muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/351, Karar No: 2007/354, Tarih: 13.06.2007

O halde; mahkemece, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman yüksek mühendisi, bir ziraat mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; kesinleşmiş orman kadastrosu bulunmadığından, yukarıda değinilen diğer belgeler fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalılar vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre,Hukuk Genel Kurulu'nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken,önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır.Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 13.06.2007 gününde oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9567, Karar No: 2018/207, Tarih: 22.01.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/9567 E.  ,  2018/207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I- Sanık ... hakkında yakınan ...'a yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, uyulan bozmaya, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II- Sanık ... hakkında yakınan ...'a yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir deneme süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesi, denetim süresi, ertelemenin yasal sonucu olduğundan, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyecek, yine fıkrada mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olmamak hususu da, hükmedilen bir yıldan fazla mahkûmiyetler için söz konusu olup, hapis cezası bir yıldan az olsa da denetim süresi hiçbir ahvalde bir yıldan az olamayacaktır.

Bu bağlamda; cezanın ertelenmesine karar verilen sanık hakkında, mahkum olduğu 2 yıl 1 ay ceza süresinden az olmamak üzere bir deneme süresi belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hükümden, “TCK’nın 51/3. maddesi uyarınca sanık hakkında takdiren 2 yıl denetim süresi belirlenmesine,” ilişkin kısmı çıkarılarak, “Sanığın bir yükümlülük belirlenmeksizin 2 yıl 1 ay süre ile denetime tabi tutulmasına” cümlesi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Sanık ... hakkında yakınanlar ..., ...'a yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesine gelince;

III- Sanık ... hakkında yakınanlar ..., ...'a yönelik yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesine gelince;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ...'ın savunmanı tarafından hükümden sonra ibraz edilen dosya içerisinde mevcut sanık ...'ın, Muş 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/860 Esas sayılı dosyası ile yapılan yargılama sırasında Elazığ Ruh Sağlığı ve Hastanesinden alınan sağlık kurulu raporu ile "bipolar affektik bozukluk" tanısı nedeniyle TCK 32/1. maddesi kapsamında cezai ehliyetinin bulunmadığının belirtildiğinin anlaşılması karşısında; sanığa ait varsa önceki tarihli raporların temin edilmesinden sonra, 5237 sayılı TCK'nın akıl hastalığını düzenleyen 32. maddesinde öngörülen kriterlere göre de, ''Sanığın suç tarihinde işlediği eylemin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve davranışlarını yönlendirme yeteneğinde tamamen ya da önemli derecede azalma olup olmadığı" hususunda yöntemince Adli Tıp Kurumu'ndan rapor alınarak sonucuna göre hukuki durumunun belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

2- 5237 sayılı Yasanın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir deneme süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesi, denetim süresi, ertelemenin yasal sonucu olduğundan, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyecek, yine fıkrada mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olmamak hususu da, hükmedilen bir yıldan fazla mahkûmiyetler için söz konusu olup, hapis cezası bir yıldan az olsa da denetim süresi hiçbir ahvalde bir yıldan az olamayacaktır.

Bu bağlamda; yakınan ...'a yönelik yağma suçundan cezanın ertelenmesine karar verilen sanık hakkında, mahkum olduğu 2 yıl 9 ay 10 gün ceza süresinden az olmamak üzere bir deneme süresi belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 22/01/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25622, Karar No: 2013/15941, Tarih: 01.07.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/25622 E.  ,  2013/15941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, ücret alacağı, hafta tatili ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 11.06.2010-04.10.2010 tarihleri arasında tır şoförü olarak çalıştığını, en son net ücretinin 1.250,00 TL olduğunu, fazla mesai yapmasına rağmen fazla mesailerinin ödenmediğini, ücretinin Sosyal Güvenlik Kurumuna asgari ücret olarak bildirildiğini, maaşlarının onbeş gün geç yatırıldığını, bu durumların işverene bildirildiğinde davacının iş sözleşmesinin haksız olarak sonlandırıldığını belirterek ihbar tazminatı, fazla mesai alacağı, ulusal bayram genel tatil alacağı ve ücret alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının 16.06.2010 tarihinde tır şoförü olarak müvekkili işyerinde çalışmaya başladığını, 04.10.2010 tarihinde işe gelmesine rağmen dokuz işçi ile birlikte ücretlerinin az olduğu ve ücretlerinin artırılması gerektiğini talep ederek topluca işbaşı yapmadığını, takip eden günlerde işe gelmediğini, iş sözleşmesinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının aylık brüt ücretinin 810,17 TL olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamından davacının iş sözleşmesini kendisinin feshettiğini ve ihbar tazminatına hak kazanmadığını, ücret alacağının ödendiğinin davalı tarafından ispatı gerekmekte olup bu ispat yükünün yerine getirilmediği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 32/1. maddesinin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 401. maddesine göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, asgari ücretten az olmamak üzere emsal ücret göz önünde tutularak belirlenir.

4857 sayılı Kanun’un 8. maddesinde, işçi ile işveren arasında yazılı iş sözleşmesi yapılmayan hallerde en geç iki ay içinde işçiye çalışma şartlarını, temel ücret ve varsa eklerini, ücret ödeme zamanını belirten bir belgenin verilmesi zorunlu tutulmuştur. Aynı Kanun’un 37. maddesinde, işçi ücretlerinin işyerinde ödenmesi ya da banka hesabına yatırılması hallerinde, ücret hesap pusulası türünde bir belgenin işçiye verilmesinin zorunlu olduğu hükme bağlanmıştır. Usulünce düzenlenmiş olan bu tür belgeler, işçinin ücreti noktasında işverenden sadır olan yazılı delil niteliğindedir. Kişi kendi muvazaasına dayanamayacağından, belgenin muvazaalı biçimde işçinin isteği üzerine verildiği iddiası işverence ileri sürülemez. Ancak böyle bir husus ileri sürülsün ya da sürülmesin, muvazaa olgusu mahkemece resen araştırılmalıdır.

Çalışma hayatında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut uyuşmazlıkta, davacı son aylık net ücretinin 1.250,00 TL olduğunu belirtmiştir. Davalı taraf ise davacının aylık brüt ücretinin 810,17 TL olduğunu beyan etmiştir. Davacı tanıkları davacının 1.250,00 TL aldığını beyan etmişlerdir. Davalı tanığı davacının maaşının 850,00 TL olduğunu belirtmiştir. Emsal ücret araştırmasında sendikalı şoförün net 1.785,00 TL, sendikasız olanların ise net 1.300,00 TL ücret alacağı bildirilmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının ücreti bordrodaki miktara göre belirlenerek hesaplamaya yapılmıştır. Davacının davalı işyerinde tır şoförü olarak çalıştığı sabittir. Hal böyle olunca davacının yapmış olduğu işin niteliği, tanık beyanları ve emsal ücret araştırması hep birlikte değerlendirildiğinde davacının ücretinin net 1.250,00 TL olarak kabul edilerek ücret alacağının bu miktar üzerinden hesaplanması gereklidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 01.07.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15108, Karar No: 2016/937, Tarih: 26.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/15108 E.  ,  2016/937 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirasın reddi talebi hakkında, ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... Sulh Hukuk Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Talep, mirasın reddine ilişkindir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, mirabırakanın son yerleşim yeri adresinin, ".../..." olduğu gerekçesi ile yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

... Sulh Hukuk Mahkemesince ise, davacılardan ... ...'ın yerleşim yeri adresinin ".../..." olduğu gerekçesi ile yönünde hüküm kurulmuştur.

4721 sayılı TMK'nın 609. maddesinin dördüncü fıkrasında "Süresi içinde yapılmış olan ret beyanı, mirasın açıldığı yerin sulh mahkemesince özel kütüğüne yazılır ve reddeden mirasçı isterse kendisine reddi gösteren bir belge verilir." hükmüne yer verilmiştir.

Bu yasal düzenlemeye göre mirasın reddi istemi, mirasın açıldığı yerin sulh hukuk mahkemesinde mirasçı tarafından sözlü veya yazılı beyanla yapılabilir. Buradaki yetki kesin olup, miras bırakanın son yerleşim yerindeki sulh hukuk mahkemesi görevli ve yetkili mahkemedir ( TMK 609. m – ... ... ... .../... E. - .../... K.).

Somut olayda miras bırakan ... ...'ın nüfus kaydına göre son yerleşim yerinin "... Mah. ... Sok. No:... .../..." olduğu anlaşılmaktadır. Bu durumda, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/01/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/89, Karar No: 2018/2844, Tarih: 10.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2018/89 E.  ,  2018/2844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 04.01.2013 gününde verilen dilekçe ile taşınmaz satış vaadine dayalı tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 29.01.2015 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 17.10.2017 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili ... geldi. Karşı taraftan gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenin sözlü açıklaması dinlendi. Açık duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KA R A R

Davacı vekili 04.01.2013 tarihli dilekçesi ile (dava değeri 470.495 TL) ; ... Noterliğinin 19.04.2011 tarih ve 1983 yevmiye nolu, 22.04.2011 tarih 2047 yevmiye nolu, 16.5.2011 tarih 2374 yevmiye nolu, 25.05.2011 tarih 2531 yevmiye nolu, 14.6.2011 tarih 2816 nolu, 24.6.2011 tarih 2998 yevmiye nolu, 29.6.2011 tarih, 3092 yevmiye nolu taşınmaz satış vadi sözleşmeleri ile davacının dava konusu ... ilçesi, ..., 1398 (101.600 m2 mera), 1399 (1.736.250 m2 mera) ve 1400 (219.700 m2 mera) parsel sayılı taşınmazlardaki hisselerini davalılardan ve murislerinden kendilerine intikal etmiş bulunan hak ve hisselerin tamamını satış vaadi sözleşmesi karşılığında satış bedelleri peşin ödenerek sözleşmelerde yazılı olduğu üzere satın ve teslim aldığını, davacının ayrıca dava konusu parsellerde paylı malik olduğunu belirterek davalılar adlarına kayıtlı ve murislerinden kendilerine intikal etmiş bulunan hisselerin tapularının iptali ile davacı adına tescilini istemiştir.

Davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... 19.12.2013 tarihli celsede imzalı beyanları ile davayı kabul etmişlerdir. Diğer davalılar davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, 10.01.2014 tarihinde yapılan keşif neticesi düzenlenen raporlar dosyaya eklenmiş, çekişmeli taşınmazlarda dava konusu hisselerin toplam 550.884,81 TL olduğu saptanmış, eksik harç 22.01.2015 tarihli makbuz ile tamamlatılmıştır.

Dava konusu 1398, 1399 ve 1400 parsel sayılı taşınmazların tapu kaydı incelendiğinde, niteliğinin "mera" olduğu anlaşılmaktadır.

Dava konusu taşınmazların niteliği ilçe tarım müdürlüğünden sorulmuş, verilen 19.06.2014 tarihli cevabi yazıya göre, 1398, 1399, 1400 parsel sayılı taşınmazların mutlak tarım arazileri, marjinal tarım arazileri ve özel ürün arazileri grubunda yer aldığı bildirilmiştir.

Açılan dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptal ve tescil davalarının kabulü için aranacak ilk husus sözleşmenin ifa olanağının bulunup bulunmadığıdır.

Açılan dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Satış vaadi sözleşmesinden kaynaklanan tapu iptal ve tescil davalarının kabulü için aranacak ilk husus sözleşmenin ifa olanağının bulunup bulunmadığıdır.

4342 sayılı Mera Kanununun 4/3 maddesine göre, "Mera, yaylak ve kışlaklar; özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zaman aşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz. Ancak, kullanım hakkı kiralanabilir. Kiralama ilkeleri yönetmelikle belirlenir." Bu itibarla Mera Kanunu ve yönetmeliğine göre, meraların özel mülkiyete konu olması imkansızdır.

Her ne kadar dava konusu taşınmazlar kişilerin üzerine paylı olarak kayıtlı ise de, bu husus bu taşınmazların özel satışa konu olabileceğini göstermez. Zira hayvanların otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerleri ifade eden meralar köylünün ortak yararlanmasına sunulmak amacıyla sınırlandırılmaktadır. Açıklanan nedenlerle mera niteliğini haiz taşınmazlar açısından ifa kabiliyeti bulunmadığı gerekçesiyle tapu iptali ve tescil davasının reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava konusu 1398, 1399 ve 1400 parsel sayılı taşınmazlardaki bir kısım hisselerin taşınmaz satış vaadi sözleşmelerine dayalı olarak tapu iptali ve tescil istenmiştir. Davacının 24.12.2012 tarih 3558 yevmiye nolu satış ve birleşme işlemi ile 1398 sayılı parselde 16.640 m2, 1399 saylı parselde 284.370 m2 ve 1400 sayılı parselde ise 35.983 m2 tapuda pay maliki olduğu görülmektedir.

Taşınmaz satış vaadi sözleşmelerine konu olan 1398, 1399 ve 1400 parsel sayılı taşınmazlar çok hisseli olarak şahıs merası niteliğindeki gerçek kişiler adına tapuya tescil edilmiştir.

Devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan meraların özel mülk olarak kazanılması ve amacı dışında kullanılması olanaksızdır. Bu gibi yerlerin 4342 sayılı Mera Kanununun 10. maddesi ve 3402 sayılı Kadastro Kanununun 16/B maddesi gereğince sınırlandırılması ile yetinilerek özel siciline yazılması gerekir. Dava konusu taşınmazların ise tapuda özel mülkiyete konu teşkil edecek şekilde şahıslar adına kayıtlı olduğundan ve tapu kayıtları iptale kadar geçerli olduğundan, davanın esasına girilerek taraf delilleri toplandıktan ve iştirak halinde olan hisseler yönünden ifa olanağı ve taraf teşkili hükümleri gözetilerek neticesine göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde 4342 sayılı Mera Kanununun 4/3 maddesinde tanımı yapılan "kamunun ortak malı olan kamu merası" olduğu, bu nedenle meraların özel mülkiyete konu olamayacakları gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 1630 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalılardan alınarak davacıya verilmesine, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesi, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.04.2018 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

(Muhalif) (Muhalif)

KARŞI OY

Dava, satış vaadi sözleşmesine dayalı tapu iptali, tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, ... İlçesi, Aydınköy, 1398, 1399, 1400 parsel sayılı taşınmazlardaki davalıların paylarını ve murislerinden intikal eden hak ve paylarını satış vaadi sözleşmeleriyle teslim ve temlik aldıklarını ileri sürerek davalılar adlarına kayıtlı ve davalıların murislerinden kendilerine intikal etmiş bulunan paylarının tapularının iptali ile adına tescilini istemiştir.

Bir kısım davalı, davanın reddini savunmuş; mahkemece, taşınmazların mera niteliğinde olduğu, mera niteliğindeki taşınmazların özel mülkiyete konu olamayacağı, tescile karar verilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dava konusu 1398, 1399, 1400 parsel sayılı taşınmazlar, paylı mülkiyet halinde, mera niteliği ile kişiler adlarına tapuya tescil edilmiştir. Mera niteliğini taşıyan taşınmazların özel mülkiyete konu olması mümkün değildir.

Bu nedenle öncelikle taşınmazların mera niteliğinde olduğu gözetilerek davanın Hazineye ihbar edilmesi, Hazine tarafından tapu iptali, tescil davası açılması halinde sonucunun beklenmesi, daha sonra işin esasına yönelik bir karar verilmesi gerekir. Hükmün açıklanan bu gerekçeyle bozulması gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma gerekçesine katılamıyoruz.