muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/5279, Karar No: 2025/2857, Tarih: 14.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/5279 E.  ,  2025/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/961 E., 2023/27 K.

SUÇLAR : Olası kastla öldürme, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, bozma

Sanık hakkında, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı nazara alınarak 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/2-a maddesi uyarınca hükmün temyizinin mümkün olmadığı belirlenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince olası kastla öldürme suçundan kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdiren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 26.11.2020 tarihli ve 2020/87 Esas, 2020/456 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında olası kastla öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 21/2, 62, 53 ve 58. maddeleri uyarınca 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2021/961 Esas, 2023/27 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme ilişkin sanık müdafiinin ve katılan ... vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, meşru savunma kapsamında hareket ettiğine, kararların gerekçesiz olduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, meşru savunma kapsamında hareket ettiğine, kararların gerekçesiz olduğuna, sanık hakkında beraat kararı verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın maktulün işlettiği kıraathanede oturduğu sırada, aralarında husumet bulunan temyiz dışı ...'ın kapının önüne gelerek sanığa bakıp tehdit eder şekilde kafa salladığı ve uzaklaştığı, yaklaşık 5 dakika sonra açık kimlik bilgileri tespit edilemeyen silahlı bir şahsın geldiği, çıkan silahlı çatışma sırasında çay servisi yapan maktulün yaralanarak yere düştüğü ve otopsi tutanağına göre maktulün ateşli silah yaralanmasına bağlı kafatası kemik kırıklarıyla birlikte beyin kanaması ve beyin doku hasarı sonucu öldüğü, maktulün cesedinden mermi çekirdeği elde edilemediği, maktulün vücudunda sol elin vücuda göre anatomik olarak uygun pozisyonda tek atışla da husulü mümkün iki adet ateşli silah mermi çekirdeği giriş yarası olduğu, olay yerinde iki ayrı silahtan atılmış 4 adet boş kovanın bulunduğu, maktulün hangi tabancadan çıkan mermi çekirdeği sonucunda öldüğünün tespit edilemediği olayda, olay yerinde tanıklar da hazır bir şekilde keşif yapılarak, sanık, maktul ve boş kovanların bulunduğu konuma göre, maktule isabet eden kurşunun, sanığın kullandığı silahtan atılmış olmasının mümkün olup olmadığının bilirkişi marifetiyle tespitinden sonra hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

A. Sanık hakkında 6136 sayılı Kanun'a muhalefet suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

İlk Derece Mahkemesince hükmolunan cezanın tür ve miktarı ile istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince verilen esastan ret kararı nazara alınarak 5271 sayılı Kanun’un 286/2-a maddesinde yer verilen; “İlk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adlî para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi

kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, 5271 sayılı Kanun’un 286/3. maddesi kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık müdafiinin bu suça yönelen temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık hakkında olası kastla öldürme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz sebepleri eksik inceleme yönünden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2021/961 Esas, 2023/27 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

B. Sanık hakkında olası kastla öldürme suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz sebepleri eksik inceleme yönünden yerinde görüldüğünden İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 12.01.2023 tarihli ve 2021/961 Esas, 2023/27 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5498, Karar No: 2019/7508, Tarih: 16.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/5498 E.  ,  2019/7508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., .... 20.03.2018 tarih ve 2017/1319 Esas - 2018/319 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı, 11.03.2019 tarihli .... Mahkemesine hitaben yazdığı dilekçesi ile kısıtlıya kendisinin vasi olarak atanmasına karar verilmesini talep etmiş, .... Mahkemesince dosyanın .....Mahkemesinin 2017/1319 Esas sayılı dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

....., 10.07.2019 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin “....” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

....., kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan....TMK'nın 412/1. maddesine göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasi adayının talebi ile ilgili karar vermekte ..... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince .... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/12/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10727, Karar No: 2021/13317, Tarih: 13.10.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/10727 E.  ,  2021/13317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

teşebbüs, kasten nitelikli yaralama, mala zarar verme

HÜKÜMLER :1) ... 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 24.10.2017 tarih ve 2017/89 Esas - 2017/335 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık ...'ın katılan ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan CMK'nin 223/2-b maddesi uyarınca beraatine dair karar

b) Sanık ...'ün katılan ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan CMK'nin 223/2-b maddesi uyarınca beraatine dair karar

c) Sanık ...'ın katılan ...'e karşı kasten nitelikli yaralama suçundan TCK'nin 86/1, 86/3-e, 87/1-c-d, 53. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezasına mahkumiyetine dair kararı

d) Sanık ...'ın katılan ...'a karşı mala zarar verme suçundan TCK'nin 151/1, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl hapis cezasına mahkumiyetine dair kararı

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26.03.2018 tarih ve 2018/705 Esas - 2018/766 Karar sayılı kararı ile; kurulan hükümlerin tamamı yönünden "istinaf başvurularının esastan reddine" dair kararı

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, katılan ... vekiliTÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26.03.2018 tarih ve 2018/705 Esas - 2018/766 Karar sayılı kararının, sanık ... müdafii ve katılan ... vekili

tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddelerinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık ... hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması;

Sanıklar ... ve ... hakkında ise CMK'nin 286/2-g maddesi gereğince on yıldan fazla hapis cezasını gerektiren suçtan beraat kararı verilmiş olması nedeniyle bölge adliye mahkemesince bu suçlara ilişkin verilen kararların temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı mala zarar verme suçu yönünden;

Hükmolunan cezanın türü ve miktarı gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nin 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları, miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, sanık müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nin 298/1. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmü yönünden;

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26.03.2018 tarih ve 2018/705 Esas - 2018/766 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılan vekilinin; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26.03.2018 tarih ve 2018/705 Esas - 2018/766 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; katılan vekilinin; sanık hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme uygun olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

3) Sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan beraat hükmü ile sanık ... hakkında katılan ...'a karşı kasten nitelikli yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmü yönünden;

Sanık ... müdafiinin; sübuta ve meşru müdafaaya, katılan vekilinin; sanık ... hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiğine, suçun tasarlanarak ve canavarca hisle işlendiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

a) Sanık ... hakkında kurulan beraat hükmü yönünden; katılanın

aşamalardaki beyanları ile uyumlu yeminli tanık anlatımları, soruşturma aşamasındaki teşhisleri ve sanığın da kavga sırasında katılana taşla vurduğuna dair ikrarı karşısında, oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanık ...'in de sanık ... ile birlikte katılana sopa ve taşla saldırdığı, fiil üzerinde ortak hakimiyet kurdukları anlaşılmakla, sanık ...'in TCK'nin 37/1. maddesi delaletiyle eylemine uyan kasten nitelikli yaralama suçundan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek, isabetsiz gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

b) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmü yönünden; katılan hakkında düzenlenen adli raporlara göre, sanığın sopa ile katılanın kafasına vurması şeklinde gerçekleşen eylemi nedeniyle katılanın deplase frontal kemik ve sol frontal sinüs dış lamina kırıkları, minimal deplase sol orbita superior duvar kırığı ile zigomatik kemik kırığına neden olacak şekilde yaralandığı, söz konusu kırıkların hayat fonksiyonlarını müştereken ağır 5. derecede etkilediği, yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve yüzünde sabit ize neden olduğu olayda, birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında, suçun işleniş şekli, kastının yoğunluğu, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak, 5237 sayılı TCK'nin 61. maddesindeki ölçütler gereğince temel cezaya hükmedilirken, TCK'nin 3. maddesindeki cezada orantılılık ilkesi gereği, hakkaniyete uygun ve üst sınıra yakın şekilde ceza tayin edilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirdiğinden, katılan vekilinin yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26.03.2018 tarih ve 2018/705 Esas - 2018/766 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine dair” kararının CMK'nin 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Bozmayı gerektirdiğinden, katılan vekilinin yerinde görülen temyiz sebeplerinin kabulü ile ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin 26.03.2018 tarih ve 2018/705 Esas - 2018/766 Karar sayılı “istinaf başvurularının esastan reddine dair” kararının CMK'nin 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/2. maddesi gereğince “... 4. Ağır Ceza Mahkemesine, ... ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” ... Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 13.10.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7550, Karar No: 2020/2120, Tarih: 05.05.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/7550 E.  ,  2020/2120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı (mağdurlar ..., ..., ... ile ...'a yönelik); zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (mağdurlar ..., ..., ..., ..., ... ile ...'a yönelik); çocuğun cinsel istismarı (mağdurlar ... ile ...'e yönelik), müstehcenlik (mağdurlar ..., .... ile ...'e yönelik)

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve çocuğun cinsel istismarı (mağdur sayısınca ayrı ayrı), zincirleme şekilde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma (tüm mağdurlara yönelik), müstehcenlik (mağdurlar ... ile ....'e yönelik) suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında mahkemece kurulan ilk hükümlerin temyiz incelemesinde bozulmasının ardından yapılan yargılama sırasında duruşmaya gelerek katılma talebinde bulunan Tokat Aile, Çalışma ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı İl Müdürlüğü vekilinin davaya katılmasına karar verilmesine rağmen yokluğunda verilen gerekçeli kararın katılan Bakanlık il müdürlüğü vekiline tebliğ edilmediği ve sanık müdafisi ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyizlerine istinaden düzenlenen 20.12.2019 günlü tebliğnamenin başlık bölümündeki uygulama kısmında mağdurlar ... ile ...’a yönelik basit cinsel istismar suçundan hükümler kurulduğu belirtilmesine karşılık metin kısmında sanığın bu iki mağdura yönelik çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair kurulan hükümlerin onanması şeklinde görüş bildirildiği anlaşılmakla, öncelikle gerekçeli kararın katılan Bakanlık il müdürlüğü vekiline tebliğiyle tebligat parçası ile sunulduğu takdirde temyiz ve cevap dilekçelerinin eklenip, hükümlerin temyizi halinde bununla ve mağdurlar ... ile ...’e karşı işlenen çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan hükümlere ilişkin sanık müdafisi ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyizleriyle ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın mahkemesine gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.05.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/369, Karar No: -, Tarih: 27.04.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/369 E.  ,  23006/6429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Uşak Aile Mahkemesi

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden  beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin  reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma sebebi sayılmamış yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davalı kadının aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yersizdir.

2-\* Türk Medeni Kanununun 174/1. maddesi mevcut veya beklenen  bir menfaati boşanma yüzünden haleldar olan kusursuz yada daha az kusurlu  tarafın, kusurlu   taraftan uygun bir maddi tazminat isteyebileceğini, 186. maddesi, evi birlikte seçeceklerini , birliğin giderlerine güçleri oranlarında emek ve mal varlıkları ile katılacaklarını öngörmüştür. Toplanan delillerden boşanmaya sebep olan olaylarda maddi tazminat isteyen eşin diğerinden daha ziyade kusurlu  olmadığı anlaşılmaktadır. Boşanma sonucu bu eş, en azından diğerinin maddi  desteğini yitirmiştir. O halde mahkemece, tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile kusurları ve hakkaniyet ilkesi (MK.Md,4 BK.md.42 ve 44 ) dikkate alınarak \*kadın  yararına uygun miktarda maddi tazminat verilmelidir. Bu yönün dikkate alınmaması doğru görülmemiştir.

S O N U Ç :  Temyiz edilen hükmün 2. bentte belirtilen nedenle maddi tazminat yönünden BOZULMASINA, hükmün bozma kapsamı dışında kalan sair temyiz yönlerinin l. bentte belirtilen nedenle ONANMASINA, temyiz peşin harcın yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere   oybirliğiyle karar verildi. 27.04.2006 per.
Yargıtay — Esas No: 2013/6515, Karar No: 2013/9955, Tarih: 29.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/6515 E.  ,  2013/9955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalının faturadan kaynaklanan borcunu ödememesi üzerine alacağın tahsili için başlatılan takibe itiraz ettiğini belirterek itirazın iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini istemiştir.

Mahkemece; davacının delil olarak davalının ticari defterlerine de dayandığı, davalının verilen kesin sürede defterlerini sunmadığı gibi defterlerin sunulmayacağına ilişkin dilekçe sunduğu, HMK'nun 222/5. maddesi gereğince ve bilirkişi raporu doğrultusunda davacının davasını ispat ettiği, takip tarihinden öne davalının temerrüde düşürülmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının takibe itirazın kısmen iptali ile 7.401,15 TL üzerinde takibin devamına karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 2 adet faturadan kaynaklanan alacağın tahsili için başlatılan icra takibine itirazın iptaline yöneliktir.

Davalı borçlu aleyhine girişilen icra takibinde, akdi ilişkiyi inkar ederek davacı alacaklı ile aralarında ticari bir ilişki bulunmadığını, borçlu olmadığını, Nevşehir İcra Müdürlüğü'nün yetkili olduğunu bildirerek borca ve icra müdürlüğünün yetkisine itiraz etmiş, cevap dilekçesinde de mahkemenin yetkisine itiraz etmeden takipteki bu itirazlarını tekrar etmiştir. Yetkili icra dairesinde takip yapılması, itirazın iptali davası koşullarından biri olup mahkemece İİK'nun 50. maddesi uyarınca öncelikle icra dairesinin yetkisine yönelik itiraz incelenmelidir.

Davacının ikametgahı Kayseri, davalının ikametgahı Nevşehir'dir. Alacak bir miktar para borcundan kaynaklanmakta ise, BK.nun 73 ve HUMK.nun 10. maddesine göre davacı alacaklının ikametgahı mahkemesi ve icra dairesi, akdi ilişkinin inkarı halinde ise HUMK.nun 9. maddesi uyarınca davalı alacaklının ikametgahı mahkemesi ve icra dairesi yetkilidir.

Hal böyle olunca, mahkemece, akdi ilişkinin davalı yanca inkar edildiği, bu itibarla davalının ikametgahı olan Nevşehir İcra Müdürlüğünün yetkili olduğu kabul edilerek, yetkili yerde yapılan bir icra takibi bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 29.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.