muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7829, Karar No: 2016/8052, Tarih: 04.05.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/7829 E.  ,  2016/8052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, 12.10.2011-30.01.2013 tarihleri arasındaki çalışmalarının gerçek olduğunun tespiti ile emekli aylığının kesilmesine ilişkin Kurum işleminin iptaline, ödenmeyen aylıkların faiziyle tahsiline, karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, yetkisizliğine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, kurum işleminin iptali ve alacak talebine ilişkindir.

Mahkemece, yetkisizlik kararı verilerek, dosyanın Kocaeli İş Mahkemelerine gönderilmesine karar verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin kesin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı hükmü yer almaktadır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması gerektiği ortadadır.

6100 sayılı HMK 6/1. maddesi genel yetki kuralını düzenlemekte olup; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." denilmektedir.

Öte yandan tüzel kişilere karşı açılacak davalarda yetkili mahkeme tüzel kişinin ikametgâhının (merkezinin) bulunduğu yer mahkemesidir. (6102 s. TTK. 213., 339., ve 576. maddeleri) HMK. 14. maddesi ise, bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesinin de yetkili olabileceğini hüküm altına almıştır.

Öte yandan tüzel kişilere karşı açılacak davalarda yetkili mahkeme tüzel kişinin ikametgâhının (merkezinin) bulunduğu yer mahkemesidir. (6102 s. TTK. 213., 339., ve 576. maddeleri) HMK. 14. maddesi ise, bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesinin de yetkili olabileceğini hüküm altına almıştır.

5510 sayılı Kanunun 88. Maddesinin 19.fıkrasına göreKurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sk uygulamasından doğacak uyuşmazlıklarda Kurumun alacaklı birimi bulunduğu yer iş mahkemesi yetkilidir.

Diğer taraftan, yetkinin kamu düzenine ilişkin olmadığı hallerde yetki itirazı cevap dilekçesi ile birlikte ileri sürülmelidir (HMK m.116 ve 117). Kesin yetki kuralı bulunmadığı durumlarda, hakimkendiliğinden (re'sen) yetkisizlik kararı veremez.

Bu aşamada, genel ve özel yetki kurallarının açıklığa kavuşturulmasında yarar vardır. Bütün davalar için uygulanan yetki kuralına genel yetki kuralı denilmekte olup, genel yetkili mahkeme, davalının ikametgâhı mahkemesidir. Eş deyişle, her dava, kanunda aksine hüküm bulunmadıkça açıldığı tarihte davalının ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde görülür. Bundan ayrı, bazı davalar için davalının ikametgâhı mahkemesinin yanında, başka yer mahkemeleri de yetkili kılınmıştır. Bu istisnai nitelikteki yetki kurallarına özel yetki kuralları denilmektedir. İlke olarak, özel yetki genel yetkiyi kaldırmaz, onunla birlikte uygulanır. Ancak istisna olarak, bazı davaların mutlaka belli bir yer mahkemesinde açılması öngörülmüştür ki, bu halde kesin yetki söz konusudur. Kesin yetki halleri, genel yetkiye istisnadır. Bunun dışında, bir dava için özel yetki kuralı bulunsa bile, davacının genel yetki ile özel yetki arasında bir seçim hakkı vardır. Özel yetki kuralları ilke olarak kamu düzenine ilişkin değildir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 08.07.2009 gün 2009/10-236-345 sayılı ve 13.02.2013 gün 2012/10-1153 Esas-2013/245 Karar sayılı kararlarında da aynı ilkeler benimsenmiştir.

Dosyadaki bilgi ve belgeler incelendiğinde dava konusu olay kurum işleminin iptali ve alacak talebine ilişkin olup, mahkeme gerekçesinde belirtildiği gibi ortada 5510 sk m.88/19 kapsamında Kurumun prim ve diğer alacaklarının tahsilinde, 6183 sk uygulamasından doğan bir uyuşmazlık da bulunmamaktadır.Kaldı kidavalı Kurum tarafından süresinde ileri sürülmüş usulüne uygun bir yetki itirazı da bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca Mahkemece, somut olayda kesin ve kamu düzenine ilişkin bir yetki kuralının söz konusu olmadığı, süresinde ve usulüne uygun yetki itirazında bulunulmadığı gözetilerek, işin esasına girilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile re'sen yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

27/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/19907, Karar No: 2020/18514, Tarih: 30.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/19907 E.  ,  2020/18514 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile: "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Kanun’un 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle “kovuşturma evresine geçilmiş” dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 30/11/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/5504, Karar No: 2023/3846, Tarih: 10.10.2023

**12. Ceza Dairesi         2020/5504 E.  ,  2023/3846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/532 E., 2016/254 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12/05/2016 tarihli ve 2015/532 Esas, 2016/254 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 85 inci maddesinin ikinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 06/10/2020 tarihli ve 2016/271429 sayılı, onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebebi; Süre tutum dilekçesi ile temyiz başvurusunda bulunan sanık müdafiinin temyiz sebebi kararın hukuka aykırı olduğundan ibarettir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Yerel Mahkemenin Kabulü;

Suç tarihinde sanığın sevk ve idaresindeki ... ile seyir halinde iken direksiyon hakimiyetini kaybederek duvara çarpması sonucu meydana gelen kazada, aynı araçta yolcu olarak bulunan ...'ün hayatını kaybettiğini, yine araçta yolcu olarak bulunan mağdur ...'un yaralandığı, sanığın yapılan muayenesinde 166,9 promil alkollü olduğunun tespit edildiği, belirtilmiştir.

2.Sanık aşamalardaki savunmalarında, olay gecesi arkadaşları ile eğlence mekanında alkol aldıklarını ancak mekan çıkışı neler olduğunu hatırlamadığını, aracı kendisinin kullanmadığını hatırlamadığını ve suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.Müşteki ..., olay anında aracın şoför koltuğunda bulunan sanık ...'ün aracı sevk ve idare ettiğini, alkol etkisi ile kendisinin sızdığını olayları hatırlayamadığını, yaralanması nedeni ile şikayetinin bulunmadığını beyan etmiştir.

2.Sanık aşamalardaki savunmalarında, olay gecesi arkadaşları ile eğlence mekanında alkol aldıklarını ancak mekan çıkışı neler olduğunu hatırlamadığını, aracı kendisinin kullanmadığını hatırlamadığını ve suçlamaları kabul etmediğini beyan etmiştir.

3.Müşteki ..., olay anında aracın şoför koltuğunda bulunan sanık ...'ün aracı sevk ve idare ettiğini, alkol etkisi ile kendisinin sızdığını olayları hatırlayamadığını, yaralanması nedeni ile şikayetinin bulunmadığını beyan etmiştir.

4.Kaza tespit tutanağında, gün durumunun gece olduğu, kaza mahallinin meskun mahal, hız sınırının 50km, bölünmüş, tek yönlü asfalt kaplama cadde üzerinde aydınlatmanın bulunduğu ve sanığın, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun (2918 sayılı Kanun) 52/1-b maddesinde düzenlenen araçların hızlarını aracın teknik özelliği ile görüş, hava, yol ve trafik durumunun gerektirdiği şartlara uyarlamamak maddesini ihlal ettiği belirtilmiştir.

5.Kovuşturma aşamasında dosyanın tevdii üzerine düzenlenen Adli Tıp Krumu Ankara Trafik İhtisas Dairesinin 30/05/2014 tarihli heyet raporunda, alkollü vaziyette trafiğe çıkarak yönetimindeki ... ile seyri sırasında yola gereken dikkatini vermeyerek, dikkatsiz ve tedbirsiz şekilde sevk ve idare hatası göstermesi sonucu aracını yol üstünde tutma becerisi gösterememesi nedeniyle hakimiyetini kaybettiği aracı ile kaplamanın solundan yol dışı kalması sonucu meydana gelen kazada dikkatsiz, tedbirsiz ve kurallara aykırı hareketleri nedeniyle sanık sürücünün asli kusurlu olduğu görüş ve kanaati belirtilmiştir.

7.Sanık sürücünün kaza sonrası hastaneye yapılan sevki üzerine, dosya içerisinde mevcut bulunan Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesinin olay tarihli doktor raporu ile 1.66 promil alkollü olduğu tespit edilmiştir.

8.Ölen şahsın kesin ölüm sebebini belirleyen, Konya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın olay tarihli ölü muayene tutanağı ile kişinin ölümünün trafik kazası ile husulü mümkün genel beden ve kafa travmasına bağlı kafa kemiklerinde çok parçalı kırık, beyin doku harabiyeti, beyin kanaması, sol humerus kırığı, sol tibiafibula açık kırığı ile birlikte iç organ yaralanması sonucu meydana geldiği belirtilmiştir.

9.Müşteki ...'da kaza sonucu meydana gelen yaralanmanın tespiti için düzenlenen Konya Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin olay tarihli doktor raporunda, şansın hayati tehlikesinin bulunmadığı, yaralanmanın basit tıbbi müdahale ile geçer nitelikte olmadığı ve vücutta kemik kırığına neden olduğu belirtilmiştir.

9.Sanık ...'e ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Süre tutum dilekçesi ile temyiz başvurusunda bulunan sanık müdafiinin, hükmün hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden,

9.Sanık ...'e ait güncel adli sicil kaydı ve nüfus kaydı, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden temin olunarak dava dosyasına eklenmiştir.

IV. GEREKÇE

Yerel mahkeme kararında yapılan inceleme neticesinde olayın kabulünde herhangi bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Süre tutum dilekçesi ile temyiz başvurusunda bulunan sanık müdafiinin, hükmün hukuka aykırı olduğuna ilişkin temyiz sebebi yönünden,

Olay ve olgular kısmında yer verilen Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesinin 30/05/2014 tarihli heyet raporu ile asli ve tam kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında, taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun 85 inci maddesinin ikinci fıkrası, 22 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci maddesi uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmesine ilişkin esas mahkemenin kararı hukuka uygun bulunmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12/05/2016 tarihli ve 2015/532 Esas, 2016/254 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 10.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/15015, Karar No: 2011/10453, Tarih: 23.11.2011

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/15015 E.  ,  2011/10453 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 3167 Sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Hükümde Anayasanın 40/2, 5271 sayılı kanunun 34, 231, 232. Maddelir uyarınca başvurulaak kanun yolu ile ilgili sürenin belirtilmemiş olması karşısında 13.02.2009 günlü ek karar hukuki dayanaktan yoksun bulunduğundan temyiz isteminin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilip 13.02.2009 günlü ek karar kaldırılarak,14.06.2005 tarihli esas kararın incelenmesinde,

Suç tarihleri olan 30.06.2003, 30.06.2003, 30.06.2003, 03.07.2003’ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA; 5320 sayılı Kanun’un 8/1 maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,hükmün infazının durdurulmasına,sanık bu suç nedeniyle infaz kurumuna alınmış ise,başka suçtan tutuklu ya da hükümlü bulunmadığı takdirde serbest bırakılmasının sağlanması için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına yazı yazılmasına 23.11.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18938, Karar No: 2015/21911, Tarih: 07.12.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/18938 E.  ,  2015/21911 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Bakırköy 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2014

NUMARASI :

DAVACI : E.. B..

DAVALI : E.. S..

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu Belediye vekili, müvekkili aleyhine başlatılan takip nedeniyle Vakıfbank Esenyurt Şubesi TR....3412 nolu hesabına konulan haczin 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesine aykırı olduğunu, haczin kaldırılmasını talep etmiş, Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda hesaptaki paraların nitelik olarak 5393 sayılı Kanun'un 15. maddesi ve Yargıtay uygulamalarına göre haczedilemeyeceği, hesap hareketlerine göre, vergi, resim, harç ve benzeri içerikte olduğu gerekçesiyle şikayetin kabulüne karar verilmiş hüküm, alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur. Ayrıca, 5779 sayılı İl Özel İdarelerine ve Belediyelere Genel Bütçe Vergi Gelirlerinden Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7.maddesinde; bu Kanunda, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan Türkiye Cumhuriyeti Anayasa'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

.//..

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

.//..

Buna göre, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesine Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, Türkiye Büyük Millet Meclisi'nce onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmü şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi, 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, Kuzu - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta-Türkiye Davası ve 18 Ekim 2005 tarih, 74405/01 sayılı Tütüncü ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararı da aynı şekildedir.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.