 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe girmiştir.

Objektif hukuk kuralı niteliğindeki bir düzenleyici işlemin yürürlüğe girdikten bir süre sonra baştan itibaren kaldırılması durumunda yürürlükte kaldığı sürede şahıslar yararına kazanılmış hak oluşturabilmesi için, kuralın ilgilisi olan kişi hakkında uygulanmış ve kişiselleştirilmiş olmasının gerekmesine, başka bir deyişle; kazanılmış haktan söz edilebilmesi için bu hakkın yeni düzenlemeden önce yürürlükte olan kurallara göre bütün sonuçlarıyla fiilen elde edilmiş olması veya düzenleyici işlemin başlangıçta yöneldiği belirsiz sayıdaki kişileri hedef alma özelliği somutlaşarak bireysel işleme dönüşmesinin gerekmesine, dava konusu olayda, sonradan yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlük tarihinden itibaren ortadan kaldırılan 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı açısından kişiselleştiğini gösteren bir işlem yapıldığına ilişkin bir bilgi ve belgenin de bulunmadığı gözetildiğinde, davanın tümünün esastan reddi yerine, bir kısmının zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesine ilişkin yanlışlığın sonuca etkili bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle, sonucu itibariyle usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 28.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......
Yargıtay — Esas No: 2012/12978, Karar No: 2012/13413, Tarih: 29.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2012/12978 E.  ,  2012/13413 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 179/3-2,53,63. maddeleri gereğince mahkumiyet.

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosyada mevcut tutanaklarda ve raporlarda sanığın kaç promil alkollü olduğu belirtilmemiş ise de,olaydan yaklaşık bir saat sonra yapılan alkol muayenesinde,sanığın muayeneyi reddettiği,koklamakla ve hareketleri ile alkollü olduğunun tespit edildiği belirtilmiş olup,mahkemede tanık sıfatıyla beyanı alınan ve adli muayene raporunu tanzim eden hekimin alınan beyanında;sanığın aşırı alkollü olduğunu,davranışlarını kontrol edemediğini,bu şekilde ... kullanmanın algılama ,beyin ve koordinasyon bozukluğu sağlayacağından trafik güvenliğini tehlikeye sokacağını belirtmiş olması, tanıklar ... ve ... ın yargılama aşamalarında alınan beyanlarında sanığın olay günü aşırı alkollü olduğunu belirtmiş olmaları sebepleriyle,sanığın samimi ikrarı da göz önüne alınarak sanığın, güvenli sürüş yeteneğini kaybettiği,dolayısıyla sanığın suç kastının yoğunluğu göz önüne alınarak,yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddine ancak,

Sanık hakkında TCK nın 53. maddesi tatbik edilirken aynı maddenin birinci fıkrasının d ve e bentlerindeki hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiği ve sanığın TCK’nın 53. maddenin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğunun, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverilme tarihine kadar” diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” karar verilmek gerektiği gözetilmeden 53. maddenin (3) numaralı fıkrasına aykırılık oluşturulması,

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususların yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK’un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden 53. maddenin uygulanmasına ilişkin paragrafın çıkartılarak yerine “Sanığın 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (a, b, d ve e) bentlerinde belirtilen haklardan aynı yasanın 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (c) bendinde belirtilen haklardan ise, kendi alt soyu açısından aynı yasanın 53/3. maddesi gereğince koşullu salıverilme tarihine kadar, diğer kişiler bakımından 5237 sayılı TCK'nın 53/2. maddesi gereğince hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına” ibaresi eklenmesi ile hükümdeki usul ve kanuna uygun bulunan sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/27042, Karar No: 2016/16160, Tarih: 19.09.2016

**9. Hukuk Dairesi         2016/27042 E.  ,  2016/16160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili kıdem tazminatı,ihbar tazminatı,yıllık izin ücreti,ulusal bayram genel tatil ile bakiye ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalılar vekili özetle; davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalılar vekili yasal süresi içerisinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Anayasa’nın 141’inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297’nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır (Yargıtay 9. Hukuk Dairesi 26.05.2008 gün ve 2007/20517 esas, 2008/12483 karar sayılı ilamı).

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 297’nci maddesi uyarınca, mahkeme kararlarının;

a) Hükmü veren mahkeme ile hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin ad ve soyadları ile sicil numaraları, mahkeme çeşitli sıfatlarla görev yapıyorsa hükmün hangi sıfatla verildiğini,

b) Tarafların ve davaya katılanların kimlikleri ile Türkiye Cumhuriyeti kimlik numarası, varsa kanuni temsilci ve vekillerinin ad ve soyadları ile adreslerini,

c) Tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi,

ç) Hüküm sonucu, yargılama giderleri ile taraflardan alınan avansın harcanmayan kısmının iadesi, varsa kanun yolları ve süresini,

d) Hükmün verildiği tarih ve hâkim veya hâkimlerin ve zabıt kâtibinin imzalarını,

e) Gerekçeli kararın yazıldığı tarihi,

içermesi, hükmün sonuç kısmında, gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi zorunludur. Bu biçim yargıda açıklık ve netlik prensibinin gereğidir. Aksi hal, hükmün infazında zorluklara ve tereddütlere, yargılamanın ve davaların gereksiz yere uzamasına, davanın tarafı bulunan kişi ve kurumların mağduriyetlerine sebebiyet verecek ve Kamu düzeni ve barışını olumsuz yönde etkileyecektir (Hukuk Genel Kurulu - 2007/14-778 E, 2007/611 K, Dairemizin 01.04.2008 gün ve 2007/38353 Esas, 2008/7142 Karar sayılı ilamı).

Mahkemece yapılan yargılama sonunda tarafların iddia ve savunmaları değerlendirilmeden, hangisinin neden dolayı üstün tutulduğuna ilişkin gerekçeler dahi açıklanmadan sadece davacının hizmet süresi ile mevsimlik işçi olarak çalıştığı belirtilip “bilirkişi raporuna itibar edilerek”şeklindeki soyut açıklama ile gerekçesiz olarak hüküm kurulması... Anayasası'nın 141 ve 6100 sayılı HMK'nun 297. maddesine aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5106, Karar No: 2023/5639, Tarih: 22.11.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/5106 E.  ,  2023/5639 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/161 E., 2022/236 K.

KARAR : Davanın kabulüne

Taraflar arasındaki paydaşlar arası ecrimisil davasında verilen karar hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay 8. Hukuk Dairesince Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

1. Davacı vekili, muris ... ...'in 30.12.2009 tarihinde vefat ettiğini, geride davacı ile davalıları mirasçı bıraktığını, 5272 ada 11 parselde bulunan 1, 3, 4 ve 5 numaralı bağımsız bölümlerin muristen kaldığını ve davalıların bu bağımsız bölümlerden kira geliri elde ettiklerini ancak davacının payını vermediklerini belirterek 5.000,00 TL ecrimisil tazminatının 01.11.2010 tarihinden itibaren davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

2. Davacı vekili 30.06.2017 tarihli dilekçesinde; talebini 55.666,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili; davacının davalıları intifadan men etmediğini, dava açılmadan birkaç ay önce 150,00 TL üzerinden kiraya verdiklerini, davacının kabul etmemesi nedeniyle ... süre taşınmazların boş kaldığını, davacının payına düşeni ödemeye hazır olduklarını dile getirmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesi 20.10.2017 tarihli kararında "davanın kabulü ile 5.000,00 TL ecrimisil tazminatının dava tarihinden, 50.666,00TL ecrimisil tazminatının ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine" karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 20.10.2017 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi 06.07.2018 tarihli ve 2018/48 Esas, 2018/809 Karar sayılı ilamında davalılar vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar vermiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 06.07.2018 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin 20.10.2017 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesi 06.07.2018 tarihli ve 2018/48 Esas, 2018/809 Karar sayılı ilamında davalılar vekilinin istinaf talebinin esastan reddine karar vermiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 06.07.2018 tarihli kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

2. Yargıtay 8. Hukuk Dairesinin 24.03.2021 tarihli ve 2018/14434 Esas, 2021/2691 Karar sayılı ilamında ".... keşif sırasında dava konusu 1 No.lu taşınmazın gezilip görüldüğü, büro vasıflı 3, 4 ve 5 No.lu bağımsız bölümlerin kapalı olduğundan gezilip görülemediği, her bir bağımsız bölümün niteliği, kendine özgü yapısı dikkate alınarak bağımsız bölümler gezilmeden hazırlanan bilirkişi raporuna itibar edilerek hüküm kurulmasının doğru olmadığı, ilk dönemde belirlenen ecrimisil miktarına sonraki dönemler için ÜFE artış oranı dikkate alınmadan aylık ecrimisil miktarlarının belirlendiği, bilirkişi raporunun 3. sayfasında 1 No.lu dükkan için tespit edilen aylık ecrimisil miktarı yönünden çelişki bulunduğu davalılar vekilince süresinde bilirkişi raporuna itiraz edilmiş ise de mahkemece itirazlar üzerinde durulmadan hüküm kurulduğu yeniden keşif yapılarak 1, 3, 4 ve 5 No.lu bağımsız bölümlerin dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle ... şartlarda getirebileceği ecrimisil bedelinin, emsal kira sözleşmeleri, taşınmazların büyüklüğü, niteliği ve ... özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayice göre belirlendikten sonra takip eden dönemler için ilk dönemde belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere ecrimisilin tespit edilmesi ve davacının miras payı dikkate alınarak davacıya ödenmesi gereken toplam ecrimisil miktarının belirlenmesi için konusunda uzman bilirkişiden ... rapor almak suretiyle ilk kararı temyiz edenin sıfatı da dikkate alınarak ecrimisile hükmedilmesi gerekirken bundan zuhul ile denetime elverişli olmayan, itiraza uğramış ve itirazları değerlendirilmeyen bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir." gerekçesiyle Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak Mahkeme hükmünün bozulmasına, sair temyiz itirazlarının reddine karar vermiştir.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesince yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; "..davanın kısmen kabulüne, 51.899,00 TL ecrimisil tazminatının ilk 5.000,00TL'lik bölümü için 22.10.2015 tarihinden, kalan 46.899,00 TL'lik bölümü için 30.06.2017 tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine" karar vermiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.