muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/7654, Karar No: 2008/9862, Tarih: 04.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/7654 E.  ,  2008/9862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVACILAR : ...

Taraflar arasındaki kayyım hukukuna ilişkin davada Türkoğlu Sulh Hukuk ile ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, evlat edinilmek istenilen yaşı ... ... için kayyım tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; annesi ölen ve evlat edinilmek istenilen 06/06/2004 doğumlu ... ...'in yaklaşık 4 yıldır ... İlçesi ... Kasabasında evlat edinmek isteyenlerle birlikte oturduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme ... Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17282, Karar No: 2018/7929, Tarih: 29.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/17282 E.  ,  2018/7929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "... daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere "İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında "Suçun işleniş şekli ve özellikleri" de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekiye ait araçtan 40,00 TL para ve 1 adet tornavida çalan sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/6-331 Esas, 2012/69 Karar sayılı ve 28.02.2012 tarihli kararında da belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan açılan kamu davasının yaşı büyük sanık hakkında açılan kamu davası ile birleştirilmesine karar verildiği, çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi halinde, 5395 sayılı Yasa'nın 17/3. maddesi

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/6-331 Esas, 2012/69 Karar sayılı ve 28.02.2012 tarihli kararında da belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan açılan kamu davasının yaşı büyük sanık hakkında açılan kamu davası ile birleştirilmesine karar verildiği, çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi halinde, 5395 sayılı Yasa'nın 17/3. maddesi

gereğince davaların birlikte yürütülmesinde mahkemelerin uygun bulması şartıyla yargılamanın her aşamasında birleştirme kararı verilebileceği, birleştirilen davaların genel mahkemelerde görüleceği, 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesi uyarınca 18 yaşını doldurmamış çocukların duruşmalarının kapalı yapılacağı ve hükmün de kapalı duruşmada açıklanacağı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk ...'nun 18 yaşını ikmal etmemiş olmasına karşın 07.03.2014, 11.04.2014, 14.04.2014, 30.05.2014, 18.07.2014 tarihli celselerin kapalı yerine açık yapılması, hükmün de açık celsede tefhim edilmesi,

3-İştirak halinde suç işleyen sanık ve suça sürüklenen çocuktan sarfına sebebiyet verdikleri yargılama giderlerinin ayrı ayrı, ortak yapılan yargılama giderlerinin ise payları oranında alınmasına karar verilmesi gerekirken, yargılama giderlerinin eşit olarak alınmasına karar verilmek sureti ile 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı davranılması, ayrıca suça sürüklenen çocuk ve sanığın paylarına düşen yargılama giderlerinin 6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa ve sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin gözetilmemesi,

4-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda sanık ... hakkında kurulan hüküm yönünden TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafii ile sanık ...'nun temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 29/05/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11862, Karar No: 2018/7115, Tarih: 19.11.2018

**4. Hukuk Dairesi         2016/11862 E.  ,  2018/7115 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... ... aleyhine 01/12/2014 gününde verilen dilekçe ile kasten yaralama ve mala zarar verme nedeniyle manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın reddine dair verilen 04/05/2016 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, kasten yaralama ve mala zarar verme eylemleri nedeniyle manevi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı; 09/11/2013 tarihinde eşi olan davalının kazma sapı ile vurmak suretiyle 09/11/2013 tarihinde kendisini yaraladığını ve gözlüğünün kırılmasına neden olduğunu, bu eylem nedeniyle ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/457 esas sayılı dosyasında yargılanan davalının cezalandırılmasına karar verildiğini belirterek, manevi tazminat isteminde bulunmuştur.

Davalı; iddianın asılsız olduğunu, davacının gözlük kullanmadığını, davacının adli muayene raporunda sadece çiziklerden bahsedildiğini, balta sapı vurulmak suretiyle yaralanan bir kişide morluk ve ekimoz oluşmamasının mümkün olmadığını, ceza mahkemesinde delilleri toplanmadan aleyhine karar verildiğini belirterek, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece; davacının davasına dayanak yaptığı olayla ilgili olarak ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/59 esas sayılı dosyasının celbedildiği, 04/05/2008 tarihinde meydana gelen olay sonucunda tarafların birbirlerine yönelik kasten yaralama suçundan ve yine davacının davalıya yönelik hakaret suçundan cezalandırılmalarına karar verildiği, aralarında husumet bulunan tarafların ... Adliyesinde maruf ve meşhur kişiler oldukları, davacının sadece kendisine yönelik eylem nedeniyle manevi tazminat istemesinde bir haklılık olmadığı, davacının dayandığı eylemde dahi davalıya karşı eylem ve hakaretinden dolayı mahkumiyetine karar verildiği, bu nedenle korunacak üstün bir hakkının bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkeme kararları gerekçeli olmalıdır. (Anayasa m.141/3) Kararın gerekçe bölümünde; iddiaların ve savunmaların özeti, çekişmeli ve çekişmesiz noktalar ile ret ve üstün tutulma nedenleri; sabit görülen olgulardan çıkarılan sonuçlar ile hukuki nedenin gösterilmesi gerekir (HMK m.297/1.c). Bu bakımdan gerekçe, mahkemenin benimsediği olgular ile hüküm bölümü arasındaki yasal bağ niteliğindedir.

Mahkeme kararları gerekçeli olmalıdır. (Anayasa m.141/3) Kararın gerekçe bölümünde; iddiaların ve savunmaların özeti, çekişmeli ve çekişmesiz noktalar ile ret ve üstün tutulma nedenleri; sabit görülen olgulardan çıkarılan sonuçlar ile hukuki nedenin gösterilmesi gerekir (HMK m.297/1.c). Bu bakımdan gerekçe, mahkemenin benimsediği olgular ile hüküm bölümü arasındaki yasal bağ niteliğindedir.

Dava, davalının davacıya yönelik 09/11/2013 tarihinde gerçekleştirdiği ve Urla 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/457 esas sayılı dosyasına konu olan kasten yaralama eylemine dayalı olarak açılmış olup, mahkemece hükme esas yapılan eylemin ve ceza dosyasının eldeki davaya konu eylemle ilgisi bulunmamaktadır. Zira, mahkemece davacının talebiyle ilgisi olmayan ve 04/05/2008 tarihinde gerçekleşen başka eylemlerle ilgili ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2011/59 esas sayılı ceza dosyası incelenip karara gerekçe yapılmıştır. Karar, gerekçesi itibariyle yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

Şu halde mahkemece, davacının davasına konu ettiği eylemlerle ilgili ... 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/457 esas sayılı ceza dosyasındaki eylem değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/11/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2030, Karar No: 2015/10716, Tarih: 05.11.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/2030 E.  ,  2015/10716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 23. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 21/10/2013

NUMARASI : 2013/466-2013/53

Taraflar arasındaki davada İstanbul 6. Tüketici Mahkemesi ve İstanbul 23. Asliye Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, taraflar arasında düzenlenen koltuk yapımı sözleşmesinin iptali ile davalıya ödenen bedelin iadesi istemine ilişkindir.

Tüketici Mahkemesince, davaya konu edilen ürünlerin 21.07.2011 tarihli sipariş formu ile davacının özel seçimleri ve istekleri doğrultusunda üretildiği, 4077 sayılı Tüketici Kanununa göre eser sözleşmesinden kaynaklanan davaların Tüketici Mahkemesinde görülemeyeceği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Asliye Hukuk Mahkemesi tarafından ise, ürünün hazır olarak satın alındığının tarafların kabulünde olduğu, uyuşmazlığın tüketici işleminden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

4822 sayılı Kanun ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1. maddesinde kanunun amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Kanunun 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları, hizmet; bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan mal sağlama dışındaki her türlü faaliyeti ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukukî işlemin 4077 sayılı Kanun kapsamında kaldığının kabul edilmesi için kanunun amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir.

Borçlar Kanununun 355. maddesinde ise, istisna akdi bir tarafın iş sahibi, diğer tarafın yüklenici konumunda olduğu ve bedel karşılığında bir şeyin imalinin yapılmasının sağlandığı sözleşme olarak tanımlanmıştır.

Somut olayda davacı, taraflar arasında düzenlenen koltuk ve gardrop satım sözleşmesi düzenlendiğini, ancak teslim edilen ürünlerin ayıplı çıktığını ileri sürerek sözleşmenin feshi ile davalıya ödenen bedelin iadesine karar verilmesini talep ettiği, ürün ile ilgili sipariş formunun düzenlendiği, tarafların İstanbul 6. Tüketici Mahkemesinin 2012/1622 sayılı dosyasının 20.06.2013 tarihindeki duruşması sırasındaki beyanlarında da ürünün özel sipariş üzerine imal

Somut olayda davacı, taraflar arasında düzenlenen koltuk ve gardrop satım sözleşmesi düzenlendiğini, ancak teslim edilen ürünlerin ayıplı çıktığını ileri sürerek sözleşmenin feshi ile davalıya ödenen bedelin iadesine karar verilmesini talep ettiği, ürün ile ilgili sipariş formunun düzenlendiği, tarafların İstanbul 6. Tüketici Mahkemesinin 2012/1622 sayılı dosyasının 20.06.2013 tarihindeki duruşması sırasındaki beyanlarında da ürünün özel sipariş üzerine imal

edildiğini beyan ettikleri anlaşılmış olup taraflar arasında eser sözleşmesinin mevcut olduğu ve dava tarihi itibariyle eser sözleşmesinin de genel hükümler ve Borçlar Kanununun 355. maddesinde düzenlendiği anlaşıldığından, 4077 sayılı Kanunun kapsamında bulunmayan uyuşmazlığın İstanbul 23. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülerek çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince İstanbul 23. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 05/11/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/9768, Karar No: 2014/13742, Tarih: 08.09.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/9768 E.  ,  2014/13742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : RİZE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/02/2014

NUMARASI : 2013/184-2014/70

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar, bir kısım davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, iddianın bir kısım taşınmazlar yönünden sabit olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, ecrimisil isteğine konu A.Köyü 10 parsel sayılı taşınmaz ile 1640 ada 16, 44 ve 60 parsel sayılı taşınmazlarda tarafların ortak murisi olan F.. Y..'ın dava dışı kişilerle birlikte paydaş olduğu, T.Köyü 612 parsel sayılı taşınmazın ise muris F.. Y.. ile yine tarafların ortak murisi A. Y.. adlarına paylı bir şekilde kayıtlı olduğu, muris F.. Y..'ın 23.12.1978 tarihinde, muris A. Y.'ın ise 10.06.2011 tarihinde öldükleri, çekişme konusu A.. Köyü 12 parsel sayılı taşınmaz ile 1638 ada 1, 1640 ada 1 ve 1644 ada 47 parsel sayılı taşınmazların da muris F.. Y.. ile dava dışı kişiler adına paylı biçimde kayıtlı oldukları, beyanı davacılar vekili tarafından kabul edilen tanık A.. Y..'ın açıklamalarına göre belirtilen bu taşınmazların dava dışı kişilerin kullanımında bulunduğu anlaşılmaktadır.

Davacılar, murisleri F.. Y.. ile A. Y.'dan intikal eden taşınmazlardan davalıların yararlandıklarını, kendilerinin ise hiç bir şekilde kullanamadıklarını ileri sürerek; dava tarihinden geriye doğru beş yıllık süre için ecrimisil isteğinde bulunmuşlardır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazlarda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Tüm bunların yanında, ecrimisil davalarında davalının uzun süreli kullanımı söz konusu ise, bu kullanıma ses çıkarmayan davacının zımni muvafakatinin var olduğu yönünde “fiili karine” oluşacağı ve bu karinenin aksi davacı tarafından kanıtlanmadıkça, ecrimisil talep edilmesinin Türk Medeni Kanunu'nun 2. maddesinde yer alan dürüstlük kuralına aykırılık teşkil edeceği kabul edilmektedir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında; davacıların muris F.. Y.. adına kayıtlı taşınmazlardan hiç bir şekilde yararlanamadıklarını ileri sürerek eldeki davayı açtıkları, adı geçen mirasbırakanın 23.12.1978 tarihinde öldüğü, davacıların o tarihten beri mevcut kullanıma her hangi bir ihtar ile karşı çıkmadıkları, dolayısıyla davalıların kullanımına muvafakat ettikleri, eldeki bu davanın açılması ile muvafakatin geri alındığı anlaşılmakta olup, bu durumda dava tarihinden önceki kullanımları nedeniyle davalıların kötüniyetli olduğunu ve ecrimisille sorumlu tutulabileceklerini söyleyebilme olanağı yoktur.

Diğer yandan, muris F.. Y.. ile A. Y. adlarına paylı şekilde kayıtlı olan T. Köyü 612 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünün davalılar tarafından kullanıldığı, davacı H.. Y..'ın keşif tutanağına geçen beyanına göre taşınmazdan yararlandığı, anılan parselin bir kısmının çay bahçesi niteliğinde olduğu ve bahçe niteliğindeki bu kısmın 1/3'ünün davacılar tarafından kullanıldığının bilirkişilerce saptandığı, bu durumun mahkemenin de kabulünde olduğu, taşınmazda çekişmesiz olarak kullandıkları bir kısım yer bulunan davacı paydaşların 612 parsele yönelik olarak açtıkları davanın dinlenme olanağı olmadığı halde mahkemece ecrimisile karar verilmiş olması isabetsiz olduğu gibi, muris A.Y. davadan hemen önce 10.06.2011 tarihinde ölmesine karşın, geriye doğru gidilerek murisin sağ olduğu dönemi de kapsayacak şekilde beş yıl süre için belirlenen ecrimisilin hüküm altına alınmış olması da isabetsizdir.

Hal böyle olunca, mahkemece kabul kapsamına alınan taşınmazlar yönünden de davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalılar S.. Y.. ile N.. P..'ın temyiz itirazları belirtilen nedenlerle yerindedir. Kabulüyle hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 08.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33657, Karar No: 2019/5161, Tarih: 11.03.2019

**9. Hukuk Dairesi         2015/33657 E.  ,  2019/5161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılardan Akdeniz Temizlik Gıda Elkt. Mak. Tek. Ser. Hiz. San. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... Elkt. Mak. Tek. Ser. Hiz. San. Tic. Ltd. Şti.nin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11/03/2019 gününde oybirliği ile karar verildi.