muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/345, Karar No: 2013/21094, Tarih: 04.09.2013

**8. Ceza Dairesi         2013/345 E.  ,  2013/21094 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : ... olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Beraat

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Çeşmenin yıkılması demirlerinin alınarak götürülmesi ile ilgili olarak gereğinin mahallinde ifası mümkün görülmüştür.

Sanığın, iş makinaları ile katılana ait taşınmaza girerek mevcut çeşmeyi yıkarak kanal açtığı gibi, taşınmazda bir takım işlemler yaparak kullanılmasını engellediği, döktüğü kumları men kararına rağmen kaldırmayıp tecavüzüne devam ettiği, bu suretle ... olmayan yere tecavüz suçunu işlediği sabit olduğu halde, yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 04.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13829, Karar No: 2014/1087, Tarih: 22.01.2014

**14. Hukuk Dairesi         2013/13829 E.  ,  2014/1087 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çekerek Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2011/395-2013/308

DAVACI : H.. T..

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.06.2011 gününde verilen dilekçe ile geçit hakkı istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12.07.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Türk Medeni Kanununun 747. maddesi gereğince geçit hakkı kurulması isteğine ilişkindir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 4372 parsel sayılı taşınmaz lehine 4771 parsel sayılı taşınmaz üzerinden fen bilirkişinin 05.07.2013 tarihli krokisinde A ile gösterilen yerin yol olarak terkinine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davalar ülkemizde arazi düzenlenmesinin sağlıklı bir yapıya kavuşmamış olması ve her taşınmazın yol ihtiyacına cevap verilmemesi nedeniyle zorunlu olarak açılmaktadır. Geçit hakkı verilmesiyle genel yola bağlantısı olmayan veya yolu bulunsa bile bu yol ile ihtiyacı karşılanamayan taşınmazın genel yolla kesintisiz bağlantısı sağlanır. Uygulama ve doktrinde genellikle bunlardan ilkine “mutlak geçit ihtiyacı” veya “geçit yoksunluğu”, ikincisine de “nispi geçit ihtiyacı” ya da “geçit yetersizliği” denilmektedir.

Uygun güzergah saptanırken önemle üzerinde durulması gereken diğer bir yön ise, aleyhine geçit kurulan taşınmaz veya taşınmazlar bölünerek kullanım şekli ve bütünlüğünün bozulmamasıdır. Şayet başka türlü geçit tesisi mümkün değilse bunun gerekçesi kararda açıkça gösterilmelidir.

Dosya içerisindeki pafta sureti ile bilirkişi rapor ve krokilerine göre dava konusu 4372 parsel sayılı taşınmazın, güneyinde bulunan 4374 ve 4375 sayılı parseller arasındaki kadastrol yola cepheli bulunduğu açıkça görülmektedir. 10.05.2013 tarihli inşaat mühendisi bilirkişi raporu ve fotoğrafların incelenmesi sonucunda 4372 sayılı parselin cepheli olduğu kadastrol yolun en dar kesiminin 2.00 m. olduğu, davacının evine 1.20 m. genişliğindeki beton merdiven basamağı ile girilip çıkılabileceği anlaşılmaktadır.

Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre ve komşuluk hukukundan kaynaklanan geçit davalarında uygulanan fedakarlığın denkleştirilmesi ilkesi gereğince bu nitelikteki bir taşınmaz yararına, bir kısmı tapuda kayıtlı bulunmayan alan içinde kalan ve aleyhine hüküm kurulan taşınmazı bölerek yol olarak terkinine şeklinde geçit kurulmasına karar verilemez.

Mahkemece, davacının geçit ihtiyacının bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle kabul hükmü kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece, davacının geçit ihtiyacının bulunmaması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçelerle kabul hükmü kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 22.01.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2578, Karar No: 2011/1457, Tarih: 11.03.2011

**7. Hukuk Dairesi         2010/2578 E.  ,  2011/1457 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında 101 ada 31 parsel sayılı 777.81 m² yüzölçümündeki taşınmaz 4753 sayılı Yasa uyarınca oluşturulan tapu kaydına dayanılarak davalı Hazine adına tespit edilmiş, beyanlar hanesinde ... ve ...'in işgalinde olduğu belirtilmiştir. Davacılar ... ve ... miras yoluyla gelen hakka ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, 101 ada 31 parsel sayılı taşınmazın davacılar ... ve ... adlarına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Taşınmazın bulunduğu bölgede Toprak Komisyonunca 4753 ve 5618 Sayılı Yasalar uyarınca çalışmalar yapılmıştır. Bu çalışmalarda kadastro tespiti sırasında taşınmaza uygulanan ve uyduğu tespit edilen 08.11.1963 tarih ve 437 sayılı tapu kaydı ile taşınmaz davalı Hazine adına tescil edilmiştir. Davalı Hazine'nin tapu kaydının dayanağını teşkil eden 20.07.1963 tarihli belirtmelik tutanağında 20/28 sayılı tevzi parselinin Dursun ...'un icarında olduğu, kanunları uyarınca Hazine'ye intikal ettiği, 1937 tarih 9-16 tahrir sayılı vergi kayıtları ve Ağustos 1927 tarih 1 sayılı tapu kaydı ile Hazine adına kayıtlı olduğu, 1951 yılında köye gelen şahısların Hazine'ye icar ödeyerek kullandığı belirtilmek suretiyle Hazine adına tapu kaydı oluşturulmuştur. Mahkemece, belirtmelik tutanağında uygulanan Ağustos 1927 tarih ve 1 sayılı tapu kaydı tüm tedavülleri varsa haritası ile birlikte getirtilmemiş keşifte uygulanarak varsa haritasına göre, haritası yoksa kaydın “İspiril dağı, Miciç banisi, Haci bal ziyareti ve Nihil” olan hudutları ile gayri sabit hudutlu olması nedeniyle miktarına göre kapsamı belirlenmemiştir. Yine bu tapu kaydının kadastro tespiti sırasında revizyon gördüğü parseller bulunup bulunmadığı, Kadastro Müdürlüğünden de sorularak revizyon görmüş ise dıştan komşu parsellerin kadastro tespit tutanak örnekleri getirtilerek değerlendirilmemiştir. Belirtmelik tutanağında uygulandığı vurgulanan 1937 tarih 9-16 tahrir numaralı vergi kayıtlarının tümü getirtilerek ve tahrir kayıtlarının Hazine adına oluşma nedeni araştırılmamış ve buna ilişkin belgeler de getirtilmemiş, dosyaya getirtilen nüfus kayıt örneğinden belirtmelik bilirkişilerinin ölü olduğu anlaşılmakta ise de belirtmelik tutanağında muhtar ve aza olarak imzası bulunan şahısların ölü olup olmadıkları araştırılmamış, sağ iseler belirtmelik tutanağının içeriği hakkında tanık olarak bilgilerine başvurulmamıştır. Yine belirtmelikte geçen ve taşınmaza zilyet olan şahsın kim olduğu ve icarcı olup olmadığı üzerinde durulmamıştır. Böylesine eksik inceleme ile karar verilemez.

Mahkemece sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle belirtmelik tutanağında uygulanan Hazine adına tapuda kayıtlı Ağustos 1927 tarih ve 1 sayılı tapu kaydının tesisinden itibaren tüm tedavülleri varsa haritası, tapu kaydı revizyon görmüş ise revizyon gördüğü parsellerin kadastro tespit tutanak örnekleri, 1937 tarih 9 ila 16 tahrir sayılı vergi kayıtları ile Hazine adına kayıt edilmesinin nedenini oluşturan oluşum belgeleri, belirtmelikte imzası bulunan tüm muhtar ve azaların nüfus kayıt örnekleri getirtilerek dosyada tüm deliller toplandıktan sonra taşınmaz başında komşu köylerden seçilerek elverdiğince yaşlı, taraflarla akrabalığı olmayan yerel bilirkişiler, taraf tanıkları, belirtmelik ve tespit bilirkişileri ve teknik bilirkişi katılımı ile keşif yapılmalı, keşifte yerel bilirkişiler yardımı ile Ağustos 1927 tarih ve 1 sıra numaralı tapu kaydı uygulanarak, hudutları zeminde tek tek göstertilmeli, gösterilen hudutlar teknik bilirkişiye haritasında işaret ettirilmeli, kaydın haritası varsa kapsamı haritasına göre, haritası yoksa kayıt hudutları gayri sabit olduğundan miktarına göre kapsamı belirlenmeli, tapu kaydı kapsamı belirlenirken söz konusu kaydın revizyon gördüğü parseller nazara alınmalı, aynı şekilde belirtmelikte uygulanan vergi kayıtları da uygulanarak kapsamı belirlenmeli, bu kayıtların Hazine adına oluşum nedeni üzerinde durulmalı, yerel bilirkişi ve tanıklardan taşınmazın geçmişte kim veya kimler tarafından ne suretle ve ne zamandan

beri kullanıldığı, icar ile kullanılıp kullanılmadığı, taşınmazın kanunları uyarınca devlete kalan taşınmazlardan olup olmadığı hususlarında maddi olaylara dayalı ayrıntılı bilgi alınmalı, belirtmelikte imzası bulunan muhtar ve azalar sağ ise belirtmeliğin içeriği hususunda dinlenilmeli, taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime kaldığı hususunda ayrıntılı bilgi alınmalı, teknik bilirkişiden keşfi takibe imkan verir ve uygulanan kayıtların kapsamını gösterir ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmalı, öte yandan davanın dayanağını oluşturan 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 14 maddesi hükmü uyarınca davacı ... adına aynı çalışma alanı içerisinde kayıtsız ve belgesizden başkaca taşınmaz mal tespit edilip edilmediği Tapu Sicil, Kadastro ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorulup saptanmalı, bundan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalı Hazine'nin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 11.03.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/135, Karar No: 2010/1668, Tarih: 24.03.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/135 E.  ,  2010/1668 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden doğan iş bedeli alacağının tahsili için yapılan ilâmsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davalı tarafça işin yapıldığı kabul edilerek ödeme savunmasında bulunulmuş ve ödemeyi kanıtlamak üzere 16.12.2007 tarihli ... imzalı belge ibraz edilmiştir. Davacı, belgeyi imzalayıp veren ...’ın ortağı olmadığını, kendi adına tahsil yetkisinin bulunmadığını ileri sürmüştür. BK’nın 364. maddesi uyarınca sözleşmede aksi kararlaştırılmadıkça iş bedeli teslimde ödeneceğinden bedelin davacı yükleniciye ya da yetkili temsilcisine ödendiğini davalı yasal delillerle kanıtlamak zorundadır. Davalının açık muvafakatı bulunmadığı (HUMK’nın 288-289. maddeleri) gibi yazılı delil başlangıcı niteliğinde bir belge de ibraz edilmediğinden (HUMK’nın 292/I. md.) ödeme savunmasının tanık beyanıyla kanıtlanması, dinlenmiş olsa dahi beyanlarının hükme esas alınması mümkün değildir. Davalının ödeme yaptığı dava dışı Metin’in BK’nın 453. maddesinde belirtilen şekilde yetkili temsilci olduğu kanıtlanamamış, mahkemece adı geçen şahsın yaptığı tahsile davacının icazetinin bulunduğu ve davacı ile Metin arasında davacı adına para tahsilatı yapma yönünde teamülün oluştuğu kabul edilmiş ise de, bu kabulü haklı gösterecek inceleme ve araştırma yapılmamıştır.

Bu durumda mahkemece dava dışı ...’ın davacının çalışanı ve yetkili temsilcisi olup olmadığı SSK ve ticaret sicil kayıtları da getirtilmek suretiyle araştırılıp, davacıya ait defter, kayıt ve belgeler de ibraz ettirildikten sonra dosya üzerinde uzman bilirkişiye Metin’in, BK’nın 32. maddesine göre davacının yetkili temsilcisi olup olmadığı, yetkili temsilci olmamakla birlikte BK’nın 38. maddesi hükmünce ... tarafından gerek davalı gerekse dava dışı şahıslardan yapılan tahsilatlara ve diğer borçlandırma işlemlerine icazet verilip verilmediği (BK. madde 38) konusu incelettirilip alınacak raporla birlikte tüm dosya değerlendirilmek suretiyle davanın sonuçlandırılması gerekirken eksik inceleme ve yanlış değerlendirme sonucu davanın reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 24.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/13198, Karar No: 2020/18343, Tarih: 08.12.2020

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/13198 E.  ,  2020/18343 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Mağdur hakkında ... Devlet Hastanesi Beyin Cerrahi uzmanınca düzenlenen 24.02.2015 tarihli raporda "24.02.2015 tarihi itibariyle Dursun Taban'ın hayati tehlikesi ortadan kalkmış olup tedavisi devam etmektedir. Konuşma bozukluğu, konuşulanları tam anlamama (afazi), sağ kolunda, sağ bacağında kuvvetsizlik, sağ yüz yarımında felç durumu kısmen iyileşmesine rağmen devam etmektedir. Hastada arazların düzelmesi ve kalacak sekellerin belirlenmesi için 6 ay süreye ihtiyaç olup kesin raporu bu süre sonunda verilecektir." denildiği halde kesin raporu alınmadığı anlaşıldığından, mağdurun tüm tedavi evrakları, raporları, film ve grafileri ile birlikte en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevk edilerek, yaralanmasının 5237 sayılı TCK’nin 86 ve 87. maddelerindeki ölçütlere göre niteliği hususunda duraksamaya yer vermeyecek şekilde kesin raporu aldırılarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule ve uygulamaya göre de;

2) Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 25.04.2017 gün, 2015/1167 Esas ve 2017/247 sayılı kararında belirtildiği üzere, sanıklara ve müdafiine ek savunma hakkı tanınmadan, iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin (Pelissier ve Sassi/Fransa, No: 25444/94, P. 67, Sadak ve diğerleri/Türkiye No: 29900/96, 29901/96, 29902/96, 29903/96, 17.07.2001) kararlarında belirtildiği üzere, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin “Adil yargılanma hakkı” başlıklı 6. maddesine, Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın “Hak arama hürriyeti” başlıklı 36. maddesine ve CMK’nin 226. maddesine muhalefet edilerek savunma haklarının kısıtlanması,

3) 5237 sayılı TCK'nin 86/1. maddesi uygulanarak verilen 1 yıl 6 ay hapis cezalarının TCK'nin 87/1-d maddesi uyarınca bir kat artırılması ile 2 yıl 12 ay hapis cezasına çıkartılması gerekirken, artırım sonucu gösterilmeksizin cezaların doğrudan 87/1-d-son maddesi uyarınca 3 yıla çıkartılması suretiyle TCK'nin 61. maddesine aykırı davranılması,

4) Sanıklar hakkında 5237 sayılı TCK'nin 53/1. maddesi uygulanmamış ise de hak yoksunluğu kasıtlı suçlardan verilen hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olup Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı ilamı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanıkların hukuki durumlarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesi ile değişik 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sanıkların kazanılmış haklarının dikkate alınmasına, 08.12.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4666, Karar No: 2020/2012, Tarih: 25.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2018/4666 E.  ,  2020/2012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi'nce verilen 28/04/2016 gün ve 2014/404 - 2016/89 sayılı kararı bozan Daire'nin 20/06/2018 gün ve 2016/11798 - 2018/4630 sayılı kararı aleyhinde davalı TPMK vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisinin 2010/22808 sayılı "OSMANLI ÇİNİ ATÖLYESİ BEKİR ..." ibareli markanın sahibi olduğunu, davalının, bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “OSMANLI ÇİNİ ...” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2011/83311 kod numarasını alan başvurunun ilanı üzerine itirazda bulunulduğunu, itirazın yerinde görülmeyerek reddedildiğini, kararın yeniden incelenmesi talebinin de nihai olarak YİDK tarafından reddedildiğini, davacıların murisi ...’ın 1989 yılında “Osmanlı Çini Atölyesi ...” ismiyle çalışmalarına başlamış olduğunu ancak faaliyetini “Osmanlı Çini” olarak sürdürdüğünü, her iki işletmenin de çini satmakta olduğunu, Osmanlı Çini ibareli ticaret unvanının 1973 yılından itibaren davacıların murisi adına tescilli olduğunu, davalının ...’ın 2010 yılında ölümünden sonra 2011 yılında söz konusu unvanı kendisine mal etmeye çalıştığını, iyi niyete aykırı olduğunu ileri sürerek YİDK kararının iptaline, tescili halinde markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, markalar arasındaki müşterek “Osmanlı çini” ibaresinin ayırt ediciliği olmadığını, markalar arasındaki ayırt ediciliği tesis edecek unsurun ... ve Bekir ... olduğunu, karıştırma ihtimali bulunmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin yaptığı iş ile davacının yaptığı işin kapsamının farklı olduğunu, ticaret siciline tescil ettirmiş olduğu “Osmanlı çini” unvanı ile “Osmanlı Çini Atölyesi Bekir ...” arasında iltibasa neden olacak bir durum olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin yaptığı iş ile davacının yaptığı işin kapsamının farklı olduğunu, ticaret siciline tescil ettirmiş olduğu “Osmanlı çini” unvanı ile “Osmanlı Çini Atölyesi Bekir ...” arasında iltibasa neden olacak bir durum olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, başvuru kapsamındaki çekişmeli mallar ve hizmetlerin makul seviyede bilgilenmiş, özenli ve dikkatli ortalama tüketiciler yönünden, benzer olmadığını, başvuru ile önceki markaların da işitsel, görsel, kavramsal olarak ve genel izlenim itibariyle karıştırılması riski bulunacak düzeyde benzer olmadığı, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b hüküm anlamında tescil engelinin gerçekleşmediği, itiraza mesnet markanın, başlangıçtan itibaren veya kullanımla sonradan kazanılmış yüksek bir ayırt ediciliğinin olduğundan söz edilemeyeceği, başvuruda yer alan ilavelerin çekişmeli mal ve hizmetlerin ortalama tüketicileri bakımından farklı algılanmalarına yeterli olduğu gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar davacılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizce bozulmuştur.

Bu kez davalı TPMK vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı TPMK vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı TPMK vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 38,50 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 477,45 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 25/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/739, Karar No: 2019/7482, Tarih: 25.11.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/739 E.  ,  2019/7482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 13/11/2018 tarih ve 2018/231-2018/406 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı Kurum vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, "İSTANBLUE" ibareli markaların müvekkili adına tescilli olduğunu, davalı ...'nın 2012/48953 sayılı "İSTANBLUE TEMİZLİK" ibareli kötüniyetli marka başvurusuna yaptıkları itirazın YİDK kararıyla nihai olarak reddedildiğini, davalı adına başvurusu yapılan markanın müvekkiline ait marka ile ayırt edilemeyecek derecede benzer olduğunu, tescil halinde iltibasın doğacağını, davalının müvekkilinin markasının tanınmışlığından haksız yarar sağlayacağını, müvekkilinin markasının zarar göreceğini, davalı ile müvekkil arasında bağlantı kurulacağını, müvekkilinin tanınmışlığı nedeniyle diğer mal ve hizmetler yönünden de koruma altında bulunduğunu, mal ve hizmetlerin ilişkili olduğunu ileri sürerek YİDK'nin 2014-M-7377 sayılı kararının iptalini, davalı adına başvurusu yapılan 2012/48953 sayılı markanın tescili halinde hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili, kötüniyet iddiasına ilişkin delillerin müvekkili nezdindeki itiraz aşamasında sunulmadığını, markaların farklı mal ve hizmetleri kapsadığını, 556 sayılı KHK'nin 8/4. maddesindeki şartların oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; markalar kapsamındaki benzer mal ve hizmetlerde karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, davacının markalarının ayırt ediciliğinin kullanım nedeniyle yüksek olduğu, tanınmış marka oldukları, başvuru markasının tescili halinde davacı markasının tanınmışlığından haksız yararlanma ve ayırt edici karakterine zarar verme ihtimalinin bulunduğu, 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesi koşullarının gerçekleştiği, anılan ibarenin kullanımında makul nedenin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne YİDK’nın 2014-M-7377 sayılı kararının iptaline, 2012/48953 sayılı "İSTANBLUE TEMİZLİK" ibareli markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı Kurum vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı Kurum vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.