muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/2668, Karar No: 2017/5322, Tarih: 03.07.2017

**10. Hukuk Dairesi         2017/2668 E.  ,  2017/5322 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalı ... hakkındaki dava reddedilip diğer davalılar bakımından kısmen kabul hüküm altına alınmıştır.

Hükmün, davacı ... Başkanlığı avukatı ile davalılar ... İnşaat Taahhüt Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti. ve ... avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı Kurum ve davalılar vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

03.11.2008 günü gerçekleşen iş kazasında yaşamını yitiren sigortalı için karşılanan sağlık hizmeti giderleri ve sigortalının hak sahiplerine bağlanan ölüm gelirleri nedeniyle uğranılan Kurum zararının davalılardan teselsül hükümlerine göre rücuan alınmasına ilişkin davanın mahkemece yapılan yargılamasında düzenlenen bilirkişi raporuyla, kazanın oluşunda davalı işveren ... … Şti.’nin %60, davalı şantiye şefi ...’nin %8, davalı ustabaşı ...’ın %2, sigortalının %30 oranında kusurlu oldukları, davalı ...’nın kusurunun bulunmadığı saptanmıştır.

Davanın gelirler yönünden yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Sağlık hizmeti giderleri bakımından davanın yasal dayanağı niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 76. maddesinin 4. fıkrasında, iş kazası ile meslek hastalığı, işverenin kastı veya genel sağlık sigortalısının iş sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı davranışı sonucu olmuşsa, Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderlerinin işverene tazmin ettirileceği, son fıkrasında, genel sağlık sigortalısına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere kastı veya suç sayılır bir davranışı veya ilgili kanunlarla verilmiş bir görevi yapmaması ya da ihmali nedeniyle Kurumun sağlık hizmeti sağlamasına veya bu kişilerin tedavi süresinin uzamasına sebep olduğu mahkeme kararıyla belirlenen üçüncü kişilere, Kurumun yaptığı sağlık hizmeti giderlerinin tazmin ettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere 21/1. ve 76/4. maddelerde işverenin, 21/4. ve 76/son maddelerde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan

isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp

düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenden istenebilecek gerçek zararı aşmayan gelirin ilk peşin sermaye değerinin müteselsil sorumluların toplam kusuruna düşeninden işveren, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısının müteselsil sorumluların toplam kusuruna karşılık gelen tutarından da üçüncü kişi sorumlu tutulmalıdır.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur. Mahkemece açıklanan maddi ve hukuki ilkeler gözetilmeksizin düzenlenen bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan nedenlerle;

A-Hükmün 1. fıkrası silinerek, yerine ''27.741,01 TL'' ilk peşin sermayeli gelirin davalılardan (... ve ... yönünden teselsüle dayalı sorumluluk tutarı 14.937,47 TL sinden sorumlu olmak kaydı ile ) 26/11/2009 onay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsili ile davacıya ödenmesine'', sözlerinin yazılmasına,

B-Hükmün 4. fıkra silinerek, yerine ''Alınması gereken 1.988,02 TL karar ve ilam harcının davalılar ... İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti, ... ve ...'tan (... ve ... yönünden teselsüle dayalı sorumluluk tutarı 1.020,38 TL'den sorumlu olmak kaydıyla) tahsili ile hazineye irat kaydına,'' sözlerinin yazılmasına

C-Hükmün 5. fıkrası silinerek, yerine'' Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden A.A.Ü.T. gereğince 3.492,35 TL vekalet ücretinin davalılar ... İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti, ... ve ...'tan (... ve ... yönünden teselsüle dayalı sorumluluk tutarı 1.955,92 TL sinden sorumlu olmak kaydıyla) alınarak davacıya ödenmesine'' sözlerinin yazılmasına,

D-Hükmün 8. fıkrası silinerek yerine ''Davacı tarafından yapılan ilk masraflar dahil toplam 1.472,75 TL yargılama giderinin red ve kabul oranına göre 956,42 TL sinin davalılar ... İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti, ... ve ...'tan (... ve ... yönünden teselsüle dayalı sorumluluk tutarı 535,66 TL sinden sorumlu omak kaydıyla) tahsili ile davacıya ödenmesine'' sözlerinin yazılmasına

D-Hükmün 8. fıkrası silinerek yerine ''Davacı tarafından yapılan ilk masraflar dahil toplam 1.472,75 TL yargılama giderinin red ve kabul oranına göre 956,42 TL sinin davalılar ... İnş. Taah. San. Tic. Ltd. Şti, ... ve ...'tan (... ve ... yönünden teselsüle dayalı sorumluluk tutarı 535,66 TL sinden sorumlu omak kaydıyla) tahsili ile davacıya ödenmesine'' sözlerinin yazılmasına

E-Hükmün 9. fıkrasındaki ''18,00 TL'' rakamlarının yerine ''20,77 TL'' rakamlarının yazılarak hükmün bu şekliyle DÜZELTEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... İnş. Taah. San. ve Tic. Ltd. Şti. ve ...'ye iadesine, 03.07.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12578, Karar No: 2023/9032, Tarih: 28.12.2023

**9. Ceza Dairesi         2023/12578 E.  ,  2023/9032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2019/3803 Değişik iş

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddi

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

Çocuğun cinsel istismarı suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Fethiye Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 30.10.2019 tarihli ve 2019/11895 Soruşturma, 2019/7385 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Fethiye Sulh Ceza Hakimliğinin 10.12.2019 tarihli ve 2019/3803 Değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 16.08.2023 gün ve 94660652-105-48-4059-2023-Kyb sayılı yazılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.09.2023 gün ve KYB-2023/94369 sayılı Tebliğname ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 28.09.2023 gün ve KYB-2023/94369 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar nazara alındığında,

Dosya kapsamına göre, müşteki ...'in 04/10/2019 tarihli dilekçesi ile aralarında boşanma davası bulunan şüpheli ...'in müşterek ikiz çocukları ... ve ...'e cinsel istismarda bulunduğu iddiası üzerine başlatılan soruşturmada, Fethiye Cumhuriyet Başsavcılığınca, şüphelinin üzerine atılı suçlamayı kabul etmediği, Muğla Adli Tıp Kurumundan alınan rapor ile mağdurların yapılan muayenesinde atılı suçun işlendiğine dair herhangi bir bulguya rastlanmadığı, şüphelinin üzerine atılı suçları işlediğine ilişkin mağdur ve müştekinin soyut iddiaları dışında hakkında kamu davası açmayı gerektirir yeterli şüphe oluşturacak nitelikte delil ve emare elde edilemediği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de;

Mağdur ...'in ifadesinde; babasının kendilerine kötü davrandığı için beraber kalmadıklarını, babasının kendisinin gözüne ve çeşitli yerlerine vurduğunu, kendisinin poposuna parmak soktuğunu görmediğini ancak kardeşi ...'in poposuna parmak soktuğunu gördüğünü, kardeşinin ağladığını, kendilerinin babasıyla birlikte kalmak istemediklerini ifade etmesi, mağdur ...'in ifadesinde; babasının poposuna parmak girdirdiğini, bu eylemi annesi yokken yaptığını söylemesi, Fethiye Devlet Hastanesine ait 04/10/2019 tarihli ve 143160-9023 sayılı raporunda, mağdur ...'ın çocuk cerrahi uzmanı tarafından yapılan muayenesinde saat 6 ve saat 12'de anal fissür ve peri anal kızarıklık mevcut olduğu tespitine yer verilmesi, Muğla Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 08/10/2019 tarihli raporunda ise 07/10/2019 tarihinde yapılan muayenesinde perianal bölgede saat kadranına göre 11-1 ve 6 hizasında kısmen-tamamen iyileşmiş fissüre ait bulgu saptandığı, saptanan çizgisel tarzda lezyonların iddia edildiği üzere anal bölgeye parmak sokulmaya çalışılması sırasında oluşabileceği ihtimalinin olduğu tespitlerine yer verilmesi,

Ayrıca Köyceğiz Asliye Hukuk Mahkemesi'ne hitaben düzenlenen Sosyal İnceleme Raporunda; psikolog tarafından mağdur çocuklara uygulanan 'oyuncak yöntemi' ile yapılan görüşmede, mağdur ...'ın baba figürü olarak canavar görünümlü oyuncak bir hayvanı seçtiği, babanın kötü biri olduğunu, çok küfür ettiğini, kardeşi ile uyurken odaya geldiğini söylediği, baba odaya gelince ne yapar sorusuna ise konuşmadan kardeşi ...'ı işaret ederek cevap verdiği, mağdur ...'ın ise baba kelimesini duyar duymaz baba ölsün, üzerine roket düşsün dediği, baba figürü olarak oyuncak seçmeyi reddettiği, onun yerine bir eline erkek oyuncak bebek, diğer eline sivri uçlu bir jet oyuncak aldığı, sivri uçlu oyuncağı özellikle arayarak bilinçli bir şekilde seçtiğinin görüldüğü, daha sonra erkek bebeğin arkasını çevirerek sivri uçlu model uçağı bebeğin arkasına sokma hareketleri yapmaya başladığı, ardından kişileştirilen bebek figürünün kafasına defalarca vurduğu, bebeğin poposuna uçak girdiğinde bebeğin canı acıdı mı sorusuna, uykudan uyandı, ağladı şeklinde cevap verdiği, bebeğin poposuna uçak girince ne oldu diye sorulduğunda ise kakasına tutamıyor dediği, gerek sözlü gerek sözsüz ifadelerinin yaşına uygun ve gerçekçi olduğu, kardeşlerin cinsel istismara uğradıklarına dair bulgulara rastlandığı hususlarına yer verildiği de gözetilerek; Adli Tıp Raporu, mağdur beyanları ve sosyal inceleme raporu birlikte değerlendirildiğinde, şüpheli hakkında kamu davası açılmasını gerektirir yeterli şüphe bulunduğu ve delillerin mahkemesince takdir ve değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

5271 sayılı Kanun’un 170 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre; kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Bu durum delil değerlendirmesini gerektirir, diğer bir deyişle Cumhuriyet savcısı elde edilen delillerin kamu davası açılması için yeterli olduğu kanaatine varırsa dava açacak, aksi durumda kovuşturmaya yer olmadığına karar verecektir. Bu nedenle Cumhuriyet savcısının delilleri değerlendirme yetkisi vardır. Aksi durumun kabulü, her ihbar veya şikayet üzerine kamu davası açılmasını, delil takdirinin ise Mahkemelere bırakılmasını gerektirir ki, bu kabulün lekelenmeme hakkına ve kanunun ruhuna uygun düşmemesi nedeniyle kanun yararına bozma talebi yerinde görülmemiştir.

III. KARAR

Fethiye Sulh Ceza Hakimliğinin 10.12.2019 tarihli ve 2019/3803 Değişik iş sayılı kararına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin oy birliğiyle REDDİNE,

III. KARAR

Fethiye Sulh Ceza Hakimliğinin 10.12.2019 tarihli ve 2019/3803 Değişik iş sayılı kararına ilişkin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

28.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8182, Karar No: 2014/12338, Tarih: 10.12.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/8182 E.  ,  2014/12338 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Muhafaza görevini kötüye kullanma

Hüküm : TCK'nın 289/1-1. cümle, 89/1-2. cümle, 62, 50/1-a, 52. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın hacizli malların sahibi olmayıp mahcuzların ait olduğu ... Ticaret Limited Şirketinin müdürü olduğunun anlaşılması karşısında, hakkında tayin olunan cezadan TCK'nın 289/1-ikinci cümlesi uyarınca indirim yapılamayacağının gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, sanığın malların sahibi olduğu kabul edilerek uygulama maddesinin TCK'nın 289/1-2. cümle yerine TCK'nın 89/1-2. cümle yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün maddi hata kabul edilmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 10.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.