muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/5100, Karar No: 2009/4848, Tarih: 30.06.2009

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere göre, davacı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir. Ancak, dava kooperatif üyeliğinin tespiti istemine ilişkin olup, oda kayıtları ve üzerlerine kayıtlı araç olması nedeniyle esasen hakkındaki dava reddedilen davacı ...’in üyelik şartlarına sahip olduğuna ve taşıma işiyle ilgilendiğine ilişkin deliller dosyaya sunulmuştur. Kooperatif ana sözleşmesinin 10. maddesine göre, bu davacının üye olmasına engel teşkil edecek bir husus bulunmadığı gibi anılan maddede yöneticilerin kardeşlerinin kooperatif ortağı olamayacağına ilişkin bir düzenleme de yoktur. Bunun yanında, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda TTK'nun 332. maddesi hükmüne dayanılmış ise de; yerleşmiş Yargıtay uygulamaları doğrultusunda, bu madde kapsamında yer alan menfaat kavramının dar yorumlanması gereklidir. Kooperatiflerde açık kapı ilkesi gereği üyelik şartları taşıyanların kabul edilmeleri esastır. Bu bağlamda, taşıma kooperatiflerinde akrabalık ilişkisi olan kişilerin birlikte kooperatif üyesi olmaları mümkündür. Ayrıca alınan bilirkişi raporları arasında da çelişki bulunmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece bilirkişi raporları arasındaki çelişki giderilmek ve açık kapı ilkesi dikkate alınmak suretiyle TTK'nun 332. maddesi bu kapsamda değerlendirilmeli, davacı ...’in durumu buna göre belirlenmelidir. Eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi ve vekâlet ücretine hükmedilmesi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 30.06.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11695, Karar No: 2019/4793, Tarih: 23.09.2019

**1. Hukuk Dairesi         2016/11695 E.  ,  2019/4793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ehliyetsizlik ve muris muvazaası hukuksal nedenlerine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar, mirasbırakan babaları ...'ın 108 ada 75 parsel ile 1967 parsel sayılı taşınmazını satış suretiyle dava dışı oğlu ...'e, ...'in de mirasbırakanın kızı olan davalı ...’ya satış yolu ile devrettiğini, devir işleminin gerçekleştiği tarihte mirasbırakanın ehliyetsiz olduğunu, ayrıca temliklerin mal kaçırma amaçlı, bedelsiz ve muvaazaalı olduğunu ileri sürerek tapu kayıtlarının iptali ile miras payları oranında adlarına tescilini istemişlerdir.

Davalı, iddiaların doğru olmadığını, 2001 yılında felç geçiren ve yatalak olan mirasbırakana ilk önce dava dışı kardeşi ...’in bakmaya başladığını ancak bakmakta zorlanması sebebiyle sonrasında mirasbırakana ölene kadar kendisinin en iyi şekilde baktığını, taşınmazların adına devredilmesine davacıların da muvafakat ettiğini, temlikin minnet duygusuyla yapıldığını, mal kaçırma amacının ve muvazaanın olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece temliklerin mal kaçırma amaçlı ve muvazaalı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin verilen karar Dairece, "...Somut olayda; ehliyetsizlik iddiası yönünden yukarıda değinilen ilke ve düzenlemeler kapsamında bir araştırma yapılmış değildir. O halde, hukuki ehliyetsizliğin kamu düzeni ile ilgili olduğu gözetilerek önemine binaen öncelikle incelenmesi, tarafların bu yönde bildirecekleri tüm delillerin toplanması, varsa miras bırakana ait sağlık kurulu raporları, hasta müşahade kağıtları, reçeteler vs. istenmesi, tüm dosyanın 2659 sayılı Yasanın 7 ve 16. maddeleri hükümleri gereğince Adli Tıp Kurumuna gönderilmesi, akit tarihinde miras bırakanın ehliyetli olup olmadığı yönünde raporunun alınması, ondan sonra varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken, noksan soruşturma ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir." gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda davanın kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. Maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun(HMK) 190. Maddesinde, "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."; 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun(TMK) 6. maddesinde, "Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür." şeklinde yer alan hükümlerle, açılmış bir davada ispat yükünün kural olarak davacıya yüklendiği tartışmasızdır.

Somut olaya gelince, Adli Tıp Kurumu 4. İhtisas Kurulundan alınan rapor neticesinde mirasbırakanın akit tarihinde ehliyetli olduğu saptanmıştır. Ne var ki, dinlenen tanık beyanlarından muvazaa olgusunun varlığı saptanamamış, temlikin muvazaalı olarak ve mal kaçırma kastı ile yapıldığı iddiası kanıtlanmış değildir.

Hal böyle olunca, davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının yerinde bulunan temyiz itirazlarının kabulü ile, hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan harcın temyiz edene geri verilmesine, 23/09/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12249, Karar No: 2013/17314, Tarih: 20.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2012/12249 E.  ,  2013/17314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : TCK'nun 203/1, 62/1, 52/4. maddeleri uyarınca 3.000 TL Adli Para Cezası, CMK'nun 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına

I-) Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi

olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. …Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında, Sakarya ilinde, özelleştirme uygulamaları neticesi elektirik dağıtım ve satışının Akcez Enerji Yatırımları Sanayi ve Ticaret A.Ş'ye hangi tarihte devredildiği, mühürleme işlemini hangi kuruluşun yaptığı araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

II-) Kabule göre de;

CMK'nun 231. maddesinin 5 ve 6. maddelerinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için;

a)Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması,

b)Mahkemece sanığın kişilik özellikleri itibariyle ve duruşmadaki tutum ve davranışlarına göre yeniden suç işlemeyeceği yönünde kanaate varılması,

c)Suçun işlenmesiyle oluşan mağdur ve kamunun zararının, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle giderilmesi gerekir.

II-) Kabule göre de;

CMK'nun 231. maddesinin 5 ve 6. maddelerinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için;

a)Sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması,

b)Mahkemece sanığın kişilik özellikleri itibariyle ve duruşmadaki tutum ve davranışlarına göre yeniden suç işlemeyeceği yönünde kanaate varılması,

c)Suçun işlenmesiyle oluşan mağdur ve kamunun zararının, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle giderilmesi gerekir.

Görüleceği üzere, maddede belirtilen objektif ve subjektif koşullardan ilki objektif koşul olup, sanığın daha önceden kasıtlı suçtan mahkum olmamış bulunması gerekmektedir. Sanık daha önce işlediği kasıtlı bir suç nedeniyle mahkum olmuş ise; bu mahkumiyet kararının verildiği tarihten itibaren işlediği yeni suçla ilgili hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına olanak bulunmamaktadır. Kuşkusuz, önceki mahkumiyetin bu sonucu doğurabilmesi için, sonraki suçla ilgili karar verilmeden önce kesinleşmiş olması gerekir. Anılan Yasa maddesinde açıkça “hükmün açıklanmasının geri bırakılması, kurulan hükmün sanık hakkında hukuki sonuç doğurmamasını ifade eder” denildiğine göre daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı, niteliği itibariyle “kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması” şartını ihlal ettiği söylenemez.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Sanık hakkında, daha önce başka suçtan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair verilen karar esas alınarak “kasıtlı bir suçtan mahkumiyetine karar verilmiş olması dikkate alınarak yasal şartları oluşmadığından” şeklindeki yasal olmayan yetersiz gerekçeye dayanılarak 5728 sayılı Yasa ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26281, Karar No: 2012/27770, Tarih: 12.11.2012

**7. Ceza Dairesi         2012/26281 E.  ,  2012/27770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bakaya kalıp 7 günden sonra 3 ay içinde gelmek

HÜKÜM : Hükümlülüğüne

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

19.10.2010 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü yasal süresinden sonra 14.01.2011 günü temyiz eden sanığın temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE, 12.11.2012 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24423, Karar No: 2012/24267, Tarih: 31.10.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/24423 E.  ,  2012/24267 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı mimar olduğunu, davalının taşınmazına inşaat yapılması konusunda anlaştıklarını, resmi kurumlarda her türlü evrakın alınması ve harçların yatırılması, belediyeden ruhsat alınması ve ... takibi yapılması, kadastro müdürlüğü ve tapudan kat irtifakı ve cins değişikliği yaptırma, belediyeden kullanma izni ve genel iskan alma ve bilumum resmi dairelerde davalıyı temsil etmek üzere Beyoğlu 17.Noterliği'nde düzenlenen 19.06.2009 tarih 13011 yevmiye sayılı vekaletname verildiğini, davalının SS ... Evleri Konut Yapı Kooperatifi ile 31/08/2009 tarihli kat karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, sözleşmeye göre inşaatın 24 ay içinde teslim edilmesi gerektiğini, inşaat işlemleri için davalıya ödemeler yapıldığını, bütün vekalet, anlaşma, talimat ve taahhütlere rağmen inşaat yapım işini başka bir firmaya yaptırma konusunda davalının anlaştığını, haksız olarak azlettiğini belirterek, 30.000 TL manevi, 10.000 TL maddi olmak üzere toplam 40.000.00 TL tazminat istemiştir.

Davalı, HUMK' nun 9. maddesine göre ikametgahının ... ...'de olması sebebiyle yetki itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, mahkemenin yetkisizliği nedeniyle dava dilekçesinin reddine, dosyanın ... Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

HMK'nın 9. maddesi gereğince bir davada genel yetkili 2012/24423-24267

mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir.Ayrıca BK.' nun 89.maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda para borcu alacaklının ikametgahında ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Dolayısıyla dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. Somut uyuşmazlıkta para borcunun ifa yeri alacaklının ikametgahı ...'dir. Öyle olunca, alacaklının ikametgahı ve sözleşmenin ifa edileceği ...' de dava açılabilir. Bu durumda davanın yetkili mahkemede açıldığının kabulü ile işin esasına girilerek uyuşmazlığın çözülmesi gerekirken yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 31.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8270, Karar No: 2023/17142, Tarih: 12.04.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/8270 E.  ,  2023/17142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu ... Asliye Ceza Mahkemesinin kararı ile sanığın kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ıncı maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (e) bendi, 35 inci maddesi uyarınca iki kez 4 ay 15 gün, hakaret suçundan ise 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin bir ve dördüncü fıkraları uyarınca 3 ay 15 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına, 53 ve 58 inci maddeleri uyarınca hak yoksunlukları ile tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

Tebliğnamede, her iki suçtan kurulan hükümlerin bozulması yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, cezanın haksız olduğuna ve hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, arazisinin yakınında tuvaletini yaptığını iddia ettiği mağdurlara sinirlenerek sinkaflı sözlerle hakaret edip, elindeki baltayla onların üzerine saldırdığı iddiasıyla mağdur ...'ye yönelik hakaret ve her iki mağdura yönelik silahlı tehdit suçlarından açılan davada Mahkeme iddia, savunma, tanık beyanları, olay yeri tutanağı ile dosya kapsamına göre mağdurlar hakkında hayasızca hareketlerde bulunma suçundan açılan davada beraat kararı verip, sanığın elindeki balta ile mağdurların üzerine yürüme biçimindeki eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturduğunu kabul ederek ve ek savunma hakkı tanınarak sanığın, mağdur ...'ye yönelik hakaret ve her iki mağdura yönelik silahla kasten yaralamaya teşebbüs suçlarından cezalandırılmasına karar vermiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1.Sanık, mağdurların kendisinin bulunduğu yere doğru tuvaletlerini yapmaları sonrasında uyarılarını dinlemeyen mağdurlara sinirlenerek bir tehdit söyleminde bulunmadan elindeki baltayı gösterdiğini söyleyerek atılı suçlamaları inkar etmiş ise de, mağdurların, tuvaletlerini yapmadıklarını, sanığın o bölgeden geçişlerini engellemek için sinkaflı sözlerle hakaret ederek, jandarmanın araya girmemesi halinde kendilerini elindeki baltayla yaralayacağına ilişkin ifadeleri, sanığın ekip aracındaki mağdurlara sinkaflı sözlerle hakaret edip elindeki baltayla saldırdığına yönelik kolluk tarafından düzenlenen olay tutanağı, bu tutanakta imzası olan kolluk görevlilerinin, sanığın vurmak amacıyla mağdurların üzerine elindeki baltayla koştuğu yönündeki ifadeleri, sanığın komşusu olup tanık olarak dinlenen ...'nin, sanığın sorunlu biri olduğu, tuvalet olayını görmediği, mağdurların o bölgeden geçmelerinin sanık tarafından engellendiği yönündeki beyanı ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde, sanığın elindeki baltayla mağdurları yaralamak kastıyla eylemini gerçekleştirdiği ve mağdur ...'ye yönelik sinkaflı sözlerle hakaret ettiği, böylelikle kasten yaralama ve hakaret suçlarını işlediği anlaşılmakla, sübut bulan suçlardan sanığın cezalandırılmasına yönelik Mahkemenin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık görülmemiştir, tuvaletlerini yaptıklarına ilişkin iddiasının mağdurlarca kabul edilmemesi, bu yöndeki eylemleri nedeniyle açılan davada haklarında beraat kararı verilmiş olması ve hiç tanımadıkları birine bu şekilde eylemde bulundukları iddiasının da hayatın olağan akışına aykırılık teşkil etmesi karşısında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasına gerek olmadığı sonucuna varılmış, hakaret eyleminin alenen işlenmiş olması nedeniyle de tebliğnamedeki bozma istekli görüşe itibar edilmemiştir.

2. Sanığa yükletilen kasten yaralama ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında sanık ... tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.