muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/835, Karar No: 2012/177, Tarih: 24.04.2012

3- Mahkemece; sanığın, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate ulaşılması,

4- Sanığın bu kurumun uygulanmasını kabul etmesi,

Koşullarının varlığı gerekmektedir.

Tüm bu koşulların bulunması halinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilecek ve sanık beş yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine tabi tutulacaktır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından birisi de, suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesidir. Burada uğranılan zarardan kast edilen maddi zarar olup, manevi zarar bu kapsamda değerlendirilmemelidir.

Maddi zararın bizzat sanık tarafından yerine getirilmesi gerekmeyip, sanık adına onun bilgisi veya rızası dahilinde üçüncü kişiler tarafından tazmin, aynen iade ya da eski hale getirme suretiyle giderilmesi de olanaklıdır. Ancak herhangi bir zararın doğmadığı veya zarar doğurmaya elverişli olmayan suçlar yönünden ise bu koşul aranmayacaktır.

Zararın belirlenmesinde hâkim, ceza yargılamasında şahsi hak davasına yer verilmediği gerçeğini de göz önünde bulundurmak koşuluyla kanaat verici basit bir araştırma yapmalı, hukuk hâkimi gibi gerçek zararı tam anlamıyla tespite çalışmamalıdır. Zira 5271 sayılı Yasanın 231. maddesindeki düzenlemede, kişinin ileride hukuk mahkemesinde şahsi hak davası açmasına ve giderilmediğini düşündüğü gerçek zararının kalan kısmına da hükmedilmesini isteme yönünden bir engel bulunmamaktadır.

Diğer taraftan, bazı olaylarda zarar miktarının herkes tarafından kolaylıkla belirlenebilmesi olanaklı ise de, bazı olaylarda zararın tespiti teknik bilgi gerektirdiğinden, ancak konunun uzmanı bilirkişiler aracılığıyla belirlenebilmektedir. Bu gibi durumlarda zararın miktarı hâkim tarafından belirlenemiyorsa, bilirkişi incelemesi yaptırılmalı ve zararın karşılanması konusunda iradesini gösteren sanıktan, belirlenen bu miktar zararı giderip gidermeyeceği sorulduktan sonra, sonucuna göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı tartışılmalıdır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Yerel mahkeme tarafından suç vasfının belirlenmesi ve katılan kurumun uğradığı zararın tespiti amacıyla 01.11.2007 tarihinde mahallinde keşif yapıldığı, keşfe katılan bilirkişi tarafından düzenlenen ve katılan kurumun uğradığı zararı da gösteren raporun 22.01.2008 günlü oturumda sanıklar müdafine okunduğu, yüklenen suçu kabul etmeyen sanıkların zararı karşılayacaklarına ilişkin bir savunmada bulunmadıkları gibi, zararın ödenmesi yönünde herhangi bir irade de ortaya koymadıkları anlaşılmaktadır.

Bu nedenle, olayda hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının objektif koşullarından birisi olan mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesi koşulu yerine getirilmediğinden, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar veren yerel mahkeme hükmü usul ve yasaya uygun olup, Özel Daire bozma kararı isabetsizdir.

Bu itibarla, haklı nedene dayanan itirazın kabulü ile Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, hükmün esastan incelenmek üzere Özel Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 27.10.2011 gün ve 313-15318 sayılı bozma kararının KALDIRILMASINA,

3- Dosyanın, hükmün esastan incelenmesi için Yargıtay 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.04.2012 günü yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26474, Karar No: 2015/18734, Tarih: 04.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/26474 E.  ,  2015/18734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ile aynı taşınmazda hissedar olduklarını, müteahitle kat karşılığı inşaat sözleşmesi yapılacağı sırada kendisini de temsil etmesi için davalıya vekaletname verdiğini, ancak davalının vekalet görevini kötüye kullanarak taşınmazdaki diğer hissedarlara göre daha kötü vasıfta bir dairenin kendisine düşmesini sağladığını ve bu suretle daha iyi daireyi mal edinerek haksız zenginleştiğini, doğan zarardan davalının sorumlu olduğunu savunarak belirsiz alacak davası olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 100,00 TL üzerinden ikame ettiği davada zararının tespiti ve davalıdan müteahitle ilk sözleşmenin imzalandığı 30.11.2005 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiş, bilirkişi raporu sonrasında talebini 15.000,00 TL ye yükseltmiştir.

Davalı davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 15.000,00 TL tazminatın 100,00 TL si dava, 14.900,00TL si ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, tüm alacağa dava tarihiden faiz işletilmesi isteminin reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafça temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, vekalet sözleşmesine dayalı tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davacının hükmolunan alacağa ıslah dilekçesi ile birlikte dava tarihinden itibaren faiz işletilmesi talebi yerinde görülmemiş ise de, Borçlar Kanunun 508. maddesine göre hesap verme yükümlülüğü altında bulunan vekil, bu sorumluluğundan doğan alacağın faizinden de hesap verme yükümlülüğünü doğuran eylem itibariyle sorumlu olacaktır. Bu halde alacağa işlem tarihinden itibaren faiz işletilmesi istemi yerinde ise de davacı yargılama içerisinde faizin dava tarihinden işletilmesi gerektiğini ileri sürdüğüne göre, çoğun içinde az da vardır kuralı da dikkate alınarak bozmayı gerektiren hükmün, yapılan yanlışlık yeniden yargılamayı gerektirmediğinden HUMK'un 438/7 maddesi gereğince düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davacının ikinci bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle temyiz olunan hükmün bir ve iki numaralı fıkralarının kaldırılarak yerine "Davanın kabulü ile 15.000,00 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine" söz ve rakamları yazılmak suretiyle düzeltilmesine ve düzeltilmiş bu haliyle ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 4.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/33170, Karar No: 2015/16076, Tarih: 13.04.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/33170 E.  ,  2015/16076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve sanık S.. M.. hakkında verilen cezanın ertelenmesi

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Oluşa, dosya kapsamına, katılan ve mahalli bilirkişi anlatımlarına göre; sanıkların devletçe yapılan su kanalından köylülere ait tarlalara su götürmek amacıyla köy halkı tarafından 1968 yılından itibaren katılanın ve bazı köylülerin taşınmazlarından geçecek şekilde açılan tali nitelikteki su arkına geleneksel kullanımın dışında bir müdahale niteliği taşımayan eylemlerinde; katılanın taşınmazına tecavüz kastından bahsedilemeyeceği gözetilmeden, sanıkların beraatleri yerine yazılı biçimde mahkumiyetlerine karar verilmesi

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş ol- duğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 13.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/11124, Karar No: 2021/3088, Tarih: 24.03.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/11124 E.  ,  2021/3088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Şantaj, görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Şantaj ve görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya kapsamına göre; katılan ...’nin ağabeyinin sanık ...’ı 08.12.2014 günü saat 23.00 sularında silahla yaralamasından dolayı başlatılan adli soruşturma esnasında, katılanın, 09.12.2014 tarihinde şikayetçi sıfatıyla ifadesinin alındığı, bu ifadesi esnasında katılanın; sanık ...’la 2013 yılı Ocak ayında tanıştıklarını, 2013 yılı Eylül ayında ailesi ile birlikte ikametine gelen sanığın kendisi ile evlenme talebine babası tarafından olumlu yanıt verilmemesi üzerine sanıktan ayrılmak istediğini; ancak, bu konuyu konuşmak amacıyla 2013 yılı Ekim ayında sanığın evine gittiğinde, sanığın kendisine tecavüz ettiğini, çıplak resimlerini çektiğini, ilerleyen süreçte çıplak resimlerini ailesine göstermekle tehdit etmesi nedeniyle ilişkiye devam etmek ve 2014 yılı Kasım ayında da kendi ikametinde yalnız olduğu esnada sanıkla cinsel ilişkiye girmek zorunda kaldığını, bu tarihten sonra sanığın birliktelik teklifini reddetmesinin ardından, sanığın, 03.12.2014 günü saat 15.32’de; “Yarındaaa sen köpek gibi yalvaracaksın annen işten sonra hastaneye gelecekmiş mervee görüşücez annenle”, aynı gün saat 15.34’te; “Tel kapanıp açılıyo çocuk karşında senin”, aynı gün saat 19.07’de; “çok pişman olucaksın merve bana bunu yapmayacaktın.” biçimindeki, kolluk görevlilerince de tutanak altına alınan mesajları çekip, daha sonra da annesinin iş yerine giderek, çıplak resimlerini annesine göstermesi ve annesinin de durumu ağabeyine anlatması üzerine ağabeyinin 08.12.2014 günü sanığı silahla vurduğunu beyan ettiği, katılanın annesi de kolluk görevlilerince alınan 09.12.2014 tarihli ifadesinde benzer şekilde anlatımda bulunup, 05.12.2014 Cuma günü sanığın iş yerine gelerek, elindeki cep telefonundan kızının çıplak görüntülerini kendisine gösterdiğini söylediği, silahla yaralanıp hastaneye kaldırılan sanığın tedavi edildiği sırada sanığa ait cep telefonunda kolluk görevlilerince yapılan incelemede katılana ait herhangi bir görüntünün ve yazının olmadığı belirlenerek, 09.12.2014 tarihli tutanağın düzenlendiği,

Katılan ...’nin ağabeyinin sanık ...’ı 08.12.2014 günü saat 23.00 sularında silahla yaralaması eylemine ilişkin soruşturma devam ederken, katılan vekili tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına verilen 18.12.2014 havale tarihli şikayet dilekçesini müteakip, sanık hakkında başlatılan adli soruşturma sonunda, sanığın, 03.12.2014 tarihinde, katılanın cep telefonuna gönderdiği mesajlarla şantaj, katılana ait çıplak fotoğrafları katılanın annesi tanık ...’ya göstererek görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda;

Sanıkla gerek kızı gerek oğlu arasında ceza davaları olan katılanın annesinin ve katılanın varlığını iddia ettikleri katılana ait herhangi bir görüntünün tespit edilmediği, katılan tarafça ismi bildirilen ve kovuşturma evresinde beyanları alınan tanıklardan; katılanın samimi arkadaşı olan tanık... ile katılanın ve katılanın annesinin komşusu olan tanık ...’in katılana ait fotoğrafları görmediklerini ifade ettikleri, katılanın ve katılanın annesinin komşusu olan tanık ...’nin de bir gün sanığın katılanı çağırarak, konuşmak istediğini gördüğünü belirtip, o gün gördükleri dışında başkaca bilgisinin bulunmadığını ifade ettiği, katılanın annesi, gördüğünü iddia ettiği fotoğrafların içeriğini; “...... benim işyerime geldi. İş yerimde aşağıya indim. Kızıma ait çıplak resimleri ve uygunsuz resimleri bana gösterdi. Ben üç kare resim gördüm. Kızım olduğu her halinden belliydi, kendisi tuttu, bana gösterdi. Bir tanesinde kızımın üstü çıplak olarak, bir tanesi de yatarak, bir tanesi de iç çamaşırı ile ayakta olduğu halde olan resimlerdi. Ben kendisinden bu resimleri silmesini istedim. ‘Ben silsem bile arabada flash bellekte yedeği var’ dedi. ‘Ama kızının benimle konuşmasına müsaade et, ben bunları sileceğim’ dedi. Bundan sonra oradan ayrıldı...” biçiminde açıklamasına rağmen tanık ...; “... ... ... bir gün bana geldi... iş yerine daha sonradan ...'ın geldiğini, resimlerin gerçek olduğunu, kendisine de ...’ın bizzat gösterdiğini söyledi. Sadece yüzü tam net değil ama, elini yüzüne doğru tutmuş ve ağlamaklı bir hali varken bir kaç resmini gösterdiğini, daha fazla bakacakken de elinden telefonu aldığını söyledi. Zaten eline de telefonu vermemiş, kendisi göstermiş, bunu bana söyledi. Ben bizzat resimleri görmüş değilim...” şeklinde, katılanın annesi tarafından görüldüğü iddia edilen fotoğrafların içeriği ile ilgili katılanın annesinin anlatımıyla tam olarak örtüşmeyen soyut açıklamalarda bulunduğu, katılanın kendi beyanlarına göre, 2013 yılı Ekim ayından beri devam ettiğini iddia ettiği sanığın eylemleri ile ilgili olarak ağabeyinin sanığı silahla yaraladığı 08.12.2014 tarihine kadar adli makamlara müracaat etmeyip, sanık tarafından çekildiğini iddia ettiği görüntülerin ve toplanması muhtemel delillerin kaybına da kendisi neden olduğu dikkate alındığında, sanığın, katılanın rızasına aykırı şekilde çıplak fotoğraflarını çekerek, kendisinden ayrılmak isteyen katılanı, bu fotoğrafları ailesine ifşa edeceği tehditleriyle ilişkinin devamına zorlayıp, bir süre sonra, kendisiyle görüşmeyen katılana tepki olarak, katılanın özel fotoğraflarını, katılanın annesine gösterdiğine dair, savunmasının aksine, mahkumiyetine yeter, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesine dayalı olarak, sanık hakkında CMK’nın 223/2-e madde, fıkra ve bendi gereğince beraat kararı verilmesine ilişkin yerel mahkemenin kabulünde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçların sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine, delillerin takdirinde yanılgıya düşüldüğüne, yasal ve yeterli gerekçeye dayanılmaksızın beraat kararı verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 24.03.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14401, Karar No: 2019/2645, Tarih: 21.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/14401 E.  ,  2019/2645 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yaşlılık aylığının bağlanması gerektiğinin tespiti ile ödenmeyen aylıkların hak edeş tarihlerinden itibaren ödenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda temyiz aşamasında davadan feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 21.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11552, Karar No: 2012/11277, Tarih: 28.09.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/11552 E.  ,  2012/11277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 21.03.2012 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali tescil davasında tedbir istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; tedbir talebinin reddine dair verilen 20.04.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı yükleniciye bırakılması kararlaştırılan 724 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 4 numaralı bağımsız bölümü davalı yükleniciden 25.12.2009 tarihli adi yazılı sözleşme ile temlik aldığını ileri sürerek açmış olduğu tapu iptali ve tescil davasında dava konusu taşınmazın üçüncü kişilere devrinin önlenmesi için ihtiyati tedbir kararı verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ihtiyati tedbir isteminin reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, ihtiyati tedbir isteminin reddine dair verilen kararı temyiz etmiştir.

Bilindiği gibi, uyuşmazlıkların çözümü için dava yolu tercih edildiğinde bu davanın belli bir süreci alacağı da bilinmektedir. İşte bu süreçte dava konusu hakkın elde edilmesini ortadan kaldıracak bir takım riskler söz konusu olabilir. Bu bağlamda da yargılama hukukunda kesin hukuki himaye sonucunun ortaya çıkmasına kadar yargılama öncesinde veya sonrasında meydana gelebilecek tehlikelerden ve sakıncalardan davalı veya davacıyı hatta üçüncü kişiyi korumak için yargı organlarınca verilen geniş veya dar kapsamlı geçici hukuki himaye tedbirleri öngörülmüştür (EjderYılmaz, Geçici Hukuk Himaye Tedbirleri, Ankara 2001, C.I, s. 32.). Hukuk Muhakemeleri Kanunu 389 ve devamı maddelerinde düzenlenen ihtiyati tedbir kurumu da geçici hukuki himaye tedbirlerinden birisi hatta en sık başvurulanıdır. Anılan Hukuk Muhakemeleri Kanununun 389. maddesi uyarınca; mevcut durumun değişmesi halinde, hakkın elde edilmesinin önemli ölçüde zorlaşması, hakkın elde edilmesinin tamamen imkânsız hale gelmesi ya da gecikme sebebiyle bir sakıncanın yahut ciddi bir zararın doğması tehlikesi varsa ihtiyati tedbir sebebi var kabul edilecektir.

Somut olayda; dava taşınmazın aynına ilişkin olup, 724 ada 2 parsel sayılı taşınmazdaki 4 numaralı bağımsız bölümün tapu kaydının iptali ve tescili davanın konusudur. Davanın yargılamaları sırasında durumun değişmesi, başka bir deyişle taşınmazın üçüncü kişilere satılması halinde hakkın elde edilmesi önemli ölçüde zorlaşacak ya da hakkın elde edilmesi tamamen imkânsız hale gelecektir. Bu durumda, ihtiyati tedbir kararı verilmesi için yasanın aradığı koşulların somut olayda gerçekleştiğinin kabulü gerekir.

Açıklanan bu nedenle dava konusu taşınmazın üçüncü kişilere devrinin önlenmesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesi gerekirken reddi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Açıklanan bu nedenle dava konusu taşınmazın üçüncü kişilere devrinin önlenmesi yönünde ihtiyati tedbir kararı verilmesi gerekirken reddi doğru görülmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 28.09.2012 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19450, Karar No: 2014/23575, Tarih: 24.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/19450 E.  ,  2014/23575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler, şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçi Kültür ve Turizm Bakanlığı'na duruşma günü bildirilmediğinden, CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılan sıfatını alabilecek surette suçta zarar gören sıfatıyla temyiz hakkının bulunduğu kabul edilerek, suçtan zarar gördüğü anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan müşteki Kültür ve Turizm Bakanlığı'nın CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmasına karar verilmek suretiyle yapılan incelemede;

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Bolvadin ilçe merkezinde bulunan ... Çeşmesinin su ihtiyacını karşılamak amacıyla, .... Çeşmesi Bakım, Onarım ve Yaşatma Derneği başkan ve üyeleri olan sanılar ..., ..., ..., ... ve ...'ın iş makinesi operatörü olan sanık ... ile su kuyusu açma işi için anlaştıkları, Konya Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 22.06.1992 tarih ve 1359 sayılı kararıyla 1. derece arkeolojik sit