muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/387, Karar No: 2010/2986, Tarih: 26.04.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/387 E.  ,  2010/2986 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve...'ın yapılan yargılanmaları sonunda; ..., ... ve ...'ın beraetlerine, sanıklar ... ve ...'ın eylemleri reşit olamayan mağdure ile rızasıyla cinsel ilişkide bulunmak, sanıklar... ve ...'nın fiileri ise buna iştirak niteliğinde görülerek mahkümiyetlerine dair, ... Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 18.01.2007 gün ve 2004/68 Esas, 2007/22 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar..., ... ve ... müdafiileri ile katılan vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Katılan vekilinin yasal süresi içerisinde verdiği 22.01.2007 tarihli temyiz dilekçesinin sanıklar ... ve...'ı kapsamadığı, bu sanıkların isimlerine yer verilen 23.03.2007 ve 19.02.2007 günlü dilekçelerin ise yasal süreden sonra verildiği anlaşıldığından, katılan vekilinin bu sanıklara yönelik temyiz isteğinin CMUK.nun 310 ve 317. maddeleri uyarınca reddiyle, sanıklar müdafiilerinin temyizleride dikkate alınarak incelemenin sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve... haklarında verilen hükümlerle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanıklar ... ve ... hakkında verilen beraet hükmünün incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraet hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanıklar ..., ..., ... ve... haklarında kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarına gelince,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

12.07.1985 doğumlu olan mağdurenin, sanık ...'nın eylem tarihi olan 28.07.2003 tarihinde onsekiz yaşını tamamladığının ve iddia edilip kanıtlanmış daha önceye ait bir eyleminin de bulunmadığının anlaşılması karşısında, bu tarihte işlediği kabul edilen rızaya dayalı cinsel ilişkiye yardım etme fiilinin suç oluşturmayacağı gözetilmeden yazılı biçimde mahkumiyet kararı verilmesi,

Diğer sanıkların işlediği kabul edilen reşit olmayan mağdureyle rızası ile cinsi münasebette bulunma ve buna katılma eylemlerinin 5237 sayılı TCK.nun 104/1. maddesine temas ettiği ve takibinin şikayete bağlı bulunduğu, 5560 sayılı Yasa ile değişik CMK.nun 253/3. maddesinde cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda uzlaşma yoluna gidilemeyeceği belirtilmekle birlikte yüklenen suç aleyhe olan bu düzenlemeden önce işlendiğinden, TCK.nun 7/2. maddesi gereğince hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanması gerektiği nazara alınarak, CMK.nun 253 ve 254. maddelerine uygun biçimde uzlaşma girişiminde bulunulması sonucuna göre hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

19.12.2006 günü yürürlüğe giren 5560 sayılı Yasanın 23. ve 08.02.2008 tarihli 5728 sayılı Kanunun 562. maddeleri ile değişik 5271 sayılı CMK.nun 231. maddesi karşısında, adli sicil kayıtları da dikkate alınarak koşulların varlığı halinde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilip verilmeyeceği hususunun mahkemesince değerlendirilerek bir karar verilmesi lüzumuna uyulmaması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanıklar müdafiileri ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin belirtilen nedenlerle 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10449, Karar No: 2020/313, Tarih: 15.01.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/10449 E.  ,  2020/313 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- TCK'nın 158/1-f-son, 62, 52/2-4, 53/1-2-3 ve 58/6-7. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- TCK'nın 204/1, 43/1, 62, 53/1-2-3 ve 58/6-7.

maddeleri gereğince mahkumiyet

Sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarından mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, katılandan satın almış olduğu 17.900 TL değerindeki bal karşılığında 1.400 TL nakit para ile 24/09/2011 keşide tarihli 9.500 TL bedelli ve 30/09/2011 keşide tarihli 5.500 TL bedelli sahte çekleri verdiği, kalan 1.500 TL’yi de daha sonra ödemek hususunda anlaştıkları, çeklerin bankaya ibrazında sahteliğinin tespit edildiği iddia edilen olayda;

A-Nitelikli dolandırıcılık suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınan... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06/09/2009 tarih, 2009/36-192 e,k. sayılı ilamının elektrik hırsızlığı suçuna ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında; 6352 sayılı Kanun’un 82. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-f. maddesinin yürürlükten kaldırılmış olup, sanığın tekerrüre esas alınması gereken mahkumiyetine konu "elektrik hırsızlığı" eyleminin "karşılıksız yararlanma" suçuna dönüştürülmesi nedeniyle, sanığa atılı suçun TCK'nın 163/3. maddesinde yeniden düzenlendiği ve 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan mahkumiyeti bulunan kişinin 6352 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 6 ay içinde katılan kurumun zararını tamamen tazmin etmesi halinde verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılacağının düzenlenmesi nedeniyle, söz konusu hüküm yönünden yapılacak uyarlama yargılamasının sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip, bahsedilen ilamın esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilerek bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, atılı suçu işlemediğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

B-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

B-Resmi belgede sahtecilik suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sair temyiz itirazlarının reddine; ancak,

1-5237 sayılı TCK'nın 43. maddesinin uygulanabilmesi için "bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi" gerektiği, suça konu çeklerin katılana aynı anda ibraz edilmek suretiyle kullanıldığı, farklı zamanlarda düzenlendiklerine dair delil de bulunmadığı cihetle; zincirleme suç hükmünün uygulanma olanağının bulunmadığı; ancak, mahkemenin takdirine göre sanığın güttüğü amaç ve saik, suç konusunun önemi, kastın yoğunluğu ve sahte belge sayısı dikkate alınarak temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak verilebileceği gözetilmeden, yazılı şekilde resmi belgede sahtecilik suçunun zincirleme şekilde işlendiğinin kabulü ile temel cezanın TCK'nın 43/1. maddesi uyarınca artırılması suretiyle fazla ceza tayini,

2- Sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 58. maddesi uyarınca tekerrüre esas alınan... 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 06/09/2009 tarih, 2009/36-192 e,k. sayılı ilamının elektrik hırsızlığı suçuna ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında; 6352 sayılı Kanun’un 82. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-f. maddesinin yürürlükten kaldırılmış olup, sanığın tekerrüre esas alınması gereken mahkumiyetine konu "elektrik hırsızlığı" eyleminin "karşılıksız yararlanma" suçuna dönüştürülmesi nedeniyle, sanığa atılı suçun TCK'nın 163/3. maddesinde yeniden düzenlendiği ve 6352 sayılı Kanun'un geçici 2. maddesinin 2. fıkrası uyarınca elektrik enerjisi hırsızlığı suçundan mahkumiyeti bulunan kişinin 6352 sayılı Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten itibaren 6 ay içinde katılan kurumun zararını tamamen tazmin etmesi halinde verilen cezanın tüm sonuçlarıyla ortadan kaldırılacağının düzenlenmesi nedeniyle, söz konusu hüküm yönünden yapılacak uyarlama yargılamasının sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/01/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4652, Karar No: 2016/17880, Tarih: 13.10.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/4652 E.  ,  2016/17880 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile ihbar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 06.03.1993-20.05.2004 tarihleri arasında enjeksiyon ustası olarak aylık 470,00 TL net ücretle çalıştığını, iş akdinin işverence haksız bir şekilde feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, müvekkilinin iş akdini haksız bir şekilde feshetmediğini, işletmiş olduğu işyerinin sürekli zarar etmesi sebebiyle işyerini kapatmak zorunda kaldığını, işyerini kapatırken işyerindeki makinelerin değerinin çok altında satarak işçilerin tazminatlarını ödediğini, davacının da tazminatlarının ödenerek ibraname alındığını, kıdem ihbar tazminatı ve diğer alacakları için 3.363,696,000 eski TL (şimdiki 3.363,69 TL ) ödendiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş akdinin tazminatı gerektirmeyecek şekilde feshedildiğinin ispat külfetinin davalı işverene ait olduğu ve davalının bu yükümlülüğü yerine getiremediği, davacının kıdem ve ihbar tazminatı almaya hak kazandığı, işveren tarafından davacının kıdem ve ihbar tazminatının bir kısmının ödendiğinin imzalı ibraname ile anlaşıldığı, davacıya ödendiği anlaşılan 3.363,69 TL’nin Yargıtay içtihatları göz önüne alınarak önce ihbar tazminatından mahsup edildiği, geriye kalan miktarın ise bakiye kıdem tazminatından mahsup edildiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

II. Genel Hükümler Yönünden Değerlendirme

Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

III. İşçi Alacakları Yönünden Değerlendirme

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının hak ettiği kıdem tazminatı net 6.402,26 TL ve ihbar tazminatı net 1.057,05 TL olarak hesaplanmıştır. Davacı tarafından imzalandığı kabul edilen ibraname ile iş akdinin feshinden sonra davacıya kıdem ve ihbar tazminatı açıklamasıyla ödenen 3.363,69 TL’nin yukarıda belirtilen ilke kararı doğrultusunda tazminat alacaklarından yarı yarıya oranlanarak mahsubunun yapılması gerekirken hatalı mahsup ile hüküm kurulması isabetsiz olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.10.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3276, Karar No: 2012/6654, Tarih: 12.06.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/3276 E.  ,  2012/6654 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...'nun bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda: atılı suçtan mahkûmiyetine dair ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 22.11.2006 gün ve 1999/331 Esas, 2006/426 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Eylem nedeniyle mağdurenin beden veya ruh sağlığının bozulduğuna dair herhangi bir iddia veya delil bulunmadığı gibi suç tarihi üzerinden yaklaşık 17 yıl gibi bir zaman geçmiş olması nedeniyle mağdurenin olay nedeniyle ruh sağlığının bozulup bozulmadığının tespitinin de mümkün olamayacağı bu nedenle hakkında 5237 sayılı TCK.nın 103/6. maddesinin uygulanamayacağı nazara alınarak, sanığa isnat olunan ve zamanaşımı bakımandan lehe olan çocuğun nitelikli cinsel istismarını düzenleyen 5237 sayılı TCK.nın 103/1-a delaletiyle 103/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla, 5237 sayılı TCK.nın 66/1-d maddesine göre 15 yıllık asli zamanaşımına tâbi olduğu, nüfus kaydı içeriğine göre sanığın 10.05.1979 doğumlu olup suç tarihinde 17 yaşı içerisinde bulunduğu, TCK.nın 66/2. maddesine göre 15-18 yaş aralığındaki sanıklar için öngörülen zamanaşımı süresinin üçte ikisinin hesaplanması gerektiği, 5237 sayılı TCK.nın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerine göre suçun 15 yıllık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 29.08.1995 tarihi ile inceleme günü arasında bu sürenin dolduğu anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca sanık hakkında açılan kamu davasının DÜŞMESİNE, 12.06.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.