muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/2972, Karar No: 2024/4917, Tarih: 16.09.2024

**8. Hukuk Dairesi         2022/2972 E.  ,  2024/4917 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki mera tahdit ve tespitinin iptali ile taşınmazın orman vasfıyla tapuya tesciline ilişkin davada yapılan yargılama sonunda; İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... İdaresi vekili 23.02.2001 havale tarihli dava dilekçesiyle özetle; Balıkesir İli Gönen ilçesi ... Köyü sınırları içinde mera çalışmalarına konu olan 182 nolu parselin eski tarihli belgelerde orman sayılan yerlerden olduğunu ileri sürerek, taşınmaza ilişkin mera tahdit ve tespitin itirazen iptali ile çekişme konusu yerin orman vasfı ile Hazine adına tesciline karar verilmesini Kadastro Mahkemesinde talep ve dava etmiş, Kadastro Mahkemesince, görevsizlik karar verilerek, talep üzerine dosya Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

Davalılar cevaplarında; davanın reddini savunmuşlardır.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonucunda; "182 parsel sayılı taşınmazın tümünün eski tarihli memleket haritası, orman amenajman planı ile hava fotoğrafında orman sayılan yerde kaldığı, davaya konu yerden orman kadastrosu geçtiği, 104 Nolu Orman Kadastro Komisyonu Başkanlığınca 05.06.2003 tarihinde ilanın yapıldığı, komisyonca düzenlenen haritada da davaya konu yerin tamamının yeşil alan gözüktüğü, orman idaresince maliye hazinesi aleyhine sürdürülen orman tahdidine itiraza ilişkin davada Gönen Kadastro Mahkemesinin 06.06.2007 tarihli ve 2005/3 Esas, 2007/23 Karar sayılı ilamıyla 182 parselin tümü yönünden 27.04.2001 tarihli mera komisyon kararının iptaline ve taşınmazın orman sınırları içerisine alınmasına karar verildiği, kararın Yargıtay 20. Hukuk Dairesince onandığı ve kesinleştiği, davaya konu yerin meyilinin % 15-16 civarında olup, toprak muhafaza karakteri taşıdığı, arazi üzerinde baltalık meşe ağaçları ile çok yıllık diken ve ağaçcıklar ve otsu bitkiler bulunduğu, doğusunda bulunan 246 parsel sayılı yer ile de bir orman bütünlüğü oluşturduğu" gerekçesiyle, davanın kabulüne, 182 parsel nolu taşınmazın mera olan tespitinin iptali ile orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, mera tespitinin iptali ile taşınmazın orman olarak tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, yargılama sırasında yapılan ve 05.06.2003 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması vardır.

Dava, mera tespitinin iptali ile taşınmazın orman olarak tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde, yargılama sırasında yapılan ve 05.06.2003 tarihinde ilan edilen orman kadastrosu ve 2/B madde uygulaması vardır.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi kararında belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un geçici 3 üncü maddesinin ikinci fıkrası atfıyla uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Kanun’un 428 inci maddesi ile 439 uncu maddesinin ikinci fıkrasında yer alan sebeplerin biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar, usûl ve kanuna uygun olup, davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle,

Davalı Hazine vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile, İlk Derece Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

1086 sayılı Kanun'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay ilamının tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yoluna başvurulabileceğine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

16.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2031, Karar No: 2019/4976, Tarih: 21.03.2019

**12. Hukuk Dairesi         2019/2031 E.  ,  2019/4976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Ticareti usulüne aykırı terk etmek

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Şikayete dayanak takip dosyasında, borçlu şirkete yapılan ödeme emrinin bila tebliğ döndüğü, borçlu şirkete ödeme emri tebliğ edilemediği, takip kesinleşmeden şikayet edildiği gerekçesi ile sanıkların beraatine karar verilmesi gerekirken, hatalı gerekçe ile beraat kararı verilmesi bozma sebebi yapılmamıştır.

Eyleme ve yükletilen suça yönelik şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE SONUÇ İTİBARİ İLE DOĞRU OLAN HÜKMÜN ONANMASINA, 21/03/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/15369, Karar No: 2019/2848, Tarih: 26.03.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/15369 E.  ,  2019/2848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52/2, 51. maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, katılan şirkette tır şoförü olarak çalıştığı, olay tarihinde 34 BG 2988 plakalı çekici ve 34 VN 4621 plakalı dorseyi kendisine hiç bir görev ve yük verilmediği halde yakıt deposu dolu olarak alıp gittiği ve kendisinden bir daha haber alınamadığı, sanığın araçta bulunan uydu takip sistemini devre dışı bıraktığı, şirket tarafından yapılan araştırmada araçların 04/10/2008 tarihinde Kocaeli Yenişehir mahallesi Konak Hastanesi yakınında yakıt deposu boş olarak ve hasarlı bir şekilde bulunduğu, bu suretle sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlaşıldığından mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 26/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11956, Karar No: 2014/53, Tarih: 13.01.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/11956 E.  ,  2014/53 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, İstanbul Menkul Kıymetler Borsasında aracı kurum olan ... Anonim Şirketinde pazarlama müdürü ve müşteri temsilcisi olarak görev yapmakta olduğu dönem içerisinde; katılan şirketin müşterilerinden biri olan ... isimli kişiye hesap açarak bu kişi adına, 01.01.2006 ile 31.12.2006 tarihleri arasında yapmış olduğu hisse senedi satım işleri için adı geçen müşteriden aldığı sözlü veya yazılı talimatlara ilişkin müşteri emri formu düzenlemediği gibi ses kaydının da tutulmadığının Sermaye Piyasası Kurulu tarafından tespit edildiği, sanığın, bu şekilde katılan şirketin maddi zarara uğramasına sebebiyet vermek suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda;

Oluşa, sanığın savunmalarına, katılanın aşamalardaki beyanlarına, Sermaye Piyasası Kurulunun tespitlerine ve tüm dosya kapsamına göre; sanığın, katılan şirketin müşterisi olan ... isimli kişi tarafından borsa işlemleri amacıyla verdiği talimatlara ilişkin müşteri emri formları düzenlememesi ve adı geçen kişi tarafından telefon ile verilen talimatların ses kaydını tutmamış olmasına ilişkin iddiaların dışında, zilyetliği kendisine teslim edilmiş herhangi bir mal ya da parada tasarrufta bulunduğuna veya uhdesinde bulundurduğuna dair herhangi bir isnadın söz konusu olmadığı gibi bu hususlara ilişkin herhangi bir delilin de dosya kapsamında elde edilemediği, sanığın eylemlerinin, Aracılık Faaliyetlerinde Belge ve Kayıt Düzeni Hakkındaki Tebliğin 9. maddesine, Menkul Kıymetler Borsası Yönetmeliğinin 29. maddesine ve 2499 sayılı Sermaye Piyasası Kanunun 47/A maddesine aykırı olduğu belirlenmiş ise de; anılan hükümlere aykırı davranılması halinde sorumluluğu bulunan aracı katılan şirket adına idari para cezasına hükmedileceğinin düzenlendiği dikkate alındığında; Anayasanın, suç ve cezalara ilişkin esaslar başlığı altında düzenlenen 38. maddesinde; kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamayacağı; kimseye suçu işlediği zaman kanunda o suç için konulmuş olan cezadan daha ağır bir ceza verilemeyeceği ve hiç kimse, yalnızca sözleşmeden doğan bir yükümlülüğü yerine getirememesinden dolayı özgürlüğünden alıkonulamayacağının güvence altına alındığı, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 7. maddesine göre de; hiç kimse, işlendiği zaman ulusal veya uluslararası hukuka göre suç oluşturmayan bir eylem veya ihmalden dolayı suçlu bulunamayacağının ve aynı şekilde, suçun işlendiği sırada uygulanabilir olan cezadan daha ağır bir cezanın verilemeyeceğinin düzenlenmiş olduğunun anlaşılması karşısında; uyuşmazlığın hukuki nitelikte olduğu ve güveni kötüye kullanma suçunun unsurlarının oluşmadığına yönelik mahkemenin kabulünde, Anayasa, AİHS ve kanuni düzenlemeler dikkate alındığında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 13/01/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3268, Karar No: 2018/4901, Tarih: 02.07.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/3268 E.  ,  2018/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan sanıklar ... ve ...'un beraatlarına, sanıkların kendilerini vekil ile temsil ettiklerinden bahisle vekalet ücreti verilmesine dair Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.01.2017 tarihli ve 2016/6-2017/15 sayılı kararı aleyhine yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 18.04.2018 gün ve 94660652-105-09-1645-2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 27.04.2018 gün ve 2018/34786 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, her ne kadar Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 12.01.2017 tarihli kararında, sanıkların kendilerini vekille temsil ettiklerinden dolayı vekâlet ücreti verilmesine hükmedilmiş ise de, sanık ... müdafinin 27.01.2016 tarihli ve sanık ... müdafinin 07.09.2016 tarihli vekillikten çekildiklerine ilişkin dilekçelerini ayrı ayrı dosyaya sundukları, bu kapsamda sanıkların müdafilerinin duruşmalara katılmadıkları ve sanıkların kendilerini müdafi ile temsil ettirmedikleri anlaşıldığından sanıklar lehine vekalet ücretine hükmedilmesinde isabet görülmediğinden, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “Olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay tarafından incelenmesini sağlamak suretiyle ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve özel dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hâkim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile delillerin değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve özel dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hâkim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile delillerin değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 07.06.1971 gün ve 497-209, 07.02.1972 gün ve 447-72, 24.02.1975 gün ve 37-32, 14.06.2005 gün ve 66-65, 07.02.2006 gün ve 172-10, 22.10.2013 tarih ve 2012/11-1322-2013/421 sayılı kararlarında da vurgulandığı üzere, vekâlet ücretinin yargılama giderlerinden olması şahsi hak olma niteliğini değiştirmeyeceğinden ve kişisel hakka ilişkin olarak yapılan aykırılıklar nedeniyle kanun yararına bozma isteminde bulunulamayacağından, vekâlet ücretine yönelik yapılan kanun yararına bozma isteminin 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, 02.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21552, Karar No: 2018/11516, Tarih: 24.04.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/21552 E.  ,  2018/11516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Muhdesatın Tespiti

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, taraflar arasında görülen ortaklığın giderilmesi davasına konu edilen 440 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan zemin katı 2 adet işyeri, birinci normal katı bir adet mesken, ikinci katı normal katında bir adet mesken olmak üzere 4 bağımsız bölümden oluşan 20-25 yaşlarında brüt 350 m2 alan sahip binanın tamamının mülkiyetinin davacıya aidiyetinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, davaya konu taşınmazı muris ... ’nın yaptığını, binanın yapıldığı tarihte muris adına değirmen ve taşınmazlar olup ekonomik durumunun iyi olduğunu, davacının ise ev hanımı olup gelirinin olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu muhdesatın zemin katı ile zemin üzerindeki 2 katının muris ... ’nın sağlığında ve kadastro tespitinden sonra yapıldığı, zemin katta bulunan değirmeni de murisin işlettiği, davacının murisin gelini olduğu, murisin sağlığında gelini ve oğlu ile birlikte yaşayıp geçimlerini beraber temin ettikleri, muhdesatın üzerinde bulunduğu arzın daha önce tapu iptal ve tescil davasına konu olduğu ve o yargılama sırasında toplanan deliller ve alınan ifadeler de nazara alındığında, kök muris ... ...’nın sağlığında emekli maaşı aldığı, davacının eşi...’in ise balık sezonunda işçi olarak çalıştığı, ancak esas olarak gelirin, kök muris ... ...’nın taşınmazlarından temin edildiği, davacı ile eşi...’in ise ekonomik durumlarının çok iyi olmadığı, bu hale göre dava konusu muhdesatın zemin katı ile üzerindeki 2 katın kök muris ... ...’nın sağlığında ve onun nam ve hesabına yapıldığının kabulü gerekeceği, davacının eşi...’in katkısının ise babaya karşı ahlaki borç niteliği taşıdığı, ev hanımı olan davacı tarafından muhdesatın yaptırıldığına dair hiçbir beyan ve delile de ulaşılamadığı, kök muris ... ...’nın ölümü sonrasında inşa edilen katların bağımsız bir muhdesat niteliği olmadığı, iyileştirme gideri tespitinde davacının hukuki yarar olmadığı belirtilerek davanın reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

1-Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına ve mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre; davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Tespit davası, kendine özgü davalardan olup dava sonucunda istihsal edilecek ilamın icra ve infaz kabiliyeti bulunmamaktadır. Bunun doğal sonucu olarak da bu davaların uygulama alanı sınırlıdır. Bilindiği üzere, tespit davalarının görülebilmesi için güncel hukuki yararın bulunması (6100 s.lı HMK 106/2 m) ve dava sonuçlanıncaya kadar da güncelliğini kaybetmemesi gerekir. Tespit davaları eda davalarının öncüsüdür, bu nedenle eda davası açılmasının mümkün olduğu hallerde, tespit davası açılmasında hukuki yararın bulunmadığı kabul edilmektedir. Hukuki yararının bulunması dava şartı olup, yargılamanın her aşamasında taraflarca ileri sürülebileceği gibi, hakim tarafından da re'sen gözetilir. Hukuki yararın bulunmadığının tespiti halinde davanın, dava şartı yokluğu gerekçesiyle usulden reddine karar verilmelidir (HMK 114/1-h, 115 m.)

Öğretide ve Yargıtay'ın devamlılık gösteren uygulamalarında, taşınmaz hakkında derdest ortaklığın giderilmesi davasının, kentsel dönüşüm uygulamasının ya da kamulaştırma işleminin bulunması gibi istisnai durumlarda muhdesatın tespiti davasının açılmasında güncel hukuki yararın bulunduğu kabul edilmektedir.

Öte yandan, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/II. maddesine göre; taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlardan birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilir. Bu şekilde bir belirtmenin yenilik doğurucu bir sonucu olmadığı, esasen var olan şahsi hakka aleniyet kazandıracağı ve muhdesat sahibi lehine kanıt oluşturacağı kuşkusuzdur. Kadastro Kanunu, kadastro bölge ve çalışma alanlarında üzerinde çalışma yapılan taşınmazlara uygulanan özel nitelikli bir kanundur. 33. maddesinde, kadastro Kanunu'nun uygulandığı alanların dışında da uygulanabilecek genel nitelikli maddelere yer verilmiştir. 19. madde, genel nitelikli maddeler arasında sayılmamıştır. Buna göre ancak, aynı kanunun 12/3. maddesi gereğince, on yıllık hak düşürücü süre içinde kadastrodan önceki nedenlere dayanılarak genel mahkemelerde açılan davalara 19. madde uygulanır ve iddianın kanıtlanması halinde muhdesatın mülkiyetinin arz malikinden başkasına aidiyeti ile tapunun beyanlar hanesine tesciline karar verilebilir.

Az yukarıda açıklanan hukuki olguların ışığı altında somut olaya gelince; dava konusu taşınmaz hakkında taraflar arasında Ünye Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2013/456 Esas sayılı dosyası ile derdest ortaklığın giderilmesi davası bulunduğu, dava konusu 440 parsel sayılı taşınmaza ilişkin mahkemece 12.06.2014 tarihinde yapılan keşifte; dava konusu taşınmaz üzerinde zemin ve 3 katlı bina bulunduğunun gözlemlendiği, zemin ve ilk 2 katının 20-25 yıllık olduğu, dış cephesi sıvalı boyası yapılmamış olan 3.katının ise 1-2 yıllık olduğu belirtilmiştir.

Duraksamadan belirtmek gerekir ki; bütünleyici parça niteliğinde olmayıp her zaman için ana taşınmazdan sökülüp götürülebilen ve taşınmazdan ayrılması mümkün olan eşyalar teferruat niteliğindedir. Yine menkul mal niteliğindeki eşyaların da muhdesat olmadığı tartışmasızdır. Toplanan deliller, inşaat bilirkişi raporu ve eki fotoğraflar, tanık beyanları ve davalıların beyanlarından; davacının tespitini istediği ev niteliğindeki muhdesatın, zemin katının ve 2 katının kadastro tespitinden sonra taraflar murisi ... ... tarafından yapıldığı, 3.katın ise teferruat ya da mevcut yapıya yapılan iyileştirme gideri niteliğinde olmadığı, davalıların bu kata ilişkin mülkiyet iddiaları bulunmadığı ve tanık beyanlarından davacı tarafından yapıldığının sabit olduğu anlaşılmıştır.

Hal böyle olunca; Mahkemece 440 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan evin 3.katı yönünden davacının dava açmakta hukuki yararı bulunduğu, kadastro tespitinden sonra ve davacı tarafından meydana getirildiği sabit olduğu belirlendiğinden, tespiti istenen muhdesatın üçüncü katı yönünden davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, iyileştirme gideri olduğu kabul edilerek yazılı şekilde reddine karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, diğer temyiz itirazlarının 1. bentte yazılı sebeplerle yerinde görülmediğinden REDDİNE, taraflarca HUMK'nun 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 24.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.