muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/11136, Karar No: 2015/5079, Tarih: 25.03.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/11136 E.  ,  2015/5079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : CMK'nın 223/2-c. maddesi gereğince beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 04.04.2003 tarih ve 7275 sayılı kararıyla 2. derece arkeolojik sit alanı ilan edilen bölge içerisinde yer alan ve tapuda özel mülkiyete konu olan, ... ili,... ilçesi, ... köyü, ... mevkii, 2376 sayılı parselde, sanık tarafından izin alınmadan zemin düzleştirmesi yapmak amacıyla iş makinesi marifetiyle 10x25 metre boyutunda ve 1,5 metre derinliğinde kazının yapıldığı, bu durumun kolluk görevlilerince tespit edilmesi üzerine, sanık hakkında soruşturmaya başlandığı ve 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan davanın açıldığı, sanığın verdiği ifadelerinde bölgenin sit alanı içerisinde yer aldığını bildiğini, bu yerin teyzesine ait olduğunu ve açık hava kıraathanesi yapmak için zemini düzleştirdiğini beyan ettiği, her ne kadar izinsiz kazı yapmak suçundan sanık hakkında yapılan yargılama neticesinde, sanığın kültür varlığı bulabilmek amacıyla kazı yapmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmiş ise de; sanığın 2. derece arkeolojik sit alanı olduğunu bildiği bölgede, izin almadan iş makinesi marifetiyle 1,5 metre derinliğinde toprak tabakasını kaldırması eyleminin, 2863 sayılı Kanunun 65/1-2. maddesinde düzenlenen fiziki müdahale kapsamında olduğu, bu nedenle sanığa ek savunma hakkı verilerek, 2863 sayılı Kanunun 65/1-2. maddesinde düzenlenen suçtan mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle ve yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 25.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6136, Karar No: 2016/6910, Tarih: 19.04.2016

**21. Hukuk Dairesi         2016/6136 E.  ,  2016/6910 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacı murisinin 01.12.1991 - 29.02.1992 tarihleri arasında davalı işverene ait iş yerinde geçen ve Kuruma bildirilmeyen sigortalı çalışmalarının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de, davanın niteliği kamu düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; 70671 sicil numaralı davalı işyerinin 01.12.1991 – 31.12.1995 tarihleri arasında 506 sayılı Kanun kapsamında olduğu, davalı işverence davacı murisi adına 01.12.1991 tarihli işe giriş bildirgesinin verildiği ve buna bağlı olarak 01.12.1991 – 31.01.1992 tarihleri arasında kısmi şekilde çalışmaların bildirildiği görülmüştür.

Somut olayda; ihtilaflı dönemde çalışmaları kısmi olarak bildirilen bordro tanıklarının, davacı murisinin kesintisiz çalışmasını doğruladıkları, dinlenmeyen bordro tanıklarından ...’nun 12.04.2009 tarihinde öldüğü, ... da yurtdışında olduğu, bu nedenle bu tanıkların beyanlarının alınmasının mümkün olmadığı, olayın üzerinden uzun yıllar geçtiğinden ve ihtilaflı dönemde davalı işyerinin komşusu olan işyerleri ve bu işyerlerinin çalışanları ve sahipleri değiştiğinden komşu işyeri tanığının tespit edilemediği anlaşılmıştır.

Uzunca zaman geçmesi nedeniyle, dava konusu döneme ilişkin komşu işyeri tanığı tespit edilememesinin davacının aleyhine yorumlanması ve çalışmaları kısmi olarak bildirilen bordro tanıklarının davacı murisinin kesintisiz çalışmasını doğrulamaları karşısında davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davacı murisinin çalışmalarının kısmi olarak bildirilmesi ve bordro tanıklarının davacı murisinin kesintisiz çalışmasını doğrulaması karşısında davanın kabulüne karar vermekten ibarettir.

O halde, davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5199, Karar No: 2016/8672, Tarih: 30.06.2016

**8. Ceza Dairesi         2016/5199 E.  ,  2016/8672 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz aşamasında yapılan masraflar da gözetilerek yargılama giderinin infaz aşamasında terkini mümkün görüldüğünden, tebliğnamedeki düşünceye iştirak edil- memiş; TCK.nun 53. maddesinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre sanıkların suçun oluşmadığına yönelik yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

TCK.nun 52/4. maddesi uyarınca taksit miktarının 4'ten az olamayacağı gözetilmeden, sanık hakkında verilen gün adli para cezasından çevrilen 80,00 TL adli para cezasının bir defada ödenmesine karar verilerek Cumhuriyet Savcısının infazda yetkisinin kısıtlanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümden "bir defada ödenmek koşulu ile" ibaresinin çıkarılması sureti ile suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 30.06.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20228, Karar No: 2015/10331, Tarih: 08.10.2015

**17. Hukuk Dairesi         2013/20228 E.  ,  2015/10331 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Vakfıkebir Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/07/2013

NUMARASI : 2012/178-2013/296

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, asıl ve birleştirilen davada davalıların işleten-sürücüsü ve zorunlu-ihtiyarı mali sorumluluk sigortacısı olduğu aracın sebep olduğu kazada desteğin öldüğünü açıklayıp ıslah ile artırılan toplam 132.541,29 TL maddi, müvekkili H.. Ç.. ve O.. Ç.. için 100.000,00'er TL, B. Ç. ve O.. Ç.. için 50.000,00'er TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı .....Sigorta A.Ş. vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulü ile asıl ve birleştirilen davada davacı H.. Ç.. için 131.389,27 TL, davacı O.. Ç.. için 3.152,02 TL olmak üzere toplam 134.541,29 TL maddi tazminat ile davacı H.. Ç.. için 15.000,00 TL, davacı O.. Ç.. için 13.000,00 TL, davacı O.. Ç.. için 10.000,00 TL, davacı B.. H.. için 10.000,00 TL olmak üzere toplam 48.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Mahkemece, kararı temyiz eden davacı vekiline temyiz harcının eksik yatırıldığına dair tamamlattırma muhtırasının 21.10.2013 tarihinde tebliğ olunduğu, verilen 7 günlük kesin

süre içerisinde harca ilişkin eksikliklerin giderilmediği gerekçesiyle 11.11.2013 tarihli ek kararı ile davacılar vekilinin temyiz isteminin reddine karar verilmiş ise de, nispi karar ve ilam harcına bağlı davaların reddine ilişkin kararların temyizi halinde temyiz harcının tümünün maktu ve peşin olarak yatırılması gerekmekte olup davacılar vekilince sadece davanın reddedilen kısmı temyiz edilmiş olduğundan ve sorumluluğuna düşen maktu temyiz harcını peşin olarak 14.08.2013 tarihinde yatırmış olduğu anlaşılmakla, ek kararın kaldırılarak temyiz incelemesine geçilmesine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacıca göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması ve buna göre manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. (HGK 23/06/2004, 13/291-370 )

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında,

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nun 4.maddesinde, kanunun takdir

hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar için takdir olunan manevi tazminatların pek az olduğu görülmüş ve daha yüksek düzeyde hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3- Davacılar ihtiyari dava arkadaşı olup, kabul edilen tazminat yönünden her bir davacı yararına ayrı ayrı vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hükmedilen toplam tazminat üzerinden tek vekalet ücretine hükmedilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin ek kararı temyiz talebinin kabulü ile 11.11.2013 tarihli ek kararın kaldırılmasına, 2 ve nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 8.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/16642, Karar No: 2019/10332, Tarih: 18.06.2019

**13. Ceza Dairesi         2018/16642 E.  ,  2019/10332 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme, konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun eylemlerine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 31/2. maddesindeki hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü üst sınırlarına göre, aynı Yasanın 66/1-e, 66/2. maddelerinde belirtilen 4 yıllık asli dava zamanaşımının, karar tarihi olan 07.04.2015 tarihiden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sebebi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 18/06/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/16277, Karar No: 2013/1604, Tarih: 08.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2011/16277 E.  ,  2013/1604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

Dava, yersiz ödenen yetim aylığının iadesi talebine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 5434 sayılı Kanun kapsamında T.C. Emekli Sandığından yetim aylığı alan davalının, öğrenciliğinin sona erdiği tarih olan 01.10.2004 tarihinden 30.11.2006 tarihine kadar almış olduğu yersiz aylıkların yasal faiziyle birlikte tahsilini istemiştir.

5510 sayılı Yasanın Geçici 4. maddesinde, “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir.

Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dahil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır…” hükmüne yer verilmiştir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemelerdir. Davaya konu uyuşmazlık, dayanağı işlem ve olayların meydana geldiği tarih itibariyle yürürlükte bulunan 5434 sayılı Kanun’dan kaynaklanmakta olup, görev alanına girmediğinden İş Mahkemelerinde çözümlenmesi mümkün değildir.

Öte yandan, 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde de dava açılamaz.Bu halde, dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınarak görevsizlik nedeniyle dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde yargılamaya devam edilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

O halde, davacı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8835, Karar No: 2019/1681, Tarih: 19.02.2019

**11. Ceza Dairesi         2016/8835 E.  ,  2019/1681 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura düzenlemek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yetkilisi olduğu ... Takım Ltd. Şti. hakkında yapılan incelemelerde 2009 ve 2010 yıllarındaki alışlarını sahte fatura düzenleyici olan firmalardan yaptığı, iş yerinin 30 m2 olup, deposu, şubesi, taşıtı, işçisi, makine veya tesisatının bulunmadığı, 2010 yılında yapılan yoklamalarda da iş yerinde bulunmadığının anlaşıldığı, sanığın savunmasında 2010 yılında rahatsızlandığı ve şirketin işleriyle ilgilenmediği, fatura düzenlemediğini beyan etmesine karşın dosyada asılları bulunan 2009 ve 2010 yılına ilişkin faturalardaki imzalar ile sanığın muhasebeci ile yaptığı sözleşmelerdeki imzalarının aynı olduğunun görülmesi karşısında; dosya içerisindeki delilleri değerlendirip atılı suçların sübuta erdiğini kabul eden mahkemenin mahkumiyet kararında isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki eksik inceleme sebebiyle bozma isteyen görüşüne iştirak edilmemiş, 5237 sayılı TCK’nin 53. maddesinin uygulanmasında, Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı iptal kararının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamada, toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklara yüklenen suçun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde vasfı tayin, cezayı artırıcı ve azaltıcı sebebin nitelik ile derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.02.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4855, Karar No: 2015/6465, Tarih: 30.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/4855 E.  ,  2015/6465 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYKOZ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 18/11/2013

NUMARASI : 2013/476-2013/621

Taraflar arasındaki davadan dolayı Beykoz 2. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 18.11.2013 gün ve 2013/476 esas 2013/621 karar sayılı hükmün kısmen onama kısmen süreden reddine ilişkin olan 13.05.2014 gün ve 6206-9794 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkin olup, davanın kısmen kabulüne dair verilen kararın taraflarca temyizi üzerine, Dairece; ''.. Davacının temyiz isteğinin süreden reddine, davalı Hüseyin'in temyiz itirazlarının yerinde olmadığı belirtilmek suretiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanmasına karar verilmiş, davalı karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Hemen belirtmek gerekir ki; Davacının temyiz isteğinin süreden reddine ilişkin Dairenin 13.05.2014 tarih ve 2014/6206 Esas, 2014/9794 sayılı kararında bir isabetsizlik yoktur.

Davalı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Davacı, paydaşı olduğu 494 ada 25 parsel sayılı taşınmazı eskiden beri davalı paydaşın kullandığını ileri sürerek, 01.05.2005 tarihinden dava tarihine kadar fazlaya ilişkin hakkı saklı kalarak şimdilik 6.500.-TL ecrimisilin kademeli faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiş, yargılama sırasında ecrimisil miktarını ıslahla 21.560,64.-TL'ye yükseltmiştir.

Davalı, davacının payına karşılık davaya konu taşınmaz üzerinde bulunan binanın zemin katındaki bahçe tarafına bakan 2 nolu dairenin 1997 yılından beri davacı adına boş bırakıldığını, bu bölümden herhangi bir şekilde yararlanmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazı davalının kiraya vermek suretiyle kullandığı ecrimisil ödemesi gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

./..

Davalı, davacının payına karşılık davaya konu taşınmaz üzerinde bulunan binanın zemin katındaki bahçe tarafına bakan 2 nolu dairenin 1997 yılından beri davacı adına boş bırakıldığını, bu bölümden herhangi bir şekilde yararlanmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazı davalının kiraya vermek suretiyle kullandığı ecrimisil ödemesi gerektiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

./..

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; bahçeli kargir ev vasıflı davaya konu 494 ada 25 parsel sayılı taşınmazın 2844/22751 payının davacı adına, 14931/22752 payının davalı adına, 4977/22751 payının ise dava dışı H.. E.. K.. Ö.. adına kayıtlı olduğu, tapu sicil kaydında dava dışı paydaşın hissesinde davalı yararına sükna hakkı mecut olduğuna dair 27.04.2006 tarihli şerh bulunduğu, davacının noter kanalı ile davalı tarafa 04.10.2000 tarihinde ihtarname keşide ederek payına karşılık 01.10.1995-31.10.2000 tarihleri arası için ecrimisil talebinde bulunduğu, ancak eksiğin tamamlanması yoluyla getirtilen kayıtlardan, yasal olarak arşivde saklama süresinin dolması sebebi ile evrak aslının imha edilmiş olmasından dolayı anılan ihtarnamenin davalı tarafa tebliğine ilişkin kayıtların bulunmadığının ilgili noterlikçe bildirildiği evrak arasına sunulan yazılı kira sözleşmelerinden; davalının, dava konusu parseldeki binanın üst kat birbirine bitişik 5 ve 6 nolu dairelerini 04.07.2010 başlangıç tarihli yazılı kira sözleşmesi ile, 5 yıllığına dava dışı G.. Ö..'e, apartmanın sokak yönüne bakan 3 nolu bölümünü ise 01.11.2007 balngıç tarihli yazılı kira sözleşmesi ile 1 yıllığına dava dışı D.. T.. Ç..'a kiraya verdiği görülmektedir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.