muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/29576, Karar No: 2014/28089, Tarih: 26.11.2014

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 26.03.2014 gün ve 2013/505, 2014/196 sayılı kararı ile sanık ... hakkında TCK'nın 168/1. maddesi de uygulanarak, suçun işlenmesiyle ortaya çıkan zararı karşıladığı gerekçesiyle hükmün açıklanması geri bırakılmış, itiraz üzerine ...Ağır Ceza Mahkemesince kısmi iade nedeniyle müştekinin açık rızası olmadan TCK'nın 168. maddesinin uygulanmasının yasaya aykırı olduğu gerekçesiyle ve zarar koşulu itibariyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

Yakınanlara ait suça konu bir kısım altınların ve paranın, yaşı nedeniyle hakkında kovuşturma yapılmayan ...'ın babası tarafından iade edildiği yakınan ...'ün beyanından anlaşılmış, her iki yakınan da zararın tamamen giderilmediğini belirtmişlerdir. Kısmi iadede bulunmadığı anlaşılan sanık ... hakkında hükmolunan cezada, yakınanların rızası olsa dahi, TCK'nın 168/1.maddesi uyarınca indirim yapılması olanağı bulunmadığı gibi, CMK'nın 231/6-c maddesinde öngörülen zararın tamamen giderilmesi koşulu da gerçekleşmediği halde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmakla, itiraz mercii kararında sonucu itibariyle isabetsizlik bulunmadığından, (...) Ağır Ceza Mahkemesinin 21.05.2014 gün ve 2014/211 D.İş sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 26.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1861, Karar No: 2019/11690, Tarih: 27.06.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/1861 E.  ,  2019/11690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça konu parfümlerin çalındığı yer ve miktarı gözetildiğinde, değerinin az kabul edilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamedeki TCK'nın 145. maddesinin tartışılmasına ilişkin bozma görüşüne iştirak edilmemiş, hırsızlık suçundan belirlenen temel cezadan teşebbüs nedeniyle indirim yapılırken, gösterilmeyen uygulama maddesinin mahallinde eklenmesi, hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de, hüküm kesinleşinceye kadar yapılacak yargılama giderlerinin de toplam yargılama gideri kapsamında olması nedeniyle hükmün kesinleştiği tarihte sanıktan tahsili gereken yargılama giderinin yukarıda açıklanan terkin edilmesi gereken miktardan az olması halinde Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasının ve 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 27/06/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5586, Karar No: 2020/16062, Tarih: 12.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2018/5586 E.  ,  2020/16062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 25. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz :

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3'üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden ve kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden ve kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10611, Karar No: 2014/16531, Tarih: 18.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2014/10611 E.  ,  2014/16531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/196295

MAHKEMESİ : Cizre 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/03/2012

NUMARASI : 2011/299 (E) ve 2012/329 (K)

SUÇ : 5607 Sayılı yasaya muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan Gümrük İdaresi temsilcisinin sanık M.. B.. hakkında kurulan hükme yönelik temyizine göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan temsilcisinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Katılan Gümrük İdaresi vekilinin sanık İ.. K.. hakkında kurulan hükme yönelik temyizine gelince;

Kargo aracında ele geçen iş makinesi lastiklerinin yasal olmayan yollardan yurda sokulduğu ve sanık tarafından Konya ilindeki şirketlerine ait ticari mahiyette bulunan iş makinelerinde kullanılmak üzere gönderilmek istendiği cihetle, olayın oluş şekli ve dava konusu ele geçen eşyanın miktarı da dikkate alındığında, sanığın kaçak olan iş makinesi lastiklerini ticari maksatla bulundurup gönderdiği ve atılı suçu işlediği gözetilmeden, mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan temsilcinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.09.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1905, Karar No: 2024/5461, Tarih: 11.09.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/1905 E.  ,  2024/5461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/352 E., 2023/480 K.

MAKTUL : ...

KATILANLAR: ..., ...,

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası ve 307. maddesinin üçüncü fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İstanbul 8. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.11.2023 tarih, 2023/352 Esas, 2023/480 Karar sayılı kararı ile; Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 24.04.2023 tarih, 2023/516 Esas, 2023/2161 Karar sayılı ''6284 sayılı Yasa'nın 2 ve 20 nci maddeleri gereği aile içi şiddet suçlarında Aile Bakanlığının davaya katılabileceği Esas No : 2024/1905

hükmüne istinaden katılan bakanlığın kendisini vekille temsil ettirmiş olması ve sanık hakkında mahkumiyet hükmü tesis edilmesine karşın Mahkemece katılan kurum vekalet ücreti takdir edilmemiş olması ve maktulün cinsel ilişkiye varmayan mesajlaşmadan ibaret eylemi nazara alındığında; maktulden sanığa yönelen haksız eylemin ulaştığı boyut gözetilerek haksız tahrik nedeniyle 12 yıldan 18 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı Kanun'un 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında asgariye yakın oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden eksik ceza tayini'' nedenleriyle verilen bozma ilamına uyularak sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 81/1, 29, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 13 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmekle 5271 sayılı Kanun'un 307. maddesinin üçüncü fıkrasında yer verilen ''Yargıtaydan verilen bozma kararına uyulması halinde ilk derece mahkemesi tarafından verilen karara karşı, istinaf veya temyiz sınırlarına bakılmaksızın sadece temyiz yoluna başvurulabilir.'' hükmü uyarınca dava dosyası doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemleri; mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, hatalı kabul ve delil eğerlendirmesine, beraat hükmü verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B.Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemleri; şartları oluşmayan takdiri indirim nedenlerinin somut olaya tatbik edildiğine, eksik ceza tayinine ilişkindir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A.Sanık ... Müdafiinin Temyiz İstemleri; mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, hatalı kabul ve delil eğerlendirmesine, beraat hükmü verilmesi gerektiğine ilişkindir.

B.Katılan ... Vekilinin Temyiz İstemleri; şartları oluşmayan takdiri indirim nedenlerinin somut olaya tatbik edildiğine, eksik ceza tayinine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Maktul ...'in sanık ... ile uzun süredir fiili birliktelik yaşadığı ve bu ilişkiden ortak çocuklarının bulunduğu, olay tarihinde ikametlerinde bulundukları sırada sanığın maktulün cep telefonundan bir başkası ile mesajlaştığını görmesi yüzünden başlayan tartışmanın, kavgaya dönüştüğü, güvenlik görevlilerine yaşadıkları binadan kavga olduğuna dair ihbar yapılmış ise de ekipler suç yerine henüz ulaşmadan maktulün, ikametin yatak odası balkon penceresinden aşağıya düşmesi nedeniyle otopsi raporu ve adli tıp ihtisas dairesi mütalaasına göre; ''genel beden travmasına bağlı kot, pelvis ve ekstremite kırıklarıyla birlikte beyin kanaması, beyin doku hasarı, iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama ve pnömotoraks sonucu'' hayatını kaybettiğinin anlaşıldığı, sanık her ne kadar aşamalarda özü değişmeyen savunmalarına göre üzerine atılı suçlamayı inkar ederek maktulün görüştüğü üçüncü kişi ile telefon ile konuştuğu esnada pencereden atlayarak intihar ettiğini savunmuş ise de; maktulün parmak aralarında alınan svaplarda sanığa ait DNA örneklerinin tespit edilmiş olması, sanığın olay yerinde güvenlik görevlileri tarafından çekilen fotoğraflarında yüz ve boyun bölgesinde derin yaralanmalarının mevcut olup olay gerçekleşmeden önce sanığın maktulün annesi katılan ...'i arayarak sinkaflı küfürler edip katılanı ve kızını öldürmekle tehdit ettiği, maktul düştükten hemen sonra alınan kamera kayıtlarına göre maktulün yanına gelen tanık Nebi'nin anlatımlarına göre sonradan maktulün eşi, kayınvalidesi ve kayınpederi olduğunu öğrendiği olay yerindeki şahıslardan bayan olanının başını elleri arasın arasına alarak ''ölse de kurtulsak'' şeklinde beyanda bulunduğunu belirtmesi nazara alınarak sanığın maktulün başka bir erkek şahısla müstehcen içerikli yazışmalar yapmış olmasından kaynaklanan tahrik altında pencereden iterek ölümüne sebep olduğunun belirlendiği olayda;

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulandığı anlaşıldığından hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul 8. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2023 tarihli ve 2023/352 Esas, 2023/480 Karar sayılı kararında katılan kurum vekili ile sanık ... müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289. maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302. maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca İstanbul 8. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1271, Karar No: 2011/5480, Tarih: 27.10.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/1271 E.  ,  2011/5480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve Saraycık Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kabulüne dair...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 09.12.2010 gün ve 122/997 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ..., mevki ve sınırları dava dilekçesinde gösterilen bir parça tapusuz taşınmazın babası .... tarafından imar-ihya edilerek tarım arazisi haline getirildiğini, sağlığında kendisine verdiğini, eklemeli 65-70 yıldan beri malik sıfatıyla davasız aralıksız zilyet olduğunu belirterek adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, çekişmeli yerin Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki taşınmazın zilyetlik yoluyla kazanılamayacağını, Saraycık Köyü Tüzel Kişiliği temsilcisi ise nizalı yerin mera niteliğinde olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacı lehine kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüyle 09.11.2011 tarihli krokide B harfi ile gösterilen 3753,25 m2'lik taşınmazın davacı adına tapu siciline tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tescile konu taşınmaz 1962 yılında yapılan tapulama çalışmasında “taşlık” niteliğiyle tespit dışı bırakılmıştır. Yerel bilirkişi ve tanıklar; bu yeri davacının babasının imar-ihya ederek tarım arazisi niteliği kazandırdığını daha sonra taşınmazı sağlığında oğlu davacıya verdiğini eklemeli 20 yılın üzerinde kazanmayı sağlayan zilyetliğin gerçekleştiğini bildirmişlerse de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli değildir. Az yukarıda belirtildiği gibi Saraycık Köyü Tüzel Kişiliği temsilcisi taşınmazın öncesinin mera olduğunu bildirmiş; bir kısım tanıklar ise bu yerde önceden köy halkının hayvanlarını otlattığını beyan etmişlerdir. Hayvanların otlatıldığı her yer mera sayılmaz ise de mahkemece yöntemine uygun biçimde herhangi bir mera araştırması yapılmamıştır. 4342 sayılı Mera Kanununun 3/b maddesinde, meralar, hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerler olarak tanımlanmıştır. Aynı kanunun 4. maddesi meraların amaçları dışında kullanılamayacağını, kazandırıcı zamanaşımının uygulanamayacağını düzenlemiştir. Böyle yerlerin mera niteliği kanunlarda belirtilen yetkili organlarca değiştirilmedikçe zilyetlikle kazanılamaz ve tapu siciline tescil edilemez.