muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13613, Karar No: 2019/12203, Tarih: 30.05.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/13613 E.  ,  2019/12203 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının işçilik alacaklarının ödenmemesi ve maaşının düşürülmesi sebebiyle iş sözleşmesini haklı nedenle sona erdirdiğini belirterek kıdem tazminatı ile birtakım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, alacağının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davacı işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ve bunların hesaplanmasına ilişkin de uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yıllık ücretli izin hakkı ve izin süreleri, 4857 sayılı Yasanın 53. maddesinde şu şekilde düzenlenmiştir:

Madde 53- İşyerinde işe başladığı günden itibaren, deneme süresi de içinde olmak üzere, en az bir yıl çalışmış olan işçilere yıllık ücretli izin verilir.

Yıllık ücretli izin hakkından vazgeçilemez.

Niteliklerinden ötürü bir yıldan az süren mevsimlik veya kampanya işlerinde çalışanlara bu Kanunun yıllık ücretli izinlere ilişkin hükümleri uygulanmaz.

İşçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi, hizmet süresi;

a) Bir yıldan beş yıla kadar (beş yıl dahil) olanlara ondört günden,

b) Beş yıldan fazla onbeş yıldan az olanlara yirmi günden,

c) Onbeş yıl (dahil) ve daha fazla olanlara yirmialtı günden,

Az olamaz. (Ek cümle: 10/09/2014- 6552 / 5 md.) Yer altı işlerinde çalışan işçilerin yıllık ücretli izin süreleri dörder gün arttırılarak uygulanır.

Ancak onsekiz ve daha küçük yaştaki işçilerle elli ve daha yukarı yaştaki işçilere verilecek yıllık ücretli izin süresi yirmi günden az olamaz.

Yıllık izin süreleri iş sözleşmeleri ve toplu iş sözleşmeleri ile artırılabilir.

Somut olayda, davalıya ait işyerinde 1 yıl 11 ay 11 gün çalışan davacı çalışma süresine göre 1 yıllık izin ücretine hak kazanmış olmasına rağmen bilirkişi tarafından hatalı değerlendirilerek 2 yıllık izin ücreti hesaplanmıştır. Bu nedenle hükmün bozulması gerekmektedir.

3-Diğer yandan, taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağının hesaplanmasına ilişkin de uyuşmazlık bulunmaktadır.

Yıllık izin süreleri iş sözleşmeleri ve toplu iş sözleşmeleri ile artırılabilir.

Somut olayda, davalıya ait işyerinde 1 yıl 11 ay 11 gün çalışan davacı çalışma süresine göre 1 yıllık izin ücretine hak kazanmış olmasına rağmen bilirkişi tarafından hatalı değerlendirilerek 2 yıllık izin ücreti hesaplanmıştır. Bu nedenle hükmün bozulması gerekmektedir.

3-Diğer yandan, taraflar arasında davacının fazla çalışma alacağının hesaplanmasına ilişkin de uyuşmazlık bulunmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı, dava dilekçesinde haftanın 6 günü çalıştığını beyan etmiş olmasına rağmen, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının ayda iki kere pazar günü çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Davacının talebi aşılarak yapılan hesaplamaya göre fazla çalışma alacağına hükmedilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6498, Karar No: 2022/10726, Tarih: 14.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6498 E.  ,  2022/10726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk ve Çeşme Sulh Hukuk Mahkemeleri'nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Çeşme Sulh Hukuk Mahkemesi'nce kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu’nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanun’un 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” ve 21/2. maddesine göre de “Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri, bağlı oldukları vesayet makamının bulunduğu yerdir.”

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının İstanbul Anadolu 22. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2021/1629 Esas, 2022/380 Karar sayılı ilamı ile kısıtlandığı anlaşıldığından, vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri de vesayet makamının bulunduğu yer olduğundan uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince İstanbul Anadolu 13. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9748, Karar No: 2016/8125, Tarih: 09.05.2016

**12. Ceza Dairesi         2015/9748 E.  ,  2016/8125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : Sanıklar hakkında 85/1, 62/1, 50/4,1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanıklar müdafileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanık ... bakımından verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... bakımından verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesine gelince;

1-Sanık ... bakımından verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusura ve eksik incelemeye ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... bakımından verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesine gelince;

Sanık ...'a ait olan ve Konya Karatay Belediyesi tarafından tehlike arz etmesi sebebiyle yıkım kararı alınan kerpiç evin yıkımı konusunda sanığın, yıkım işiyle uğraştığını bildiği ve önceden tanıdığı, hakkında taksirle öldürme suçundan beraat kararı verilen Adnan Kılınçoğlu ile, çıkacak molozun verilmesi karşılığında sözlü olarak anlaştıkları, sonrasında Adnan'ın sanık ile görüşerek binanın yıkımını başka arkadaşlarına verdiğini söylediği, kerpiç evin yıkımı işini alanların ise yıkım sonrası çıkacak olan ağaç cinsi malzemelerin alımı karşılığında Adnan ile sözlü olarak anlaşma yapan sanık ... ile müteveffa ... olduğu, müteveffanın yıllardır para karşılığı yıkım işiyle uraştığı ve deneyimli olduğu, olay günü sanık ... ile müteveffanın olay yerindeki kerpiç evin yıkımı ile uğraştıkları sırada, müteveffanın çöken duvardan kaçmak isterken ayağının takılması ve yaklaşık 3 metre yükseklikten düşmesi sonucunda öldüğü dava konusu olayda, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda sanığın yıkım işine başlanılmadan evvel yapının teknik kişilerce incelenip yıkıma başlanılmadan önce alınacak güvenlik önlemlerini belirlememesi ve yıkımın belirli bir plan dahilinde yürütülmemesi, yapının yapı statiği açısından risk taşıyan ve kendiliğinden yıkılma tehlikesi arz eden kısımlarının geçici olarak desteklenmemesi, yıkım işinde çalışan kazalıya baret vb. kişisel koruyucuların verilerek kullandırılmaması, uygun iş organizasyonunun sağlanmaması, yıkım işinde iş güvenliğinin tamamen çalışanların insiyatifine bırakılarak çalışmaların kontrol edilip denetlenmemesi, yıkım işinin hangi esaslara göre hangi önlemler alınarak yapılacağı hakkında bilgilendirilmemesi, bu suretle İş Sağlığı ve Güvenliği Kanunu'nun kaza tarihinde yürürlükte bulunan tüzük ve yönetmeliklerini ihlal etmesi sebebiyle asli kusurlu olduğu belirtilmişse de, sanığın bina yıkımı konusunda çalışma ve tecrübesinin bulunmaması sebebiyle bu işi sözlü anlaşma ile deneyimli olduğunu düşündüğü Adnan'a verdiği, Adnan'ın da yıkım işini diğer sanık ... ve müteveffayaya malzeme karşılığında bıraktığı somut olayda, cezaların şahsiliği prensibinden hareketle dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırı davranışı olmadığı anlaşılan sanığa atfı kabil kusur bulunmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 09/05/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7353, Karar No: 2019/10160, Tarih: 11.11.2019

**8. Hukuk Dairesi         2016/7353 E.  ,  2019/10160 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil (Kadastro Sırasında Tespit Harici Bırakılan Taşınmazın İmar-İhya Ve Kazanmayı Sağlayan Zilyetlik İle Davacı Adına Tescili Talebine Dayanan)

K A R A R

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, kadastro çalışmaları esnasında paftasında tespit harici bırakılan taşınmazın imar-ihya ve kazanmayı sağlayan zilyetlik ile davacı adına tescili isteğine ilişkin olduğuna göre, dosyanın maddi hata ile Dairemize gönderildiği anlaşılmakla Yargıtay Başkanlar Kurulunun 11.01.2019 tarihli ve 1 sayılı kararı ile hazırlanan, 30.01.2019 tarihli ve 2019/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurulunca kabul edilip, 31.01.2019 tarihli ve 30672 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak 01.02.2019 günü yürürlüğe giren Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca, hükme yöneltilen temyiz itirazlarının incelenmesi Yargıtay (16.) Hukuk Dairesinin görevi cümlesinden bulunmakla, dosyanın anılan Daire Başkanlığına gönderilmesi için HUKUK İŞBÖLÜMÜ İNCELEME KURULUNA GÖNDERİLMESİNE, 11.11. 2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/15947, Karar No: 2009/18739, Tarih: 02.11.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/15947 E.  ,  2009/18739 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa 3. Aile Mahkemesi

TARİHİ                  :6.7.2007
Yargıtay — Esas No: 2022/202, Karar No: 2023/9972, Tarih: 13.12.2023

**8. Ceza Dairesi         2022/202 E.  ,  2023/9972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hâkimliği

SAYISI : 2020/3710 Değişik iş

SUÇ : Suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı itirazın reddine ilişkin karar

KANUN YARARINA BOZMA YOLUNA BAŞVURAN: Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 17.07.2020 tarihli ve 2019/219731 Soruşturma, 2020/51489 Karar sayılı kararı ile şüpheli hakkında suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçundan verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı şikayetçi vekili tarafından yapılan itiraza ilişkin İstanbul 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 28.08.2020 tarihli ve 2020/3710 Değişik iş sayılı kararının kesin olarak verildiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 28.10.2021 tarihli ve 2021/1459 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.12.2021 tarihli ve KYB-2021/133803 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 08.12.2021 tarihli ve KYB-2021/133803 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Somut olayda, müşteki şikâyet dilekçesinde özetle, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/48130 soruşturma numaralı dosyasında müştekisi olduğu taksirle yaralama suçundan yürütülen soruşturmada, 15/01/2019 tarihinde tahkikat evrakına başka bir olaya ilişkin görüntünün delil olarak sunulduğunu beyan ederek şüphelinin suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçunu işlediğinin iddia edildiği somut olayda, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonunda, müşteki tarafından yapılan şikayet üzerine aynı iddialara yönelik olarak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/48130 soruşturma numaralı dosyasından soruşturma yürütülerek takipsizlik kararı verildiği, iş bu soruşturmanın mükerrer nitelikte bulunduğundan bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de; mükerrer soruşturmaya esas kabul edilen soruşturma dosyası incelendiğinde; dosyada şüphelilerin Emin Can Ergül ve Hüseyin Yıldırım olduğu, bu soruşturma dosyasında şüpheli ... hakkında yürütülen bir soruşturma olmadığı, müşteki Mustafa Akyüz'ün taksirle yaralanmasına ilişkin soruşturma yürütüldüğü, suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçuna ilişkin bir soruşturma yürütülmediği, bu bağlamda mükerrer soruşturma olmadığı, bununla birlikte mükerrer olduğu kabul edilen önceki soruşturmada müştekinin Marmaray Yenikapı metro istasyonunda yürüyen merdivenleri kullandığı esnada merdivenlerin bir anda ters istikamete hareket etmesi sonucu dengesini kaybettiği ve düşerek yaralandığını beyan ederek şikayetçi olduğu, ancak işbu soruşturma dosyasına konu olayda, müştekinin şikayetinin yaralanma olayına ilişkin değil başka bir olaya ilişkin görüntünün 2019/48130 soruşturma numaralı dosyaya sunularak delillerin gizlendiği hususuna ilişkin olduğu, inceleme konusu İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 17/07/2020 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair karara ilişkin şikayetin ve olayların farklı mahiyette olduğu anlaşılmakla, eksik soruşturmaya ve değerlendirmeye dayalı olarak mükerrer olduğu gerekçesiyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın belirtilen gerekçelerle kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.”

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun’un 160 ncı maddesi uyarınca, bir suçun işlendiği ihbarını alan Cumhuriyet savcısı, delil toplayıp maddi gerçeği araştırmaya başlayarak, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe bulunması halinde, aynı Kanun’un 170 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca iddianame düzenleyip kamu davasını açmakla, yeterli şüphe bulunmaması halinde ise 172 nci madde uyarınca kovuşturmaya yer olmadığına karar vermekle görevli bulunmaktadır. Buna karşın Cumhuriyet savcısının kararına itiraz üzerine Sulh Ceza Hakimliğince Cumhuriyet savcısı tarafından gerekli delillerin toplanmadığı veya araştırmanın olayın özelliğine göre yetersiz kaldığının açıkça anlaşıldığı durumlarda, soruşturmanın eksik yapıldığından bahisle, genişletilmesine gerek görürse bu hususu açıkça belirtmek suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 173 ncü maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca soruşturmanın genişletilmesi kararı vererek, Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir. Cumhuriyet Başsavcılığı belirtilen eksikleri tamamlayıp delilleri topladıktan sonra itirazı incelemek üzere dosyayı yeniden Sulh Ceza Hakimliğine gönderir. Sulh Ceza Hakimi bu kez dosyayı inceleyip itirazı kabul veya reddeder.

2. Öte yandan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 281 inci maddesinin birinci fıkrasında yer alan suç delillerini yok etme, gizleme veya değiştirme suçu "Gerçeğin meydana çıkmasını engellemek amacıyla, bir suçun delillerini yok eden, silen, gizleyen, değiştiren veya bozan kişi, altı aydan beş yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır. Kendi işlediği veya işlenişine iştirak ettiği suçla ilgili olarak kişiye bu fıkra hükmüne göre ceza verilmez." şeklinde düzenlenmiştir.

3. Somut olayda, şikayetçi vekilinin sunmuş olduğu 18.07.2019 havale tarihli dilekçesiyle, şikayetçinin 09.01.2019 günü Yenikapı Metrosundaki yürüyen merdivenlerin birden geri geriye gitmesi sonucu düşüp yaralanmasına ilişkin açılan İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/48130 sayılı soruşturma dosyasına, şüphelinin imzasının bulunduğu ve polis merkezine sunulan 15.01.2019 tarihli yazı ekinde şikayetçi yerine başka bir şahsa ait kamera görüntülerinin gönderildiği ileri sürülerek suç duyurusunda bulunulduğu, suç duyurusu üzerine İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığının 2019/219731 sayılı dosyasından soruşturma açıldığı ancak şikayetçinin yaralanmasına ilişkin eyleme yönelik açılan 2019/48130 sayılı soruşturmada, dosya kapsamında yer alan 08.05.2019 tarihli bilirkişi raporu dikkate alınarak şikayetçinin asli kusurlu olduğunun tespit edildiği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği hususu nazara alınarak 2019/219731 sayılı dosyadan da kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiği, şikayetçi vekilinin itiraz üzerine İstanbul 8.Sulh Ceza Hakimliğince itirazın reddine kesin olarak karar verildiği anlaşılmıştır.

4. Soruşturmayı yürüten İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca şüpheli ile şikayetçinin de beyanının alınması, şikayetçinin bildirdiği tanıkların dinlenmesi, olaya ilişkin kamera görüntülerinin ve 2019/48130 sayılı soruşturma dosyasının aslı ya da onaylı örnekleri getirtilerek inceleme yapılması ile şikayetçinin olay günü kamera görüntülerinde yer alan şahıs olup olmadığı ve başka bir şahsa ilişkin delilin sunulup sunulmadığı araştırılarak, gerekli tüm soruşturma işlemleri yapıldıktan sonra, sonucuna göre süphelinin hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik soruşturma ve hatalı gerekçe ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yapılan itirazın reddedilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

5. Açıklanan nedenlerle, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itiraz üzerine, merciince itirazın kabulü yerine reddine karar verilmesi Kanun’a aykırı olup, kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. İstanbul 8. Sulh Ceza Mahkemesinin, 28.08.2020 tarihli ve 2020/3710 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9199, Karar No: 2025/2732, Tarih: 09.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/9199 E.  ,  2025/2732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1129 E., 2023/1084 K.

SUÇLAR : Nitelikli kasten öldürme ve bu suça yardım etme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin düzeltilerek onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanıklar müdafiilerinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Bakırköy 13. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.04.2023 tarihli ve 2021/93 Esas, 2023/128 Karar sayılı kararı ile,

1. Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-b, 53, 58. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürmeye yardım etme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-b, 39, 53, 58. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hapis cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 28.09.2023 tarihli ve 2023/1129 Esas, 2023/1084 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan Bakanlık vekili ile sanıklar müdafiilerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca, katılan Bakanlık lehine avukatlık ücreti ödenmesine ilişkin ibarenin hükme eklenmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ... ve müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, isnat edilen suçun sabit olmadığına, suç vasfına, haksız tahrike ilişkindir.

2. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; isnat edilen suçun sabit olmadığına, suç vasfına, takdiri nedenle indirim uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE