muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1943, Karar No: 2016/7956, Tarih: 15.03.2016

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi 6098 Kanun'un 102. maddesine göre yapılacaktır. İş Kanunu'nda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı Kanun'a göre ücret en geç ayda bir ödenir. Bu sebeple ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

4857 sayılı Kanun'un 120. maddesi uyarınca yürürlüğü devam eden mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun 14. maddesine göre işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Somut olayda, davacı işçi dava dışı alt işverenler nezdinde davalı asıl işveren işyerinde giriş çıkışlar yapılmak kaydıyla 02.04.2008-15.06.2009, 03.07.2009-30.11.2011, 17.12.2011-31.12.2011 ve 06.01.2012-03.07.2013 tarihleri arasında çalışmıştır. Davacının hizmet süreleri arasındaki kesintinin makul olması sebebi ile iş bitimlerinde yapılan ödemelerin hizmetin tasfiyesi anlamına gelmeyeceği yönündeki mahkeme kabulünde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Bu sebeple iş ilişkisi devam ederken kıdem tazminatı adı altında ödenen tutarların kanuni faiziyle birlikte hesaplanan kıdem tazminatı alacağından mahsubu da yerindedir. Ancak, davacının 02.04.2008-15.06.2009 tarihleri arasındaki çalışmasının sonunda kıdem tazminatı yanında ihbar tazminatı ödemesi de yapıldığı; 03.07.2009-31.12.2009 tarihleri arasındaki çalışması için de ihbar tazminatı ödemesi yapıldığı anlaşılmaktadır. Hizmetin tasfiye edilmediği kabul edildiğine göre yersiz ödenen ihbar tazminatı tutarları da dava konusu alacaklardan yukarıda açıklanan mahsup kurallarına göre mahsup edilmelidir. Bu yön gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda ödenmesi gereken faiz mevduata uygulanan en yüksek faizdir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarihtir.

3-Kıdem tazminatının gününde ödenmemesi durumunda ödenmesi gereken faiz mevduata uygulanan en yüksek faizdir. Faiz başlangıcı fesih tarihi olmalıdır. Yaşlılık, malullük aylığı ya da toptan ödeme almak için işyerinden ayrılma halinde işçinin bağlı bulunduğu kurum ya da sandığa başvurduğunu belgelemesi şarttır. Bu halde faiz başlangıcı da anılan belgenin işverene verildiği tarihtir.

Dosya içeriğine göre; davacının emeklilik sebebi ile iş sözleşmesini feshettiğini ve kuruma başvurduğunu işverene belgelemediği anlaşılmaktadır. Bu durumda, kıdem tazminatına dava tarihinden itibaren faize hükmedilmesi gerekirken, fesih tarihinden itibaren faiz yürütülmesi de isabetsiz olup bozmayı gerektirmiştir.

4-Dava konusu yıllık izin ücreti alacağı bakımından; gerek 506 sayılı ... Kanunu'nun mülga 77. maddesi, gerekse 5510 sayılı ... ve ... Sigortası Kanunu'nun 80. maddesi uygulaması açısından, söz konusu alacak prime esas kazançlar içerisinde olup, alacağın net miktarının hesaplanmasında, gelir vergisi ve damga vergisi yanında sigorta primi ve işsizlik primi kesintisi de yapılması gerektiğinin düşünülmemesi de hatalı olup ayrıca bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3991, Karar No: 2015/4540, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3991 E.  ,  2015/4540 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/6095, Karar No: 2015/13082, Tarih: 07.12.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/6095 E.  ,  2015/13082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .....ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2013

NUMARASI : 2013/216-2013/654

Taraflar arasındaki davadan dolayı....Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24/12/2013 gün ve 2013/216-2013/654 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkete kullandırdığı, diğer davalıların da kefil sıfatlarının bulunduğu kredinin ödenmediğini ileri sürerek 3.743,22 TL asıl alacağın, 42.723,64 TL işlemiş faizi, 18,60 TL masrafıyla birlikte tahsilini, asıl alacağa %180 temerrüt faizi ve BSMV'sinin ilavesini talep ve dava etmiştir.

Dairemizin 23.09.2013 tarih ve 2013/9890-16334 E.K sayılı maddi hatanın düzeltilmesine dair kararında "Yargılama sırasında davalı İ.. Ç..'nın vefat etmesi ve en yakın mirasçılarının mirası reddetmeleri üzerine artık, mirası reddeden mirasçılara husumet yönetilemeyeceği, TMK'nın 612, 613 maddelerine göre mirasın Sulh Mahkemesi'nce iflas hükümlerine göre tasfiye edileceğinin nazara alınması ve tasfiye sonuçlandırıldığında mirası reddedilen İ.. Ç.. terekesi için atanacak ve yetkilendirilecek temsilcinin davaya katılımının sağlanması gerektiği, İ.. Ç.. terekesi yönünden kararın kesinleşmediği, bu nedenle, Mahkemece mirasın red durumunun Sulh Mahkemesi'ne bildirilerek, davalı İ.. Ç..'nın terekesine tasfiye memuru ve temsilci tayininin istenmesi, tayin edildiğinde kararın temsilciye tebliği ile, yasal temyiz süresinin beklenmesi gerektiği" belirtilmiş olup mahkemece, 24.12.2013 tarih ve 2013/216-654 E.K. sayılı kararında "2009/267 Esas sayılı dosyada verilen kararın davalı İ.. Ç.. terekesi yönünden kesinleşmediği, davalı İ.. Ç..’nın terekesine tasfiye memuru ve temsilci atanarak kararın temsilciye tebliğ edilmesinin gerektiği ve kararın temsilci tarafından temyiz edilme imkanının bulunduğu gerekçesiyle bu aşamada esas hakkında karar verilmesine yer olmadığına" dair karar verilmiş, ancak mahkeme kararı İ.. Ç.. mirasçılarının vekiline tebliğ edilmiştir. Mahkemenin, vefat eden İ.. Ç.. terekesine temsilci atanması için Sulh Hukuk Mahkemesi'ne ihbarda bulunulduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, mahalli Sulh Hukuk Mahkemesi'ne yapılan ihbar sonucu anılan mahkemece mirası reddedilen borçlular için atanacak ve yetkilendirilecek temsilcinin belirlenmesinin beklenilmesine, mahkemenin 24.12.2013 tarih ve 2013/216-654 ve 2009/267-2010/50 E.K. sayılı kararının da atanacak temsilcisiye tebliğ edilip temyiz süresinin beklenilmesi ve her halükârda davacı vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesi için Dairemize gönderilmesini teminen dosyanın mahal mahkemesine iadesine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 07/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2143, Karar No: 2017/5299, Tarih: 13.11.2017

**16. Ceza Dairesi         2017/2143 E.  ,  2017/5299 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Silahlı terör örgütüne silah sağlama

Hüküm : TCK'nın 315, 31/3, 62, 63 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

UYAP üzerinden yapılan incelemede, suça sürüklenen çocuğun 27.08.2015 tarihli eylemi nedeniyle, silahlı terör örgütüne üye olmamakla birlikte örgüt adına suç işleme ve tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme suçlarından Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının 14.11.2016 tarih ve 2016/8445 E. sayılı iddianamesiyle açılan dava sonucunda verilen Diyarbakır Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 21.03.2017 tarih ve 2016/396 E. 2017/160 K. sayılı mahkumiyet hükmünün Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin 25.04.2017 tarih ve 2017/631 E. 2017/620 K. sayılı ilamı ile; inceleme konusu iş bu dosyaya atıf yapılarak suça sürüklenen çocuğun eyleminin aynı mahalde birer gün ara ile tespit edilen dava konusu olayın devamı niteliğinde olup olmadığının tartışılmadığı gerekçesiyle bozulmasına karar verildiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuğun eylem ve yakalanma tarihleri de göz önüne alınarak delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi ve mükerrer yargılamanın önlenmesi bakımından anılan dosyanın getirtilip incelenmesi, mümkün olduğu takdirde dosyaların birleştirilerek suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun buna göre tayin ve takdir edilmesinde zorunluluk bulunması,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 13.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11390, Karar No: 2010/2288, Tarih: 01.03.2010

**11. Hukuk Dairesi         2008/11390 E.  ,  2010/2288 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 4.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 4. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.04.2008 tarih ve 2007/7 - 2008/115 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı - karşı davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin 09.07.1999 tarihinde davalı şirket ile GÜLE GÜLE adlı filmin yönetmenliği konusunda yönetmenlik sözleşmesi imzaladığını, sözleşmenin 5/d.maddesine göre davalının, filmin ilk TV satışı dışındaki tüm TV satışlarından müvekkiline %6 pay vermeyi taahhüt ettiğini, filmin ilk TV satışının CINE 5 adlı televizyon kuruluşuna yapıldığını, 2. satışın ise KANAL D Haber ve Görsel Yayıncılık A.Ş. adlı televizyon kanalına yapıldığını, bu 2. satıştan dolayı ödenmesi gereken payın ödenmediğini ileri sürerek, sözleşme uyarınca ödenmesi gereken ücretin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 1,000,00 YTL’sinin temerrüt faizi ile birlikte ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili cevap ve karşı dava dilekçesinde, davacının sözleşmeye aykırı hareket ederek filmi zamanında tamamlamadığını ve müvekkilini zarara uğrattığını, fazla negatif film kullandığını, davacının müvekkilinden alacağı bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiş ve filmi zamanında bitirmemek ve fazla negatif film kullanmak suretiyle ek maliyet ve masraf yarattığını, müvekkilinin davacıdan yaklaşık 65.000 USD alacaklı olduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile şimdilik 900,00 YTL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davacıdan tahsilini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davanın açıldığı İstanbul 4. Sulh Hukuk Mahkemesi tarafından 23.11.2006 tarihinde görevsizlik kararı verilerek dosyanın gönderildiği, karşı dava harcının yatırılmaması nedeniyle görevsizlik kararında karşı dava yönünden göndermeden bahsedilmediği, davalı-karşı davacı tarafından da gönderme talebinde bulunulmadığı, yargılama sırasında davalı karşı davacı vekili 04.02.2008 tarih ve 6568 sayılı makbuzla karşı dava harcını yatırmış ise de bu harcın karşı dava dilekçesi ile yatırılmadığı ayrıca görevsizlik kararı üzerine davalı karşı davacının gönderme talebinde bulunmadığı, görevsizlik kararı ile sadece asıl davanın gönderildiği gözetilerek karşı davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerektiği, taraflar arasındaki sözleşmenin 5. maddesinin (d) bendine göre davalının, sözleşmeye konu GÜLE GÜLE adlı filmin ilk TV

satışı dışındaki tüm TV satışlarının %6’sını davacıya ödemeyi kabul ve taahhüt ettiği, GÜLE GÜLE adlı filmin 09.12.2000 tarihinde CINE 5 adlı televizyonda, 09.08.2005 tarihinde ise KANAL D adlı televizyonda yayınlandığı, DTV Haber ve Görsel Yayıncılık A.Ş. (Kanal D) tarafından gönderilen yazılarda GÜLE GÜLE adlı filmin davalı şirketten 27.09.2002 tarihinde 115.000 ABD doları + KDV bedel ile satın alındığının bildirildiği, bu satış bedelinin %6’sının davalı tarafından davacıya ödenmesinin zorunlu olduğu gerekçesiyle asıl davanın kabulü ile taleple bağlı kalınarak 1,000,00 YTL’nin dava tarihinden itibaren hesaplanacak ticari temerrüt faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, karşı davanın harcının süresinde yatırılmamış oluşu nedeniyle açılmamış sayılmasına, yatırılan harcın talep halinde davalıya iadesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

1- HUMK’nun 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 sayılı Kanun ile değişik 427/2 nci maddesi hükmüne göre, miktar veya değeri 2008 yılı itibariyle 1.250,00 YTL'nı geçmeyen taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar, 12.03.2008 hüküm tarihi itibariyle kesindir.

Somut uyuşmalıkta davacı tarafça fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak asıl alacak olan 1.000,00 YTL’nin faizi ile birlikte tahsili talep edilmiş, fazlaya ilişkin hakkın miktarı ise belirtilmemiştir. Harçlandırmaya esas alınan meblağ 1.000,00YTL’dir. Mahkemece, 30.04.2008 tarihli karar ile asıl davanın kabulüne karar verilmiş olmasına göre bu durumda davalı karşı davacı vekilince asıl davaya yönelik olarak yapılan temyiz isteminin kabul edilen alacağın yukarıda anılan Kanun hükümleri uyarınca temyiz sınırının altında kalması nedeniyle asıl dava yönünden temyiz isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davalı karşı davacı vekilinin karşı dava yönünden yapılan temyiz isteminin incelenmesine gelince mahkemece, karşı dava harcının yatırılmaması nedeniyle görevsizlik kararında karşı dava yönünden göndermeden bahsedilmediği, davalı-karşı davacı tarafından da gönderme talebinde bulunulmadığı, yargılama sırasında davalı karşı davacı vekili 04.02.2008 tarih ve 6568 sayılı makbuzla karşı dava harcını yatırmış ise de bu harcın karşı dava dilekçesi ile yatırılmadığı, görevsizlik kararı ile sadece asıl davanın gönderildiği gerekçesiyle karşı davanın açılmamış sayılmasına karar verilmiş ise de karşılık dava dilekçesi yargıç tarafından havale edilip işleme tabi tutulmakla dava açılmış sayılır. Dilekçenin verilmesi ile birlikte, peşin harcın yatırılmamış olması sonradan harç yatırılmak suretiyle davanın görülmesine engel değildir. Davalı karşı davacı taraf da karşı dava harcını 04.02.2008 tarih ve 6568 sayılı makbuzla yatırmış olduğuna göre bu durumda mahkemece karşılık davanın incelenmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı karşı davacı vekilinin asıl davaya yönelik temyiz isteminin HUMK’nun 432/4.madde hükmü uyarınca REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı karşı davacı vekilinin karşı davaya yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalı karşı davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 22.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3838, Karar No: 2022/8648, Tarih: 07.06.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/3838 E.  ,  2022/8648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli yağma ve nitelikli yağmaya teşebbüs

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin "Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek temyiz dilekçesinde gösterilen hususlar ile re’sen incelenmesi gereken konular yönünden CMK'nın 288 ve 289. maddeleri kapsamında olduğu belirlenerek anılan sebebe yönelik yapılan incelemede;

I-Sanık hakkında mağdur ...’a yönelik nitelikli yağmaya teşebbüs suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında yasal şartları mevcut olmadığı halde ikinci kez mükerrirlik hükümlerinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve müdafiinin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “Sanık hakkında 2. kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına” ilişkin kısım çıkartılarak diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık hakkında katılan ...’e yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Sanık hakkında katılan ...’e yönelik nitelikli yağma suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdiri ile Bölge Adliye Mahkemesi'nin kararına göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay günü gece vakti, sanığın, silah göstererek katılan ...’den 40 TL parasını aldığı, cep telefonu istediği, katılanın olumsuz cevap vermesi üzerine aralarında arbede yaşandığı ve katılan olay yerinden koşarak ayrıldığı sırada sanığın onun arkasından silahla ateş ederek yaralanması şeklinde gerçekleşen olayda; sanığın katılan ...’e yönelik eylemi hakkında TCK’nın 149/1-a, h, 62/1. maddeleri kapsamında mahkûmiyet hükmü verilmiştir. Herhangi bir gerekçe gösterilmeksizin değer azlığı indirimi de uygulanmamıştır.

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar indirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.