muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6649, Karar No: 2012/7577, Tarih: 28.05.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/6649 E.  ,  2012/7577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 17.06.2009 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kal’i istemine ilişkindir.

Davalı, kurulu olan baz istasyonunun sağlığa zararı olmadığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı şirkete ait baz istasyonunun insanların psikolojik yaşamını olumsuz etkileyeceği gerekçesiyle dava kabul edilmiştir.

Hükmü, davalı şirket temyiz etmiştir.

Bu tür davaların Türk Medeni Kanununun 737. maddesi gereğince komşuluk hukuku hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden adli yargıda görülmesi gerekir.

Baz istasyonları genel olarak, alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri, alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) cihazlardan oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için gerekli olan baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunması gereklidir. Baz istasyonları belirli sayıda

abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim

merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir. Baz istasyonlarının şehirlerin dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı bozulacağından sinyallerin abonelerin cep telefonuna ulaşabilmesi için gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmesi gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcıların da cep telefonlarından baz istasyonuna sinyal ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanmak zorunda kalacaklarından daha fazla insanın daha yoğun elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun ve kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun ve kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır. İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Davanın kabul edilebilmesi için öncelikle davacının baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığına zarar verdiğine ilişkin iddialarını kanıtlaması gerekir. Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, yakın mesafedeki baz istasyonlarından psikolojik olarak etkileneceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Mahkemece, tarafların göstermiş oldukları deliller değerlendirilerek Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda somut olaya gelince;

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda somut olaya gelince;

Mahkemece yapılan araştırmalar ve dosyaya ibraz edilen bilirkişi raporu ile tüm dosya kapsamına göre davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olarak kurulduğu ve işletilmekte olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun kararın gerekçesinde belirtilen soyut değerlendirmeler dışında davacıların sağlığına zarar verdiği bilimsel delillerle de kanıtlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 28.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5665, Karar No: 2013/3476, Tarih: 30.05.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/5665 E.  ,  2013/3476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... San. ve Tic. Ltd.Şti. ile davalılar ... ve San. A.Ş vs. arasındaki davadan dolayı ... 2. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 19.06.2012 tarih ve 2007/801-2012/663 sayılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalılar vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalılar vekili Avukat ... geldi. Hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Mahkeme kararını temyiz eden davalı ... İnşaat A.Ş, ... A.Ş, ...Ticaret A.Ş, .... İnşaat San. ve Tic. A.Ş vekilleri Av.... ile Av....’ya vermiş oldukları vekâletnamelerin 31.12.2007 tarihine kadar geçerli olduğu belirtilmiş olduğundan ve dosyada bu tarihten sonrasına ait düzenlenmiş vekâletname örneği de bulunmadığından var ise temyiz tarihinde geçerli vekâletname örneklerinin eklenerek birlikte gönderilmesi, aksi takdirde adı geçenlere mahkeme kararı usulüne uygun tebliğ edilerek temyiz süresi beklendikten ve temyiz edildiğinde gerekli işlemlerin ikmâlinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20114, Karar No: 2014/16310, Tarih: 30.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/20114 E.  ,  2014/16310 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/195103

MAHKEMESİ : Gevaş Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2012

NUMARASI : 2011/118 (E) ve 2012/244 (K)

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Hükmün açıklandığı duruşmada hazır bulunan sanığa son sözü sorulmadan hüküm kurulması suretiyle savunma hakkı kısıtlanarak 5271 sayılı CMK'nın 216/3.maddesine muhalefet edilmesi,

2- Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine dilekçe yazım ücreti hükmolunması,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6806, Karar No: 2019/1034, Tarih: 31.01.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/6806 E.  ,  2019/1034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliği nedeniyle davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, davalı yükleniciler ile imzalanan hizmet alım sözleşmesi kapsamında davalılar nezdinde çalışan dava dışı işçinin İş Mahkemesinde açmış olduğu davanın Belediye aleyhine sonuçlandığını, başlatılan icra takibi üzerine ödeme yapmak zorunda kaldıklarını, yapılan ödemenin davalı yüklenicilerin sorumluluğunda olduğunu ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla dava dışı işçiye ödenen 8.503,00 TL’nin faizi ile birlikte davalılardan rücuen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirketler vekili, yetki itirazında bulunmuş, esastan davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalıların yerleşim yeri mahkemesi olan ... Asliye Hukuk Mahkemeleri’ne yetkisizlik kararı verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı ... ile davalı yükleniciler arasında imzalanan hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacı, dava dışı işçiye ödediği bedelin rücuen tahsilini istemiştir. HMK.nun 6. maddesi gereğince bir davada genel yetkili mahkeme, davalının yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesidir. Aynı kanunun 10. maddesinde sözleşmeden doğan davalar için, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir ki bu da özel yetkiye ilişkin bir düzenlemedir. Ayrıca 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 89. (eski BK.73) maddesi uyarınca para alacağına ilişkin davalarda aksi kararlaştırılmadıkça para borcu alacaklının yerleşim yerinde ödenmesi gerektiğinden alacaklının bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir. Uyuşmazlık sözleşmeden kaynaklı para alacağına ilişkin olduğuna göre, dava, davacının seçimine göre, hem genel ve hem de özel yetkili mahkemede açılabilir. Buna göre eldeki davada, davacının ikametgahı mahkemesi olan ... Mahkemeleri'de yetkilidir. Mahkemece, değinilen bu yönler gözetilerek işin esasına girilip hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/III-3 maddesi uyarınca karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 31/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3167, Karar No: 2006/4379, Tarih: 13.04.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/3167 E.  ,  2006/4379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vakıf şerhinin terkini davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 28.11.2005 gün ve 2005/9909-10480 sayılı ilamiyle bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vakıf şerhinin silinmesi istemine ilişkindir. Dava kabul edilmiş hükmü davalı temyiz etmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1-2004/1 sayılı kararı uyarınca vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen 10 yılık hak düşürücü sürenin uygulanması gerekir. Ne var ki; Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5304 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle bir madde eklenmiş “Tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” hükmü getirilmiştir. 5304 Sayılı Kanun 3.3.2005 günlü Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Eldeki davada tapu kayıtlarına vakıf şerhinin tutanaklarının kesinleşmesinden 10 yıl geçtikten sonra işlendiği hususunda bir çekişme yoktur. Burada sorun, olaya 2.4.2004 tarih ve 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı veya 5304 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle eklenen hükümden hangisinin uygulanacağıdır. O yüzden, yasaların yürürlüğü ve kazanılmış haklarla ilgili Medeni Hukuk ilkelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangibir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma “yasaların geriye yürümemesi” (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yasanın derhal yürürlüğe girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.

3402 Sayılı Kanuna 5304 sayılı Kanunun 11. maddesi ile yapılan “tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” değişikliği 3.3.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanmış ve yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir. Görülüyor ki, yasa koyucu yapılan değişikliğin geçmişe uygulanacağına dair bir irade açıklamamış, tamamlanmış hukuki durumları korumuştur. Esasen yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koymaması, hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Bu duruma da Medeni Hukuk uygulamasında “kazanılmış hak” (müktesep hak) denilmektedir.

Yukarıda söylendiği üzere, taşınmazların kadastro tesbitleri kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kayıtlarına vakıf şerhinin yazıldığı sabittir. Burada, hak düşürücü süre geçirilmiş, davacı kayıt maliki yararına tamamlanmış hukuki durum ortaya çıkmıştır. Ancak kazanılmış hakların korunması açısından 2.4.2004 tarih ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanması zorunlu hale gelmiştir. Nitekim, bu hususlar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.3.2005 tarih 2005/14-172-195 sayılı kararının görüşülmesi sırasında da tartışılmış aynı sonuca ulaşılmıştır.

O halde kadastro tesbiti kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kaydına yazılan vakıf şerhinin terkininde usul ve yasaya aykırı bir yön yoktur. Davacının karar düzeltme açıklanan nedenlerle kabul edilmelidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin kabulüne bozmaya ilişkin Dairemizin 28.11.2005 tarih, 9909-10480 sayılı ilamının KALDIRILMASINA, davalı ... İdaresinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının karar düzeltme isteyenden tahsiline, 13.4.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14141, Karar No: 2015/11705, Tarih: 19.10.2015

**4. Hukuk Dairesi         2014/14141 E.  ,  2015/11705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Soma 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2014

NUMARASI : 2005/275-2014/282

Davacı-karşı davalı A.. C.. vekili Avukat Aydın tarafından, davalılar-karşı davacılar Ş.. Ç.. ve diğeri aleyhine 21/07/2005 gününde verilen dilekçe ile kişilik hakları ihlali nedeni ile manevi tazminat, birleşen dosya davacıları Ş.. Ç.. ve diğerleri vekili Avukat Bilal tarafından davalı Aslı aleyhine 10/04/2006 gününde verdikleri dilekçe ile kişilik haklarının ihlali nedeni ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine dair verilen 08/05/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı-karşı davalı ve davalı-karşı davacılar vekilleri tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacı-k.davalının tüm, davalı-k.davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Davalı M.. Ç..' ın asıl davaya yönelik diğer temyiz itirazlarına gelince;

Dava, kişilik haklarının ihlali nedeni ile uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece davalı Ş.. Ç..' a yönelik manevi tazminat talebinin reddine, diğer davalı M.. Ç..' a yönelik manevi tazminat isteminin kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm taraflarca temyiz edilmiştir.

Davacı, savcı olarak görev yaptığı soruşturma dosyasında davalıların avukat olarak görev yaptıklarını ve soruşturma kapsamında yapılan işlemler sırasında davalıların kendisine yönelik olarak hakaret içeren sözler sarfettiklerini belirterek uğramış olduğu manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı Ş.. Ç.. yönünden davanın reddine, diğer davalı M.. Ç.. yönünden talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı, savcı olarak görev yaptığı soruşturma dosyasında davalıların avukat olarak görev yaptıklarını ve soruşturma kapsamında yapılan işlemler sırasında davalıların kendisine yönelik olarak hakaret içeren sözler sarfettiklerini belirterek uğramış olduğu manevi zararın tazminini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı Ş.. Ç.. yönünden davanın reddine, diğer davalı M.. Ç.. yönünden talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kişilik hakları hukuka aykırı olarak saldırıya uğrayan kimse manevi tazminata hükmedilmesini isteyebilir. Hakim manevi tazminatın miktarını tayin ederken saldırı teşkil eden eylem ve olayın özelliği yanında tarafların kusur oranını, sıfatını, işgal ettikleri makamı ve diğer sosyal ve ekonomik durumlarını da dikkate almalıdır. Miktarın belirlenmesinde her olaya göre değişebilecek özel hal ve şartların bulunacağı da gözetilerek takdir hakkını etkileyecek nedenleri karar yerinde objektif olarak göstermelidir. Çünkü kanunun takdir hakkı verdiği hususlarda hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hüküm vereceği Türk Medeni Kanunu’nun 4. maddesinde belirtilmiştir. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi mal varlığı hukukuna ilişkin bir zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır.

Davaya konu olayda, olayın oluş şekli, olay tarihi ile yukarıdaki ilkeler nazara alındığında asıl davada hükmedilen manevi tazminat miktarı fazladır. Daha alt düzeyde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda ( 2 ) sayılı bentte gösterilen nedenle davalı M.. Ç.. yararına BOZULMASINA, davacı-k.davalının tüm davalı-k.davacıların diğer temyiz itirazlarının (1) sayılı bentte gösterilen nedenle reddine ve davalı-k.davacı M.. Ç..'tan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4600, Karar No: 2010/17168, Tarih: 29.06.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/4600 E.  ,  2010/17168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 14/04/2009
Yargıtay — Esas No: 2017/8371, Karar No: 2018/12971, Tarih: 07.06.2018

**9. Hukuk Dairesi         2017/8371 E.  ,  2018/12971 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan .... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkiline hiçbir zaman ücret pusulası verilmediğini, bu nedenle ücretin unsurlarının hiçbir zaman bilinemediğini, müvekkilinin 05/12/2006-06/12/2011 tarihleri arasında çay ve temizlik elemanı olarak istihdam edildiğini ancak asıl işlerinde yaptırıldığını, asgari ücretli çalıştığını, müvekkilinin haksız ve nedensiz olarak işten çıkartıldığını ileri sürerek, kıdem, ihbar tazminatları ile fazla mesai ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalılardan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı .... vekili, haksız açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Penta Grup Temizlik Güvenlik Sosyal Hizmetler Org ve ....Tic. A.Ş., davaya karşı cevap dilekçesi sunmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalı işverenin iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı .... vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı .... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık, işçinin kullandırılmayan izin sürelerine ait ücretlere hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

Somut uyuşmazlıkta, dava dilekçesinde davacının davalılara ait işyerinde çalıştığı süre boyunca 2 haftalık yıllık izninin kullandırılmadığı ve karşılığının ödenmediği beyan edilerek yıllık izin ücreti talep edilmiştir.

Mahkemece, 6100 sayılı HMK'nın 25 ve 26. maddelerinde düzenlenen vakıa ve taleple bağlılık kurallarına aykırı olarak 50 günlük izin ücretinin hüküm altına alınması hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç: