muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1880, Karar No: 2015/6387, Tarih: 18.05.2015

Zamanaşımı ise borcu ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, doğmuş ve var olan bir hakkın istenebilirliğini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır. Bu nedenle zamanaşımı alacağın varlığını değil, istenebilirliğini ortadan kaldırır. BK. 133 madde zamanaşımını kesen sebepler sayılmış olup bunlardan biri de dava açılmasıdır. Davanın tamamen ıslahında dava baştan beri (dava dilekçesinden itibaren) ıslah edildiği için ıslah edilen kısım içinde davanın açıldığı tarihte zamanaşımı kesilmiş olur.

Kısmi davada ise zamanaşımı yalnızca dava edilen kısım kesilir. Henüz açılmayan (saklı tutulan) ve daha sonra ıslahla arttırılan bölüm için zamanaşımı işlemeye devam eder.

Nitekim 1.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı HMK. 107. maddesinde düzenleme altına alınan belirsiz alacak davası ve tesbit davasında davacının iddianın genişletilmesi yasağı olmadan ve karşı tarafın rızasına ve ıslaha da gerek kalmaksızın talep sonucunun arttırılabileceği kabul edilmiş, maddenin gerekçesinde de bu dava ile ilk dava tarihinde zamanaşımının kesileceği belirtilmiştir.

Aynı Yasanın 109. maddesindeki kısmi davada ise zamanaşımının kesileceği yolunda bir açıklama yoktur.

6100 sayılı Kanunun hazırlanması sırasında görev alan Prof. Hakan Pekcanıtez, Prof. Oğuz Atalay ve Prof. Muhammet Özekes tarafından yayınlanan Hukuk Muhakemeleri Kanunu Hükümlerine göre Medeni Usul Hukuku Kitabının 321. sayfasında “Belirsiz alacak davası açılabilmesinin mümkün olduğu hallerde kısmi dava açmak davacı açısından üç nedenle daha elverişli olmayacaktır. Birincisi kısmi dava açan davacının alacağının geri kalan kısmı için zamanaşımı süresi kesilmemiş olacaktır. Buna karşılık belirsiz alacak davasında zamanaşımı, dava sonunda alacağın tümü için dava tarihinde kesilmiş sayılacaktır. İkinci olarak kısmi dava açan davacı dava sırasında alacağın geri kalan kısmını talep etmek isterse, bunu ancak ıslah ya da karşı tarafın açık rızası ile yapabilecektir...” şeklindeki açıklamaları ile gerek Dairemizin, gerekse HGK'nun önceki içtihatları gibi yeni HMK.da da kısmi dava açılması halinde sadece dava edilen bölüm için zamanaşımının kesileceği yolundaki istikrarlı uygulamanın devam ettirildiği anlaşılmaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, ıslah dilekçesinin verildiği 04/08/2011 tarihinde olay tarihinde yürürlükte bulunan B.K. 60/1 maddesinde öngörülen bir yıllık zamanaşımı süresi dolmuştur. Islahla artırılan bölüm yönünden Dairemiz çoğunluğunun onama kararına katılmıyorum. 04/05/2015

KARŞI OY YAZISI

Dava, ihalenin feshi nedeniyle uğranılan maddi zararın tahsili istemine ilişkindir.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında, ıslah dilekçesinin verildiği 04/08/2011 tarihinde olay tarihinde yürürlükte bulunan B.K. 60/1 maddesinde öngörülen bir yıllık zamanaşımı süresi dolmuştur. Islahla artırılan bölüm yönünden Dairemiz çoğunluğunun onama kararına katılmıyorum. 04/05/2015

KARŞI OY YAZISI

Dava, ihalenin feshi nedeniyle uğranılan maddi zararın tahsili istemine ilişkindir.

Davacı taraf, davalı kurumun icra dosyası kapsamında gerçekleştirdiği ihaleye katıldığını, davalı idarenin borçlusu şirketin Eskişehir, Karacahöyük Köyündeki 3 parsel üzerinde kurulu taşınmazı satın aldıklarını, bu taşınmaza, çeşitli şekilde iyileştirmeler yaptıklarını, ihale masraflarına katlandıklarını belirterek çeşitli kalemlerden oluşan zararlardan toplam 30.000 TL'lik kısmının tahsilini talep etmiş, bilahere 04/08/2011 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 2.287,538 TL'ye yükseltmişdir.

Dava Yasada belirtilen 1 yıllık zamanaşımı süresi içinde açılmış, istem sonucunu artıran ıslah dilekçesi ise 04/08/2011 tarihinde verilmiştir. Islah dilekçesinin verildiği tarihte bir yıllık zamanaşımı süresi geçmiştir. Davalı tarafça süresi içinde zamanaşımı defi ileri sürülmüştür.

Islah, taraflardan birinin yapmış olduğu bir usul işleminin tamamen veya kısmen düzeltilmesidir. Davanın tamamen ıslahı durumunda, dava dilekçesinden itibaren bütün usul işlemleri yapılmamış sayılması gerekir. Kısmı ıslahta talep sonucu kısmen artırılabileceği gibi, dava sebebi (vakıalar) da kısmen değiştirebilir. Gerek kısmı ıslahta, gerekse davanın tamamen ıslahından sonra tarafların yaptığı usul işlemi, teşmil edeceği noktadan itibaren yapılmamış sayılması sonucunu doğurur. Dolayısıyla davanın açıldığı tarihte kesilen zamanaşımı süresinin, ıslahla yenilenen davanın zamanaşımı süresi olarak kabul etmek mümkün değildir. Islah halinde zamanaşımı süresi, ıslah tarihinde kesilmiş olur. Islahla dava sebebi bütünüyle değişmişse artık yeni bir davanın varlığı kabul edileceğinden zamanaşımı süresi de, ıslahın yapıldığı tarihte kesilmiş olacaktır. İstem sonucunu artıran kısmı davadaki ıslahta ise zamanaşımı süresi kısmen artırılan bölüm yönünden yine ıslah tarihinde kesilmiş olacaktır.

Ayrıca HMK'nın 26. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık ilkesi ve 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenme hakkı ve 24. Maddesinde düzenlenen tasarruf ilkesi dikkate alındığında kısmi davada talep edilmeyen bölüm yönünden zamanaşımı süresinin kesildiğini kabul etmek mümkün değildir.

Ayrıca HMK'nın 26. maddesinde düzenlenen taleple bağlılık ilkesi ve 27. maddesinde düzenlenen hukuki dinlenme hakkı ve 24. Maddesinde düzenlenen tasarruf ilkesi dikkate alındığında kısmi davada talep edilmeyen bölüm yönünden zamanaşımı süresinin kesildiğini kabul etmek mümkün değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakacak olursak, dava 11/06/2010 tarihinde açılmış, ihalenin feshine ilişkin karar ise 29/12/2009 tarihinde kesinleşmiştir. Dava konusu yapılan 30.000 TL'lik kısım için, dava süresinde açılmıştır. Kısmi davada dava konusu yapılmayan bölüm için ıslah dilekçesi 04/08/2011 tarihinde verilmiş olup eBK'nın 60. (TBK 72) maddesinde belirtilen bir yıllık zamanaşımı süresi geçtiğinden, ıslah dilekçesi ile talep edilen kısım yönünden talebin zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, davanın kısmen kabulüne ilişkin kararın onanması konusundaki çoğunluk görüşüne katılmıyorum. 04/05/2015
Yargıtay — Esas No: 2018/1664, Karar No: 2018/12069, Tarih: 01.10.2018

**18. Ceza Dairesi         2018/1664 E.  ,  2018/12069 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Hakaret suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Bursa Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 06/07/2017 tarihli ve 2017/53667 soruşturma, 2017/33022 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik yapılan itirazın kabulü ile söz konusu kararın kaldırılmasına dair Bursa 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 11/08/2017 tarihli ve 2017/4034 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “Dosya kapsamına göre, benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 18. Ceza Dairesinin 12/12/2016 tarihli ve 2015/17580 esas, 2016/19026 sayılı ilamında, “TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca, gıyapta hakaret suçunun en az üç kişi ile ihtilat edilerek işlenmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, sanığın müşteki Birgül’ün eşi olan müşteki ...’ın telefonuna mesaj göndererek hakaret etmesi biçimindeki eyleminde ihtilat unsurunun oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine mahkûmiyet kararı verilmesi...hükmün bozulmasına” şeklinde belirtilmesi ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 125/1. maddesinin 2. cümlesinde yer alan "...Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilat ederek işlenmesi gerekir" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanığın üzerine atılı hakaret suçunu müştekinin gıyabında müştekinin annesi Kerime Özdilek’e mesaj göndermek suretiyle işlemesi ve en az üç kişiyle ihtilat etmemesi karşısında, sanığın eyleminin yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” Denilmektedir.

I- Hukuksal Değerlendirme:

5237 sayılı TCK’nın “hakaret” başlıklı 125. maddesinde; “Bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnat eden veya sövmek suretiyle bir kimsenin onur, şeref ve saygınlığına saldıran kişi, üç aydan iki yıla kadar hapis veya adlî para cezası ile cezalandırılır. Mağdurun gıyabında hakaretin cezalandırılabilmesi için fiilin en az üç kişiyle ihtilât ederek işlenmesi gerekir.” hükmü yer almaktadır.

Hakaret suçu mağdurun olmadığı veya mağdurun doğrudan vakıf olamayacağı bir şekilde işlendiğinde gıyapta hakaret suçu oluşmaktadır. Ancak gıyapta hakaret suçunun cezalandırılması için, failin mağdur dışında toplu veya dağınık en az üç kişiyle ihtilat ederek bu suçu işlemesi gerekmektedir. Suçun faili ihtilatı bilerek ve isteyerek gerçekleştirmelidir. İhtilat kişilerle birebir görüşerek gerçekleşebileceği gibi, üç veya daha fazla kişiye mektup göndermek, telefon etmek, SMS veya e-mail göndermek suretiyle de gerçekleştirilebilir. Ancak ihtilat unsurunun gerçekleşmesi için, failin sözleri en az üç kişinin duyabileceği bir ortamda ve şekilde söylemesi yeterli olmayıp, muhatapların bizzat anlamaları ve vakıf olmaları lazımdır.

İnceleme konusu somut olayda; sanık ...’in, müşteki olan eski eşi ...’ün gıyabında, müştekinin annesine sms göndererek müştekiye hakaret ettiği dolayısıyla somut olayda ihtilat unsurunun oluşmadığından dolayı verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın itiraz üzerine Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliği tarafından kaldırılması hukuka aykırı bulunduğundan kanun yararına bozma talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

II- Sonuç ve Karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Bursa 1. Sulh Ceza Hakimliği’nin 11/08/2017 tarihli ve 2017/4034 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- Aynı yasa maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, 01/10/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10498, Karar No: 2018/3182, Tarih: 03.04.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/10498 E.  ,  2018/3182 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

A- Sanık ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

1) Sanığın 23.12.2010 tarihli eylemi hakkında 21.01.2011 tarihli iddianame ile dava açıldığı, 28.01.2011 tarihli eylemi hakkında 25.03.20011 tarihli iddianame ile dava açıldığı, 15.02.2011 tarihli eylemi hakkında 18.03.20011 tarihli iddianame ile dava açıldığı, 14.02.2011 tarihli eylemi hakkında 28.02.20011 tarihli iddianame ile dava açıldığı ve 05.01.2011 tarihli eylemi hakkında 25.01.2011 tarihli iddianameyle temyiz konusu bu davanın açıldığı; mahkeme tarafından sanık hakkında açılan tüm bu davaların temyize konu dosya üzerinde birleştirilmesine karar verildiği ancak sanığın sadece 05.01.2011 tarihli eylemi hakkında mahkûmiyet hükmü kurulduğu, diğer eylemleri hakkında herhangi bir hüküm kurulmadığı anlaşılmakla, sanığın tüm iddianamelere konu eylemlerinin birlikte değerlendirilerek eylemlerinin ayrı suç veya TCK'nın 43. maddesinde düzenlenen zincirleme suç oluşturup oluşturmadığı tartışılıp sonucuna göre sanığın hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde sadece 05.01.2011 tarihli eylemi hakkında hüküm kurulması,

2) Kabule göre; hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanık hakkında bu suç tarihinden önce, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı açılmış, başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu önceki davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA,

B- Sanık ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

1) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

2) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA,

C- Sanık ... hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan verilen mahkûmiyet hükmünün incelenmesi:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

2- Kabule göre; tekerrüre esas alınan ilamın kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ait olduğu da gözetilerek kesinleşme ve infaz tarihlerini gösterir ilamın getirtilerek, tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi, uygulanmaması halinde sanığın kazanılmış hakkı da dikkate alınarak diğer mahkûmiyetlerine ilişkin ilamların getirtilmesi ve sonucuna göre uygulama yapılması yerine eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 03.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6375, Karar No: 2021/6740, Tarih: 01.12.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6375 E.  ,  2021/6740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 12.02.2015 gün ve 2013/431 - 2015/57 sayılı kararı onayan Daire'nin 11.02.2020 gün ve 2018/4234 - 2020/1196 sayılı kararı aleyhinde davacılar ..., ... ve ... vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Mahkemece verilen 12.02.2015 tarihli karardan sonra davacılardan ... vekillerinin 11.05.2015 tarihli dilekçeleri ile anılan davacının vekilliğinden çekildikleri, bildirilen adrese gönderilen vekillikten çekilme dilekçesinin bila tebliğ iade edildiği, Dairemizce belirlenen duruşma gününün davacı ...’ün Mernis adresinde tebliğinin sağlandığı ancak Dairemiz onama ilamının davacıya gönderilmediği anlaşılmıştır. Bu durumda vekillikten çekilme dilekçesi ile Dairemizin 11.02.2020 tarih, 2018/4234 Esas- 2020/1196 Karar sayılı onama ilamının davalı ...’e tebliği ile karar düzeltme süresinin beklenilmesinden sonra her halükarda davacılar ..., ... ve ... vekilinin karar düzeltme dilekçesinin incelenmek üzere iadesi için dosyanın mahalline geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan eksikliğin giderildikten sonra iadesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 01/12/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2051, Karar No: 2017/8184, Tarih: 14.09.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/2051 E.  ,  2017/8184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve taktirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 14/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/972, Karar No: 2010/11565, Tarih: 24.12.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/972 E.  ,  2010/11565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak hukukuna ilişkin davada Bakırköy 6.Sulh Hukuk ve Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, davalının davacıya sattığı 2. el otomobilin ayıplı çıkması nedeniyle alacak istemine ilişkindir.

Bakırköy 6.Sulh Hukuk Mahkemesince, ayıplı oto alım satımının uyuşmazlığı 4077 Sayılı Kanun kapsamına girdiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Bakırköy Tüketici Mahkemesi ise, davalının ticari veya mesleki amaçla satış yapan olmadığı,Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun kapsamı dışında olduğu, gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Tüketici Mahkemesi özel bir mahkemedir ve görevleri 4077 Sayılı Yasadan kaynaklanır.

4077 Sayılı Yasanın 3/f. maddesinde satıcı "kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişiler" olarak tanımlanmıştır.

Somut olayda; davalının 4077 Sayılı Yasanın 3/f maddesi anlamında satıcı olmadığı gibi, uyuşmazlık 2000 model Polo Trendline marka H.Otomobilin ayıplı olduğu iddiası ile 4.303,65 TL. Tazminat istemi ile 2. El otomobil satışından kaynaklanmakta olduğu anlaşılmakla, 4077 Sayılı Yasa kapsamında bulunmayan uyuşmazlığın genel hükümlere göre görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Bakırköy 6.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 24.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.