muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2649, Karar No: 2014/10182, Tarih: 18.09.2014

H.. Ç.. mirasçıları N.. Ç.., B.. Ç.. vs. vekili Avukat N. Y. ve davacı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir. Mahkemece, H.. Ç.. ve mirasçılarının dayandığı tapu kayıtlarının taşınmazları kapsamadığı, çekişmeli taşınmazlar üzerinde davalı taraf yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle karar verilmiş ise de; varılan sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazlar ile başka taşınmazlar hakkında H.. Ç.. tarafından 1958 yılında tapu kaydına dayalı elatmanın önlenmesi davası, Hazine tarafından da taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasına dayanılarak 1961 tarihinde el atmanın önlenmesi ve tescil davası açıldığı, davaların Tefenni Asliye Hukuk Mahkemesinin 1958/264 ile 1961/172 Esasında görüldüğü sırada dava konusu yerler hakkında kadastro tutanaklarının tanzim edilmesi nedeniyle görevsizlik kararı verildiği, aktarılan davalar kapsamındaki taşınmazlar hakkında Tapulama Mahkemesinin 1986/2 esasında yargılama yapıldığı, dosyadaki bilgi ve belgelere göre de 1986/2 esasında 527 adet taşınmazın davalı olduğu, yukarıda parsel numaraları sayılan taşınmazlar hakkında tefrik kararı verilerek eldeki temyize konu 2012/7-2012/10 Esas ve Karar sayılı dosyanın oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Dosya içeriğinden, keşif yapılan başka taşınmazların da tefriki ile davanın esası hakkında karar verildiği görülmektedir. Davacı H.. Ç..'nin tapu kaydına dayanarak dava açtığı gözetildiğinde aynı kayıt kapsamında olduğu iddia edilen yerler hakkında kaydın kapsamının sağlıklı bir şekilde tespiti ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 27. maddesi hükmüne göre aktarılan davanın kapsamının tereddütsüz belirlenebilmesi için uyuşmazlığın birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Hal böyle olunca yargılamanın kısa zamanda en az masrafla, en doğru şekilde sonuçlandırılması, biri hakkında verilecek hükmün diğerini de etkileyecek nitelikte olması ve tapu kayıtlarının kapsamının sağlıklı bir şekilde tespiti için Tefenni Kadastro Mahkemesinin 2012/7 Esas sayılı dosyasının aynı yer 1986/2 Esas sayılı dosyası ile birleştirilerek yargılamaya devamla karar verilmesi gerekirken, davaların ayrı ayrı sürdürülüp sonuçlandırılması isabetsiz olup, davacı H.. Ç.. mirasçıları N.. Ç.., B.. Ç.. ve müşterekleri vekili Avukat N.Y.'ın ve davacı Hazine temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edenlere iadesine, 18.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8563, Karar No: 2019/5212, Tarih: 10.12.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/8563 E.  ,  2019/5212 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalılar vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkillerinin yönetim kurulu üyesi olduğu, site sakinlerinin oturduğu konutlarının davalı yüklenici tarafından ayıplı ve eksik inşa edilerek 2008 yılında teslim edildiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.000,00 TL, 06.12.2011 tarihli ıslah dilekçesiyle de toplam 169.557,60 TL alacağın yasal faiziyle birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkilleri ile ... Büyükşehir Belediye Başkanlığı arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca, müvekkillerinin inşa ettiği konut ve dükkanları 2008 yılında teslim ettiğini, Belediye tarafından 11.09.2009 tarihinde kesin kabulün de yapıldığını, davacı tarafın şimdiye kadar müvekkillerinden bir talepte bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davanın kısmen kabulüne dair verilen karar Dairemizin 17.12.2013 tarihli ilamıyla, apartman yönetiminin bu davada dava takip yetkisi bulunmadığı, davacıların aynı zamanda arsa sahibi veya kat maliki olup olmadığı, arsa sahibinden bağımsız bölüm satın alıp almadığı hususlarının araştırılması yönünden bozulmuş olup mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalılar vekili temyiz etmiştir.

Dava, eksik ve ayıplı iş bedelinin tahsili talebine ilişkindir. Mahkeme tarafından bozma kararına uyulmuş ise de bozmaya yanlış mana verilerek değişik bir sonuca gidilmiştir. Bozma ilamında, yöneticilerin arsa sahibi ya da yükleniciden bağımsız bölüm alan kişilerden olması halinde dava açabileceği belirtilmiştir. Ancak mahkemece kat maliklerinden alınan temlikler nazara alınarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. Bu temliklerin geçerli olması için temlik verenin yükleniciden bağımsız bölüm alması veya arsa sahibi olması gerekir.

Arsa sahibinden bağımsız bölüm alan kat malikinin sözleşme haklarını temlik alması ve bu temliknameyle haklarını davacılara temlik etmesi gerekir. Temlik verenin bu vasıflara sahip olup olmadığı, temlik edecekleri hakları bulunup bulunmadığı araştırılmadan tüm temliklere değer vererek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1541, Karar No: 2019/4630, Tarih: 03.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/1541 E.  ,  2019/4630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemenin suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nun 62.maddesinin uygulanmama gerekçesi olarak "İşlediği suçtan pişmanlık duymadığı anlaşılan suça sürüklenen çocuğun cezasından TCK'nun 62. maddesi uyarınca indirim yapılmasına takdiren yer olmadığına ve cezasının ertelenmemesi gerekçesi olarak ise "..yargılama sürecinde pişmanlık göstermek suretiyle tekrar suç işlemeyeceği konusunda mahkememizde kanaat oluşmadığından suça sürüklenen çocuğun cezasının TCK’nun 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine yer olmadığına" biçimindeki yasal ve takdire dayalı gerekçe ile cezanını ertelenmesine ve takdiri indirim maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verdiğinin anlaşılması karşısında, tebliğnamede bu hususlarda bozma isteyen görüşlere iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla

orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

1-Olay tarihinde, müştekilerin iş yerlerinden şampuanların ve gıda malzemelerinin çalındığının anlaşılması karşısında, suça konu olan her bir müştekiye ait şampuanların ve gıda malzemelerinin ayrı ayrı değer tespiti yapılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında suçların işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malların değerinin az olması halinde TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki ...'e yönelik kurulan hükümde yaş küçüklüğü nedeniyle TCK'nun 31/2. maddesi uyarınca indirim yapılırken 2 yıl 1 ay hapis cezası yerine 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmek suretiyle, eksik cezaya hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 saylı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 03.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2287, Karar No: 2015/2476, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2287 E.  ,  2015/2476 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/17909, Karar No: 2010/254, Tarih: 19.01.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2009/17909 E.  ,  2010/254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 179 ada 5 parsel numaralı 12.595 m2 yüzölçümlü taşınmaz, belgesizden fındıklık niteliğinde kazandırıcı zamanaşımı zilyedliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazın öncesi itibarıyla orman olduğu ve zilyedlikle kazanılacak yerlerden olmadığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine dava konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 3116 Sayılı Yasaya göre 1944 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılıp kesinleşen orman kadastro çalışmaları ile 1975 yılında 1744 Sayılı Yasaya göre yapılıp dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2. madde uygulaması vardır.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın kesinleşen orman kadastro sınırları dışında kaldığı 3402 Sayılı Yasanın 14-17. maddelerinde öngörülen koşulların gerçekleştiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de; davacı ..., taşınmazların öncesinin orman olduğu ve zilyedlikle kazanılamayacak yerlerden olduğu iddiası ile dava açtığına göre, temyize konu taşınmazların kesinleşen orman kadastrosu sınırları dışında kalması yeterli olmayıp 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince herhangi bir nedenle orman sınırları dışında bırakılmış orman niteliğinde olmaması gerekir.

Hükme esas alınan uzman bilirkişi raporuna göre çekişmeli taşınmazın eğimi % 12'den fazla olup, eski tarihli resmi belge niteliğindeki memleket haritası ve hava fotoğraflarında bir bölümünün orman alanında kaldığı anlaşılmaktadır.

Hükme esas alınan uzman bilirkişi raporuna göre çekişmeli taşınmazın eğimi % 12'den fazla olup, eski tarihli resmi belge niteliğindeki memleket haritası ve hava fotoğraflarında bir bölümünün orman alanında kaldığı anlaşılmaktadır.

O halde; maki cinsi ağaççıklarla kaplı, orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan, çevresinde bulunan aynı karakterdeki devlet ormanının devamı niteliğindeki yerlerin, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesinin 2. fıkrasının (J) bendi gereğince orman sayılan yerlerden olması nedeniyle , 05.07.2004 günlü Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26 (a) ve (j) ve 23/P maddesine göre de % 12 den fazma eğimli maki ve fundalık yerlerin toprak muhafaza karakteri taşıyacağı ve bu tür yerler orman rejimine girdiğinden herhangi bir nedenle orman kadastro sınırlarının dışında bırakılmış olmalarının bu yerlerin orman olma niteliğini ortadan kaldırmayacağı ve 4999 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 7/1 maddesi gereğince herhangi bir nedenle sınırlama dışında kalmış orman olmaları nedeniyle her zaman orman sınırı içine alınabilecekleri gözönünde bulundurularak ağaçlıkla kaplı bölümün yüzölçümü belirlenmeli ve bu bölüm hakkında Hazinenin davası kabul edilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 19/01/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2114, Karar No: 2020/7448, Tarih: 23.12.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/2114 E.  ,  2020/7448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Öldürme, Görevi İhmal

Hüküm :Kapatılan Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesinin 15/04/2014 tarihli, 2013/1378 Esas - 2014/353 Karar sayılı hükmünde direnilmesine, CMK'nın 223/2-c, e maddeleri gereğince beraat

Taksirle öldürme ve görevi ihmal suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, Askeri savcı ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bakım Onarım ve İstihkam Komutanlığında iş yeri hekimi olarak görev yapan Dz. Tbp. Yb. ... hakkında Gölcük Donanma Komutanlığı Askeri Savcılığının 01/10/2013 iddianamesi ile taksirle öldürme suçundan Gölcük Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesi nezdinde kamu davası açıldığı, 15/04/2014 tarih 2013/1378 esas- 2014/353 sayılı kararıyla sanığın beraatine karar verildiği, anılan kararın Askeri savcı ve katılan vekili tarafından temyiz edildiği, dosyanın Askeri Yargıtay’a gönderildiği ve 17/06/2015 tarih 2015/308 esas- 2015/342 sayılı kararıyla hükmün bozulduğu, bozma ilamı üzerine yeniden yargılama yapan Gölcük Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesi 18/10/2015 tarih 2015/486 esas- 2015/553 sayılı kararıyla ilk hükmünde direnerek sanığın beraatine karar verildiği, hükmün yine Askeri savcı ile katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyanın Askeri Yargıtay’a gönderildiği ve inceleme aşamasında 27.04.2017 tarih ve 30050 sayılı Resmi Gazetenin Mükerrer sayısında yayımlanan Yüksek Seçim Kurulunun 27.04 2017 tarihli ve 663 sayılı kararına göre 6771 sayılı Türkiye Cumhuriyeti Anayasasında Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun halk oylaması sonucu kabul edildiğinin ilan edildiği, Anayasa değişikliği uyarınca askeri mahkemelerin kaldırıldığı, 926 sayılı Kanuna eklenen geçici 45. madde ile Askeri Mahkemelerde bulunan dosyaların ne şekilde devredileceğinin düzenlendiği buna göre de Askeri Yargıtay’da bulunan dosyaların Yargıtay’a devredileceğinin hüküm altına alındığı, dosyanın Dairemize gönderildiği anlaşılmakla, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28.05.2020 tarihli, 2017/453 esas, 2020/228 sayılı kararına ve süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi; bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak, bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak, bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni delillere dayanmak, ilk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurmak suretiyle verilen karar; özde direnme niteliğinde olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir.

Bu kapsamda Askeri Yargıtay'ın 17/06/2015 tarih 2015/308 esas- 2015/342 sayılı bozma ilamından sonra Gölcük Donanma Komutanlığı Askeri Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda önceki uygulama aynen benimsenmiş ise de; yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurulmasından ve bozma kararında belirtilen hususların tartışılmasından dolayı askeri mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, direnme kararının eylemli uyma olarak kabulü ile hükmü temyizen inceleme görevinin Dairemize ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Bakım Onarım ve İstihkam Komutanlığı'nda görevli sivil işçi ...'in 06/04/2012 tarihinde henüz iş başı yapmamışken saat 09.30 sıralarında iş ambarının önündeki kaldırımda yürüdüğü esnada çocukluğundan beri süregelen epilepsi rahatsızlığı sebebiyle krize tutulduğu ve dengesini kaybettiği, bu esnada yaklaşık 90 cm. yüksekliğindeki kaldırımdan sırt üstü vaziyette yere düştüğü ve başında baret bulunmadığı sabit olan ...'in başının arka kısmını beton zemine vurduğu, çarptığı bölgede kanama başlaması üzerine diğer görevliler tarafından ilk olarak Gölcük Askeri Hastanesi acil servisine götürüldüğü, ilk müdahale sonrasında beyin kanaması şüphesiyle Kocaeli Seka Hastanesine sevk edildiği, oradan da Kocaeli Devlet Hastanesi yoğun bakım servisine sevk edildiği ve bu hastanede tedavisi devam ederken 20/04/2012 tarihinde vefat ettiği, yapılan otopsi ve ölü muayenesi neticesinde ölüm sebebinin kendisine ait epilepsi nöbeti nedeniyle yüksekten düşme sonucu kafatası kırığı ve beyin kanaması olduğunun ifade edildiği olayda, ölenin görev yaptığı Bakım Onarım ve İstihkam Komutanlığı iş yeri hekimi olan sanık hakkında kusurunun bulunmadığına ilişkin mahkeme kabulü ve beraatine ilişkin uygulaması yerinde görülmekle yapılan incelemede;

Yapılan yargılama sonunda, taksirle öldürme suçunun unsurları itibariyle oluşmadığı, görevi ihmal suçu bakımından ise mahkumiyete yeterli, her türlü şüpheden uzak, objektif ve kesin delil bulunmadığı, gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Askeri savcı ile katılan vekilinin, sanığın mahkumiyetine karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 23/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1466, Karar No: 2015/2869, Tarih: 09.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1466 E.  ,  2015/2869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 30.İş (Kapatılan Bakırköy 14. İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2013 gün ve 2009/868 E.-2013/146 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik ve Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi'nin 12.07.2013 gün ve 2013/17268 E.-2013/17292 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulunun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00 TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.