muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4077, Karar No: 2024/8122, Tarih: 04.12.2024

Sayın çoğunluk sanıklar ..., ... ve ...’nın eylemlerini silahla tehdit olarak değerlendirip kararın bu yönüyle bozulmasına karar vermiş ise de bu görüşe katılmıyorum.

Şöyle ki, ilk tartışma ve kavga olayı sonlandırdıktan sonra sanıkların evlerinen temin ettikleri uzun namlulu silahlarla maktul ve katılana aynı kasıt altında defalarca ateş ettikleri, olay yeri krokisi incelendiğinde sanıkların da mağdurların da mobil halde bulundukları, sanıkların iki grup halinde mağdurları araya alacak şekilde ateş altına aldıkları sanıklar ..., ... ve ...’nin de diğer sanıklarla eş zamanlı ve hedef gözeterek ateş ettikleri, mağdurların o tarafa koşma imkanını ortadan kaldırdıkları, bu yüzden mağdurların soldaki ağaçlık alana doğru koşmak istedikleri, mağdurların bu tarafa doğru gelmeleri halinde isabet almalarının muhakkak olduğu, bu sanıklarında ilk kavgada yer almaları, diğer sanıklarla eş zamanlı olarak hedef gözeterek ateş etmek suretiyle fikir ve irade birilği içinde olay üzerinde ortak hakimiyet kurmak suretiyle kasten öldürme suçuna katıldıkları sanıkların kastının aynı durumdaki diğer sanıklardan farklı olmadğı anlatıldığından TCK'nin 37. maddesi gereğince kasten öldürme ve öldürmeye teşebbüs suçlarından sorumlu tutulmaları gerektiği şeklindeki kararın onanması gerektiğini düşündüğümden sayın çoğunluğun kararına muhalefet ediyorum.

04.12.2024 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ...'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii, Avukat ... yokluğunda 12.12.2024 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/3436, Karar No: 2014/14398, Tarih: 10.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3436 E.  ,  2014/14398 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/85792

MAHKEMESİ : Midyat Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/07/2010

NUMARASI : 2007/102 (E) ve 2010/280 (K)

SUÇ : Dolandırıcılık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Somut olayda; katılanların hayvanlarını satmak için pazara götürdükleri, sanığın katılanlarla hayvanların fiyatı konusunda pazarlık yaparak anlaştığı, sanığın paranın bir kısmını katılanlara hemen ödediği, kalan kısmı da Midyat Halk Bankasından çekerek ödeyeceğini söylediği ve beraber bankaya gittikleri sanığın yaklaşık 40 dakika bankada kaldıktan sonra dışarıya çıkarak katılanlara bankanın yeteri kadar para bulamadığı bir saat sonra paranın geleceğini ifade ettiği ve bankanın önünden ayrıldıkları sanığın bir daha gelip katılanların parasını ödemediği, bu şekilde sanığın üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

Dolandırıcılık suçunu malvarlığına karşı işlenen diğer suç tiplerinden farklı kılan husus, aldatma temeline dayanan bir suç olmasıdır. Birden çok hukuki konusu olan bu suç işlenirken, sadece malvarlığı zarar görmemekte, mağdurun veya suçtan zarar görenin iradesi de hileli davranışlarla yanıltılmaktadır. Madde gerekçesinde de, aldatıcı nitelik taşıyan hareketlerle, kişiler arasındaki ilişkilerde var olması gereken iyiniyet ve güvenin bozulduğu, bu suretle kişinin irade serbestisinin etkilendiği ve irade özgürlüğünün ihlâl edildiği vurgulanmıştır. Somut olayda, sanığın, katılanlara ait hayvanları aldıktan sonra parayı ödememek için birtakım hileler hileler yaptığı, öncelikle parayı bankadan hemen çekip geleceğini söylediği, daha sonra bankadan çıkıp, paranın henüz hesaba geçmediğini katılanlara söylediği ve namaza gidip geldikten sonra yeniden bankaya gideceğini belirtmesine rağmen bir daha görünmediği ve ortadan kaybolduğu dikkate alınarak, sanığın, hileli hareketlerle haksız menfaat temin edilmiş olunması karşısında suçun sabit olduğu gözetilerek, 5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5382, Karar No: 2022/9010, Tarih: 23.11.2022

**12. Ceza Dairesi         2022/5382 E.  ,  2022/9010 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi : 24.03.2022

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/2, 53/6, 63. maddeleri gereğince mahkumiyet

Temyiz Edenler : Sanık, katılanlar vekili

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde gündüz, 10.30 sıralarında sanık idaresindeki kamyonet ile meskun mahal dışında, tek yönlü, zemini asfalt düz yolda seyrine devam ettiği esnada direksiyon hakimiyetini kaybetmesi neticesinde önce sol orta refüje sonra yolun sağında demir bariyerler üzerinde oturan ... ile ...'a çarpmasıyla adı geçenlerin öldüğü sanığın tam kusurlu olarak kazaya sebebiyet verdiği olayda;

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın eksik incelemeye, katılanlar vekilinin ise ceza miktarına ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 23.11.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6803, Karar No: 2019/13483, Tarih: 23.12.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/6803 E.  ,  2019/13483 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınıp, hükmedilen ceza miktarına göre sanık müdafisinin duruşmalı inceleme talebinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve Kanuna uygun bulunduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki çelişkili ifadeleri 25.07.2006 tarihinde Cumhuriyet Savcılığına sunduğu dilekçede cinsel birleşmenin rızasına dayalı olduğunu bildirmesi, sanığın aksi kanıtlanmayan istikrarlı savunması, Diyarbakır Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 17.06.2006 günlü raporunda mağdurede darp, cebir izi bulunmadığının belirtilmesi, olay yerinin beş katlı ve her katında iki daire olan lojman olmasına rağmen mağdurenin yardım istediği veya bağırdığına dair delil bulunmaması ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair cezalandırılmasına yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilerek beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/14803, Karar No: 2023/561, Tarih: 23.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/14803 E.  ,  2023/561 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Tefenni Sulh Hukuk Mahkemesinin 29.03.2022 Tarihli ve 2022/86 Esas, 2022/27 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayı ...'nın yerleşim yeri adresinin Almanya Federal Cumhuriyeti olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İzmir 4. Sulh Hukuk Mahkemesinin 20.09.2022 Tarihli ve 2022/709 Esas, 2022/1479 Karar Sayılı Kararı

Kısıtlı adayının mernis adresinin ... Karamanlı/Burdur olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 405 inci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

4. 5718 sayılı Milletlerarası Özel Hukuk ve Usûl Hukuku Hakkında Kanun’un 42 nci maddesi şöyledir:

“Türkiye'de yerleşim yeri bulunmayan yabancı hakkında vesayet, kayyımlık, kısıtlılık, gaiplik ve ölmüş sayılma kararları ilgilinin Türkiye'de sakin olduğu yer, sakin değilse mallarının bulunduğu yer mahkemesince verilir.”

C. Değerlendirme

Türk vatandaşı olmayan kısıtlı adayının yerleşim yeri adresinin ... Karamanlı/Burdur olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın Tefenni Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince, Tefenni Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 23.01.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/60, Karar No: 2011/215, Tarih: 20.04.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/3-60 E.  ,  2011/215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 2.Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21.10.2010

Taraflar arasındaki "alacak" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Adana 2.Sulh Hukuk  Mahkemesince davanın reddine dair verilen 22.04.2010 gün ve 2008/1981 E-2010/714 K. Sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 3.Hukuk Dairesinin 06.07.2010 gün ve 2010/11917-12080 sayılı ilamı ile;

("...Davacı vekili dava dilekçesinde, Adana İl Sağlık Müdürlüğü tarafından döner sermaye ek ödemelerinden Mart-Temmuz 2006 döneminde davalıya  5.253.80 TL fazla ödeme yapıldığını  belirterek,  bu miktarın davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, fazla ödemenin kamu hizmeti sırasında  meydana gelmesi nedeniyle İdare Mahkemesinin görevli  olduğundan bahisle  görevsizlik kararı verilmesi  sonucunda, dairemizin 14.10.2008 tarih 12319/16699 sayılı ilamı ile hükmün "İdari Yargıda gerçek kişiler aleyhine dava açılamayacağı ve davada talep edilen fazla  ödemenin istirdadının BK.nun 61 vd. maddelerinde yer alan  sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre  uyuşmazlığın çözülmesi gerektiği"  gerekçesi ile  bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyulmasına karar  verildikten sonra kurulan yeni hükümde, hatalı ödemenin geri alınması için 60 günlük sürede dava açılmadığından bahisle davanın reddine karar verilmiş, hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından, davalıya yapılan fazla  ödemenin daha önce bu yolda alınmış bir idari karara dayandığı iddia ve ispat edilmediği anlaşılmaktadır. Davalıya yapılan ödemenin hatadan  kaynaklandığı ve hatalı ödemenin Mart-Temmuz 2006 tarihinde yapıldığı, bu  konudaki tutanağın 15.03.2007 tarihinde  düzenlendiği  başka bir  deyişle davacı idarenin fazla  ödemeyi 15.03.2007 tarihinde öğrendiği, davanın ise BK.nun 66.maddedeki 1 yıllık zamanaşımı  süresi  geçmeden 01.02.2008 tarihinde açıldığı sabittir. Ayrıca uzman bilirkişi raporuna göre davalıya 3.805 TL fazla ödeme yapıldığı açıklanmıştır.

BK.nun 62.maddesi gereğince, borç olmayanı rızası ile ödeyen kimse yanlışlığa düştüğünü ispat ettiği takdirde ödediğini geri isteyebilir. Bu madde de belirtilen yanlışlık eda ile ilgili olup, edada bulunanda bağışlama irade ve arzusunun bulunmadığını gösteren bir yanılmadır. Başka bir deyişle davacı idarenin hataya düşmeseydi, davalıya edada bulunmayacağı anlamına gelmektedir.

Mahkemenin dayandığı 27.01.1973 tarih, 1972/6-1973/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile çözümlenen husus; hatalı intibak veya hatalı terfi işlemi gibi bir şart tasarrufun sonradan idare tarafından geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılmış olan fazla ödemenin nedensiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri istenmesinin  mümkün olup olmadığına ilişkindir.

Mahkemenin dayandığı 27.01.1973 tarih, 1972/6-1973/2 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile çözümlenen husus; hatalı intibak veya hatalı terfi işlemi gibi bir şart tasarrufun sonradan idare tarafından geri alınması halinde, daha önce bu şart tasarrufa dayanılarak memura yapılmış olan fazla ödemenin nedensiz zenginleşme hükümleri uyarınca geri istenmesinin  mümkün olup olmadığına ilişkindir.

Bu İBK.nın idare tarafından yapılan bütün ödemelere uygulanması halinde, idarenin haksız iktisap kurallarından hiçbir zaman yararlanamaması ve memurların yapmış  oldukları bütün hatalı  ödemelerin idare tarafından gerek ödeme yapılan kişilerden, gerekse ödemeyi yapandan geri alınamaması gibi bir sonuç doğuracağı ve bununda idareyi işlemez duruma getireceği gerekçesiyle savunulamayacağı  H.G.K. 05.12.1984 tarih 387/997 sayılı kararı ile kabul edilmiştir.

Bu durumda mahkemece;  davalıya yapılan fazla ödeme nedeniyle davacının almaya hak kazandığı miktar yönünden gerekirse ek rapor alınarak oluşacak sonuca  göre karar verilmesi gerekirken herhangi bir şart tasarrufa dayanmayan salt hatalı ödemenin Borçlar Hukukunun haksız iktisap kuralları çerçevesinde istenip istenemeyeceği tartışılmadan yazılı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir...”)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:  Davacı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; alacak istemine ilişkindir.

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, temyize konu kararın gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu'nca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir. (HUMK.429 mad.)

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile dayanarak veya bozmadan esinlenerek gerekçesini değiştirerek veya daha önce üzerinde durmadığı bir hususu bozmada işaret olunan şekilde değerlendirerek karar vermiş olması halinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda ise; Mahkeme, ilk kararında “..yapılan ödemenin açık hata ya da davalının gerçek dışı beyanına veya hilesine dayalı bir ödeme de olmadığı gözetildiğinde son ödemenin yapıldığı tarihten itibaren 60 günlük sürenin kaçırılmış olması nedeniyle yapılan bu fazla ödemenin davalıdan talep edilmeyeceği” gerekçesi ile “davanın reddine” karar vermiş; bu karar davacı vekilinin temyizi üzerine, Özel Dairece; “davacı idarenin fazla ödemeyi 15.03.2007 tarihinde öğrendiği, davanın ise BK.nun 66. maddedeki 1 yıllık zamanaşımı süresi geçmeden 01.02.2008 tarihinde açıldığı sabit olduğuna göre davanın reddine karar verilmesinin yerinde olmadığı” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkeme bu kez direnme olarak adlandırdığı kararında açıkça bozmadan esinlenerek daha önce kararında yer vermediği zararın öğrenilme tarihi konusunda değerlendirme yapmış, ve açıkça kararında “farklı bir gerekçe” ye dayandığını da ifadeyle zararın öğrenildiği tarihin 23.11.2006 tarihi olup, daire kararında yer alan tarihin hatalı ödeme yapılan elemanların öğrenme tarihleri olduğu, 23.11.2006 tarihi dikkate alındığında da zamanaşımının gerçekleştiği gerekçesi ile davanın reddine karar vermiştir.

Mahkemenin direnme olarak adlandırdığı bu karar gerçekte direnme olmayıp, bozmadan esinlenilerek toplanmış yeni delile dayalı, yeni hüküm niteliğindedir. Yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının inceleme merci ise Hukuk Genel Kurulu değil; Özel Daire’dir.

Hal böyle olunca; dosyanın yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

S O N U Ç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 3.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 20.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7141, Karar No: 2016/7868, Tarih: 19.04.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/7141 E.  ,  2016/7868 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı kadın tarafından, kusur belirlemesi ve reddedilen tazminat talepleri yönünden, davalı erkek tarafından ise, kusur belirlemesi ve kadın yararına hükmolunan nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Türk Medeni Kanununun 166/1-2. maddesi uyarınca boşanma kararı verilebilmesi için evlilik birliğinin ortak hayatı sürdürmeleri eşlerden beklenmeyecek derecede temelinden sarsıldığının sabit olması gerekir. Dinlenen bir kısım davacı tanıklarının sözleri, maddi hadiselere istinat etmemekte, soyut ve genel nitelikte olup, bir kısım tanıkların anlatımları ise sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak izahlardan ibarettir. Gerçekleşen bu durum karşısında, toplanan deliller, Türk Medeni Kanunu’nun 166/1. maddesinde yer alan evlilik birliğinin temelinden sarsılma durumunu kabule yeterli değildir.

Ayrıca mahkemece davacıya yüklenen kusurlu davranışlar yönünden de; davalı erkek dilekçeler teatisi aşamasında eşinin kendisine hakaret ettiği veya aşağıladığı iddiasında bulunmamıştır. Tarafların usulüne uygun şekilde dayanmadığı vakıaların ve özellikle tahkikat aşamasında meydana gelen boşanma sebebi oluşturan hakaret veya aşağılamada dahil her türlü vakıanın değerlendirmede esas alınacağına dair özel bir düzenlemeye, bir başka deyişle istisnaya yer verilmemiştir. Ön inceleme aşaması tamamlanana kadar usulüne uygun şekilde (HMK m. 141) dayanılmayan bir vakıanın, tahkikat aşamasında gerçekleştiğinden bahisle davacıya kusur olarak yüklenemeyeceği dikkate alınmaksızın, mahkemece yukarıda açıklanan sebeplerle her iki tarafa da yüklenecek kusurlu bir davranış ispatlanamadığı halde, eşit kusurlu kabul olunarak davacı kadının boşanma davasının kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Ne var ki, bu yön temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış, yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, davacı kadının tüm, davalı erkeğin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

3-Tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumlarına, nafakanın niteliğine, günün ekonomik koşullarına göre davacı kadın yararına takdir edilen yoksulluk nafakası çoktur. Mahkemece Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi de dikkate alınarak daha uygun miktarda nafakaya hükmedilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda (3.) bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda (2.) bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz ilam harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 143.50 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran davalıya geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.19.04.2016 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/696, Karar No: 2015/1541, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/696 E.  ,  2015/1541 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi