muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6538, Karar No: 2023/11867, Tarih: 28.11.2023

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı idare vekili istinaf dilekçesinde özetle; kamulaştırmadan arta kalan kısımda %50 gibi fahiş bir oranda değer azalışı olacağına dair değerlendirmenin hatalı olduğunu, taşınmazın değerinin hatalı hesaplandığını, %4 olarak uygulanan kapitalizasyon faiz oranının hatalı olduğunu, objektif değer artışı uygulamasının yerinde olmadığını, net gelir metoduna göre hesaplama yapılırken masrafın, brüt gelirin 1/3'ü oranında alınmış olmasının doğru olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; objektif değer artışı oranının hakkaniyete aykırı olarak belirlenmesi nedeniyle kamulaştırma bedelinin düşük hesaplandığını, kamulaştırmadan arta kalan kısım için %50 oranında uygulanan değer azalışının doğru olmadığını, arta kalan kısımın daha fazla değer kaybettiğini, hükme esas alınan bilirkişi raporuna karşı itirazları karşılanmadan karar verildiğini, eksik araştırma ile hüküm tesis edildiğini, acele el koyma dosyasında alınan rapor ile hükme esas alınan rapor arasındaki çelişki giderilmeden karar verilemeyeceğini, hesaplama yapılırken üzüm veriminin düşük alındığını, yargılamanın geldiği aşama gözetildiğinde tespit edilen kamulaştırma bedelinin enflasyon karşısında değer kaybettiğini, yüksek enflasyon karşısında %9 faizin değer kaybını önlemeye yetmediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kamulaştırmaya konu taşınmazın kapama üzüm bağı niteliğinde olduğu, sulu tarım arazisi niteliğindeki davaya konu taşınmaza % 4 oranında kapitalizasyon faiz oranı uygulanması ve konumu, yüzölçümü, bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri, gelişmişlik durumu dikkate alınarak, tespit edilen metrekare birim fiyatına objektif değer artış oranı ilave edilmesi gerektiğinin düşünülmesi, kullanım amacı, yüz ölçümü ve geometrik şekli dikkate alınarak kamulaştırmadan arta kalan kısım için değer azalışı olacağının değerlendirilmesi suretiyle hesap yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınmasının yerinde olduğu, fakat hesaplama yapılırken münavebeye esas alınan ürünlerin üretim masraflarının ekonomik tarım yapmaya engel olacak şekilde yüksek alınması doğru olmadığı gibi brüt gelirin 1/3'ü oranından da az olmaması gerektiği, bununla birlikte münavebeye esas alınan üzüm ürünü için İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünün maliyet cetvelinde belirlenen üretim masrafının ekonomik tarım yapılmasını engeller seviyede olmadığı, bu durumda aynen alınması gerektiği, 2019 yılı ... İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünün maliyet cetveli esas alınarak yeniden hesaplama yapıldığında, toplam kamulaştırma bedelinin 418.322,87 TL olarak tespit edildiği, bu durumda fazladan depo edilen 40.044,43 TL bedelin davacı idareye iade edilmesi gerektiği gerekçesiyle, davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine, davacı idare vekilinin istinaf başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

1. Davacı idare vekili temyiz dilekçesinde özetle; taşınmazın net gelirine göre hesaplama yapılırken verim miktarının yüksek, üretim masraflarının ise düşük alındığını, %50 oranında uygulanan objektif değer artışının yüksek olduğunu, uygulanan kapitalizasyon faiz oranının hatalı olduğunu, kamulaştırma dışı kalan alanın değer kaybına uğradığından söz edilemeyeceğini, davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemiş olmasının hukuka aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili temyiz dilekçelerinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş; ayrıca üretim giderlerinin resmi verilere aykırı olacak şekilde farazi olarak artırılmış olmasının doğru olmadığını, istinaf incelemesi yönünden davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemiş olmasının usul ve kanuna aykırı olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 2942 sayılı Kanun'un 10 uncu maddesinin sekizinci fıkrası ile 11 inci ve 12 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Kapama üzüm bağı niteliğindeki dava konusu taşınmaza 2942 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınarak değer biçilmesi yerindedir.

3. Dava konusu taşınmazın hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özelliklerine ve dosya kapsamına göre uygulanan kapitalizasyon faiz oranı ve objektif değer artış oranı uygun görülmüş; kamulaştırmadan arta kalan kısmın yüzölçümü, geometrik şekli ve kullanım durumu dikkate alındığında uygulanan değer azalışı oranının uygun olduğu sonucuna varılmıştır.

4. ... İlçe Tarım ve Orman Müdürlüğünün değerlendirme tarihindeki veri cetveli esas alınarak verim ve masraflar yönünden yapılan hesaplama hukuka uygun görülmüştür.

5. 01.08.2023 tarihli ve 32266 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 05.04.2023 tarihli ve 2022/83 Esas, 2023/69 Karar sayılı kararı ile 04.11.1983 tarihli ve 2942 sayılı Kanun’un 24.04.2001 tarihli ve 4650 sayılı Kanun’un 5 inci maddesiyle değiştirilen 10 uncu maddesine 11.04.2013 tarihli 6459 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesiyle eklenen dokuzuncu fıkrası iptal edilmiştir. Dava 01.08.2023 tarihinden önce açılmıştır. Anayasa’nın 153 üncü maddesinin beşinci fıkrasında yer alan; “İptal kararları geriye yürümez.” hükmü ve Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kurulunun; “Her davada açıldığı tarihte tespit edilen vaziyet hükme ittihaz olunması iktiza eylemesine…” gerekçesini içeren 28.11.1956 tarihli ve 15/15 sayılı kararı ile; “Her dava açıldığı tarihteki fiili ve hukukî duruma göre karara bağlanır.” genel hukukî prensibini hâvi Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 10.05.2017 tarihli ve 2017/3-990 Esas, 2017/954 Karar sayılı kararları nazara alındığında fark kamulaştırma bedeline 2942 sayılı Kanun’un 10 uncu maddesinin dokuzuncu fıkrası gereğince davanın açıldığı tarihten 4 ay sonrasından başlamak üzere yasal faiz uygulanması yerindedir.

6. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ile 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı kararı göz önüne alınarak davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yerindedir.

6. Avrupa İnsan Hakları Mahkemesinin 12055/17 numaralı başvuru sonucu verilen 23.10.2018 tarihli kararı ile 01.06.2019 tarihli ve 30791 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 2016/9364 başvuru numaralı kararı göz önüne alınarak davacı idare lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi yerindedir.

7. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukukî ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Taraf vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Taraflardan peşin alınan temyiz harçlarının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

28.11.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 21.01.2004 tarihli ve 2004/10-44 Esas, 2004/19 Karar sayılı kararı ve müstakar kararlarında Anayasa Mahkemesinin iptal kararlarının derdest davalara uygulanacağına dair bizim de iştirak ettiğimiz kabulü nazara alınarak; davalı tarafın açıkça, “Yasal Faiz”in dışında bir “Faiz”in uygulanmasına ilişkin Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 26/1 inci maddesinde düzenlenen “Taleple bağlılık ilkesi” kapsamında değerlendirilebilecek bir temyiz talebi de bulunmadığından, sonucu itibarıyla katıldığım, Dairemiz Sayın çoğunluğu tarafından verilen kararın, “Değerlendirme” bölümünün 5 No’lu bendinde yazılı olan gerekçesine açıkladığım nedenlerle katılmıyorum. 28.11.2023
Yargıtay — Esas No: 2006/11430, Karar No: 2010/4063, Tarih: 12.04.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/11430 E.  ,  2010/4063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın yakınana ait oto teybini ve kızağını çaldıktan sonra, yakınan ve tanık ... tarafından görülüp takip edildiği, sanığın koşarak izini Bayram aralığı sokağında kaybettiği ve emniyet görevlilerince evinde yakalanması biçimindeki oluşta, kesintisiz takip olmadığı, bu nedenle eylemin tamamlandığı gözetilmeden, TCK’un 35/2 maddesi gereğince yazılı şekilde kalkışma aşamasında kaldığı kabul edilerek uygulama yapılması,

Suçun geceleyin 03.00 sıralarında işlenmesi sebebiyle TCY.nın 143. maddesiyle artırım yapılmaması, 5237 sayılı TCY’nın 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/2. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eylemlerinin 142/2-d. maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında yakınma bulunduğu için aynı Yasanın 151/1. mala zarar vermek suçunu da oluşturduğunun gözetilmemesi ve 5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının; 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlanmak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

5237 sayılı TCY.nın 53. maddesi uygulanmamış ise de, mahkumiyetin sonucu olarak infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 7/3. maddesi dikkate alınmadan 58. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK.nun 7/3. maddesi dikkate alınmadan 58. maddesi ile yazılı şekilde uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘58/6 maddesinin uygulanmasına’’ ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiriler dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/954, Karar No: 2019/3485, Tarih: 01.07.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/954 E.  ,  2019/3485 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet hükmüne yönelik istinaf isteminin reddi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

24/12/2017 tarih, 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi uyarınca sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin reddiyle, takdiren incelemenin dosya üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.

İlk derece mahkemesince ortaya konulan kabulve gerekçe, olayda kullanılan parke taşının niteliği ve elverişliliği, yakın mesafeden hedef alınan vücut nahiyesi, ortaya çıkan çökme kırıkları ve beyin kanaması şeklindeki harabiyet birlikte değerlendirildiğinde; sanığın kasten öldürme suçundan cezalandırılmasında isabetsizlik görülmemiş, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Katılan vekilinin hükme yönelik temyizi bulunmadığı, olayda işlem yapılmayan faillerin bulunduğundan yakındığı anlaşılmakla, inceleme sanık müdafiinin temyizi ile sınırlı olarak yapılmıştır.

Sanık ... hakkında; maktul ...'a yönelik olarak ilk derece mahkemesince verilen kasten öldürme suçundan mahkumiyetine dair kararla ilgili, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi tarafından verilen düzeltilerek esastan red kararının, yapılan yargılamaya, dosya kapsamına, usul ve yasaya uygun olduğu, suçun sübutuna, vasfına ilişkin belirlemeler ile uygulanan kanun maddelerinde isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin, suç vasfına, haksız tahrike, takdiri indirime, eksik incelemeye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, temyiz başvurusunun tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak ESASTAN REDDİNE, kararın niteliği, ceza miktarı ve tutukluluk süresi nazara alıarak, sanık müdafiinin tahliye talebinin REDDİNE, dosyanın Kocaeli 1. Ağır Ceza Mahkemesine, karar örneğinin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 01/07/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2600, Karar No: 2011/6584, Tarih: 02.11.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/2600 E.  ,  2011/6584 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/12182

...'yı kasten öldürmeye teşebbüsten ve izinsiz silah taşımaktan sanık ..., suçluyu kayırmaktan sanık ...'ın yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine, Bülent'in öldürmeye teşebbüsten beraatine ilişkin (KADIKÖY) İkinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 30/04/2010 gün ve 212/133 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi C.Savcısı ile sanıklar müdafii taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle; incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın, 6136 sayılı Kanuna aykırılık ve mağdur ...'e yönelen suçlarının sübutu kabul oluşa ve 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçunda soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliğini tayin, tüm suçlar bakımından takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

1- Sanık hakkında 6136 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

2- A) Sanık ...'ın, mağdur ...'e yönelen suçu yönünden;

Sanık ...'ın, mağdurun konutuna girmek istemesi sonucu yaşanan tartışma sırasında, yanında bulundurduğu tabancayla bacaklarını hedef almak suretiyle iki el ateş edip, mağduru sol uyluk ve sağ baldır bölgesinden, yaşamını tehlikeye sokmayacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve hayat fonksiyonlarında ağır (5).derece etki meydana getirecek şekilde yaraladığı olayda;

Mağdurla sanık arasında öldürmeyi gerektirecek husumet bulunmaması, sanığın yakın mesafeden engel durum da bulunmadığı halde, mağdurun yaşamsal bölgelerine hedef alıp, öldürmeye elverişli silahla öldürücü nitelikte yaralama imkanının bulunmasına karşın,mağdurun bacak bölgesini hedef alması, bu durumun mağdurun 20.04.2007 günü olayın hemen sonrasında hastanede kolluk tarafından alınan ifadesiyle de ortaya konması dikkate alındığında, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının yaralama olduğu anlaşıldığı halde, sanığın TCK'nun 86/1-3-e, 87/3, 62.maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, yazılı şekilde aynı kanunun 81, 35, 62.maddeleri uyarınca fazla ceza tayini;

B) Sanık ... hakkında Konut Dokunulmazlığını ihlal suçundan açılan kamu davasında hüküm kurulmaması;

C) Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüse azmettirme ve yardım suçlarından açılan kamu davalarında, sanığın eylemini bir bütün halinde değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir suçtan hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde azmettirme ve yardım suçunu ise suçluyu kayırma olarak kabulü ile eylemi bölmek suretiyle azmettirmeden beraatine, suçluyu kayırma suçundan mahkumiyetine dair hüküm kurulması,

C) Sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüse azmettirme ve yardım suçlarından açılan kamu davalarında, sanığın eylemini bir bütün halinde değerlendirilmesi ve sonucuna göre bir suçtan hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde azmettirme ve yardım suçunu ise suçluyu kayırma olarak kabulü ile eylemi bölmek suretiyle azmettirmeden beraatine, suçluyu kayırma suçundan mahkumiyetine dair hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş olup, C.Savcısı, sanık ... ve sanık ... müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık ...'ın konut dokunulmazlığını ihlal ve sanık ... hakkında kurulan hükümlerin öncelikle bu nedenlerle sair yönleri incelenmeksizin, sanık ... hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan kurulan hükmün de belirtilen nedenle kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 02/11/2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/30604, Karar No: 2024/2254, Tarih: 04.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2021/30604 E.  ,  2024/2254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/767 E., 2021/21 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, kaçak eşya ve nakil aracının müsaderesi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Düzeltilerek onama

Sanık hakkında Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının iade yazısı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteği, hakkında mahkûmiyet hükmü kurulabilmesi için kesin, inandırıcı ve her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, suçsuz olduğuna, beraatine karar verilmesi gerektiğine ve hükmün bozulmasına ilişkindir.

II. GEREKÇE

Olay tutanağı ve dosya kapsamına göre, suç tarihinde saat 04.00 sıralarında ... plakalı kamyonetin kasasında kaçak akaryakıt bulunduğuna dair alınan ihbar üzerine, kolluk görevlileri tarafından

İskenderun-Antakya karayolunda icra edilen yol kontrolünde durdurulan sanığın sevk ve idaresindeki ... plakalı araçta önleme araması kararına istinaden yapılan aramada, aracın kasasında bulunan plastik variller içerisinde toplam 11.000 litre gümrük kaçağı akaryakıt ele geçirildiği anlaşılmıştır.

Dosya kapsamında bulunan ulusal marker tespit tutanağına göre, suça konu akaryakıtın cinsinin motorin, ulusal marker kontrol sonucunun ise geçersiz olduğu tespit edilmiştir.

Suça konu akaryakıt için alınan Karadeniz Teknik Üniversitesi raporunda, ele geçen motorin numunesinin ulusal marker seviyesinin geçersiz ve kaçak ürün niteliğinde olduğu, teknik düzenlemelere uygun akaryakıt olmadığı bildirilmiştir.

Sanık hakkında 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

Sanık, suça konu akaryakıtı kendisinin almadığını beyan etmiştir.

Tüm dosya kapsamına göre, sanığın sevk ve idaresindeki araçta ticari mahiyette toplam 11.000 litre gümrük kaçağı akaryakıtın ele geçirilmesi karşısında, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit kabul edilip hakkında mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımın doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık hakkında kurulan hükümde hukuka aykırılık bulunmamış ve sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanığın temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA, 04.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/1959, Karar No: 2011/14328, Tarih: 01.12.2011

**8. Ceza Dairesi         2010/1959 E.  ,  2011/14328 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyada bulunan adli sicil kaydına göre sanığın kasıtlı suçtan silinme koşulları gerçekleşmeyen sabıkasının bulunması nedeniyle tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 01.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.