muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7308, Karar No: 2022/12826, Tarih: 24.10.2022

Hükme karşı davalı vekili istinaf talebinde bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince; davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, konut sigortasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 310. maddesinde; “ (1) Feragat ve kabul, hüküm kesinleşinceye kadar her zaman yapılabilir. (2) (Ek:22.7.2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, hükmün verilmesinden sonra yapılmışsa, taraflarca kanun yoluna başvurulmuş olsa dahi, dosya kanun yolu incelemesine gönderilmez ve ilk derece mahkemesi veya bölge adliye mahkemesince feragat veya kabul doğrultusunda ek karar verilir. (3) (Ek:22.7.2020-7251/29 md.) Feragat veya kabul, dosyanın temyiz incelemesine gönderilmesinden sonra yapılmışsa, Yargıtay temyiz incelemesi yapmaksızın dosyayı feragat veya kabul hususunda ek karar verilmek üzere hükmü veren mahkemeye gönderir.” düzenlemesi yer almaktadır.

Dosya kapsamından, davacı vekilinin 24.06.2022 tarihinde verdiği dilekçe ile konut sigortası için ödenmesine karar verilen 133.000,00 TL tazminat yönünden davadan feragat ettiği, ancak eşya hasarı yönünden karar verilen 23.833,60 TL tazminat için davanın devamını talep ettiği anlaşılmaktadır.

Şu halde; ilk derece mahkemesince, yukarıdaki yasal düzenleme göz önünde bulundurularak davacının konut sigortası bakımından feragat dilekçesi verdiği ancak eşya hasarı yönünden davanın devamını talep ettiği hususu da dikkate alınarak yeniden hüküm tesis edilmesi gerekmektedir. Kararın bu sebeple bozulması gerekmiştir.

Kabule göre, davalı ... tarafından, davacının hasar bildirimi üzerine davaya konu poliçelerin iptal edildiği ve primlerin davacı tarafa iade edildiği anlaşılmasına göre, iade edilen prim bedellerinin tespit edilerek hesap edilecek tazminattan mahsup edilmesi gerekirken yazılı şekilde hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeple temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının HMK 373/1. maddesi gereğince KALDIRILMASINA ve İlk Derece Mahkemesi kararının HMK 371. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davalı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 24.10.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15827, Karar No: 2020/6607, Tarih: 29.06.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/15827 E.  ,  2020/6607 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davalı iş yerinde 27.08.2012 tarihinde tır şoförü olarak işe başladığını müvekkilinin aylık ücretinin asgari ücret ile birlikte sefer başı 1.100 DOLAR olduğunu, müvekkilinin 05.06.2015 tarihinde maaşının ve sefer primlerinin düşürülmesi üzerine işten ayrılacağını bildirdiğini, ancak davalının kendisine yazılı evraklar vererek imzalatmak istediğini, imzalamaması üzerine 05.06.2015 tarihinde iş akdinin feshedildiğini, müvekkilinin transport şoförü olarak Avrupa’nın bir çok ülkesine çok sayıda nakliyat gerçekleştirdiğini, ve müvekkilinin haklarının ödenmediğini, iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti alacağı, yıllık izin ücreti alacağı, genel tatil ücreti alacağı ile hafta tatili ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının yol masraflarının o günün koşullarına göre belirlendiğini, davacının işi kendisinin bıraktığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 27.08.2012 ile 05.06.2015 tarihleri aralığında belirsiz süreli, tam zamanlı ve sürekli iş akdine dayalı uluslararası tır şoförü olarak davalı yanında çalıştığı, davacının asgari ücrete ilaveten sefer başına 500 USD prim karşılığı aylık brüt 3068,86 TL ücretle çalıştığı, davalı davacının istifa ettiğini savunmuşsa da bu hususta yazılı bir delil ibraz edemediği, bu nedenle davacı lehine kıdem ve ihbar tazminatına hükmedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; taraflar arasında iş akdinin kim tarafından feshedildiği hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut uyuşmazlıkta; taraflar arasında iş akdinin kim tarafından feshedildiği hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı işçinin davalı işverene kendi el yazısıyla yazıp imzalayarak verdiği tarihsiz dosya içinde mevcut dilekçe içeriğinden işverence sefere çıkarken verilen harcırah miktarının işveren tarafından tek taraflı bir tasarrufla düşürülmesi nedeniyle işçi tarafından feshedildiği, fesihte davacı işçinin haklı olduğu ancak haklı dahi olsa iş akdini fesheden tarafın ihbar tazminatını talep edemeyeceği gözetilerek bu talebin reddine karar verilmesi gerekirken karar gerekçesinde ihbar tazminatının kabulüne ilişkin gerekçe oluşturulduktan sonra hükümde ihbar tazminatı yönünden açık bir hükme yer verilmeyip fazlaya ilişkin talebin reddine denilmesiyle yetinilmesi HMK.'nın 297/2. maddesine aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıdaki sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/134, Karar No: 2012/4555, Tarih: 02.04.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/134 E.  ,  2012/4555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi Belgede Sahtecilik

HÜKÜM : Sanığın 5237 sayılı Yasanın 204/1, 62/1 ve 53. maddelerine göre 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 22.01.2009 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.04.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7316, Karar No: 2019/9472, Tarih: 07.10.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/7316 E.  ,  2019/9472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık ...’in doğum yapacak olması nedeniyle yeşil karta ihtiyacı olduğu, bu nedenle eşi olan sanık ... tarafından sanık ...’tan sahte yeşil kart temin edildiği ve sanık ...’in yeşil kartı doğum esnasında kullandığı ayrıca eczaneden 13.22 TL değerinde ilaç yardımı aldığı, bu suretle sanıkların nitelikli dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda;

Sanıklar ... ve ...’in herhangi bir sosyal güvencelerinin olmaması nedeniyle sanıklardan acil sağlık hizmet bedellerinin alınamayacağı ve bu nedenle kurum zararı oluşmayacağı anlaşılmakla, sanıklar hakkında kurulan beraat hükümlerinde isabetsizlik görülmemiş olup, açıklanan nedenlerle tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin eksik incelemeyle hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA, 07/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3056, Karar No: 2015/4097, Tarih: 15.09.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/3056 E.  ,  2015/4097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen katılma talebinin reddine dair kararda bir isabetsizlik görülmemiş olup, dolandırıcılık suçu yönünden, ortağı olduğu şirketin sigorta primi ödemiş olması nedeniyle, şikayetçi ...'ın suçtan doğrudan zarar görmüş olması nedeniyle CMK'nın 237/son hükmü uyarınca davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Sanık ...'in, diğer sanık ...'i ortağı olduğu işyerinde çalışmadığı halde 20/03/2007 - 27/10/2008 tarihleri arasında sigortalı olarak gösterip gerçeğe aykırı olarak “Sosyal Sigortalar Kurumu İş Yeri Bildirgesi” tanzim edip katılan kuruma vermek suretiyle kurumu zarara uğrattığı iddia edilen olayda;

5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun “Genel Sağlık Sigortalısı Sayılanlar” başlıklı 60. maddesinde ikametgahı Türkiye'de olan kişilerden, Kanun'un 4. maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi gereğince sigortalı sayılan kişiler ile isteğe bağlı sigortalı olan kişiler genel sağlık sigortalısı sayılmışlardır.

Genel sağlık sigortası geçiş sürecinin sona erdiği 01/01/2012 tarihinden itibaren hiçbir sosyal güvencesi olmayan ve Türkiye’de yaşayan Türk vatandaşları ile Türkiye’de bir yıldan fazla ikamet eden yabancı uyruklu vatandaşların Sosyal Güvenlik Kurumu kapsamına alınarak durumlarına göre yalnızca genel sağlık sigortası primi ödeyerek sağlık hizmetleri karşılanacaktır.

5510 sayılı Kanun'un 67. maddesi sigortalıların sağlık hizmetlerinden yararlanma şartlarını, sigortalılık süresi, ödeme gün sayısı, prim borcu bulunup bulunmadığı gibi bazı koşullara bağlamış ise de; 18 yaşını doldurmamış olan kişiler,

tıbben başkasının bakımına muhtaç olan kişiler, trafik kazası halleri, acil haller, iş kazası ile meslek hastalığı halleri, bildirimi zorunlu bulaşıcı hastalıklar, 63. maddenin birinci fıkrasının (a) bendinde yer alan, kişilerin hastalanmalarına bakılmaksızın kişiye yönelik koruyucu sağlık hizmetleri ile insan sağlığına zararlı madde bağımlılığını önlemeye yönelik koruyucu sağlık hizmetleri ve (c) bendinde yer alan analık nedeninden kaynaklı ayakta veya yatarak yapılan tıbbi bakım ve tedavi giderlerine yönelik sağlanan sağlık hizmetleri, 75. maddede sayılan afet ve savaş ile grev ve lokavt halleri bu koşullardan bağışık tutulmuştur.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; sanık ...'in ortağı olduğu işyerinin idari ve vergi mevzuatlarına uygun olarak kurulmuş bulunan gerçek bir işyeri olması, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı'na verilmiş bulunan işe giriş bildirgesinin sahte olmaması, sigorta primlerinin muntazaman ödenmiş bulunması nedenleriyle katılan kurumun zararından da bahsedilemeyeceği hususları nazara alındığında, sanıklara yüklenen suçların unsurlarının oluşmadığı anlaşıldığından nitelikli dolandırıcılık ve özel belgede sahtecilik suçlarından verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılanlar vekillerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15/09/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3500, Karar No: 2012/15102, Tarih: 17.09.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/3500 E.  ,  2012/15102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :256-768

Davacı, ilk prim tevkifatını takip eden aybaşından, tevkifat yapılan, ürün satışının bulunduğu ve çiftçilik yaptığı yıllara göre tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne, davacının 01.06.1999-31.12.1999 ve 01.01.2007-31.12.2007 tarihleri arasında tarım Bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı Kurum vekilin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden Bağ-Kur adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Eldeki davada; davacının ürün satışından 21.05.2007 tarihinde yapılan tevkifatı takip eden aybaşı olan 01.06.2007 tarihinden itibaren sigortalılığına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendindeki “01.01.2007” rakamlarının silinerek, yerine, “01.06.2007” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20305, Karar No: 2015/1300, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/20305 E.  ,  2015/1300 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/12597, Karar No: 2019/20039, Tarih: 14.11.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12597 E.  ,  2019/20039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; müvekkilinin asıl işveren olan hastanenin alt işvereni olan davalı ... şirketi bünyesinde, hasta bakıcı ve temizlik personeli olarak 25/10/2011 ile 21/10/2013 tarihleri arasında çalıştığını, ... şirketinin yaşadığı ekonomik sıkıntılar nedeniyle maaşının geç ödendiğini ve 2 aylık maaşının ödenmemesi nedeniyle noter kanalıyla gönderdiği ihtarname kanalıyla ve haklı nedenle iş akdini feshettiğini, davacının bulunduğu bölümde toplam 3 kişi çalıştığını bu nedenle hafta tatili yapmadan 3 gün 17:30-08:30, 3 gün ise 08:30-17:30 mesaisi yaparak haftanın 7 günü çalıştığını iddia ederek kıdem tazminatı, fazla mesai, ulusal bayram- genel tatil, hafta tatili ve ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taşeronları olan ... şirketinin işçisi olduğunu ve hastane ile arasında hizmet akdi bulunmadığını, davacının işvereninin hastane olmadığını, taşeron şirket ile aralarında yapılan temizlik işi anahtar teslimi şeklinde olduğundan, ... şirketi ile aralarında alt işveren asıl işveren ilişkisi olmadığından davanın husumet yönünden reddedilmesi gerektiğini, aralarında yapılan sözleşme uyarınca personel ile ilgili tüm alacakların yüklenici tarafından ödeneceğini, yüklenici şirket ile aralarında asıl işveren-alt işveren ilişkisi için kanunun öngördüğü şartların yerine gelmediğini, taşeron şirket ile imzalanan iş sözleşmesinde de açıkça belirtildiği gibi işçilerin ücret ve tazminatlarından yüklenici şirketin sorumlu olduğunu savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Borcu ortadan kaldıran belgelerin temyiz dahil yargılamanın her aşamasında sunulabileceği Yargıtay'ın ortak uygulaması olup, kararın, temyiz dilekçesi ekinde sunulan 25.11.2013 ve 09.12.2015 tarihli dekontların değerlendirilerek karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.

3-Hüküm fıkrasının 2. bendinde kabul edilen 5.864,70 TL.'nin fazla mesai alacağı olmasına rağmen ihbar tazminatı olarak adlandırılması da hatalıdır.

F) Sonuç:

2-Borcu ortadan kaldıran belgelerin temyiz dahil yargılamanın her aşamasında sunulabileceği Yargıtay'ın ortak uygulaması olup, kararın, temyiz dilekçesi ekinde sunulan 25.11.2013 ve 09.12.2015 tarihli dekontların değerlendirilerek karar verilmek üzere bozulması gerekmiştir.

3-Hüküm fıkrasının 2. bendinde kabul edilen 5.864,70 TL.'nin fazla mesai alacağı olmasına rağmen ihbar tazminatı olarak adlandırılması da hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9591, Karar No: 2020/8264, Tarih: 24.12.2020

**3. Hukuk Dairesi         2020/9591 E.  ,  2020/8264 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı ... tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı; kendisine ait 657 parsel sayılı korunga ekili ve 484 parsel sayılı nadas otu bulunan tarlalarına 20.07.2012 tarihinde davalılara ait 100 adet büyükbaş hayvan tarafından otlanmak suretiyle zarar verildiğini, müracaatı üzerine Çiftçi Malları Koruma Başkanlığı tarafından zararın tespit edildiğini, zararının tahsilini teminen başlattığı icra takibine davalıların itiraz ettiğini ileri sürerek; itirazın iptaline, alacağın %40'dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalılar; iddiaların doğru olmadığını, hayvanlarının davacının arazisinde otlamadığını, Çiftçi Malları Koruma Başkanlığı tarafından düzenlenen tutanağın gerçeği yansıtmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının tarlasına giren hayvanların kime ait olduğu tereddüte yer bırakmayacak şekilde açık olmadığı, Çifçi Malları Koruma Başkanlığı tarafından tutulan tutanağın görgüye değil duyuma dayalı olduğu, başka vatandaşların hayvanlarının da tarlaya zarar verme ihtimali bulunduğu gerekçesiyle davanın reddine dair verilen kararın davacı tarafından temyizi üzerine Dairemizin 22.11.2018 tarihli ve 2017/2486 E., 2018/11980 K. sayılı ilamı ile özetle; dinlenen tanık beyanlarına göre davalılara ait hayvanların davacıya ait taşınmaza zarar verdiği, zarar veren hayvanlar arasında davalıların hayvanlarının da olduğu belirlendiğinden, davacının talep edebileceği zarar miktarınca davanın kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda; davanın kabulüne, 12.528 TL yönünden itirazın iptali ile takibin devamına, davacı vekilinin icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1) Dava, hayvan bulunduranın sorumluluğuna dayalı maddi tazminat istemine ilişkindir.

Kural olarak, kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça taraflardan her biri hakkını dayandırdığı olguların varlığını kanıtlamakla yükümlüdür. (TMK m.6) Gerek doktrinde, gerek Yargıtay İçtihatlarında kabul edildiği üzere ispat yükü hayatın olağan akışına aykırı durumu iddia eden ya da savunmada bulunan kimseye düşer. Öte yandan ileri sürdüğü bir olaydan kendi yararına haklar çıkarmak isteyen kimse iddia ettiği olayı kanıtlaması gerekir.

Türk Borçlar Kanununun 50. maddesine göre; “Zarar gören, zararını ve zarar verenin kusurunu ispat yükü altındadır.