muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/3790, Karar No: 2017/3841, Tarih: 27.02.2017

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet Belediye Başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kuramlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/52389, Karar No: 2014/2085, Tarih: 28.01.2014

**9. Hukuk Dairesi         2011/52389 E.  ,  2014/2085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : IĞDIR 1. ASLİYE HUKUK (İŞ) MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/06/2011

NUMARASI : 2010/320-2011/454

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, kötüniyet tazminatı, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, resmi ve dini tatil ücreti, yıllık izin ücreti ile maaş alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının davalı şirkette şöför olarak çalışmakta olan ve çalışmasının bir kısmını sigorta kayıtlarında gösterilmeyen davacının ücretinin de gerçeğin hilafına sigorta kayıtlarında asgari ücret düzeyinde gösterildiğini, ücretin asgari ücret miktarını aşan kısmının elden ödendiğini, tüm çalıştığı süre boyunca hiç yıllık izne ayrılmadığını, davalının davacıyı hiç bir gerekçe göstermeden işten kovduğunu ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ve kötüniyet tazminatı alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının sigortasız çalıştırıldığı ve maaşının sigorta kayıtlarında düşük gösterildiği iddialarının gerçek dışı olduğunu, ücretinin bankaya yatırıldığını, davacının yıllık iznini kullandığı esnada ihtar çektiğini, davalının şoföre her zaman ihtiyacı olması nedeni ile iş aktini davalının feshetmediğini, davacının yıllık izni esnasında kendine başka bir iş bulması nedeni ile istifa ettiğini, davacının ihtarnamesinin istifa iradesini yansıttığını savunarak davanın reddini ve ihbar öneline uymaksızın iş aktini fesheden davacıdan 200 TL. ihbar tazminatı alacağını istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davalı işveren tarafından iş akdinin haklı nedenle sonlandırıldığına dair somut bir savunma olmadığı, davacı işçinin istifasına dair yazılı bir belge de olmadığı, davalı işverenin feshin haklı nedene dayandığını ispatlayamadığı gerekçesi ile davacının kötü niyet tazminatı talebinin reddine, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti taleplerinin kabulüne karar verilirken, davacının ücret alacağı talebi ile davalının karşı davasına konu ihbar tazminatı talebi hakkında bir karar verilmemiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, davacının hizmet döküm cetvelinde 18/7/2007-27/1/2008 ve 4/3/2008-10/5/2010 tarihleri arasında davalı işverenlikte çalışması görünmekte olup, 27/1/2008-4/3/2007 tarihleri arasındaki yaklaşık 1 ay 1 haftalık süreye ilişkin olarak tarafların bu konuda ileri sürecekleri deliller de toplanarak, hizmet süresine dahil edilip edilmeyeceğinin denetime elverişli şekilde irdelenmemesi hatalıdır.

3-Yargıtay'ın kararlılık kazanmış olan uygulamasına göre yurt dışına sefer yapan tır şoförlerinin salt tanık deliline dayanarak fazla çalışma ücreti talep etmeleri mümkün değildir. tanık anlatımları kendi çalışma saatlerine ilişkin olup, dava açan tır şoförü ile aynı seferde görev yapmamaları nedeni ile günlük çalışma saatlerini tam olarak bilmeleri imkansızdır. Öte yandan, uluslararası tır şoförleri kendi mesailerini kendileri belirleme imkanına sahiptirler. Bu durumda, davacının fazla mesaisini takeometre kayıtları veya sair bir belge ile ispatlayamaması nedeni ile fazla mesai ücreti talebinin reddi gerekirken kabulü hatalıdır.

4-Davacının hafta tatili ücreti ve genel tatil ücreti alacaklarının tespiti açısından, yurt dışında olduğu tarihlerin yurda giriş çıkış kayıtları üzerinden tespiti ile karara bağlanması gerektiği düşünülmeksizin yazılı gerekçe ile karar verilmesi hatalıdır.

5- Hükümde kendisini vekille temsil ettiren davacı lehine iki kere vekalet ücretine hükmedilmesi ve davanın kısmen reddedilmesine rağmen davalı lehine vekalet ücreti hakkında bir karar verilmemesi hatalıdır.

6- Davacı işçinin dava dilekçesinde aynı zamanda ücret alacağını talep etmesi, davalı işverenin ise karşı dava ikame ederek ihbar tazminatı istemesi karşısında, Mahkeme hükmünde bu talepler hakkında olumlu ya da olumsuz bir karar verilmeside hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15372, Karar No: 2012/14351, Tarih: 19.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/15372 E.  ,  2012/14351 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı adayı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... 12. Sulh Hukuk ve Aksaray 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Bunun yanında 4721 sayılı TMK'nın Kurumlarda Bulunma başlıklı 22. maddesi “Bir öğretim kurumuna devam etmek için bir yerde bulunma ya da eğitim, sağlık, bakım veya ceza kurumuna konulma, yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz” hükmünü içermektedir.

Aksaray 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin yetkisizlik kararının dayanağı olan kısıtlı adayının ... Askeri Tıp Akademisi adresinin TMK'nın 22. maddesi uyarınca sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına ve kısıtlının yerleşim yerinin adrese dayalı kayıt sisteminden “... Mh....Cd. No:7 .../...” adresi olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın Aksaray 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21, 22 ve 23. maddeleri gereğince Aksaray 2.Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 19.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5755, Karar No: 2019/4242, Tarih: 28.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/5755 E.  ,  2019/4242 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Ret, onama

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakamesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. Maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ...'ın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun müştekinin iş yerine kapı kilidi ve pencere camını kırmak suretiyle girdikten sonra çekmecede bulunan anahtar ile kasayı açarak içerisinde 4800 TL para ve müştekiye ait çekleri ve senetleri çalmak şeklinde gerçekleşen hırsızlık eyleminin TCK'nun 142/2-d maddesinde tanımlanan suçu oluşturacağı gözetilmeden, aynı Kanun'un 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması,

2- 3.kişinin zararının giderildiğine dair dosyada delil bulunmamasına karşın TCK'nun 168.1.maddesi gereğince indirim yapılması,

3-Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20/1-7. maddesi ve 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca, fiilin işlendiği sırada 12-15 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ...’ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından, yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının korunmasına, 28.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13194, Karar No: 2010/15895, Tarih: 12.05.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/13194 E.  ,  2010/15895 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/153897

MAHKEMESİ : Koçarlı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2007

NUMARASI : 2007/71

SUÇ : Elektrik Hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan kurum görevlileri tarafından 31.11.2006 tarihli sayaç bültenine istinaden düzenlenen kaçak elektrik kullanım tespit tutanağında, sayacın sağ yandan delik olduğu ve söküldüğünün belirtilmesi karşısında, suç tarihinden sonra yeni sayaç takılıp takılmadığı da araştırılıp, tutanak sonrası bir yıllık döneme ait tüketim föylerinin kurumdan getirilmesi, keşif esnasında güç tespitini yapan bilirkişiden suç tarihinden önceki bir yıllık döneme ait tüketimlerle mukayese yaptırılarak tutanak sonrası dönemlerde tüketilen miktarlarda bir artış veya düşme olup olmadığı, yapılan tüketimlerin kurulu güce uygun olup olmadığına dair ek rapor alınarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 12.05.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/18156, Karar No: 2010/4317, Tarih: 09.04.2010

**11. Ceza Dairesi         2009/18156 E.  ,  2010/4317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 18/10/2008 tarihli ve 2008/111736 soruşturma, 2008/92851 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yapılan itirazın reddine ilişkin Sincan 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 20/04/2009 tarihli ve 2009/553 sayılı kararın tüm dosya kapsamına göre;

Adı geçenin üzerine atılı suçu ile ilgili mevcut deliller kamu davası açılması için yeterli olup, delillerin takdirinin de kovuşturma aşamasında davayı görecek olan mahkemesine ait bulunduğu gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 04.09.2009 gün ve 2009/10821-50196 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C. Başsavcılığının 28.09.2009 gün ve KYB.2009/209934 sayılı ihbarnamesiyle daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelenip gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; şikayetçi vekilinin 01.12.2008 tarihli dilekçe ile vaki itirazın süresinde olup olmadığının denetlenmesi amacıyla; Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 18.10.2008 gün ve 2008/111736 soruşturma, 2008/92851 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın şikayetçi vekiline tebliğine ilişkin belge aslı veya onaylı suretinin eklenerek, dosyanın kanun yararına bozma istemine esas olmak üzere incelenmesi yapılmak amacıyla iadesi için mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11338, Karar No: 2014/14584, Tarih: 22.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/11338 E.  ,  2014/14584 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen davada;

Davacılar, kayden maliki oldukları 282 ada 8 parsel sayılı taşınmazın, haklı ve geçerli bir neden olmaksızın davalılar tarafından kullanıldığını, ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinde açtıkları dava neticesinde davalıların taşınmaza elatmalarının önlenmesine karar verildiğini ileri sürerek söz konusu kararın kesinleştiği 15.4.2011 tarihinden 26.4.2013 tahliye tarihine kadarki dönem için ecrimisile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, ecrimisil talebinin haklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'ın raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalı ...'in temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 202,80.-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına, 22.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1047, Karar No: 2018/10814, Tarih: 31.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2017/1047 E.  ,  2018/10814 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, dava dilekçesinde ; müvekkilinin ... İlçesi ... Mahallesi 105 Ada 12 parsel sayılı taşınmaz içerisindeki ahır ve samanlığın maliki olduğunu, 23/09/2014 tarihinde havanın aşırı rüzgarlı oluşu nedeni ile ahırın üstünden geçen elektrik tellerinin birbirine değmesi neticesinde şase yaptığını, tellerden çıkan kıvılcımların samanların üzerine düştüğünü , yangın sebebi ile 70.000,00 TL zarara uğradığını, davalının yangının çıkmasında kusurlu olduğunu ileri sürerek; 70.000,00 TL tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.Davalı vekili, cevap dilekçesinde; davacının ahır ve samanlığının yanmasına sebebiyet verdiği iddia edilen elektrik direklerinin bakım ve onarım işlerinin müvekkili tarafından yüklenici firma ... İnşaat Şirketine devredildiğini, bu nedenle müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini; davacının enerji nakil hattının altında olacak şekilde ahır inşa etmekle tedbirli davranmadığını, yine olay günü havanın fırtınalı ve yağışlı olduğunu ve mücbir sebebin gerçekleştiğini, müvekkiline yüklenecek hiçbir kusur bulunmadığını, istenilen tazminatın fahiş miktarda olduğunu savunarak; davanın reddini istemiştir.Mahkemece; davanın kısmen kabulü ile 38.360,00 TL tazminatın 23/09/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından süresi içinde temyiz etmiştir.

Dava, davalının kusursuz sorumluluğuna dayalı tazminat istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-TBK'nun 51/1(BK'nun 43/1)maddesinde "Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler."hükmü getirilmiştir.

Dava, davalının kusursuz sorumluluğuna dayalı tazminat istemine ilişkindir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-TBK'nun 51/1(BK'nun 43/1)maddesinde "Hâkim, tazminatın kapsamını ve ödenme biçimini, durumun gereğini ve özellikle kusurun ağırlığını göz önüne alarak belirler."hükmü getirilmiştir.

Bununla birlikte,6098 sayılı yeni Türk Borçlar Yasası’nın 69’uncu ve mülga 818 sayılı Borçlar Yasası’nın 58’inci maddelerinde “bir binanın veya diğer yapı eserlerinin malikleri, bunların yapımındaki bozukluklardan veya bakımındaki eksikliklerden” sorumlu ve bir kusurları söz konusu olmaksızın “doğan zararı gidermekle yükümlü” tutulmuşlardır. Bu sorumluluğa öğretide “kusursuz sorumluluk” veya daha geniş tanımıyla “kusura dayanmayan nesnel sebep sorumluluğu” denilmektedir. Burada malike kurtuluş kanıtı sunma olanağı tanınmamıştır. Malik, ancak illiyet bağını kesen sebeplerin (mücbir sebep, zarar görenin tam kusuru, üçüncü kişinin ağır kusuru gibi ) varlığı durumunda sorumluluktan kurtulabilir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığının çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır.Bina veya yapı eseri malikinin sorumluluğunu ortadan kaldıran, bir başka deyişle, zarar ile yapımdaki bozukluk ve özen eksikliği arasında uygun “nedensellik bağı”nı kesen nedenler ise mücbir sebep, zarar görenin tam kusuru ve üçüncü kişinin ağır kusuru olarak belirlenmiştir.Buna göre, elektrik iletim direkleri de maddede belirtilen imal olunan şey kapsamında olduğundan, elektrik iletim direklerinin sahibi bu tesisin korunmasından, bu bağlamda bakım eksikliğinden doğan zarardan kusursuz olarak sorumludur. Yerel mahkemece alınan hükme esas alınan bilirkişi raporunda; tredaşa ait üç adet iletkenin çitten yapılmış sınır boyunca uzandığı,direk üzerindeki bağlantı fincanlarının birbirine olan uzaklığının olması gerekenden daha yakın olduğunu,tellerin çıplak iletken olup ,yangının başladığı yerde saman balyasının olmadığı ancak çitin 2-2.5 metre uzağında istiflenen 8 katlı samanın branda ile örtülüyken fırtına sebebi ile birbirine yaklaşan çıplak iletkenlerden zaman zaman şelale gibi akan kıvılcımlarla tutuştuğu belirtilmiştir.Somut olayda; mahkemece, olay günü davalı kuruma ait Elektrik İletim tellerinin birbirlerine temas etmesi sonucunda meydana gelen kıvılcımlar nedeniyle yangın başladığı ,yangının hızla büyüyerek davacıya ait saman ve ahırın bir kısmının yanmasına sebebiyet verdiği ,davalı kurumun Elektrik İletim direklerinin bakımı ile birlikte hattın güvenliği için de gerekli önlemleri almakla yükümlü olduğu, bu kapsamda yangına sebep olan elektrik iletim direklerinin çevresinde bulunan ve tehlike yaratan unsurların kaldırılması gerektiği gerekçesiyle, belirlenen zarardan davalının sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.Ne var ki, zararın kapsamının tayininde, zarar gören davacının da zararın meydana gelmesinde kusurunun olup olmadığının araştırılıp, tartışılması gerekir. Zira; TBK'nın 52/1. (BK m.44/1) maddesi gereğince; zarar gören, zararı doğuran fiile razı olmuş veya zararın doğmasında ya da artmasında etkili olmuş yahut tazminat yüklümlüsünün durumunu ağırlaştırmış ise hakim, tazminatı indirebilir veya tamamen kaldırabilir