muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1986, Karar No: 2024/3231, Tarih: 06.05.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/1986 E.  ,  2024/3231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1764 E., 2024/147 K.

HÜKÜM/KARAR : Kabul/Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Bala Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/19 E., 2022/245 K.

Taraflar arasındaki tapusuz taşınmazın tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Hazine temsilcisi tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvuru dilekçesinin miktar itibariyle reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I .DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin Ankara ili, Bala ilçesi, ... Mahallesi, sınırları içerisinde bulunan 483 ve 484 parsel sayılı taşınmazların maliki olduğunu, bu iki taşınmazın arasında kalan araziyi hamdan imar ve ihya ederek tarla haline getirdiğini, bu taşınmazı 30-35 yıldır kullandığını ve bu süre zarfında taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin nizasız ve fasılasız olarak malik olma kastı ile devam ettiğini, 3402 sayılı Kadastro Kanunu ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nda ziraate gayrisalih taşınmazın şahıslar adına tescili için aranan tüm koşulların müvekkili için gerçekleştiğini ileri sürerek taşınmazın müvekkili adına tescilini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde zilyetlik ve imar-ihya hukuki sebebime dayanıldığını, ancak imar-ihyanın ve tarımsal amaçlı zilyetliğin başlangıç ve bitiş tarihine dair kayda değer bir bilgi bulunmadığını, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 ve 17 nci maddelerinde yer alan zilyetlikle iktisaba ilişkin şartların gerçekleştiğinin davcı tarafından ispat edilmesi gerektiğini ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sonucunda tescil harici bırakıldığını, tescil harici bırakılma tarihi ile dava tarihi arasında 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin dolmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini, ayrıca TMK'nın 713 üncü maddesinin 6 ncı fıkrası uyarınca dava konusu yerin müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sonucunda tescil harici bırakıldığını, tescil harici bırakılma tarihi ile dava tarihi arasında 20 yıllık kazandırıcı zamanaşımı süresinin dolmadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini, ayrıca TMK'nın 713 üncü maddesinin 6 ncı fıkrası uyarınca dava konusu yerin müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

3.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazın 6360 sayılı Kanun ile Ankara Büyükşehir Belediyesi sınırları içerisinde kaldığını, belediye sınırları içerisinde kalan alanların gelişme ve planlama kapsamındaki alanlar olması nedeniyle zilyetliğin dayanağı olan nizasız kullanım durumunun ortadan kalktığını, imar planı kapsamı içerisinde kalan alanların ihya yoluyla kazanılmayacağını, davacının imar-ihya yoluyla taşınmazın kazanımı için gerekli şartları taşımadığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. MAHKEME KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; dava konusu edilen ve keşifte davacı, tanık ve mahalli bilirkişilerin gösterimleri doğrultusunda denetime uygun fen ve kurul bilirkişi raporuna göre davacının zilyetliğe dayalı olarak taşınmazı imar ve ihya edip tarla haline getirdiği, iki farklı tarihli hava fotoğraflarının incelenmesi neticesinde bilirkişiler tarafından imar ve ihyanın tamamlandığının belirtilmesi nedeniyle davanın kabulüne, yargılama sırasında tescil dışı bırakılan taşınmaz Maliye Hazinesine tescil edildiği için, yasal hasımlar ... ile ... yönünden taraf sıfatının kalmaması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Nedenleri

Davalı Hazine temsilcisi istinaf dilekçesinde özetle; eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğini, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde kadastro çalışmalarının yapıldığını ve dava konusu taşınmazın büyükşehir sınırları içerisinde kaldığını, imar işlemleri devam eden dava konusu taşınmaz ile ilgili olarak tescil kararı verilmesinin hukuken mümkün olmadığını, dava konusu taşınmazın zilyetlikle iktisap edilebilecek yerlerden olmadığını, nâzım imar planı sınırları içerisinde kalan söz konusu alanların imar-ihya edilmek üzere davacı adına tescilinin mümkün olmadığını, kararın dayanağını oluşturan bilirkişi raporunun eksiklikler içerdiği, teknik inceleme yapılmadan sadece gözleme dayalı olarak düzenlendiği, raporda sadece tarımsal faaliyete değinildiği, taşınmazın tarım yapmaya bilimsel yönden elverişli olup olmadığı hususunun tartışılmadığını, keşifte dinlenilen mahalli bilirkişi ve tanıklar tarafından kesin ve teyit edici bilgiler ile imar-ihyanın başlangıç ve bitiş tarihi ve zilyetliğin başlangıç tarihine ilişkin bilgiler verilmediğini ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 6100 sayılı Hukuk Mahkemeleri Kanunu'nun 361/1 nci maddesi, 6763 sayılı Kanun ile değişik 6100 sayılı Kanun'un 341/2 nci maddesi gereğince karar tarihi itibariyle miktar ve değeri 8.000,00 TL'yi geçmeyen malvarlığı davalarına ilişkin kararların kesin olduğu, dava dilekçesinde dava değerinin 500,00 TL gösterildiği, Mahkemece yapılan keşif sonucunda dava edilen öncesinde tescil harici bırakıldığından kadastro tutanağı düzenlenmeyen, sonrasında toplulaştırma sonucu Hazine adına tescil edilen 956 ada 5 parsel sayılı taşınmazın dava tarihindeki değerinin toplam 7.419,82 TL olarak belirlendiği, belirlenen değere karşı taraflarca itirazda bulunulmadığı, dava konusu taşınmazın değerinin karar tarihi itibariyle kesinlik sınırı olarak belirlenen 8.000,00 TL'nin altında kaldığı, davalı Hazine tarafından kesin nitelikte bir karara karşı istinaf kanun yoluna başvurulduğu gerekçesiyle davalı Hazinenin istinaf başvuru dilekçesinin 6100 sayılı Kanun'un 341/2 nci, 346 ncı ve 352/1 nci maddeleri uyarınca miktar itibariyle reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Hazine temsilcisi temyiz başvurusunda bulunmuştur.

B. Temyiz Nedenleri

Davalı Hazine temsilcisi temyiz dilekçesinde özetle; temyiz sınırının sadece alacak ve taşınır davalarına ilişkin olduğunu, taşınmazlarda dava konusu değer ne olursa olsun verilen hükmün temyiz edilebileceğini, bu nedenle davanın esasına girilip inceleme yapılması gerekirken kesinlik sınırının altında kaldığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun reddine karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu, dava konusu taşınmazın keşif tarihindeki değerinin 36.593,12 TL olarak belirlendiğini, belirlenen bu bedelin dava tarihindeki değere uyarlanarak 7.419,82 TL olarak belirlendiği, kesinlik sınırının dava tarihine göre değil karar tarihi itibariyle belirlenmesi gerektiğini, dava konusu taşınmazın dava tarihindeki değeri 36.593,12 TL iken kesinlik sınırı olarak dava tarihindeki 7.419,82 TL'nin belirlenmesinin hakkaniyete aykırı olduğunu, enflasyonun oluşturduğu öngörülemeyen koşullar nedeniyle ortaya çıkan fiyat değişimleri sonucunda mahkemeye erişim hakkının kısıtlandığını, bu nedenle dava konusu taşınmazın kararın verildiği yıl belirlenen değer olarak dikkate alınması gerektiğini ileri sürerek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tapusuz taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü ve 17 nci maddeleri,

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713/1 inci maddesi.

3. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 341/2 inci, 346 ncı ve 352/1 nci maddeleri.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine temsilcisinin temyiz itirazının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

492 sayılı Harçlar Kanunu'nun değişik 13 üncü maddesinin j bendi gereğince temyiz eden davalı Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.05.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10988, Karar No: 2016/2796, Tarih: 03.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/10988 E.  ,  2016/2796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Sanık ... hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk ... tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5275 sayılı Yasa'nın 106/4. maddesinin “çocuklar hakkında hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde bu ceza hapse çevrilmez” hükmü gözetilmeden “…ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun ihtar edilmesine” kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasından “ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği hususunun ihtar edilmesine” cümlesinin çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

3-Suça sürüklenen çocuk ... ve sanık ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık ve suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Toplam 8,70 TL değerinde hurda malzemesi çalan sanık ve suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/24481, Karar No: 2013/18972, Tarih: 01.10.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/24481 E.  ,  2013/18972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 Sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4. fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhte temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, vekalet ücretine ilişkin bendin hükümden çıkarılması ile sair kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,01.10.2013 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7664, Karar No: 2018/9690, Tarih: 18.12.2018

**15. Ceza Dairesi         2018/7664 E.  ,  2018/9690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : TCK'nın 155/2, 62, 52/2, 52/4, 53, 51 maddeleri gereğince mahkumiyet

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılanın yurtdışında yaşadığı dönemde yanında şoför olarak çalışan sanık ile tanışıklığının bulunduğu, sanığa yurtdışından tır getirmesi için suç tarihinde 19.000 Euro para verdiği, sanığın bu parayı alarak ortadan kaybolmak suretiyle hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediği tüm dosya kapsamından anlışıldığından mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, 18/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8912, Karar No: 2022/2516, Tarih: 16.03.2022

**2. Hukuk Dairesi         2021/8912 E.  ,  2022/2516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-karşı davalı erkek tarafından kusur belirlemesi, velâyet, aleyhine hükmedilen tedbir-iştirak nafakasının miktarı, lehine hüküm altına alınan maddi ve manevi tazminatın miktarı yönünden, davalı-karşı davacı kadın tarafından ise erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, aleyhine hükmedilen maddi ve manevi tazminat ile reddedilen maddi ve manevi tazminat talepleri ile çocuk ile kişisel ilişkinin süresi yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 16.03.2022 günü temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av. ... ile karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı ... ve vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre davacı karşı davalı erkeğin tüm, davalı karşı davacı kadının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı ile ihlâl edilen mevcut ve beklenen menfaat dikkate alındığında davacı-karşı davalı erkek yararına takdir edilen maddî ve manevî tazminat çoktur. Türk Medeni Kanunu'nun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanunu'nun 50 ve 51. maddesi hükmü dikkate alınarak daha uygun miktarda maddî (TMK m. 174/1) ve manevî (TMK m. 174/2) tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden hüküm tesisi doğru bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 2. bentte açıklanan sebeple bölge adliye mahkemesi kararının BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 3.815 TL vekâlet ücretinin ...'den alınıp ...'e verilmesine, aşağıda yazılı harcın ...'e yükletilmesine, peşin harcın mahsubuna 292.10 TL temyiz başvuru harcı peşin yatırıldığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatıran ...'e geri verilmesine, dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy çokluğuyla karar verildi. 16.03.2022 (Çrş.)

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

(Muhalif)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, yerinde bulunmayan temyiz isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün onanması gerektiği kanaatinde olduğumdan, sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2019/1677, Karar No: 2019/3517, Tarih: 08.05.2019

**11. Hukuk Dairesi         2019/1677 E.  ,  2019/3517 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : SAMSUN BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 3. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Rize 2. Asliye Hukuk Mahkemesince verilen 03/07/2018 tarih ve 2018/407 Esas 2018/439 K. sayılı kararın davalı vekili ve tasfiye memuru tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin reddine dair Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi’nce verilen 27/02/2019 tarih ve 2019/222-2019/243 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, Yıltem Temizlik İnşaat ve Malzemeleri Turizm Gıda Sanayi Pazarlama ve Dış Ticaret Limited Şirketinin işçisine ödenen tazminatın işbu şirketten rucuen tahsil için dava açıldığını, ancak şiketin re'sen terkin edilmiş olduğunu, rücü davasında mahkemenin işbu şirketin ihyası hususunda dava açmak üzere kendilerine süre verdiğini ileri sürerek Yıltem Temizlik İnşaat ve Malzemeleri Turizm Gıda Sanayi Pazarlama ve Dış Ticaret Limited Şirketinin ihyasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin yasal hasım olduğunu, bu nedenle yargılama gideri ve vekalet ücretinden sorumlu tutulamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, şirketin ihyasında davacının menfaati bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne, şirketin ihyasına, tasfiye memuru olarak dava dışı ...’ın atanmasına karar verilmiştir.

Karara karşı davalı vekili ve tasfiye memurunca istinaf isteminde bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, ilk derece mahkemesinin kararının usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesi ile davalı vekili ve tasfiye memurunun istinaf istemlerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, davalıdan temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 08/05/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.