muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/25104, Karar No: 2013/22647, Tarih: 16.09.2013

D) Temyiz:

Kararı davalı taraf temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

II. Genel Hükümler Yönünden Değerlendirme

Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme

zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

III. İşçi Alacakları Yönünden Değerlendirme

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Somut olayda, taraflar arasında işverence yapılan ödemelerin davacının hangi alacağına ve ne şekilde mahsup edileceği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmakta olup, banka kaydına göre davalı işveren dava açılmasından önce ve sonra yaptığı ödemeleri kıdem ve ihbar tazminatı olarak belirtmiştir. Davacı hesabına yapılan bu ödemelerin yukarıdaki ilkeler doğrultusunda davacı alacaklarından Mahkemece mahsubu gerektiği düşünülmeden davacının yaptığı mahsuba itibarla hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4550, Karar No: 2014/890, Tarih: 22.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/4550 E.  ,  2014/890 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2010/126446

MAHKEMESİ : Konya 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2009

NUMARASI : 2008/1205 (E) ve 2009/1068 (K)

SUÇ : 5072 sayılı Kanuna muhalefet, 5253 sayılı Kanuna muhalefet, hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

1-Konya Plastik Cerrahi Derneği başkanı olan sanığın, dernek adına alınan bağışların bir kısmını plastik cerrahi bölümünde sözleşmeli olarak çalışan temizlik personeline gider makbuzu ile dağıtmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu, hasta yakınlarından derneğe bağış kabul edip derneğin kamu kuruluşu hizmet binalarının dışında faaliyet göstermesi gerekirken üniversite içerisinde faaliyet göstermesi nedeniyle de 5072 sayılı Kanuna muhalefet suçunu işlediğinin iddia ve kabul olunduğu olayda; hastanenin plastik cerrahi bölümünde çalışan temizlik personelinin dernek adına işler yapmaları nedeniyle kendilerine her ay 50-100 TL ödendiğine dair beyanları karşısında sanığın dernek uhdesindeki paraları kendisinin veya başkasının menfaatine olarak sarf veya istihlâk veya rehnettiği veya sattığı, gizlediği, imha, inkâr, tahrif veya tağyir ettiğine dair delil bulunmadığı ancak adı geçen derneğin 5072 sayılı Dernek ve Vakıfların Kamu Kurum ve Kuruluşları ile ilişkilerine dair kanunun 2/a-b maddesine aykırı olarak kamu kuruluşu içinde faaliyet gösterdiği, yine yerleşim yeri olarak gösterilen yerin bir giyim mağazası olduğu ayrıca 5072 sayılı Kanunun 2/b maddesine aykırı olarak kamu kurum ve kuruluşlarının sundukları hizmetlerle ilgili olarak gerçek ve tüzel kişilerden ücret, bağış, katkı payı ve benzeri adlar altında bağış topladığı anlaşılmakla hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan beraati ve 5072 sayılı Kanun'un 2/a-b maddesi delaletiyle aynı yasanın 3/1. maddesi gereğince cezalandırılması yerine yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Suç tarihinde yürürlükte bulunan 5253 sayılı Kanun'un 32. maddesinde 23.01.2008 tarihli 5728 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin daha fazla ceza öngördüğü gözetilmeden aleyhine olarak sanığa fazla ceza tayin edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7182, Karar No: 2017/12989, Tarih: 28.09.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/7182 E.  ,  2017/12989 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki tazminat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, evini satacağını ve arsa alarak yeni bir ev yapmak istediğini davalılardan ...'a bildirdiğini, davalılardan ...'ın sahibi ...'in kendisinde satılık arsa olduğunu emlakçılara söylediğini, ...'ın sahibi davalı ...'un da bunu...'a bildirdiğini, arsa alımı için 160.000,00 TL'ye anlaştıklarını, parayı davalı ...'ın hesabına yatırdığını,...'ın arsa sahibi dava dışı Haviye'den vekalet aldığını ve bu vekaletle satış yapacağını beyan etmesi üzerine satış işlemi için... ile birlikte tapuya gittiklerini, tapudaki memurun vekaletnamedeki fotoğraf ile nüfus cüzdanındaki fotoğraf arasında fark görmesi üzerine polislerin gelerek sahtecilik ve dolandırıcılıktan ötürü duruma el koyduklarını, bu olay sebebiyle maddi olarak 131.000,00 TL zarara uğradığını, çektiği acı ve üzüntüden dolayı da 1.000,00 TL manevi tazminat istediğini beyan ederek toplam 132.000,00 TL'nin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınmasını ve alacağa yeter miktarda ihtiyati haciz kararı verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar ... ve...; öncelikle olay ile ilgili soruşturma dosyasının bekletici mesele yapılmasını talep etmişler, ...’un olayla bir ilgisinin bulunmadığını bu nedenle kendisine husumet yöneltilemeyeceğini,...'ın ise tüm özen ve gayreti gösterdiğini, kastının ve kusurunun olmadığını, paranın kendisinde kalmadığını belirterek davanın reddini dilemişlerdir.

Davalı ...; işlemin tarafı dahi olmadığını belirterek davanın ...'ne ihbarını ve reddini dilemiştir.

Mahkemece; ...adına kayıtlı taşınmazın, ...'nde düzenlenen ve ...tarafından ...'a verilen vekaletnameye istinaden ... ve ... tarafından ... Tapu Müdürlüğü'nde 24/06/2013 tarihinde satışın yapılacağı esnada tapu dairesinde görevli memurlarca yapılan inceleme neticesinde, ibraz edilen vekaletname ekindeki nüfus cüzdanı ve daha önce ifrazen taksim işlemlerinde kullanılan ve ... 28. Noterliği'nde verilen vekaletnamenin ekindeki nüfus cüzdanının karşılaştırılması sonucu nüfus cüzdanlarındaki fotoğraf ve nüfus müdürü imzalarının farklı olduğunun tespit edilmesi üzerine savcılığa ihbarda bulunularak soruşturma yapıldığı, davalılarla görüşen kişinin gerçekte ...olmadığının anlaşıldığı, davalıların, kendini ...olarak tanıtan kişiyle birlikte hareket ederek davacıyı dolandırma kastıyla hareket ettiklerine dair somut bir delil elde edilemediğinden bahisle savcılık tarafından şüpheliler hakkında kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar verildiği, her ne kadar ceza yargılamasında delil yetersizliği sebebiyle verilen kararlar hukuk hakimini bağlamasa da, ceza soruşturmasında tespit edilen maddi vakıaların hukuk hakimini de bağlayacağı, ceza soruşturmasındaki maddi olgular ışığında davalıların talep edilen tazminatlardan sorumlu olmayacakları, yapılan hukuki değerlendirme sonucunda da davalıların sorumlulukları olmadığı kanaatine varıldığı, şöyle ki; davalı ... ve...'ın noterlikçe verilen vekaletnameye istinaden işlem yapmak üzere tapuda bulundukları, vekaletname alınırken sunulan ...kimliğinin iğfal kabiliyeti olup olmadığını bilmelerinin hayatın olağan akışında kendilerinden beklenemeyeceği, kaldı ki noterin dahi, mesleki tecrübe ve birikimlerine rağmen söz konusu nüfus cüzdanı ile işlem yaptığı, noterin dahi resmi işleminde temel aldığı nüfus cüzdanının iğfal kabiliyeti olup olmadığını araştırma yükümünün davalılara yüklenemeyeceği, davalı ...'un ise soruşturma dosyasında dahi adının geçmediği, olaya karıştığına ve davacıyı dolandırdığına dair hiç bir somut delil olmadığı, yalnızca aracılık işleri esnasında diğer davalılarla görüştüğünün taraf beyanlarıyla sabit olduğu, davacıyı dolandıranın, kendisini ...olarak tanıtan ve gerçek kimliği bilinemeyen dava dışı kişi olduğu, parayı onun aldığı, davalı Murat ve ...'un emlakçılık yaptıkları, davalı ...'ın ise ...'un yanında çalıştığı, söz konusu olayda işlerinin gereği olarak aracı oldukları ve dolandırıcılık eylemine iştirak etme kastlarının bulunmadığı, davacının davaya konu ettiği ve davalılarca dolandırıcıya ödenen paranın davalılarda kalmadığı, hal böyleyken sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca da davalılardan bir talepte bulunulamayacağı, manevi tazminat isteminin ise koşullarının oluşup oluşmadığı tartışma konusu olmakla birlikte, olayda sorumlulukları olmadığı kanaatine varılan davalılardan talep edilemeyeceği kanaati ile davanın reddine karar verilmiş, hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Dava, sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

1-)Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-) Sebepsiz zenginleşme, bir kimsenin mal varlığının geçerli (haklı) bir sebep olmaksızın diğer bir kimsenin mal varlığı aleyhine çoğalması (zenginleşmesi) demektir. Sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak talep edilebilmesi için borçlunun mal varlığından bir başkasının aleyhine olarak bir zenginleşme meydana gelmeli, zenginleşme ve zenginleştirici olay arasında illiyet bağı bulunmalı ve zenginleşme haklı bir sebebe dayanmamalıdır.

Somut olayda, tarafların arsa alımı için anlaştıkları ve davacı tarafından davalılardan...’ın hesabına arsa bedeli olan 160.000 TL’nin arsa sahibine verilmek üzere gönderildiği, satışın gerçekleşmemesi üzerine de davalı tarafından 29.000 TL’nin davacı hesabına iade edildiği tarafların kabulündedir.

Davalı ..., davacının göndermiş olduğu paranın 130.000 TL’sini kendisini arsa sahibi olarak tanıtan ...isimli şahsa vekaletnamenin düzenlenmesi sırasında Noterlikte teslim ettiğini savunmuş, mahkemece de bu savunmaya itibar edilerek paranın davalılarda kalmadığının kabulü ile davanın reddine karar verilmiştir.

Davalı ..., davacının arsa alımı için hesabına para gönderdiğini gerek cevap dilekçesinde gerekse olay ile ilgili yürütülen ceza soruşturmasındaki ifadesinde kabul etmiştir. Davalı, her ne kadar bu parayı kendisini arsa sahibi olarak tanıtan ...isimli şahsa verdiğini savunmuş ise de bu iddiasını yasal delillerle ispatlayamamıştır. Davacı arsa alımı konusunda anlaşmaları üzerine arsa bedelini davalı ...’a göndermiş, arsanın alımı ise gerçekleşmemiştir. Bu durumda davacının muhatabı parayı gönderdiği davalı ...’tır ve davacı davalıya verdiği bedeli, sebepsiz zenginleşme kuralları çerçevesinde geri isteyebilir.

O halde mahkemece, paranın davalı ...’a gönderildiği sabit ve davalının da kabulünde olmakla davalı ... yönünden davanın kabulü gerekirken yazılı gerekçelerle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda birinci bendde açıklanan nedenle davacının sair temyiz itirazlarının reddine, ikinci bendde açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün davacı yararına BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 15 günlük süre içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/134, Karar No: 2006/411, Tarih: 30.01.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/134 E.  ,  2006/411 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 31.3.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu kayıtlarından vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 7.7.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı idare vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vakıf şerhinin silinmesi istemine ilişkindir. Dava kabul edilmiş, hükmü davalı ... İdaresi vekili temyiz etmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1-2004/1 sayılı kararı uyarınca vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen 10 yılık hak düşürücü sürenin uygulanması gerekir. Ne var ki; Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5304 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle bir madde eklenmiş “Tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” hükmü getirilmiştir. 5304 Sayılı Kanun 3.3.2005 günlü Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Eldeki davada tapu kayıtlarına vakıf şerhinin tutanaklarının kesinleşmesinden 10 yıl geçtikten sonra işlendiği hususunda bir çekişme yoktur. Burada sorun, olaya 2.4.2004 tarih ve 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı veya 5304 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle eklenen hükümden hangisinin uygulanacağıdır. O yüzden, yasaların yürürlüğü ve kazanılmış haklarla ilgili Medeni Hukuk ilkelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangibir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal

sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma “yasaların geriye yürümemesi” (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yasanın derhal yürürlüğe girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.