muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/6448, Karar No: 2009/4137, Tarih: 19.03.2009

Yapılacak iş; yukarıdaki veriler de dikkate alınarak  zabıta  marifetiyle tespit edilecek ve işyerine o tarihte komşu olan veya benzer işi yapan diğer işyerlerinde çalışma tarihinde çalıştığı tespit edilen kayıtlı komşu veya benzer işi yapan işyeri çalışanlarının; çalışmanın niteliği ile gerçek bir çalışma olup olmadığı yönünde yöntemince beyanlarını almak, davalılara ait işyerinde gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde 506 sayılı Yasanın 2, 6, 9 ve 79/10. maddeleri gereğince kanıtladıktan sonra sonucuna göre, diğer istekler de dikkate alınarak  bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yanlış değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle  BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 19.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2995, Karar No: 2013/27197, Tarih: 20.11.2013

**2. Ceza Dairesi         2013/2995 E.  ,  2013/27197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/74385

MAHKEMESİ : Elbistan 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 19/01/2012

NUMARASI : 2010/176 (E) ve 2012/19 (K)

SUÇ : Hırsızlık, İşyeri dokunulmazlığının ihlali, Mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılana ait işyerine suça sürüklenen çocuk ile birlikte girip hırsızlık yaptığı iddia edilen A.. Ç.. hakkında 18 yaşından büyük olması nedeniyle ayrı bir dava açıldığı, Elbistan 1.Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/87 esas, 2010/385 Karar sayılı ve 22.09.2010 tarihli kararı ile hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlâli suçları kapsamında A.. Ç.. hakkında mahkumiyet kararı verildiği, bu kararın temyiz edilmeden kesinleştiği ve gerekçeli kararın onaylı bir örneğinin dosya içerisinde bulunduğu, Elbistan 1.Asliye Ceza Mahkemesinde yapılan yargılama sırasında sanık A.. Ç..’ın hırsızlık suçunu B.. K.. ve Y. P.. ile birlikte işlediklerini belirttiği, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan davada bu defa tanık sıfatıyla dinlenen A.. Ç..’ın “Burak ile birlikte herhangi bir hırsızlık olayına karışmadığını” beyan ettiği, böylece aynı kişinin aynı olayla ilgili farklı tarihlerde alınan ifadeleri arasında çelişki oluştuğu ve bu çelişkinin yöntemince giderilmediği, ifadelerde adı geçen Y.P.. isimli kişinin bilgisine de başvurulmadığı, ayrıca olay anına ilişkin güvenlik kamerası görüntülerinin uzman bir kuruluşa gönderilip incelettirilmediği anlaşılmakla;

Öncelikle suça sürüklenen çocuk B.. K..’nın görüntüleri kayda alınarak, olay anına ilişkin güvenlik kamerası görüntülerinin bulunduğu CD ile birlikte Adli Tıp Kurumu Fizik İhtisas Dairesi’ne ya da Emniyet Genel Müdürlüğü’ne bağlı Kriminal Polis Laboratuvarlarından birisine gönderilip, usulüne uygun bir biçimde incelemeler yaptırılması, katılana ait işyerine giren kişiler arasında B.. K..’nın bulunup bulunmadığının bu yöntemle saptanması, öte yandan A.. Ç..’ın ifadeleri arasındaki çelişki giderilerek sanık sıfatıyla yaptığı savunma ile tanık olarak alınan beyanlarından hangisine hangi nedenle üstünlük tanındığının karar yerinde tartışılması, A.. Ç..’ın ifadelerinde adı geçen Y.P.. isimli kişinin olayla ilgili bilgisine başvurulması, tüm deliller toplandıktan sonra sonucuna göre suça sürüklenen çocuk B.. K..’nın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, görüntü kayıtlarından sanığın kimliğini teşhis etme konusunda teknik bilgisinin bulunup bulunmadığı veya bu konuda uzman olup olmadığı anlaşılamayan bilirkişi tarafından düzenlenen yetersiz rapora ve eksik araştırmaya dayanılarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 20.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2364, Karar No: 2012/8934, Tarih: 16.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2364 E.  ,  2012/8934 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gerekçeli karar başlığındaki suç tarihinin paranın çekildiği 23.12.2002 olarak mahkemesince düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

Sanığın doğrudan gelir desteği almak amacıyla gerçekte arazisi olmadığı ve fiilen tarımsal faaliyette bulunmadığı halde gerçeğe aykırı Doğrudan Gelir Desteği dosyası düzenleyerek 360 dönüm arazi beyan edip haksız menfaat sağladığının iddia olunması karşısında; suçun sübutu halinde fiilinin suç tarihinde yürürlükte bulunan 765 sayılı TCK.nun 504/7 (5237 sayılı TCK 158/1-e) madde ve fıkrasındaki kamu kurumu aleyhine "nitelikli dolandırıcılık" suçun oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait bulunduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Yasanın 9. madde hükümleri karşısında; sanığa yüklenen "dolandırıcılık" suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımı suçun işlendiği 23.12.2002 tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiğinden yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta usul ekonomisi de gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK’nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12055, Karar No: 2019/20226, Tarih: 07.11.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/12055 E.  ,  2019/20226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

1) Mağdurun yaralanmasına ilişkin Ortaca Devlet Hastanesinden alınan 11.11.2013 tarihli geçici raporda ve Beyin Cerrahi Uzmanı tarafından düzenlenen 21.11.2013 tarihli raporlarda, mağdurun hayati tehlikesinin bulunmadığı bildirilmişse de, mevcut raporların adli tıp kriterlerine uygun olmayıp, hükme esas alınacak yeterlilikte bulunmadığı anlaşılmakla; mağdurun tüm tedavi evrakı, geçici ve kati raporlar temin edilip en yakın Adli Tıp Şube Müdürlüğüne sevki ile mağdurun yüz bölgesi ve göğüste tarif edilen kesilerinin sabit ize neden olup olmadığı ve yaralanması hususunda TCK'nin 86. ve 87. maddelerinde belirtilen ölçütlere göre kati raporu alındıktan sonra, sanığın hukuki durumun tespit ve tayini gerektiği gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2) Sanığın tekerrüre esas alınan Ankara 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 12.11.2013 tarih, 2012/286 Esas ve 2012/2548 Karar sayılı ilamıyla sanığın 5237 sayılı TCK'nin 106/1-1. maddesi gereğince tehdit suçundan cezalandırılmasına karar verildiği ancak; 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. maddesi gereğince uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenerek, tekerrüre esas alınan suçun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakla; TCK'nin 2. ve 7. maddeleri de gözetilerek, sanığın adli sicil kaydında bulunan ve tekerrüre esas alınan hükümde uzlaştırma işlemi uygulanıp uygulanmadığı araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nin 58/3. maddesi uyarınca zorunlu olarak TCK'nin 86/2. maddesindeki seçimlik cezalardan hapis cezasına hükmolunması gerekip gerekmediğinin ve TCK'nin 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi gereğince sanığın ceza miktarı açısından kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 07.11.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7603, Karar No: 2011/6678, Tarih: 02.06.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/7603 E.  ,  2011/6678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2009/18045-19747 sayılı 29.12.2009 günlü bozma kararında özetle: “Yapılan araştırma ve incelemenin hükme yeterli olmadığı, şöyle ki; ... ve orman bilirkişi raporlarında çekişmeli taşınmazların her biri için ayrı ayrı kroki düzenlendiği, tümünü birarada gösteren pafta getirtilip bu paftaya göre taşınmazların birbirleri ile ve komşu 211 ada 1 parsel sayılı geniş orman parseli ile olan konumlarının belirlenmediği, komşu parsel tutanaklarının tamamının dosyada olmadığı, ziraat uzmanı raporunda taşınmazların eğiminin çoğu yerde % 12'nin üzerinde olduğu ve çevrede ve özellikle Hazine adına tescile karar verilen (B) bölümleri üzerinde ... formunda bitkiler olduğu açıklanmakta ancak uzman bilirkişi raporlarına ekli Memleket Haritasındaki rumuzların açıkça anlaşılamadığı, 6831 sayılı Yasanın 1/j maddesinin karşıt kavramına göre eğimi % 12'nin üzerinde olan çalılık, fundalık örtülü yerlerin orman sayılan yerlerden olduğunun kabulünün gerektiği, yine kişiler adına tescile karar verilen taşınmaz bölümlerine komşu taşınmazlar belirlenerek buna göre çekişmeli taşınmazların 6831 sayılı Yasanın 17/2. maddesi anlamında orman içi açıklık olup olmadığının tartışılmadığı ” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kısmen kabulüne ve dava konusu ... köyü, 196 ada 9 nolu ve 198 ada 4 nolu parsellerin tespitlerinin iptali ile hali arazi niteliğiyle Hazine adına tapuya kayıt ve tescillerine, 190 ada 1 nolu, 192 ada 1 nolu ve 197 ada 1 nolu parsellerin 14.10.2010 günlü ... bilirkişi krokisinde (A) ile gösterilen bölümlerinin tespitlerinin iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, 199 ada 2 nolu parselin 14.10.2010 günlü ... bilirkişi krokisinde (A) ve (B) ile gösterilen bölümünün tespitinin iptali ile hali arazi niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline, 198 ada 12 nolu ve 189 ada 4 nolu parsellerin 14.10.2010 günlü ... bilirkişi krokisinde (A) ile gösterilen bölümlerine yönelik davanın reddi ile tespit gibi tapuya tescillerine karar verilmiş, hüküm davacı ... tarafından 189 ada 4 nolu ve 198 ada 12 nolu parsellerin (A) ile gösterilen bölümleri yönünden temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde orman kadastrosu 3402 sayılı Yasanın 5304 sayılı Yasa ile değişik 4. maddesi hükmüne göre yapılmış, çekişmeli parseller orman alanı dışında bırakılmıştır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, Harçlar Yasasının değişik 13/j maddesi gereğince harç alınmasına yer olmadığına 02/06/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/200, Karar No: 2009/924, Tarih: 29.01.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/200 E.  ,  2009/924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.09.2007 gününde verilen dilekçe ile mera sınırlandırmasının iptali ve meranın davacı köy adına yazılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 10.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı köy temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı köy tüzel kişiliği 26.09.2007 tarihinde açılan davada; Toprak Tevzi Komisyonu tarafından köylerine mera ve yaylak yeri olarak tahsis edilen yerlerin kadastro çalışmaları sırasında davalı köye bırakıldığını belirterek bu sınırlandırmanın iptali ile davacı köyün merası olarak sınırlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı köy davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın davalı köye tahsis edilmiş olan mera içerisinde kaldığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı köy temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan aynı taraflar arasındaki aynı taşınmazlara yönelik olarak ve aynı istemle davacı köyün 24.01.2000 tarihli açtığı davaların ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2000/116 Esasındaki dava dosyasında birleştirildiği ve önceden açılan davalar açısından görevsizlik kararı verildiği, verilen görevsizlik kararının yargı yolları tüketilerek kesinleştirilmediği anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki, davacı köy davalı köy aleyhine aynı taşınmazlar için 24.01.2000 tarihinde ve 26.09.2007 tarihinde olmak üzere iki ayrı dava açmıştır. Ne var ki, ilk açılan ve birleştirilen davada görevsizlik kararı

verilmiş, verilen bu görevsizlik kararı henüz kesinleşmemiştir. Kısaca, ilk açılan ve birleştirilen davalar derdesttir. Eldeki davada ise, davalı tarafından derdestlik ilk itirazında bulunulmamıştır. Kural olarak bir istek dava edilerek hükme bağlanmadan, sonradan açılan davada davacının hukuki yararı bulunmadığından aynı istek yeniden dava konusu yapılamaz. Yapılmışsa sonradan açılan davanın mesmu olmadığından dinlenme olanağı yoktur.

Bu saptamalardan sonra mahkemece yapılması gereken ...; sonradan açılan dava mesmu olmadığından “mesmu olmayan davanın reddine” karar vermek olmalıdır. Bu yönler bir yana bırakılarak sonradan açılan eldeki davada çekişmenin esasının incelenmesi doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 29.01.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9060, Karar No: 2012/12038, Tarih: 17.10.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/9060 E.  ,  2012/12038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 20.04.2009 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin men-i ve kal istenmesi üzerine bozmaya uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 30.12.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma isteminin değerden reddine karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı GSM şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması isteğine ilişkindir.

Davalı, kurulu olan baz istasyonunun sağlığa zararı olmadığını, açılan davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Bu tür davaların Türk Medeni Kanununun 737. maddesi gereğince komşuluk hukuku hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden adli yargıda görülmesi gerekir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu Kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu Kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir. Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp yine yukarıda

açıklanan Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olayda;

Mahkemece yapılan keşif sonucu görüşüne başvurulan elektronik mühendisi fiziksel ölçüm yapamadığını, baz istasyonunun davacıya ait konuta olan mesafesi nazara alınarak yapılan ölçüm sonuçlarına göre antenin çıkış gücü yoğunluğu ve elektrik alan şiddeti mevcut yasal sınır değerlerinin altında kaldığını bildirmiş ise de bu rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Somut olayda;

Mahkemece yapılan keşif sonucu görüşüne başvurulan elektronik mühendisi fiziksel ölçüm yapamadığını, baz istasyonunun davacıya ait konuta olan mesafesi nazara alınarak yapılan ölçüm sonuçlarına göre antenin çıkış gücü yoğunluğu ve elektrik alan şiddeti mevcut yasal sınır değerlerinin altında kaldığını bildirmiş ise de bu rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Bu durumda mahkemece yapılması gereken iş; yukarıda açıklanan Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle mahallinde yeniden keşif yapmak, 21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslar Arası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü ve Denetimi Hakkında Yönetmelik hükümleri uyarınca davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği hususunda rapor almak ve hasıl olacak sonuca göre bir karar vermek olmalıdır.

Eksik araştırma ve inceleme ile davanın kabulü doğru görülmemiş ve kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 3/2 maddesinde "Müteselsil sorumluluk da dahil olmak üzere, birden fazla davalı aleyhine açılan davanın reddinde, ret sebebi ortak olan davalılar lehine tek, ret sebebi ayrı olan davalılar lehine ise her ret sebebi için ayrı ayrı avukatlık ücretine hükmolunur" biçiminde düzenleme bulunduğundan, davalılar lehine tek vekalet ücreti takdir edilmesi gerekirken; bu hüküm dikkate alınmadan herbiri lehine ayrı ayrı vekalet ücreti takdir edilmesi de doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 17.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.