muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3781, Karar No: 2017/3848, Tarih: 27.02.2017

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5 inci maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3848, Karar No: 2015/4525, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3848 E.  ,  2015/4525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/3761, Karar No: 2021/19506, Tarih: 21.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/3761 E.  ,  2021/19506 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yokluğunda verilen ve usulüne uygun olarak 13.11.2015 tarihinde hüküm tarihindeki sanık müdafine tebliğ edilen hükmü, sanık tarafından sonradan atanan müdafinin CMUK'nın 310. maddesinde belirtilen bir haftalık yasal süreden sonra 23.03.2016 tarihinde eski hale getirme talebi ile temyiz ettiğinin anlaşılması karşısında; süresinden sonra yapılan eski hale getirme ve temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 21.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/7363, Karar No: 2019/15059, Tarih: 10.07.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/7363 E.  ,  2019/15059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetler

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hüküm bakımından temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuklar hakkında, yerel mahkemenin 14.04.2015 tarihli, 2013/824 Esas - 2015/388 Karar sayılı kararı ile verilen hükümlerin açıklanmasının geri bırakıldığı, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin karara itiraz ettiği, itiraz mercii Osmaniye 2. Ağır Ceza Mahkemesince 29.05.2015 tarihli 2015/588 değişik iş numaralı kararı ile suça sürüklenen çocuklara eksik ceza tayin edildiği gerekçesi ile suça sürüklenen çocuklar hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların ayrı ayrı kaldırılmasına karar verildiği, suça sürüklenen çocuk ... yada müdafiinin hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı bir itirazı olmadığı halde itiraz merciince suça sürüklenen çocuk ... hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına dair verilen kararın yok hükmünde olduğu, bu halde yerel mahkemece bu karara binaen suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükmünde yok hükmünde olduğundan temyizen incelenecek bir hüküm bulunmadığından dosyanın incelenmeksizin mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

2)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hüküm bakımından temyiz itirazlarının incelenmesinde,

Suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1 ve 86/3-e maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl 6 ay hapis cezasının, TCK'nin 87/1-c maddesi uyarınca bir kat artırılmasıyla 2 yıl 12 ay hapis cezası olarak belirlenmesinden sonra, aynı maddenin son fıkrası uyarınca 5 yıl hapis cezasına hükmedilmesi yerine, denetime imkan vermeyecek şekilde TCK'nin 87/1-c-son maddesi uyarınca doğrudan 5 yıl hapis cezası verilmesi sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suça sürüklenen çocuk hakkında hüküm kurulurken, 5237 sayılı TCK'nin 86/1,86/3-e, 87/1-c,son, 31/3. maddeleri uyarınca belirlenen "3 yıl 4 ay" hapis cezası üzerinden, TCK'nin 62. maddesi gereğince (1/6) oranında indirim yapıldığında, cezanın "2 yıl 9 ay 10 gün" yerine "2 yıl 9 ay" olarak hesaplanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.07.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/256, Karar No: 2010/3264, Tarih: 14.06.2010

**8. Hukuk Dairesi         2010/256 E.  ,  2010/3264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

...ile Hazine ve Avdan Kasabası Belediye Başkanlığı aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair ...Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 03.11.2009 gün ve 517/517 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenine dayanarak davalı Hazine üzerinde tapuda kayıtlı bulunan 362 ada 1 ve 363 ada 1 nolu parsellerin tahmini 4000 m2 yüzölçüme sahip bölümlerinin tapu kayıtlarının iptali ile adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... Başkanlığına usulüne uygun tebligat yapılmış, davaya katılan olmadığı gibi cevap da verilmemiştir.

Mahkemece, davanın davalı ... yönünden husumet yokluğundan reddine, davalı Hazine yönünden kabulüne, 363 ada 1 parselin teknik bilirkişinin 26.5.2009 tarihli rapor ve krokisinde (P14) harfiyle gösterilen 3417,24 m2 yüzölçüme sahip bölümüne ait tapu kaydının iptali ile aynı adanın son parsel numarası ile davacı adına tapuya tesciline karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; TMK.nun 713/1, 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14.maddeleri uyarınca kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenine dayalı iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, kazanma koşullarının davacı yararına oluştuğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava ve temyize konu 363 ada 1 parsel 9.11.2006 tarihinde kesinleşen kadastro çalışmaları sonucunda “ham toprak” niteliği ile Hazine adına tesbit ve tescil edilmiştir. Fen bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 26.5.2009 tarihli rapor ekindeki krokiye göre taşınmazın batısında Manas Devlet ormanı, doğusunda ise Çarşamba kanalı bulunmaktadır. Dava konusu taşınmazın sınırında orman olması nedeniyle 6831 sayılı Orman Kanunu hükümleri uyarınca orman araştırmasının yapılması zorunludur. Bu bakımdan dava

konusu taşınmazın bulunduğu yörede orman kadastro çalışmaları yapılmış ve kesinleşmiş ise buna ilişkin harita, kararlar, tutanaklar ve kesinleşme tutanaklarının orman idaresinden getirtilerek dosya arasına konulması, uzman orman bilirkişi aracılığıyla bu kayıt ve belgelerin zemine uygulanması, taşınmazın kesinleşen orman sınırları içerisinde kalıp kalmadığının belirlenmesi, şayet yörede orman kadastro çalışmaları yapılmamış ise bu taktirde gizli memleket haritası, amanejman haritası ve dava tarihinden en az 20 yıl öncesine ait hava fotoğrafları bulundukları yerlerden getirtilerek dosya arasına konulması, aynı şekilde uzman orman bilirkişisi ve Harita Mühendisi aracılığıyla sözü edilen belgelerin zemine uygulanması sonucu dava konusu yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığının saptanması gerekir.

Bilindiği üzere ve kural olarak, TMK.nun 713/3 maddesine göre tescil davası Hazineye ve ilgili kamu tüzel kişilerine yöneltilerek açılır. Dava konusu taşınmazın doğusunda Çarşamba kanalı bulunmaktadır. Davanın doğru hasma yöneltilmesi dava şartı olup, mahkemece re’sen gözetilmelidir. Bu hale göre mahkemece, dava konusu taşınmazın doğusundan geçen Çarşamba kanalının hangi kuruma ait olduğunun tesbit edilerek tescil davasının bu kuruma da yöneltilerek taraf teşkilinin sağlanması, davanın yöneltildiği kuruma delillerini bildirmesi için süre ve imkan tanınması, bunun yanında herhangi bir kamulaştırma yapılıp yapılmadığının araştırılması, varsa kamulaştırma harita ve belgelerinin bulundukları yerden getirtilerek dosya arasına konulması, yeniden yapılacak keşifte teknik bilirkişi aracılığıyla zemine uygulanması, tescili istenen taşınmaz bölümlerinin kamulaştırma paftası kapsamında kalıp kalmadığının belirlenmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir hüküm kurulması gerekir. Mahkemece taraf teşkili sağlanmadan ve orman incelemesi yapılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru olmamıştır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile usul ve kanuna aykırı olan yerel mahkeme hükmünün açıklanan nedenlerle ve HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 14.06.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/44114, Karar No: 2018/298, Tarih: 16.01.2018

**18. Ceza Dairesi         2015/44114 E.  ,  2018/298 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın olayda kullanıldığı kabul edilen baltanın kendine ait olmadığını belirttiği, müşteki ...’ın soruşturma aşamasındaki beyanında “...şahıs karanlık arasından çıkarak bana sarıldı, benimle boğuşmaya başladı, gelmeyin boğazını keserim” dedi, elinde balta vardı. Polis memuru ... havaya ateş etti, ben şahsın elindeki baltayı yere düşürttüm” şeklindeki anlatımına karşın, kovuşturma evresinde “sanığın elinde kesici bir alet olup olmadığını görmedim. Polis memuru ateş edince sanık panikledi bu sırada ben sanığın elinden kurtuldum, elinde emanete alınan sapsız baltayı hiç görmedik” dediği; müşteki ...’in de kolluktaki beyanında, boğuşma sırasında sanığın elindeki cismi, polis memurunun düşürttüğünü ifade etmesi karşısında, kovuşturma aşamasındaki beyanında, sanığın elinde kesici ve delici alet görmediğini söylediği anlaşılmakla, müştekilerin aşamalardaki beyanları arasındaki çelişkinin giderilmeye çalışılması giderilemediği takdirde hangi beyana hangi nedenle üstünlük tanındığı açıklanıp tartışılmadan, eksik incelemeyle sanık hakkında TCK’nın 265/4. maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

2- TCK'nın 125/4. maddesinde ağırlaştırıcı neden olarak öngörülen aleniyetin söz konusu olabilmesi için olay yerinde başkalarının bulunması yeterli olmayıp, hakaretin belirlenemeyen sayıda kişi ve herkes tarafından görülme, duyulma ve algılanabilme olasılığının bulunması, herhangi bir sınırlama olmaksızın herkese açık olan yerlerde gerekmesi ve somut olayın evin bahçesinde gerçekleşmiş olması karşısında, öncelikle suçun işlendiği yerin mahallinde keşif yapılarak niteliğinin tespit edilmesi ve buna göre aleniyet ögesinin ne şekilde oluştuğunun tartışılması gerektiği gözetilmeden eksik incelemeyle sanığın cezasında anılan Kanun maddesince artırım yapılması,

3- Görevli memura hakaret suçundan hüküm kurulurken temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi uyarınca belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Hakaret suçunda asgari hadden temel ceza belirlenmesine karşın, görevi yaptırmamak için direnme suçunda, TCK'nın 3/1. maddesinde açıklanan "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki "orantılılık" ilkesine uyulmadan, TCK'nın 61. maddesindeki ölçütlerin soyut olarak yazılması suretiyle hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye yol açılması,

4- Hakaret suçunda asgari hadden temel ceza belirlenmesine karşın, görevi yaptırmamak için direnme suçunda, TCK'nın 3/1. maddesinde açıklanan "suç işleyen kişi hakkında işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki "orantılılık" ilkesine uyulmadan, TCK'nın 61. maddesindeki ölçütlerin soyut olarak yazılması suretiyle hapis cezasının alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye yol açılması,

5- Görevi yaptırmamak için direnme suçunun birden fazla kamu görevlisine karşı işlendiği kabul edildiği halde, TCK'nın 43/2. maddesinin uygulanmaması,

6- 18/06/2014 tarih 6545 sayılı Kanunun 81. maddesi ile değişik 5275 sayılı Kanunun 106/3 maddesine göre, sanık hakkında hakaret suçundan hükmolunan adli para cezalarının ödenmemesi halinde hapse çevrilemeyeceğinin göz önüne alınması zorunluluğu,

7- TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulama olanağının ortadan kalkmış olması,

8- Sanığın lehe hükümlerin uygulanması istemi bulunması karşısında, görevi yaptırmamak için direnme suçundan hüküm kurulurken TCK'nın 51. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunda kanuni dayanakları da gösterilerek olumlu veya olumsuz bir karar verilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki düşünceye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken aleyhe temyiz olmadığından, 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/01/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/351, Karar No: 2007/354, Tarih: 13.06.2007

Hukuk Genel Kurulu 2007/20-351 E., 2007/354 K.

**Hukuk Genel Kurulu 2007/20-351 E., 2007/354 K.**

**- EKSİK BİLİRKİŞİ RAPORU

- KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

- YETERSİZ İNCELEME**- 5304 S. KADASTRO KANUNUNDA DEĞİŞİKLİK YAPILMASI HAKKIND... [ Madde 14 ]

- 3402 S. KADASTRO KANUNU [ Madde 45 ]

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki "kadastro tespitine itiraz" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Tunceli Kadastro Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 24.5.2006 gün ve 2005/157 E. 2006/233 K. sayılı kararın incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 13.11.2006 gün ve 2006/11746 E. 2006/15454 K. sayılı ilamı ile, (...Kadastro sırasında Uzuntarla Köyü 106 ada 8 parsel sayılı 11.554,30 m2 yüzölçümündeki taşınmaz senetsiz belgesiz olarak tarla niteliği ile kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar Ali K...... ve Süleyman K.... adına tespit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespit tutanağının iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Davacı Orman Yönetimi, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne, dava konusu taşınmazın kadastro tespit tutanağının iptal edilerek orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmamıştır.

Mahkemece yapılan inceleme, araştırma ve uygulama hüküm kurmaya yeterli değildir. Şöyle ki; hükme dayanak yapılan orman bilirkişi raporunda; Çekişmeli alanın, çok eski tarihlerden beri 30 - 40 cm pulluk derinliğinde sürülerek ve işlenerek en az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı, ancak son 10 - 15 yıldır terk edilerek nadasa bırakıldığı, bakımsızlıktan üzerinin çayır otları ile kaplandığı, üzerinde ve sınırlarında meşe ve ardıç ağaçlarının olduğu, davalı parsel üzerinden alınan toprak örneklerinden ve profil içinde yapılan incelemelerden toprak içerisinde orman ağaçlarına ilişkin kök kalıntılarının yer almadığının tespit edildiği açıklanmış raporun devamında ise, dava konusu alanın çevresi ile birlikte incelendiğinde ormanlık alanlar ile arasında ayırıcı unsur bulunmadığı, çevresindeki ormanlık alanlar ile tam bir bütünlük arz ettiği genel görünümü itibariyle alanın toprak yapısının orman yetiştirmeye elverişli ve orman toprağı niteliğinde bulunduğu, çekişmeli taşınmazın 1959 basım tarihli memleket haritasında ve tarihi belirtilmeyen hava fotoğraflarında yeşil zemin üzerinde orman ile sembolize edilen orman alanları içinde kaldığı, bu sebeplerle orman sayılan yerlerden olduğu belirtilmiştir. En az 100 yıldır tarım arazisi olarak kullanıldığı belirtilen taşınmazın, orman toprağı niteliğinde bulunduğu ve ormanlık alanlar ile bütünlük içinde olduğu düşünülemez.. Hal böyle iken, orman bilirkişi raporu kendi içinde çelişik olup mahkemece değinilen çelişkiler üzerinde durulup yöntemince giderilmemiş, böylelikle çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı yönünde duraksama olmuştur. Bu durumda karara dayanak alınan uzman orman bilirkişi tarafından düzenlenen rapor çekişmeli yerin öncesinin orman niteliğini belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmayıp, bu rapora dayanılarak hüküm kurulamaz.