muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/15226, Karar No: 2014/15888, Tarih: 23.12.2014

Mahkemece, belirlenen kesin süre içinde keşif giderleri yatırılmadığından söz edilerek ispat edilemeyen davanın reddine karar verilmiş ise de, verilen karar dosya kapsamına uygun düşmemektedir. Taraflardan her biri, 3402 sayılı Kanun'un 36. maddesi gereğince, ikamesini talep ettiği delil için mahkemece belirlenecek avansı, verilen kesin süre içinde yatırmak zorundadır. 3402 sayılı Kanun'un 36/1. maddeleri gereğince avans yükümlülüğünün yerine getirmemesi halinde talep olunan delilin ikamesinden vazgeçilmiş sayılacaktır. Bu durumda verilecek karar ise, davanın esasına ilişkin olup, taraflar arasında kesin hüküm oluşturacaktır. Ancak, 3402 sayılı Kanun'un 36. maddesinin uygulanabilmesi için ise; dosyanın keşfe hazır hale gelmesi gerektiği gibi, verilecek ara kararda yapılması öngörülen keşfin gün ve saatinin belirlenmesi zorunludur. Bundan sonra belirlenecek keşif günü ile ilgili ara kararında hakim, katip, mübaşir, yerel bilirkişi adayları, tanıklar ve teknik bilirkişilere verilecek ücretlerle vasıta parasının ve yapılacak tebligatlarla ilgili masrafların kalemler halinde gösterilip, bu ücretlerin temini ve yatırılması için ilgiliye makul ve belirli bir süre tanınması, ilgiliye tanınacak süre ile keşif günü arasında da bilirkişi adayları ve tanıklara davetiye tebliğ edilip, arazi başında hazır olmalarının bildirilebilmesi için yine uygun bir sürenin bulunmasına özen gösterilmesi gerekmektedir. Somut olayda; hükme esas alınan 27.09.2013 tarihli celse ara kararında mahkemece herhangi bir keşif gün ve saati belirlenmemiş olup; mahkemenin, masraflar yatırıldıktan sonra keşif günü belirleneceğine ilişkin gerekçesinin yasal bir dayanağı yoktur. Ayrıca 27.09.2013 tarihli celsede verilen kesin süreye esas keşif giderleri için bir önceki celse olan 22.08.2013 tarihli duruşmada belirtilen keşif ara kararlarına atıf yapılmış olup 22.08.2013 tarihli duruşma tutanağına yansıtılan keşif ara kararlarının incelenmesinde; mahkemece keşif için gerekli toplam gider miktarının 1.990,80 TL olarak belirlenmesine rağmen ara kararında belirtilen giderler toplandığında miktarın 2.040,80 TL ye eşit olduğu, yine ara kararında belirlenen 1990,80 TL toplam giderden davacı tarafından önceden yatırılan 710,00 TL'nin mahsubuna karar verilerek bakiye miktarın 1.330,80 TL olarak belirtildiği, oysa yapılan hesaplamada bir an için mahkemenin toplam gider miktarı doğru olsa bile 710 ,00 TL'nin mahsubu halinde bakiye miktarın 1.280,80 TL olacağı anlaşılmakla bu halde mahkemece davacıya ödenmesi gereken miktarlar açık, kesin ve doğru olarak bildirilmemiş, davacıya ödenmesi gereken miktardan daha fazla bir yükümlülük yüklenmiştir. Bu halde mahkemece oluşturulan ara kararının kesin süre sonuçlarını uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmadığının kabulü gerekir. O halde, davacı tarafa keşif giderlerini yatırması için 3402 sayılı Yasa'nın 36

.280,80 TL olacağı anlaşılmakla bu halde mahkemece davacıya ödenmesi gereken miktarlar açık, kesin ve doğru olarak bildirilmemiş, davacıya ödenmesi gereken miktardan daha fazla bir yükümlülük yüklenmiştir. Bu halde mahkemece oluşturulan ara kararının kesin süre sonuçlarını uygulanmasını gerektirecek nitelikte olmadığının kabulü gerekir. O halde, davacı tarafa keşif giderlerini yatırması için 3402 sayılı Yasa'nın 36. maddesi uyarınca yeniden yöntemine uygun, keşif gün ve saatinin de belirlendiği makul bir süre verilmeli, ara kararı gereklerinin yerine getirilmesi durumunda mahallinde keşif yapılmalı, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir. Usulüne uygun olmayan ara karara dayanılarak yazılı gerekçeyle hüküm kurulması isabetsiz olup, davacı E.. Ç.. vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 23.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24765, Karar No: 2015/15238, Tarih: 26.03.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/24765 E.  ,  2015/15238 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görül- meyen sair itirazların reddine; ancak,

Sanık hakkında TCK.nun 58/6-7. maddeleri uyarınca cezanın mükerrirlere ilişkin infaz rejimine göre çektirilmesine ve infazdan sonra denetimi serbestlik tedbirinin uygulanmasına karar verildikten sonra ayrıca TCK.nun 51/6. maddesinin uygulanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden TCK.nun 58. maddesinin uygulandığı bölümde yer alan ''...ve hakkında 51/6. madde gereğince cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, bu süre içinde sanığın sosyal ve şahsi durumuna göre meslek sahibi olması amacıyla bu yönde bir eğitim programına devamına, başkaca yükümlülüğe yer olmadığına'' kısmının çıkarılıp yerine ''...ve infazdan sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına'' yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 26.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7389, Karar No: 2011/8032, Tarih: 14.12.2011

**7. Hukuk Dairesi         2011/7389 E.  ,  2011/8032 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmiş ve isteğin kanuni süresinde olduğu anlaşılmış ise de hüküm tarihinde taşınmazın değeri kanunda mürafaa için öngörülen 14.510 TL'yi geçmediği anlaşıldığından duruşma isteminin reddine, dosyanın evrak üzerinde incelenmesine karar verildi. Gereği görüşüldü;

Kadastro sırasında dava konusu 148 ada 6 parsel sayılı 693,86 m2 yüzölçümündeki taşınmaz devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğundan söz edilerek ham toprak niteliğiyle davalı Hazine adına tespit edilmiştir. Davacı ..., kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak, davacı ...Ş. ise tapu kaydına dayanarak ayrı ayrı dava açmışlardır. Mahkemece dava dosyaları birleştirilerek yapılan yargılama sonucunda davacıların davasının reddine, dava konusu taşınmazın tespit gibi tapuya tesciline, taşınmaz üzerinde bulunan 1 adet 10 yaşında badem ve 1 adet 6 yaşında nar ağacının davacı ...'e ait olduğunun tapunun beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliği dikkate alındığında mahkemece muhtesatlar hakkında oluşturulan hükümde bir isabetsizlik bulunmadığından davalı Hazine'nin muhdesata yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacılar ... ve Gayrimenkul Değerler A.Ş.'nin temyiz itirazlarına gelince;

Mahkemece dava ve temyize konu 148 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerinde tespit gününde davacı ... .

... yararına 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddesi hükmünde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile taşınmaz edinme koşullarının gerçekleşmediği, davacı ...Ş.'nin davası yönünden de 3402 Sayılı Kadastro Kanunu'nun 36. maddesi hükmü gerekçe gösterilerek yazılı biçimde hüküm kurulmuş ise de, yerel mahkemenin vardığı sonuç dosya içeriğine ve yasal düzenlemelere uygun düşmemektedir.

Mahkemece iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden taşınmaz başında keşif yapılmış, bir yerel bilirkişi dinlenilmiş tespit tutanağı bilirkişileri tespitte saptanan hukuksal olgu ile keşifte saptanan hukuksal olgu birbirine aykırı düştüğü halde taşınmaz başında tutanak bilirkişileri dinlenilmemiş, varsa nedenleri hüküm yerinde gerekçeleriyle açıkça gösterilmemiştir. Böylesine yetersiz araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz.

Mahkemece iddia ve savunmanın kıymetlendirilmesi yönünden taşınmaz başında keşif yapılmış, bir yerel bilirkişi dinlenilmiş tespit tutanağı bilirkişileri tespitte saptanan hukuksal olgu ile keşifte saptanan hukuksal olgu birbirine aykırı düştüğü halde taşınmaz başında tutanak bilirkişileri dinlenilmemiş, varsa nedenleri hüküm yerinde gerekçeleriyle açıkça gösterilmemiştir. Böylesine yetersiz araştırma ve soruşturma ile hüküm kurulamaz.

O halde sağlıklı bir sonuca varılabilmesi için öncelikle taraflardan tanıklarını liste halinde dava dosyasına ibraz etmeleri istenilmeli, bundan sonra yöreyi iyi bilen el verdiğince yaşlı, yansız, yerel ve uzman bilirkişi tarafların aynı yöntemle gösterdikleri tanıklar ve tespit tutanağı bilirkişilerinin tümü hazır olduğu halde taşınmaz başında yeniden keşif yapılmalı, taşınmazın öncesinin kime ait olduğu, kimden kime kaldığı, zilyetliğin başlangıç günü, süresi ve sürdürülüş biçimi hakkında yerel bilirkişi ve tanıklardan olaylara dayalı bilgi alınmalı, tutanak bilirkişileri de ayrı ayrı taşınmaz başında dinlenerek hükme dayanak yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi sözleri ile tutanak bilirkişilerinin beyanları arasındaki aykırılık giderilmeli, bundan sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna uygun bir karar verilmelidir. Mahkemece böylesine bir araştırma ve soruşturma yapılmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olduğu gibi, davacı ...Ş.'ye keşif giderlerini yatırması için kesin önel verilen 08.10.2009 tarihli duruşmada davacı ...Ş.'yi temsil eden avukatın vekaletnamesinin bulunmadığı belirlendiği halde, davasının kesin önelin gerekleri yerine getirilmediğinden söz edilerek davasının reddine karar verilmesi dahi isabetsiz, tarafların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde ilgililerine iadesine, 14.12.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3788, Karar No: 2012/2513, Tarih: 22.03.2012

**5. Ceza Dairesi         2008/3788 E.  ,  2012/2513 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İrtikap

HÜKÜM : Mahkümiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın suç tarihinde beyin cerrahı olarak görev yaptığı ... Devlet Hastanesine rahatsızlığı nedeniyle müracat eden müştekinin anneannesi ... poliklinikte muayene edip tedavisi için ilaç verdiği, kullandığı ilaçların iyileşmesine hiçbir fayda sağlamaması üzerine müştekinin hastasını Trabzon'da bulunan üniversite hastanesine götürdüğü, burada hastayı muayene eden doktorun hastanın acilen ameliyat olması gerektiğini söylemesi üzerine üniversite hastanesine sevk işlemlerini yaptırmaya çalıştığı, ancak hastanın sigortalı olması nedeniyle sevkini yaptıramadığı için hastayı ilk muayene eden sanığın özel muayenehanesine götürerek ücretli muayene ettirdiği, sanığın bu kez hastanın derhal ameliyat olması gerektiğini söyleyip hastaneye yatırdığı ve 300 TL karşılığında hastanın ameliyat edilmesi hususunda müşteki ile anlaştığı, anlaşma doğrultusunda ameliyattan sonra yapılan pazarlık sonrası 230 TL aldığı dosya kapsamı ile sabit olan olayda; sanığın yapması gereken ameliyat için müştekiye yönelik suçun unsuru olacak nitelik ve yoğunlukta icbarda bulunmaksızın para alması nedeniyle eylemin bu haliyle basit rüşvet alma suçuna vucut vereceği anlaşılmış ise de; 765 sayılı Yasanın 212. maddesinin bir ve ikinci fıkralarında basit ve nitelikli rüşvet alma suçları ayrı ayrı düzenlenip yaptırım altına alındığı halde, sonradan yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nın rüşveti tanımlayan 252/3. maddesinde "rüşvet, bir kamu görevlisinin, görevinin gereklerine aykırı olarak bir iş yapması veya yapmaması için kişiyle vardığı anlaşma çerçevesinde bir yarar sağlamasıdır" denilerek sadece nitelikli rüşvete yer verildiği,

kamu görevlisinin yapması gereken işi yapması ya da yapmaması gereken işi yapmaması için yarar sağlamasının rüşvet suçu kapsamından çıkarıldığı cihetle, sanığın söz konusu eyleminin aynı Yasanın 257/3. maddesinde düzenlenen görevinin gereklerine uygun davranmak için çıkar sağlama suçu niteliğinde olduğu ve lehe kanun değerlendirme ve karşılaştırmasının buna göre yapılması gerektiği gözetilmeyerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/03/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3156, Karar No: 2018/6356, Tarih: 03.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/3156 E.  ,  2018/6356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 2.400,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince sanık ...'ın talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Sanık hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Sanık hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

III-Sanık hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekinin işyerinden 15,00 TL bozuk para çaldığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun BOZULMASINA, 03.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/424, Karar No: 2017/3141, Tarih: 05.06.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/424 E.  ,  2017/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, 4 parsel sayılı taşınmazda bulunan 5 no'lu bağımsız bölümün adına hükmen tescil edildiğini, ancak davalılardan Metin'in tarafından taşınmazın davalı ...'e kiraladığını ileri sürerek davalıların elatmalarının önlenmesine ve ecrimisile hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., iyi niyetli olduğunu, malik sıfatıyla hareket ettiğini beyan ederek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ..., bir savunma getirmemiştir.

Mahkemece, iddianın kanıtlandığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle, davacının mülkiyet hakkına ve usulüne uygun şekilde tanzim edilen bilirkişi raporuna değer verilmek suretiyle elatmanın önlenmesi ile ecrimisile hükmedilmesi doğru olduğuna göre; davalı ...'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 7.074.00.-TL bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına, 05.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9559, Karar No: 2020/12875, Tarih: 21.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/9559 E.  ,  2020/12875 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020,2020/16,2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...’in temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/13699, Karar No: 2023/13434, Tarih: 26.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/13699 E.  ,  2023/13434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/713 E., 2023/1721 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Afyonkarahisar 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/254 E., 2022/45 K.

Taraflar arasındaki aksine Kurum işleminin iptali ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespiti ve yasal faiziyle tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 4/b sigorta kapsamında “Kısmi Emeklilik” hakkının verilmesini, kısmi emeklilik aylığı bağlanmasını, davacı müvekkilin, 03.01.2020 tarihinde SGK'nın ... İl Müdürlüğü'nden kısmi emeklilik talebinde bulunduğunu, davalının bu talebe 17.06.2020 tarihli yazısı ile cevap verdiğini ve 5510 sayılı Kanun'un geçici 9 uncu maddesine göre, 60 yaş 7000 gün prim tamamlandığında emekli olunabileceğinin bildirildiğini, davacının Bağ-Kur başlangıcının 08.09.1999- 30.04.2008 tarihleri arasında olduğunu, 62 yaş 5400 prim günü bulunduğunu, 4/b kısmi emekli aylığına hak kazandığını, emeklilik hesabında son 7 yılın esas alındığını, son 7 yılda davacının 4/b kapsamında çalışmalarının 4598 gün, 4/a kapsamındaki çalışmalarının ise 1214 gün olduğunu, bu hesaplamada 4/b çalışmaları fazla olduğundan 4/b kapsamında kısmi emekli olması gerektiğini belirterek, davacının 03.01.2020 tarihi itibariyle kısmi emekliliğe hak kazandığının tespitine, bu güne kadar birikmiş emekli aylıkları, bayram ikramiyeleri vs. alacak toplamının yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP