muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/317, Karar No: 2020/1880, Tarih: 20.02.2020

Her ne kadar Anayasa’nın 167. maddesinde devletin para, kredi, sermaye piyasalarının sağlıklı ve düzenli işlemelerini sağlayıcı ve geliştirici tedbirleri alacağı öngörülmüş ise de, alınacak bu tedbirlerin herhalde Anayasaya aykırı bir kanuni düzenleme yoluyla gerçekleştirilmesi düşünülemeyecek olup aksinin kabulü Anayasa’nın başlangıç hükümlerine açıkça aykırı düşecektir.

Tüm bu nedenlerle, çoğunluk kararının dayanağı yasa hükmünün, 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 40. maddesi uyarınca itiraz yoluyla iptali için Anayasa Mahkemesi’ne başvurulması ve buradan çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği kanısında olduğumdan çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/16636, Karar No: 2015/10093, Tarih: 27.05.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/16636 E.  ,  2015/10093 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı .....vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Davacı, davalı işyerinde 02.09.2011-10.07.2013 tarihleri arasında claim danışmanı- garanti sorumlusu olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve geçersiz şekilde feshedildiğini, davalının garanti kapsamına girmeyen parçaları değiştirmesi konusunda kendisine baskı yaptığını, bunu başlarda kabul ettiğini fakat sonradan genel merkezin kesin talimatı üzerine kabul etmediğini, akabinde işyerinde baskılara maruz kalıp en sonunda asılsız ithamlarla iş akdinin sonlandırıldığını bildirerek kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının garanti kapsamında olmamasına rağmen parça değişimi yaptığını, bir parçayı zimmetine geçirdiğini, işini düzgün yapmadığı için genel merkezden uyarı aldıklarını ve diğer işçilerin ortasında amirine “seni tanımıyorum,üstüm değilsin” dediğini, bu nedenlerle iş akdinin İK 25-II-e kapsamında feshedildiğini ve başka bir alacağının da bulunmadığını bildirerek davanın reddini istemiştir..

Mahkemece, gerekçe bildirilmeden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda mahkemece davacının iş akdinin davalı tarafından haksız şekilde feshettiğinden bahsedilmiş ise de dava konusu olaylar ve vakıalara ilişkin olarak her hangi bir gerekçe yazılmamıştır. Yukarıda detaylı şekilde anlatıldığı üzere mahkeme kararları gerekçeli olmalıdır. Mahkemece bu hususa dikkat edilmeksizin gerekçeli kararın HMK 297. maddede yazılı koşulları taşımaması hatalı olup bozma nedenidir.

2-Mahkemenin kabulüne göre de, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedilip edilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

2-Mahkemenin kabulüne göre de, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedilip edilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda davacının iş akdi temelde; davacının garanti kapsamında olmamasına rağmen parça değişimi yapması, bir parçayı zimmetine geçirmesi, işini düzgün yapmadığı için genel merkezden uyarı almaları ve diğer işçilerin ortasında amirine “seni tanımıyorum,üstüm değilsin” demesi vakıalarına dayalı olarak feshedilmiş ve davacı bu iddiaların hiç birisini kabul etmemiştir. Dosyada bulunan iş hukuku alanında uzman hesap bilirkişisi tarafından hazırlanan raporda bu vakıların her biri ayrı ayrı incelenmiş ve görüş bildirilmiştir. Oysa feshe dayanak yapılan vakıalar, işletmenin işleyişine ve bilişim sistemlerinin kullanılmasına ilişkin olduğundan iş hukuku alanında uzman bilirkişinin tek başına görüş bildirebileceği nitelikte değildir. Yapılacak iş bilişim uzmanı bilirkişi, davalı işyerinin işletme sistemini bilen veya bilecek durumda olan otomotiv servis işletmesi alanında uzman işletme uzmanı veya endüstri mühendisi bilirkişi ve iş hukuku alanında uzman hukukçu- hesap bilirkişisinden oluşan bilirkişi heyeti ile birlikte işyerinde keşif yapılarak davalının fesih gerekçelerinin yerinde olup olmadığı araştırılıp, çıkacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken mahkemece bu hususlar gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile karar verilmiş olması da doğru olmamıştır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 27.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/22342, Karar No: 2011/2427, Tarih: 10.03.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/22342 E.  ,  2011/2427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı Yasa uyarınca duruşma açılarak veya açılmadan dosya üzerinden verilen bütün uyarlama kararlarına yönelik yasa yolunun temyiz yasa yolu olduğu ve yapılan itirazları inceleme yetkisinin de Yargıtay’ın ilgili Ceza Dairesine ait olduğu, gözetilerek Muğla 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 4.10.2005 gün ve 2005/728 değişik iş sayılı red kararının yok hükmünde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCK’.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.’nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

2- Yakınanın beyanlarından ve dosya kapsamından sanığın hırsızlık eylemini gece sayılan zaman diliminde işlediğinin anlaşılması karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 6/1-e maddesi aracılığı ile aynı Kanunun 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesinin hükmün doğal sonucu olduğunun gözetilmemesi,

4- 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından dosya içeriğine göre sanığın eylemine uyan, 765 sayılı TCK’un 493/1, 61, 522 (pek hafif), 5237 sayılı TCY’nın 142/1-b, 143, 35, 116/4,151/1 maddeleri bakımından anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında değerlendirme ve uygulama yapılarak konut dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları bakımından 5271 sayılı CMUK’nun 253 ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma girişiminde bulunulduktan sonra her iki yasanın ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması suretiyle lehe Yasanın saptanması gerekirken yazılı biçimde uygulama yapılması,

5- 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçun yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılması ve tüm bunların neden ve gerekçeleri gösterilerek hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

5- 5237 sayılı Yasaya göre hırsızlık suçunu oluşturan eylem nedeniyle temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçun yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılması ve tüm bunların neden ve gerekçeleri gösterilerek hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 10.03.2011 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9646, Karar No: 2022/2999, Tarih: 08.03.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/9646 E.  ,  2022/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Nitelikli hırsızlığa teşebbüs

HÜKÜM : Mashkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında TCK’nın 142/2-h maddesi ile uygulama yapılmış ise de; park halindeki tırın üstü açık olan dorsesinde atıl vaziyette duran akünün çalınması eyleminin TCK’nın 141/1 maddesine uyduğu ve suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan TCK'nın 141/1, 143, 31/3 maddelerinde tanımlanan suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2 maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık olağan dava zamanaşımı süresinin karar tarihi olan 11/05/2016 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye farklı gerekçe ile uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 08/03/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11400, Karar No: 2018/18319, Tarih: 07.11.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/11400 E.  ,  2018/18319 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine duruşma istemi değerden reddedilmiş olmakla, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, müvekkilinin 1680 ada 4 parsel sayılı taşınmazda paydaş olduğunu, taşınmazın tasdikli imar projesi ve iskan raporu bulunmadığından kat mülkiyeti kurulamadığını, her paydaşa payı oranında bağımsız bölüm verilmediğini, açılan ortaklığın giderilmesi davasında ... Sulh Hukuk Mahkemesinin ... esas, ... karar sayılı ile ilamı ile taşınmazın bir bodrum, zemin ve 3 normal kattan oluştuğu, bodrum katta 6x7 ebatında 2 adet dükkan, zemin katta birbirine simetrik 2 adet mesken, diğer normal 3 katların her birinde de birbirine simetrik 2'şer adet toplam 6 daire bulunduğunun tespit edildiği, dosyasına ibraz edilen bilirkişi raporunda da belirtildiği üzere taşınmazda toplam 2 dükkan, 8 adet daire mevcut olduğunu, dava tarihine kadar müvekkilinin payına düşen kira bedellerinin kardeşi davalı tarafından alındığı ve müvekkiline verilmediğini, davalı ile yapılan görüşmelerden bugüne kadar hiçbir sonuç alınamadığını belirterek ıslah talebiyle birlikte 25.263,96 TL ecrimisil alacağının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konu edilen bağımsız bölümlerin gelir getiren yerlerden olduğu dikkate alındığında dosya kapsamına göre intifadan men koşulunun gerçekleştiği, Yurttaş soyisimli kişilerin 3 kardeş olmaları nedeniyle hesaplamanın Yurttaş soyisimli kişilere düşen dairelerin 1/3 oranında yapılması gerektiği, bu nedenle ek bilirkişi raporunda herhangi bir hataya rastlanmadığı, 2, 3 ve 7 nolu dairelere yönelik kira bedellerinin davacı tarafından alınması sebebiyle bu dairelere ilişkin ecrimisil talep edemeyeceği ve bu hususun davalının yemini ile birleştiği, zemin katta bulunan 1 nolu dükkan ile 5 ve 8 nolu meskenler yönünden ise, davalının 03.03.2006 - 03.03.2011 tarihleri arasında 25.263,96 TL ecrimisil bedeline hak kazandığı gerekçeleriyle davanın ıslah talebiyle birlikte Kabulüne, 25.263,96 TL ecrimisil alacağının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; müştemilatı havi bahçeli kargir apartman vasıflı çekişmeye konu 1680 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 64/384 payının davacıya, 64/384 payının ise davalıya ait olduğu, taraflar dışında çekişme konusu taşınmazda dava dışı paydaşların bulunduğu, mahallinde yapılan uygulama neticesinde, apartmanda kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulu olmadığı anlaşılmaktadır.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; müştemilatı havi bahçeli kargir apartman vasıflı çekişmeye konu 1680 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 64/384 payının davacıya, 64/384 payının ise davalıya ait olduğu, taraflar dışında çekişme konusu taşınmazda dava dışı paydaşların bulunduğu, mahallinde yapılan uygulama neticesinde, apartmanda kat irtifakı ve kat mülkiyeti kurulu olmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan payına vaki elatmanın önlenilmesini her zaman isteyebilir. Hatta elbirliği mülkiyetinde dahi paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine elatmanın önlenilmesi davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı elatmanın önlenilmesi davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre, payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu elatmanın önlenilmesi davası ile değil, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Öte yandan, yurdumuzda sosyal ekonomik nedenlerle kırsal kesimlerden kentlere aşırı akım, nüfus çoğalması, büyük mesken ve işyeri ihtiyacı nedeniyle hızlı yapılaşma karşısında görevli mercilerin aciz kalmaları veya çeşitli nedenlerle göz yummaları sonucu, izinsiz, ruhsatsız, resmi kayıtlara bağlanmayan büyük yerleşim alanları oluştuğu, bu arada paylı taşınmazların tapuda resmi ifrazları yapılmadan paydaşlar arasında haricen veya fiilen taksim edilip üzerlerine büyük mahalleler hatta beldeler yapıldığı bir gerçektir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı ilamı).

Somut olaya gelince; Davacı tarafından ... Vergi Dairesine üç daireye yönelik 2004 ile 2010 yılları arası gelir vergisi beyannamesi verildiği, yargılama aşamasında da davacı vekilince bu yerlere ilişkin davalıya yemin teklifinde bulunulduğu, davalının da dava konusu taşınmaz ile ilgili 2, 3 ve 7 nolu dairelerin kira gelirlerinin davacı tarafından alındığına dair yemin ettiği anlaşılmaktadır.

Ne var ki, mahkemece yukarıda değinilen ilkeler çerçevesinde bir araştırma ve değerlendirme yapılmış değildir.

Şöyle ki, mahkemece davacının 2, 3 ve 7 nolu dairelerin kira gelirlerini davacının aldığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de bilindiği üzere paydaşlar arasındaki ecrimisil isteklerinde davacının çekişmesiz olarak kullandığı bölümlerin olması halinde davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir. Halbuki davacının belirtilen yerleri kullanıp kullanmadığı (veya faydalanıp faydalanmadığı) tam olarak tespit edilmiş değildir.

Şöyle ki, mahkemece davacının 2, 3 ve 7 nolu dairelerin kira gelirlerini davacının aldığı kabul edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de bilindiği üzere paydaşlar arasındaki ecrimisil isteklerinde davacının çekişmesiz olarak kullandığı bölümlerin olması halinde davanın reddine karar verilmesi gerekmektedir. Halbuki davacının belirtilen yerleri kullanıp kullanmadığı (veya faydalanıp faydalanmadığı) tam olarak tespit edilmiş değildir.

Hal böyle olunca, yukarıda belirtilen ilkeler uyarınca çekişmeye konu taşınmazda taraflara tanıklarının isim ve adreslerini bildirmesi için süre ve imkan tanınması, bildirilmesi halinde, mahallinde yeniden keşif icra edilerek, tanıkların beyanlarının keşif mahallinde alınması, toplanacak delillere göre, çekişmeli bölümlerin davacı tarafından kullanılıp kullanılmadığının tereddüte mahal bırakılmayacak şekilde belirlenmesi, davacının kullandığı ( veya faydalandığı) bölümlerin olması halinde davanın reddine karar verilmesi, aksi halde dosya kapsamında oluşacak sonuca göre usuli kazanılmış hakta gözetilerek karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ: Davalı vekilinin temyiz itirazı yukarıda açıklanan nedenle yerinde olduğundan kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 07/11/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11866, Karar No: 2012/13452, Tarih: 22.11.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/11866 E.  ,  2012/13452 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... ve ... vekili tarafından, davalı ... aleyhine 29.03.2010 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.05.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı ... şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.