muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/6102, Karar No: 2018/5387, Tarih: 08.05.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/6102 E.  ,  2018/5387 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, kurumun temizlik işlerinde çalıştırılmak üzere ihale yolu ile hizmet alımları yapıldığını, işi ihale ile alan davalı yüklenici şirketlerin dava dışı işçisi ... tarafından işçi alacaklarının tahsili konulu ... 3. İş Mahkemesinde açılan dava sonucu başlatılan icra takibi neticesinde toplam 16.660,34.-TL'nin davacı tarafından ödendiğini, davalı şirketler ile akdedilen sözleşmeler uyarınca işçilerin her türlü alacaklarından ihaleyi alan yüklenici firmaların sorumlu olacağını ileri sürerek davacı tarafından ödenen meblağın ödeme tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıların sorumluluğu oranında rücuen tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar, davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile davalılardan ... Temizlik Ltd Ştinden 1073,11 TL, ... Nakliyet Ltd. Şti'nden 1247,84 TL, ... Temizlik Ltd. Şti'nden 1084,78 TL, ... Tur Ltd. Şti'nden 2170,83 TL, ... Nakliyat LTD ŞTİ'nden 2409,86 TL, ... Gıda Ltd. Şti'nden 240,67 TL, ...'ten 103,15 TL, alacağın davalılardan dava tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte ayrı ayrı alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş; hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, asıl işveren davacının, davalı şirketler tarafından çalıştırılan işçinin açmış olduğu dava sonrasında ödemek zorunda kaldığı miktarın rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Dava konusu olayda davacı ile davalılar arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi mevcut olup asıl ve alt işveren arasındaki ilişkide Borçlar Kanunu ve sözleşme hukuku esas alınacağından, uyuşmazlığın taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine göre çözümlenmesi gereklidir. Alacaklıya karşı müteselsilen sorumlu olan borçlular, kendi aralarındaki iç ilişkide, bu husustaki nihai sorumluluğun hangi tarafa ait olduğu konusunda bir anlaşma yapabilirler. Nitekim 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 167. (Mülga Borçlar Kanunu’nun 146.) maddesinde düzenlenen, “Aksi karalaştırılmadıkça veya borçlular arasındaki hukuki ilişkinin niteliğinden anlaşılmadıkça, borçlulardan her biri, alacaklıya yapılan ifadan, birbirlerine karşı eşit paylarla sorumludurlar. Kendisine düşen paydan fazla ifada bulunan borçlunun, ödediği fazla miktarı diğer borçlulardan isteme hakkı vardır.” şeklindeki hükümde de, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ifadan birbirlerine karşı genel olarak eşit paylarla sorumlu oldukları, ancak bunun aksinin kararlaştırılabileceği de açıkça belirtilmiştir.

İşte müteselsilen sorumlu olan borçlular arasındaki iç ilişkide, bu konudaki sorumluluğun tamamen borçlulardan birine ait olacağı yönünde bir sözleşme yapılmış ise, tarafların serbest iradeleriyle düzenlemiş oldukları sözleşme hükümleri kendilerini bağlayacağından, dış ilişkide kanundan doğan teselsül gereğince borcu ... olan müteselsil borçlunun, ödediği miktarın iç ilişkide borcun nihai yükümlüsü olan borçludan rücuen tahsilini talep edebileceği kabul edilmelidir.

Bu açıklamalardan sonra somut olaya bakıldığında; Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporu ile, taraflar arasındaki sözleşmelerde işçilik haklarından hangi tarafın sorumlu olacağı hakkında belirleyici bir hüküm olmadığından B.K. hükümleri gereğince sorumluluğun yarı yarıya paylaştırılması gerektiği mütalaası verilmiş ve davalıların sorumlu olduğu tutarlar buna göre hesap edilmiştir. Oysa taraflar arasında akdedilen sözleşmelerde yüklenicinin istihdam ettiği işçinin işvereninin, muhatabının ve sorumlusunun yüklenici olduğu ve idarenin kesinlikle işveren, muhatap ve sorumlu olmayacağı hüküm altına alınmıştır. Bu halde, Dava dışı işçinin çalışmış olduğu her bir alt işveren dönemine isabet eden işçilik alacaklarının tamamından ilgili olan alt işveren kendi dönemiyle sınırlı olarak sorumlu olacaktır. Burada sorumluluk kalemleri belirlenirken; feshe bağlı bir hak olan ihbar tazminatından, diğer işverenler sorumlu olmayıp, sadece son işverenin sorumlu olduğu, başka bir ifadeyle davacı üst işverenin, dava dışı işçiye ... olduğu ihbar tazminatını ancak son işverenden rücuen tahsilini talep edebileceği ve bunun dışındaki tüm işçilik alacaklarından ise, işçinin çalışmış olduğu davalı alt işverenler, davacı üst işverene karşı, kendi dönemleriyle sınırlı olmak üzere ve fakat yarı oranında değil tam olarak sorumlu olacağı hususu göz ardı edilerek, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 08/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2677, Karar No: 2015/2572, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2677 E.  ,  2015/2572 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/6603, Karar No: 2017/791, Tarih: 13.03.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/6603 E.  ,  2017/791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kabulüne, birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Asıl davada davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahibi arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapıldığını, sözleşmenin 17. maddesine göre müvekkilinin arsa sahibine 4 adet dairenin teslimi sırasında ödemesi gereken 60.000,00 TL borcunu aynı tarihte ödemeyerek edim yükümlülüğünü yerine getirmediğini, 3 ay gecikmeli olarak işbu borcun ancak 40.000,00 TL'sinin ödendiğini, bakiye 20.000,00 TL'nin ödenmesi için davalıya ihtarname keşide edildiğini, davalının ise sadece 40.000,00 TL ödeme yaptığını kabul ederek temerrüde düştüğünü, ihtara rağmen ödenmeyen kısım için davalı aleyhine girişilen icra takibinin haksız itirazı üzerine durdurulduğunu ileri sürerek, itirazın iptali ile icra inkâr tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Birleşen davada davacı vekili, davalı yüklenicinin müvekkiline teslim etmiş olduğu 4 adet dairenin, diğer arsa sahiplerine teslim edilmiş olan dairelere göre eksikli olduğunu, eksik işlerin davalıya ihtar edilmesine rağmen giderilmediğini ileri sürerek, şimdilik 10.000,00 TL'nin temerrüt faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, yüklenicinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca inşaatı tamamladığı, davalının sözleşmede belirtilen 60.000,00 TL'nin 40.000,00 TL'sini 15.05.2012 tarihinde davacıya ödediği, 20.000,00 TL'sini ise eksik yapılan inşaat işleri nedeniyle ödemekten kaçındığı, zira inşaatın sözleşmeye uygun şekilde eksiksiz teslim edilmiş olduğunun bilirkişi raporu ile tespit edildiği, bu itibarla arsa sahibinin yükleniciden herhangi bir alacağının bulunmadığı ve dolayısıyla da itirazında haksız olduğu, icra takibinde talep edilen faizinde yerinde olduğu gerekçesiyle, asıl davanın kabulü ile birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/27975, Karar No: 2017/14703, Tarih: 27.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/27975 E.  ,  2017/14703 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Suça sürüklenen çocuk ...’nın müştekiler ... ve ...’a yönelik mala zarar verme suçu yönünden kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ...’nın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca ayrı ayrı REDDİNE,

II)Suça sürüklenen çocuk ...’nın müştekilere yönelik işyeri dokunulmazlığının ihlali suçu yönünden kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında tüm müştekilere yönelik hırsızlık suçları yönünden kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müşteki ...’ın züccaciye dükkanından 20,00-25,00 TL tutarında bozuk para, müşteki ...’ın etli ekmek fırınından 4,00 TL bozuk para ve müşteki ...’ın pastane olarak işlettiği iş yerinden 100,00 TL tutarında para çalan suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 27/11/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/34661, Karar No: 2017/6947, Tarih: 28.09.2017

**7. Ceza Dairesi         2014/34661 E.  ,  2017/6947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere, sanık ... hakkında erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan zarar gören, yargılamaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunan ...'... gıyabi kararın usulüne uygun olarak tebliğinden sonra kararın ... tarafından temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 28/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2835, Karar No: 2010/4534, Tarih: 17.02.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/2835 E.  ,  2010/4534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tarafların aynı sokakta aynı ticari faaliyetle uğraşmaları nedeniyle aralarında önceye dayalı husumet olduğu, olay günü sanığın katılana aynı gün içinde üç kez “tipsiz, şerefsiz, alçak “ şeklinde hakaret ettiğinin iddia edildiği olayda, iddia tanıkları Mehmet ... Akgül, Yusuf ... ve ...’nın benzer mahiyetteki ifadelerinde, olay günü Cuma pazarı olduğunu, Cuma günleri katılanla birlikte genellikle pazarı gezdiklerini, bu nedenle katılanı işyerinin önünde beklerken, katılanın elindeki yufkaları imalathaneden işyerine getirirken sanığın katılana şerefsiz tipsiz dediğini, dükkandan dönerken de aynı sözleri söylediğini belirtmeleri ve katılanın işyerinde çalışan tanık ...’ın beyanında “dışardan ses geliyordu, katılanın annesi katılana sen ona uyma, zaten davalıyız, haksız duruma düşmeyelim diyordu, katılan dükkana geldiğinde ne olduğunu sordum, sorma abi, babası tekrar sordu, sen ona uyma git şikayetçi ol dedi, katılan yufkayı dükkana götürürken sanığın, pislikler şeklinde hakaret ettiğini duydum” şeklindeki hayatın olağan akışına uygun ve birbirine uyum gösteren beyanlarıyla sanığa atılı hakaret suçu sübut bulduğu tanıklarının bazı sözleri duymadıklarını belirtmelerinin de çelişki oluşturmadığı da dikkate alındığında hakaret suçundan mahkumiyeti yerine, sanığın eşi ve yanında çalışan işçileri olan savunma tanıklarının sanığın olay günü dükkandan hiç dışarı çıkmadığı ve atılı suçu işlemediği şeklindeki sanığı kurtarmaya yönelik anlatımları ile iddia tanıklarının beyanları arasında çelişki bulunduğu şeklindeki yasal olmayan gerekçeyle sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi olarak BOZULMASINA, 17.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/12725, Karar No: 2009/15790, Tarih: 27.10.2009

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/12725 E.  ,  2009/15790 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında, dava konusu ... Köyü 251 ada 2 parsel sayılı taşınmaz, tarla niteliğinde davalı adına tespit edilmiştir.

Davacı HAZİNE, çekişmeli taşınmazın özel mülkiyete konu teşkil etmeyen, Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu ileri sürerek Hazine adına tescili istemiyle dava açmış, davacılar ... VE ARKADAŞLARININ dava konusu taşınmazın miras bırakan dedeleri ... ...'ten kendilerine intikal ettiği, eklemeli zamanaşımı zilyetliği ile ... oldukları iddiasıyla açtıkları dava ile arada hukuki ve fiili bağlantı bulunduğu nedeniyle birleştirilmiştir

Mahkemece Hazine dışındaki davacıların davasının REDDİNE, Hazinenin davasının KABULÜNE, dava konusu taşınmazın HAZİNE adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 10/06/2005 tarihinde ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişiler tarafından yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada, çekişmeli taşınmazın taşlık niteliğinde, üzerinde ekonomik amacına uygun ve tarımsal üretime elverişli hale getirmeye yönelik imar ve ihya işleminin yapılmadığının anlaşıldığına, bu hali ile 3402 sayılı Kadastro Yasasının 14 ve 17.maddelerine göre imar ve ihyaya dayalı zilyetlikle kazanma şartlarının davalı ve davacı gerçek kişiler yararına oluşmadığı belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 27.10.2009 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2122, Karar No: 2009/3403, Tarih: 19.03.2009

**1. Hukuk Dairesi         2009/2122 E.  ,  2009/3403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BALA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/07/2007

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, miras bırakanı A.R.’nın kız çocuklarına miras kalmasını önlemek ve taşınmazlarının erkek çocuklarına intikalini sağlamak amacıyla dava konusu taşınmazlarını aracı kişi olan M.S.’e sattığını, onunda taşınmazları davalıya temlik ettiğini, tüm bu temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğunu ileri sürerek miras payı oranında tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalı, bir kısım taşınmazları bizzat maliklerinden satın aldığını miras bırakanla bir ilgisinin bulunmadığını, bir kısmını ise A.S.ten bedeli karşılığı edindiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalıya yapılan bir kısım temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabul kısmen reddine karar verilmiştir.

Karar, taraf vekilleri tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi . ..raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden toplanan delillerden, miras bırakan A.R.kabul kapsamına alınan 529, 530, 949,959 ve 960 parsel sayılı taşınmazlarını aracı kişiler kullanmak suretiyle davalı oğlu A. E..’a temlik ettiği, bu temliklerin mirasçıdan mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu mahkemece belirlenmek suretiyle anılan parseller bakımından davanın kabulüne, öte yandan  dava konusu 528, 604, 605, 610, 913 parsel sayılı taşınmazların miras bırakanla bir ilgisinin bulunmadığı, dava dışı kişilerden satın alınmak suretiyle davalı adına kayıt ve tescil edildiğinin saptanması suretiyle anılan parseller bakımında da davanın reddine karar verilmiş olması kural olarak doğrudur.Tarafların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir.Reddine.

Ancak, dava konusu 912 parsel sayılı taşınmazın miras bırakan A.R. E.tarafından 22.5.1992 tarihinde satış suretiyle dava dışı oğlu V.’a temlik edildiği, V. tarafından da 25.1.21994 tarihinde aynı şekilde oğlu F.E.’a devredildiği, F.’inde 26.8.1999 tarihinde davalı A.E.’a sattığı gözetildiğinde anılan taşınmazın da miras bırakan tarafından mirasçıdan mal kaçırmak amacıyla ve muvazaalı olarak ve bu olguyu bilebilecek durumda olan yakınlarını aracı kılmak suretiyle davalı oğluna temlik ettiği görülmektedir.Anılan taşınmaz bakımından da davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Kabule göre de, davanın kısmen kabulüne karar verilmesine rağmen davacının talebi doğrultusunda miras payı oranında kabul kapsamına alınan tapuların iptal ve tesciline karar verilmemiş olması doğru olmadığı gibi eksik harç ikmal edilmediği halde ve davada pay oranında iptal tescil istenildiği gözetilerek iptal edilecek taşınmazların dava dilekçesinde gösterilen değer üzerinden davacının miras payının değeri dikkate alınmak suretiyle ve tayin olunacak ücretin maktu ücretten az olamayacağı kuralıda gözetilerek avukatlık parasına hükmedilmesi gerekirken, taşınmazların keşfen belirlenen değerleri üzerinden taraflar yararına kabul ve red edilen tüm taşınmazların tamamının değerleri üzerinden fazla avukatlık ücretine karar verilmiş olması da doğru değildir.

Hal böyle olunca, tarafların değinilen yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlere hasren HUMK’nun 428. md. gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.3.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.