muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/4133, Karar No: 2014/5653, Tarih: 27.03.2014

4-Yasal koşulları bulunmadığı halde, 5237 sayılı TCK'nın 29.maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanması suretiyle sanıkların cezalarından indirim yapılması,

5-Kasten işlemiş oldukları suçtan, hapis cezalarıyla mahkumiyetlerinin yasal sonucu olarak sanıkların, 5237 sayılı TCY’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum oldukları hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmalarına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 27.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5651, Karar No: 2018/359, Tarih: 06.02.2018

**1. Ceza Dairesi         2016/5651 E.  ,  2018/359 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; ...'yı öldürmeye teşebbüsten 5237 sayılı TCK'nun 81, 35/2, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 2 yıl 11 ay hapis cezası,

Sanık ... hakkında; ...'yı yaralamaktan 5237 sayılı TCK'nun 86/1, 87/1-d-son, 87/3, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mağdur sanık ...’nin, mağdur sanık ...’in kafasını park halinde duran tıra vurmak suretiyle doktor raporunda belirtildiği şekilde yaralama eyleminde söz konusu tırın TCK'nun 6. maddesi kapsamında silah sayılamayacağından TCK'nun 86/3-e maddesinin uygulanması gerektiğine ilişkin, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

İlk haksız hareketin hangi taraftan geldiğinin saptanamaması nedeniyle etki-tepki durumu, sanık ...'den kaynaklanan yaralamaya yönelik hareketlerin niteliği ve ulaştığı boyut ve daha vahim hallerin de varlığı dikkate alındığında haksız tahrik nedeniyle 1/4'ten 3/4 oranına kadar indirim öngören TCK'nun 29. maddesi ile uygulama yapıldığı sırada makul bir oranda indirim yerine sanık ...'e verilen cezadan 3/4 oranında indirim yapılması suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, mağdur sanık ...’in, mağdur sanık ...’ye yönelik kasten öldürmeye teşebbüs, mağdur sanık ...’nin mağdur sanık ...’e yönelik nitelikli kasten yaralama suçunun sübutu kabul oluşa ve soruşturma sonuçlarına göre suç niteliği tayin, sanık ... yönünden haksız tahrikin derecesi, sanık ... yönünden haksız tahrikin varlığı ve cezayı azaltıcı takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, mağdur sanık ... müdafinin, cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak belirlenmesinin ve TCK'nun 87/1-d-son maddesi uyarınca artırım yapılmasının hatalı olduğuna, tahrik nedeniyle daha fazla indirim yapılması gerektiğine vesaire, mağdur sanık ... müdafiinin, suç vasfına, tekerrür uygulamasının hatalı olduğuna vesaire yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; her ikisi de ayrı nakliye firmalarında sürücü olarak çalışan ve önceden birbirini tanımayan sanıkların olay günü sabahın erken saatlerinde araçlarıyla manevra yaptıkları sırada aralarında çıkan, önce sözlü olarak başlayan tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında sanık ...'nin, diğer sanık ...'e kafa atarak burun kemiğinde kırığa sonra da kafasını tırın çamurluğuna çarparak sağ temporal kemikte kırığa neden olmak suretiyle hayati tehlike geçirecek ve hayat fonksiyonlarına etkisi orta (3) derece olacak şekilde yaraladığı, yaralanan sanık ...'in de aracına dönerek aldığı bıçakla sanık ...'yi göğüs bölgesinden ve sağ arka koltuk çizgisinden her ikisi de göğüs boşluğuna nafiz ve hayati tehlike oluşturacak şekilde yaralamak suretiyle öldürmeye teşebbüste bulunduğu olayda;

A-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

1- 5237 sayılı TCK'nun 44. maddesi uyarınca aynı eylem nedeniyle oluşan birden fazla neticesi sebebiyle ağırlaşan yaralamada sanığın, en ağır sonuç doğuran artırım nedeninden sorumlu tutulması gerektiği, bu nedenle, hakkında 87/1. maddenin (d) bendinin uygulanması halinde ayrıca 87/3. maddesi nedeniyle artırım yapılamayacağı, eylem nedeniyle kemik kırığının da oluşması halinde, kasten yaralama suçuna dair temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılmasının mümkün olduğu gözetilmeden yazılı şekilde 87/1-d ve 87/3. maddelerin birlikte uygulanması,

2- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümlerinin değerlendirilmesi zorunluluğu,

Kabule göre de;

Hüküm gerekçesinde TCK'nun 86/3-e uygulanmamasına karşın TCK'nun 87/son fıkrasını uygulamak suretiyle hüküm ile gerekçe arasında çelişki yaratıldığı gibi, yine TCK'nun 87/1-d maddesi uygulandıktan sonra son fıkraya göre 5 yıl hapis cezasına hükmetmesi gerekirken maddenin ruhuna aykırı biçimde ve denetimsiz olacak şekilde doğrudan 5 yıl 3 ay hapis cezasına hükmedilmesi,

B) Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

1- 5237 sayılı TCK'nun 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen tehlike ve zararın ağırlığına göre, alt ve üst sınırlar arasında makul bir ceza yerine, yanılgılı değerlendirme ile üst sınıra yakın olacak şekilde 14 yıl ceza tayini suretiyle fazla cezaya hükmedilmesi,

2- 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümlerinin değerlendirilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 06/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1049, Karar No: 2021/7375, Tarih: 03.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1049 E.  ,  2021/7375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3887, Karar No: 2019/8260, Tarih: 30.09.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3887 E.  ,  2019/8260 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davacılar vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkilinin miras bırakanı ...ın 282 ada 5 parsel sayılı taşınmazın 1/5 oranında maliki olduğunu, davalının da aynı taşınmazda 4/5 oranında hissesinin bulunduğunu, davalının müvekkillerinin rızası dışında taşınmaz üzerinde bulunan bir adet dükkan ve üç katlı binayı haksız şekilde tasarruf ettiğini belirterek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile son beş yıla yönelik (05/04/2008-05/04/2013 tarihleri arası) 1.000 TL ecrimisil bedelinin dava tarihine kadar yıllık ecrimisil dönemleri itibariyle işlemiş ve işleyecek dönemsel faiziyle birlikte davacıların miras payları oranında davalıdan tahsilini talep etmiş ve ıslah dilekçesiyle de ecrimisil talep miktarını 63.632,00 TL’ye çıkarmıştır.

Davalı taraf usulüne uygun tebligatlara rağmen davaya cevap vermemiştir

Mahkemece, “Islah talebi dikkate alınarak davacıların davasının KISMEN KABULÜNE, 31.817,00 TL. ecrimisilin tahakkuk ettiği dönem sonu itibariyle işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin ıslah talebinin reddine” karar verilmiş, hüküm, davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; paylı mülkiyete konu, “kargir kahvehane ve ev “ vasfındaki taşınmazın, davacıların miras bırakanı, davalı ile dava dışı üçüncü kişi adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacılar vekilinin tüm ve davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı vekilinin, intifadan men koşulunun gerçekleşmediğine ilişkin temyiz itirazına gelince;

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacılar vekilinin tüm ve davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı vekilinin, intifadan men koşulunun gerçekleşmediğine ilişkin temyiz itirazına gelince;

Kural olarak, intifadan men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan yararlanmak isteğini davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali ve davaya konu taşınmazın kamu malı olması halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı ilamı)

Somut olayda; dava konusu daireler, davalı tarafından kiraya verilerek gelir elde edilmediği gibi konut olarak bizzat kullanıldıkları hususunda taraflar arasında ihtilaf da bulunmamaktadır. Davalının taşınmazı bizzat kullanması nedeniyle, her ne kadar ecrimisile konu yer konut olsa da, intifadan men koşulu gerçekleşmediği sürece diğer paydaş ecrimisil talep edemez.

Somut olayda; dava konusu daireler, davalı tarafından kiraya verilerek gelir elde edilmediği gibi konut olarak bizzat kullanıldıkları hususunda taraflar arasında ihtilaf da bulunmamaktadır. Davalının taşınmazı bizzat kullanması nedeniyle, her ne kadar ecrimisile konu yer konut olsa da, intifadan men koşulu gerçekleşmediği sürece diğer paydaş ecrimisil talep edemez.

Şu halde ecrimisil talebine konu (... ve zemin kattaki döner-pide salonu dışında kalan) mesken niteliğindeki dairelerin davacı tarafından kiraya verildiği veya davalının bu bölümler bakımından intifadan men edildiği ispatlanamadığına göre mesken niteliğindeki iki normal kat ile çatı katındaki yerler bakımından ecrimisil talebinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacı lehine ecrimisile hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

3. Davalı vekilinin faizle ilgili temyiz itirazına gelince;

Bilindiği üzere, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 297/2. maddesinde “...taleplerden her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, sıra numarası altında; açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir” hükmüne yer verilmiştir. Anılan bu düzenleme karşısında uyuşmazlığın çözümlenmesine karar veren mahkemenin, kuracağı hükmün açık, net ve infaza elverişli olması gerekir.

Ne var ki; mahkemece kurulan hükmün infaza elverişli olduğunu söyleyebilme imkanı bulunmamaktadır.

Şöyle ki, hüküm fıkrasında, hüküm altına alınan miktarın ne kadarlık kısmının hangi döneme ait olduğu, hangi miktara hangi tarihten itibaren faiz işletileceği açıkça belirlenmemiştir.

Hal böyle olunca, mahkemece, her dönem için hükmolunan ecrimisil miktarı ve her dönem için faiz başlangıç tarihi açıkça belirtilerek hüküm kurulması gerekirken, infazda tereddüt oluşturacak şekilde, (".... 31.817,00 TL. ecrimisilin tahakkuk ettiği dönem sonu itibariyle işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacılara verilmesine..") hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (2) ve (3) numaralı bentlerde yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, hükmün 6100 sayılı HMK'nin geçici 3. maddesi yollaması ile HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, davacılar vekilinin tüm ve davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının 1.bentte yazılı nedenlerle REDDİNE, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz eden davalı ya iadesine, 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 16,70 TL'nin temyiz eden davacılardan alınmasına, 30.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2565, Karar No: 2018/4891, Tarih: 21.05.2018

**12. Hukuk Dairesi         2018/2565 E.  ,  2018/4891 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı vekili; müvekkili ...'in davalıdan nafaka aldığını, ancak fazla ödeme yapıldığı iddiasıyla maaş üzerindeki haczin kaldırıldığını, icra dairesinin mahkeme kararı olmadan işlem yaptığını ileri sürerek, dosyada bulunan maaş haczinin ve nafakanın devamına karar verilmesi istemiyle icra mahkemesine başvurmuş, mahkemece; icra dosyasında mevcut hesap tablosundan alacaklı tarafa fazlaca ödeme yapıldığının anlaşıldığı, ayrıca haciz işleminin muaccel alacaklar için geçerli olduğu, aylık nafaka alacağının da aydan aya şeklinde muaccel olacağı, bu itibarla henüz muaccel olmayan, yani müeccel alacaklar için haciz konulamayacağı gerekçesi ile şikayetin reddine karar verilmiştir.

Boşanma veya ayrılık vukunda, çocuk kendisine tevdi edilmemiş olan taraf, gücüne göre onun bakım ve eğitim giderlerine katılmakla yükümlüdür (TMK. md. 182). Bu madde uyarınca, ilamda hüküm altına alınan iştirak nafakasının alacaklısı, müşterek çocuk olmayıp, velayet hakkı kendisine verilen eştir. Velayet hakkı küçüğün reşit olması ile sona ereceğinden, bu tarihte iştirak nafakasının da sona ereceği tabiidir. Ancak çocuğun reşit olduğu tarihe kadar ödenmeyerek biriken nafaka alacağı bulunduğu takdirde, velayet hakkı kendisine verilmiş olan eş tarafından, çocuğun reşit olduğu tarihten sonra da bu alacak takibe konu edilerek ödenmesi istenebilir.

TMK'nun 328. maddesine göre de, anne ve babanın çocuğuna bakma mükellefiyeti onun reşit olmasıyla sona erer. Küçük, reşit olduktan sonra eğitimine devam ediyorsa, bu takdirde, yeni bir dava açarak yardım nafakası talebinde bulunabilir. Küçüğün reşit olduğu tarihte, hükmedilen iştirak nafakası kendiliğinden sona erer.

Dosya kapsamı incelendiğinde; ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 1999/601 E. - 651 K. sayılı dosyası ile, eş ... ve müşterek çocuk ... için tedbir nafakasına hükmedildiği, eş ... ve velayeten ... adına anılan ilâmın, ... İcra Müdürlüğü'nün 2000/4 Esas sayılı dosyası ile takibe konulduğu anlaşılmaktadır. Takip alacaklılarından ... 11.03.1987 doğumlu olup 11.03.2005 tarihinde reşit olmuştur. Bu durumda, mahkemece çocuk ...'in reşit olduğu tarihe kadar dosya borcunun bilirkişi aracılığı ile hesaplanarak, çocuk reşit olduktan sonra ise nafaka alacağının sadece anne yönünden devam edeceği göz önünde bulundurularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ : Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3146, Karar No: 2024/6677, Tarih: 16.10.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/3146 E.  ,  2024/6677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2676 E., 2024/427 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

KARAR : Direnme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin 14.02.2024 tarihli ve 2023/2676 Esas, 2024/427 Karar sayılı kararı ile Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 09.10.2023 tarihli ve 2022/8644 Esas, 2023/6001 Karar sayılı bozma kararına karşı verilen direnme kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 307 nci maddesine, 7165 sayılı Kanun’un 9 uncu maddesi ile eklenen, üçüncü fıkrası ve aynı maddenin dördüncü fıkrası uyarınca doğrudan temyiz yoluna tabi olduğu belirlenmekle;

Mahkemece verilen direnme kararının; 5271 sayılı Kanun’un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin direnme kararını temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Konya 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 22.03.2022 tarih, 2022/13 Esas, 2022/101 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 82/1-f,d, 62/1, 53, 63. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına dair kararın, istinafı üzerine Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin 08.06.2022 tarih, 2021/1086 Esas, 2022/1502 Karar sayılı kararı ile; 5271 sayılı Kanun’un 280/1-g maddesi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile yeniden kurulan hükümle; sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 82/1-d, f, 29/1, 62, 63, 53. maddeleri uyarınca 23 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahsuba ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2.Bu kararın temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesi'nin 09.10.2023 tarih, 2022/8644 Esas, 2023/6001 Karar sayılı ilamı ile ''sanığın maddi deliller ile desteklenmeyen, aşamalarda değiştirdiği ve genişlettiği soyut istikrarsız ve aksi ispatlanan savunmalarına itibar edilerek maktülden kaynaklı herhangi bir hiddet veya şiddetli eleme yol açacak hareket bulunmadığı halde haksız tahrik hükümlerinin uygulanması'' nedenini içeren bozma ilamına direnilerek sanık hakkında Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'nin 14.02.2024 tarihli ve 2023/2676 Esas, 2024/427 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 82/1-d, f, 29/1, 62, 63, 53. maddeleri uyarınca 23 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, mahsuba ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ