muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3708, Karar No: 2014/5564, Tarih: 15.05.2014

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle ... İlçesi, ... Köyü arazisinin 7000 dekarlık kısmının Haziran 1951 tarih ve Cilt 92, Sayfa: 45, No: 1 de tapuda kayıtlı .... Çiftliğini kapsadığını, dava konusu 138 özel parsel numaralı taşınmazın da bu çiftliğin sınırları içinde yer aldığını, .... Çiftliği sınırlarının doğusu eski otobüs yolu, Güneyi: ...- ... yolu, Batısı: ... yolu, Kuzeyi: eski ... yolu şeklinde olduğunu, sınırları oluşturan bu yolların halen zeminde mevcut ve işler durumda bulunduğunu, sınırların değişmeye elverişli olmadığını, ... Köyü halkının 1928 yılında Balkan ülkelerinden gelerek çiftliğe yerleştikleri ve sonraki yıllarda çiftliği tapudan devren satın aldıklarını, davalı ... ve arkadaşlarının da satın alan kişilerden olduğunu, 07/06/1951 tarih ve cilt: 92, sayfa: 46, sıra:1’de kayıtlı 4000 m2’nin davalıların murisi ... bu kişi adına olduğunu, köylülerin satın aldıkları paylar oranında arazinin tamamını 1946 yılında taksim ettiklerini, tarlaların o tarihten bu yana taksime uygun şekilde kullanıldığını, 13/05/1987 tarihinde kesinleşen tapulama çalışmaları sırasında da evvelce yapılan bu taksime aynen uyulduğunu, dava konusu tarlanın bu taksim sonucunda ...’ye isabet ettiğini, ...i’nin taşınmazı 1986 yılında haricen davacı ...’ya satıp devrettiğini, nitekim davalı ... ve arkadaşlarının ... 1. Noterliğinin 19/06/2006 tarih ve 09018 yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi ve temliknamesini yaparak durumu teyit ettiklerini, yine davalılardan ...’a isabet eden 4000 m2'lik alanın ... 1. Noterliğinin 19/06/2006 tarih ve ... yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi ve temliknamesi ile durumu teyit ettiklerini, davalılardan ... oğlu ...’a isabet eden 12500 m2’lik alanın 2000 yılında oğulları ... ve ... tarafından ...’ya haricen satıldığını, daha sonra satış vaadi sözleşmesi ile bu durumun da teyit edildiğini, .... Çiftliğinin yukarıda yazılı sınırları içinde kısmen tarım arazileri, kısmen de baltalık cinsinden meşe ormanlarının bulunduğunu, 1942 - 1943 yıllarında ... Köyünde 3116 sayılı Kanuna göre orman kadastrosunun yapılarak kesinleştiğini, böylece köyde bulunan ormanların kadastral olarak belirlendiğini, orman kadastrosu yapılırken tapu kayıtları ile irtibat kurulmadığından tamamının Devlet Ormanı olarak tahdit gördüğünü, bu nedenle köyde özel orman bulunmadığını, bu nedenle 4785 sayılı Kanuna göre devletleştirilen orman da olmadığını, 1996 yılında ise 3302 sayılı Kanuna gereğince orman sınırlarının aplikasyonu yapılarak 1/5000 ölçekli haritalara aktarılıp orman sınırlarının güncellendiğini, dava konusu taşınmazın kadimden beri tarım arazisi olarak kullanılan ve ormanla ilgisi bulunmayan bir yer olduğunu, buna rağmen, taşınmazın bulunduğu bölgede orman alanlarının da bulunması nedeniyle Orman

Yönetiminin kanunî hasım olarak davalı gösterildiğini, ... Köyünde 766 sayılı Kanuna göre tapulama çalışmasının 13/05/1987 tarihinde kesinleştiğini, .... Çiftliğine ait 1951 tarih, Cilt: 92, Sayfa: 45, Sıra No: 1’de bulunan tapunun kapsadığı alanların bir kısmında tapulama çalışması yapılarak ... Köyü 1461 ilâ 1530 numaralı parsellerin bu tapudan revizyon gördüğünü, tapulama ekibinin kök tapunun kapsamında kalan arazinin bir kısmını çalışma alanına dahil etmediğini, bu sebeple tapu kapsamındaki tarım arazilerinin bir bölümünün tapulaması yapılmadan çalışmanın tatil edildiğini, bu nedenle çekişmeli yerin tapulama dışı kaldığını, söz konusu yerin 766 sayılı Kanunun 2. maddesinde belirtilen yerlerden olması nedeniyle tapulama dışı bırakılmadığını, taşınmazın Rumî 1296 tarihinden beri tapulu şahıs mülkü olduğunu, o tarihten beri de tarım arazisi olarak kullanıldığını, ilk malikten müvekkiline kadar gelen eklemeli zilyetliğin Medenî Kanunun 713. maddesinde düzenlenen 20 yıllık süreyi çok aştığının, 20 yıllık bu sürenin tapulama çalışmalarının kesinleştiği 13/05/1987 tarihten bu yana da dolmuş olduğunu belirterek, bir kısım davalılar ve mirasçıları adına olan tapunun iptali ile taşınmazın davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin dava konusu taşınmazın da bulunduğu birçok taşınmaz hakkında görülen davalarda temyiz incelemesi üzerine ilk tesisinden itibaren tedavülleri ile birlikte incelenen ve davalıların dayandıkları tapu kayıtlarının dava konusu taşınmaza ait olduğunun kabul edilemeyeceği, zira yüzölçümlerinin çok farklı olduğu, kaydın sabit sınırlı olmadığı, daha önce başka yerlere uygulandığı, çekişmeli yerin de içinde bulunduğu aynı özellikleri taşıyan ve aynı bölgede yer alan bir çok taşınmazın 1999 ve 2001 yılları arasında görülüp kesinleşen davalarda yargılamasının yapılarak orman niteliğinde tescil harici bırakıldığı kabul edilip davaların reddedildiği, taşınmazın genel niteliklerine ve memleket haritasındaki konumuna bakıldığında üzerinde geniş yapraklı meşe ağacı sembollerinin bulunduğu, komşu meşe ormanları ile çekişmeli yer arasında doğal ayırıcı unsurlar bulunmadığı, çekişmeli yer ve benzer durumdaki tüm bu yerlerin yüksek eğimli orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerler olduğu, yörede 4785 sayılı Kanuna göre yapılmış orman kadastrosunun bulunmadığı, 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddeleri ile Hukuk Genel Kurulunun 21/01/2004 tarih ve 2004/ 8- 15/ 7 ve 12/ 05/ 2004 tarih ve 2004/8-242/292 ve yine 12/03/2008 tarih ve 2008/20-214/241 sayılı kararlarının olayda nazara alınması gerektiği gerekçesi ile davanın reddine, her ne kadar Orman Yönetimi vekili tarafından dava aşamasında taşınmazın niteliği de nazara alınarak orman niteliği ile Hazine adına tescili istenmiş ve çekişmeli yerin niteliğinin orman olduğu anlaşılmış ise de bu yönde açılmış bir dava bulunmadığı ve bu yönde bir katılım da olmadığı, mahkemece re'sen bu yönde bir karar verilemeyeceği gözetilerek bu yolda bir hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiştir. Kararın davacı ..., davalı Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyizi üzerine Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 01/11/2012 tarih ve 2011/11167- 2012/11961 sayılı kararı ile davacının temyiz itirazlarının reddine; Orman Yönetiminin ise temyiz dilekçesinin reddine karar verildikten sonra, Hazine yönünden ise “ Hazine yargılama aşamasında taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tescili isteminde bulunmuş olup harçtan muaftır. Kurum isteminin Medenî Kanunun 713. maddesi kapsamında tescil istemi olarak değerlendirilip hakkında olumlu ya da olumsuz bir hüküm kurulması gereklidir." hükmüne yer verilmiştir. Mahkemece bozma kararına uyulmuş; bilirkişi krokisinde (A, B, C ve D) harfleri ile gösterilen toplam 74440.38 m2 yüzölçümündeki taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro sırasında tesbit harici bırakılan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro sırasında tesbit harici bırakılan taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce, 3116 sayılı Kanuna göre 4785 sayılı Kanunun yürürlük tarihinden önce 1943 yılında yapılan ve 28/12/1949 yılında ilân edilerek kesinleşmesinden sonra ..., ... ve ... Devlet Ormanı ismiyle

Şubat 1952 tarih ve 19 numarada 1316 Hektar yüzölçümüyle ve yine Nisan 1962 tarih 13 numarada 779 hektar yüzölçümüyle ve .... Devlet Ormanı ismiyle tapuya tescil edilen orman kadastrosu ile daha sonra 3302 sayılı Kanuna göre yapılıp 12/03/1996 tarihinde ilân edilerek dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 1985 yılında yapılmış, 14.04.1987 – 13.05.1987 tarihlerinde ilân edilmiş, dava konusu yer tescil ve tesbit harici bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 15/05/2014 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2692, Karar No: 2012/7488, Tarih: 03.05.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/2692 E.  ,  2012/7488 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, davacı tarafça satın alınan ve davalılardan ...Müzayede A.Ş.nin satışına aracılık ettiği diğer davalı TOKİ’ye ait taşınmazın kararlaştırılan evsafta çıkmamasından dolayı açılan alacak davasıdır.

Her iki davalı vekili, cevap dilekçelerinde yetki itirazında bulunarak, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, iddia, cevap ve toplanan deliller doğrultusunda taraflar arasında imzalanan sözleşmeye göre; yetkili mahkemenin Ankara Mahkemeleri olarak belirlendiği gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 116.maddesinde" yetki itirazının kesin olmadığı durumlarda yetki itirazının ilk itiraz olarak yapılabileceği", 117.maddesinde; "ilk itirazların ancak cevap dilekçesi ile ileri sürülebileceği" 19.maddesinin 2.fıkrasında; "yetkinin kesin olmadığı hallerde yetki itirazının cevap dilekçesiyle ileri sürülebileceği, yetki itirazında bulunan tarafın yetkili mahkemeyi göstermesinin zorunlu olduğu, aksi durumda yetki itirazının dikkate alınamayacağı" açıkça düzenlenmiştir.

Somut olayda, davalılardan TOKİ vekili cevap dilekçesinde sadece yetki itirazında bulunmuş, yetkili mahkemenin neresi olduğunu göstermemiştir. Bu durumda ortada geçerli bir yetki itirazının varlığından söz edilemez. Davalı TOKİ her ne kadar ikinci verdiği cevap dilekçesinde yetkili mahkemeyi göstermişse de söz konusu dilekçe, mahkemenin süre uzatım kararında belirttiği süreden sonra verildiği için cevap dilekçesi olarak kabulüne olanak yoktur. Belirtilen bu hususlar gözetilmeden mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 03.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/15875, Karar No: 2008/5128, Tarih: 15.04.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/15875 E.  ,  2008/5128 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 12.01.2001 gününde verilen dilekçe ile kişisel hakka ve muvazaa iddiasına dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.06.2007 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 15.04.2008 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalılar ... ve..... ile karşı taraftan davacı vekili Av...... geldi. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, inanç ilişkisi iddiasına dayalı mülkiyet aktarımı istemine ilişkindir.

Davalılar, davacı ile inanç sözleşmesi yapılmadığını, sözleşmenin adi ortaklık sözleşmesi olduğunu, bunun koşullarının da ödemeler aksatılarak davacı tarafından yerine getirilmediğini, kaldı ki davacının yaptığı ödemelere uygun oranda mülkiyet talebinde bulunabileceğini, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, istek hüküm altına alınmıştır.

Hükmü, davalılar temyiz etmiştir.

Davada dayanılan 14.04.1987 günlü “adi ortaklık sözleşmesidir” başlıklı belgede, S.S.Akarca Sitesi Yapı Kooperatifinin bir payında davacı ... ile İbrahim Kaçan’ın ortak oldukları, işlemin ortaklardan İbrahim Kaçan’ın adına yürütüleceği, kooperatife eşit şekilde ödeme yapılacağı, ortakların anlaşamamaları durumunda ortaklık payının o günkü değeri üzerinden birbirine devredileceği, üçüncü kişiye devir halinde elde edilecek miktarın ortaklar arasında eşit şekilde paylaşılacağı yazılıdır. İnanç sözleşmesi, inananla inanılan arasında yapılan, onların hak ve borçlarını belirleyen inançlı işlemin sona erme sebeplerini ve devredilen hakkın inanılan tarafından kullanma, yönetilme ve inanana iade şartlarını içeren borçlandırıcı bir işlemdir. Bu tanıma göre, 14.04.1987 günlü sözleşmeye tekrar dönülürse gerçekten, bu sözleşmenin bir inanç sözleşmesi olmadığı, sözleşme başlığında gösterildiği üzere bir adi ortaklık sözleşmesi olduğu görülür. Öyle olunca, davacının orta yerde bir inanç ilişkisi varmış gibi mülkiyet nakli talebinde bulunmasına olanak yoktur.

Ne var ki, 14.04.1987 günlü sözleşmenin konusu olan dava dışı kooperatife ait pay, ferdileşme sonucu davalılardan ... adına mülkiyet hakkına dönüşmüş, adi ortaklık ilişkisi de bu nedenle tasfiye aşamasına girmiştir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; davacının adi ortaklık ilişkisi nedeniyle sözleşmenin tarafı olan ...’a yaptığı kanıtlanan ödemeleri bulmak, bulunacak bu ödemeleri dava tarihine göre güncelleştirmek, çoğun içinde az da vardır kuralına uygun olarak güncellemesi yapılan ve kanıtlanan ödemelerin davalılardan....’dan tahsiline karar vermek olmalıdır.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; davacının adi ortaklık ilişkisi nedeniyle sözleşmenin tarafı olan ...’a yaptığı kanıtlanan ödemeleri bulmak, bulunacak bu ödemeleri dava tarihine göre güncelleştirmek, çoğun içinde az da vardır kuralına uygun olarak güncellemesi yapılan ve kanıtlanan ödemelerin davalılardan....’dan tahsiline karar vermek olmalıdır.

Mahkemece, bu saptamalar bir yana bırakılarak taraflar arasında inanç ilişkisi varmış ve davacı bu ilişki ile yapması zorunlu edimlerini yerine getirmiş gibi istemin yazılı olduğu şekilde hüküm altına alınması doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 15.04.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1892, Karar No: 2020/7664, Tarih: 24.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/1892 E.  ,  2020/7664 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Öte yandan, 7201 sayılı Tebligat Kanununun "Yaş ve ehliyet şartı" kenar başlıklı 22. maddesine göre, "Muhatap yerine kendisine tebliğ yapılacak kimsenin görünüşüne nazaran onsekiz yaşından aşağı olmaması ve bariz bir surette ehliyetsiz bulunmaması lazımdır.",

Aynı Kanunun “Aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçiye tebligat” kenar başlıklı 16. maddesi uyarınca ise, “Kendisine tebliğ yapılacak şahıs adresinde bulunmazsa tebliğ kendisi ile aynı konutta oturan kişilere veya hizmetçilerinden birine yapılır.” Kanunun 16. maddesine göre yapılan tebligatın geçerli olabilmesi için, muhatabın adreste bulunmama sebebinin tespiti, muhatap ile muhatap adına tebligatın yapılacağı kimsenin aynı konutta birlikte oturan kişi veya hizmetçi/daimi çalışan olması gerekir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’ya yapılan gerekçeli karar tebligatlarının, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalıların adres kayıt sistemindeki adreslerine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadıkları; davalı ...’a yapılan gerekçeli karar tebligatının ise muhatabın adreste bulunmama sebebinin tespit edilmemesi sebebiyle usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 24.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12045, Karar No: 2014/33340, Tarih: 18.11.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/12045 E.  ,  2014/33340 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2012/58282

MAHKEMESİ : Ankara(Kapatılan) 3. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2011

NUMARASI : 2010/2438 (E) ve 2011/774 (K)

SUÇLAR : Hakaret, yaralama

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanıkların sabıkasız olduğunun anlaşılması, yeniden suç işlemeyecekleri kanaatine varılarak cezalarının ertelenmesi, hakaret ve yaralamaya teşebbüs suçlarında, giderilmesi gereken belirlenebilir, maddi (somut) bir zarar oluşmaması, dosyaya yansıyan talep edilen maddi bir zararında bulunmamış ve manevi zararın ise hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına engel teşkil etmemesi karşısında, sanıkların geçmişi, duruşmalardaki tutum ve davranışları gibi hususlar tartışılıp açıklanmadan “zararın giderilmediği ve mahkememize kanaat gelmediği” biçimindeki kanuni olmayan ve çelişkili gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanık Ç.. Ç.. hakkında yaralama suçundan TCK'nın 86/2, 35/2 maddeleri uyarınca belirlenen 2 ay hapis cezasından TCK'nın 62. maddesi uyarınca 1/6 oranında indirim uygulanması sırasındaki hesap hatası sonucu 1 ay 20 gün yerine 1 ay 10 Gün hapis cezası tayini,

Kanuna aykırı ve sanıklar H.. Ç.. ve Ç.. Ç.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden yargılama yapılırken 2 nolu bozma nedeni yönünden 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine 18/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1205, Karar No: 2013/2462, Tarih: 15.04.2013

**23. Hukuk Dairesi         2013/1205 E.  ,  2013/2462 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili yüklenici ile davalıların murisi ... arasında 17.04.2001 tarihinde düzenleme şeklinde taşınmaz satış vaadi ve arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yaptığını, sözleşmeye göre müvekkilinin davalıya ait taşınmaz üzerine belediyeden alacağı proje ve ruhsata uygun olarak inşaat yapmayı taahhüt ettiğini, aynı sözleşmede yapılacak binanın dış sıvası, çatı ve yapılacak asansörün masraflarına arsa payı oranında tarafların ortak olacağının kararlaştırıldığını, sözleşmede belirtilen tüm bu hususların 2005 yılında tamamlanmasına rağmen müvekkilinin bu güne kadar sözleşme gereği alacağını alamadığını ileri sürerek, fazlası saklı olmak üzere 8.000,00 TL'nin 10.02.2005 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini 22.840,91 TL'ye çıkarmıştır.

Davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın kabule dair verilen kararın davalılar vekili tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 15. Hukuk Dairesi'nin 16.11.2011 tarih ve ... Esas, 2011/6614 Karar sayılı ilamı ile, "... 17.04.2001 tarihli sözleşmede çatı, asansör ve dış sıva yapımına ilişkin bedele yüklenici ile arsa sahibinin arsa payları oranında katılacakları kararlaştırıldığından davacı yüklenici tarafından bu yerlerde gerçekleştirilen imalâtın tutarından arsa sahibinin payına düşen kısmının ödetilmesine karar verilmelidir. Ancak hükme esas alınan bilirkişi raporunda asansör ve dış sıva imalâtının yapılmadığı, çatının ise kısmen gerçekleştirildiği anlaşılmaktadır. Yüklenici davacı yaptığı imalâtın tutarından arsa payı oranında arsa sahibinden tahsil talebinde bulunabileceğinden bilirkişiden ek rapor alınarak çatıda gerçekleştirilen imalâtın yapıldığı tarih itibariyle maliyetinin bulunarak arsa sahibinin %35 payına düşen kısmının tahsiline karar verilmeli, yapılmayan diğer imalâtlara ilişkin talep reddedilmelidir. Diğer yandan kabule göre ıslahla artırılan miktar için hüküm altına alınan alacağa daha önce temerrüt oluşmadığı halde ıslah tarihi yerine davanın ilk açıldığı tarihten itibaren faiz uygulanması da yerinde" olmadığı gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davanın kısmen kabulü ile 4.728,24 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.