muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/6334, Karar No: 2008/3213, Tarih: 13.05.2008

SONUÇ:Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen dosya davacısının tüm, davacı-birleşen dosya davalısının diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bent uyarınca kabulü ile mahkeme kararının hüküm kısmı 1. bendi 2. satırında itibaren kelimesinden sonra gelen “yasal faiz” kelimelerinin karardan çıkartılarak yerine “%48 oranını geçmemek kaydıyla değişen oranlarda reeskont faizi” rakam ve kelimelerinin yazılmasına ve kararın değişik bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı-k.davalı ... Tekstil Örme San.Tic.Ltd.Şti.nden, bakiye 1,40 YTL temyiz ilam harcının temyiz eden davalı-k.davacı ... Genel Mak.Teks.San.Tic.Ltd.Şti.nden alınmasına, 13.05.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...,...
Yargıtay — Esas No: 2015/705, Karar No: 2015/1545, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/705 E.  ,  2015/1545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/2992, Karar No: 2017/6867, Tarih: 13.06.2017

**2. Ceza Dairesi         2017/2992 E.  ,  2017/6867 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 13.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7142, Karar No: 2017/5439, Tarih: 15.06.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/7142 E.  ,  2017/5439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 11. Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4721 sayılı TMK'nın 405. maddesi uyarınca vasi atanmasına ilişkindir.

... 11. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlı adayının Türkiye'de ikametgahının bulunmadığı bu nedenle nüfusa kayıtlı olduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesince ise kısıtlı adayının ... il sınırı dahilinde herhangi bir yerleşim yerinin bulunmadığı, yapılan kolluk araştırmasına göre kısıtlı adayının ... ilinde gayrimenkulleri olduğu, söz konusu gayrimenkullerde zaman zaman bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.” Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” Milletlerarası Özel Hukuk ve Usul Hukuku Hakkında Kanunun 41. maddesine göre “Türk vatandaşlarının kişi hâllerine ilişkin davaları, yabancı ülke mahkemelerinde açılmadığı veya açılamadığı takdirde Türkiye’de yer itibariyle yetkili mahkemede, bulunmaması hâlinde ilgilinin sâkin olduğu yer, Türkiye’de sâkin değilse Türkiye’deki son yerleşim yeri mahkemesinde, o da bulunmadığı takdirde ..., ... veya ... mahkemelerinden birinde görülür.”

Dosya kapsamından kısıtlı adayının ... yaşadığı anlaşılmakta ise de kısıtlı adayının ..., ...'de evinin olduğu ve Türkiye'de sakin olduğu yerin bu yer olduğu anlaşılmakla uyuşmazlığın ... 11. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... 11. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/06/2017 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4152, Karar No: 2017/9718, Tarih: 21.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2016/4152 E.  ,  2017/9718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 22/11/2013 havale tarihli dava dilekçesi ile davacı adına kayıtlı olan ... ili, ... ilçesi, ...köyü ... ada ... parsel sayılı 17467 m2 taşınmazın orman ile ilgisi olmadığı halde, 2013 yılında 56 numaralı Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan orman kadastro çalışması sonucunda orman sınırı içinde bırakıldığını belirterek, taşınmazın orman sınırı dışına çıkarılmasına karar verilmesi istemiyle dava açmış, mahkemece orman kadastrosuna itiraz davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp 1949 yılında keşinleşen orman kadastrosu, 1951 yılında 5653 sayılı Kanuna göre makiye ayırma işlemi, 24/10/2013 tarihinde 30 gün süre ile ilan edilip eldeki dava nedeniyle kesinleşmeyen, evvelce sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ve sınırlaması yapılmış ormanlarda aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanun ile değişik 2/B madde uygulaması, 1992 yılında kesinleşen arazi kadastrosu vardır.

Dava, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

Dava, orman kadastrosuna itiraz istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve uzman bilirkişi kurulu raporuna göre çekişmeli taşınmazın 1948 yılında kesinleşen orman kadastro sınırları içinde olduğu, 2013 yılında yapılan orman kadastrosu ve aplikasyon çalışmasında da durumun değişmediği, taşınmaz ile ilgili yeni bir orman sınırı içine alma işleminin bulunmadığı, 02.09.1986 tarihinde yürürlüğe giren 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması hakkındaki Yönetmeliğin 44. ve 25523 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak 15.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren Yönetmeliğin 43 ve devamı maddelerine göre, aplikasyon işleminin de davacılara yeni dava hakkı vermeyeceği, ilk orman kadastrosuna itiraz için hakdüşürücü sürenin çoktan geçtiği gözönünde bulundurularak davanın reddine karar verilmesinde isabetsizlik bulunmamaktadır, ancak kadastro mahkemesince 3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken, Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücreti hesaplanmış olması doğru değil ise bu yanılgının giderilmesi hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir. Bu sebeple hükmün 4. paragrafının hükümden çıkarılarak, bunun yerine “3402 sayılı Kadastro Kanununun 31/son maddesi gereğince takdir edilen 500.-TL maktu vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara müştereken verilmesine" sözleri yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 21/11/2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8033, Karar No: 2015/3918, Tarih: 20.04.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/8033 E.  ,  2015/3918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/02/2014

NUMARASI : 2013/1919-2014/190

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece HMK'nun 9. maddesi gereğince yetkili icra dairesinin Tarsus İcra Dairesi olduğu bu nedenle davacı tarafça geçerli bir icra takibinin yapılmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili 24.07.2013 tarihinde başlatmış olduğu icra takibi ile toplam 34.500 TL kira alacağının tahsilini istemiştir. Davalı süresinde yaptığı itirazında yetkili icra dairesinin Tarsus İcra Dairesi olduğunu, ayrıca kira borcu da bulunmadığını belirtmiştir. Kira alacağı davalarında hangi mahkemenin yetkili olduğu genel yetki kurallarına göre belirlenir. 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'unun 6.maddesinde (H.U.M.K.nun 9.maddesi) genel yetkili mahkeme belirlenmiştir. Bundan ayrı 6098 Sayılı Türk Borçlar Kanun'unun 89/1 maddesinde (B.K.nun 73.maddesi) '' Borcun ifa yeri, tarafların açık veya örtülü iradelerine göre belirlenir. Aksine bir anlaşma yoksa, aşağıdaki hükümler uygulanır; (1) Para borçları, alacaklının ödeme zamanındaki yerleşim yerinde ifa edilir '' düzenlemesi bulunmaktadır. Yine 6100 sayılı HMK'nun 10. maddesinde '' Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir'' düzenlemesi bulunmakta olup, kira borcu alacaklıya götürülerek ödenmesi gereken borçlardan olması nedeniyle, davacının yerleşim yeri mahkemesi de (icra dairesi de) yetkilidir. Davanın konusu sözleşmeden doğan para borcu olup da sözleşmede aksi kararlaştırılmamış ise bu para borcu alacaklının (davacının) ödeme zamanındaki yerleşim yerinde ödenir. Bu nedenle davacı alacaklının yerleşim yerinde takip yapmasında bir usulsüzlük bulunmadığından işin esasının incelenerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, geçerli takip bulunmadığı belirtilerek yazılı şekilde davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 20.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15300, Karar No: 2017/802, Tarih: 06.02.2017

**3. Hukuk Dairesi         2015/15300 E.  ,  2017/802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı idare vekili, davalıya, hemşirelik mesleğine ilişkin ön lisans diploması olmadığı halde yüksek hemşire statüsünde maaş ödendiğini , davalının 08/09/1998 tarihi ile emekli olduğu 15/09/2009 tarihleri arasında fazla maaş ve diğer ek ödemeleri aldığını ileri sürerek; 11.874.60.- TL nin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline karar verilmesi talep ve dava etmiştir .

Davalı, gerçek dışı beyan ve hilenin olmadığını, davacının kusurlu olduğunu belirterek; davanın reddini istemiştir .

Mahkemece; davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir .

Uyuşmazlık, davalıya yapılan ödemelerin herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemeler olup olmadığı, buradan varılacak sonuca göre de davacı tarafından yapılan ödemelerin Borçlar Kanununun sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre geri istenilip istenilemeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle, şart tasarruf kavramı üzerinde durulmalıdır;

İdari işlemlerin maddi bakımdan ayırımı, konu ve içerik itibariyle yapılan ayırımdır. Bu yönden idari işlemler “kaide tasarruf” (kural işlem), “sübjektif tasarruf” (sübjektif işlem; birel işlem) ve “şart tasarruf” (koşul işlem) olmak üzere üçe ayrılırlar.

Şart tasarruflar, önceden belirlenmiş hukuk kurallarının kişiler hakkında uygulanmasına dair işlemlerdir. Bu tür işlemler, hukuk düzeninde değişiklik yapmazlar; yalnızca kişilerin durumunda değişiklik yaparak onları bir durumdan başka bir duruma geçirirler. Şart tasarruflar, kişisel bir hukuki durum yaratmaları bakımından geniş anlamda sübjektif tasarruflar kapsamında olmalarına karşın, “konu” bakımından

hukuk aleminde bir değişiklik yapmayıp, yalnızca hak sahibi süje bakımından bir yenilik ve değişiklik doğurmaları itibariyle, dar anlamda sübjektif tasarruflardan ayrılırlar ( ..., İdari Yargılama Usulü Kanunu, 1999, s. 13, 14).

hukuk aleminde bir değişiklik yapmayıp, yalnızca hak sahibi süje bakımından bir yenilik ve değişiklik doğurmaları itibariyle, dar anlamda sübjektif tasarruflardan ayrılırlar ( ..., İdari Yargılama Usulü Kanunu, 1999, s. 13, 14).

27.01.1973 günlü 6/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında; hatalı intibak gibi bir şart tasarrufun sonradan idare tarafından geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılmış olan fazla ödemelerin nedensiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri istenmesinin idare hukuku ilkelerine göre mümkün olup olmadığı konusu ile ilgili olup, sonuçta, yokluk ile mutlak butlan durumları ayrık olmak ve kişinin gerçek dışı beyanı veya hilesi ile sebebiyet vermemiş olmak kaydıyla, idarenin yanlış şart tasarrufu (özellikle yanlış intibak işlemini) ancak iptal davası süresi içinde geriye yürür şekilde geri alabileceği, bu süre geçtikten sonra yanlış tasarrufun geri alınması halinde geri alma gününe kadar doğmuş durumların, parasal sonuçları da dahil olmak üzere, hukuken kazanılmış durum olarak tanınması gerektiği, sebepsiz zenginleşme hükümlerine dayanılarak geri istenemeyeceği içtihat edilmiştir.

Bu içtihadı birleştirme kararının, idare tarafından yapılan bütün ödemelere uygulanması halinde, idarenin haksız iktisap kurallarından hiçbir zaman yararlanamaması ve memurların yapmış oldukları bütün hatalı ödemelerin idare tarafından gerek ödeme yapılan kişilerden, gerekse ödemeyi yapan görevlilerden geri alamaması gibi bir sonuç doğar ki, idareyi işlemez ve iş göremez bir duruma sokacak olan böyle bir sonucun hukukça savunulması mümkün değildir. Bu nedenle, İçtihadı Birleştirme Kararının kapsamı dışında kalan ve herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan ödemelerin, idare tarafından Borçlar Hukukunun haksız iktisap kurallarına dayanılarak geri istenebileceğinin kabulü gerekir (HGK’nun 07.03.2012 gün ve 2011/3-809 E., 2012/125 K. sayılı ilamı).

Somut olayın açıklanan ilkeler çerçevesinde değerlendirilmesine gelince; davalının halkla ilişkiler ön lisans proğramından mezun olduğu , intibakının davacı tarafından hata ile yüksek hemşire olarak yapıldığı , intibak işleminden itibaren emekli olduğu tarihe kadar maaşını ve diğer döner sermaye dahil ödemelerini hemşirelik ön lisans mezunu gibi aldığı anlaşılmaktadır . Görüldüğü üzere, somut olayda, davalının intibak işlemine ilişkin şart tasarruf bulunmaktadır .

Az önce de belirtildiği üzere, şart tasarruf, önceden belirlenmiş hukuk kurallarının kişiler hakkında uygulanmasına dair işlemlerdir. Bu tür işlemler, hukuk düzeninde değişiklik yapmazlar; yalnızca kişilerin durumunda değişiklik yaparak onları bir durumdan başka bir duruma geçirirler.

Az önce de belirtildiği üzere, şart tasarruf, önceden belirlenmiş hukuk kurallarının kişiler hakkında uygulanmasına dair işlemlerdir. Bu tür işlemler, hukuk düzeninde değişiklik yapmazlar; yalnızca kişilerin durumunda değişiklik yaparak onları bir durumdan başka bir duruma geçirirler.

Bu nedenle, bir şart tasarrufa dayanılarak yapılan yanlış intibak ve ödemeler yokluk ile mutlak butlan durumları ayrık olmak ve kişinin gerçek dışı bildirimi veya hilesi ile sebebiyet vermemiş olmak kaydıyla yönetim; yanlış şart tasarrufunu, ancak iptal davası ya da yasalarda özel süre varsa bu süre içinde yahut iptal davası açılmışsa dava sonuna kadar geriye yürür biçimde geri alabilir. Bu süreler geçtikten sonra yanlış işlemin geriye alınması halinde geri alma gününe kadar doğmuş durumların, parasal sonuçları da dahil olmak üzere hukuken kazanılmış durum olarak tanınması gerekir.

Ne var ki, somut olayda; davacı tarafından yapılan hatalı intibak işlemine davalının gerçek dışı beyanı ve hilesinin neden olduğu iddia ve ispat edilmemiştir . Ortada bir şart tasarruf bulunduğu , davacının intibak işleminin iptali için dava açmadığı anlaşıldığından sebepsiz zenginleşme ilkelerinin somut olay yönüyle uygulama yeri yoktur.

Mahkemece; şart tasarrufa konu olan hatalı ödemelerin, borçlar hukukunun sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri alınması mümkün olmadığından, davanın reddine karar verilmesi gerekirken; yanılgılı değerlendirmeler ile davanın kabulüne dair karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 06.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11980, Karar No: 2016/11884, Tarih: 05.12.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/11980 E.  ,  2016/11884 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... aleyhine 03/11/2015 gününde verilen dilekçe ile kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 27/01/2016 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kişilik haklarına saldırı nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece yargı yolu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2. maddesi gereğince idari yargı yerinde ancak ilgili idari kurum aleyhine dava açılabilir. Bu yasal düzenlemeye göre, gerçek kişiler ve özel hukuk tüzel kişiler aleyhine idare mahkemelerinde dava açılamaz. Şu halde gerçek kişi aleyhine açılan eldeki davanın görüm ve çözüm yeri idari yargı yeri olmayıp adli yargı yeridir. Mahkemece işin esasına girilip toplanan delillerle birlikte varılacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken açıklanan olgular gözetilmeden yargı yolu bakımından mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş olması doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 05/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3850, Karar No: 2023/4326, Tarih: 24.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/3850 E.  ,  2023/4326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2989 E., 2022/2528 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 9. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/296 E., 2022/221 K.

Taraflar arasındaki hizmet tespiti ve prime esas kazancın tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kararın fer'i müdahil Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı fer'i müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı şirkete ait Sahil Restaurant isimli işyerinde 29.07.2019 - 18.12.2019 tarihleri arasındaki çalışmalarının Kuruma bildirilmediğini ve primlerinin de ödenmediğini, en son aldığı net ücretin aylık 4.000,00 TL olmasına rağmen 19.06.2020 tarihinden sonraki çalışmalarının düşük ücret üzerinden Kuruma bildirildiğini beyanla, davacının çalışma sürelerinin tespiti ile prime esas ücretinin tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde; davacının müvekkili şirket nezdinde çalışmaya başladığı tarihin 19.06.2020 olduğunu, 27.07.2020 tarihinde başka bir çalışan ile kavga ederek kendi isteği ile bildirimsiz olarak ayrıldığını, 16.08.2020 tarihinde komi olarak çalışmaya başladığını, müvekkili şirketin pandemi sonrası yasal olarak 2021 yılı Mart ayında açılmasına ve işe çağrılmış olmasına rağmen gelmediğini, bu sebeple çalışmasının 20.03.2021 tarihinde sonlandırıldığını, davacının 20.03.2021 tarihi itibariyle çalışması karşılığı elde ettiği kazancın asgari ücret olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; 1584229.035 sicil sayılı Ekonomik Balık Üretimi ve Gıda San. Tic. Ltd. Şti. ünvanlı işyeri üzerinden 19.06.2020 - 27.07.2020, 16.08.2020 - 20.03.2021 tarihleri arasında 76 gün sigortalılık bildiriminin bulunduğunu, talebe konu 29.07.2019-18.12.2019 tarihleri arasında ise davacı adına sigortalılık bildiriminin bulunmadığını, ücrete ilişkin itirazların yazılı kanıtlara dayandırılmasının zorunlu olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın HMK'nın 150 nci maddesi uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde fer'i müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri