muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/481, Karar No: 2022/10539, Tarih: 14.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/481 E.  ,  2022/10539 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Mustafa Kemalpaşa 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın reddine dair verilen karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM

Davacı dava dilekçesinde özetle; davacının, 15.10.2007 tarihinden itibaren davalıya ait evde; bahçe temizlik işleri, davalının hasta annesine bakıcılık ve 100 adede yakın kedisinin bakım işleri olmak üzere her türlü temizlik ve bakım işlerini yapmak suretiyle çalıştığını, davalı tarafından sigortasının yapılmaması üzerine 01.12.2011-31.05.2014 tarihleri arasında isteğe bağlı Bağ-Kur primlerini ödediğini, 01.05.2014 tarihinde işverence işine son verildiğini ileri sürerek davacının 15.10.2007-01.05.2014 tarihleri arasında davalıya ait iş yerinde çalıştığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II-CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hak düşürücü süre içinde açılmadığını, husumetin yanlış kişiye yöneltildiğini, davacının iddialarının gerçeğe aykırı bulunduğunu, kabulü halinde dahi söz konusu arsanın maliki davalı olmadığından bahçe işlerini yaptığı iddiasının doğruluğu halinde de arsanın maliki ile arasında bir iş sözleşmesi olabileceğinden davalının sorumluluğu bulunmadığını, yine kat mülkiyeti hükümleri gereğince bahçede yapılacak işlerden davalının sorumluluğunun olmadığını, davalının, davacının yengesi olduğunu ve aralarında iş sözleşmesine dayalı bir ilişki bulunmadığını, davacının boş olduğu zamanlarda yardım maksatlı olarak bahçe suladığını, bahçede çıkan otları senede birkaç kez kopardığını, yaptığı bu işlerin iş ilişkisini oluşturmadığını, bahçenin davalıya değil eski eşine ait olduğunu, kedi bakımı konusunda ise davalı ile davacının arasında arasında bir sözleşme ve anlaşma olmadığını, davalının kendisine ait bir kedisi bulunduğunu, davacının, davalının annesine bakıcılık yaptığı iddialarının da gerçeği yansıtmadığını, annesine davalının kendisinin baktığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, hak düşürücü sürenin geçtiğini belirterek reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesince, 'Davanın reddine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesince; Davacının istinaf başvurusunun HMK'nin 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine, karar vermiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davanın hukuki dayanaktan yoksun olduğunu, hak düşürücü sürenin geçtiğini belirterek reddini talep etmiştir.

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesince, 'Davanın reddine karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesince; Davacının istinaf başvurusunun HMK'nin 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine, karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili, bir kısım tanıkların davalının yanında çalıştığı şeklinde beyanların mevcut olduğu, tanık beyanları aleyhe yorumlanarak aleyhe hüküm kurulmasının hatalı olduğu belirtilerek temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davalı işverene ait işyerinde 15.10.2007-01.05.2014 tarihleri arasında hizmet akdine tabi olarak geçtiği ve davalı Kuruma bildirilmediği iddia edilen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davada, dosya kapsamına göre davacının davalıya ait işyerinde çalıştığı sabit görülmekle birlikte, mahkemece yapılan araştırma sonunda varılan kanaatin hatalı olduğu değerlendirilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasa’nın 79. maddesi ile 5510 sayılı Yasa’nın 86. maddesidir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır. 6100 sayılı HMK m. 119/1-e gereğince davacının, iddiasının dayanağı olan bütün vakıaların sıra numarası altında açık özetlerini bildirmek, m. 194 gereğince de taraflar, dayandıkları vakıaları, ispata elverişli şekilde somutlaştırma yükümlülüğü vardır. Tarafların, dayandıkları delilleri ve hangi delilin hangi vakıanın ispatı için gösterildiğini açıkça belirtmeleri zorunludur.

Diğer taraftan 4857 sayılı İş Kanunu'nun 13. maddesinde, işçinin normal haftalık çalışma süresinin, tam süreli iş sözleşmesiyle çalışan emsal işçiye göre önemli ölçüde daha az belirlenmesi durumunda sözleşmenin kısmî süreli iş sözleşmesi olduğu belirtilmiş, 63. maddesinde, genel bakımdan çalışma süresinin haftada en çok 45 saat olduğu, aksi kararlaştırılmamışsa bu sürenin, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanacağı açıklanmıştır. Bu tür hizmet tespiti davalarında tam gün üzerinden veya kısmi zamanlı olarak çalışma olgusunun ortaya konulması önem arz etmekte olup, çalışmanın kısmi zamanlı olduğu anlaşıldığı takdirde günde kaç saat hizmet verildiği ve giderek haftalık ve aylık çalışma süreleri belirlenmeli, sonrasında değinilen 63. madde kapsamında 7,5 saatlik çalışmanın 1 iş gününe karşılık geldiğinden yola çıkılarak hüküm altına alınması gereken aylık çalışma süresi belirlenmelidir.

Somut olayda dosya kapsamından davacının davalı işyerinde çalışması sabit olmakla birlikte kısmi zamanlı çalışma süresi bakımından hizmet olgusu açıklığa kavuşturulmadan hüküm kurulmuştur. Dinlenen tanık beyanları ve dosya kapsamına göre davacının davalıya ait ev iş yerinde haftada birkaç gün çalıştığının belirgin olması karşısında, davacının davalı yanında çalışma niteliğinin süreklilik arz etmemesi gerekçesiyle hizmet akdi unsurlarının olmadığı yönünde değerlendirme hatalı olup, mahkemece kısmi çalışmanın varlığı ve süreleri araştırılarak, davacının kısmi zamanlı çalışma durumunun günlük çalışma saatine göre (4857 sayılı İş Kanununun 63. maddesi gereğince 7.5 saat çalışmanın 1 günlük çalışma hesabı ile) haftalık ve aylık çalışma süresinin kaç gün olduğu açıkça belirlenmeli, işyerinin kapsam, kapasite ve niteliğine göre eylemli çalışmanın var olup olmadığı, sürekli veya kesintili olup olmadığı, hiçbir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde çözümlenip; deliller hep birlikte değerlendirilip takdir edilerek, çalışma olgusu böylece hiç bir kuşku ve duraksamaya yer bırakmayacak biçimde belirlenmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgiliye iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 14.09.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15368, Karar No: 2018/22345, Tarih: 17.10.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/15368 E.  ,  2018/22345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

... ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının bölge müdürü olarak çalışmakta iken ... akdinin feshedildiğini beyan ederek ödenmeyen giyim ücreti, yemek ücreti, büyükşehir tazminat ücreti, izin ücreti ile fazla mesai ücret alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacının giyim ücreti, yemek ücreti, büyükşehir tazminat farkı ücreti, izin ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen alacakların ödendiği varsayılır. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Somut olayda, Mahkemece, davalı tarafından çalışanlarına periyodik olarak büyükşehir tazminat farkı, yemek ücreti ve giyim ücreti ödemesi yapıldığı, bu yöndeki uygulamanın ... şartı haline geldiği, davalı tarafından sunulan bordrolarda tahakkuk ettirilen dönemler dışında söz konusu ücretlerin ödendiği hususunun yazılı belge ile ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Ancak dosya içerisinde bulunan imzasız ücret bordrolarının incelenmesinde; giyim ücreti, yemek ücreti, büyükşehir tazminat farkı ücretine ilişkin tahakkukların bulunduğu, tahakkuk ettirilen tutarların banka kanalı ile davacıya ödendiği anlaşılmıştır. O halde ilgili döneme ait banka kanalı ile ödeme yapılan miktarın hesaplanan alacak kalemlerinden mahsup edilmesi gerekmektedir. Aksi değerlendirme ile davanın kısmen kabulüne karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 17/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/552, Karar No: 2008/624, Tarih: 15.10.2008

**Hukuk Genel Kurulu         2008/12-552 E.  ,  2008/624 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2008

Taraflar arasındaki itirazın kaldırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; İstanbul 6.İcra Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 11.07.2007 gün ve 2007/998-2007/1217 sayılı kararın incelenmesi Davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 12. Hukuk Dairesinin 25.12.2007 gün ve 2007/21326-24014 sayılı ilamı ile ; (...Alacaklı tarafından borçluya çıkartılan hesap kat ihtarı bizzat adı geçene tebliğ edilmiş, 30 günlük sürede borçlu bu ihtara itiraz etmemiştir. Bu durumda hesap kat ihtarındaki asıl alacak miktarı ve talep edilen faiz oranı kesinleşmiştir. İİK.nun 68/b maddesi gereğince süresinde hesap kat ihtarına itiraz edilmemesi durumunda hesap özetinin gerçeğe aykırılığı borç ödendikten sonra genel mahkemede açılacak dava ile ileri sürülebilir. Aynı maddenin 2. bendine göre de itiraz edilmeyen hesap özeti İİK.nun 68. maddesindeki yazılı belgelerden sayılır. Bu durumda mahkemece işin esasının incelenmesi gerekirken borçlu açısından genel mahkemede yargılamayı zorunlu kılan bu husus alacaklı açısından yargılamayı gerektirmediğinden bahisle alacaklının isteminin reddi isabetsizdir...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı/alacaklı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, itirazın kaldırılması istemine ilişkindir.

Davacı Citibank ile davalı asıl borçlu arasında 27.07.2006 tarihli “Citibank Kredi Kartı ve Bireysel Kredi Sözleşmesi” akdedilmiştir. Alacaklı banka 21.11.2006 tarihinde Beyoğlu 7.Noterliğinden kat ihtarını tebliğe çıkarmış; davalı borçluya 23.11.2006 ve 22.11.2006 tarihinde ev ve iş adreslerine ayrı ayrı olmak üzere tebligat gerçekleşmiştir.

25.01.2007 tarihinde alacaklı banka borçlu hakkında ilamsız takibe girişmiş, ödeme emri borçluya iki ayrı adreste olmak üzere 05.02.2007 tarihinde tebliğ edilmiş; borçlu 08.02.2007 tarihinde verdiği dilekçeyle ödeme emrine konu borç miktarı ile faizin tamamına itirazda bulunmuştur.

Takibin durması üzerine alacaklı tarafından eldeki dava icra mahkemesine itirazın kaldırılması ve icra inkar tazminatı istemiyle açılmış; mahkemece talep “davalıya gönderilen hesap kat ihtarnamesi usulüne uygun düzenlenmediğinden, işin halli yargılamayı gerektirdiğinden gerekçesiyle redle sonuçlandırılmıştır.

Davacı/alacaklı banka vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece karar sonuçta “hesap kat ihtarındaki alacak miktarı ve faiz oranı kesinleştiğinden İİK 68 madde anlamında yazılı belge niteliğindeki hesap özeti gözetilerek işin esasının incelenmesi gerektiği” Gerekçesiyle bozulmuş; mahkemece önceki kararda direnilmiş; hükmü alacaklı/davacı banka vekili temyiz etmiştir.

Davacı/alacaklı banka vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece karar sonuçta “hesap kat ihtarındaki alacak miktarı ve faiz oranı kesinleştiğinden İİK 68 madde anlamında yazılı belge niteliğindeki hesap özeti gözetilerek işin esasının incelenmesi gerektiği” Gerekçesiyle bozulmuş; mahkemece önceki kararda direnilmiş; hükmü alacaklı/davacı banka vekili temyiz etmiştir.

Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; Kredi Kartı ve Bireysel Kredi Sözleşmesine dayalı ilamsız takipte borçlunun kat ihtarının tebliğine herhangi bir itirazda bulunmayıp, takibe konu borç miktarı ve faizin tamamına itiraz etmiş olmasına göre, itirazın kaldırılması istemini inceleyen dar yetkili icra mahkemesinin 4077 sayılı Yasanın, 4822 sayılı Yasayla değişik 10 ve 10A maddelerine dayanarak itiraza konu edilmeyen hususları resen inceleme konusu yapıp yapamayacağı ve sonuçta; borçlu açısından genel mahkemede açılarak aydınlanması yargılamayı zorunlu kılan hususların alacaklı yanın itirazın kaldırılması talebine etkisinin ne olacağı noktasında toplanmaktadır.

Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında davaya bakma görevinin Tüketici Mahkemesine ait olduğu yönünde görüşler ileri sürülmüşse de davanın hukuki nitelikçe itirazın kaldırılması olması ve bu dava türüne bakma görevinin yasa gereği İcra Mahkemelerine ait olması karşısında çoğunlukça bu görüş kabul görmemiş; işin esası incelenmiştir.

Alacaklı banka, Kredi Kartı ve Bireysel Kredi Sözleşmesi uyarınca borçluya tüketici kredisi kullandırmış, sözleşmeden kaynaklanan yükümlülüklerin yerine getirilmemesi nedeniyle hesabı kapatarak sözleşmeyi feshetmiş ve Beyoğlu 7.Noterliğinden gönderdiği 21.11.2006 gün ve 32742 yevmiye sayılı kat ihtarnamesi ile hesabı kat etmiştir. Kat ihtarnamesi borçluya 22.11.2006 ve 23.11.2006 tarihlerinde ev ve iş adreslerinde ayrı ayrı olmak üzere tebliğ edilmiş; herhangi bir itiraz ileri sürülmemiştir.

Ödemenin gerçekleşmemesi üzerine borçlu hakkında icra takibine girişilmiş; borçlu süresinde verdiği itiraz dilekçesiyle borcun tamamına ve faize açıkça itirazda bulunmuştur. Eldeki dava bu itirazın kaldırılması istemlidir.

Alacaklının, genel haciz yoluyla başlattığı takibin dayanağı Kredi kartı ve Bireysel Kredi Sözleşmesidir. 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (İİK) 68/b maddesi koşullarında borçluya tebliğ olunan kat ihtarına borçlu, herhangi bir itirazda bulunmamıştır. Durum bu olunca, kat ihtarındaki asıl alacak miktarı ve talep edilen faiz oranı kesinleşmiş; itiraz edilmeyen hesap özeti İİK.68.maddede yazılı belgelerden sayılma niteliğine dönüşmüştür.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 68/b maddesi gereğince süresinde hesap kat ihtarına itiraz edilmemesi durumunda hesap özetinin gerçeğe aykırılığı ancak borç ödendikten sonra genel mahkemede açılacak davada ileri sürülebilir. İcra mahkemesinde görülmekte olan itirazın kaldırılması davasında ise bu hususların değerlendirilmesi olanaklı değildir.

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 68/b maddesi gereğince süresinde hesap kat ihtarına itiraz edilmemesi durumunda hesap özetinin gerçeğe aykırılığı ancak borç ödendikten sonra genel mahkemede açılacak davada ileri sürülebilir. İcra mahkemesinde görülmekte olan itirazın kaldırılması davasında ise bu hususların değerlendirilmesi olanaklı değildir.

Mahkemenin tartışıp, hükmüne dayanak yaptığı 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun hükümlerinin bu davada tartışma yeri bulunmayıp, bu hükümlerin ancak Tüketici Mahkemesine açılacak dava sırasında ele alınıp tartışılması olanaklıdır.

Dar yetkili icra mahkemesinde yapılan itirazın kaldırılması davasına ilişkin yargılamada uygulama yeri olan hüküm yukarıda da açıklandığı üzere 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 68/b maddesidir.

Burada artık mahkemece yapılacak iş; davanın hukuki nitellikçe itirazın kaldırılması olması da gözetilerek, anılan madde koşullarında kesinleşen borcun esasına yapılan itiraz nedenlerini inceleyip, sonuca varmak olmalıdır.

Hal böyle olunca, eldeki davanın bu yasal hüküm çerçevesinde incelenip sonuca bağlanması gereğine işaret eden bozma ilamına uyulması gerekirken, davanın niteliğine uygun düşmeyen gerekçelerle önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.

Açıklanan nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davacı/alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine 15.10.2008 gününde, oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11473, Karar No: 2012/17354, Tarih: 26.06.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/11473 E.  ,  2012/17354 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/186147

MAHKEMESİ : Bulanık Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/02/2009

NUMARASI : 2008/167 (E) ve 2009/99 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında “çatı içinde, şebeke direğinden gelen antikronu yardığı ve buradan başka bir kablo ile eve harici hat alarak” kaçak elektrik kullandığına dair tutanak düzenlenmesi, tutanak düzenleyici tanıkların da tutanağı doğrulamaları, keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda, tutanağa konu kablonun direkten sayaca ek olarak alındığı ancak kaçak kullanımın sözkonusu olmadığının bildirilmesine rağmen, tüketimin kurulu güç ile uyumlu olup olmadığı ve tutanaktan sonraki artış ile ilgili bir değerlendirme yapılmadığının anlaşılması karşısında; tutanaktan sonraki bir yıllık tüketim föyleri de getirtilerek, tutanak öncesi tüketimin kurulu güç ile uyumlu olup olmadığı ve tutanaktan sonra tüketimde belirgin bir artış olup olmadığı konusunda bilirkişiden ek rapor alındıktan sonra, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken; eksik araştırma ve inceleme ile keşif anındaki duruma göre görüş bildiren yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 26/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5738, Karar No: 2019/2560, Tarih: 12.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/5738 E.  ,  2019/2560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İlk derece mahkemesi, davacı kadının TMK m. l66/l'e dayalı açtığı boşanma davasında; davalının davacıya şiddet uyguladığı ve temel ailevi ihtiyaçları karşılamadığı gerekçesiyle boşanmaya sebep olan olaylarda davalı erkeğin tam kusurlu olduğunu kabul ederek boşanma davasının kabulüne karar vermiş, davalı erkeğin istinaf kanun yoluna başvurması üzerine, görevli bölge adliye mahkemesi "Mahkemece boşanmanın sebebi olarak kabul edilen vakıalardan sonra, yani dava açıldıktan sonra, her iki tarafın da 13/11/2015 tarihinde kolluğa verdikleri ifadede boşanma davasından sonra barıştıkları, davacı kadının ailesinin evine gittikleri, bir gün birlikte davacı kadının ailesinin evinde kaldıkları, daha sonra yine tartışma çıktığını beyan ettikleri, davacının dava dilekçesine konu yaptığı vakıalardan sonra eşi ile barışmış olması, bir süre birlikte kalmış olması, davalı kocasını affettiğini, en azından hoşgörüyle karşıladığının kabulü gerektiği, hoşgörü ile karşılanan olaylara dayanılarak boşanmaya karar verilemeyeceği” gerekçesiyle ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davacı kadının boşanma davasının reddine karar vermiştir.

Davacı kadının kolluktaki anlatımına göre, barışma girişiminin başarısızlıkla sonuçlandığı anlaşılmaktadır. Tarafların fiilen ayrılmalarından sonra davacı kadının ailesinin evinde bir araya gelerek barışma girişiminde bulunulmuş olması; af iradesini kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya koyan başka olgu ve deliller bulunmadıkça, önceki olaylardan dolayı davacı kadının eşini affettiği anlamına gelmediği gibi erkeğin davacı kadına yönelik fiziksel şiddetinin süreklilik arz ettiği anlaşılmaktadır. O halde, davalı erkeğin mahkemece kabul edilen ve gerçekleşen kusurlu davranışlarına göre taraflar arasında ortak hayatı temelinden sarsacak derecede ve birliğin devamına imkan vermeyecek nitelikte bir geçimsizlik mevcut ve sabittir. Olayların akışı karşısında davacı kadın dava açmakta haklıdır. Bu şartlar altında eşleri birlikte yaşamaya zorlamanın artık kanunen mümkün görülmemesine göre davanın kabulü ile boşanmaya karar verilecek yerde, yetersiz gerekçe ile davanın reddi doğru bulunmamıştır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 12.03.2019(Salı)