muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7078, Karar No: 2019/5548, Tarih: 21.03.2019

Konumuzla ilişkisi nedeniyle göz önüne alınması gereken yorum ilkeleri:

1- Özgürlük asıl, Sınırlama İstisna İlkesi, Birey Özgürlüğü asıl özgürlüğün devlet tarafından sınırlanması ise istisnadır. Bu ilke ceza hukukundaki kanunîlik ilkesini (nulla crimen et poena sine lege - kanunsuz suç ve ceza olmaz) doğurmuştur. Bu ilkeye göre bir fiilin suç teşkil edebilmesi için kanunla yasaklanması ve ceza verilebilmesi için de söz konusu cezanın kanunla öngörülmesi gerek ceza kişinin özgürlüğüne müdahale teşkil ettiğine göre, bu bir istisnadır; dolayısıyla özgürlüğü kısıtlayan normun dar özgürlüğü koruyan normun ise geniş yoruma tâbi tutulması gerekir.

2- Çoğu Yapmaya Yetkili Olan Azı Yapmaya da Yetkilidir (Qui potest maius, potest etiam minus) ilkesi.

Bu ilkeye ilişkin olarak Sayın Prof.dr. Gözler’in güzel açıklamalarının buraya alınmayı hak ettiğini düşünerek aynen aktarıyorum” bu ilke çoğu yapmaya yetkili olanın, azı yapmaya da yetkili olduğunu ifade eder. Dolayısıyla yasa bir organa belirli bir şeyi yapmaya yetki veriyorsa, bu yetkiyi alan organ o şeyden daha azını da yapmaya yetkilidir. Örneğin bir insan fiilini suç haline getirme ve ona ceza bağlama yetkisi yasama organına ait bir yetkidir. Bir insan fiilini suç haline getirmeye ve ona ceza bağlamaya yetkili olan organın, bu fiilî suç olmaktan çıkarmaya ve ona bağladığı cezayı kaldırmaya veya bağladığı cezanın miktarını azaltmaya da yetkisi vardır. Keza bunları yapmaya yetkili olan organın, bu fiilin suç olma niteliğini belirli bir dönem için askıya alması ve bu fiile belirli bir dönem ceza bağlamaması, “çoğu yapmaya yetkili olanın azı da yapmaya yetkili olacağı (qui potest maius, potest minus)” ilkesi gereğince her zaman mümkündür.: Örneğin bir organı kurmak için bir organa yetki verilmiş ise, bu organın üyelerini seçme yetkisi ayrıca düzenlenmemiş ise, bu organa üye seçme yetkinisin de bu organa verildiğini qui potest maius, potest minus ilkesi uyarınca söyleyebiliriz. Çünkü üye seçme yetkisi kurma yetkisinin içeriğinde yer alan ve ondan daha küçük olan bir yetkidir. Qui potest maius, potest minus ilkesinin uygulanmasında neyin “maius (büyük)”, neyin “minus (küçük)” olduğunun da tespiti gerekir. Bu konuda da imdadımıza bir Öklid teoremi yetişmektedir: “Omne totum est maius sua parte (Her bütün kendi parçasından büyüktür)”. Buna göre bir makama bir yetki verilmiş ise, o makamın o yetkinin parçası niteliğinde olan yetkiye de sahip olduğu söylenebilir.

Bu açıklamalar ışığında TCK'nın 129/1-3 maddelerdeki indirim oranını tespit edersek yasa koyucu karşılıklı hakaret veya haksız fiile tepki halinde hakime olayın özelliğine göre tamamen ceza vermekten vazgeçme yetkisi vermiştir. Ancak haksız fiilin ağırlığı ve karşılıklı hakarette söylenen sözlerin özelliği, ilk hakaretin kimden kaynaklandığı gibi nedenleri gözeterek hakkaniyete uygun bir çözüme ulaşması için taraflara ceza verme yoluna da gidebileceğini ancak verebileceği cezanın en fazla cezanın üçte biri olabileceğini düzenlemiştir.

Somutlaştırırsak hakim TCK'nın 125/1. madde uyarınca hakaret suçundan öngörülen 3 ay hapis cezasını 129. madde uyarınca vermekten vazgeçeme yetkisine sahip iken olayın özelliğine göre ceza verecekse ceza vermemek ile üçte bir arasında cezaya hükmedebilir. Yani en fazla üçte bir olan bir ay cezaya hükmedebileceğini kabul etmek gerekir. Çünkü daha fazla indirime yani ceza vermeme yetkisine sahip hakimin somut örnekte cezayı 15 güne indiremeyeceğini kabul etmek yukarıda anlatılan yorumun yöntem,araç ve ilkeleri ile bağdaşmaz.

Uyuşmazlık konusu somut olayda TCK'nın 125/1. maddesi uyarınca sanık hakkında hükmedilen 3 ay hapis cezası haksız fiile tepki nedeniyle 129/1 madde uyarınca ½ oranında indirilerek 1 ay 15 güne indirilmek suretiyle hatalı indirim yapılmıştır. Sanık hakkında 1gün ile en fazla 1 ay arasında bir hapis cezası verilebileceğinden sanığa fazla ceza verilmesi nedeniyle hükmün bozulması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun ONAMA yönündeki kararına karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2015/3382, Karar No: 2015/2303, Tarih: 31.03.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3382 E.  ,  2015/2303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Talep, 4721 sayılı TMK'nın 407. maddesi uyarınca hükümlü ...'a vasi tayin edilmesine ilişkindir.

M Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğü; hükümlü ...'a vasi tayin edilmesi isteğinde bulunmuştur.

....... Sulh Hukuk Mahkemesi; "...kısıtlı adayının cezaevine girmeden önceki adresinin .... olduğundan .... Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu...." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

.............. Sulh Hukuk Mahkemesi; "..Kısıtlı adayının müddetnamedeki adresinin ..... olduğundan ..... Sulh Hukuk Mahkmemesinin yetkili olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

...... Sulh Hukuk Mahkemesi "...Hükümlünün, cezaevine girmeden önceki adresinin .... olduğu yönünde cezaevi müdürlüğüne beyanda bulunduğundan yetkili mahkemenin TMK'nın 411. .maddesi uyarınca .... Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu..." gerekçesiyle yetkisizlik kararı vermiştir.

4721 sayılı TMK'nın; 411.maddesinde "Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir”. 22. maddesinde "Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz”, 19/1. maddesinde ise, “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Bu yasal düzenlemeler ve kısıtlı adayının yazılı beyanı karşısında yetkili mahkeme, kısıtlı adayının cezaevine girmeden önce sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerleşim yeri olan ..... Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nin 21. ve 22. (1086 sayılı HUMK'nun 25. ve 26.) maddeleri gereğince ..............Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 31/03/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4137, Karar No: 2025/1962, Tarih: 14.04.2025

**7. Hukuk Dairesi         2024/4137 E.  ,  2025/1962 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/258 E., 2024/1173 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/541 E., 2023/135 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili, dava konusu ..... Mahallesi 8, 15, 25, 30, 71, 166, 167,177,192,203, 305, 312, 316, 318, 335, 341, 373, 422, 425, 436, 443, 462, 473, 482, 577, 578, 579, 639, 655, 656, 679, 695, 770, 794, 797 parsel sayılı taşınmazlar ile .....Mahallesi 348, 349, 191, 194, 195, 205, 296, 297, 298, 301, 302 ve 303 parsel sayılı taşınmazların tarafların ortak murisi Şıh ...’ten taraflara intikal ettiğini, davalıların uzun süredir taşınmazların tümünü kullandığını ve müvekkillerinin kullanımına izin verilmediğini ileri sürerek, davalıların el atmasının önlenmesini, müvekkillerine geriye dönük 5 yıl için ecrimisil ödenmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1. Davalılar ..., ..., ... mirasçılarının 16.07.1971 ve 18.04.1977 tarihlerinde noterde taksim yaptığını, herkesin yerinin ayrıldığını belirterek reddini savunmuşlardır.

2. Davalı ..., davacıların 16.07.1977 tarihli taksim sözleşmesi ile paylarını aldıklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

3. Davalılar ..., ..., ... vekili, ... mirasçıları arasında 16.07.1971 ve 18.04.1977 tarihlerinde 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 676. maddesine uygun olarak taksim sözleşmesi yapıldığını, ayrıca intifadan men koşulunun oluşmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın kısmen kabulüyle belirtilen taşınmazlarda davacıların payları oranında el atmanın önlenmesine ve ecrimisil ödenmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve bir kısım davalılar tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık olmadığı gerekçesiyle başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, dava değerinin hatalı belirlendiğini, Mahkemenin yargılama giderleri hesaplamakta hataya düştüğünü, davanın reddine karar verilen taşınmazlar yönünden müvekkillerinin tüm taşınmazların kullanım durumunu bilemeyeceğini, bu nedenle reddedilen taşınmazlar yönünden müvekkillerinin vekâlet ücretinden sorumlu tutulmasının hukuka uygun olmadığını ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde, dava değerinin hatalı belirlendiğini, Mahkemenin yargılama giderleri hesaplamakta hataya düştüğünü, davanın reddine karar verilen taşınmazlar yönünden müvekkillerinin tüm taşınmazların kullanım durumunu bilemeyeceğini, bu nedenle reddedilen taşınmazlar yönünden müvekkillerinin vekâlet ücretinden sorumlu tutulmasının hukuka uygun olmadığını ileri sürerek, kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, paydaşlar arasında görülen el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

14.04.2025 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10018, Karar No: 2023/3388, Tarih: 26.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/10018 E.  ,  2023/3388 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1612 E., 2019/992 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, aynı Kanun’un 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 18.05.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; davacıya ait tır çekici ve dorseye 29.02.2012 tarihinde elkonulduğunu, araçların kasko değeri kadar teminatla sahibine iadesine karar verilmiş ise de davacının mali durumundan dolayı teminatın yatırılmadığını ve tır çekici-dorse iadesi alınamadığını, 18.02.2015 tarihinde aracın iadesi yönünden kararın aslında 02.08.2012 tarihinde kesinleştiğinden bahisle aracın iadesine karar verildiğini ve aracın 20.02.2015 tarihinde teslim alındığını belirtmiş, bu kapsamda 250.000,00 TL tazminatın 31.10.2008 tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte ödenmesini talep etmiştir.

2. Davalı vekili 04.08.2015 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; davacının eşyasına veya malvarlığı değerlerine koşulları oluştuğu için elkonulduğu, eşya ve malvarlığı değerlerinin amaç dışına kullanılmadığını, dolayısıyla maddi ve manevi zararların tazminini devletten isteyebileceği şartların oluşmadığını, tır çekicisi ve dorsesinin kullanılmamasından dolayı devletin sorumlu olamayacağını, zararını özel hukuk hükümleri çerçevesinde şoförden isteme hakkının bulunduğunu ve davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

3. İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 04.10.2018 tarihli ve 2015/182 Esas, 2018/324 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2019/1612 Esas, 2019/992 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik davacı vekili ve davalı vekilinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 09.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

5. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı 09.12.2021 tarihli tebliğnamesi ile temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanmasını talep etmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesi gerekçesinde "

Dava konusu araca ilişkin olarak Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/181 E.ve 2012/284 K. sayılı dosyası 31.05.2012 tarihinde karara çıkmış ve yapılan yargılama sonucunda 5607 sayılı 13/a-b ve TCK 54.madde gereğince iyi niyetli 3.kişi durumunda bulunan Mer Lojistik Bulgaria Eood Filibe Bulgaristan firmasına ait PB3432MC/PB8116EH plakalı tır çekici ve dorsesinin müsaderesine yer olmadığına, karar kesinleştiğinde sahibine iadesine ,tasfiye işlemine tabii tutulmuş olması halinde teminatın iadesine, tasfiye işlemine tabi tutulmuş olması halinde tasfiye bedelinin karar kesinleştiğine sahibine iadesine karar verilmiştir.

Dava konusu olayda ... ve içerisindeki eşyalara 29.02.2012 tarihinde el konulmuştur.

Dava konusu Edirne 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/181E. sayılı ilamının ... iadesi yönünden 02.08.2012 tarihinde kesinleştiği, aracın iadesine yönelik müzekkerenin 18.02.2015 tarihinde Trakya Gümrük ve Ticaret Bölge Müdürlüğüne yazıldığı ve davacı tarafından aracın 20.02.2015 tarihinde teslim alındığı anlaşılmıştır.

Davaya konu olan araca el koyma tarihi 29.02.2012, teslimat tarihi ise 20.02.2015'dir. ... yaklaşık 2 yıl 11 ay boyunca hiç kullanılmamıştır.

Davacının maddi tazminatta belirtmiş olduğu hususular ve ilgili kurumlardan gelen yazı cevapları ile dosya bilirkişiye gönderilmiş ve bilirkişi 31.01.2017 tarihli raporuyla görüşünü mahkememize sunmuştur.

Mahkememizce dava konusu olayda, kararın kesinleşmesinden kaynaklanan aksaklık ve kararın ilgilisine tebliğ edilmemesinden ötürü, müsadere edilen eşyanın zamanında teslim edilmediği, aracın muhafazası esnasında zarar görmemesi için gerekli tedbirlerin alınmadığı anlaşıldığından davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne, 100.330,41 TL maddi tazminatın el koyma tarihi olan 29/02/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden tahsili ile davacıya verilmesine,

Aracın tamirat gideri olarak 23.000TL tazminatın dava tarihi olan 18/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Aracın tamirat gideri olarak 23.000TL tazminatın dava tarihi olan 18/05/2015 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı hazineden tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir." denilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince "Suç tarihi olan 29/02/2012 günü itibarıyla davacının ortağı ve temsilcisi olduğu ve sürücülüğünü dosya sanığı ...'ın yaptığı Mer Logistic Bulgaria Ltd. Şirketi adına kayıtlı ve tescilli eşya taşımacılığında kullanılan X0685515407 seri numaralı tır karneli FB 3432 MC/PB 8116 EH plakalı tır, çekici ve dorsenin içinde beyan edilmemiş koliler görülmesi üzerine 01/03/2012 tarihli çekici ve dorseye ilişkin '' El Koyma Tutanağı '' düzenlendiği, el koymanın Edirne 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 01/03/2012 Tarih, 2012/305 Değişik İş nolu kararı ile onanmasına karar verildiği,

...

Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesince 2012/181 Esas sayılı ilamının ... iadesi yönünden 02/08/2012 tarihinde kesinleştiği, aracın iadesine yönelik müzekkerenin 18/02/2015 tarihinde Trakya Gümrük ve Ticaret Bölge Müdürlüğüne yazıldığı ve davacı tarafından 20/02/2015 tarihinde teslim alındığı,

Mer Logistic Bulgaria Ltd Firması vekilince 17/2012 tarihli dilekçe ile PB 3432 MC/PB 8116 EH plakalı aracın 5667 sayılı kanunun 13. Maddesi gereğince teminatsız olarak iadesine karar verilmesini talep etmesi üzerine, Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesinin kasko değeri kadar teminatla sahibine iadesine karar verilmesine rağmen davacı tarafından teminatın yatırılmadığı,

Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesince aracın iadesi yönünden kararın 02/08/2012 tarihinde kesinleştiği kabul edilmesi üzerine aracın 20/02/2015 tarihinde davacıya teslim edildiğinin anlaşıldığı,

Bu durumda dava konusu el koymanın haksız bir el koyma olarak değerlendirilemeyeceği, davacının el koyma işlemi nedeniyle uğradığını iddia ettiği maddi kaybını davalıdan talep edemeyeceği,

Bunun yerine davacının aracını kendisinden habersiz suçta kullanan kişiden talep edebileceği anlaşıldığından dava konusu el koyma işlemine tazminat talebinin CMK'nın 141. Maddesindeki şartların oluşmaması nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken;

Davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne şeklinde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüştür." şeklindeki gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Davacının maddi tazminat talebinin kısmen kabulüne şeklinde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüştür." şeklindeki gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Tazminat talebinin dayanağı olan Edirne 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2012/181 Esas - 2012/284 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, iyi niyetli üçüncü kişi konumunda olan davacıya ait dorse bağlı çekiciye 5607 sayılı Kanun'a muhalefet suçu kapsamında 29.02.2012 tarihinde elkonulduğu, yapılan yargılama sonunda ceza dosyası sanığının mahkumiyetine ve aracın karar kesinleştikten sonra sahibine iadesine hükmedildiği, kararın temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesi tarafından sanığın temyiz istemi kabul edilerek kararın bozulmasına hükmedildiği, bozma sonrası 2015/40 Esas, 2015/488 Karar sayılı dosya kapsamında sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve elkonulan aracın iadesi önceki kararla kesinleştiğinden bu hususta karar verilmesine yer olmadığına karar verildiği, aracın ise 20.02.2015 tarihinde davacı tarafından teslim alındığı, elkoyma tarihi itibariyle davanın yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'a tabi olduğu anlaşılmıştır.

2. 5607 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan "... Türkiye’de sicile kayıtlı olmaması ... halinde, elkonulan taşıt, elkoyma kararı veren mercilerce alıkonulur. Sahibinin taşıtın değeri kadar teminatı alıkoyma tarihinden itibaren otuz gün içinde gümrük idaresine teslim etmesi halinde, taşıt sahibine iade edilir." şeklindeki düzenleme uyarınca 29.02.2012 tarihinde elkonulan yabancı plakalı Türkiye'de sicile kayıtlı bulunmayan aracın davacı tarafından iadesinin talep edilmesi üzerine mahkemece 17.04.2012 tarihinde teminat karşılığı iadesine karar verildiği ancak davacının iade bedelini yatırmaması nedeniyle iade işleminin yapılmadığı, bu kapsamda elkoyma işleminin Kanun'a uygun bir şekilde yapıldığı ve makul sürede iade edilmeme nedeninin davacının teminatı yatırmamasından kaynaklandığı anlaşılmakla, Bölge Adliye Mahkemesince davanın reddine karar verilmesinde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesinin, 03.12.2019 tarihli ve 2019/1612 Esas, 2019/992 Karar sayılı kararında davacı vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İzmir 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 19. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 26.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2576, Karar No: 2011/7293, Tarih: 29.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/2576 E.  ,  2011/7293 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/312071

MAHKEMESİ :(BOLVADİN) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİH VE NO :14.04.2010-52/55

SUÇ:Kasten öldürmek

R.. Ç..'u kasten öldürmekten sanıklar B.. Ç.. ile B.. Ç..'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, diğer sanık R.. Ç..'ın beraatine ilişkin (BOLVADİN) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 14.04.2010 gün ve 52/55 sayılı hükmün duruşmalı olarak Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar Barış ve Buluş müdafii ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık Barış hakkında duruşmalı, müdahiller temyizi hakkında kararda açıklanan nedenle duruşmasız, sanık Buluş'un temyizi üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-a) Katılan vekilinin yasal yetkisi bulunmadığından duruşmalı temyiz talebinin CMUK.nun 318 maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

b) Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere, kasten öldürme suçunun failleri olarak yargılanan ve aralarında menfaat çatışması bulunan sanıklar Rüştü, Barış ve Buluş'un ayrı ayrı müdafiiler tarafından temsil edilmeleri gerekirken, aynı müdafiiler tarafından temsil edilmeleri suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Yasasının 38 ve 5271 sayılı CMK.nun 152. Maddelerine aykırı davranılması,

Usule aykırı olup, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin sanıklar ve katılanlar vekillerinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 29.11.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

29.11.2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı M. A.'nun huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık B.. Ç.. müdafii Avukat İ. Ç.’ın yokluğunda 01.12.2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.