muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3871, Karar No: 2017/21604, Tarih: 12.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3871 E.  ,  2017/21604 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3. fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11250, Karar No: 2014/16124, Tarih: 20.05.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/11250 E.  ,  2014/16124 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Turizm Gıda Tic Ltd Şti avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 20.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/20164, Karar No: 2010/9139, Tarih: 10.06.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/20164 E.  ,  2010/9139 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın hırsızlık suçunu gündüz vakti Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi içinde yakınan tarafından işletilen kantine girmek suretiyle işlediğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCY’nın 116/2. maddesi uyarınca zamanaşımı içerisinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Hırsızlık suçunun Anadolu Üniversitesi Edebiyat Fakültesi içinde yakınan tarafından işletilen kantine girilerek işlenmesi nedeniyle; eylemin 5237 sayılı TCK’nun 142/1-a. maddesindeki suçu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi sonuca etkili olmadığından, 5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun, koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1.maddesinde belirtilen ve 53/3.maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3.maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ tümcelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.06.2010 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3847, Karar No: 2008/4662, Tarih: 07.04.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/3847 E.  ,  2008/4662 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 06.05.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabul, kısmen reddine dair verilen 07.03.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 06.05.2004 tarihli dilekçesi ile Hazine adına 06.02.1981 tarihinde imar uygulaması ile tescil edilen 347 ada 12 sayılı parsel 472 m2 arsa cinsi ile kayıtlı taşınmaz üzerinden davacıya 13.08.1984 tarihinde bu taşınmazın 400 m2'lik kesimi için tapu tahsis belgesi verildiğini beyanla tapu iptali ve tescil istemiştir. Davalı ... vekili, davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davanın kabulüne 400/472 payın 12 sayılı parselden iptalen davacı adına tesciline dair 04.05.2005 tarihinde verilen karar davalı ... vekilinin temyizi üzerine Dairemizce "davalı idare tarafından 13.08.1984 yılında 347 ada 12 parselde 400 m2 yer için tapu tahsis belgesi verilmiştir. Daha sonra aynı idare tarafından tapu tahsisi inşaatın kapsadığı alan kadar "110 m2" yer verilmek üzere düzeltilmiş ve bu husus 01.11.1994 tarihli yazı ile Tapu Sicil Müdürlüğüne bildirilerek kaydın beyanlar hanesine yazılmıştır. İdarenin bu son işlemi iptal edilmeden ilk tahsis miktarı 400 m2 üzerinden davanın kabulü doğru görülmediği nedeniyle hükmün bozulmasına" 27.10.2005 tarihinde karar verilmiştir. Davacı vekilinin karar düzeltme istemi 01.02.2006 tarihinde Dairemizce red edilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak davanın kısmen kabul, kısmen reddine 347 ada 12 sayılı parselde 110/472 hissenin iptalen davacı adına tesciline, kalan 362/472 hissenin davalı ... üzerinde bırakılmasına 07.03.2007 tarihinde karar verilmiştir.Davacı vekili ve davalı ... vekili kararı ayrı ayrı temyiz etmişlerdir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve uyulan bozma ilamının içeriğine göre davacı vekilinin tüm, davalı ... vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2- Ancak, dava kısmen kabul, kısmen reddedildiğine göre kendisini vekil ile temsil ettiren davalı idare yararına vekalet ücreti takdiri gerekir. Bu vekalet ücreti takdirinde 4667 sayılı Avukatlık Kanununda değişiklik yapılmasına dair Kanunun 81/son maddesi uyarınca hüküm tarihinde yürürlükte olan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi esas alınmalıdır. Hükmün bu nedenle bozulması icap eder ise de HUMK.nun 438/VII. maddesi gereğince yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ : Yukarıda (1). bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalı idarenin sair temyiz itirazlarının reddine, (2). bent uyarınca hüküm fıkrasına 7.bent olarak "Davanın kısmen reddine karar verildiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 450.00 YTL. avukatlık ücretinin davacıdan tahsili ile davalı idareye ödenmesine" cümlesinin eklenmesine, kararın DÜZELTİLMİŞ bu şekli ile ONANMASINA, 07.04.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1519, Karar No: 2008/5305, Tarih: 03.04.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/1519 E.  ,  2008/5305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

DAVALILAR : RECAİ ... VE ARK.

Taraflar arasındaki kadastro tesbitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ... Özsoy ve arkadaşları vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu ... Köyünde 5602 Sayılı Yasa hükümlerine göre 1959 yılında yapılan genel arazi kadastrosu sırasında, o tarihte yürürlükte bulunan yasa hükümlerine göre orman olması nedeniyle tespit harici bırakılmış, ... ... ... vekilinin Tapu Kadastro Genel Müdürlüğüne yaptığı başvuru üzerine 1278 ve 1309 sayılı genelgesi gereğince 08.12.1978 tarihinde yapılan kadastro sırasında ... Köyü son parseli olan 390 parsel sayısı verilerek 57.160 m2 yüzölçümünde, Ağustos 1306 Daimi tarih 6 sıra numaralı tapu kaydı revizyon gösterilerek kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve paylaşım nedeniyle ve zemini ... Vakfının mazbut tarla olduğu da belirtilerek ... ... ... adına tespit tutanağı düzenlenmiştir.

İtirazları kadastro komisyonunca reddedilen Orman Yönetimi ve Hazine; ... Köyünde 1959 yılında yapılan arazi kadastrosu sırasında 390 parselin orman niteliği ile tespit dışı bırakıldığı, 1978 yılında yapılan tespitin 2. kadastro olduğu, ... ... ...’un tutunduğu tapu kaydının çekişmeli yere uymadığı, taşınmazın davacının dayandığı tapu kaydının kesinleşen orman tahdit sınırları içinde kaldığı ve tapu kaydının hukuki değerini kaybettiği iddiasıyla dava açmıştır.

... ve arkadaşları, çekişmeli taşınmaza uygulanan Ağustos 1306 Daimi tarih 6 sıra nolu tapu kaydının ... oğulları ... ve ... adlarına kayıtlı olduğunun, tapu maliklerinin ölümünden sonra mirasçıları arasında paylaşım yapılmadığını, taşınmazın ... ve ... ... mirasçıları adlarına tapuya tescili istemiyle, ..., Ağustos 1306 Daimi tarih 6 sıra nolu tapu kaydının ... oğulları ... ve ... adlarına kayıtlı olmakla birlikte, ... ...’nın ..., ..., ... ve ... isimli çocuklarının bulunduğunu, bunlar arasında yapılan paylaşım sonucu 390 parselin ... ve ...’ye kaldığını, ...’nin payının ... ... ...’a geçtiğini, Vesile’nin ölümüyle payının tek mirasçı olarak kendisine kaldığını ileri sürerek, taşınmazın 1/2 payının adına tapuya tescili istemiyle, ayrı ayrı açmışlardır

Dava dosyaları hukuki bağlantı sebebiyle H.Y.U.Y.’nın 45. maddesi uyarınca birleştirildikten sonra mahkemece davanın kısmen kabulüne, dava konusu taşınmazın ... bilirkişi ... tarafından düzenlenen 01.10.2004 tarihli krokili raporda (A), (B), (C) ile işaretlenen toplam 17.167,05 m2 yüzölçümlü bölümü ile PXII ile işaretlenen 8.036,33 m2 yüzölçümlü kesiminin Sarıyer Sulh Hukuk Mahkemesinin 1990/976-1991/557 sayılı mirasçılık belgesinde belirtilen paylar oranında ... oğlu ... ve ... mirasçıları adlarına, (D) ile işaretlenen 31.896,62 m2 yüzölçümlü bölümünün orman niteliği ile Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hükmün davacılar Hazine, Orman Yönetimi ve davalılar tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 18/07/2006 gün ve 2005/6892-2006/10764 sayılı kararı ile(Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de, hükme dayanak yapılan orman bilirkişi kurulu raporunda çekişmeli taşınmazın ... bilirkişi ... tarafından düzenlenen 01.10.2004 havale tarihli raporda (D) ile işaretlenen 31.896,62 m2 yüzölçümlü ve PXII poligon numarası ile orman rejimi dışına çıkarılan 8.036,33 m2 yüzölçümlü bölümlerinin 1938 yılında yapılıp kesinleşen orman tahdit haritası içinde iken 1977 yılında 8.036,33 m2 yüzölçümlü kesimin orman rejimi dışına çıkarıldığı, (A), (B) ve (C) işaretlenen kesimlerinin tahdit dışında kaldıkları, (D) ile işaretlenen yerde bozuk baltalık niteliğinde meşe ağaçlarının bulunduğu, PXII poligon numarası ile işaretlenen yer ile (A), (B) ve (C) ile işaretlenen yerlerde gramine familyasından çeşitli türden yıllık otsu bitkiler ve bögürtlen örtüsünün bulunduğu, taşınmazın eğiminin % 2-4 olduğu açıklandığı, her ne kadar orman bilirkişi kurulu tarafından yapılan hat uygulaması, bir örneği dosyada bulunan tahdit haritası ve orman rejimi dışına çıkarma haritası ile uyumlu ise de, 1938 yılına ilişkin çalışma tutanağı ile tahdit haritası uyumsuz olduğu, çalışma tutanakları ile tahdit haritasının çelişkili olması halinde orman sınır noktalarının tahdit haritasındaki yerine itibar edilmeyip, çalışma tutanaklardaki yön, yer ve mesafe olarak tarif edilen yerlerine itibar edilmesi gerektiği, 23.09.1938 tarihli çalışma tutanağında “10-152 numaradan cenuba doğru yol ile 153 numaraya Ağlamış mevkiine, buradan orman kenarından ... Deresi içinde 155 numaraya, buradan ... ile (yani dereyi takiple) 156 numaraya, buradan da şose üzerinde eski tahdide ait onuncu kilometrelerindeki 88 numaraya…” şeklinde orman sınır noktalarının bulunduğu yerler tarif edildiği,çalışma tutanağında 155 OTS’nin ... Deresi içine konulduğu açıklandığı gibi,155 O.S.N.’dan dereyi takip ederek, yine ... içindeki 156 numaraya ulaşıldığı,. 30.11.1982 tarihli ... bilirkişi kurulu da 155 O.S.N.’nın ... içinde olduğunu bildirdiği halde, 1938 tahdit haritasında ve aplikasyon haritasında 155 OTS ... Deresi içine konulmayıp ... Deresi ile ... yolunun arasında yer alan çekişmeli taşınmazın içine konulduğu, 23.09.1938 tarihli çalışma tutanağındaki mesafe ve yön tariflerinden, 153 OTS’den itibaren devam eden OTS’lerin (154 ila 156) ..