muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/10074, Karar No: 2006/11768, Tarih: 22.09.2006

7) Gerek 3116 Sayılı ve gerekse 5653 Sayılı Yasada ve bu yasa gereğince çıkartıldığı kabul edilen yönetmelikte, makiye ayırma işleminin orman rejimi dışına çıkarma işlemi, ya da kesinleşen orman sınırını daraltma ve değiştirme işlemi olduğu veya olacağı konusunda da hiç bir hüküm bulunmamaktadır. Kesinleşen orman sınırı içinde kalan yerlerin niteliği ister tapulu

tarla olsun, ister makilik olsun, isterse orman içi boşluk, çayırlık olsun, o taşınmaz, 1961 Anayasasının 131/2 ve 1981 Anayasasının 169/2. Maddesindeki "Devlet Ormanları zamanaşımı ile mülk edinilemez" hükmü gereği ve orman mülkiyet hukuku ve orman ceza hukuku yönünden orman sayılan yerdir. Böyle bir yere el atıp zilyet olan kişinin eylemi orman yasasının ceza hükümlerine göre suç oluşturur. Kesinleşen orman kadastrosu bulunan yerlerde ceza hakimi, kesinleşen orman kadastrosunun 3116 Sayılı Yasanın 13 veya 6831 Sayılı Yasanın 11/4. maddesinin emredici hükmü gereğince tapuya tescil edilip edilmediğine bakmadan [Medeni Yasanın 715 (E.641) Maddesi hükmüne göre "...yararı kamuya ait mallar, Devletin hüküm ve tarrufu altındadır.... yararı kamuya ait ... yerler , kimsenin mülkiyetinde değildir ve hiç bir şekilde özel mülkiyete konu olamaz" ve yine 999 (E.912) Maddesi gereğince “Özel mülkiyete tabi olmayan ve kamunun yararlanmasına ayrılan taşınmazlar, bunlara ilişkin tescili gerekli bir ayni hakkın kurulması söz konusu olmadıkça kütüğe kaydolunmaz” kesinleşen orman kadastrosu sınırı içinde kalan taşınmaz parçası hukuken kamu malı orman sayılan yer olduğu ve tapu kütüğüne tescil edilmemiş olması taşınmazın hukuken orman olma niteliğini ortadan kaldırmayacağı ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan tapu kayıtları yasal değerini yitireceğinden, sadece orman kadastro harita ve tutanaklarını uygulayarak o yerin orman sayılan yerlerden olup olmadığını tesbit ederek, o yer kesinleşen orman sınırları içinde ise, makiye ayrılan yer bile olsa, o yere herhangi bir şekilde elatan kişiyi mahkum etmektedir. H.G.K.'nun 1948/903 Sayılı kararında açıklandığı gibi orman sınırlaması kesinleşen yerlerde bir yerin orman sayılan yer olup olmadığı sınırlama harita ve tutanaklarının uygulanması sonucu belirlenir. Çünkü, makiye ayrılmakla o yer orman kadastro sınırları dışına çıkartılmamıştır. Bu güne kadar Ceza mahkemelerinin ve Yargıtay'ın uygulaması bu şekilde olmuştur. Kesinleşen orman sınırı içinde olan ancak, yasaya aykırı olarak makiye ayrılan yerde sürdürülen zilyetlik, Anayasa ve yasalar karşısında suçtur. Kişilerin yasalar karşısında suç olan eylemleri kendi yararlarına hukuki bir sonuç doğuramaz.

8) 3116 Sayılı Yasa ve bu yasanın kimi maddelerini değiştiren 5653 Sayılı Yasa 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Orman Yasasının 117. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır. Halen yürürlükte bulunan 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi ile 5653 Sayılı Yasanın 1/e maddesine parelel nitelikte olan “... veya ... ile örtülü orman ve ... muhafaza karakteri taşımayan yerler orman sayılmaz” hükmü getirilmiştir.

6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesi uyarınca Orman Genel Müdürlüğünün 24.12.1959 ve şb 2.2802-1 sayılı teklifi ve Bakanlık makamının 24.12.1965 günlü oluru ile yürürlüğe giren ... ve Makilik Sahaların Tespitine Ait Talimatname 17.08.1950 tarih ve 2.Şb 9857-203 sayılı tamimle yayınlanan ... Yönetmeliği'ni yürürlükten kaldırmıştır. 5653 Sayılı Yasa 08.09.1956 tarihinde yürürlükten kaldırıldığı halde 5653 Sayılı Yasa hükümlerine göre Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan ve “... Yönetmeliği” ismi verilen düzenleme 24.12.1965 tarihine kadar yürürlükte kalmıştır. İşte, Daireye gelen dava dosyalarında görülmektedir ki; 17.08.1950 tarihli tamimle yürürlüğe konulan ... Yönetmeliği dayanak gösterilerek 24.12.1965 tarihine kadar ve yine bu tarihten sonra da 6831 Sayılı Yasanın 1/j maddesine göre çıkartılan ... Talimatnamesi uyarınca makiye ayırma çalışmaları yapılmıştır. Gerek 08.09.1956 tarihinden önce ve gerekse bu tarihten sonra yapılan çalışmaların hiçbiri ilan edilmemiş olduğu gibi yasa, yönetmelik ve talimatnamede, yapılan çalışmanın yerindeliğinin, hangi makam tarafından incelenip denetleneceği ve onanacağı konularında da hiçbir hüküm bulunmamaktadır. Bu durum, makiye ayırma çalışmalarının Orman İdaresinin bir iç işi olduğu, yapılan işlemin her zaman iptal edilebileceği, ya da yeniden yapılacak bir orman kadastro çalışmasında makiye ayrılan yerlerin orman kadastro sınırı içine alınabileceği, yine kesinleşen orman kadastro sınırı içinde bulunan taşınmaz hakkında yapılan makiye ayırma işleminin orman sınırı ve orman rejimi dışına çıkartma işlemi olmadığı, (20. Hukuk Dairesinin konularla ilgili kararları ve 16. Hukuk Dairesinin 08.10.1996 gün 1996/3416-4415 Sayılı kararı) makiye ayrılmakla birlikte o taşınmazın hukuken orman olmaya ve kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmelidir. Çünkü, "orman niteliğini kaybetme nedeniyle orman rejimi

dışına çıkarma" kavramı 1961 Anayasasının 131. Maddesinin, 1970 yılında 1255 Sayılı Yasa ile değiştirilmesinden sonra hukukumuzda yer almış ve Anayasanın bu maddesinin değiştirilmesinden sonra 6831 Sayılı Yasanın 2. Maddesi değiştirilerek “bilim ve ... bakımından orman niteliğini yitirme” nedeniyle orman rejimi dışına çıkartma işlemi orman kadastro komisyonları tarafından yapılmaya başlanılmış ve kesinleşen orman sınırları içinde iken makiye ayrılan yerler kesinleşen orman kadastro sınırları içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek somut olayda olduğu gibi orman rejimi dışına çıkartılmıştır. Orman Yönetiminin uygulamalarına paralel olan 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili tüm kararlarında ve 1. Hukuk Dairesinin 19/07/2001 gün 8253/9337 Sayılı kararında, orman sınırı içinde olan ancak makilik niteliğini taşımadığı halde makiye ayrılan yer hakkında yapılan makiye ayırma işleminin geçersiz olduğu, o yerin orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

9) 20. Hukuk Dairesinin Y.K.D. Aralık 2001 sayısında yayınlanan 10/05/2001 gün ve 2001/3179-3713 sayılı kararını direnme yoluyla inceleyen ve 20.Hukuk Dairesinin kararında belirtilen ilkeleri aynen ve oybirliği ile benimseyen, Hukuk Genel Kurulunun 03/07/2002 gün ve 2002/20- 558- 588 sayılı kararı ve 20. Hukuk Dairesinin bir çok kararları ile 1. Hukuk Dairesinin 27/06/2000 gün 6766/8652 ve 02/04/2001 gün ve 2670/3847 ve 14/05/2001 gün ve 5062/5949 sayılı kararlarında makiye ayırma çalışmalarının idare tarafından her zaman iptal edilebileceği ve makiye ayrılan yerin halen orman sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilmiştir.

Orman Yönetimi de, ... Yönetmeliği ve ... Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım ... çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek somut olayda olduğu gibi 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınıları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri 6831 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "... tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

O halde yerel mahkemece gerçek kişinin davasının reddine karar verilmesi ve dairece hükmün onanması usul ve yasaya uygundur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle ve H.Y.U.Y.nın 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, aynı yasanın 442. maddesi uyarınca takdiren 140.00.- YTL. para cezası ile Harçlar Yasası uyarınca 25.10.- YTL. red harcının düzeltme isteyenden alınmasına 22/09/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2125, Karar No: 2014/16828, Tarih: 12.06.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/2125 E.  ,  2014/16828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Sanık hakkında 28.04.2008 tarihli karşılıksız yararlanma suçuna ilişkin kurulan hükme yönelik temyiz steminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2- Sanık hakkında 13.09.2008 ve 24.09.2008 tarihli karşılıksız yararlanma suçlarına ilişkin kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 51/3. maddesi gereğince tayin olunan cezanın ertelenmesi halinde 1 yıldan az ve 3 yıldan çok olmamak üzere denetim süresinin belirlenmesi ve denetim süresinin tayin olunan hapis cezası süresinden az olamayacağı ve bu sürenin belirlenmesinde kazanılmış hakkın söz konusu olamayacağı gözetilmeden 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükmedildiği halde denetim süresinin bu süreden az olacak şekilde 1 yıl olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5237 sayılı TCK.nun 51/3. maddesi gereğince denetim süresinin 1 yıl 15 gün olarak belirlenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4356, Karar No: 2011/6265, Tarih: 26.05.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4356 E.  ,  2011/6265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜÇÜKÇEKMECE 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/07/2009

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı eski 2103 yeni 3771 parsel sayılı taşınmazla ilgili kadastro mahkemesi tarafından verilen kararda hisselerin teşkilinde hesap hatası yapıldığını, bu nedenle davacı aleyhine olarak davalılar lehine fazla hisse tescil edildiğini ileri sürüp, tapu iptali ve tescil isteğinde bulunmuş, 5.6.2007 havale tarihli dilekçesiyle davalıların mirasbırakanı Z... Ç...'in payını satın aldığını,Zehra'nın payında hisseler ortak paydaya göre çoğaltılırken hesap hatası yapıldığını beyan etmiştir.

Davalılar, kadastro mahkemesinde görülen davada tarafların davalı olarak yer aldıklarını ve anılan dosyanın Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiğinden ortada kesin hüküm bulunduğunu, davacının talebinin hukuki ve geçerli bir dayanağının bulunmadığını, ayrıca diğer paydaşlarında davaya dahil edilmesi gerektiğini belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

“Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; 2103 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıtlarına dayalı olarak 224/1792 payının Z... Ç... Ve diğer payların başkaları adlarına 12.7.1956 tarihinde yapılan tespitine karşı hazine ve 3.kişiler tarafından Kadastro Mahkemesi’nde tespite itiraz davası açıldığı ve bu davanın yargılaması sırasında, Z... Ç... ’in 10.3.1975 tarihinde ölümü ile anılan payının, tek mirasçısı olan A... Ç... adına 10.2.1986 tarih ve 1 sıra nolu tapu kaydı ile intikalen tescilinden sonra, A... vekili tarafından itirazlı olduğu belirtilerek satış suretiyle davacıya temlik edildiği ve 224/1792 payın davacı adına 19.2.1986 tarih ve 4 sıra numarasıyla kaydedildiği; Kadastro Mahkemesi’nin 19.7.2002 tarih ve 1992/2 esas, 2002/1 sayılı ilamıyla “2103 parsel sayılı taşınmazın 10109 m2 lik bölümünün tapu

miktarı olduğu anlaşıldığından tamamı 32256 hisse itibariyle 1512 hissesinin Z... Ç... varisi ölü A... karısı S... Ç.., 4536 hissenin ölü A... oğlu E... Ç... adlarına tescillerine,…Z... Ç... oğlu A...’nin 2103 parselde Zehra Çevik adına tespit edilen hisseyi tespitten sonra 12.1.1986 tarihinde S... D...’a sattığı anlaşıldığından Tapu Sicil Müdürlüğünce 224/1792 hisse çoğaltma ile 4032/32256 hisse yönünden ilgililerin satış tarihi itibariyle tapuda işlem yapmada muhtariyetlerine…” dair verilen kararın deracattan geçmek suretiyle 10.08.2004 tarihinde kesinleştiği, hükmen tescilden sonra sayfası kapatılarak oluşan 10109m2 alanlı 3771 sayılı parselin anılan mahkeme kararı gereğince taraflar ve dava dışı kişiler adlarına paylı mülkiyet üzere kaydedildiği; noksanın tamamlanması yoluyla getirtilen kayıt ve belgelerden de, çekişme konusu 3771 sayılı parselin karar sonrası imar uygulamasına tabi tutularak çok sayıda imar parselinin oluştuğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, davacının Kadastro Mahkemesi’nde görülmekte olan dava sırasında 2103 sayılı parselin tespite konu Z... Ç... payını satış suretiyle edinerek tapu kaydı ile malik olduğu ve anılan dava sonucu bu pay bakımından ilgililerin işlem yapmalarında muhtariyetlerine karar verilerek kesinleştiği gözetildiğinde; bu kararın, eldeki dava bakımından kesin hüküm teşkil etmeyeceği ve temlik konusu payın davacı adına tescil edilmesi gerektiği açıktır.

O halde, davanın kabul edilmiş olması kural olarak doğrudur.Davalıların bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, infaza elverişli biçimde hüküm kurulması gerekirken, hangi davalıdan ne oranda payın iptal edildiği belirtilmeksizin karar verilmiş olması isabetsizdir.

Öte yandan; çekişmeli taşınmazın karar sonrası imar uygulamasıyla sayfasının kapatılarak imar parsellerinin oluşması karşısında, sicil kaydı açık parseller üzerinden hüküm verilmesi gerektiği de tartışmasızdır.

Hal böyle olunca, satış konusu çekişmeli payın imar parsellerine yansıtılması, gerekirse bu yönde uzman bilirkişi raporu alınması, hangi davalıdan ne oranda payın iptal edilmesi gerektiğinin belirlenmesi ve ondan sonra bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalıların bu yönlere ilişkin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 26.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18074, Karar No: 2014/21880, Tarih: 05.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/18074 E.  ,  2014/21880 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Taksirle bir kişinin yaralanmasına neden olma suçundan şüpheli ... hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 13/12/2013 tarihli ve 2013/106924 soruşturma, 2013/79440 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın reddine ilişkin Sincan 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/01/2014 tarihli ve 2014/245 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, şüphelinin üzerine atılı eylemin kovuşturulması şikayete bağlı suçlardan olduğu ve müştekinin şikayetinden vazgeçmiş olduğu gerekçeleri ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 160. maddesinde yer alan "Cumhuriyet savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar. Cumhuriyet savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür." şeklindeki düzenleme ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 89/5. maddesinde yer alan "Taksirle yaralama suçunun soruşturulması ve kovuşturulması şikâyete bağlıdır. Ancak, birinci fıkra kapsamına giren yaralama hariç, suçun bilinçli taksirle işlenmesi halinde şikâyet aranmaz." şeklindeki düzenleme karşısında, dosya içerisinde mevcut 21/08/2013 tarihli kaza tespit tutanağına göre şüphelinin kullanıcısı olduğu ... plaka sayılı araç ile yol ayırma işaretleri ile kapatılmış olan yerden dönmek istediği esnada, İstanbul yönünden Samsun yönüne olağan yolundan ... plaka sayılı araç ile seyreden müştekinin kapatılmış yoldan önüne çıkan şüphelinin kullandığı araca çarpmamak için sağa doğru kaçmak isterken beton bariyerlere çarptığı, bu çarpma neticesinde müştekinin basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, yaşamını tehlikeye sokacak, altı derece kemik kırığı oluşacak ve duyu veya organlarından birini sürekli yitirmesine neden olacak şekilde yaralandığının Adli Tıp Kurumunca düzenlenen 11/12/2013 tarihli ve 2013/23959 sayılı rapor ile tespit edilmiş olduğu hususları nazara alındığında, kazaya ilişkin bilirkişi raporunun aldırılarak müştekinin yaralanmasının niteliği gözetilerek şüphelinin kapalı olan yoldan geçmesi eyleminde manevi unsurun bilinçli taksir olduğu gözetilmeden kamu davası açılması gerekirken itirazın bu yönlerden kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde,

İsabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü'nün 04.07.2014 gün ve 94660652-105-06-5009-2014/13731/46198 sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 17.07.2014 gün ve 2014/264310 sayılı tebliğnamesi ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü gündüz saat 07:15 sularında, açık havada, meskun mahal dışında, orta refüjle bölünmüş, ancak yolun diğer bölümündeki yol yapım ve onarım çalışması sebebiyle trafiğin, tek platformdan, dubalarla ayrılarak iki yönlü verildiği, buna ilişkin işaretlemerin yapıldığı ve gerekli levhaların konulduğu, 7 metre genişliğindeki, yüzeyi kuru, asfalt kaplama, eğimsiz, düz yolda sevk ve idaresindeki servis otobüsüyle seyir halinde bulunan şüpheli ...'in, yön levhalarına göre sağ şeridi takiben seyrini sürdürmesi gerekirken, dubalarla ayrılmış yolda sola dönmek için manevra yaptığı, bu esnada, karşı yönden idaresindeki otomobille seyreden mağdur Yusuf Seçgin'in, şerit ihlali yapan otobüse çarpmamak için sağa doğru manevra yaptığı esnada direksiyon hakimiyetini kaybederek yol kenarındaki beton bariyerlere çarpması şeklinde gelişen ve mağdurun hayati tehlike geçirecek, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek vücutta hayat fonksiyonlarına etkisi ağır (6.) derecede kemik kırığı meydana gelecek, duyu veya organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olacak şekilde yaralanmasıyla sonuçlanan olayda; dubalarla bölünmüş yolda, yön belirten trafik işaret levhalarına göre, sağa doğru seyrini sürdürmek zorunda olan şüphelinin, dubaları aşarak karşı yöndeki araçlara tahsis edilmiş yola girmesi suretiyle dönüş kurallarına riayet etmediği ve U dönüşünün yasak olduğu yerde dönüş yaptığı, eylemin bilinçli taksirle işlenip işlenmediği, bilinçli taksirin varlığı halinde, TCK'nın 89/5. maddesindeki düzenleme uyarınca, mağdurdaki yaralanmanın niteliği itibariyle suçla ilgili soruşturma ve kovuşturmanın şikayet şartına tabi olmadığı gözetilmeksizin, mağdurun şikayetçi olmadığı gerekçe gösterilmek suretiyle şüpheli hakkında kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesinin kanuna aykırı olduğu dosya kapsamındaki delillerden anlaşılmakla,

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Sincan 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 16.01.2014 tarihli ve 2014/245 Değişik iş sayılı Karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca KANUN YARARINA BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/612, Karar No: 2021/3172, Tarih: 26.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2017/612 E.  ,  2021/3172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 26.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8548, Karar No: 2020/9799, Tarih: 18.06.2020

**7. Ceza Dairesi         2016/8548 E.  ,  2020/9799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Atatürk Hava Limanı dış hatlar geliş katında yeşil hattı geçtikten sonra Türkiye’ye girmek üzere iken yapılan kontrollerde, Dubai’den ziyaret amaçlı gelen sanığa ait valizlerde 3 adet fotoğraf makinesi, 2 adet oyun konsolu ve iki adet fotoğraf makinesi ele geçirilen olayda, sanığın aşamalardaki beyanlarında, ele geçen eşyayı kendisinin ve ailesinin kişisel kullanımları için ve hediye amaçlı olarak getirdiğini savunması karşısında, eşyanın ele geçiriliş şekli ve yakalanan eşya miktarına nazaran savunmasının aksine somut bir kanıt da bulunmaması nedeniyle dava konusu yolcu beraberi eşyanın ticari miktar ve mahiyette olmadığı gözetilmeden sanığın beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi, yine ele geçen eşyanın da hüküm tarihinde yürürlükte bulunan 6455 sayılı Yasanın 12. maddesi ile değişik 4458 sayılı Yasanın 235/3. maddesi gereği işlem yapılmak üzere Gümrük İdaresi'ne teslimine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.