muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/39075, Karar No: 2012/3467, Tarih: 13.02.2012

Somut olayda davacı dava dilekçesinde işten ayrıldığında 4.100,00 TL tazminat ödendiğini, ancak yapılan ödemenin hangi alacak kalemlerine ilişkin olduğu konusunda bilgi verilmediğini beyan etmiştir.

Mahkemece bilirkişi incelemesi yaptırılmış olup bilirkişi raporunda; dava dilekçesinde, davacıya işten ayrılırken 4.100,00 TL tutarında tazminat ödendiği ancak bu ödemenin hangi tazminata ilişkin olduğunun açıklanmadığı belirtilmiştir.

Davalı tarafça dosyaya sunulan belgelerden davacıya 530,75 TL kıdem tazminatı ve 418,29 TL de ihbar tazminatı olmak üzere toplam 949,04 TL tutarında ödeme yapıldığı belirlenmekte olup bu ödemeler dışında davacı tarafça ödendiği kabul edilen 4.100,00 TL'lik tutarın hangi kalemlere ilişkin olarak ödendiğine dair bir belirleme yapılamamaktadır.

Yapılan bu ödemeden sonra davacının alacaklarının karşılanıp karşılanmadığı ve fark alacak tutarlarının belirlenebilmesi için, taraflarca, yapılan bu ödemenin hangi kalemlere ilişkin olduğunun açıklanarak ilgili belgelerin ibraz edilmesi gerekmektedir.

O halde mahkemece taraflara yapılan ödemelere ilişkin varsa diğer belgelerini ibraz etmeleri için süre verilmeli, davacı tarafından ödendiği kabul edilen miktarın hangi alacak kalemlerine ait olduğu hususu taraflara açıklattırılmalı, davalı tarafından yapılan ödemeler yukarıda açıklanan ilke kararı gereğince davacının alacaklarından mahsup edilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda mahkemece eksik incelemeye dayalı karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2160, Karar No: 2019/4045, Tarih: 26.03.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2160 E.  ,  2019/4045 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇA SÜRÜKLENEN ÇOCUK : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mala zarar verme suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.06.2013 tarihli, 2012/1526 esas, 2013/286 sayılı kararında da vurgulandığı üzere; 5237 sayılı TCK'nun 50 ve 51. maddelerinin her ikisinin de kişiselleştirme kurumu olup birbirlerine karşı önceliklerinin bulunmadığı ve birinin diğerine göre daha lehe olduğunun ilke olarak ileri sürülemeyeceği, lehe-aleyhe durumunun ancak somut olaydaki şartlar dikkate alınmak suretiyle belirlenmesi gerektiği, suça sürüklenen çocuk müdafinin 08.04.2015 tarihli son oturumda lehe olan hükümlerin uygulanmasını talep ettiği, mahkemenin de takdirinin TCK'nun 50. maddesinde düzenlenen seçenek yaptırımların uygulanmasına yönelik olduğu ve suça sürüklenen çocuğa hükmedilen hapis cezasının seçenek yaptırımlara çevrilmesinde dosya kapsamına göre bir isabetsizlik bulanmadığı ve TCK'nun 50. ve 51. maddelerinin birlikte uygulanmalarının mümkün olmadığı anlaşılmakla; tebliğnamede hükmün bozulması istemini içeren (1) numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-.... Otobüs Terminalinde park halinde bulunan müştekiye ait aracın camının zorlanarak açılıp, içeride bulunan 5,00 TL paranın çalındığı olayda; suça sürüklenen çocuğun eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/1-c maddesinde düzenlenen suça uyduğu gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması,

2-Suça sürüklenen çocuğun Cumhuriyet Savcısı huzurunda müdafii eşliğinde alınan savunmasında, müştekinin aracından çaldıkları parayı diğer suç ortağıyla paylaşıp harcadıklarını beyan ettiği, 13.05.2014 tarihli Sulh Ceza Mahkemesindeki sorgusu sırasında müştekinin zararını giderdiğini belirttiği; 08.04.2015 tarihli celsedeki savunmasında ise, suça konu parayı yakalandığında kolluk görevlilerine teslim ettiğini söylediği ancak müştekinin 12.03.2015 tarihli celsedeki ifadesinde, zararlarının giderilmediğini beyan etmesi ve dosyada yer alan tutanaklardan suç konusu paranın müştekiye teslim edilmek üzere kolluk görevlilerine teslim edildiğine veya

müştekinin zararının giderildiğine dair bir bilginin bulunmaması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığı halde, anılan maddenin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

müştekinin zararının giderildiğine dair bir bilginin bulunmaması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nun 168. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşulları oluşmadığı halde, anılan maddenin uygulanması suretiyle eksik ceza tayini,

3-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise, suça sürüklenen çocuğun, müştekiye ait araçtan 5,00 TL para çaldığının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının gözetilmesine, 26/03/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3875, Karar No: 2017/21595, Tarih: 12.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3875 E.  ,  2017/21595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3. fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16488, Karar No: 2023/3511, Tarih: 25.05.2023

**9. Ceza Dairesi         2022/16488 E.  ,  2023/3511 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜMLER : Mahkûmiyet

Bakanlık vekilinin temyiz istemi yönünden; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin ikinci fıkrasına göre kanun yolu muhakemesinde davaya katılma talebinde bulunulamayacağının anlaşılması karşısında, Bakanlık vekilinin hükmü temyize hakkı bulunmadığı belirlenmiştir.

Sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Mersin 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 18.11.2014 tarihli ve 2012/81 Esas, 2014/382 Karar sayılı kararı ile;

a) Sanık ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesi uyarınca 12 yıl 6 ay hapis cezası hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

b) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrası, 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası, 31 inci maddesinin üçüncü fıkrası ve 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezası hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.12.2017 tarihli, 14-2015/17087 sayılı düzeltilerek onama görüşlü Tebliğnamesi ve 24.12.2022 tarihli, 9-2022/160004 sayılı temyiz ret görüşlü Ek Tebliğnamesi ile Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık ve suça sürüklenen çocuğun üst hadden cezalandırılmaları gerektiğine ve haklarında takdiri indirim uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık ile Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Bakanlık Vekilinin Temyiz İstemi

Sanık ve suça sürüklenen çocuğun üst hadden cezalandırılmaları gerektiğine ve haklarında takdiri indirim uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

B. Sanık ile Suça Sürüklenen Çocuk Müdafiinin Temyiz İsteği

Mağdurenin beyanlarının hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, şikayetin yaklaşık iki yıl sonra yapıldığına, mağdure yönünden alınan adli tıp raporunda belirtilen bulguların kabızlık, fitil konulması gibi başka etkenlerle de oluşabileceğine, mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu gerekçesiyle 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrası uyarınca artırım yapılmış ise de bu nitelikli halin kaldırılması nedeniyle tatbik edilemeyeceğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İddia, sanık ve suça sürüklenen çocuk savunmaları, mağdure anlatımı, doktor raporları, Adli Tıp Kurumu 6 Adli Tıp İhtisas Kurulunun 24.04. 2013 tarihli raporu, Bitlis Adli Tıp Şube Müdürlüğünün 19.12.2011 tarihli raporu, nüfus-sabıka kayıtları ve tüm evrak kapsamının bütün olarak değerlendirilmesinde, yaşı küçük mağdurenin ailesi ile ayrı bir evde ikamet ettiği ancak mağdurenin evlerinin yakın olması nedeni ile arada ziyaret için babaannesinin evine gittiği sanık ...'ın mağdure ile evde yanlız kaldıkları bir zamanda mağdurenin kıyafetini ve çamarını çıkartarak mağdurenin vücuduna anal yoldan organ sokma sureti ile mağdureye cinsel istismarda bulunduğu bu olay tarihinden bir süre sonra mağdurenin ailesinin ...'a taşındıkları ve mağdurenin ...'a taşınmalarından sonra geçici süre kalmak için Mersin'de bulunan babaannesinin evine geldiği, mağdurenin uyuduğu esnada amcası olan suça sürüklenen çocuk ...'in yanına gelerek mağdurenin şortunu ve iç çamaşırını çıkartarak cinsel organını mağdurenin poposuna soktuğu, bu surette ...'in de organ sokmak sureti ile mağdureye cinsel istismarda bulunduğu, her ne kadar sanık ve suça sürüklenen çocuk aşamalarda değişmeyen savunmalarında atılı suçlamayı kabul etmediklerini mağdurenin annesi olan yengeleri ... ile aralarında husumet bulunması nedeni ile mağdurenin kendilerine iftira attığını savunmuş iseler de, evrak içeriği, mağdurenin olay nedeni ile ruh sağlığının bozulduğuna dair Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kurulunun raporu, mağdurede fiili livatanın fenni delili olan nedbe bulunduğuna dair Bitlis Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporu nazara alındığında sanık ve suça sürüklenen çocuğun üzerlerine atılı mağdureye cinsel istismar suçunun sabit olduğu, zira mağdurenin yaşı dikkate alındığında on- on bir yaşlarında olan mağdurenin atılı eylemi bu şekilde kurgulamasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, her ne kadar sanık ile suça sürüklenen çocuk yengeleri ..

. İhtisas Kurulunun raporu, mağdurede fiili livatanın fenni delili olan nedbe bulunduğuna dair Bitlis Adli Tıp Şube Müdürlüğünün raporu nazara alındığında sanık ve suça sürüklenen çocuğun üzerlerine atılı mağdureye cinsel istismar suçunun sabit olduğu, zira mağdurenin yaşı dikkate alındığında on- on bir yaşlarında olan mağdurenin atılı eylemi bu şekilde kurgulamasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı, her ne kadar sanık ile suça sürüklenen çocuk yengeleri ... ile aralarındaki husumet nedeni ile mağdurenin kendileri hakkında bu şekilde isnatlarda bulunduğunu savunmuş iseler de kişinin küçük yaştaki bir kız çocuğunun namusunu şaibeli bir hale getirebilecek bir hususta iftira atmasının da hayatın olağan akışına uygun olmadığı, zira mağdurenin küçük yaşı nazara alındığında büyüklerinin yönlendirmesi ile bu şekilde ayrıntılı beyanda bulunmasının mümkün görülmediği, olaylara bağlı olarak da mağdurenin ruh sağlığının bozulduğu, bu şekilde sanık ile suça sürüklenen çocuğun üzerlerine atılı çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçlarının sabit olduğu değerlendirilerek 5237 sayılı Kanun'un 103 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca cezalandırılmalarına, suçun mağdurenin kalmak ve ziyaret için sanık ve suça sürüklenen çocuğun da ikamet ettiği babannesinin evine geldiği zamanlarda işlenmesi nedeni ile sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanmasına, sanık ve suça sürüklenen çocuğun her ikisinin eylemleri nedeniyle mağdurenin ruh sağlığının bozulmuş olması nedeni ile haklarında aynı Kanun'un 103 üncü maddesinin altıncı fıkrasının uygulanmasına karar verilmiştir.