muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/2034, Karar No: 2007/2186, Tarih: 05.03.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/2034 E.  ,  2007/2186 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar, arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 18.07.2006 gün ve 2006/7631-8686 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Arsa sahipleri ile yüklenici arasındaki sözleşmeler biçimine uygun şekilde noterlikte fesih edilmiş, arsa payı devri karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinin tarafları, sözleşme ilişkisine bu şekilde son vermiştir. Fesihten sonra yine tarafların noterde yaptıkları «düzenleme şeklinde taahhütname» başlıklı belge ile feshin doğal sonucu olan sözleşmenin tasfiyesi ilişkisine girdikleri dava konusu 366 ada 29 parseldeki A blok zemin kat 1 numaralı dükkan niteliğindeki bağımsız bölümün arsa sahiplerine bırakılmasının kararlaştırıldığı görülmektedir.

Gerçekten, iki tarafa borç yükleyen sözleşmelerde kural, feshin geriye etkili yapılmasıdır. Geriye etkili fesihte taraflar aralarında hiç sözleşme yapılmamış gibi mal varlıkları bakımından sözleşmenin yapıldığı gündeki duruma dönerler. Ancak taraflarca fesih işleminin tasfiyesi ileriye etkili sonuçlar meydana getirecek şekilde yapılmışsa yüklenici meydana getirilen eserin yapıldığı kadarının bedelini değil, binada bağımız bölümün arsa payını isteyebilir. Somut olayda, sözleşmeyi ileriye etkili fesheden taraflar tasfiyede dava konusu edilen 1 numaralı bağımsız bölüm mülkiyetini arsa sahiplerine bıraktıklarından esasen yüklenicinin dahi talep etmesi mümkün olmayan ve tasfiye sonucu yükleniciye değil arsa sahiplerine bırakılan bağımsız bölümün tescili yüklenicinin temlik ettiği şahsi hakka dayanarak üçüncü kişiler tarafından da istenemez. Davanın reddolunmasında yasaya aykırılık yoktur.

Karar düzeltme dilekçesinde ileri sürülen yönler, daha önce temyiz nedeni yapılmıştır. Yerel mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller ve dosya içeriği gereği usul ve yasaya uygun bulunmuş, temyiz istemi bu gerekçelerle karşılanarak karar onanmıştır.

Dairemiz onama ilamında düzeltilmesi gereken bir yön bulunmadığından, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 440.Maddesindeki nedenlerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, H.U.M.K.’nun 440. maddesinde öngörülen hususlardan hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, aynı Yasanın 442/son ve 4421 sayılı Kanunun 2 ve 4/b-1 maddeleri delaleti ile takdiren, 160 TL para cezası ile 27.00 TL karar düzeltme red harcının düzeltme isteyenden tahsiline, 05.03.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2297, Karar No: 2017/8648, Tarih: 03.07.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/2297 E.  ,  2017/8648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakta ise de; hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde eylemin nitelikli hırsızlık suçuna dönüşeceği ve eylemi uzlaşma kapsamı dışına çıkaracağı gözetilip yüklenen suçu gece vakti işlediği anlaşılan sanık hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)UYAP kayıtlarına göre suç tarihinde güneşin batış saatinin 17.38 olduğu, TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 18.38'den sonraki zaman diliminin gece olarak kabul edilmesi gerektiği, eylemlerin 22.30 sıralarında işlendiğinin anlaşılması karşısında; hırsızlığın gece vakti işlendiğinin kabulü gerekirken, 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesi gereğince artırım yapılmayarak eksik cezaya hükmedilmesi,

2)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim

yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Sanığın müşteki ...'ün minibüsünden 15,00 TL bozuk parayı çalması karşısında; malın değeri az olduğu halde, karar yerinde 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanma şartlarının oluşup oluşmadığının tartışılmaması,

3)T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, O yer Cumhuriyet Savcısı ve sanık ...'un temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12288, Karar No: 2010/13201, Tarih: 27.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/12288 E.  ,  2010/13201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil ile elatmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... İdaresi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi Amasya ili, Merkez,... Köyü 574 parsel sayılı 6230,00 m² yüzölçümündeki taşınmazın tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, yörede 64 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 2006 yılında, 6831 sayılı yasa gereği Orman Kadastrosu ve 2/B uygulama çalışması yapıldığını, çekişmeli taşınmazın 2006 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını belirterek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile Amasya merkez ... köyü ... mevkii Cilt:6, Sayfa:564, Cinsi: Tarla olan 6230,00 m² yüzölçümündeki davalı adına kayıtlı 574 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile orman vasfıyla hazine adına kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... idaresi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan tapu kaydının iptali tescili ve elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 26/10/2006 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 6831 Sayılı Orman Yasasının 7. maddesi “Devlet ormanları ile evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların, orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırının tayini ve tesbiti orman kadastrosu komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince yapılıp kesinleşen orman kadastrosuna ait harita ve tutanaklar ile arazi kadastrosu paftasının uzman orman ve fen bilirkişisi tarafından uygulanması sonucu, dava konusu taşınmazın 2006 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı, davacı; genel arazi kadastrosundan önceki hukuki sebeplere değil, kadastrodan sonraki hukuki nedene dayanarak iptal ve tescil istediğinden, somut olayda 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı, orman kadastrosunun kesinleşmesiyle taşınmaz kamu malı niteliğini kazandığı ve mülkiyet hakkının Hazineye geçtiği, bu nedenle mahkeme kararının yenilik doğuran (inşai) mülkiyet hakkını sona erdiren bir hüküm olmayıp, mevcut durumu saptayıp hukuksallaştıran, açıklayıcı (ihzari) bir hüküm olduğu, bu tür kayıtlarda T.M.Y.'nın 1023. (E.M.Y. 931 - İsviçre M.Y.974) maddesindeki "iyi niyetle edinme" kuralının da uygulanamayacağı belirlenerek kaydın iptaline karar verilmesinde bir isabetsizlik

bulunmadığına göre, davalının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 27/10/2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1219, Karar No: 2021/672, Tarih: 25.01.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/1219 E.  ,  2021/672 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamda belirtilen gerekçelerle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre,davalı vekilinin tüm , davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

Dava; 19.02.2009 tarihli meydana gelen iş kazasında yaralanan sigortalıya bağlanan gelir ve yapılan masraflardan oluşan Kurum zararının tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesidir.

Davacı kurum vekilinin temyizi yönünden , bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirlerin tahsis karar onay tarihi olarak belirtilmiş olmasına rağmen, hüküm kısmında dava tarihinden işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline dair hüküm kurulması; usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Hükmün 1. fıkradaki "dava tarihinden" ibaresinin silinerek "ilk peşin sermaye değerinin 26.02.2010 onay tarihinden" ibaresinin eklenmesine , şeklinde yazılarak, düzeltilmesine ve kararın bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalıdan alınmasına, 25.01.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4379, Karar No: 2014/7685, Tarih: 31.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/4379 E.  ,  2014/7685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Sanık ...'in beraatine, sanık ...'ün hükümlülük ve ertelemeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan vekilinin sanık ... Günay hakkında verilen hükme yönelik temyizi üzerine yapılan incelemede;

5846 sayılı Yasa'nın 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75.maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarının kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde CUmhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir." Şeklindeki düzenleme karşısında,

Dava konusu eserlerle ilgili hak sahipliğinin devredildiğini gösteren belgelerin yasal süresi içerisinde sunulmadığı anlaşılmakla, katılan vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanık ...'ün temyizi üzerine yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 31.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verilid.
Yargıtay — Esas No: 2023/4453, Karar No: 2025/509, Tarih: 21.01.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/4453 E.  ,  2025/509 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/3015 E., 2023/250 K.

SUÇLAR : Kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

TEMYİZ EDENLER : Katılanlar vekili, sanık ve müdafileri

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurularının esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286. maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299. maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Hatay 5. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.05.2022 tarihli ve 2022/89 Esas, 2022/226 Karar sayılı kararı ile,

a. Sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 266/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık hakkında katılan ...'a yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1, 35/2, 266/1, 29/1, 62/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 10 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, suçta kullanılan tabancanın aynı Kanun'un 54/1. maddesi gereğince müsaderesine

karar verilmiştir.

2. Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 01.02.2023 tarihli ve 2022/3015 Esas, 2023/250 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar vekili ve sanık müdafilerinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile,

a. Sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1, 266/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

b. Sanık hakkında katılan ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1, 35/2, 266/1, 29/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, suçta kullanılan tabancanın aynı Kanun'un 54/1. maddesi gereğince müsaderesine

karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

b. Sanık hakkında katılan ...'e karşı kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 81/1, 35/2, 266/1, 29/1, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca 14 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, suçta kullanılan tabancanın aynı Kanun'un 54/1. maddesi gereğince müsaderesine

karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılanlar vekilinin temyiz istemi özetle, maktule yönelik eylemin canavarca hisle işlendiğinden bahisle suç vasfına, katılan ...'e yönelik eylemde haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine,

2.Sanık ve müdafilerinin temyiz istemi özetle, maktule yönelik eyleminde haksız tahrik ve olası kast hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılana yönelik eyleminde haksız tahrikin derecesine, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine, eylemlerini kasten yaralama kapsamında işlediğinden bahisle suç vasfına, meşru savunma hükümlerinin uygulanması, 5237 sayılı Kanun'un 266. maddesinin ise uygulanmaması gerektiğine,

ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlerin sanık tarafından doğrudan kastla gerçekleştirildiğinin saptandığı, suçların vasıflandırılmasında görevi gereği elinde bulundurduğu silahla suçu işleyen sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 266/1. maddesinin uygulanmasında isabetsizlik görülmediği, canavarca his sevkiyle öldürme suçunun unsurlarının bulunmadığı, dosya içeriğine göre maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış belirlenmediği, katılanın haksız hareketi gözetilerek uygulanan haksız tahrik indiriminde isabetsizlik bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımlarının yasal bağlamda ve gerekçeleri gösterilerek belirlendiği, meşru savunma koşullarının oluşmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği anlaşıldığından, katılanlar vekili ve sanık ile müdafilerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.5237 sayılı Kanun'un 266/1. maddesi düzenlemesine göre, sanığın görevi gereği kendisine verilen silahla kasten öldürme ve kasten öldürmeye teşebbüs suçlarını işlemiş olduğu ve Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Yönetmeliğin 2/n bendi uyarınca personelin memuriyeti boyunca bu silahın devlet malı olduğu nazara alındığında suçta kullanılan tabancanın müsadere edilemeyeceği ve idareye teslimine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 01.02.2023 tarihli ve 2022/3015 Esas, 2023/250 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302. maddesinin ikinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303. maddesinin birinci fıkrası gereği, hüküm fıkrasının mahsus bölümünde "....TP 9 SF model Canik marka tabanca ve eklerinin ..." ifadesinden sonra gelen "suçta kullanılması nedeniyle TCK'nin 54/1. maddesi uyarınca MÜSADERESİNE" ifadesinin çıkartılarak, yerine "İlgili idareye teslimine" ifadesinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Hatay 5. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Adana Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,21.01.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30970, Karar No: 2013/22317, Tarih: 19.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/30970 E.  ,  2013/22317 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.