muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/176, Karar No: 2022/223, Tarih: 30.03.2022

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, öncelikle Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ve 8849-45588 sayılı bozma kararı doğrultusunda işlem yapılması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmelidir.

Ceza Genel Kurulu Üyesi ... ise; "Sanık hakkında yerel mahkemece kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkûmiyet kararının temyiz incelemesini yapan Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi tarafından onanmasından sonra, yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulması üzerine mahkemece duruşma açılarak, önceki hükmün onanmasına karar verilmiş, temyizi kabil olan bu karar henüz sonuçlandırılmadan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca, yargılamanın yenilenmesini sonuçsuz bırakacak şekilde daha önceki aşamada gerçekleşen onama kararına itiraz edilmesi üzerine, Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi tarafından itiraz kabul edilerek kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı usulüne uygun dava açılmadığından bahisle Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet hükmü bozulmasından sonra temyizi kabil olan yargılamanın yenilenmesi sonucunda verilen önceki hükmün onanmasına dair 18.12.2014 tarihli kararın temyiz incelemesi sonucunda, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının kabulü sonucunda Yerel Mahkemece verilen mahkûmiyet kararı bozulmuş olduğundan, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesine zorunluluk bulunduğundan bahisle bozulmasına karar verilmiş, Yerel Mahkemece bozma kararına uyulmayarak direnme kararı verilmiş, anılan kararın temyizi üzerine yapılan inceleme sonucunda; direnme kararının yerinde olmadığı hususunda sayın çoğunluk ile aramızda herhangi bir uyuşmazlık bulunmamasına karşın, yargılamanın yenilenmesi sonucunda verilen önceki hükmün onanmasına dair temyizi kabil karar henüz sonuçlandırılmadan olağan üstü kanun yolu olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının öncelikle incelenip, incelenemeyeceği ve buna bağlı olarak bir hakkın doğmadan önce kullanılıp kullanılamayacağı hususunda sayın çoğunluk ile aramızda uyuşmazlık doğmuştur.

Uyuşmazlığın çözümü için, öncelikle davanın geçirdiği safahat özetlenerek, CMK’nın 308 ve 311. maddelerinde olağanüstü kanun yolları olarak düzenlenen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı ile yargılamanın yenilenmesi kanun yollarının aynı kanunun 315/2. maddesi ile birlikte irdelenerek, yargılamanın yenilenmesi koşullarının oluşup oluşmadığı ve buna bağlı olarak yargılamanın yenilenmesi sonucunda verilen 18.12.2014 tarihli eski hükmün onanmasına dair kararın olağan kanun yolları arasında sayılan temyiz yolu ile incelenmesi henüz sonuçlandırılmadan, olağan üstü kanun yolları arasında sayılan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının incelenip incelenemeyeceği ve buna bağlı olarak sayın çoğunluk tarafından ulaşılan sonucun çağdaş hukuk sistemlerinin olmazsa olmazı olan ceza muhakemesi hukukunun amacı ve önemi ile bağdaşıp bağdaşmadığının belirlenmesi gerekmektedir.

Uyuşmazlık konusu olayla ilgili olarak;

Uyuşmazlık konusu olayla ilgili olarak;

1-) Sanık hakkında ihkak-ı hak suçundan Sulh Ceza Mahkemesine kamu davasının açıldığı, mahkemece görevsizlik kararı verilmesi üzerine, Ağır Ceza mahkemesi tarafından uyuşmazlık konusunu oluşturan ilgilendiren kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından 30.11.2006 tarihli karar ile mahkûmiyet kararı verildiği,

2-) Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi tarafından yapılan temyiz incelemesi sonucunda; 20.03.2013 tarihli karar ile mahkûmiyet hükmünün ONANMASINA, karar verildiği,

3-) Sanığın yargılamanın yenilenmesini talep etmesi üzerine, duruşma açılarak 18.12.2014 tarihli karar ile eski hükmün ONANMASINA, karar verildiği,

4-) Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından bir taraftan Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin onama kararına karşı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı usulüne uygun açılmış bir dava bulunmadığından bahisle 14.11.2015 tarihinde itiraz edilirken, diğer taraftan Ağır Ceza Mahkemesi tarafından yargılanmanın yenilenmesi talebi üzerine duruşma açılarak verilen 18.12.2014 tarihli karara karşı anılan kararın hukuken geçersiz olduğundan bahisle 19.12.2015 tarihli tebliğname düzenlenerek, dosyanın Yargıtay 6. Ceza Dairesine gönderildiği,

5-) Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi tarafından 03.12.2015 tarihli karar ile önce itirazın kabul edilmesi suretiyle, yerel mahkemece verilen mahkûmiyet hükmünün bozulmasına karar verilirken, 11.02.2016 tarihli karar ile de yargılanmanın yenilenmesi sonucunda verilen 18.12.2014 tarihli kararın da bozulmasına karar verilmiştir,

6-) Yerel Mahkeme tarafından bozmaya uyulmayarak 18.05.2016 tarihli karar ile direnme kararının verildiği ve bu kararında temyiz edildiği anlaşılmıştır.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununda; olağan kanun yolları ile olağanüstü kanun yolları aşağıda şekilde düzenlenmiştir.

Olağan Kanun Yolları:

1-) İtiraz- (CMK'nın 267. maddesi)

2-) İstinaf- (CMK'nın 272. maddesi)

3-) Temyiz- (CMK'nın 286. maddesi)

Olağan Üstü Kanun Yolları ise;

1-) Yargıtay Başsavcısının itirazı-(CMK'nın 308. maddesi)

2-) Kanun Yararına Bozama (uygulama birliği sağlama) talebi-(CMK'nın 309-310. maddeleri)

3-) Yargılamanın Yenilenmesi-(CMK'nın 311. maddesi)

Yukarıda özetlendiği üzere, konumuzu ilgilendiren Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı olağan üstü kanun yolları başlığı altında düzenlenmesine rağmen, öğreti de henüz kesinleşmeyen kararlara karşıda başvuruda bulunulma olanağının tanınması ve aleyhe itirazın bir aylık süre ile sınırlandırılması koşulları bakımından, olağanüstü kanun yollarından ayrılan özellikleri nedeniyle olağanüstü kanun yolu olup olmadığı hususunda tartışma yaşanmasına karşın, uygulamada diğer olağan üstü kanun yollarından ayrılan özelliklerine rağmen nevi şahsına münhasır olağan üstü kanun yolu olduğu hususunda herhangi bir duraksama yaşanmamıştır.

CMK’nın 315/2. maddesinde; 'Hatanın giderilebilmesini sağlayacak başka bir yol varsa, yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilemez' hükmüne yer verilerek, maddi gerçeğe ulaşmayı nihai hedef olarak belirleyen ceza muhakemesi hukukunun amacına hizmet için yargılamanın yenilenmesi kanun yolunun başvurulacak en son çare olarak öngörüldüğü çok net bir şekilde vurgulanmıştır.

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı usulüne uygun olarak dava açılmadığı hususunda, itiraz yetkisini kullanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ile itirazı kabul eden Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi ve Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulunun sayın çoğunluğu ile aramızda herhangi bir görüş ayrılığı bulunmamasına karşın, Yerel Mahkeme tarafından dava açıldığı kabul edilerek verilen mahkûmiyet hükmünün, Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesi tarafından onanarak kesinleşmesinden sonra, bu karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından henüz itiraz edilmeden önce yargılamanın yenilenmesi suretiyle verilen eski hükmün onanmasına dair temyizi kabil karar henüz sonuçlandırılmadan, bu aşamada Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından olağanüstü itiraz yetkisinin kullanılıp, kullanılamayacağı hususunda görüş ayrılığı doğmuştur. Zira usulüne uygun olarak açılmayan davadan dolayı verilen mahkûmiyet hükmünün onanmasından sonra, yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunulması üzerine, Yerel Mahkemece duruşma açılarak deliller toplandıktan sonra verilen eski hükmün onanmasına dair 18.12.2014 tarihli kararın temyizi kabil kararlardan olduğu hususunda gerek öğretide gerekse uygulamada herhangi bir duraksama bulunmamaktadır.

Geldiğimiz aşamada birisi yerel mahkemenin olağan kanun yolu olan temyiz kanun yolu açık olan 18.12.2014 tarihli eski hükmün onanmasına dair kararı, diğeri de Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin 20.03.2013 tarihli onama kararına yönelen ve olağanüstü kanun yolu olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14.11.2015 tarihli itirazı. Bu durumda, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu açısından, usulüne uygun dava açılmadığından hata sonucu verilen mahkûmiyet kararına karşı, yargılamanın yenilenmesi yoluna gidilemeyeceği de tartışmayı gerektirmeyecek kadar açıktır. Kaldı ki, hatalı bir şekilde verilen kararların başka bir kanun yolu ile düzeltilmesinin mümkün olması hâlinde yargılamanın yenilenmesi kanun yoluna başvurulmasının CMK.nın 315/2. maddesine aykırı olacağı da açıktır. Somut olayımızda, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan dolayı dava açılıp açılmadığı hususu, takdire ilişkin bir değerlendirme olduğundan, dava açıldığını kabul eden kararların hatalı olduğu Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından kabul edilse dahi hukuken geçerli kararlardan olduğu hususunda herhangi bir duraksama bulunmamaktadır. Ancak en son kararı verecek olan Yargıtay Yüksek Ceza Genel Kurulu tarafından, açılmayan bir davadan dolayı yargılamanın yenilenmesi koşullarının oluşmadığından bahisle yargılamanın yenilenmesi sonucunda verilen eski hükmün onmasına dair kararın bozulmasına ilişkin karara direnen Yerel Mahkeme kararının bozulmasına karar verilip, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının olağanüstü itiraz yetkisini kullanabileceğine işaret edilerek CMK’nın 315/2. maddesi uyarınca yargılamanın yenilenmesi talebinin reddine karar verilmesi suretiyle 18.12.2014 tarihli temyizi kabil karara yönelen temyiz talebinin bu şekilde sonuçlandırıldıktan sonra, olağan üstü kanun yolu olan itiraz yetkisini kullanıp kullanmayacağı hususunun takdiri için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesi gerekirken, Yerel Mahkemenin yargılamanın yenilenmesi sonucunda duruşma açarak verdiği olağan kanun yolu açık olan eski hükmün onanmasına dair kararı ile olağanüstü kanun yolu olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının aynı anda bir süre birlikte yürütülmesine yasal sonuç bağlandığı gibi ayrıca olağan kanun yolu olan temyiz kanun yolu henüz sonuçlandırılmadan önce olağanüstü kanun yolu olan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının sonuçlandırılması suretiyle olağan kanun yolu sonuçlandırılmadan olağanüstü kanun yolunun incelenemeyeceğine dair ceza muhakemesi hukukunun ana ilkelerine ve bu hususta gerek Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, gerekse özel dairelerin yerleşik uygulamaya dönüşen içtihatlarına kanaatimizce aykırı davranılmıştır.

Sayın çoğunluğun görüşüne iştirak edilmemekle birlikte bir an için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazının öncelikle incelenebileceği yönündeki görüşünün doğru olduğunun kabul edilmesi hâlinde tıpkı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının tebliğnamesinde kabul edildiği üzere Yerel Mahkeme tarafından yargılamanın yenilenmesi sonucunda verilen eski hükmün onanmasına dair 18.12.2014 tarihli karar, bu kararın bozulmasına dair Yargıtay Yüksek 6. Ceza Dairesinin 11.02.2016 tarihli bozma kararı ve Yerel Mahkemece verilen direnme kararının, hukuken geçersiz olduğunun kabul edilmesi gerekirdi. Aksine düşüncede gerek ceza muhakemesi hukukunda gerekse özel hukukta geçerli olan ve her iki hukuk dalında da uygulamaya yansıyan 'bir hakkın doğmadan önce kullanılamayacağı' ilkesi ile çelişileceği kaçınılmaz bir gerçek olarak karşımıza çıkacaktır.

Sonuç itibariyle kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu açısından, usulüne uygun dava açılmadığından CMK'nın 315/2. maddesi uyarınca yargılamanın yenilenmesi koşulları oluşmadığından bahisle direnme kararının sayın çoğunluğun ulaştığı sonuçtan farklı bir gerekçeyle bozulmasına karar verilip, yukarıda özetlenen görüşler doğrultusunda, dosyanın itiraz yetkisini kullanması açısından Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine karar verilmesi gerekirken, aynı davada, bir taraftan olağan kanun yolunun (temyiz), diğer taraftan olağanüstü kanun yolunun (Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının İtirazı) açık tutulduğu gibi bir hakkın doğmadan kullanılamayacağına ilişkin hukukun ana ilkesine aykırı davranılarak olağanüstü kanun yolunun, olağan kanun yolundan daha önce sonuçlandırılmasını geçerli kabul eden sayın çoğunluğun görüşüne arz ve izah edilen nedenlerle iştirak edilmemiştir." düşüncesiyle oy kullanmıştır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yerel Mahkemenin direnme gerekçesinin İSABETLİ OLMADIĞINA, oy birliğiyle

2- ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 18.05.2016 tarihli ve 112-214 sayılı direnme kararına konu hükmünün, öncelikle Özel Dairenin 03.12.2015 tarihli ve 8849-45588 sayılı bozma kararı doğrultusunda işlem yapılması gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliğinden diğer yönleri incelenmeksizin BOZULMASINA, oy çokluğuyla

3- Dosyanın, mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 30.03.2022 tarihinde yapılan müzakerede karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8679, Karar No: 2007/9263, Tarih: 12.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/8679 E.  ,  2007/9263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu kaydının iptali ile yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 22.3.2007 gün ve 2007/2775-3105 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece dava kabul edilmiş, hüküm davalı tarafın temyizi ile Dairemizce onanmış, davalı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Nizalı taşınmazın ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırı bir yön bulunmayıp onama tarihi itibariyle 5685 sayılı Yasa henüz yürürlüğe girmediğinden Dairemiz onama kararı yerinde ise de, bu tarihten sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davalının karar düzeltme istemi açıklanan nedenle yerinde olduğundan hükmün yazılı gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltmeistemlerinin kabulü ile Dairemizin 22.3.2007 tarih ve 2007/2775-3105 sayılı ilamının KALDIRILARAK hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 12.7.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/3298, Karar No: 2021/18460, Tarih: 30.11.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/3298 E.  ,  2021/18460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal etme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suç tarihinde 15-18 yaş gurubunda bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu aldırılmaması veya aldırılmama sebebinin gerekçeli kararda belirtilmemesi suretiyle 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35/1. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen tüm hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 30.11.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8276, Karar No: 2017/2839, Tarih: 15.03.2017

**3. Ceza Dairesi         2016/8276 E.  ,  2017/2839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyetine, beraatlerine dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki sanık ...'e kovuşturma aşamasında beyanı alınarak kamu davasına katılmak isteyip istemediği sorulup katılma konusunda bir karar verilmemiş ise de; müşteki sanık temyiz dilekçesinde sanıklar ..., ..., ... ve ... hakkındaki hükümlerin de bozulmasını ve sanıkların cezalandırılmasını talep ettiğinden ve kararı temyiz etmekle katılma iradesini gösterdiğinden, CMK’nin 237/2. maddesi uyarınca müştekinin katılan olarak dosyaya kabulü ile yapılan incelemede;

1) Sanıklar ..., ..., ..., ... hakkında verilen beraat hükümlerine yönelen temyiz itirazlarının incelemesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre katılanın temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas-2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibareler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15/03/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.