muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/3616, Karar No: 2011/4334, Tarih: 07.07.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/3616 E.  ,  2011/4334 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/39007

MAHKEMESİ : (IĞDIR) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 10.06.2010 gün ve 97/124

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

Y.. K..'u kasten öldürmekten sanıklar A.. Y.., A.. Y.. ile M.. Y..'ın bozma üzerine yapılan yargılanmaları sonunda: Hükümlülüklerine ilişkin (IĞDIR) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 10.06.2010 gün ve 97/124 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafii ile müdahil vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Sanık Mustafa müdafiinin süresinden sonra bulunduğu temyiz istemiyle, bozmadan önce haklarında verilen beraat hükümleri kesinleşen ve bu sebeple kendileriyle ilgili yeniden hüküm kurulmayan sanıklar Yusuf ve Ömer ve Ömer müdafiinin temyiz istemlerinin reddine karar verilmiştir.

2- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar Abdullah, Ali ve Mustafa'nın "kasten öldürme" suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, cezayı azaltıcı yaş küçüklüğü ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi, haksız tahrikin varlığı takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, bozmaya uyularak verilen hükümlerde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık Abdullah müdafiinin sübuta, sanık Ali müdafiinin bir sebebe dayanmayan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Dosya kapsamına göre, sanıklar Abdullah, Ali ve Mustafa'nın grubuyla, maktulün de içinde yer aldığı grubun, kimler tarafından nasıl başlatıldığı belirlenemeyen bir kavgaya tutuştukları, tarafların karşılıklı olarak sopa kullandıkları bu kavga sırasında basit tıbbi müdahale ile giderilebilecek derecede yaralanan sanıkların, hep birlikte ellerindeki sopalarla maktulün baş bölgesine kuvvetlice vurdukları, maktulün kafa kubbe kemiği kırığı ve beyin kanaması sonucu öldüğü olayda,

Haksız tahrik nedeniyle 12 ila 18 yıl aralığında hapis cezası öngören

TCK.nun 29 maddesinin uygulanması sırasında, maktulden kaynaklanan haksız hareketlerin ulaştığı boyut dikkate alınarak, makul bir ceza yerine, yazılı şekilde daha vahim olaylarda uygulama olanağı bulunan 12 yıl hapis cezasına hükmetmek suretiyle eksik ceza tayini, Bozmayı gerektirmiş, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu sebeple yerinde görüldüğünden, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 07.07.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.

G/A
Yargıtay — Esas No: 2019/12688, Karar No: 2020/2643, Tarih: 24.02.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/12688 E.  ,  2020/2643 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I)Sanık ...’nün müştekiler ... ve ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanığın yakalandıktan sonra çantasında yapılan kontrolde hırsızlık konusu takıların bulunması karşısında; rızai iade olmadığından, sanık hakkında uygulama koşulları oluşmadığı halde, TCK’nun 168/1. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılmak suretiyle eksik ceza tayin edilmesi, aleyhe temyiz olmadığından ve Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II)Sanık ...’nün müşteki ...’ya yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Teşebbüs aşamasında kalan hırsızlık suçunda 5237 sayılı TCK'nun 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanığın, müştekiye ait iş yerinden yüzüğü aldıktan sonra iş yerinden çıkmadan diğer müşteki ... tarafından yakalanarak yüzüğün sanığın elinde bulması karşısında sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının gözetilmemesi suretiyle TCK’nun 35. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılmaması,

Ancak;

1-Teşebbüs aşamasında kalan hırsızlık suçunda 5237 sayılı TCK'nun 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-Sanığın, müştekiye ait iş yerinden yüzüğü aldıktan sonra iş yerinden çıkmadan diğer müşteki ... tarafından yakalanarak yüzüğün sanığın elinde bulması karşısında sanığın eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığının gözetilmemesi suretiyle TCK’nun 35. maddesi uyarınca cezadan indirim yapılmaması,

3-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müştekiye ait 45,00 TL değerindeki yüzüğün çalınması karşısında:sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 24.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2019/2280, Karar No: 2019/4364, Tarih: 09.05.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/2280 E.  ,  2019/4364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki asıl ve birleşen alacak davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacılar, asıl davada murisleri ... ile davalının 1989 yılında ortak olarak aldıkları taşınmaz üzerine bina ve balık havuzları inşa ederek, adi ortaklık şeklinde işlettiklerini, 1994 yılına kadar kazançlarını paylaştıklarını, 1994 yılında ise davalı tarafından murislerinin taşınmazdan uzaklaştırıldığını, bu tarihten itibaren kar payının da ödenmediğini, yaptırmış oldukları tespit gereğince ortaklık konusu tesislerin değerinin 131.700.000.000 TL, yılık gelirinin ise 56.920.000.000 TL olduğunun belirlendiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, tesislerin 1994 yılından itibaren murise düşen ½ kullanım bedeli olan 15.000,00 YTL tazminat ile kar payının, 1994 yılından itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsiline, 05/10/2009 tarihinde açılan birleşen davada ise; 1999-2003 ödenmeyen kar paylarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacıların murisinin alacak hakkı bulunmadığını savunarak, davanın gerek zamanaşımı, gerekse esastan reddini istemiştir.

Mahkemece; asıl dava hakkında 27/06/2006 tarihinde verilen kararlar davanın zamanaşımı nedeniyle reddine karar verilmiş, hükmün davacılar tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 2006/14658 esas 2007/2258 karar sayılı 20/02/2007 tarihli ilamıyla; “....zamanında ileri sürülmeyen zamanaşımı itirazının reddedilerek işin esasını inceleyip sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiği” gerekçesiyle bozulmuştur.

Söz konusu bozma ilamı uyarınca mahkemece; davacının murisi ... ’nin vefat tarihi 27.09.2002 itibariyle ortaklığın sona erdiği kabul edilerek, bilirkişi tarafından hesaplama raporu doğrultusunda davanın kabulü ile, 15.000,00 YTL nin dava

Söz konusu bozma ilamı uyarınca mahkemece; davacının murisi ... ’nin vefat tarihi 27.09.2002 itibariyle ortaklığın sona erdiği kabul edilerek, bilirkişi tarafından hesaplama raporu doğrultusunda davanın kabulü ile, 15.000,00 YTL nin dava

tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına karar verilmiş, verilen hüküm Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 2008/13139 esas 2009/6151 karar sayılı 05/05/2009 tarihli ilamıyla onanmış, davalı tarafın karar düzeltme istemi sonucunda Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 2009/13157 esas 2010/5007 karar sayılı 13/04/2010 tarihli ilamıyla; 1-sair karar düzeltme itirazlarının reddine, 2-Davacıların murisleri ... ile davalı arasında, “alabalık üretimi” konusunda adi ortaklık bulunduğu, tüm dosya kapsamından anlaşılmakta olup, mahkemenin kabulü de bu yöndedir. Hemen belirtmek gerekir ki, Borçlar Kanununun 535. maddesi gereğince, taraflar arasında başka bir kararlaştırma yoksa adi ortaklık ölüm ile sona erer. Somut olayda murisin ölümünden sonra adi ortaklığın taraflar arasında devam ettiği kanıtlanamadığından, davacıların murisi ... nin ölüm tarihi olan 27.9.2002 tarihi itibariyle adi ortaklık sona ermiştir. Davacılar, davadan önce yaptırmış oldukları tespitte, alabalık havuzlarının değerinin ve yıllık gelirinin tespit edildiğini belirterek, tesislerin 1994 yılından itibaren murislerine düşen ½ kullanım bedeli ile kar payının ödetilmesini talep ettiklerine göre, davacıların bu talebinin ortaklığın fesih ve tasfiyesini de kapsadığının kabulü gerekir. O halde mahkemece ortaklığın fesih ve tasfiyesine karar verilmesi, tasfiyenin de, ortaklığın sona erdiği, davacıların murisinin ölüm tarihi olan 27.9.2002 tarihi itibariyle ve mahkemece bizzat yaptırılması gereklidir. ... Mahkemece davacıların talebinin, ortaklığın tasfiyesini de içerdiği gözardı edilerek, tasfiye hesabı çıkarılıp, ortaklığın tasfiyesine karar verilmeden, murisin ölümünden sonra ortaklığın devam ettiği iddia ve ispat edilmediği halde, 1994 yılından 2003 yılına kadar, murisin ölüm tarihini de geçecek şekilde, tesislerin yılık net gelir hesabını yapan 28.2.2005 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması” davalının karar düzeltme talebinin kabulüne, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar verilmiştir.

İkinci bozma ilamının ardından mahkemece; bilirkişi raporları doğrultusunda asıl davanın kısmen kabulü ile davalı ile davacıların murisi arasındaki adi ortaklığın tasfiyesine, 1994-2001 yıllarına ilişkin olarak 9.668,30 TL alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 2002 -2003 yıllarına ilişkin alacak talebinin feragat nedeniyle reddine, fazlaya dair kar payı ve kullanım bedeli taleplerinin reddine, dava konusu ... parsel üzerindeki maddi varlıklar ( muhtesatlar) ve zemin ( arz değerine ilişkin taraflar arasında ... Sulh Hukuk Mahkemesinin ... Esas sayılı dosyasında ortaklığın giderilmesi davası açılmış olduğundan dava konusu taşınmaz üzerindeki maddi varlıklar ve taşınmazın arz değerine ilişkin talepler konusunda karar verilmesine yer olmadığına, birleşen davanın derdestlik dava şartı nedeniyle reddine karar verilmiş, hüküm süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dava adi ortaklığın fesih ve tasfiyesine ilişkin olup, adi ortaklığın taraflar arasında kurulduğu, mahkemece uyulan bozma ilamında açıkça belirtilmiştir.

Kural olarak bozma kararına uyulmakla orada belirtilen biçimde işlem yapılması yolunda lehine bozma yapılan taraf yararına kazanılmış hak, aynı doğrultuda işlem yapılması yolunda yerel mahkeme için zorunluluk doğar.

6098 sayılı Türk Borçlar Kanununun 620 ve devamı maddelerinde düzenlenen adi ortaklık hükümlerine göre; Tasfiye usulüne veya tasfiye sonucunda her bir ortağa dağıtılacak paya ilişkin olarak doğabilecek uyuşmazlıklar, ilgililerin istemi üzerine hâkim tarafından çözüme bağlanır.".

Bozma ilamında belirtildiği üzere, “taraflar tasfiye konusunda anlaşamadıkları takdirde, mahkeme tayin edeceği tasfiye memuru marifetiyle tespit edilen ortaklık mallarının mevcut olanlarının satılmasına şayet bu mallar mevcut değilse değerleri bilirkişi marifetiyle belirlenip, elde edilen gelirden veya malların belirlenen değerlerinden öncelikle ortaklığın borçları ödendikten sonra kalan kısmın taraflar arasında paylaştırılmasına karar verilmelidir.”

Bu kapsamda, bozma ilamına uyulmasına karşın, adi ortaklığın tasfiyesine ilişkin hükümlerin uygunlanmadığı, tasfiye aşamalarının ayrı ayrı belirlenmediği, ortaklık konusu taşınmazların akıbetinin ortaklığın giderilmesi davasına bırakıldığı, ortaklık borçlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmediği, tarafların hak ve yükümlülüklerinin tam olarak saptanmadığı ve bozma gereklerinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

Bu kapsamda, bozma ilamına uyulmasına karşın, adi ortaklığın tasfiyesine ilişkin hükümlerin uygunlanmadığı, tasfiye aşamalarının ayrı ayrı belirlenmediği, ortaklık konusu taşınmazların akıbetinin ortaklığın giderilmesi davasına bırakıldığı, ortaklık borçlarının bulunup bulunmadığının tespit edilmediği, tarafların hak ve yükümlülüklerinin tam olarak saptanmadığı ve bozma gereklerinin yerine getirilmediği anlaşılmaktadır.

O halde; mahkemece; tarafların sona eren ortaklığın tasfiyesi hususunda anlaşamadıkları gözetilerek, ortaklığın sona ermesinin yasal sonucu olan tasfiyenin de mahkemece bozma ilamında açıklanan yöntem izlenerek bizzat yaptırılması, ortaklığa konu taşınmazların tasfiyeye dahil edilmesi, ortaklık dönemine ait borçların bulunması halinde hesaba katılması, ortaklığa yönelik açılan borç doğurucu davanın değerlendirilmesinin ardından oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, değinilen bu yönler dikkate alınmadan, yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak karar verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince davalı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 09/05/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2658, Karar No: 2015/4042, Tarih: 14.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2658 E.  ,  2015/4042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Şikayetçinin kendisine ait traktör kabinini suç tarihinden yaklaşık 1 yıl önce boyatmak amacıyla sanayi sitesinde kaporta işi yapan sanığa bıraktığı, daha sonra suça konu kabinin çalındığından bahisle sanık tarafından şikayetçiye iade edilmediği, sanığın böylece meslek ve sanat gereği kendisine teslim edilmiş şikayetçiye ait kabin ile ilgili, kendisinin veya başkasının yararına olarak, zilyetliğin devri amacı dışında tasarrufta bulunduğu anlaşıldığından hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir, ancak;

1-Kısmen iade veya tazmin halinde etkin pişmanlığı düzenleyen 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 168. maddesinin dördüncü fıkrasının; “kısmen geri verme veya tazmin halinde etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanabilmesi için ayrıca mağdurun rızası aranır” şeklindeki açık düzenlemesinden de anlaşılacağı üzere kanun koyucu, kısmen iade veya tazmin nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasında mağdurun iradesini esas almak suretiyle, bu hükmün uygulanabilmesini mağdurun rızası şartına bağlamış, mağdurun kısmi iade ve tazmine rıza göstermemesi halinde ise, failin etkin pişmanlık hükümlerinden yararlanamayacağını hüküm altına almıştır.

Kısmi iadeden ne kastedildiğine ilişkin kanun maddesinde ve gerekçesinde bir açıklama bulunmamakla birlikte, etkin pişmanlık müessesinin bir amacının da mağdurun suçtan gördüğü zararın giderilmesi ve uğradığı haksızlığın meydana getirdiği sonuçların onarılması olduğu göz önüne alındığında, kısmi iadenin mağduru tatmin edecek miktarda ve mağdur açısından doğrudan sonuç doğurucu nitelikte olması, ayrıca bunun sonucu olarak da mağdura ilave külfet yüklememesi gerekmektedir.

Bu bağlamda sanık tarafından, mağdura ait traktör kabini yerine kullanılmayacak bir durumdaki hurda kabinin mağdura iade edilmek istendiği somut olayda kabinin kullanılabilmesi için mağdurun ayrıca bir işlem ve masraf yapması gerektiği, dosyada fotoğrafı da sunulan kabinin mağdur tarafından da kabul edilmediği göz önüne alındığında kısmi iadeden bahsedilemeyeceği gibi; TCK'nın 168/4. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması bakımından mağdurdan kısmi ödemeye rızası olup olmadığı sorulup açıkça belirlenmeden etkin pişmanlık hükümleri uygulanarak yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 6 gün olarak tayin edilmesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 19.06.2007 tarih ve 2007/10-108 E.,2007/152 K. sayılı ilamında da belirtildiği gibi yasa koyucunun ayrıca adli para cezası öngördüğü suçlarda, hapis cezasının alt sınırdan tayini halinde mutlak surette adli para cezasının da alt sınırdan tayini gerektiği yönünde bir zorunluluk bulunmamakta ise de, yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin adli para cezasının alt sınırın üzerinde 6 gün olarak tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/155, Karar No: 2020/1350, Tarih: 05.02.2020

**14. Hukuk Dairesi         2020/155 E.  ,  2020/1350 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılardan ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dairemizin bir önceki mahalline iade kararının tam olarak yerine getirilmediği anlaşıldığından, bu kez dikkatlice okunarak ve yeni bir yazışmaya sebebiyet verilmeksizin, aksi davranışın hukuki sorumluluk doğuracağı göz önüne alınmalıdır.

Davalılardan ..., ..., ... ve ...’a Tebligat Kanunu 21/1 maddesi uyarınca yapılan gerekçeli karar tebliğinde komşu olarak ‘...’ isimli kişinin beyanının alındığı ancak adı geçen davalıların farklı sokaklarda ikamet ettiklerinin anlaşıldığı, bu durumda ...’un davalıların tamamına komşu olması olağan olmadığından yapılan tebligatlar usule aykırıdır. Bu nedenle adı geçen davalılara gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi ve temyiz süresinin dolması da beklendikten sonra Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 05.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2014/19303, Karar No: 2014/14656, Tarih: 10.11.2014

**3. Hukuk Dairesi         2014/19303 E.  ,  2014/14656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :SULH HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık, taraflar arasındaki temizlik hizmet alımı sözleşmesinden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

14.02.2011 gün ve 27846 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 09.02.2011 gün ve 6110 sayılı bazı kanunlarda değişiklik yapılmasına dair Kanunun 8.maddesiyle Yargıtay Yasasının 14.maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 01.03.2014 tarihinden itibaren uygulanmaya başlanan iş bölümü kararının Yüksek 13.Hukuk Dairesi için Borçlar Kanunun ikinci kısmında yer alan sözleşmelerden (istisna akdi hariç akdin muhtelif nevilerinden) kaynaklanan davalar bakımından Sulh ve Asliye ayrımının yapılmadığı ve incelemenin bu nedenlerle Yüksek 13.Hukuk Dairesince yapılacağından uyuşmazlık konusu dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere Yüksek 13.Hukuk Dairesine gönderilmesine, 10.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.