muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/6634, Karar No: 2015/34, Tarih: 12.01.2015

edimi yerine getirmeyenin diğer taraftan edimini ifa etmesini isteyemeyeceği, dava konusu bağımsız bölümün arsa sahiplerinin sözleşmeden kaynaklanan alacaklarının teminatını teşkil eden, ek sözleşme ile yapı kullanım izin belgesinin alınarak eksiksiz teslim halinde verilecek olan son bağımsız bölüm olması karşısında, arsa sahiplerince açılan davada hüküm altına alınan miktarın ödenmesi halinde tescile karar verilmesi gerekirken, birlikte ifa kuralı gözden kaçırılarak, yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olmuştur. Mahkeme kararının, birlikte ifaya karar verilmesi için bozulması gerekirken sehven onanmasına karar verilmesi doğru görülmediğinden, davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 26.03.2014 gün ve 2013/9215 Esas, 2014/2308 Karar sayılı onama ilamının ortadan kaldırılarak mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 26.03.2014 gün ve 2013/9215 Esas, 2014/2308 Karar sayılı onama ilamının ortadan kaldırılarak mahkeme kararının davalılar yararına BOZULMASINA, evvelce alınan temyiz onama harcının ve karar düzeltme peşin harcının istek halinde iadesine, 12.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7498, Karar No: 2009/8706, Tarih: 09.07.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/7498 E.  ,  2009/8706 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalı aleyhine 30.11.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.09.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili davadan haberleri olmadığını, dava dilekçesinin ve duruşma gününün davalıya tebliğ edilmediği halde Tebligat Kanununun 35. maddeye göre kararın tebliğe çıkarılarak kesinleştirilmiş olduğunu belirterek eski hale iade istemi ile kararı temyiz etmiştir.

Davalı ... Altuntaş'a dava dilekçesi ve duruşma gününün Tebliğat Kanununun 21.maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle öncelikle anılan madde uyarınca geçerli tebliğatın ne şekilde olacağının irdelenmesi gerekmektedir.

Tebligat Kanununun 21. maddesine göre kendisine tebligat yapılacak kimse, gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden çekinirse tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine yada memuruna imza karşılığı teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih tebliğ tarihi sayılır. Tebligat Tüzüğünün 28. maddesinin 1. fıkrası uyarınca da tebliğ

memurunun muhatabın adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel olan komşu kapıcı gibi kimselerden veya o yerin muhtar veya ihtiyar kurulu üyelerinden veyahut zabıta amir veya memurlarından soruşturularak, alınan beyanı teblig mazbatasına yazıp, altını imzalatması gerekir.

memurunun muhatabın adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel olan komşu kapıcı gibi kimselerden veya o yerin muhtar veya ihtiyar kurulu üyelerinden veyahut zabıta amir veya memurlarından soruşturularak, alınan beyanı teblig mazbatasına yazıp, altını imzalatması gerekir.

Eldeki davada davalıya çıkarılan tebligat incelendiğinde; 02.02.2006 tarihli duruşma gününün 29.12.2005 tarihinde Tebligat Kanununun 21.maddesine göre tebliğ edildiği, tebligata adres kapalı olduğundan komşusu B.Barçın'a haber verilerek bir örneğin kapıya yapıştırıldığı yazılmıştır. Komşu B.Barçın'ın imzası alınmasına rağmen Tebligat Tüzüğünün 28. maddesinin 1. fıkrası hükmünün tebliğ memurunun muhatabın adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel olan kişilerden soruşturarak alınan beyanı tebliğ mazbatasına yazılmamış, sadece "adres kapalı olduğundan" şeklinde yazılmıştır. Adres kapalıdır ama adres neden kapalıdır! muhatap işte mi, tarlaya mı gitti, kısa süreliğine başka yere gitti geri dönecek gibi bir açıklık yoktur. Muhatap ölmüş olması durumunda da adres kapalı olacaktır. Bu durumda yapılan tebligatın geçerli sayılması mümkün değildir. Tebligat Kanununun 21.maddesine göre yapılan tebligatın geçerli olması için haber verilen komşunun imzasının alınmış olması tebligatı geçerli kılmaz. Geçersiz tebligat yapılan adrese kararın Tebligat Kanununun 35. maddesine göre tebliğe çıkarılması ile kaza merciince usulüne uygun bir tebligat yaptırılmamış olduğundan karar kesinleştirilemez. Tebligat yöntemine uyulmayarak yapıldığından davalı vekilinin temyiz itirazı süresinde kabul edilerek kararın esasen incelenmesine geçilmiştir.

Nizalı taşınmazın Pozantı ilçesi Akçatekir Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında Beşoluk, Elmalı Boğazı, Nanelik, Topakardıç, Boyun, İladinli, Gedik, Büyük Kır ve Küçük Kır adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “Tekir yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalı vekilinin diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce

Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 09.07.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1098, Karar No: 2020/3250, Tarih: 16.12.2020

**15. Hukuk Dairesi         2020/1098 E.  ,  2020/3250 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili Avukat ... ile davalı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinden kaynaklanmış olup mahkemece davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 02.08.2013 tarihinde açılmış olup davalı kooperatif vekilinin Dairemize verdiği 29.09.2020 tarihli dilekçesi ve ekinde sunduğu .... Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 17.09.2020 gün ve 2019/620 Esas, 2020/505 Karar sayılı ilamıyla davalı yüklenici kooperatifin 17.09.2020 gün saat 11.15 itibariyle iflasına karar verildiği ve iflasın açıldığı anlaşılmaktadır.

İİK’nın 194. maddesinde, kanunda öngörülen istisnalar hariç müflisin davacı ve davalı olduğu hukuk davalarının duracağı ve ancak alacaklıların ikinci toplanmasından on gün sonra devam olunabileceği hükmü getirilmiştir. Eldeki davada az yukarıda açıklandığı gibi dava ve karardan sonra mahkemece davalı kooperatifin iflasına karar verilmiş olduğundan, İİK’nın 194. maddesi gereğince işlem yapılması zorunludur.

Bu durumda, mahkemece davalı SS Umuda Bakış Konut Yapı Kooperatifi hakkında verilen iflas kararının kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak iflas kararı kesinleşmiş ise, İİK’nın 194/1 maddesi gereğince iflasın açılması ile müflisin taraf olduğu hukuk davaları ikinci alacaklılar toplanmasından 10 gün sonrasına kadar duracağından davanın durmasına karar verilip, ikinci alacaklılar toplanmasından 10 gün sonra yargılamaya devam edilerek sonucuna uygun bir karar verilmesinde zorunluluk bulunduğundan, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma sebebine göre davalının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödenenden 5766 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile yapılan değişiklik gereğince Harçlar Kanunu 42/2-d maddesi uyarınca alınması gereken 267,80 TL Yargıtay başvurma harcının mahsup edilerek, varsa fazla alınan temyiz harcının temyiz eden davalıya iadesine,

karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 16.12.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7512, Karar No: 2014/6323, Tarih: 13.03.2014

**8. Ceza Dairesi         2013/7512 E.  ,  2014/6323 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın olay tarihinde katılana ait maaş kartından para çekmek için 4 kez girişimde bulunmasına rağmen, işlemi gerçekleştirememesine yönelik eylemi hakkında verilen beraat kararı yönünden temyiz bulunmaması; mahkumiyet kararına konu eylemde ise, kredi kartıyla aynı ATM'den kısa zaman aralığı içerisinde iki kez para çekilmesi karşısında, tebliğnamedeki (2) no'lu düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddine, ancak:

1- Temel ceza tayin olunurken hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde, aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınan birim gün sayısının alt sınırdan uzak- laşılarak belirlenmesi suretiyle çelişkiye neden olunması,

2- Sanığa verilen adli gün para cezasına esas alınan birim gün sayısının bir gün karşılığı takdir olunan miktar ile çarpımı sırasında, dayanak kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6. madde ve fıkrasına aykırılık yapılması,

3- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazı- lı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bıra- kılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

3- 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, 1. fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverme tarihine, 1. fıkrada yazı- lı diğer haklardan ise 2. fıkra gereğince cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bıra- kılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hu- susların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, TCK.nun 245/1. madde ve fıkrası uyarınca hapis cezası yanında hükmolunan adli para cezası için yazılan "60 gün hesabı ile 20'şer TL'den 1200 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "5 gün karşılığı" ibaresinin, bir alt paragrafta yazılı "50 gün hesabı ile 1000 TL" ibaresinin çıkarılarak yerine "4 gün" ibaresinin yazılması ve hükme "TCK.nun 52/2. maddesi uyarınca 4 gün karşılığı adli parasının günlüğü 20 TL'den hesap edilerek sanığın 80 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin yazılması; 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin uygulamasına ilişkin kısmın çıkartılarak yerine ''sanığın, 5237 sayılı TCK.nun 53/1-3. madde ve fıkraları uyarınca, (c) bendinde sayılan kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı, vesayet ve kayyımlığa ait haklardan koşullu salıverilmeye kadar, madde ve bend- lerde sayılan diğer haklardan ise hükmolunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya ka- dar yoksun bırakılmasına'' yazılmak suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hük- mün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar ve- rildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/14173, Karar No: 2020/12125, Tarih: 09.09.2020

**7. Ceza Dairesi         2017/14173 E.  ,  2020/12125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Sanık ... hakkında beraat, sanık ... hakkında hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Katılan ... İdaresi vekilinin, sanık ... hakkında kurulan beraat hükmüne yönelik temyiz talebinin yapılan incelemesinde;

12.06.2014 düzenlenme tarihli ‘olay, yakalama ve muhafaza altına alma’ tutanağına göre; ... Telefoncular Çarşısı’nda faaliyet gösteren, sanıklar ... ve ...’nın işlettiği "... Telekom" adlı işyerine kargo aracılığıyla kaçak telefon geleceğine dair edinilen bilgi üzerine kolluk görevlilerince iş yeri önünde yapılan gözetlemede, kargo görevlisinden anılan koliyi sanık ...’nın teslim aldığı esnada yapılan müdahale neticesinde, koli içerisinde kayıt dışı 35 adet cep telefonunun ele geçtiği olayda; sanık ...’in kardeşi olan sanık ...‘ın olay tutanağındaki anlatıma göre koliyi alarak kolluk görevlilerinden kaçmaya çalıştığı ve bu esnada "bir paket kaçak cep telefonuna mı kaldınız, s... gidin" şeklinde sinkaflı sözler söylediği tutanak altına alınmış olup, sanık ...’nın anılan iş yeri ve kaçak cep telefonlarıyla ilgisinin olup olmadığının tespiti açısından, 12.06.2014 tarihli tutanak düzenleyicileri tanık sıfatıyla dinlenip, anılan pasaj ve çevresinde kolluk görevlileri aracılığla suç tarihinde "... Telekom" adlı iş yerini fiilen kimin işlettiği, sanık ...’nın bu iş yerinde çalışıp çalışmadığı araştırıldıktan sonra sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

II) Katılan ... İdaresi vekilinin ve sanık ...’nın sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin yapılan incelemesinde ise;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanık lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... İdaresi vekilinin ve sanık ...'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca sair yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, 09.09.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5698, Karar No: 2020/1400, Tarih: 11.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5698 E.  ,  2020/1400 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Trafik güvenliğini tehlikeye sokma

Hüküm :TCK’nın 179/2-3, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında, 25.04.2015 olan suçun işlendiği tarihin 25.05.2015 şeklinde gösterilmesi, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım yanlışlığı kabul edilmiştir.

Olay günü düğün eğlencesinde kavga olduğunun ve bir tırın konvoy önünü keserek yolu kapattığının ihbar edilmesi üzerine olay mahalline giden kolluk ekiplerinin yaptığı kontrolde sanığın 2,48 promil alkollü çıktığı, tanık ...'nın sanığın alkollü olduğunu, içinde sanığında bulunduğu gençlerin otomobilleri ile yolu kestiklerini bu nedenle jandarmaya haber verdiğini belirttiği, sanığın alkol etkisiyle güvenli araç kullanamayacak olduğu halde araç kullandığı, tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın alkollü araç kullandığına dair somut delil olmadığına, kararın adaletli olmadığına, daha önceden alkol nedeniyle ehliyetini aldırdığı için hiçbir şekilde alkollü araç kullanmadığına, suç unsurlarının oluşmadığına, ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 11.02.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8115, Karar No: 2013/12080, Tarih: 24.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8115 E.  ,  2013/12080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malda kurulacak irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... geldi. Aleyhine temyiz olunan davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan buğday, yeşil soğan ve ıspanak ürünü için sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi, ortalama üretim gideri (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kg başına ortalama toptan satış fiyatını gösteren resmi verilerin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden ve Akdeniz Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.