muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/3408, Karar No: 2014/1312, Tarih: 03.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/3408 E.  ,  2014/1312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/12/2012

NUMARASI : 2010/1060-2012/1136

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, kıdem, ihbar ve kötüniyet tazminatı alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26. maddesi “Hâkim, tarafların talep sonuçlarıyla bağlıdır; ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremez. Duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebilir.” hükmü uyarınca taleple bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

Somut olayda davacı davalının 15.10.2004-23.03.2010 tarihleri arasında çalıştığı iddia edilmesine rahmen bilirkişi tarafından çalışma süresinin 15.10.2004-23.10.2010 tarihi alınması ve hatalı olarak dönem asgari ücreti 729,00 TL olmasına rahmen asgari ücret olarak 760,50 TL baz alınarak bilirkişi tarafından hesaplama yapıldığı görülmüştür. Mahkemece ücret ve hizmet süresi yönünden talep aşılarak karar verilmesi hatalı olmuştur.

3-Davacı tarafından dosyaya sunulan ıslah dilekçesi ile artırılan miktarlar yönünden faiz talebinde bulunulmamasına rağmen ıslahla artırılan miktarlar için faize hükmedilmesi hatalı olmuştur.

SONUÇ : Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 03.02.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı taraf, ıslah dilekçesi ile dava konusu tazminat ve alacak miktarını artırmak suretiyle dava dilekçesini kısmen ıslah etmiştir. Kısmi ıslahta dava dilekçesinin sadece miktar yönü düzeltilmiş olup, dava dilekçesinin diğer kısımlarının geçerli olduğunun kabulü gerekir. Başka bir anlatımla, dava dilekçesinin faiz ile ilgili kısmı ıslahla artırılan miktar için de geçerlidir. Davacının faiz talebini ıslah dilekçesinde tekrar etmesinin anlamı yoktur. Aksi halde dava dilekçesinin miktar dışındaki tüm unsurlarına ıslah dilekçesinde de yer verilmesi gerekir ki, kısmi ıslahta bunun gereksizliği ortadadır. Somut olayda ıslaha konu usul işlemi dava dilekçesi olup, davacının dava dilekçesindeki diğer unsurların aynen devam ettiği yönünde iradesinin mevcut olduğu, bunun ayrıca ve özel olarak belirtilmesinin gerekmediği kabul edilmelidir.

Dava konusu miktarın artırılması suretiyle davanın kısmen ıslahı ile ek dava bazı yönlerden benzerlik gösterse de, esas itibariyle farklı müesseseler olduklarından ıslahla ilgili sorunların yine ıslah müessesi çerçevesinde çözümlenmesi gerekir. Başka bir anlatımla kısmi ıslahla ortaya çıkan hukuki sorunların ek dava müessesi ile çözümlenmesi her zaman doğru olmaz. Bu bağlamda temerrüt dolayısıyla faizin başlangıcı ve zamanaşımına ilişkin sorunların çözümü yönünden kısmi ıslah ile ek dava paralellik göstermekte ise de, ek davada faize karar vermek için talep şartı kısmi ıslahta aranmamalıdır. Başka bir anlatımla, dava dilekçesinde faiz istenmiş olması kaydıyla, miktar artırmak suretiyle yapılan kısmi ıslahta ayrıca faiz istenmesi gerekmez.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde faiz talebinde bulunmuş olup, ıslah dilekçesinde ayrıca istemesine gerek olmadığından, ıslahla artırılan miktara da faiz yürütülmesi yönündeki mahkeme kararı usul ve yasaya uygun olup, bozma kararının (3) numaralı bendinde belirtilen bozma nedenine katılamıyorum. 03.02.2014
Yargıtay — Esas No: 2012/8895, Karar No: 2012/16180, Tarih: 20.06.2012

**13. Hukuk Dairesi         2012/8895 E.  ,  2012/16180 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, evine kat kalorifer tesisatı kurmak amacıyla sağlayıcı firma olarak davalılardan ... Mak. San. Tic. A.Ş.'nin ürettiği bir adet katı yakıtlı kat kaloriferi kazanını, bu ürünlerin ... Bölgesi bayii ve acentesi ve aynı zamanda yetkili servisi olan diğer davalı...Mühendislik Isı San. ve Tic. Ltd. Şti'den 1500 Euro, ve 350.-TL servis ücreti ödeyerek 2004 yılı Temmuz ayında satın aldığını, satın alınan kazanın davalı yetkili servis...firmasının gönderdiği servis elemanı eliyle evine bitişik olan garaja kurdurulduğunu, kazanın ilk kez havanın soğuduğu 2004 yılı Kasım ayında yine...firmasınca gönderilen yetkili servis elemanı eliyle yakıldığını, ancak ikinci gününde devir daim motorunun çalışmadığını, fanın yanmadığını ve arıza çıktığını, müvekkilinin yetkili servise başvurduğunu, oradan gönderilen elamanların çalışması sonucunda kazanın çalışmaya başladığını ve arızanın giderilmiş olduğunun söylendiğini, fakat bu tür arızaların sıkça tekrarlandığını, en son 12 Aralık 2005 günü yine arıza çıktığını, servis elemanınca arızanın giderildiğini, servis elemanının ayrılmasından 10 dakika kadar sonra kalorifer kazanının patladığını ve yangın çıktığını, yangın nedeniyle evin tuğla duvarı, çatısı doğramaları, ... olukları, demir kapı ve boyasının hasar gördüğünü, garajda bulunan müvekkiline ait ...., plaka nolu ..., marka 2002 model 1.9 D Otomobil, bir adet PVC marka ...., plakalı mobilet, üç adet bisiklet, bir adet kaynak makinesi, bir adet matkap makinesi, bir adet zımpara makinesi, bir adet taşlama makinesi bir adet genleşme su tankının yandığını, satılan maldaki gizli ayıp nedeniyle uğranılan toplam 27.000.-TL 2012/8895-16180

zararın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar,kendilerine kusur izafe edilemeyeceğini, yangının kazandaki teknik bir ayıptan çıkmadığını, davalı ...'nin şahsi sorumluluğu olmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini dilemişlerdir.

Mahkemece, bilirkişi raporları doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile; 4077 sayılı Tüketicinin Korunmasına Dair Kanunun 4. maddesi uyarınca davacının kusur nispetinde (2/8 oranında) indirim yapılarak toplam 19.350,00.-TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılar ... Makine San. Tic. A.Ş., ... Ve...Mühendislik Isı San. ve Tic. Ltd. Şti.’inden müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı ... Makine San. Tic. A.Ş.'nın ve davalı...Mühendislik Isı San. ve Tic. Ltd. Şti. tüm temyiz itirazlarının ve davalı ...'ün aşağıdaki 2. nolu bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı ..., davacı ile ...Ltd.Şti. arasındaki sözleşmeye taraf olmadığı ,somut olayda sorumluluğunu gerektirecek illiyet bağı mevcut olmadığı gibi limited şirket ortaklarının T.T.K. 503/1 madde gereğince kural olarak şirket borçlarından kaynaklanan şahsi sorumluluğu olmadığından mahkemece bu davalı yönünden davanın pasıf husumet nedeniyle reddi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Makine San. Tic. A.Ş.'nın ve davalı ...Ltd. Şirketinin tüm temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı ... yararına BOZULMASINA, 20.6.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2153, Karar No: 2020/17148, Tarih: 26.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/2153 E.  ,  2020/17148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı tarafından temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09/06/2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8753, Karar No: 2019/11344, Tarih: 24.09.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8753 E.  ,  2019/11344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK’nın 32/2. maddesindeki “Diğer hallerde verilecek ceza, altıda birden fazla olmamak üzere indirilebilir.” şeklindeki düzenleme karşısında; TCK’nın 32/2. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuğa verilen cezada indirim yapılmama nedeninin gerekçeli kararda açıklanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27987, Karar No: 2014/20591, Tarih: 01.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/27987 E.  ,  2014/20591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

Bozmaya uyularak, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “resmi belgede sahtecilik” suçunun suç tarihinden sonra yürürlüğe giren ve lehe olan 5237 sayılı TCK’nun 204/1. maddesindeki cezasının üst sınırına göre tabi olduğu aynı Kanunun 66/1-e maddesinde öngörülen asli dava zamanaşımının, kesici son işlem olan ilk mahkumiyet hüküm tarihi olan 10.11.2005' ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen asli zamanaşımı nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 66/1-e ve 5271 sayılı CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/20510, Karar No: 2012/26148, Tarih: 11.12.2012

**5. Hukuk Dairesi         2012/20510 E.  ,  2012/26148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılardan ... vd ile davalı idarelerden ... vekilleri yönünden verilen dilekçelerle istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü: - K A R A R –

Dava konusu 42082 ada 2,3,4,6,7,10,12,13,14 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin ... 6. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1996/380 esas, 1997/1145 karar sayılı davada kayyım atandığı anlaşıldığından, anılan kayyıma kamulaştırma evrakının noter kanalıyla tebliğ edilip edilmediği davalı idareden sorulduktan sonra varsa ilgili noterlikten tebliğ mazbatası getirtilerek,

Birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10080, Karar No: 2016/1046, Tarih: 28.01.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/10080 E.  ,  2016/1046 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, malûllük aylığı bağlanması gerektiğinin ve Kurumca iptal edilen zorunlu sigortalılık sürelerinin geçerli olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle, davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 25. maddesinde, çalışma gücünün en az %60'ını kaybettiği belirlenen 4/1-(a) maddesi kapsamındaki sigortalının malûl sayılacağı, 26. maddesinde, sigortalıya malûllük aylığı bağlanabilmesi için 25. maddeye göre malûl sayılması, en az 10 yıldan beri sigortalı bulunup toplam olarak 1800 gün veya başka birinin sürekli bakımına muhtaç derecede malûl olan sigortalılar için ise sigortalılık süresi aranmaksızın 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olması gerektiği açıklanmış olup yargılama aşamasında davacı hakkında ... İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 20.10.2014 tarihli raporda, çalışma gücünün en az 2/3 oranında yitirilmediği belirtilmesine karşın kaybın %60 oranında olup olmadığının bildirilmemesi isabetsiz ise de malûllük aylığı tahsisi için gereken 1.800 prim ödeme gün sayısına sahip bulunmayan davacı yönünden anılan eksikliğin sonuca etkili olmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davacıdan alınmasına, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3855, Karar No: 2018/3118, Tarih: 25.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/3855 E.  ,  2018/3118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle ceza verilmesine yer olmadığına dair verilen hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 25.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5632, Karar No: 2024/7132, Tarih: 07.10.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/5632 E.  ,  2024/7132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/798 E., 2023/711 K.

HÜKÜM : Davanın reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 4.Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/206 E. - 2021/48 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA