muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6858, Karar No: 2013/5517, Tarih: 09.10.2013

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın asıl alacak yönünden kabulü ile Torbalı 1. İcra Müdürlüğü'nün 2009/1761 E. sayılı dosyasındaki itirazın iptâli ile takibin 20.457,08 TL yönünden devamına, asıl alacağa değişen oranlarda faiz uygulanmasına, işlemiş faiz alacağının reddine, asıl alacağın %40'ı olan 8.182,80 TL icra inkâr gideriminin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yüklenici B.. Mimarlık Müh.İnş.San.Ltd.Şti., Torbalı 1. İcra Müdürlüğü'nün 2009/1761 Esas sayılı dosyasında, davalı iş sahibi borçlu Y.. B.. aleyhine yaptığı icra takibinde 20.457,08 TL asıl alacak, 1.569,31 TL işlemiş faiz olmak üzere toplam 22.026,39 TL talep etmiş olup, davalı borçlu 28.04.2009 tarihli dilekçesiyle yetkiye, borca ve faiz miktarına itirazda bulunmuştur. Eldeki bu davada itirazın iptâli ile takibin devamı ve %40 icra inkâr giderimi istenmiştir. Davalı iş sahibi borçlu itirazın iptâli davasında da mahkemenin yetkisine itiraz etmiştir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 20.03.2002 tarih 13241 esas-208 karar sayılı ilâmı ile Dairemizin kararlılık kazanan uygulamalarına göre hem icra dairesi, hem de mahkemenin yetkisine itiraz edilmesi halinde, itirazın iptâli davasına bakan mahkemenin, öncelikle takip dosyasında icra dairesinin yetkisine yönelik itirazı incelemesi, icra dairesi yetkili ise işin esasına girmesi, yetkili değilse itirazın iptâli davasını yetkili icra dairesinde takip yapılmaması nedeni ile ortada geçerli bir icra takibi bulunmadığından reddetmesi gereklidir. Çünkü, itirazın iptâli davasının görülebilmesi için geçerli bir icra takibinin varlığı zorunludur. İcra dairelerinin yetkisini düzenleyen İİK'nın 50/I. maddesine göre ilâmsız icra takiplerinde 1086 Sayılı HUMK'nın yetkiye dayalı hükümleri kıyas yolu ile uygulanacaktır. Anılan hüküm uyarınca ilâmsız icra takiplerinde, yetki sözleşmesi yoksa, HUMK'nın 9. maddesindeki genel yetki kuralına göre borçlunun yerleşim yeri icra dairesi yetkili olduğu gibi, 10. maddesi uyarınca akdin ifa edildiği yer icra dairesi de yetkilidir. Açıklanan olgular ışığında somut olaya bakıldığında, davalı iş sahibi belediyenin yerleşim yeri Yalvaç olduğu gibi, yapıldığı iddia olunan akdin ifa yeri de Yalvaç'tır. Ayrıca sözleşmenin 34. maddesinde bu sözleşme ve eklerinin uygulanmasından doğabilecek her türlü anlaşmazlığın çözümünde de Yalvaç Mahkemeleri ve İcra Daireleri yetkili kılınmıştır. Bu durumda icra takibinin yapıldığı Torbalı İcra Müdürlüğü'nün yetkisiz olduğundan yerel mahkemece icra dairesinin yetkisizliği nedeniyle itirazın iptâli davasının reddine karar verilmesi gerekirken, işin esası incelenip davanın kabulü yönünde hüküm kurulması yerinde olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda yazılı nedenlerle kararın temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 09.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/15014, Karar No: 2025/4607, Tarih: 24.03.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/15014 E.  ,  2025/4607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Mahkemece bozmaya uyularak verilen karar; davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı Kurum vekili dava dilekçesinde, Kurum sigortalısı...'ın davalıya ait iş yerinde çalışırken 08.05.2010 tarihinde iş kazası geçirerek vefat ettiğini, Kurum tarafından ölenin hak sahiplerine 48.839,41 TL tutarlı peşin sermaye değerli gelir bağlandığını ve 308,00 TL cenaze yardımı olmak üzere toplam 49.147,41 TL tutarında Kurum zararının oluştuğunu,şimdilik 9.147,41 Kurum zararının davalıdan tahsiline karar verilmesi talep ve dava edilmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; haksız davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

III. MAHKEME KARARI

Mahkemenin 31.01.2018 tarihli kararı ile davanın kabulüne, taleple bağlılık ilkesi gereğince 9.147,41 TL peşin sermaye değeri gelirinin tahsis onay tarihi olan 09 04 2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, dair karar verilmiştir.

IV. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

Mahkemenin 31.01.2018 tarihli kararının süresi içinde davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairece; "....Eldeki davada, davalı vekili olayın iş kazası olmadığı yönünde savunma yapması karşısında bu husus araştırılmadan karar verildiği anlaşılmakla (iş kazası olmadığı tespit edildiği takdirde kazalıya/haksahiplerine sosyal sigorta yardımı yapılması söz konusu olmayacaktır), Mahkemece, davalıya, olayın hizmet akdine dayalı iş kazası olmadığının tespiti yönünde sigortalı ve Kuruma karşı dava açmak üzere süre verilmeli, açıldığı takdirde bu durum eldeki davada bekletici mesele yapılıp sonucuna göre bir karar verilmelidir..." gerekçeleriyle kararın bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının ilk peşin sermaye değerli gelir ödemesinden kaynaklanan toplam 9.147,41 TL rücuan tazminat alacağının gelir bağlama onay tarihi olan 09.04.2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile tahsiline, dair karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, Mahkemece yeniden yargılama yapılarak, kusur oranında yeniden karar verilmesi gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, Mahkemece yeniden yargılama yapılarak, kusur oranında yeniden karar verilmesi gerektiğini beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Dosya içeriğine, bozmanın mahiyeti ve kapsamına göre taraflar arasındaki uyuşmazlık, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VII. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

24.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14839, Karar No: 2013/6106, Tarih: 19.04.2013

**14. Hukuk Dairesi         2012/14839 E.  ,  2013/6106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Tespit isteyenler vekili tarafından, karşı taraf aleyhine 27.02.2006 gününde verilen dilekçe ile tespit konusu alanın meraları olduğunun tespiti istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; istemin kabulüne dair verilen 28.09.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi Hazine vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı köy tüzel kişilikleri vekilleri, köylerinin sınırları içerisinde bulunan dava dışı tespit harici bırakılan yaklaşık 1000 dönümlük taşınmazın köylerinin kadim merası olduğunun tespitini talep etmişlerdir.

Davalı Hazine, dava konusu taşınmazın mera olmadığını, sazlık niteliğinde ve kullanılmayan boş arazi olduğunu, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... Belediye Başkanlığı, çekişmeli yeri Hazine’den piknik alanı olarak değerlendirmek üzere kiraladıklarını, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Belirtmek gerekir ki, 4342 Sayılı Mera Kanununun 3.maddesinde yapılan tanımlamaya göre mera; hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için yetkili mercilerce tahsisi yapılan veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir.

4342 sayılı Mera Kanununun 1.maddesinde kanunun amacı “… daha önce çeşitli kanunlarla tahsis edilmiş veya kadimden beri kullanılmakta olan mera, yaylak, kışlak ve kamuya ait otlak ve çayırların tespiti, tahdidi ile köy veya belediye tüzel kişilikleri adına tahsislerinin yapılmasını, belirlenecek kurallara uygun bir şekilde kullandırılmasını, bakım ve ıslahının yapılarak verimliliklerinin artırılmasını ve sürdürülmesini, kullanımlarının sürekli olarak denetlenmesini, korunmasını ve gerektiğinde kullanım amacının değiştirilmesini sağlamaktır”

şeklinde açıklanmıştır. Mera Kanununun 6. Maddesine göre mera, yaylak ve kışlakların tespit, tahdit ve tahsisi Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca yapılır. Uygulamayı yapacak merci ise valilik onayı ile oluşturulacak olan mera komisyonu ve komisyona bağlı olarak çalışan teknik ekiplerdir.

Daha önceleri fermanlarla ya da kanuni düzenlemeye uygun yetkili makamlar tarafından tahsis edilen veya geleneksel olarak mera, yaylak ve kışlak olarak kullanıldığı tespit edilen yerlerin Mera Kanununun getirdiği hükümlere uygun olarak tespiti ile ölçümlemesi yapıldıktan sonra yeniden bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisine Mera Komisyonları yetkilidir. Çünkü sonraki dönemlerde mera, yaylak ve kışlaklardan yararlanma iddiaları ancak Mera Kanununun 21/1 maddesi gereği özel sicildeki kayda göre ispatlanabilir. O yüzden hak sahibi olabilmek için öncelikle lehe tahsis kararı bulunmalıdır.

Kuşkusuz, Mera Komisyonları Kanunun 5.maddesine göre mera, yaylak ve kışlak kapsamına alınan bir yerin bir veya birkaç köy ya da belediye tüzel kişiliklerine yararlanmaları amacıyla tahsisini gerçekleştirirken yasanın öngördüğü kıstasları aramak ve tahsisi bu ölçülere uygun yapmak zorundadır. Bu konudaki Mera Kanununun 11. maddesi hükmü “Komisyon; bölgenin ekonomik durumunu, iklim özelliklerini, toprak işleme esaslarını, arazi kullanma şekillerini ve kullanma kabiliyet sınıflarını dikkate alarak mevcut mera, yaylak ve kışlaklar ile bu amaçla kullanılabilecek diğer alanları, sulama ve geçit yerlerini tespit eder ve haritaları üzerinde belirler. Köy veya belediyenin münferiden veya müştereken yararlanacağı mera, yaylak ve kışlak ihtiyacının belirlenmesinde, bu alanların karakter ve otlatma kapasitesi, bitkisel ve hayvansal gelişme ve otlatılacak hayvan miktarı dikkate alınır. Hesaplamada, bir büyükbaş hayvan birimi için verilmesi gerekli olan mera, yaylak ve kışlak alanı üzerinden o yerlerdeki çiftçi ailelerinin otlatma hakkı bulunur” 12. madde hükmü ise; “Komisyon, 11 inci maddeye göre belirlenen ihtiyacı karşılayacak miktarda mera, yaylak ve kışlaklar ile bunlarla ilgili sulama ve geçit yeri olarak tespit edilen alanları halkın ortak olarak yararlanmaları amacıyla, o köy veya belediye tüzel kişiliğine tahsis eder ve tahsis kararı valiliğin onayına sunulur. Bu kararda tahsis edilen yerin niteliği, miktarı, sınırları, hayvan sulama ve geçit yerleri, tahsis amacı, otlatma kapasitesi, aile işletmelerinin büyükbaş hayvan birimi üzerinden otlatma hakkı ve otlatabilecekleri hayvan sayısı da belirtilir…” şeklindedir. Görülüyor ki Mera Kanunu, komisyonca tahsis işlemi gerçekleştirilirken kadim yararlanma biçimini veya mera, yaylak ve kışlakların hangi köy veya belediyenin idari sınırları içinde ise o köy veya belediyeye tahsis edilmesi gerektiğini bir ölçü olarak kabul etmemiştir. Mera Kanunu’nun tahsis için kabul ettiği kıstas o köy veya belediyenin mera, yaylak ve kışlaklara olan ihtiyacıdır. İhtiyaç unsurunun belirlemesi yapılırken gözetilmesi gereken ölçütlerin neler olduğu de özellikle

yasanın 11. maddesinde sıralanmıştır. Öte yandan ihtiyaç tespiti yapılırken Tarım ve Köyişleri Bakanlığınca belirlenen normların dikkate alınması da zorunludur.

Mera Kanununa ilişkin bu genel açıklamalardan sonra somut olaya gelince;

Davacı köy tüzel kişilerinin dayanmakta olduğu ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinin 1998/62 esas sayılı dosyasında davacılardan ... Köyü Tüzel Kişiliğinin 26.01.1998 tarihinde diğer davacı ... halkından olan gerçek kişiler aleyhine köy merasına kalıcı konut yaptıkları iddiası ile tecavüzünün önlenmesi ve kal ile zilyetliğin iadesi talebinde bulundukları, “…dava konusu yerin köy merası mahiyetinde köylüler tarafından hayvan otlatılarak kullanıldığı…” gerekçesiyle davanın kabulüne karar verildiği, bu davada davalı ... Belediyesi ile davalı Hazine’nin taraf olmadıkları anlaşılmaktadır.

Dosya içerisindeki ... Tarım İl Müdürlüğünün 18.11.2005 tarihli cevabi yazılarında çekişmeli yerin mera komisyonunun 11.11.2005 tarihli ve 26 no’lu kararı ile mera olarak değerlendirilebilir yerlerden olmadığına karar verildiği bildirilmiştir.

... Tarım İlçe Müdürlüğünün 05.02.2010 tarihli 577 sayılı cevabi yazıları ekindeki ziraat mühendisi ...’ın düzenlendiği aynı tarihli raporda ise dava konusu arazinin Yeşilyazı Köyü Mera Kütük kayıtlarında yapılan inceleme ve araştırmalar neticesinde mera olarak görülmediği, söz konusu tespit dışı arazinin bulunduğu, ... ve ... Köylerinde 4342 sayılı Mera Kanunu gereğince mera tespit, tahdit ve tahsis işlemlerinin devam ettiği belirtilmiştir.

Dosyada yer alan bilgi ve belgelerden; yörede 4342 Sayılı Mera Kanununa göre kurulan komisyon çalışmalarının devam ettiği anlaşılmaktadır. Ancak komisyon çalışmalarının kesinleşip kesinleşmediği belli değildir. Yukarıda belirtildiği üzere komisyon çalışmaları kesinleşmiş ve dava konusu edilen taşınmaz hakkında komisyonca bir karara varılmışsa, işleme esas belgeler il mera komisyonundan getirtilmeli, komisyon çalışma sonuçlarında uygulamanın ne olduğu üzerinde durulmalı, gerekirse yeniden keşif yapılmalı ve uyuşmazlık bunun sonucuna uygun bir hükme bağlanmalıdır.

Değinilen yön bir yana bırakılarak, yukarıda belirtilen hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17724, Karar No: 2017/5604, Tarih: 12.06.2017

**19. Ceza Dairesi         2015/17724 E.  ,  2017/5604 K.**

**"İçtihat Metni"**

3213 sayılı Maden Kanunu'nun 12/5. maddesine aykırılıktan ... Çimento San. Tic. A.Ş. hakkında Enerji ve Tabii Kaynaklar Bakanlığı Maden İşleri Genel Müdürlüğünün 26/07/2011 tarihli ve 577392 sayılı kararı ile uygulanan 230.643,00 Türk Lirası idari para cezasına yönelik itirazın reddine dair Tarsus Sulh Ceza Hakimliğinin 17/03/2015 tarihli ve 2014/156 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Adana 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 27/04/2015 tarihli ve 2015/1897 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 18/09/2015 gün ve 8626 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekindeki dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 08/10/2015 gün ve KYB.2015-331783 sayılı ihbarnamesi ile dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Anılan ihbarnamede;

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun “Zaman bakımından uygulama” başlıklı 5/1. maddesi “26.9.2004 tarihli ve 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun zaman bakımından uygulamaya ilişkin hükümleri kabahatler bakımından da uygulanır.” şeklinde, 5237 sayılı Kanun'un 7. maddesi ''(1) İşlendiği zaman yürürlükte bulunan kanuna göre suç sayılmayan bir fiilden dolayı kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. İşlendikten sonra yürürlüğe giren kanuna göre suç sayılmayan bir fiilden dolayı da kimse cezalandırılamaz ve hakkında güvenlik tedbiri uygulanamaz. Böyle bir ceza veya güvenlik tedbiri hükmolunmuşsa infazı ve kanuni neticeleri kendiliğinden kalkar. (2) Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' şeklinde düzenlenmiş olup, 3213 sayılı Maden Kanunu’nun 24/06/2010 tarihinde yürürlüğe giren 5995 sayılı Maden Kanunu ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 6. maddesi ile değiştirilen 12/5. maddesindeki “Ruhsatı olmadan veya başkasına ait ruhsat alanı içerisinde üretim yapıldığının tespiti halinde faaliyetler durdurularak üretilen madene mülki idare tarafından el konulur. Bu fiili işleyenlere, bu fıkra kapsamında üretilmiş olup el konulan ve el konulma imkanı ortadan kalkmış olan tüm madenin ocak başı satış bedelinin iki katı tutarında idari para cezası uygulanır. Ruhsat alanında ruhsat grubu dışında üretim yapıldığının tespiti halinde faaliyetler durdurularak üretilen madene mülkî idare amirliklerince el konulur. Bu fiili işleyen kişilere, bu fıkra kapsamında üretilmiş olup el konulan ve el konulma imkânı ortadan kalkmış olan tüm madenin, ocak başı satış bedelinin iki katı tutarında idari para cezası uygulanır. El konulan madenler, mülki idare amirliklerince satılarak bedeli il özel idaresi hesabına aktarılır.” şeklinde düzenlenen madde içerisinde daha önce "üç katı” şeklindeki ibare 04/02/2015 tarihli ve 6592 sayılı Kanun'un 8. maddesiyle “iki katı” şeklinde değiştirilmiş olup, söz konusu değişiklik ile kabahatlerin zaman bakımından uygulanmasına dair yasal düzenlemeler dikkate alındığında itiraz eden şirket hakkında idari yaptırım karar tarihinde yürürlükte olan düzenlemelere göre kabahatli hakkında 3213 sayılı Kanun'un 12/5. maddesinde yer alan değişiklikten önceki ''el konulma imkanı ortadan kalkmış olan tüm madenin, ocak başı satış bedelinin üç katı'' dikkate alınarak idari para cezasının belirlenmiş olması nedeniyle karar tarihinde yürürlükte olan ve kabahatli şirketin lehine düzenleme dikkate alınarak itiraz edenin itirazının bu yönden kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

18/02/2015 gün 29271 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6592 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile 3213 sayılı Kanun'un 12/5. maddesinde değişiklik yapıldığı ve idari para cezasının madenin ocak başı satış bedelinin (3 katı yerine) 2 katı üzerinden uygulanacağının hükme bağlandığı ve lehe hüküm getiren anılan Kanun'un, Kanun Yararına Bozma talebine konu Adana 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 27/04/2015 tarihli ve 2015/1897 değişik iş sayılı kararının verildiği tarihinde yürürlükte olduğu anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Adana 2. Sulh Ceza Hakimliğinin 27/04/2015 tarihli ve 2015/1897 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, idari para cezasının 6592 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile değişik 3213 sayılı Kanun'un 12/5. maddesi gereğince ocak başı satış bedelinin iki katı olan 153.762,00 Türk Lirasına indirilmesine, 12/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3913, Karar No: 2015/6411, Tarih: 11.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3913 E.  ,  2015/6411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/59996

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Kars Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/10/2011

NUMARASI : 2011/164 (E) ve 2011/256 (K)

SANIK : C.. Ç..

KATILAN : Maliye Hazinesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

SUÇ TARİHİ : 06/06/2011

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık C.. Ç..'nin, kızı N. Ç.'nin rahatsızlanması üzerine yeğeni S. Ç.'ye ait yeşil kart sağlık karnesi ile Kars Doğumevi Hastanesine girişini yaptırdığı, durumun fark edilmesi ile kolluğa haber verildiği, sanığın bu suretle nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediği iddia olunan somut olayda;

Üzerinde herhangi bir tahrifat yapılmaksızın suçta kullanılan sağlık karnesinin başkasına ait olduğunun görevlilerce basit bir denetim sonucunda kolaylıkla tespit edilmesinin mümkün olduğu, sanıkların eyleminin aldatma özelliğinden yoksun olması nedeniyle hile boyutuna ulaşmadığı, bu nedenle olayda dolandırıcılık suçunun unsurları oluşmadığından sanık hakkında verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 11/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23961, Karar No: 2013/897, Tarih: 17.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/23961 E.  ,  2013/897 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 12. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/06/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Sair temyiz itirazları yerinde değilse de;

Alacaklının çeke dayalı olarak borçlular hakkında başlattığı kambiyo senetlerine mahsus icra takibinde borçlular vekili; takibin kesinleşmediği ancak takip tarihinden sonra 6 aydan fazla süre ile icra dosyasının işlemsiz bırakıldığı iddiası ile TTK'nun 726 ve İİK'nun 168/5. maddesi hükmüne göre icra takibinin iptaline karar verilmesini istemiştir. Mahkemece, TTK'nun 726. maddesine göre zamanaşımının 3 yıl olarak dikkate alınması gerektiği, 3 yıllık zamanaşımı süresinin ibraz süresinin bitiminden itibaren dolduğu belirtilerek takibin iptaline karar verilmiştir.

03.02.2012 tarih ve 28193 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 Sayılı Kanun'unun 7. maddesiyle değişik 6762 Sayılı TTK'nun 726. maddesine göre; "Hamilin; cirantalarla keşideci ve diğer çek borçlularına karşı haiz olduğu müracaat hakları ibraz müddetinin bitiminden itibaren üç yıl geçmekle müruruzamana uğrar. Çek borçlularından birinin diğerine karşı haiz olduğu müracaat hakları bu çek borçlusunun çeki ödediği veya çekin dava yolu ile kendisine karşı dermeyan edildiği tarihten itibaren üç yıl geçmekle müruruzamana uğrar."

İlke olarak, herhangi bir kanun veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani, geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun; 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E., 1988/232 K; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K; 06.04.2005 tarih ve 2005/1 0- 1 83 E., 2005/241 K sayılı kararları da aynı yöndedir.

Bundan ayrı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, "derhal yürürlüğe girme" (I'etfet immediat de la loi novelle) niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların saklı