muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1478, Karar No: 2014/1952, Tarih: 17.02.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/1478 E.  ,  2014/1952 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 6. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/10/2013

NUMARASI : 2010/686-2013/490

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili ile davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline trafik sigortalı, davalılardan T..Ç..(U... ) maliki, N.. Ç..’in sevk ve idaresindeki aracın dava dışı üçüncü kişinin aracına çarpması sonucu anılan araçta meydana gelen hasar tutarının hak sahiplerine ödendiğini belirtip kaza sırasında sigortalı araç sürücüsünün alkollü ve kusurlu olması nedeniyle karşı tarafa ödenen 7.881,00 TL’nin 03.08.2009 ödeme tarihinden itibaren işleyecek reeskont faiziyle birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı N.. Ç.. kusura ve hasara itiraz ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı T..Ç.. (U...) cevap vermemiştir.

Mahkemece toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre dava konusu kazanın münhasıran alkolün etkisiyle olmadığı anlaşıldığından davalı N.. Ç.. hakkındaki davanın reddini, davalı T..Ç.. (U..) hakkındaki davanın kısmen kabulü ile 1.970,29 TL’nin 03.08.2009 ödeme tarihinden itibaren yasal faiziyle anılan davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacı vekili ile davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı vekilinin tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik sigorta poliçesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkindir.

2918 sayılı KTK.'nun 48.maddesinde; alkollü içki alması nedeniyle güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu ifade edilmiştir.

Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin "Uyuşturucu ve Keyif Verici Maddeler ile İçkilerin Etkisinde Araç Sürme Yasağı" başlıklı 97/1. maddesinde; alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli sürme yeteneğini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmelerinin yasak olduğu açıklandıktan sonra, bu konu ile ilgili olan "b-2" bendinde; alkollü içki almış olarak araç kullandığı tespit edilen diğer araç sürücülerinden kandaki alkol miktarı 0.50 promil üstünde olanların araç kullanamayacakları belirtilmiştir.

Öte yandan, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.d maddesinde; tazminatı gerektirin olay, işletenin veya eylemlerinden sorumlu olduğu kişilerin veya motorlu aracın hatır için karşılıksız olarak kendilerine verilen kişilerin uyuşturucu veya keyif verici maddeler almış olarak aracı sevk ve idare etmeleri esnasında meydana gelmiş veya yukarıda sayılan kişilerin alkollü içki almış olmaları nedeniyle aracı güvenli sürme yeteneklerini kaybetmiş bulunmalarından ileri geliyorsa, sigortacının sigorta ettirene rücu hakkı olduğu açıklanmıştır.

Bununla birlikte, Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları’nın B.4.d maddesinin dayanağını teşkil eden KTK.'nun 48. maddesinin yasaklamayı düzenleyen ilk fıkrasında, alkollü içki almış olması nedeniyle güvenli araç sürme yeteneklerini kaybetmiş kişilerin karayolunda araç sürmeleri yasaklanmış olup, aynı maddenin 2. fıkrasındaki yönetmelik düzenlenmesine olanak tanıyan hükümde, yasaklama yetkisi yönetmeliğe bırakılmış olmadığından, Karayolları Trafik Yönetmeliği’nin 97. maddesinde, yukarıda anılan yasa hükmü tekrarlandıktan ve müteakip, uyuşturucu veya keyif verici maddeler ile alkollü içkilerin oranlarının ne şekilde saptanacağı belirlendikten sonra, yasada yer alan hükmü dikkate almadan salt 0.50 promilin üstünde alınan alkol miktarına göre araç kullanma yasağı getirilmesinin yasal dayanağı bulunmadığından geçersiz bulunmaktadır. Geçersiz yönetmelik hükümlerinin yasaya aykırı bir şekilde genel şart olarak kabulü de mümkün değildir.

O halde, hasarın teminat dışı kalabilmesi için kazanın meydana geliş şekli itibariyle sürücünün salt (münhasıran) alkolün etkisi altında kaza yapmış olması gerekmektedir. Diğer bir anlatımla, sürücünün alkollü olması tek başına hasarın teminat dışı kalmasını gerektirmez. Üstelik, böyle bir durumda hasarın teminat dışı kaldığının ispat yükü TTK.'nun 1281. maddesi (6102 sayılı TTK 1409. md) hükmü gereğince sigortacıya düşmektedir.

Yargıtay'ın yerleşik uygulamalarında; sürücünün aldığı alkolün oranının doğrudan doğruya sonuca etkisi bulunmadığından, mahkemece nöroloji uzmanı, hukukçu ve trafik konusunda uzman bilirkişilerden oluşan bilirkişi kurulu aracılığıyla olayın salt alkolün etkisiyle gerçekleşip gerçekleşmediğinin, alkol dışında başka unsurlarında olayın meydana gelmesinde rol oynayıp oynamadığının saptanması, sonuçta olayın tek başına alkolün etkisiyle meydana geldiğinin belirlenmesi durumunda, oluşan hasarın poliçe teminatı dışında kalacağından davanın kabulüne aksi halde reddine karar verilmesi gerekeceği ilkesi benimsenmektedir. (YHGK 23.10.2002 gün ve 2002/11-768-840; YHGK 7.4.2004 gün ve 2004/11-257-212; YHGK 2.3.2005 gün ve 2005/11-81-18; YHGK 14.12.2005 gün 2005/11-624-713 sayılı ilâmları)

Somut olayda; kaza tespit tutanağında ve 28.04.2010 günlü bilirkişi raporunda davalı sigortalı araç sürücüsü tam kusurlu bulunmuş, 12.07.2010 günlü keşfe dayalı bilirkişi raporunda ise davalı sigortalı araç sürücüsünün %25, karşı araç sürücüsünün ise %75 kusurlu olduğu tespit olunmuştur. Bilirkişi raporları arasındaki çelişkinin giderilmesi için Adli Tıp Kurumundan alınan ve hükme esas alınan bilirkişi raporunda da davalı sigortalı araç sürücüsünün %25, dava dışı diğer karşı araç sürücüsünün de %75 kusurlu olduğu bildirilmiştir.

Bu durumda mahkemece, kazanın oluşumunda her iki araç sürücüsünün de kusurlu olduğu ve kazanın münhasıran alkolün etkisi altında meydana gelmediğinin anlaşılmasına göre, Davacının, davalı sigortalısı T... Ç..’den (U..) rücu hakkının bulunmadığı gözetilerek, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

2-Karayolları Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Poliçe Genel Şartlarının B.4/2 maddesinde “Ödemede bulunan sigortacı, sigorta sözleşmesine ve bu sözleşmeye ilişkin kanun hükümlerine göre, tazminatın kaldırılmasını veya azaltılmasını sağlayabileceği oranda sigorta ettirene rücu edebilir” hükmü mevcuttur. Şu halde, davacı sigortacı söz konusu davayı ancak kendisiyle sözleşme yapan akidine karşı açabilecektir. Husumet kamu düzenine ilişkin olduğundan mahkemece res'en gözetilmesi gerekir.

Somut olayda, davacı zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi kapsamında 3. kişiye ödediği tazminatı sigorta ettiren davalı T..Ç..(U...) ile sigortalıya ait aracın sürücüsü olan davalı N.. Ç..’den tazminini talep etmiş olup, davalı (sürücü) N.. Ç.. sigorta sözleşmenin tarafı değildir. Bu durumda, mahkemece bu davalı hakkındaki davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde anılan davalı hakkındaki davanın ispat edilememesi nedeniyle yazılı biçimde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Kabule göre de; Hüküm tarihi itibariyle yürürlükte bulunan AAÜT.’nin 12. maddesinde ” (1) Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, (yedinci maddenin ikinci fıkrası, dokuzuncu maddenin birinci fıkrasının son cümlesi ile onuncu maddenin son fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla,) tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir.(2) Şu kadar ki asıl alacak miktarı 3.666,66 TL'ye kadar olan davalarda avukatlık ücreti, tarifenin ikinci kısmının, ikinci bölümünde, icra mahkemelerinde takip edilen davalar için öngörülen maktu ücrettir. Ancak bu ücret asıl alacağı geçemez.” hükümlerine yer verilmiştir.

Mahkemece Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 12. maddesi hükmüne aykırı olarak davalı Tuğba Çetin ( Uzun) aleyhine fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm,davalılar N.. Ç.. ile T..Ç..’in

Mahkemece Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi 12. maddesi hükmüne aykırı olarak davalı Tuğba Çetin ( Uzun) aleyhine fazla vekalet ücretine karar verilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm,davalılar N.. Ç.. ile T..Ç..’in

(Uzun) sair temyiz itirazlarının reddine (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı T..Ç..’in (U..)’un, (3) nolu bentte açıklanan nedenle de davalı N.. Ç..’in temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 0,90 TL kalan harcın temyiz eden davacıdan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalılar N.. Ç.. ve Tuğba Çetin'e geri verilmesine 17.2.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/8282, Karar No: 2023/167, Tarih: 30.01.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/8282 E.  ,  2023/167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi kararı

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 08.03.2022 tarihli ve 2020/343 Esas, 2022/83 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 25 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.05.2022 tarihli ve 2022/594 Esas, 2022/701 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılanlar vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılanlar Vekilinin Temyiz Sebepleri

Sanık hakkında takdiri indirim sebebinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Sübuta,

2. Sanığın eylemini, 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında meşru savunma koşulları altında gerçekleştirdiğine,

3. 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği haksız tahrik indiriminin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Sanık hakkında takdiri indirim sebebinin uygulanmaması gerektiğine ilişkindir.

B. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri

1. Sübuta,

2. Sanığın eylemini, 5237 sayılı Kanun'un 25 inci maddesinin birinci fıkrası kapsamında meşru savunma koşulları altında gerçekleştirdiğine,

3. 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği haksız tahrik indiriminin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ile maktul arasında ticari ilişki bulunduğu, bu kapsamda sanığın, maktulü konuşmak için iş yerine çağırdığı, maktulün yanında arkadaşı ...'ın da gelmesini istediği, maktul ve tanığın birlikte sanığın iş yerine gittikleri, sanık ile maktul konuşmaya başladıktan bir müddet sonra, sanığın silahını çıkartarak maktulün kafasına dayadığı, "sen bana yanlış yaptın..sen bana nasıl yanlış yapıyorsun" diyerek tehdit ettiği, tanığın araya girdiği ve maktulü dışarı çıkarttığı ve iş yerinden ayrıldıkları, yolda giderken maktulün bakkal .....,'a gidiyorum diyerek tanığın yanından ayrıldığı ve sanığın yanına geri gittiği, sanığın ele geçirilemeyen tabanca ile birden fazla maktule ateş ettiği, maktulün ateşli silah mermi çekirdeği yaralanmasına bağlı kafatası ve vertebra kemik kırıkları ile birlikte beyin kanaması, beyin doku hasarı, iç organ ve büyük damar yaralanmasından gelişen iç kanama sonucu hayatını kaybettiği belirlenmiştir.

2. Sanık iki ay beş gün sonra yakalanmıştır. Soruşturma safahatinde susma hakkını kullanmıştır. Yargılama aşamasında maktulü üçüncü bir kişinin öldürdüğünü beyan etmiştir.

3. Gulmıra'nın bilgi sahibi sıfatıyla alınan beyanları dosyada mevcuttur. Kovuşturma safahatinde temin edilemediğinden, 5271 sayılı Kanun'un 211 inci maddesi uyarınca duruşmada beyanları okunmuştur.

4. Tanık ...'ın beyanları dosyada mevcuttur.

5. 17.09.2019 tarihli otopsi raporu dosyada mevcuttur.

6. Olay yeri inceleme raporu dosyada mevcuttur.

7. İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 28.06.2019 evrak kabul tarihli uzmanlık raporu dosyada mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

1. Sübut

Sanık 07.01.2021 tarihli celsede maktulü, Adanalı uzman çavuşluktan ayrılan bir şahsın öldürdüğünü beyan etmiş ise de, tanık ...'ın olaydan birkaç saat sonra alınan soruşturma aşamasındaki beyanı ve kovuşturma aşamasında beyanı, sanığın işçisi bilgi sahibi Gulmıra'nın yine olay günü alınan beyanlarından açıkça anlaşılacağı üzere, maktul sanığın dükkanına ikinci kez girdiğinde, sanığın dükkanda yalnız olduğu sabittir. Bu nedenle ilk derece mahkemesince sübuta ilişkin değerlendirmede hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Meşru Savunma ve Haksız Tahrik

2. Meşru Savunma ve Haksız Tahrik

Sanık olayın kendisi tarafından gerçekleştirilmediğini belirtmiştir. Maktulün kanında kokain metaboliti bulunması ve ikinci kez sanığın dükkanına girmesi eylemlerinin meşru savunma ve haksız tahrikin varlığına ilişkin delil niteliği bulunmamaktadır. Bu nedenle ilk derece mahkemesince kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamaktadır.

B. Katılan Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık hakkında kurulan hükümde, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca takdiri indirim sebebi uygulanmasının, hükmü veren Mahkemenin takdirinde olduğu, nitekim Mahkemece, sanığın geçmişi, sosyal ilişkileri, fiilden sonraki davranışları, cezanın failin geleceği üzerindeki olası etkileri gerekçe gösterilerek takdiri indirim sebebi uygulanması takdir kılındığından, sanık hakkında kurulan hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 18.05.2022 tarihli ve 2022/594 Esas, 2022/701 Karar sayılı kararında katılan vekili ve sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçirilen süre dikkate alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca İstanbul 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

30.01.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6553, Karar No: 2017/6041, Tarih: 02.11.2017

**1. Hukuk Dairesi         2015/6553 E.  ,  2017/6041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVALILAR : ... V.D.

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı vekili ve bir kısım davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi ...'in raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, çekişme konusu ... ve ... parsel sayılı taşınmazların murisi ... ...'in iken kadastro sırasında davalıların murisi ... ... ... adına tescil edildiğini, ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 1991/586 E – 2009/134 K sayılı dosyasında açtığı tapu iptali ve tescil davası sonucunda taşınmazın ½ payının adına tesciline karar verildiğini ve kararın derecattan geçerek kesinleştiğini, davalıların murisinin ve davalıların taşınmazın tamamını ekip, biçmek, narenciyesini toplamak suretiyle kullandıklarını ileri sürerek şimdilik 10.000 TL ecrimisile ve 1989 yılından beri de birikmiş ecrimisil alacağının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davada intifadan men koşulunun oluşmadığını, davacının kullanımına engel olmadıklarını, zaten kendilerinin de uzun süredir taşınmazı kullanmadıklarını ve dava tarihinden geriye doğru 5 yılı aşan taleplerinin zamanaşımına uğradığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın kısmen kabule ilişkin karar Dairece; “... kısa kararda “Davanın kabulüne, 10.000TL'nin ..... davacıya verilmesine”, gerekçeli kararda ise “Davanın kısmen kabulüne, 5.223TL'nin ......davacıya verilmesine” denilmek suretiyle kısa karar ile çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir ...” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda haksız kullanımın keşfen belirlendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davanın kısmen kabule ilişkin karar Dairece; “... kısa kararda “Davanın kabulüne, 10.000TL'nin ..... davacıya verilmesine”, gerekçeli kararda ise “Davanın kısmen kabulüne, 5.223TL'nin ......davacıya verilmesine” denilmek suretiyle kısa karar ile çelişkili olarak gerekçeli karar yazılması doğru değildir ...” gerekçesiyle bozulmuş, mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda haksız kullanımın keşfen belirlendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; davacı ...'nin 1991/586 E sayılı dosyada dava konusu ... ... parsel sayılı taşınmazlarda ½ miras hakkı bulunduğundan bahisle yolsuz tescil hukuksal nedenine dayalı olarak iptal ve tecsil davası açtığı, yargılama sonunda davanın kabülüne anılan taşınmazların ½ payının davacı ... adına tesciline karar verilerek kararın derecattan geçerek 14.04.2011 tarihinde kesinleştiği ve davacı ...'nin dava konusu ... ... sayılı parsellerde davalıların mirasbırakanı ... ... ile birlikte 1/2'şer hisse ile paydaş olduğu, keşifte dinlenilen davacı tanıklarının dava konusu taşınmazdan davalıların yararlandıklarını, ... sayılı parseldeki ağılın da kiraya verildiğini ve davacının kullanımın engellendiğini belirtmesine karşılık davalı tanıklarının davacının dava konusu taşınmazları kulalnmasının engellenmediğini, taşınmazların ekilip biçilmediğini, ağaçlardaki meyvelerin toplanmadığını ve ... sayılı parseldeki ağılın da davalı ... ve eşi tarafından kullanıldığını belirttiği ve böylece tanık beyanları arasında çelişkinin bulunduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)