muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/20843, Karar No: 2017/24079, Tarih: 01.11.2017

f-) Davacı idare tarafından acele el koyma kararı ile fazla bloke edilen bedelden tespit edilen kamulaştırma bedelinin mahsubu ile davacı idareye iade edilecek miktara faiz işletilmemesi gerektiğinin düşünülmediği,

Bu defa yapılan incelemede anlaşıldığından;

Kapatılan 18. Hukuk Dairesi'nin 2016/10662 Esas, 2016/10816 Karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına karar verildikten sonra yapılan incelemede;

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kısmen kapama zeytin bahçesi, kısmen tarım arazisi Ulucak Köyü 2075 parsel sayılı taşınmazın zeminine gelir metoduna göre değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde yöntem itibariyle bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-) Kapama zeytin bahçesi kabul edilen kısım yönünden; Yargıtay uygulamalarına göre arazi niteliğindeki bir taşınmazın değeri belirlenirken daha önceki yıllara ilişkin olarak (5 yıl) normal koşullarda Tarım İlçe Müdürlüğünce tespit edilen verim miktarlarının ortalamasının dikkate alınması gerekir. Verim miktarlarının geçmiş yıllara oranla bir yılda bu denli değişip azalmış olmasının olağan kabulü mümkün değildir.

Bu durumda mahkemece 2013 yılında ... İlçesinde olağandışı durumlar nedeniyle verim düşüklüğü olduğundan bahisle indirim yapılmadan taşınmazın normal veriminin alındığı yıllar ortalamasına göre taşınmaz bedelinin tespit edilmesi gerektiği gözetilmeden dekara verim miktarlarında indirim yapılarak değer biçen rapora göre bedel tespiti,

2-) Arazi niteliğinde kabul edilen kısmı yönünden; taşınmazla aynı kamulaştırma kapsamında olan, aynı bölgeden gelen ve temyiz incelemesi yapılan dosyalarda kuru tarım arazilerinde buğday (yan ürün saman), kavun münavebesi Dairemizce de kabul edildiği halde münavebeye fiğ (kuru ot) alınmak suretiyle bedel tespit edilmiş olması,

3-) Kuru tarım arazisi niteliğindeki taşınmazların özellikleri dikkate alınarak kapitalizasyon faiz oranının % 5 oranında kabulü ile buna göre hesaplama yapılması gerekirken, % 6 oranında alınmak suretiyle aza hükmedilmesi,

4-) Türkiye ortalamasına göre üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'ünden fazla olamayacağının düşünülmemesi,

5-) Dava konusu taşınmazların konumu ve bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak, tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilecek objektif değer artırıcı unsurun % 350 oranında olacağı gözetilmeden, daha düşük objektif değer artış oranı kabul eden bilirkişi raporuna göre eksik bedel tespiti,

4-) Türkiye ortalamasına göre üretim masraflarının brüt gelirin 1/3'ünden fazla olamayacağının düşünülmemesi,

5-) Dava konusu taşınmazların konumu ve bilirkişi kurulu raporunda belirtilen özellikleri dikkate alınarak, tespit edilen metrekare birim fiyatına ilave edilecek objektif değer artırıcı unsurun % 350 oranında olacağı gözetilmeden, daha düşük objektif değer artış oranı kabul eden bilirkişi raporuna göre eksik bedel tespiti,

6-) Dava konusu taşınmazın kamulaştırmadan arta kalan ve kullanılamaz hale geldiği belirtilen kısımlarının da mülkiyet bedeline hükmedildiği halde, bu bölümlerin davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile yol olarak terkinine ilişkin hüküm kurulmaması,

7-) Davacı idare tarafından acele el koyma kararı ile fazla bloke edilen bedelden tespit edilen kamulaştırma bedelinin mahsubu ile davacı idareye iade edilecek miktara faiz işletilmemesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalılardan peşin alınan karar düzeltme harcı ile temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 01/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6389, Karar No: 2012/1964, Tarih: 02.02.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/6389 E.  ,  2012/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükmün esasını oluşturan kısa kararda, sanık ... hakkında TCK'nın 142/l-b,143,145,31/2 ve 62.maddeleri uyarınca sonuç olarak verilen 8 ay 5 gün hapis cezasının aynı Yasanın 50/d maddesi uyarınca 10 ay süreyle internet kafelere gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesine karar verildiği halde; gerekçeli kararda anılan maddeler gereği sonuç olarak 26 gün hapis cezasına hükmedilerek onun da TCK'nın 50/d maddesi uyarınca 6 ay süreyle internet kafelere gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesi; sanık ... hakkında ise TCK'nın 142/1-b,143,145,31/3 ve 62.maddeleri uyarınca sonuç olarak verilen 1 yıl 1 gün hapis cezasının aynı Yasanın 51/1 maddesi uyarınca ertelenmesine ve 1 yıl 6 ay denetim süresine tabi tutulmasına karar verildiği halde; gerekçeli kararda anılan maddeler gereği sonuç olarak 1 ay 5 gün hapis cezasına hükmedilerek ve verilen ceza bu sefer ertelenmeyerek onun da TCK'nın 50/d maddesi uyarınca 6 ay süreyle internet kafelere gitmekten yasaklanması tedbirine çevrilmesi suretiyle kısa kararla gerekçeli karar arasında çelişki yaratılması,

2-5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki "malın değerinin azlığı" kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki "hafif' veya "pek hafif' ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, "değerin azlığının" 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde,bu maddenin düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek sanıklar hakkında verilen cezalardan indirim yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... müdafiin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, sanıkların ceza süresi yönünden kazanılmış haklarının korunmasına, 02.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8911, Karar No: 2007/19784, Tarih: 05.11.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/8911 E.  ,  2007/19784 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi      : Sivas  İş Mahkemesi

Tarih                : 21.03. 2007
Yargıtay — Esas No: 2015/4107, Karar No: 2016/2795, Tarih: 28.03.2016

**9. Ceza Dairesi         2015/4107 E.  ,  2016/2795 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : .... Sulh Ceza

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Sanığın temyize konu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş olduğunun anlaşılması karşısında; 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen "Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlal nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz" hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca "davanın düşmesine" karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2-.... Ceza Mahkemesinin 27.07.2006 tarih 2006/89-229 kararı ile hakkında hükmedilen tedavi ve denetimli serbestlik kararının infazı sırasında alınan tahlil sonucu uyuşturucu madde kullandığı tespit edilen sanığın temyize konu suçu işlediğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında; anılan mahkemenin dosyasının aslı veya onaylı bir örneğinin dosya arasına getirtilip sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 28.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2736, Karar No: 2019/13893, Tarih: 23.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/2736 E.  ,  2019/13893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk hakkında oluşa uygun şekilde hükmün esasını oluşturan kısa kararda ve hükmün gerekçe bölümünde eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b maddesi kapsamında kaldığı belirtilerek uygulama yapıldığı halde gerekçeli kararın hüküm bölümünde uygulama maddesi gösterilmeden doğrudan yaş küçüklüğü sebebiyle yapılan uygulama ile suça sürüklenen çocuğun cezalandırılmasına karar verilmesi, sonuç cezanın doğru tayin edilmesi de nazara alınarak mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edilmiş; mahkemenin suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 62. maddesinde düzenlenen takdiri indirim uygulamamasına ilişkin gerekçesinde ve oluş ve dosya kapsamına göre alt sınırdan uzaklaşarak ceza tayin eden mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmediğinden tebliğnamedeki bozma düşüncelerine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 23/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/26985, Karar No: 2022/5171, Tarih: 31.05.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/26985 E.  ,  2022/5171 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan suça sürüklenen çocuk ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 05/02/2019 tarihli ve 2018/11037 soruşturma sayılı ek kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Tarsus 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/12/2020 tarihli ve 2020/3264 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, mağdurun bir binanın çatısına çıkıp intihar girişiminde bulunması nedeniyle ekiplerin olay yerine gelmesi üzerine, mağdurun intihar etmekten vazgeçerek şüpheli ile birlikte binadan inip, ifadelerinin alınması için Çocuk Büro Amirliğine getirilmelerini müteakip, mağdurun, arkadaşı ...'ın dışarıda dolaşırlarken üstünü değiştireceğini söyleyerek onu eve götürdüğünü, evde rızası olmaksızın kendisiyle normal yoldan cinsel ilişkiye girdiğini, bu olaydan sonra kendi evine dönünce şüphelinin telefonda kendisiyle evlenmeyeceğini söylemesi üzerine intihar etmek istediğini ve çatıya çıktığını ancak o sırada şüphelinin telefonla kendisini arayarak nerede olduğunu öğrendiğini, bulunduğu yere gelip, kolundan tutup aşağıya indirdiğini, olanlardan dolayı şüpheliden davacı ve şikayetçi olmadığını, iç beden muayenesi yapılmasına, kızlık raporu aldırılmasına rızasının bulunduğunu beyan etmesi üzerine başlatılan soruşturma sonunda, Tarsus Cumhuriyet Başsavcılığınca mağdurun Tarsus Devlet Hastanesinde iç beden muayenesi yaptırıldıktan sonra, suça sürüklenen çocuk hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan dava açılıp, çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan ise mağdurun ifadesi dışında suça sürüklenen çocuk hakkında kamu davası açmaya yeterli herhangi bir somut delilin bulunmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verilmiş ise de, dosya kapsamında mevcut olaydan hemen sonra aldırıldığı anlaşılan Tarsus Devlet Hastanesinin 14/08/2018 tarihli raporundaki "Hastanın yapılan jinekolojik muayenehanesinde hymen zarı saat 6 hizasında tabana ulaşan hafif kanamalı çentik izlendi. Kati raporun Adli Tıp Kurumunca verilmesi uygundur." şeklindeki tespit ve suça sürüklenen çocuğun mağdurun iddialarını kısmen doğrular mahiyetteki beyanı karşısında, mağdurun Adli Tıp Kurumuna sevkinin sağlanarak kati raporun aldırılması, sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği cihetle, eksik soruşturma ile kovuşturmaya yer olmadığına dair ek karar verilmesi nedeniyle, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 10/08/2021 gün ve 94660652-105-33-2851-2021-Kyb sayılı yazısına istinaden dosya Daireye gönderilmekle tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya içeriği nazara alındığında, kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine dair Tarsus 1. Sulh Ceza Hakimliğinin 17.12.2020 günlü, 2020/3264 Değişik iş sayılı kararına karşı yerindelik denetimi yapılmasının mümkün olmaması nedeniyle bu husus kanun yararına bozma yoluna konu edilemeyeceğinden, vaki talebin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 31.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29491, Karar No: 2016/9657, Tarih: 18.04.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/29491 E.  ,  2016/9657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair

Mahalli mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucu verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1) Sanık hakkında, mağdur ...'ı kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Kısa kararda mağdurun isminin "..." yerine "Sadettin Bal" olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak değerlendirildiğinden, yine sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 86/3-a,e ve 87/3. maddeleri uyarınca belirlenen 1 yıl 12 ay 11 gün hapis cezası, 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesi uyarınca dörtte bir oranında indirildiğinde 1 yıl 6 ay 8 gün hapis cezasına hükmolunması gerekirken hesap hatası yapılarak 1 yıl 6 ay hapis cezasına hükmolunması ve TCK'nin 62. maddesinin uygulanması ile 1 yıl 3 ay 6 gün hapis cezası yerine 1 yıl 3 ay hapis cezasına hükmolunmak suretiyle eksik ceza tayini, sanık hakkında 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi gereğince uygulama yapılması nedeniyle sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık hakkında, mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında Mahkemenin 05.07.2011 tarih ve 2011/173 esas-2011/465 karar sayılı ilamı ile kasten yaralama suçundan 5237 sayılı TCK'nin 86/1, 87/3, 29, 62 ve 50/1-f maddeleri uyarınca 3 ay 22 gün kamuya yararlı işte çalıştırma seçenek tedbirine ilişkin ilk mahkumiyet hükmünün yalnızca sanık tarafından temyiz edildiği, sanık aleyhine bir temyiz bulunmadığı, Dairemiz tarafından da hüküm 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak saklı tutularak bozulduğu halde, sanık hakkında kazanılmış hak nedeniyle uygulama yapılırken seçenek tedbirin süresinin bozmadan

önceki hükmün süresinden yüksek tutulması suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

önceki hükmün süresinden yüksek tutulması suretiyle 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmının karar metninden çıkarılarak yerine “1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak nedeniyle sanığın 5237 sayılı TCK'nin 50/1-f maddesi uyarınca 3 ay 22 gün süreyle kamuya yararlı bir işte çalıştırılmasına,” ibaresinin karar metnine eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13398, Karar No: 2013/23768, Tarih: 28.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/13398 E.  ,  2013/23768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, yakınanın sokakta kilitli olarak park halinde bulunan aracının direksiyon alt muhafazasını kırıp, düz kontak yaparak çaldığının anlaşılması karşısında; hakkında mala zarar verme suçu bakımından zamanaşımı içerisinde yerinde işlem yapılması olanaklı görülmüş; 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin uygulandığı kararda belirtilmemişse de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infazda gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ...'ın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 28.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/553, Karar No: 2012/7173, Tarih: 18.10.2012

**7. Hukuk Dairesi         2012/553 E.  ,  2012/7173 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 186 ada 53 parsel sayılı 528,08 m2 yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... adına tespit edilmiştir. İtirazı komisyonca reddedilen davacı ... 1993 tarihli anlaşma senedi gereğince taşınmazın bir bölümünün yol olarak bırakılması konusunda yapılan anlaşmaya uyulmadığını öne sürerek bu bölümün adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine, dava konusu 186 ada 53 parsel sayılı taşınmazın tespit gibi davalı ... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı ... tarafından temyiz edilmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, toplanıp değerlendirilen delillere ve hüküm yerinde gösterilen gerekçelere göre mahkemece davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığından davacı ...'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, peşin alınan harcın mahsubu ile geriye kalan 2,75 TL harcın davacı ...'ten alınmasına, 18.10.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/3899, Karar No: 2021/1241, Tarih: 18.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/3899 E.  ,  2021/1241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 5. Hukuk Dairesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 16.05.2012-11.08.2016 tarihleri arasında davalı işyerine ait Gelibolu ... Şantiyesi işyerinde, bölünmüş yol yapım işinde etüt proje mühendisi olarak çalıştığını, müvekkilinin hafta tatili, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil çalışmalarının karşılığının kendisine ödenmediğini iddia ederek fazla çalışma ücreti, ulusal bayram genel tatil çalışma ücreti, hafta tatili çalışma ücreti, işsizlik ödeneği alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; haksız ve yersiz açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz:

Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı,davalı temyiz kanun yoluna başvurmuştur.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.