muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/5515, Karar No: 2022/8880, Tarih: 22.11.2022

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya kapsamına göre sanıklar müdafinin genel usul ve Yasaya aykırılık dışında özel bir sebebe dayanmayan temyiz itirazlarının reddine; ancak;

1-)Birlikte motorlu tekne kiralama işletmeciliği yapan sanık kardeşlerin, yetkili makamlardan işyeri açma çalışma ruhsatı ve olaya konu tekne için denize elverişlilik belgesi almaksızın faaliyette bulundukları, kiralayanlara can yeleği temin etmedikleri, tekneyi amatör denizci belgeli kendi personellerin sevk etmelerini sağlamadıkları, acil durumda kullanılmak üzere teknede yeterli sayıda imdat fişeği kıyıda ise can kurtarma botu bulundurmadıkları gözetildiğinde anılan davranışlarla asli kusurlarıyla bir kişinin ölümüne sebebiyet verdikleri olayda; sanıkların eylemini bilinçli taksir ile gerçekleştirdiği ve cezalarında 5237 sayılı TCK'nın 22/3. maddesi uyarınca artırım yapılması gerektiği gözetilmemesi,

2-)TCK'nın 53/6. maddesinde belirli bir meslek veya sanatın ya da trafik düzeninin gerektirdiği dikkat ve özen yükümlülüğüne aykırılık dolayısıyla işlenen taksirli suçtan mahkumiyet halinde üç aydan üç yıla kadar bu meslek veya sanatın icrasının yasaklanmasına ya da sürücü belgesinin geri alınabileceğine karar verilebileceğinin düzenlendiği, bir mesleğin icrasının yasaklanabilmesi için ruhsatnameye bağlı olarak yürütülmesi gerekmekte olup, tekne kiralamanın ruhsatname ile yürütülen bir meslek olmadığı nazara alınmadan çalışma hürriyetini kısıtlayacak şekilde eğlence ve spor amaçlı sandal, tekne, kanı, yelkenli kiralanması mesleğinden 6 ay süre ile yasaklanmasına karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup sanıklar müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 Sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanıkların kazanılmış hakkı gözetilmek suretiyle 22/11/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22537, Karar No: 2015/669, Tarih: 19.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/22537 E.  ,  2015/669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : AKŞEHİR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 03/09/2013

NUMARASI : 2010/929-2013/326

Taraflar arasında görülen tapu iptali tescil ve tazminat davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabul kısmen reddine ilişkin olarak verilen karar taraf vekillerince yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi F..H..i'nin raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava; tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı; yurtdışında yaşadığını, 37 ada 666 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölümün mirasbırakan babası H.. Ç.. adına kayıtlı olduğunu, babasının 19.10.2009 tarihinde ölümü üzerine annesi olan F.. Ç.. tarafından veraset ve intikal işlemleri için vekalet gerektiği söylemleriyle kandırılarak elinden satış yetkisi içerecek şekilde vekaletname alındığını, bilahare vekaletnamedeki tevkil yetkisine istinaden diğer davalı Tuncer'in vekil olarak görevlendirildiğini, Tuncer'inde taşınmazdaki payını Fadime'ye satış yoluyla temlik ettiğini, satış bedeli ödenmediğini, davalıların el ve işbirliği içinde hareket ettiklerini, temlik işlemi nedeniyle zararlandırıldığını ileri sürerek, paya ilişkin tapu iptali ve tescil, olmazsa tazminat isteğinde bulunmuştur.

Mahkemece; davalı F.. Ç..'ın vekalet görevini kötüye kullanarak taşınmazın adına devrini sağladığı, davalı Tuncer'in ise satış işleminde menfaatinin bulunmadığı gerekçesiyle iptal ve tescil isteğinin kabulüne, Tuncer'e yönelik davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği, toplanan tüm deliller ve eksiğin tamamlatılması yoluyla getirtilen belgelerden; ..... ada 666 parsel sayılı taşınmazdaki 5 nolu bağımsız bölüm SS A... G.. ve Ö...Konut Yapı Kooperatifi adına kayıtlı iken 27.04.2007 tarihinde tahsis yoluyla H.. Ç.. adına tescil edildiği, H.. Ç..'ın 19.10.2009 tarihinde öldüğü, geride mirasçıları olarak eşi F.. Ç..(davalı), çocukları Nazlı, Mehmet, Sipel(davacı) ve Tuncer'in(davalı) kaldıkları, Hasan'ın tüm çocuklarının Doğanhisar Noterliğinde düzenlenen 27.10.2009 gün 1247 yevmiye nolu intikal, satış ve tevkil yetkilerini de içeren vekaletname ile anneleri F.. Ç..'ı vekil atadıkları, F.. Ç..'ında anılan vekaletnamedeki tevkil yetkisine istinaden Nazlı, Sipel ve Mehmet'in vekili sıfatıyla Doğanhisar Noterliğinde düzenlenen 15.06.2010 gün 837 yevmiye nolu vekaletname ile Doğanhisar ve Konya ili Akşehir ilçesinde bulunan tüm taşınmazlarda intikal ve dilediği kişiye dilediği bedelle satış yönünde diğer davalı Tuncer'i vekil kıldığı, vekil Tuncer'inde kendi adına asaleten kardeşleri adına vekaleten 24.06.2010 tarihinde çekişmeli taşınmazı H.. Ç.. mirasçıları adlarına intikal yaptırdıktan sonra aynı gün F.. Ç..'a satış yoluyla devrettiği anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, Türk Medeni Kanununun 6. maddesi gereğince "Herkes iddiasını ispat etmekle mükelleftir".Yine 6100 sayılı HMK'nın 190/1 maddesi gereğince "İspat yükü, kanunda özel bir düzenleme bulunmadıkça, iddia edilen vakıaya bağlanan hukuki sonuçtan kendi lehine hak çıkaran tarafa aittir."

Somut olaya gelince; davacı, vekaletin hile ile alındığını, davalıların el ve işbirliği içinde hareket ettiklerini, vekalet görevi kötüye kullanılmak suretiyle zararlandırıldığını ileri sürerek dava açmış olduğuna göre, bu iddiasını ispat etmekle mükelleftir.

Davalı Fadime ise; çekişmeli taşınmazı SS A... G.. ve Ö..Konut Yapı Kooperatifinden satın aldığını, ödemelerin tarafından yapıldığını, yurtdışında olduğundan eşi H.. Ç.. adına tapuya tescil edildiğini, çocuklarının bu durumu bildikleri için Hasan'ın ölümünden sonra biraraya gelindiğini, taşınmazın kendisine devredilmesi yönünde karar alındığını, anılan karar uyarınca davacının bilgisi dahilinde vekaletlerin verilip, satışın yapıldığını belirterek davanın reddini savunmuş, davalı Tuncer ile dava dışı mirasçı M..Ç.., anneleri Fadime'nin savunmasını doğrular yönde beyanda bulunmuşlardır. Diğer taraftan Ticaret ve Sanayi Odasından gelen yazıda; Tasfiye Halinde Sınırlı Sorumlu A..G.. ve Ö...K.. Yapı Kooperatifinin 27.04.1994 tarihinde sicile tescil edildiği, 27.05.2008 tarihli yönetim kurulu kararıyla terkin edildiği, F.. Ç..'ın 02.08.1995 ila 28.09.2006 tarihleri arasında üyeliğinin bulunduğu belirtilmiştir.

Ne var ki, davacı sadece eşini tanık olarak dinletmiş, iddiayı kanıtlar nitelikte başka bir delil de bildirilmemiştir.

Hal böyle olunca; iddianın kanıtlanamadığı gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçeyle yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Değinilen sebeplerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının reddine, davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1251, Karar No: 2017/4865, Tarih: 21.06.2017

**11. Ceza Dairesi         2016/1251 E.  ,  2017/4865 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın, UYAP kanalıyla MERNİS üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğinde hükümden sonra 18.12.2014 tarihinde öldüğü belirtildiğinden, öldüğünün kesin olarak tespiti halinde 5237 sayılı TCK'nın 64/1 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca hakkındaki kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.06.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/35000, Karar No: 2017/18974, Tarih: 21.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/35000 E.  ,  2017/18974 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile ... ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 21.09.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6518, Karar No: 2010/1570, Tarih: 05.04.2010

**8. Hukuk Dairesi         2009/6518 E.  ,  2010/1570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu İptali Ve Tescil

... ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair Keban Asliye Hukuk Hâkimliğinden verilen 08.10.2009 gün ve 30/51 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili, 154 ada 36 parsel sayılı taşınmazın miras yoluyla intikal ve kazanmayı sağlayan zilyetlik hukuki sebeplerine dayanarak TMK.nun 713/1 ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 14. maddeleri uyarınca tapu kaydının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiş, mahkemece davanın kabulü ile dava konusu 154 ada 36 parselin davalı adına olan tapusunun iptaline ve davacı adına tapuya tesciline karar verilmiştir.

Hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahallinde yapılan keşifte dinlenen yerel bilirkişi ve tanıklar, taşınmazın davacıya murisi babasından kaldığını ifade etmişler, davacı da keşifteki imzalı beyanında taşınmazın babası Baki Bacak’tan kendisine kaldığını, 80-100 yıldır ailesinin zilyetliğinde bulunduğunu bildirmiştir. Bu açıklamalara göre dava konusu taşınmaz murisin terekesine dahil olup, davacının taşınmaz üzerinde sürdürdüğü zilyetlik elbirliği mülkiyeti hükümlerine göre, murisin diğer mirasçıları adına da sürdürülmüş sayılır. Bu nedenle, davacının tek başına dava açarak taşınmazın kendi adına tapuya tescilini istemesi mümkün değildir.

TMK.nun 640/2 , 701 ve 702/2 maddelerine göre, mirasçılar arasında terekedeki hak ve borçları kapsayan ortaklık söz konusudur. Mirasçılar terekeye elbirliği ile sahip olurlar ve bütün haklar üzerinde birlikte tasarruf ederler. Elbirliği mülkiyetinde ortakların belirlenmiş payları olmayıp her birinin hakkı, ortaklığa giren malların tamamına yaygındır. Tasarruf işlemleri için ortakların oybirliği ile karar vermeleri gerekir.

Yukarıda açıklanan kanun hükümleri uyarınca, davacının tereke malları üzerindeki tek başına zilyetliği lehine iktisap nedeni olamayacağından ve TMK.nun 701 ve 702. maddeleri gereğince tek başına dava açma sıfatı bulunmadığından davanın bu nedenle reddine karar vermek gerekirken esasa girilerek karar verilmiş olması doğru değildir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulüyle usul ve yasaya aykırı bulunan hükmün açıklanan nedenlerle ve HUMK nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 05.04.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11249, Karar No: 2020/2858, Tarih: 02.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/11249 E.  ,  2020/2858 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik Güvenliğini Tehlikeye Sokma

Hüküm : TCK'nın 179/2, 29, 50/1-a, 52/2-3-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre; sanığın idaresindeki araçla seyir halindeyken, katılan ve katılan sanık ile aralarında başlayan tartışma esnasında, katılanın idaresindeki aracı yolun sağ tarafına doğru sıkıştırmak suretiyle trafik güvenliğini tehlikeye soktuğu olayda;

Trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunda haksız tahrik hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 02/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8243, Karar No: 2021/6981, Tarih: 07.04.2021

**6. Ceza Dairesi         2020/8243 E.  ,  2021/6981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükmü temyiz etmeyen sanık ...’in son savunmasında bildirdiği adres yerine tespit edilen “Gelişim Mahallesi Efeler Sokak No:7 Köyceğiz/Muğla” adresine tebligat çıkarıldığı, muhatabın ayrıldığı için iadesi üzerine Tebligat Kanununun 35.maddesine göre bu kez aynı adrese 04.04.2016 tarihinde yapılan tebliğin, gerçek kişiler bakımından evvelce aynı adrese tebliğ yapılmış olması gerekliliği karşısında usulsüz olduğu anlaşılmakla, mahkemesince sanık ...’e gerekçeli karar usulüne uygun olarak tebliğ edildikten sonra temyiz talebinde bulunması halinde, bu sanık yönünden ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 07.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19882, Karar No: 2014/8163, Tarih: 24.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/19882 E.  ,  2014/8163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığn 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.