muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/2606, Karar No: 2024/6746, Tarih: 17.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/2606 E.  ,  2024/6746 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/48 E., 2022/2105 K.

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

İTİRAZA KONU KARAR: Onama

İTİRAZ EDEN: Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 28.12.2023 tarihli ve 2022/12527 Esas, 2023/8627 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.03.2023 tarihli ve KD-2022/128525 sayılı itirazı üzerine yapılan inceleme neticesinde;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308/1. maddesinde belirtilen kanunî süresinde yapılan lehe itiraz başvurusu üzerine dava dosyası, aynı Kanun’un 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itiraz başvurusu, sanık hakkında kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 29/1. maddesi kapsamında yer alan haksız tahrik hükmünün asgari oranda uygulanması gerektiğinden bahisle onama ilamının kaldırılmasına ve kararın sanık lehine bozulması talebine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Sanık ile katılanın akraba oldukları ve aralarında önceye dayalı husumet bulunduğu, sanığın olay günü bu meseleyi konuşmak için katılanın yanına geldiği ancak katılanın konuşmayı kabul etmemesi üzerine ele geçmeyen tabanca ile katılanın sağ diz kapağına ve sağ baldır kısmına ateş ederek vücut foksiyonlarını ağır (6.) derece etkileyecek nitelikte kırık oluşacak ve organlardan birisinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde yaraladığı olayda; sanığın soruşturma aşamasında alınan ilk beyanında aralarında önceye dayalı husumet bulunan katılan ile konuşmak için gittiğinde katılanın lakayıt şekilde kendisine konuşacak bir şey yok demesi üzerine olayların başladığını, savcılık beyanında husumetin kız meselesinden kaynaklandığını ve katılanın kendisini birden fazla kişiyle birlikte tehdit etmesi nedeniyle eylemini gerçekleştirdiğini belirttiği, mahkemede ise savunmasını genişleterek katılanın kız arkadaşı ...'yı başka erkeklerle görüşmesi konusunda söylemlerde bulunarak rahatsız ettiğini beyan ettiği, tanıklar ... ve ...'un da sanığın beyanlarını doğruladığı anlaşılmakla, sanığın katılan ile aralarındaki husumet ve eylemini gerçekleştirme sebebi hususlarındaki beyanlarını aşamalarda geliştirip değiştirtiği ve soruşturma aşamasında dinlenmeyen tanıklar ... ve ...'un sanığın haksız tahrik hükümlerinden faydalanması amacıyla beyanda bulundukları anlaşılmakla, sanığın ve tanıkların haksız tahrike yönelen beyanlarına itibar edilmemesi nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ oy çokluğuyla REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi uyarınca Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 28.12.2023 tarihli ve 2022/12527 Esas, 2023/8627 Karar sayılı onama kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.10.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin, 2022/12527 Esas ve 2023/8627 Karar sayılı kararının çoğunluk görüşüne, sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 29 uncu maddesi uyarınca haksız tahrik hükümlerinin uygulanması, hükmün bu nedenle bozulmasına karar verilmesi gerektiğinden bahisle katılmamaktayım.

Dosya içeriğine, sanığın savunmalarına, tanıklar ... ve ...’un uyumlu anlatımlarına göre; katılan ... ile sanık ...’in akraba oldukları, katılan ...’ın da beyanında belirttiği üzere sanık ...’in, nişanlısı olan ... ile ...’ı tanıştırdığı, olay tarihinden bir hafta kadar önce katılan ...’ın, sanık ...’in evlenmek için anlaşarak nişanlandığı tanık ... ile konuşup; “Bir adam var, parası, arabası var, zengin, sana ayarlayayım, takılırız.” diye aklını çelmeye çalıştığı, bir iki gün sonra ...’ın yeniden ...’nın yanına giderek ... isimli arkadaşına ...’yı ayarlamak istediği, ...’nın evlenmek için söz verdiği sanık ...’e bu durumu söylemesi üzerine sanık ... ile katılan ... arasında husumet oluştuğu, olay günü sanığın bu konuyu konuşmak amacıyla ...’ın yanına gittiği, sanık konuyu anlatırken ...’ın; “Benim seninle işim yok, ne diyeceksin çabuk söyle.” dediği sırada, sanığın yanında taşıdığı tabancası ile ateş ederek katılanı diz ve uyluk bölgelerinden iki isabetle vurduğu olayda; nişanlısını başka bir erkekle tanıştırmak isteyen katılan ...’ı kasten yaralayan sanık ...’e verilen cezadan ¼ ile 3/4 oranları arasında indirim öngören 5237 sayılı Kanun’un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca asgarî oranda (1/4) bir indirim yapılması gerekirken, dosya kapsamına uygun olmayan gerekçeyle haksız tahrik hükümleri uygulamayan mahkeme kararının onanmasına ilişkin çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2016/6180, Karar No: 2020/3501, Tarih: 28.09.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/6180 E.  ,  2020/3501 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı, konut dokunulmazlığının ihlali, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı, tehdit

HÜKÜM : Çocuğun cinsel istismarı ile cinsel saldırı suçlarından mahkumiyetine, konut dokunulmazlığının ihlali ile tehdit suçlarından kurulan hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi.

Sanık hakkında konut dokunulmazlığının ihlali ile tehdit suçlarından dolayı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların aynı Kanunun 231/12. maddesine göre itirazı kabil kararlardan olup, temyiz yeteneğinin bulunmadığı ve anılan kararlara yönelik temyiz istemi CMK'nın 264. maddesine göre itiraz kabul edilerek bu konuda gerekli kararların mahallinde merciince verilmesi gerektiği anlaşıldığından, incelemenin cinsel saldırı ve çocuğun cinsel istismarı suçlarından kurulan hükümlerle sınırlı yapılmasına karar verildikten sonra gereği görüşüldü:

Olayın intikal şekli ve zamanı, mağdureler ile sanığın kardeşi olan tanık Sabri'nin başka delille desteklenmeyen çelişkili ve tutarsız beyanları, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Uygulamaya göre de;

Sanığın öz kızına yönelik eylemini velayet hakkını kötüye kullanarak gerçekleştirmesi nedeniyle hakkında koşulları oluştuğu halde TCK'nın 53/5. maddesinin uygulanmaması,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 28.09.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3431, Karar No: 2020/19937, Tarih: 24.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2020/3431 E.  ,  2020/19937 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ : ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait balık restaurantı işyerinde aşçı olarak çalıştığını, emekli olduktan sonra çalışmaya devam ettiğini işveren tarafından destek primlerinin ödenmediğini, işyerinde haftanın 6 günü 10.00-23.30 saatleri arası çalıştığını, hafta içi bir gün izin kullandığını, fazla çalışma yaptığını, hafta tatili ve ulusal bayram-genel tatil günlerinde çalışmasına karşılık ücretlerinin ödenmediğini, yıllık izin kullanmadığını, iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, alacakların zamanaşımına uğradığını, iddiaların mesnetsiz olduğunu, tüm alacaklarının ödendiğini, iş sözleşmesini haklı nedenle fesih gerekçelerin yerinde olmadığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekilleri istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, davalı vekilinin istinaf başvuru talebinin esastan reddine, davacı istinaf talebinin ise kabulü ile fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil ücret alacağının belirsiz alacak davası olarak açılabileceği, mahkemece reddedilen kısmın hakkaniyet indirimine ilişkin olduğu davalı lehine vekalet ücretine hükmedilemeyeceği ve yargılama giderinin tamamından davalının sorumlu olacağı gerekçesi ile .... İş Mahkemesi'nin 2016/323 Esas, 2017/298 Karar sayılı 08/06/2017 tarihli kararı ortadan kaldırılmasına karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili tarafından süresinde temyiz başvurusunda bulunulmuştur.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

2-4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup, madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde yıllık ücretli izin kullanmadığını iddia etmiştir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının 30.04.2008-05.10.2015 tarihleri arasında 7 yıl, 5 ay, 6 gün (2711 gün) hizmet süresi üzerinden 134 gün izin hakkı bulunduğu tespit edilerek hesaplanan yıllık izin ücreti alacağının hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Davacının yedi yılı aşan süre ile çalışmasına rağmen izin kullanmaması hayatın olağan akışına aykırı olduğundan 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu 31. maddesi uyarınca hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında davacının çalışma süresi boyunca herhangi bir zamanda yıllık ücretli izin kullanıp kullanmadığı, kullanmış ise kaç gün kullandığı hususu açıklattırılarak davacı beyanı ile birlikte tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepden dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24/12/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14404, Karar No: 2014/12544, Tarih: 18.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/14404 E.  ,  2014/12544 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip, lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.06.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/24896, Karar No: 2014/13391, Tarih: 29.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/24896 E.  ,  2014/13391 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Eskişehir 2. İş Mahkemesi

Tarihi : 03.10.2013

No : 2013/457-2013/116

Davacı, 5510 sayılı Kanun’un 81. maddesinin (ı) bendinde yer alan beş puanlık prim indiriminden yararlandırılması gerektiğinin tespitini ve aksine Kurum işleminin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 2011/3-2012/5 döneminde prim indiriminden yararlandırılmadığını beyanla, indirimden yararlandırılması gerektiğinin tespitini, söz konusu miktarın yasal faiziyle istirdatını ve aksine Kurum işleminin iptalini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının aylık prim hizmet belgesini verirken 5510 sayılı Kanun türünü seçmemesi nedeniyle teşvik indiriminden yararlandırılmadığını, Kurum işleminin yerinde olduğunu belirterek, davanın reddine karar vermiştir.

Konuya ilişkin yasal mevzuatın incelenmesinde; 5510 sayılı Kanun’un 81. maddesinin (ı) bendinde; Anılan Kanun’un 4'üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamındaki sigortalıları çalıştıran, özel sektör işverenlerinin, bu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendine göre malullük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primlerinden, işveren hissesinin beş puanlık kısmına isabet eden tutarın Hazinece karşılanacağı hükme bağlanmıştır.

Anılan maddeye göre; işveren hissesine ait primlerin Hazinece karşılanabilmesi için, işverenlerin çalıştırdıkları sigortalılarla ilgili olarak bu Kanun uyarınca aylık prim ve hizmet belgelerinin yasal süresi içerisinde Sosyal Güvenlik Kurumuna vermeleri, sigortalıların tamamına ait sigorta primlerinin sigortalı hissesine isabet eden tutarı ile Hazinece karşılanmayan işveren hissesine ait tutarı yasal süresinde ödemeleri ve Sosyal Güvenlik Kurumuna prim, idari para cezası ve bunlara ilişkin gecikme cezası ve gecikme zammı borcu bulunmaması şartları aranmaktadır.

Sözü edilen maddeden yararlanamayacak olanlar ise maddede;“yapılan kontrol ve denetimlerde çalıştırdığı kişileri sigortalı olarak bildirmediği tespit edilen işverenler” olarak belirtilmiştir.

Sözü edilen maddeden yararlanamayacak olanlar ise maddede;“yapılan kontrol ve denetimlerde çalıştırdığı kişileri sigortalı olarak bildirmediği tespit edilen işverenler” olarak belirtilmiştir.

Diğer taraftan, anılan maddede, 6111 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle, “Değişik cümle: 13/02/2011 - 6111 S.K./38. md.)(\*6\*) Bu bent hükümleri; 21/4/2005 tarihli ve 5335 sayılı Kanunun 30 uncu maddesinin ikinci fıkrası kapsamına giren kurum ve kuruluşlara ait işyerleri ile 8/9/1983 tarihli ve 2886 sayılı Devlet İhale Kanununa, 4/1/2002 tarihli ve 4734 sayılı Kamu İhale Kanununa ve uluslararası anlaşma hükümlerine istinaden yapılan alım ve yapım işleri ile 4734 sayılı Kanundan istisna olan alım ve yapım işlerine ilişkin işyerleri, sosyal güvenlik destek primine tabi çalışanlar ve yurt dışında çalışan sigortalılar hakkında uygulanmaz. Hazinece karşılanan prim tutarları gelir ve kurumlar vergisi uygulamalarında gider veya maliyet unsuru olarak dikkate alınmaz.” hükmü getirilmiştir.

Anayasa’nın 138. maddesinde de yer alan, "Normlar hiyerarşisi" ilkesi uyarınca, hukuk kuralları yukarıdan aşağıya doğru "Anayasa", "Kanun", "Kanun Hükmünde Kararname", "Tüzük", "Yönetmelik" ve "Diğer alt düzenleyici işlemler (Yönerge, Genelge vb.)" şeklinde sıralanmakta olup, alt kademe yer alan bir normun üst kademedeki norma aykırı olması ya da onun kapsamını aşan düzenlemeler içermesi mümkün bulunmamaktadır. Bu durum, “Genel kurallar, usulü dairesinde değiştirilinceye veya kaldırılıncaya kadar, düzenleyici işlem tesis etme yetkisi olan makam ve kurumları da bağlar” şeklinde ifade edilen “Tu patere legem quam facisti”prensibi ile izah olunmaktadır. Bu ilkenin doğal sonucu olarak, normlar hiyerarşisinde üst kademede yer alan yasal kurallara aykırı düzenleyici tasarrufların idare tarafından yürürlüğe konulmasının hukuka aykırı olacağı şüphesizdir.

Somut olayda, Mahkeme kararında ve Kurum işleminde belirtilen 2008/93 sayılı Genelgede yer alan “5510 sayılı Kanun türünün seçilmemesi” söz konusu maddeden yararlanmayı engelleyen bir düzenleme olarak kabul edilemez.

Mahkemece yapılması gereken iş, 5510 sayılı Kanunun 81 (ı) maddesindeki yararlanma koşulları bulunup bulunmadığını irdelemek, koşulları bulunduğu takdirde belirlenecek meblağın 5510 sayılı Kanunun 89. maddesinin 3. fıkrasında yer alan hükmü gözeterek tahsiline karar vermekten ibarettir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14476, Karar No: 2016/8614, Tarih: 26.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/14476 E.  ,  2016/8614 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile ... arasındaki dava hakkında İş Mahkemesinden verilen 17.03.2015 gün ve 2014/320 – 2015/117 sayılı hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü.

Davacı ... adına Av. ... tarafından hüküm temyiz edildikten sonra, temyiz den feragat ettiklerine ilişkin dilekçe vermekle birlikte, vekaletnamesinde feragat yetkisi bulunmadığından, feragate Kurum yetkili organının onay verip vermediği ve buna ilişkin belgeler dosya içine konulduktan sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 26.05.2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1155, Karar No: 2015/1553, Tarih: 29.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/1155 E.  ,  2015/1553 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, uyulan bozma ilamı sonrasında davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalı taraflar avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı taraflar vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) Davalı işverenlere ait işyerinde 01.10.2006–12.03.2008 tarihleri arasında hizmet akdine tabi temizlik görevlisi olarak geçen ve davalı Kuruma bildirilmeyen çalışma sürelerinin tespitine ilişkin davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun 79/10. ve 87. maddeleridir. Mahkemece verilen ilk hüküm, Dairemizin temyiz denetimi üzerine “… Bu bakımdan; yöntemince yapılacak araştırmada uyuşmazlık konusu dönemde davalı işverenler arasında geçerli hizmet alım sözleşmesinin varlığı belirlendiği takdirde, .... tarafından asıl iş için sigortalı çalıştırılmakta olup yüklenici şirketçe sözleşme hükümlerine göre yürütülen temizlik işlerinin, asıl işin bir parçası niteliğinde olduğu kabul edilerek söz konusu davalılar arasında gerek 506 sayılı Kanunun 87., gerek 4857 sayılı Kanunun 2. maddesi hükümleri kapsamında ilişki kurulduğu ve buna göre ....’nin “asıl işveren”, şirketin “alt işveren – aracı” konumunda yer aldığı benimsenerek karar verilmeli, sözleşmenin düzenlenmediği anlaşıldığında ise işverenin ... olduğu ve şirkete husumet yöneltilemeyeceği dikkate alınarak hüküm kurulmalıdır…” görüş ve gerekçesiyle bozulmuş olup 22.05.2014 gün ve 2014/10118–11593 sayılı anılan

ilama uyulmasına karşın bozma gereğinin yerine getirilmediği belirgin olduğundan davalı işverenler arasında çekişme konusu dönemde geçerli hizmet alım sözleşmelerinin var olup olmadığı açıklıkla belirlendikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular dikkate alınmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olduğu gibi, 11.09.2014 günü yürürlüğe giren 6552 sayılı Kanunun 38. maddesiyle değiştirilen 5502 sayılı Sosyal Güvenlik Kurumu Kanunu'nun 36. maddesinde yer alan, Kurumun, bu Kanun kapsamındaki faaliyetleri dolayısıyla yapılan işlemler yönünden ilgili kanunlarında yer almamış olsa dahi 492 sayılı Harçlar Kanunu'na göre alınan harçlardan bağışık olduğu yönündeki düzenleme göz önünde bulundurulmaksızın Kurumun harç tutarından sorumluluğuna ilişkin karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davalı taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harçlarının istekleri durumunda davalı ... ve .....'ye iadesine, 29.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.