muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/20144, Karar No: 2019/3679, Tarih: 19.02.2019

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2017/20144 E.  ,  2019/3679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti

Davacı vekili, davacının davalıya ait işyerinde aşçı olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı bir sebep olmadan feshedildiğini, 27.01.2014 tarihinde davalı işverene ihtarname keşide etmesine rağmen işveren tarafından kötüniyetli olarak devamsızlık tutanakları tutulduğunu, işyerinde tüm bayramlar da dahil olmak üzere haftada 7 gün 06.30-07.00 saatlerinde işe başlayıp gece geç saatlere kadar çalışmayı sürdürdüğünü ileri sürerek, kıdem tazminatı ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 27,28 ve 29 Ocak günlerinde işe gelmediğini, bu konuda devamsızlık tutanakları düzenlenerek iş sözleşmesinin 30.01.2014 tarihinde haklı sebeple feshedildiğini, işyerinde haftada altı gün çalışıldığını, davacının fazla çalışma yapmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davalının, iş sözleşmesinin 27,28,29/01/2014 günlerinde devamsızlık sebebiyle haklı olarak feshedildiğini bildirdiği, Sosyal Güvenlik Kurumu kaydına göre davacının 29.01.2014 tarihlinde dava dışı bir şirkette işe başladığının anlaşılması karşısında iş sözleşmesinin işveren tarafından haklı olarak feshedildiği kabul edilerek davacının ihbar ve kıdem tazminatı talebinin reddine, yıllık izinlerini kullandığından bu yöndeki talebin de reddine, işyerinin faaliyet alanı, davacının yaptığı işin niteliği, tanık beyanları ve dosyaya sunulan belgelerle ispatlanan fazla çalışma alacağı, hafta tatili alacağı ile ulusal bayram ve genel tatil alacağı taleplerinin de kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, yasal süresi içinde taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

2-Davacı işçinin fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil çalışma ücretlerine hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Öte yandan, yukarıda fazla çalışmanın ispatı konusunda anlatılan ilkeler, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil günlerinde yapılan çalışmalar açısından da geçerlidir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece davacı tanıklarının anlatımlarına itibar edilerek hesaplanan fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacağı hüküm atlına alınmış ise de, dinlenen tanıkların davacı ile birlikte çalıştığı sürenin sınırlı olduğu anlaşılmaktadır. Tanıkların davacı ile birlikte çalışmadıkları dönem yönünden davacının çalışma düzenini bilebilmeleri mümkün değildir. Bu itibarla, davacı tanıklarının davacı ile birlikte çalıştığı süre açıklığa netleştirilmeli, tanık anlatımlarına bu süre ile sınırlı olarak değer verilmesi gerektiği dikkate alınmalıdır.

Yargılama sırasında dinlenen davacı tanıklarından ...’in “düğün ve taziye gibi durumlarda da yemek yapılırdı. Bu nedenle çoğu zaman hafta sonunda da çalışırdık”şeklinde, ...’in ise “haftada bir gün iznimiz vardı ancak Şanlıurfa’da düğün ve taziye çok olduğu için o izin günü de çalışırdık. Çoğu zaman ayda bir veya iki gün izin kullanabilirdik” şeklindeki anlatımına rağmen, bir kısım bordroda saat üzerinden hafta tatili mesaisi ödemesi göründüğü, bu ödemelerin davacının hafta tatillerinde çalıştığını gösterdiği gerekçesiyle her hafta tatili için ücret hesaplanması yerinde değildir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, kimi bordrolarda hafta tatili mesaisi olarak ayda 3,4 veya nadiren 5 saat üzerinden tahakkuk bulunduğu, bu tahakkukların her gün için en az 7,5 saat olması gereken hafta tatili ücreti olarak kabul edilemeyeceği, bu itibarla bu ödemelerin hafta tatili günlerinde yapılan fazla çalışmanın karşılığı olduğu gerekçesiyle, hafta tatili tahakkuku bulunan aylar fazla çalışma ücretinin hesabında dışlanmış, diğer taraftan bordrolardaki tahakkukların davacının hafta tatillerinde çalıştığını gösterdiği gerekçesiyle davacının her hafta tatilinde çalıştığı sonucuna varılmıştır. Mahkemece davacının hafta tatili ücretine hak kazandığının kabulüne yerinde ise de, davacının her hafta çalıştığının kabulü yerinde değildir. Tanık anlatımları ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davacının ayda iki hafta tatilinde çalıştığının kabulü isabetli olacaktır.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin bu yöndeki temyiz itirazlarının kabulü ile usul ve yasaya aykırı kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.02.2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14605, Karar No: 2008/17826, Tarih: 20.10.2008

**12. Hukuk Dairesi         2008/14605 E.  ,  2008/17826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 14. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/04/2008

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

İİK’ nun 83. maddesinde “borçlunun maaş ve ücretlerinden kendisinin ve ailesinin geçinmeleri için lüzumlu olan miktar tenzil edildikten sonra kalan miktarın haciz olunabileceği, bu miktarın  ¼ ’ ten az olmayacağı, birden fazla haciz var ise sıraya konulacağı, sırada önde olan haczin kesintisi bitmedikçe sonraki haciz için kesintiye geçilemeyeceği” öngörülmüştür. Somut olayda, haczin 8.Ocak 2008 tarihinde uygulandığı gözetilerek mahkemece borçlunun kendisinin ve ailesinin geçimi için gerekli miktar belirlendikten ve anılan maddedeki koşullar değerlendirildikten sonra oluşacak sonuca göre karar vermek gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.366. ve HUMK.428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 20/10/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16217, Karar No: 2012/269, Tarih: 18.01.2012

**6. Ceza Dairesi         2011/16217 E.  ,  2012/269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık ...' ın 24.06.2008 tarihli temyiz dilekçesinden sonra, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.02.2011 tarih 6-2008/199773 sayılı yazısı gereğince mahal mahkemesince eksiklikler giderilmesinden sonra, sanık ...' ın 14.03.2011 tarihli dilekçesi ile hükmü temyiz ettiği anlaşıldığından; tebliğnamede hakkında görüş belirtilmeyen sanık ... için ek tebliğname düzenlenmesinden sonra incelenmek üzere gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na İADESİNE, 18.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13857, Karar No: 2007/13793, Tarih: 09.11.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/13857 E.  ,  2007/13793 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalılar aleyhine 23.12.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 2.5.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın 1992 yılında Belediye teşkilatı kurulan, 19.1.2002 tarihinde imar planı kesinleşen ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında ... evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek ... yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Dava Konusu 127 ada 11 parsel sayılı taşınmaz senetsizden ve vergi kaydı olmaksızın tescilinden sonra tapu kaydının iptali istemi ile ... Asliye Hukuk Mahkemesine açılan 1990/196 Esas sayılı kararıyla tescil edilmiştir. ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 1990/196-213 sayılı kararında davalı olan Hazine, Orman İşletmesi ve Köy Tüzel Kişiliği hakkındaki davanın sıfat yokluğundan reddine karar verilmiştir. Bu karar Hazineyi bağlayıcı bir hüküm olmadığından mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 9.11.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15509, Karar No: 2015/3888, Tarih: 05.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/15509 E.  ,  2015/3888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıların sürücüsü ve trafik sigortacısı olduğu aracın, davacıların yaya olan desteğine çarparak ölümüne neden olduğunu, kazanın davalı tarafın kusurundan kaynaklandığını, davacı ...'nin hastalığı dolayısı ile kendi ihtiyaçlarını karşılayamadığını ve eşinin ölümü nedeni ile bakıcı tutmak zorunda kaldığını belirterek davacı ... için BK 45. Maddesi anlamında 10.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının tüm davalılardan, davacı ... için 25.000,00 TL, ... için 15.000,00 TL manevi tazminatın davalı ...'dan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili ve davalı sigorta şirketi vekili ayrı ayrı davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulü ile; 9.245,02 TLnin davalı ... yönünden olay tarihi olan 25/02/2009 tarihinden itibaren, davalı sigorta şirketi yönünden dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalılardan tahsili ile davacı ...'ye ödenmesine, davacı ... için 6.000.00 TL, davacı ... için 5.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihi olan 25/02/2009 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalı ...'den tahsili ile fazlaya dair istemin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içindeki bilgi ve belgelere, kararın dayandığı geciktirici nedenlere göre davacılar vekilinin yerinde görülmeyen ve aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava trafik kazasından kaynaklanan destekten yoksun kalma tazminatı ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı eş ve çocuk için takdir olunan manevi tazminatın düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacı eş ve çocuk için takdir olunan manevi tazminatın düşük olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-Davacılar vekili, davacı ...'nin kendi işlerini göremeyecek derecede rahatsız olduğunu, banyo dahil tüm ihtiyaçlarının davacının vefat eden eşi tarafından karşılandığını, desteğin ölümü ile davacının bakıcı tutmak zorunda kaldığını, davalının bu giderlerden de sorumlu olduğunu iddia etmiş, davalı vekilleri ise ayrı ayrı desteğin 77 yaşında vefat ettiğini, Davacı ...'nin bedensel zarara uğramadığını belirterek bakıcı gideri talep edilemeyeceğini, davacının zaten eşinden maaş aldığından da destek ihtiyacının bulunmadığını savunmuşlardır. Yargılama sırasında dinlenen tanıklar ise özetle, davacı ...'nin omuriliği rahatsızlığı nedeni ile kendi işlerini göremediğini, banyo dahil tüm ihtiyaçlarının destek tarafından yerine getirildiğini, desteğin vefat etmesi ile davacının bakıcı tutmak zorunda kaldığını belirtmişlerdir.

Destekten yoksun kalma tazminatı Borçlar Kanunu'nun 53.(TBK 45.)Maddesinde düzenlenmiştir. Destekten yoksun kalma tazminatının konusu, desteğin yitirilmesi nedeniyle yoksun kalınan zarardır. Buradaki amaç, destekten yoksun kalanların desteğin ölümünden önceki yaşamlarındaki sosyal ve ekonomik durumlarının korunmasıdır. Olaydan sonraki dönemde de, destek olmasa bile, onun zamanındaki gibi aynı şekilde yaşayabilmesi için muhtaç olduğu paranın ödettirilmesidir.

Ancak, destekten yoksun kalma tazminatına hükmedilmesi için öncelikle ölen ile destekten yoksun kalan arasında maddi yönden düzenli ve eylemli bir yardımın varlığı gerekir. Hukuk Genel Kurulu'nun 21.04.1982 gün, 979/4-1528 E., 412 K. sayılı kararında da belirtildiği gibi; BK.nun 45.(TBK53) maddesinde sözü geçen destek kavramı hukuksal bir ilişkiyi değil, eylemli bir durumu hedef tutar ve ne hısımlığa ne de nafaka hakkındaki hükümlere dayanır, sadece eylemli ve düzenli olarak geçimini kısmen veya tamamen sağlayacak şekilde yardım eden ve olayların olağan akışına göre eğer ölüm vuku bulmasaydı, az çok yakın bir gelecekte de bu yardımı sağlayacak olan kimse destek sayılır. O halde destek sayılabilmek için yardımın eylemli olması ve ölümden sonra da düzenli bir biçimde devam edeceğinin anlaşılması yeterli görülür. Mahkemece davacının bakım giderini almaya hak kazandığı yönündeki iddiası yeterince araştırılmamış ve davacıya bakım giderini almaya hak kazanıp kazanmadığı hususunun belgeleri ile ispat edilmesi olanağı tanınmamıştır. Ohalde somut olay bakımından, davacının destek zararının yanında ayrıca bakıcı tutmak zorunda kaldığı belgeleri ile iddiası araştırılıp sonucuna göre karar vermek gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli bulunmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile verilen hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 05.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.