muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/20457, Karar No: 2017/7729, Tarih: 02.05.2017

HÜKÜM: Yukarda açıklanan gerekçe ile;

1.Bölge adliye mahkemesi kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2.Davalı ...'nce yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE, davacının bu şirketteki İŞİNE İADESİNE,

3.Davacının yasal süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat miktarının her iki davalının müştereken ve müteselsilen sorumluluğundan olması kaydıyla davacının kıdemi, fesih nedeni dikkate alınarak takdiren davacının 4 aylık brüt ücreti tutarında BELİRLENMESİNE,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok 4 aya kadar ücret ve diğer haklarının davalılar tarafından müştereken ve mütelsilen ödenmesi gerektiğinin TESPİTİNE,

5. Harç peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

6.Davacının yaptığı 55,40 TL. yargılama giderini davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacıya verilmesine, davalıların yaptığı yargılama giderinin üzerinde bırakılmasına,

7.Karar tarihinde yürürlükte bulunan tarifeye göre belirlenen 1.980,00 TL. ücreti vekaletin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,

8. Peşin alınan temyiz harcının isteği halinde ilgilisine iadesine,

9-Dosyanın ilk derece Mahkemesine kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Kesin olarak 02.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16107, Karar No: 2015/20192, Tarih: 10.06.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/16107 E.  ,  2015/20192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Davacı ile davalı arasındaki işe iade davası hakkında Ankara 8. İş Mahkemesinden verilen 06.06.2013 tarihli ve 2012/1090-1091 esas, 2013/548-549 karar sayılı kararı Dairenin 27.12.2013 tarihli ve 2013/35985-35984 esas, 2013/30724-30723 karar sayılı ilamıyla bozularak ortadan kaldırılmasına ve davacının işe iade talebinin reddine karar verilmiştir. Davacı avukatınca kararın maddi hataya dayandığı gerekçesiyle ortadan kaldırılması istenilmiştir. Maddi hata dilekçesi ve ekleri incelendi:

Dairenin bozma kararında, ek nisbi ödemelerin davalı işverenin gelirleri arasında değerlendirilmediği ve bu şekilde personel giderlerinin gelirlerinin %40’ını aştığının tespit edildiği ve davalı tarafından 5910 sayılı Kanun’un geçici 1. maddesine dayanılarak yapılan feshin geçerli olduğunun kabul edildiği görülmektedir.

5910 sayılı Kanun’un geçici 1. maddesinin 4. fıkrasında, “Personel giderleri gelirlerinin yüzde 40'ını aşan birliklerin genel sekreterlikleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten itibaren üç yıl içerisinde, personel giderlerini bu seviyeye getirmekle yükümlüdür.” denilerek birliklere üç yıllık bir sürede gelirleri ile personel giderlerini dengeleme yükümlülüğü getirilmiş olup işverence yapılan fesih de bu hükümle ilgilidir. Bu hükmün geçerli sebep olarak değerlendirilebilmesi için öncelikle üç yıllık bir süreçte personel giderlerinin birlik gelirlerinin %40’ından fazla olması gereklidir. O halde birlik gelirlerinin nelerden oluştuğu ile personel giderlerinin miktarının belirlenmesi gereklidir.

Bu noktada 5910 sayılı Kanun’un 18. maddesinde ihracatçı birliklerinin gelirleri sayılmıştır. Gelirler arasında nisbi ödemeler de yer almıştır. Maddenin 3. fıkrasında ve ilgili yönetmeliğin 46. maddesinde ise nisbi ödemeler açıklanmıştır. Anılan hükümlerde, “İhracat işlemleri üzerinden ... bedelin asgari onbinde ikisi ile azami binde biri arasında, ilgili birliğin genel kurul kararıyla ve Bakanlık onayıyla belirlenen oranda, işlem günündeki ... döviz alış kuru üzerinden hesaplanmak suretiyle tahsil olunur. İhracatın geliştirilmesini teminen sektörel bazda tanıtım grupları oluşturulması halinde, FOB bedelin binde üçü oranına kadar ek nispi ödeme kesintisi genel kurul kararı ve Bakanlık onayı ile yapılabilir. Ek nispi ödeme kesintisi ayrı hesapta takip edilir. Aynı ürün için tahsil edilen nispi ödeme farklı oranlarda olamaz. Bu konuda birlikler arasında yeknesaklığın sağlanmasını teminen nispi ödeme oranının eşitlenmesine, ilgili sektör kurulunun görüşü alınarak TİM'in teklifi üzerine Bakanlık yetkilidir.” denilmiştir. Diğer taraftan ... ve ... Usul ve Esasları düzenleyici işleminin 4. maddesi uyarınca” ek nisbi ödemeler” gelirler hanesinde değerlendirilmemiştir.

Tebliğ ve yönetmelik gibi düzenleyici işlemler kanuna aykırı olamazlar. Kanuna aykırı hükümler içermeleri halinde ise normlar hiyerarşisi gereğince bu hükümler uygulanmaz. Somut olayda dairece maddi hata yapılarak kanun gereği gelirler arasında yer alan ek nisbi ödemeler gelirler arasında sayılmamış ve personel giderlerinin gelirlerin %40’ını aştığı kabul edilmiş ve feshin geçerli sebebe dayandığı sonucuna ulaşılmıştır. Oysa dosya kapsamından ve fesih tarihi yakın olan emsal dosyalarda ek nisbi ödemeler gelirler kısmına dahil edildiğinde personel giderlerinin gelirlerin %40’ını aşmadığı görülmektedir. Bu nedenle Dairenin 04.03.2014 tarihli ve 2014/4793 esas, 2014/4603 karar sayılı bozma ilamının maddi hata sebebiyle ortadan kaldırılmasına karar verildi.

Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, taraf vekillerinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 10.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2007/514, Karar No: 2007/12538, Tarih: 24.09.2007

**2. Hukuk Dairesi         2007/514 E.  ,  2007/12538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm yoksulluk nafakası ve tazminatlar yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Toplanan delillerden boşanmaya neden olan olaylarda başka kadınla yaşayan davacı koca tam kusurludur.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma nedeni yapılmamış yanlışlığa işaret edilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren yapılan incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle ONANMASINA karar verilmesi gerekmiştir, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 24.09.2007
Yargıtay — Esas No: 2013/13034, Karar No: 2014/1791, Tarih: 03.02.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/13034 E.  ,  2014/1791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 09.05.2013 tarih ve 2012/313-2013/304 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, yapımcı ve yönetmen olan müvekkilinin ... Filmleri Festivali sonrası meslektaşlarıyla birlikte davalı şirketin uçuşuyla ...'tan ...'a yolculuğa başladıklarını, içki ve yemek servisi sırasında tüm yolcular içinde sadece kendilerine alkollü içki servisi yapılmadığını, uçuşun uzun olduğunu, alkollü içeceğin kendilerini rahatlatacağını, herkese içki servisi yapılırken kendilerine ısrarla servis yapılmamasının onur kırıcı ve şüphe uyandırıcı olduğunu, müvekkiline adeta hasta, alkolik ve madde bağımlısı muamelesi yapıldığını, müvekkilinin hasta olduğu ve içki talep etmediği gibi şüphe uyandıran gerekçeler ve davranışlarla müvekkilinin onuru ile oynanmış ve meslek camiası içinde küçük düşürülmüş olduğunu, meslek itibarı zedelenen ve şeref ve haysiyetiyle oynanan müvekkilinin iş çevresinde oluşturulan bu imajı silmesinin kolay kolay mümkün olmadığını, tüm meslek hayatı boyunca önüne çıkabilecek bu lekenin müvekkilini derinden etkileyerek elem ve keder içerisine düşmesine sebebiyet verdiğini ileri sürerek, 25.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu olayın tamamıyla bir yanlış anlaşılmadan kaynaklandığını, davacı ile arkadaşı ...'nun yer görevlisi personelleri ...refakatinde son yolcular olarak uçağa getirildiklerini, yer hizmetleri personelinin ...'na alkollü içki verilmemesi yönündeki esprisinin kabin amiri ... tarafından özel durum bilgisi yani belli bir yolcuya uçuş esnasında alkollü içki verilmemesi olarak yanlış anlaşıldığını, kişilik haklarının ihlal edildiği iddialarının doğru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre,... - ... seferini yapan davalı şirkete ait uçakta yolcu olarak bulunan davacı ve arkadaşına uçuş esnasında alkollü içecek verilmemesi sebebiyle yaşanan olaylarda, alkollü içecek servisinin yolcuya yapılıp yapılmayacağı konusunda yetkinin kabin amirinde olduğu, kabin amirinin şaka yollu da olsa aldığı duyumu değerlendirerek davacı ve arkadaşı tanık ... alkollü içecek vermemesinde inisiyatif kullanmasının davacının kişilik haklarına saldırı niteliğinde

bulunmadığı gibi davacıya "alkolik, hasta, madde bağımlısı, hastalıklı" gibi söylemlerin davalı şirket çalışanlarınca söylenmediği, ayrıca bu şekilde muamele edildiğinin de kanıtlanamadığı, sırf alkollü içecek verilmemesi olayının uçaktaki yolcular tarafından bilinmesinin kişilik haklarına saldırı olarak da değerlendirilemeyeceğinden TBK'nın 58. maddesinde öngörülen manevi tazminat şartlarının oluşmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19656, Karar No: 2014/21551, Tarih: 21.11.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/19656 E.  ,  2014/21551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki temyiz eden tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

... 3. İcra Müdürlüğü'nün 10.06.2013 tarihli yazısı ile, ... 3. İcra Müdürlüğü'nün 2013/1849 Esas sayılı dosyasındaki istihkak iddiası nedeniyle İİK'nun 97. maddesi kapsamında takibin ertelenmesi veya devamı hakkında karar verilmek üzere icra dosyası Mahkemeye gönderilmiştir. Mahkemece, dosya üzerinde yapılan inceleme sonunda; hacize konu beş adet bilgisayar ve bir adet yazıcı yönünden haczin borçlu ve 3. şahıs yedinde iken yapıldığının kabulü gerektiğinden, bu menkuller itibariyle takibin devamına, istihkak iddiasında bulunan üçüncü kişinin bu kararın tebliğinden itibaren yedi gün içinde icra mahkemesinde istihkak davası açmakta muhtariyetine bu süre içinde istihkak davasını açmadığı takdirde alacaklıya karşı bu iddiasından vazgeçmiş sayılacağının ihtarına; bulaşık makinesi, buzdolabı, fırın, çamaşır kurutma makinesi, çamaşır makinesi ve plazmaya ilişkin haczin TV'nin 3. şahıs yedinde yapıldığının kabulü gerektiğinden belirtilen menkuller yönünden İİK 99. md. gereği dava açmak üzere alacaklıya süre verilmesi gerekli bulunduğundan, İİK 99. maddesi gereğince işlem yapılmak üzere dosyanın İcra Müdürlüğü'ne iadesine karar verilmiştir. Hükmün, takibin devamına ilişkin kısmı, üçüncü kişi vekili; takibin ertelenmesine ilişkin bölümü ise alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Alacaklı vekilinin, hükmün takibin ertelenmesine ilişkin bölümüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 4949 sayılı Yasa'nın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.07.2003 tarihinden sonra İcra Mahkemeleri'nce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000,00 TL'yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu'nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığı'nca her yıl tespit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (Onmilyon TL) 10,00 TL'yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

Buna göre hesaplama yapıldığında 2013 yılında İcra Mahkemeleri'nce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için temyizin konusu 5.240.00 TL'nin üzerinde bulunmalıdır.

Buna göre hesaplama yapıldığında 2013 yılında İcra Mahkemeleri'nce verilecek kararların temyiz edilebilmesi için temyizin konusu 5.240.00 TL'nin üzerinde bulunmalıdır.

İİK'nun 363. maddesinin 1. fıkrasının 7. bendinde temyiz edilebilecek kararlar arasında sayılan istihkak davalarında ve istihkak davalarına ilişkin takibin taliki kararlarında temyiz incelemesi yapılabilmesi için aynı fıkranın son cümlesinde yer alan özel düzenlemeye göre İcra Mahkemesi kararının taalluk ettiği malın veya hakkın değerinin belirlenen bu miktarı geçmesi şarttır.

Somut olayda, temyiz konusu mahcuzların değeri 5.240,00 TL'nin altındadır. Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

Üçüncü kişi vekilinin, hükmün takibin devamına ilişkin bölümüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

İcra Mahkemesi kararlarından hangilerinin temyiz olunabileceği özel hükümlerle ve genel olarak da İİK'nun 363. maddesinde birer birer açıklanıp gösterilmiştir. Bunların dışında kalan Mahkeme kararları kesindir. ...'ca incelenmesi istenen karar bu maddelerle tespit edilen kararlar arasına girmeyip İİK 97/5. maddesi gereğince kesin nitelikte bulunduğundan temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, alacaklı ve üçüncü kişi vekillerinin temyiz dilekçelerinin ayrı ayrı REDDİNE, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince ... Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 24,30 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden asli müdahil'e iadesine, 21.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11918, Karar No: 2013/23864, Tarih: 28.11.2013

**6. Ceza Dairesi         2011/11918 E.  ,  2013/23864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın adet ve kullanım gereği yakınanlara ait inşaatlara bırakılan demirleri çalarak aracına yüklediği, önleyici hizmet görevini yerine getiren kolluk görevlilerinin, şüphe üzerine sanığın kullandığı demir yüklü aracı durdurdukları, sanığın demirleri aldığı inşaatları göstererek, eşyaların henüz müracaatı bulunmayan yakınanlara iadesini sağladığı olayda;

Eylemin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e maddesindeki suçu oluşturduğu ve sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiği gözetilerek tebliğnamede bu yöndeki bozma düşünceleri benimsenmemiştir.

Sanığın adli sicil kaydında, tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-) Anayasanın 141, 5271 sayılı CMK’nın 34, 230, 232 ve 289. maddeleri uyarınca mahkeme kararlarının Yargıtay denetimine olanak sağlayacak şekilde açık olması ve Yargıtay'ın bu işlevini yerine getirebilmesi için kararın dayandığı tüm kanıtların, bu kanıtlara göre mahkemenin ulaştığı sonuçların, iddia, savunma ve dosyadaki diğer belgelere ilişkin değerlendirmelerin, sanığın eylemlerinin ne olduğunun açık olarak gerekçeye yansıtılması gerekirken bu ilkelere uyulmadan gerekçeden yoksun olarak, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-) 5237 sayılı Yasanın 145. maddesinde tanımlanan “değerin azlığının” yeni yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması,

3-) Sanık hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin uygulanmaması,

3-) Sanık hakkında mahkumiyetin doğal sonucu olarak 5237 sayılı TCK’nın 53.maddesinin uygulanmaması,

4-) Sanığın hırsızladığı demirleri taşımada kullandığı... plakalı aracın tescil belgelerine göre ... ... isimli kişi adına kayıtlı olduğunun anlaşılması karşısında, adı geçen kişinin dinlenilerek, aracın ne şekilde elinden çıktığı kesin olarak belirlenip yapılan eyleme rıza gösterip göstermediği araştırılmadan ve suçta kullanılan araç ile çalınan malların değerinin orantılı olup olmadığı da tespit edilerek, müsadere kararının işlenen suça nazaran daha ağır ve hakkaniyete aykırı sonuçlar doğurup doğurmayacağı hususları, karar yerinde gösterilip tartışılarak, sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği düşünülmeden aracın müsaderesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 28.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4342, Karar No: 2013/828, Tarih: 11.02.2013

**1. Ceza Dairesi         2008/4342 E.  ,  2013/828 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2008/37915

MAHKEMESİ : Manisa 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 20/11/2007, 2007/506 (E) ve 2007/555 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Müşteki Tamer'in katılan sıfatı bulunmadığından müşteki-sanık Tamer müdafiinin müşteki sıfatıyla yaptığı temyiz isteminin CMUK.nun 317. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Sanıklar Erol ve Cuma'nın mağdur Tamer'i kasten silahla yaralama, sanık Tamer'in mağdur Erol'u kasten silahla yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; aynı öldürmeye teşebbüs eyleminin failleri olarak yargılanan sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zaafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; aralarında yakın akrabalık ilişkisi bulunan sanıklar Erol ve Cuma arasında menfaat çatışması bulunduğu anlaşıldığından, sanıkların savunmalarının ayrı ayrı müdafiiler yerine aynı müdafii tarafından yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38/1. ve 5271 sayılı CMK.nun 152.maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan-sanık Erol ve sanık Cuma müdafii ile sanık Tamer müdafiinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, sanıklar Erol ve Cuma yönünden kurulan hükümlerin bu nedenle, sanık Tamer yönünden kurulan hükmün ise bağlantı nedeniyle, sair cihetleri incelenmeksizin, CMUK.nun 321. maddesi uyarınca farklı gerekçeyle tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 11/02/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25468, Karar No: 2015/2158, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25468 E.  ,  2015/2158 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi