muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/917, Karar No: 2013/8964, Tarih: 16.05.2013

**4. Hukuk Dairesi         2013/917 E.  ,  2013/8964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... vdl. aleyhine 26/09/2005 gününde verilen dilekçe ile tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 21/06/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar ..., ..., ... vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kamu görevlisinin görevi sırasındaki ve görevi ile ilgili eylemi nedeniyle uğranılan manevi zararın ödetilmesi istemine ilişkindir. Mahkemece istemin bir bölümü kabul edilmiş; karar, davalılar ..., ..., ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, Sağlık Bakanlığı Teftiş Kurulu Başkanlığında baş müfettiş olduğunu, davalıların da kamu konutları tahsis komisyonu üyeleri olup lojman istemini haksız olarak geri çevirmiş bulunmalarından dolayı haklarında şikayetçi olduğunu, davalıların görevde yetkiyi kötüye kullanma suçundan mahkum edildiklerini iddia ederek uğradığı maddi ve manevi zararın ödetilmesi isteminde bulunmuştur.

Davalılar, haksız ve yersiz açılan davanın reddi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davalılar hakkındaki mahkumiyet kararlarının hukuk yargıcı yönünden de bağlayıcı olduğu gerekçesi ile istemin bir bölümünün ödetilmesine karar verilmiştir.

Kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken veya görevlerini yaparken kişilere zarar vermesi ilgili kamu kurumunun hizmet kusurunu oluşturur. Bu durumda sorumlu, kamu görevlisinin emrinde çalışmakta olduğu kamu kurumu olup dava o kurum aleyhine açılmalıdır. (T.C. Anayasası 40/III, 129/V, 657 Sy. K.13, HGK 2011/4-592 E., 2012/25 K.) Bu konuda yasal düzenlemeler emredici hükümler içermektedir. Diğer yandan Sorumluluk Hukukunun temel ilkeleri açısından bakıldığında da bu şekilde düzenlemenin mevzuatta yer almış olması zarar görenin zararının karşılanması yönünde önemli bir teminattır.

Somut olaya gelince, davalılar Sağlık Bakanlığı Müsteşarı, Müsteşar Yardımcısı, Genel Müdür Yardımcısı, İdari ve Mali İşler Dairesi Başkanı, Personel Daire Başkanı ve aynı zamanda Sağlık Bakanlığı İdari ve Mali İşler Daire Başkanlığında görevli konut tahsis komisyonu üyeleri olup, görevleri sırasında ve görevleri nedeni ile işledikleri eylemlerinden dolayı zarara uğranıldığı iddia edilerek dava açıldığına göre kamu görevlisi olan davalılar hakkında kast ve kusur aranmaksızın husumet nedeni ile davanın reddine karar verilmesi gerekecektir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilerek, davalılar hakkındaki istemin husumet nedeniyle reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

Mahkemece açıklanan yasal düzenleme gözetilerek, davalılar hakkındaki istemin husumet nedeniyle reddedilmesi gerekirken, işin esasının incelenmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre temyiz eden davalıların öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 16/05/2013 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Anayasa’nın 129/5. maddesi ile 657 sayılı Devlet Memurları Yasası’nın 13/1. maddesi gereğince memurlar ve diğer kamu görevlilerinin yetkilerini kullanırken kusurlu eylemleri nedeniyle oluşan zararlardan doğan tazminat davaları, kendilerine rücu edilmek kaydıyla ve yasada gösterilen biçim ve koşullara uygun olarak idare aleyhine açılabilir. İdare aleyhine böyle bir davanın açılabilmesi, hizmet kusurundan kaynaklanmış, idari işlem ve eylem niteliğini yitirmemiş davranışlar ile sınırlıdır. Kamu görevlisinin, özellikle haksız eylemlerde, Anayasa ve özel yasalardaki bu güvenceden yararlanma olanağı bulunmamaktadır.

Dava dilekçesinde belirtilen maddi olgulardan davalının salt kişisel kusuruna dayanıldığının anlaşılması karşısında öncelikle bu iddia doğrultusunda delillerin toplanıp değerlendirilerek sonuca varılması gerekir. Açıklanan nedenlerle çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 16/05/2013
Yargıtay — Esas No: 2021/3791, Karar No: 2022/5155, Tarih: 17.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/3791 E.  ,  2022/5155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Birden fazla kişi ile tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, yokluğunda verilen gerekçeli kararın sanık ... Şahin’in doğrudan MERNİS adresine tebliğe çıkarılıp Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre muhtara tebliğ edilmesi nedeniyle usule uygun tebligat yapılmadığından sanığın temyizi süresinde kabul edilerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen birden fazla kişiyle tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin, sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Ancak;

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesi'nin, 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla, iptal edilmiş olması nedeniyle, uygulanma olanağının ortadan kalkmış olduğunun gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz iddiaları yerinde görüldüğünden hükmün bu nedenle BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca bu aykırılık, yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktasının, tebliğnameye aykırı olarak, TCK'nın 53/1-b maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve Kanuna uygun olan, HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25774, Karar No: 2015/31226, Tarih: 10.12.2015

**12. Hukuk Dairesi         2015/25774 E.  ,  2015/31226 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi ve borçlu ... tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-)Borçlunun temyiz temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Karar temyiz edene 16/06/2015 tarihinde tefhim edildiği halde temyiz dilekçesi belirli süre geçirildikten sonra, 21/08/2015 tarihinde verilip kaydettirilmiştir. Süre aşımı bakımından temyiz dilekçesinin (REDDİNE),

2-)Şikayet üçüncü kişinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Şikayetçi üçüncü kişi vekilinin, icra mahkemesine başvurusunda, haciz alacaklısı olduğunu, satış ilanının ve kıymet takdir raporunun kendisine tebliğ edilmediğini, satış bedelinin rüçhanlı alacakları ve satış giderlerinin karşılamadığını, kıymet takdirinde binanın değerini artırıcı nitelikte olan hususların dikkate alınmadığını, aynı şartname ve satış ilanı ile birden çok bağımsız taşınmazın satılamayacağını, mükellefiyetler listesinin kendisine tebliğ edilmediğini, belirterek ihalenin feshini istediği, mahkemece şikayetçi üçünçü kişinin .. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2014/23 Esas sayılı dosyasında davalı borçlu ...'ten alacaklı olmadığının tespitine karar verildiği gekçesiyle şikayetin reddine karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 134/2 maddesinde; "İhalenin feshini, Borçlar Kanununun 226 ncı maddesinde yazılı sebepler de dahil olmak üzere yalnız satış isteyen alacaklı, borçlu, tapu sicilindeki ilgililer ve pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler yurt içinde bir adres göstermek koşuluyla icra mahkemesinden şikayet yolu ile ihale tarihinden itibaren yedi gün içinde isteyebilirler. İlgililerin ihale yapıldığı ana kadar cereyan eden muamelelerdeki yolsuzluklara en geç ihale günü ıttıla peyda ettiği kabul edilir. İhalenin feshi talebi üzerine icra mahkemesi talep tarihinden itibaren yirmi gün içinde duruşma yapar ve taraflar gelmeseler bile icap eden kararı verir. Talebin reddine karar verilmesi halinde icra mahkemesi davacıyı feshi istenilen ihale bedelinin yüzde onu oranında para cezasına mahküm eder.) Ancak işin esasına girilmemesi nedeniyle talebin reddi hâlinde para cezasına hükmolunamaz" hükmüne yer verilmiştir. Buna göre, satış isteyen alacaklı, borçlu, tapu sicilindeki ilgililer ve pey sürmek suretiyle ihaleye iştirak edenler ihalenin feshi talebinde bulunabileceklerdir.

Somut olayda, birlikte satışa çıkartılan 3141 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerine şikayetçi üçüncü kişi İstanbul ... İcra müdürlüğünün 2014/267 Esas sayılı dosyasından haciz koydurmuş olup, tapu kaydındaki haciz devam ettiği sürece ilgili sıfatı devam eder. Şikayetçi üçünçü kişinin ... Asliye Ticaret Mahkemesinin 2014/23 Esas sayılı dosyasında alınan bilirkişi raporunda davalı borçlu ...'ten alacaklı olmadığının tespit edilmiş olması tapudaki haciz alacaklısı sıfatını ortadan kaldırmaz.

O halde; mahkemece, şikayetçi üçüncü kişinin fesih sebepleri incelenerek oluşacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsizdir.

Diğer taraftan; şikayetin reddine karar verilmesi halinde İİK'nun 134/2. maddesinin son cümlesi uyarınca şikayetçi aleyhine para cezası verilmesi gerekirken %10 tazminata karar verilmeside doğru görülmemiştir.

SONUÇ : Şikayetçi üçüncü kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13114, Karar No: 2016/4305, Tarih: 28.03.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/13114 E.  ,  2016/4305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, eksik aylık aldığı iddiası ile fark aylıkların ve aylıkların geç ödenmesi nedeniyle işleyen faiz alacağının tahsilini istemiş iken, ıslah dilekçesi ile bilirkişi tarafından belirlenen tutar olan 47.227,46 TL’nin davalı Kurumdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, ...... Hukuk Dairesinin 13.06.2013 günlü ve ....../...... E., ....../...... K. sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılan ve davacının talebine göre tespit hükmü verilen Bolu İş Mahkemesinin ....../..... Esas ...../...... Karar sayılı ilamından sonra davalı kuruma 03.07.2013 tarihli tahsis talebinde bulunurken herhangi bir ihtirazı kayıt sunmamış, fakat davalı Kurumca aylığın bağlanmasından sonra PTT aracılığıyla toptan ödeme yapıldığı esnada dava dilekçesine ekli belge ile ihtirazı kayıt sunduğu iddiası ile geç ödeme nedeniyle işleyen faiz alacağının tahsilini istemiş ve mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş ise de verilen kararın eksik incelemeye dayalı olduğu anlaşılmaktadır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 01.03.2006 tarihli ve ...../.....–..... Esas, ...../ Karar sayılı ilamında ayrıntıları açıklandığı üzere; bir borç ilişkisi, asıl hakla birlikte bazı fer’i hakları da içerir. Borç ilişkisinin içerdiği asıl hak, alacak hakkı; fer’i haklar ise, cezai şart, faiz, kefalet, rehin, hapis hakkı gibi haklardır.

Borcu sona erdiren en önemli neden, tarafların kendilerine yüklenen edimleri ifa etmeleridir. Genel olarak ifa, borçlanılmış edimin yerine getirilmesi suretiyle alacaklının tatmin edilerek borcun sona erdirilmesidir. Kural, asıl borç sona erdiğinde, bu borca bağlı fer’i borçların da sona ereceğidir. Bu sonuç, ek bir işleme gerek olmaksızın kendiliğinden gerçekleşir.

Ancak evvelce işleyen faizleri talep hakkının saklı tutulması (ihtirazi kayıt) veya saklı tutulduğunun hal ve koşullardan çıkartılması kaydıyla, ödenmemiş faizlerin istenebilme hakkı ortadan kalkmamakta, asıl borç ifa veya sair bir suretle son bulmuş olsa bile, borcun fer’isi olan faiz varlığını sürdürmekte ve alacaklı bunları talep edebilme hakkını yitirmemektedir.

Ancak evvelce işleyen faizleri talep hakkının saklı tutulması (ihtirazi kayıt) veya saklı tutulduğunun hal ve koşullardan çıkartılması kaydıyla, ödenmemiş faizlerin istenebilme hakkı ortadan kalkmamakta, asıl borç ifa veya sair bir suretle son bulmuş olsa bile, borcun fer’isi olan faiz varlığını sürdürmekte ve alacaklı bunları talep edebilme hakkını yitirmemektedir.

Eldeki davada ise, Mahkemece, davanın açılış tarihinin 30.09.2013 olduğu da dikkate alınarak, dava dilekçesine eklenen belge yerine, davacıya anaparanın 24.09.2013 tarihinde yapılmış olduğu belirtilen toplu ödemeye ilişkin dekontun aslının veya okunaklı bir suretinin ilgili PTT şubesinden getirtilerek davacının ödeme tarihinden önce davalı Kuruma yaptığı başvuru veya ilk dava sırasında dava açarken veyahut da en geç ödeme esnasında, faiz hakkının saklı tutulup tutulmadığı hususunun araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi, diğer taraftan, Mahkemece davacının hak ettiği aylık tutarlarının sadece bir bölümünün yerine (01.10.2008-23.09.2013), tamamının (01.07.2000-23.09.2013 arasındaki) davalı Kurumdan sorularak itiraz halinde aylık hesabı yapılması gerektiği hususu dikkate alınarak ve Mahkemece, davacının 28.06.2000 tarihli ilk tahsis talebine göre Kuruma tanınan 506 sayılı Yasa'nın 116. maddesinde yazılı üç aylık işlem süresi de değerlendirilmek suretiyle faiz alacağının belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.03.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29366, Karar No: 2014/14706, Tarih: 16.06.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29366 E.  ,  2014/14706 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/13158

Mahkemesi : Antalya 10. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 14.11.2012

Numarası : 2012/527-2012/931

Suç : Özel Hayatın Gizliliğini İhlal

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin sübuta, alt sınırdan uzaklaşılmasına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- 5237 sayılı TCK'nın 136/1. maddesinde düzenlenen “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” suçunun oluşabilmesi için, belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi gerekmekte olup, suçun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (TC kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hali, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, sağlık bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerektiği; ancak, herkes tarafından bilinen veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olan kişisel bilgilerin, yasal anlamda “kişisel veri” kapsamında değerlendirilemeyeceği, aksinin kabulü

halinde; maddenin uygulama alanı amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi olumsuz sonuçlar doğacağı, bu nedenle, bir kişisel bilginin, yasal anlamda “kişisel veri” kabul edilip edilmeyeceğine karar verilirken, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da ayrıca tespit edilmesi gerektiği;

halinde; maddenin uygulama alanı amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi olumsuz sonuçlar doğacağı, bu nedenle, bir kişisel bilginin, yasal anlamda “kişisel veri” kabul edilip edilmeyeceğine karar verilirken, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da ayrıca tespit edilmesi gerektiği;

Dosya kapsamına göre; sanığın, nişanlısı Tevfik'in eski kız arkadaşı olan müştekinin, internetteki facebook hesabında bulunan fotoğraflarını kullanarak, adı ve soyadı, doğum tarihi, fiziksel özellikleri, eğitim durumu, mesleği, işyeri bilgileri, memleketi ve telefon numarası gibi kişisel bilgileri ile internette cinsel içerikli arkadaşlık sitelerinde kadın üye profili oluşturmak suretiyle müştekiye ait görsel ve kişisel bilgileri hukuka aykırı olarak yaydığı, sanığın bu şekilde sabit olan eyleminin, TCK'nın 136/1. maddesinde tanımlanan verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturacağı anlaşılmakla, sanığın bu suçtan sorumlu tutularak mahkumiyetine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden suçun nitelendirilmesinde hataya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule ve bozma nedenine göre de;

2- Hükümden önce 02.07.2012 tarihinde kabul edilip, 28344 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak ve 05.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Ve Basın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava Ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanunun Geçici 1. maddesi ile, "31/12/2011 tarihine kadar, basın ve yayın yoluyla ya da sair düşünce ve kanaat açıklama yöntemleriyle işlenmiş olup; temel şekli itibarıyla adlî para cezasını ya da üst sınırı beş yıldan fazla olmayan hapis cezasını gerektiren suçlar bakımından "kovuşturmanın ertelenmesi" kurumunun düzenlenmesi karşısında, TCK'nın 7/2 maddesi de gözetilerek, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 16.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6199, Karar No: 2017/924, Tarih: 27.03.2017

**1. Ceza Dairesi         2015/6199 E.  ,  2017/924 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs- kasten yaralama

HÜKÜM : 1- Suça Sürüklenen Çocuk ... hakkında:

a- Katılan ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan; TCK'nun 81/1, 35/2 , 31/3 , 62/1. maddeleri uyarınca, suça sürüklenen çocuğun 6 yıl 8 ay hapis cezası,

b- Mağdur ...'i kasten yaralama suçundan TCK'nun 86/1, 86/3-e , 87/1-c-son, 31/3, 62/1. maddeleri uyarınca; 2 yıl 9 ay 10 gün hapis cezası,

2- Sanık ... hakkında: TCK'nun 81/1, 35/2, 62/1. maddeleri uyarınca; 10 yıl hapis cezası.

3- Sanık ... hakkında: Katılan mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan TCK'nun 81/1, 35/2, 62/1 maddeleri uyarınca; 10 yıl hapis cezası,

4- Sanık ... hakkında: Kasten yaralama suçlarından TCK'nun 25/1 ve CMK'nun 223/3 maddeleri uyarınca, ceza verilmesine yer olmadığına.

5- Sanıklar ..., Sanık ..., Sanık ... haklarında: TCK'nun 25/1 ve CMK'nun 223/3. maddeleri gereğince ceza verilmesine yer olmadığına.

1-)Şikayetçi ...'in, sanıklar ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçundan açılan kamu davasına, suçtan doğrudan zarar görmediğinden katılma, sanıklar ve suça sürüklenen çocuk hakkında bu suçtan kurulan hükümleri temyize yetkisi bulunmadığından, şikayetçinin ...'in kasten öldürülmeye teşebbüs edilmesi suçundan kurulan hükümlere yönelen temyiz isteminin reddine karar verilmiştir.

2-)Mağdur ...'in, soruşturma aşamasında suça sürüklenen çocuk ...'den şikayetçi olduğu, kovuşturma aşamasında şikayetçi olup olmadığı husususun kendisinden sorulmadığı, karar tarihinden önce mağdurun 21/07/2010 tarihinde vefat ettiği ve eşi olan ...'in davaya katılma istemini içeren 24/01/2013 hakim havale tarihli dilekçeyi mahkeme dosyasına sunduğu, ancak davaya katılma konusunda bir karar verilmediği, ...'in ve mağdurun yasal mirasçılarından olan kızı ...'ın, mağdur ...'un kasten yaralanması suçundan suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükme karşı temyiz isteminde bulundukları anlaşılmakla; Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.10.2010 tarih ve 2010/149-205 sayılı kararında belirtildiği üzere, ilk derece mahkemesinde ileri sürülüp karara bağlanmayan katılma isteklerinin, temyiz incelemesi sırasında karara bağlanması mümkün olduğundan, 5271 sayılı CMK'nun 237. maddesi uyarınca suçtan zarar gören mağdurun eşi ... ve kızı ...'in, suça sürüklenen çocuk ... hakkında mağdur ...'i silahla kasten yaralama suçundan açılan kamu davasına katılan olarak kabulüne karar verilerek yapılan incelemede;