muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/3097, Karar No: 2022/502, Tarih: 02.02.2022

İşbu karara karşı asıl davalı ... vekili süresinde temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşmiş olan cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün bulunmamasına göre asıl davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Dava konusu bağımsız bölümün davalı arsa maliki adına olan tapusunun iptali ile davacı adına tesciline yönelik ilk derece mahkemesi kararı isabetli ise de bilirkişi raporuna göre inşaatın %90 oranında tamamlandığı ve Dairemizin yerleşik uygulaması gereği katlanabilir seviyede olduğu, asıl ve birleşen davalılar arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesinde anahtar teslim şartı ile son bağımsız bölümün yapı kullanma izin belgesi alınıp SGK’dan ilişiksizdir belgesi alınması ile devredileceğinin kararlaştırıldığı, dava konusu bağımsız bölümün teminat dairesi olduğu görülmekle, asıl davalı arsa maliki dava tarihi itibariyle dava konusu taşınmazı davacıya vermemekte haklı olduğundan davalı arsa maliki davanın açılmasına sebebiyet vermemiş olup, bu nedenle yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağından yerel mahkemece davalı arsa maliki aleyhine vekalet ücretine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Kararın bu nedenle bozulması gerekir ise de; yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılması gerektirmediğinden 6100 sayılı HMK'nın geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 438/VII. maddesi uyarınca yerel mahkeme kararına bu gerekçenin de eklenerek hükmün bu hali ile düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle asıl davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca asıl davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile yerel mahkeme kararının hüküm fıkrasının 5. bendindeki “davalıdan” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “davalı şirketten” ibaresinin yazılmasına, yerel mahkeme kararının değiştirilmiş bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde asıl davada davalı ...'e iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 02.02.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13967, Karar No: 2012/1979, Tarih: 21.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/13967 E.  ,  2012/1979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

HÜKÜM : Beraat

Suçtan doğrudan zarar görmeyen, hazine vekilinin davaya katılma hakkı ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığı cihetle; vaki temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 21/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4672, Karar No: 2018/12229, Tarih: 31.10.2018

**2. Hukuk Dairesi         2017/4672 E.  ,  2018/12229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma-Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen tazminatlar, nafakalar ve ziynet alacağı yönünden; davalı-karşı davacı kadın tarafından ise kusur belirlemesi, tazminatların ve nafakaların miktarı ile ziynet alacağının reddedilen kısmı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mahkemece davacı- karşı davalı erkeğe yüklenen “Başka bayanlar ile tatile gittiği” ve davalı-karşı davacı kadına yüklenen "Eşine şiddet uyguladığı” vakıalarından sonra evliliğin devam ettiği, bu eylemlerin taraflarca affedildiği veya en azından hoşgörülmüş sayıldığı, bu nedenle bu eylemlerin taraflara kusur olarak yüklenemeyeceği, mahkemece taraflara yüklenen ve gerçekleşen diğer kusurlu davranışlara göre boşanmaya sebep olan olaylarda erkeğin yine de ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre, davalı-karşı davacı kadının tüm, davacı-karşı davalı erkeğin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Yoksulluk nafakası isteğinin kabul edilebilmesi için nafaka talep edenin boşanma yüzünden yoksulluğa düşeceğinin belirlenmesi gerekir ( TMK m. 175). Mahkemece aldırılan sosyal ve ekonomik durum araştırma tutanağında kadının çalışmadığı, gelirinin ve mal varlığının bulunmadığı belirtilmiş, ön inceleme duruşmasında ise davalı-karşı davacı kadın çalışmaya başladığını beyan etmiş olduğundan yeniden usulünce ekonomik ve sosyal durum araştırması yapılması, kadının çalışıp çalışmadığının belirlenmesi, çalıştığının anlaşılması halinde ise, geliri sorulmak suretiyle düzenli ve sürekli olup olmadığı, kendisini yoksulluktan kurtaracak düzeyde bulunup bulunmadığı araştırılarak, gerçekleşecek sonuca göre, davalı- karşı davacı kadının yoksulluk nafakası talebi hakkında karar verilmesi gerekirken, bu konuda eksik incelemeyle yazılı şekilde yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

3-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davalı-karşı davacı kadın yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK m. 174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda l. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, aşağıda yazılı harcın ... yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna ve 154.30 TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatıran ...'e geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 31.10.2018 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/10410, Karar No: 2013/10303, Tarih: 24.04.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/10410 E.  ,  2013/10303 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Temizlik Rek. Med. Güv. Hay. Orman Ürünleri İnş. Taah. Gıda Eğt. Hiz. Tic. ve San. Ltd. Şti. vekili avukat ... ile ... Bakanlığı vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 16.10.2012 tarih ve 2011/581 2012/498 sayılı hükmün Dairenin 11.2.2013 tarih ve 3791-3090 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 220.00 (ikiyüzyirmi) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 24.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2845, Karar No: 2023/4191, Tarih: 27.09.2023

**7. Hukuk Dairesi         2022/2845 E.  ,  2023/4191 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/253 E., 2022/447 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/193 E., 2021/194 K.

Taraflar arasındaki yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; Ağdaşın Çayır mevkiinde bulunan taşınmazın tapu kayıtlarında tescil dışı bırakıldığını, dava konusu taşınmazı davacı köylerin ortak olarak kullandıklarını, taşınmazı davacı köyler adına tescilini talep ettiklerini, Kabalcı mevkiinde bulunan taşınmazın da tapu kaydında tescil dışı bırakıldığını, dava konusu bu taşınmazı Darıkol ve Kozağaç köylerinin ortak olarak kullandıklarını, ortak olarak kullanmaları nedeni ile tapu kaydının davacı köyler adına tescil edilmesini talep ettiklerini beyan etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Hazine vekili, dava dilekçesinin usulüne uygun düzenlenmediğini, taşınmazın sadece mevkiisinin belirtildiğini, mevkide birçok taşınmazın bulunduğunu, cevap verme hakkının kısıtlandığını, davanın, mesnetsiz ve yasal dayanaktan yoksun olduğunu beyan ederek, davanın reddini savunmuştur.

2. Dahili davalı Orman Genel Müdürlüğü 07.04.2019 tarihli celsede davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme gerekçesinde; davacılar her ne kadar dava ettiği kısmın tescil harici bırakıldığını iddia etmişler ise de; fen bilirkişisi raporunda anlatıldığı gibi dava konusu taşınmazın tescil harici bırakılmadığını, tapu kaydında da taşınmazın yayla niteliğinde olup kamu orta malı olarak Hazine adına kayıtlı olduğunu, kadastro tespit tutanağında da dava konusu yeri davacı köylerin yayla olarak kullandığının belirtilmesi karşısında tapu kaydının iptali ve adlarına tescili talebinin reddine karar verildiği belirtilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; Mera Kanunu madde 3/e de yaylağın “Çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yeri" olarak tanımlandığını, tanımda özellikle hayvan otlatılan yerin yaylak olarak vurgulandığını, bir yerin yaylak olarak tanımlanabilmesi için orasının hayvan otlatmaya elverişli olması gerektiğini, dosyada keşif yapıldığını ve bilirkişilerin dava konusu yer ile ilgili rapor düzenlediklerini, üç kişilik ziraat mühendisi bilirkişi kurulunun dava konusu yer ile ilgili yayla vasfında taşınmaz olarak değerlendirme yaptığını, dava dilekçesindeki iddialarının da dava konusu yerin yayla vasfında olduğunu, dava konusu taşınmazla ilgili dava dilekçesinde belirttikleri tescil harici tanımının müvekkili köyler lehine yayla vasfı ile tescil edilmediği veya yayla vasfında tescil edilip müvekkili köyler lehine kullanım hakkı verilmediğini, kadastro çalışması yapılırken hiç bir alanın boş bırakılmadığını, tüm alanın tescilinin yapıldığının bilindiğini, mahkemenin tescil harici bırakılmadığı gerekçesinin bu bağlamda yerinde olmadığını, yayla vasfı ile tescil talebinde bulunurken özel mülk olarak tescilini istemediklerini, yaylaların kamu malı olduğunun yasa ile düzenlendiğini, davanın 4 köy adına açıldığını, dava konusu taşınmazın kamu ortak malı olarak tescilinin talep edildiğini, halihazırda dava konusu taşınmazlardan İl İdare Kanununa göre sınırları içerisinde bulunduğu köyün istifade ettiğini, yayla vasfında kamu ortak malı olsa bile müvekkili köyler dava konusu taşınmazdan istifade edemediklerini, tüm köyler tarafından kullanılmasını istediklerini, mevcut hali ile tek köyün kullanımında olan yayla vasfındaki taşınmazın tüm köyler tarafından kullanılmasının yayla amacına daha uygun düştüğünü, müvekkili köylerin dava konusu taşınmazı satın aldıklarını, dinlenen mahalli bilirkişilerin bu iddialarını desteklediklerini, taşınmazın müvekkili köylere ait olduğunun tanık anlatımları ile kanıtlandığını, davanın reddi ile Hazine lehine takdir edilen ücreti vekaletin de yasal olmadığını, taşınmazların müvekkili köylere ait olduğu sabitken usulden davanın reddi yoluna giden mahkemenin en azından maktu vekalet ücretine karar vermesi gerektiğini belirterek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Sivas 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 10/03/2021 tarih ve 2016/193 Esas 2021/194 Karar sayılı kararına karşı davacılar vekilince yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Sivas 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 10/03/2021 tarih ve 2016/193 Esas 2021/194 Karar sayılı kararına karşı davacılar vekilince yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b-1. maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili istinaf talep dilekçesinde belirtilen aynı nedenlerle hükmü temyiz etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davaya konu yayla vasıflı taşınmazın tapu kaydının iptali ile davacı köy tüzel kişilikleri adına tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

4342 sayılı Mera Kanunu ve Kadastro Kanunu hükümleri

3. Değerlendirme

1.Davacı vekili yargılama aşamasında verdiği dilekçe ile davayı 108 ada 26 parsel sayılı taşınmaz yönünden davaya devam ettiğini bildirerek bu parsel için harcı tamamlamıştır. 108 ada 26 parsel 07.06.2007 tarihinde kadastro tespitinde yayla olarak sınırlandırıldığı ve kullanım hakkının İsmail'e, Söbüler, Kozağaç, Derikol ve Alazlı köylerine ait olduğu belirtilmiştir.

Kadastro Kanununun 16. maddesi gereği yayla vasıflı taşınmazlar kadstro tespitinde sınırlandırılarak parsel numarası verilir ve özel siciline yazılır. Bu sınırlandırma tescil mahiyetinde olmadığı gibi bu suretle belirlenen taşınmaz mallar, özel kanunlarında yazılı hükümler saklı kalmak kaydı ile özel mülkiyete konu teşkil etmezler. Nitekim dava konusu taşınmazda yayla olarak sınırlandırımış ve kullanım hakkı da davacı köylere bırakılmıştır.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/13423, Karar No: 2007/15890, Tarih: 06.12.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/13423 E.  ,  2007/15890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine ile müdahil ve tesbit malikleri Leman Yükseker, Nebahat Bakar, ... Atak vd. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ....,Köyü 837 parsel sayılı 425.250 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, meşelik niteliği ile 29 ... 267 tarih 26/5031 numaralı tapu kaydına istinaden ....., vd. adlarına hisseli olarak tesbit edilmiş, bu tesbite karşı Hazine, ... ...., ... Çimenlik ve ... ...'in itirazı üzerine Ankara Tapulama Mahkemesince 1965/46- 1970/1 sayılı kararı ile tüm itirazların reddine, taşınmazın tesbit gibi tesciline ilişkin verilen kararın Hazine ve gerçek kişilerin temyizi üzerine yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 22/03/1973 gün 1972/969-1932 sayılı kararı ile Tapulama Yasasının 29. maddesi gereğince itirazlar konusunda Tapulama komisyonunca bir karar verilmesi gerekirken işin esası hakkında karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu gerekçesi ile bozulduktan sonra Ankara Tapulama Mahkemesince 1976/1-16 sayılı kararı ile tutanağın Tapulama Müdürlüğüne gönderildiği, Ankara Tapulama komisyonunca 30/01/1978 tarih 11 numaralı kararı ile tüm itirazların reddine, 837 sayılı parselin tesbit gibi tesciline karar verildiği, komisyon kararının iptali için açılan dava sonucu Tapulama Mahkemesince 20/04/1983 tarih 1979/3-1983/17 sayılı kararı ile tüm itirazların reddine, 837 sayılı parselin orman sayılan yer olması nedeniyle tesbitin iptaline ve taşınmazın tesbit harici bırakılmasına karar verildiği, bu kararın davacı ve davalı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmesi sonucu Yargıtay 7 Hukuk Dairesinin 26/01/1987 tarih 1984/20761- 1987/534 sayılı kararı ile yapılan araştırmanın yetersiz olduğu, bu nedenle uzman orman mühendisi bilirkişi marifetiyle orman araştırması yapılması, dayanak tapu kaydının uygulanması, taşınmazın orman olduğunun belirlenmesi halinde Tapulama Yasasının 2. maddesine göre orman olarak tapulama dışı bırakılmasına karar verilmesi gerekçesi ile bozulduktan sonra mahkemece yapılan araştırma sonucu çekişmeli taşınmazın tamamının orman sayılan yerlerden olduğu kabul edilerek tüm itirazların reddine, tapulama tesbit tutanağının iptaline, 837 parselin orman olduğunun tesbitine karar verilmiş, hüküm davacı Hazine ile müdahil ve tesbit malikleri .....,.....,...., vd. tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ....., Köyünde tesbit tarihinden önce yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmamaktadır.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ....., Köyünde tesbit tarihinden önce yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmamaktadır.

1) Dosya kapsamına, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna ve ... 267 tarih 26/5031 sayılı tapu kaydı davalı parsele revizyon gösterilmişse de sözü edilen tapu kaydının tüm aramalara rağmen yerel Tapu İdaresi ve Tapu Genel Müdürlüğünde bulunamadığı, bu durumda böyle bir tapu kaydının olmadığının anlaşıldığı, 1953 tarihli memleket haritasında çekişmeli taşınmaz ve etrafının meşe ağaçları ile kaplı orman olduğu gibi amanejman planında da bozuk baltalık meşe ormanı olduğunun anlaşıldığı ve halen parsel üzerinde eylemli ve yaşlı meşe ağaçları bulunduğu, bu hali ile 6831 Sayılı Yasanın 1/1. maddesine göre orman sayılan yerlerden olduğu, taşınmazın hiçbir zaman hiç kimse tarafından da kullanılmadığı belirlenerek orman olduğunun tesbitine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından, tüm davacı ve davalı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının reddine ve aleyhlerine olan hükmün ONANMASI gerekmiştir.

2) Davacı Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; çekişmeli taşınmazın tamamının orman olduğunun belirlendiği ve Yargıtay 7. Hukuk Dairesinin 26/01/1987 gün 1984/20761-534 sayılı bozma kararından sonra 766 Sayılı Yasanın yürürlükten kaldırılarak bu yasanın yerine 10/10/1987 tarihinde yürürlüğe giren 3402 Sayılı Yasa dolu pafta sistemini getirerek ormanların da bu niteliği ile tescilini öngörmüş olduğundan, mahkemece parselin orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar vermek gerekirken "orman olduğunun tesbitine" biçiminde hüküm kurulmuş olması isabetsiz ve Hazinenin temyiz itirazları bu nedenle yerinde ise de bu maddi yanlışlık yargılamanın tekrarını gerektirmediğinden hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASI gerekmiştir.

SONUÇ: 1) Yukarıda 1. bendde açıklanan nedenlerle; davacı ve müdahil gerçek kişilerin temyiz itirazlarının REDDİ ile aleyhlerine olan hükmün ONANMASINA,

2) 2.bentte açıklanan nedenlerle Hazinenin temyiz itirazlarının kabulüyle 04/03/2005 tarihli kararın hüküm bölümünün 2. satırının sonundaki "olduğunun tesbitine" sözcüklerinin hükümden çıkartılarak bunun yerine "niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline" sözcüklerinin yazılarak düzeltilmesine ve H.Y.U.Y.'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün bu düzeltilmiş keşliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden gerçek kişilere ayrı ayrı yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 06/12/207 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30493, Karar No: 2014/5890, Tarih: 27.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30493 E.  ,  2014/5890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Gerçeğe aykırı beyanda bulunmak

HÜKÜM : Beraat

Şikayet dilekçesinde tazminat isteminde de bulunulduğu halde, bu konuda bir karar verilmemiş ise de, mahkemesince mahallinde bir karar verilmesi olanaklı görülmüştür.

Haciz ihbarnamesine vekilin itiraz etmesi, vekilin beyanından asilin cezai yönden sorumlu olmaması nedeniyle, sonucu itibariyle verilen beraat kararı doğru olduğundan şikayetçi vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 27.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4893, Karar No: 2016/4503, Tarih: 03.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/4893 E.  ,  2016/4503 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bocazak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Suça sürüklenen çocuk hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.