muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/22749, Karar No: 2014/26011, Tarih: 29.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/22749 E.  ,  2014/26011 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 7. İş Mahkemesi

TARİHİ : 02/04/2013

NUMARASI : 2011/851-2013/202

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 14.06.2002-23.02.2011 tarihleri arasında davalı işverenlikte uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, davacının ücretlerinin ödenmemesi üzerine iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini beyanla, kendisine ödenmeyen kıdem tazminatı, yıllık ücretli izin, genel tatil, sefer primi ve ücret alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının müvekkili şirkette 14.06.2002 tarihinde çalışmaya başladığını, aralıklarla 28.03.2011 tarihine kadar ve müvekkili tarafından iş sözleşmesinin işe devam etmemesi üzerine haklı nedenle feshedilene kadar çalıştığını, davacıya aylık maaş dışında bir ek ödeme yapılmadığını, şoförlere verilen ödemelerin iş avansı niteliğinde olduğunu ve bu avansların maaşlarına eklenerek tüm alacakların bu miktar üzerinden hesaplanmasının mümkün olmadığını, davacının tüm yıllık izinlerini kullandığını, bayram ve genel tatil alacağının da bulunmadığını, çalıştığı döneme ilişkin tüm ödemelerin kendisine yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ile bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının kıdem tazminatı, sefer primi, yıllık ücretli izin, genel tatil ve ücret alacaklarının kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı vekili süresinde temyiz etmiştir.

1-Davacı işçinin ücretinin eksik ödendiği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, davacının 14.06.2002-23.02.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde uluslararası tır şoförü olarak görev yaptığı, davacının davalı işyerinde asgari ücrete ek olarak sefer primi aldığı ancak davalı işverenin yaptığı asgari ücret ödemelerinden 2008 yılı nisan ayına kadar 60-120 TL kesinti yaptığını iddia ettiği, davalının ise davacının ücretlerinin eksiksiz ödendiğini savunduğu, bilirkişi raporunda davacının ücretinin tam olarak ödendiğinin davalı tarafından ispat olunmadığı gerekçesi ile davacının Temmuz 2006 - Nisan 2008 ayları arası ücretinin aylık ortalama 100,00 TL eksik ödendiğinin hesaplandığı, mahkemece davacının bilirkişi raporu ile hesaplanan ücret alacağının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Davalı tarafça dosyaya ibraz edilen Temmuz 2006 - Nisan 2008 aylarına ait ve davacının imzasını inkar etmediği imzalı ücret bordrolarına göre davacıya asgari ücret tutarınca ödeme yapıldığı ve iddia edilenin aksine davacı işçinin ücretinin asgari ücret kısmının eksik ödendiğine dair söz konusu bordolarda yasal olarak yapılanlar dışında kesinti yapılmadığı anlaşıldığından söz konusu talebin reddi gerekirken davacı lehine eksik ödendiği gerekçesi ücret alacağına karar verilmesi hatalı olmuştur.

2-Mahkemece karara esas teşkil eden bilirkişi raporunda dosya içinde yer alan davacıya ait yıllık izin defterine itibar edilmeksizin yıllık ücretli izin alacağının hesaplanması hatalı olup, davacının imzasına inkar etmediği yıllık izin defterinden kullandığı görülen izinler değerlendirilerek sonucuna göre yıllık ücretli izin alacağı hakkında karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı olarak yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Sefer primlerinden haksız olarak yapıldığı iddia edilen kesintiden kaynaklanan alacağın var olup olmadığının belirlenmesine yönelik olarak davacının iddiası somutlaştırılmadan ve işyerindeki uygulamanın ne şekilde yapıldığı açıklığa kavuşturulmadan bilirkişinin denetime elverişli olmayan hesaplamasına itibarla sefer primi alacağına hükmolunması doğru değildir. Davacının beyanı alınarak talebinin hangi aylara ilişkin olduğu belirlendikten sonra alacağın değerlendirilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 29.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3156, Karar No: 2015/3125, Tarih: 23.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3156 E.  ,  2015/3125 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 23/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/14481, Karar No: 2018/6303, Tarih: 25.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2016/14481 E.  ,  2018/6303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, hakaret, görev yaptırmamak için direnme, iftira

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A- Sanık hakkında hakaret suçundan kurulan hükmün temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre sanığın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

B- Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan kurulan hükmün temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında müştekilere karşı işlediği direnme suçundan 5237 sayılı TCK'nın 265/1 ve 43. maddelerinin uygulanması sonucunda sonuç cezaların 15 ay yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, direnme suçu ile ilgili hüküm fıkrasında sanığın cezasının TCK'nın 265/1 ve 43. maddeleri gereğince 1 yıl 3 ay yerine 15 ay hapis cezası olarak belirlenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

C-Sanık hakkında hırsızlık ve iftira suçlarından kurulan hükümlerin temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Tanık ...’un mahkeme huzurunda verdiği “Dolmuşun durması ile sanıklar hızla uzaklaştı. Bende o esnada babamdan cebindeki paraları sordum o da bana yerinde olmadığını söyleyince bende onları takip ettim. Takip ettiğim esnada 155 i aradım. Polisler Güven hastanesini geçtikten sonra bir AVM civarında sanıkları durdurdular.” şeklindeki ifadesi ile birlikte dosya kapsamından sanığın, kesintisiz takip sonucu yakalandığının ve eylemin teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında, hırsızlık suçu açısından TCK’nın 35. maddesi uygulanmayarak fazla ceza tayini,

2-Sanığın iftira suçuna konu, kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, görevlilere karşı müşteki ...’ye ait kimlik bilgilerini bildirmesinden ibaret eyleminde; şartlarının oluşmadığı gözetilmeden 5237 sayılı TCK'nın 267/2. maddesi uyarınca cezada artırım yapılmak suretiyle fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.04.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14577, Karar No: 2015/10639, Tarih: 20.11.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/14577 E.  ,  2015/10639 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.06.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil, haciz şerhlerinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulü ile taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına dair verilen 18.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, 4480 ada 17 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının kadim mera olduğu iddiası ile davalı adına olan tapu kaydının iptali mera olarak sınırlandırılması istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın mera vasfında olması ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planı içerisinde kalmakta ise de yoğun yerleşim alanı içerisinde bulunmadığı ve üzerinde yapılaşma olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, tapu kaydının iptaliyle mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı vekili temyiz etmiştir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

“Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3/6/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a) Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b) Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c) Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

d) Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazı ile oluşan 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın imar görmesiyle oluşan imar parselleri olduğu anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda .... semti 2 no'lu mera paftasının fenni sıhhate haiz olmadığından uygulanabilir nitelikte olmadığı ancak dava konusu taşınmazın geldiği 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir

Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli .... Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazın 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Yargıtay HGK'nun 04.11.2015 tarihli ve 2014/14-1313 sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yargıtay HGK'nun 04.11.2015 tarihli ve 2014/14-1313 sayılı kararı da aynı yöndedir.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; 11.01.2011 tarihli ve 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 21/6/1987 tarihli ve 3402 sayılı Kadastro Kanununa 36. maddesinden sonra gelmek üzere eklenen “Kamu tarafından açılan davalarda yargılama giderleri” başlıklı 36/A maddesinde; Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dâhil, yargılama giderine hükmolunmaz” hükmü yer almaktadır.

Aynı yasanın 17. maddesi hükmü ile 3402 sayılı Kanuna eklenen geçici 11. madde ile de;

“Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır” hükmü getirilmiştir.

Mahkemece, anılan yasa hükümleri doğrultusunda davalının yargılama giderleri ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulmaması gerekirken, değinilen yasa kuralının gözardı edilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12357, Karar No: 2014/4190, Tarih: 05.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/12357 E.  ,  2014/4190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 14/03/2013 tarih ve sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili sigorta şirketinin sigortalısına ait emtiaların hasarlı olarak teslim edildiğinin tespit edildiğini, hasardan sorumlu olduğunu, müvekkilinin sigortalısına 5640 TL hasar tazminatı ödeyerek sigortalısının haklarına halef olduğunu, alacağın tahsili amacıyla icra takibi yapıldığını, davalının icra takibine itiraz ederek takibin durduğunu iddia ederek icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, uygulanması gereken hukukun olduğunu, konşimentonun taşıyan sıfatıyla hareket eden simli şirket tarafından imzalandığını, davacının husumeti doğrudan karşı yönelttiğini, acentenin yetkilerini düzenleyen 105. Maddesinde öngörülen acenteye karşı ancak bu sıfatla dava açılabileceğine yönelik hükmüne aykırı hareket etmiş olduğunu, belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; iddia, savunmalar ve dosya kapsamına göre, davalının taşıyan olmadığı, davalının taşıyanın genel acentesi olduğu, acenteye de sadece aracılık ettiği işlemlere ilişkin izafeten dava yöneltilebileceği, davalının dava konusu taşımaya aracılık etmediği, acenteye doğrudan dava yöneltilemeyeceği gerekçesiyle davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

.../...

-2-

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 05/03/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/15744, Karar No: 2013/10610, Tarih: 09.05.2013

**6. Ceza Dairesi         2010/15744 E.  ,  2013/10610 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülükleri bulunan sanıklar hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231.maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCK’nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

./..

-2-

1-TCK’nun 53.maddesinin 2.fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1.fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmalarına, aynı maddenin 3.fıkrası uyarınca da kendi alt soyları üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde hükmolunması,

2- Sanık ...'ın tekerrüre esas alınan hükümlülüğünde 765 sayılı TCK.nun 55/3. maddesinin uygulanmış olması gözetilmeden, 5237 sayılı TCK’nun 58/5. maddesine aykırı olarak tekerrür uygulaması yapılması,