muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2519, Karar No: 2013/5592, Tarih: 08.10.2013

08.10.2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... 'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ..., ... ve ... müdafii Avukatlar ...,..., ..., ... ile ...’in yokluklarında 10.10.2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/7238, Karar No: 2014/13755, Tarih: 17.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/7238 E.  ,  2014/13755 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

MÜTEVEFFA : ...

MİRASÇILAR :... ve diğerleri

Tereke hukukuna ilişkin olarak açılan davada... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi ve ...Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tereke hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi, istem üzerine veya re’sen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", aynı Yasanın 19. maddesinde de "Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyeti ile oturduğu yerdir", diğer taraftan aynı Kanunun 22. maddesinde ise “bir ceza kurumuna konulma yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmaz.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, müteveffanın adres kayıt sistemi bilgilerinde yer alan adresin ceza infaz kurumuna ait olduğu, müteveffanın vefat etmeden önceki son yerleşim yerinin "... Köyü..." adresi olduğu anlaşıldığından uyuşmazlığın ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 21. ve 22. maddeleri gereğince... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11357, Karar No: 2016/4350, Tarih: 10.03.2016

**19. Hukuk Dairesi         2015/11357 E.  ,  2016/4350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davacı vekili Av........ ile davalı vekili Av. ......'in gelmiş olmalarıyla, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili şirket temsilcisi ......’ın bankadan aldığı çek karnesindeki ..... seri nolu boş çekin kimliği tespit edilemeyen kişilerce ele geçirilerek ve 30.06.2013 tarih ve 35.000 TL bedel ile doldurulup müvekkili şirketten tahsil edilmek istendiğini, gerek çekte lehdar olan şirketle, gerekse davalı ile müvekkili arasında ticari ilişki bulunmadığını, zaten keşideci imzasının da müvekkili şirket yetkilisinin eli ürünü olmadığını belirterek müvekkilinin bahse konu çek nedeniyle borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre, dava konusu çekin .... İcra Müdürlüğü’nün 2013/9684 esas sayılı icra dosyasında takibe konulduğu, uzun süre yapılan yazışmalara rağmen çek aslının dava dosyasına celbinin sağlanamadığı, bu arada .... İcra Hukuk Mahkemesi’nde yaptırılan imza incelemesinde çekteki keşideci imzasının davacı şirket temsilcisi ....’a ait olmadığının anlaşıldığı, bu raporun kesin delil olarak kabulü gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının dava konusu çekle ilgili borçlu olmadığının tespitine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

İcra Hukuk Mahkemeleri dar yetkili mahkemeler olup kural olarak bu mahkemelerden verilen kararlar, maddi anlamda kesin hüküm teşkil etmezler. Bu nedenlerle mahkemece somut olay bakımından usulüne uygun bir şekilde imza incelemesi yaptırılıp tüm deliller birlikte değerlendirildikten sonra varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu genel mahkemeyi bağlayıcı niteliği bulunmayan icra hukuk mahkemesindeki raporun hükme esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itizarlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 1.350.00.-TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 10/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9446, Karar No: 2017/15315, Tarih: 15.11.2017

**8. Hukuk Dairesi         2015/9446 E.  ,  2017/15315 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Borçlu vekili, icra emrinde talep edilen faizin dayanak ilama aykırı olduğunu belirterek icra emrinin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme’ce hükme esas alınan bilirkişi raporu doğrultusunda icra emrinin düzeltilmesine karar verilmesi üzerine; hüküm, alacaklılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

6100 sayılı HMK'nun 30. maddesinde “Hâkim, yargılamanın makul süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlüdür.” şeklinde usul ekonomisi ilkesi hüküm altına alınmıştır.

Somut olayda, takibe dayanak ... 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2012/386 esas, 2014/34 karar ve 23.01.2014 tarihli ilamı ile karşı dava ve birleşen ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nin 2009/495 esas sayılı dava dosyasında....cinsi alacaklara fiili ödeme günündeki kur karşılığına dava tarihinden itibaren avans faizi uygulanmak suretiyle davalıdan tahsiline karar verilmiş ise de UYAP üzerinden yapılan incelemede, dayanak ilamın Yargıtay .... Hukuk Dairesi’nin 2014/6383 esas ve 2015/4622 karar sayılı kararı ile diğer bozma sebepleri ile birlikte “ yabancı para borcunun, karşı dava ve birleşen 2009/495 E. sayılı dava tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanunun 4/a maddesi gereğince belirlenecek Devlet Bankalarının o yabancı para ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı ile birlikte hesaplanacak tutarın fiili ödeme tarihindeki efektif satış kuruna göre belirlenecek TL karşılığının tahsiline hükmedilmek gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru bulunmamıştır. ” gerekçesi ile de bozulduğu görülmüştür. Bu durumda, dayanak ilam faiz yönünden bozulmakla, faize ilişkin hüküm ortadan kalktığından bozma ile ortadan kalkan ilama ilişkin faiz hesaplaması yapılması yukarıda anılan usul ekonomisi ilkesine aykırılık teşkil eder.

O halde, dayanak ilam itiraz tarihinden sonra bozularak ortadan kalktığına göre Mahkemece şikayetin konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek 6100 sayılı HMK'nun 331. maddesinin 1. fıkrası uyarınca davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderleri takdir edilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

O halde, dayanak ilam itiraz tarihinden sonra bozularak ortadan kalktığına göre Mahkemece şikayetin konusuz kalması nedeniyle karar verilmesine yer olmadığına karar verilerek 6100 sayılı HMK'nun 331. maddesinin 1. fıkrası uyarınca davanın açıldığı tarihteki tarafların haklılık durumuna göre yargılama giderleri takdir edilmek üzere hükmün bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle alacaklılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 15.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2738, Karar No: 2017/8175, Tarih: 19.06.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/2738 E.  ,  2017/8175 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın adli sicil kaydı incelendiğinde tekerrüre esas hükümlülüğü bulunduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçu da uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca, "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanun'un 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanun'un 253. maddesinde belirtilen esas ve usullere göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, mağdurun tezgahının üzerinden 25,00 TL değerinde kot pantolonu çalması şeklindeki eylemi karşısında; hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK’nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 19.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2879, Karar No: 2022/5032, Tarih: 26.05.2022

**2. Hukuk Dairesi         2022/2879 E.  ,  2022/5032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Bölge Adliye Mahkemesi ... Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı-davacı kadın tarafından kusurlu olduğunun tespitine karar verilmesi yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Taraflar arasında görülen evlilik birliğinin temelinden sarsılması hukuki nedenine dayalı karşılıklı boşanma davalarının yargılaması sürerken, davacı-davalı erkek 31/03/2018 tarihinde ölmüş ve erkeğin mirasçıları davaya sağ kalan eşin kusurunun tespiti yönünden devam etmiştir. İlk derece mahkemesince, evlilik birliğinin ölüm ile sona erdiğinden bahisle, boşanma davaları hakkında karar verilmesine yer olmadığına ve sağ kalan eşin boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olduğunun tespitine hükmedilmiştir. Bölge adliye mahkemesi, kadın eşin istinaf başvurusunu esastan reddetmiş ve hüküm kadın eş tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge adliye mahkemesi kararında, sağ kalan kadın eşin ortak konutun anahtarlarını müteveffaya vermediği ve eşinin maaş kartını alarak ona günlük masrafları için para vermediğinden bahisle, boşanmaya sebebiyet verecek derecede kusurlu olduğuna hükmedilmiştir. Müteveffa eşin bildirmiş olduğu tanıklar çoğunlukla mirasçılar ve onların eşleri olup, kadının ortak hanenin anahtarlarını erkeğe vermediğini ve erkeğin eve giremeyip zor durumda kaldığını beyan etmişlerken; tarafların kat komşusu olan tanık Melek evin anahtarlarının dört beş yıldır kendisinde olduğunu, erkeğin bunu bildiğini, eğer zor durumda kalıp eve girememiş olsa anahtarı kendisinden isteyebileceğini ve yönetici olan diğer tanık Alican da erkeğin kendisinin arkadaşı olduğunu, gün içinde birlikte zaman geçirdiklerini ve erkeğin anahtarı ile evine girdiğini gördüğünü beyan etmiştir. Yine, müteveffa eşin bildirmiş olduğu tanıklar erkeğin maaş kartını kadının aldığını söylemişlerken, bina yöneticisi ve erkeğin arkadaşı olan tanık Alican gün içinde erkekle vakit geçirdiklerini, namaza gittiklerini, yanında her daim parası olduğunu ve bazen kendisinin bazen de müteveffanın çay ısmarlayıp ödeme yaptığını ve hiçbir zaman eşinden şikayetçi olmadığını beyan etmiştir. Tarafların tanık beyanları arasında sağ kalan kadın eşe kusur olarak yüklenen vakıalar konusunda çelişki olup, tarafsız ve görgüye dayalı beyanda bulunan kadın eşin tanık beyanlarına itibar edilmemesi doğru bulunmamıştır. Sağ kalan kadın eşin boşanmaya sebebiyet verecek derecece kusurlu bir davranışı ispatlanamadığından, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda gösterilen sebeplerle bölge adliye mahkemesi kararının KALDIRILMASINA; ilk derece mahkemesi kararının BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, dosyanın ilk derece mahkemesine, karardan bir örneğinin ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oy birliğiyle karar verildi.26.05.2022 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/9397, Karar No: 2015/8015, Tarih: 07.09.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9397 E.  ,  2015/8015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5234, Karar No: 2023/9895, Tarih: 30.10.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/5234 E.  ,  2023/9895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/3 Esas, 2022/3 Karar

Terekenin teslimi istemine ilişkin açılan davada Adana 3. Sulh Hukuk Mahkemesince, davaya bakma yetkisinini Sivas Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildiği; Sivas 2. Sulh Hukuk Mahkemesince ise davaya bakmakla yetkili mahkemenin Kangal Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildiği; Kangal Sulh Hukuk Mahkemesince ise davaya bakmakla yetkili mahkemenin Adana 3. Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek ortaya çıkan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtaya gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 22 nci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir.”

Olumsuz yetki uyuşmazlığından bahsedilebilmesi için mahkemeler arasında karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmesi zorunludur. Somut olayda, mahkemeler arasında karşılıklı olarak verilmiş bir yetkisizlik kararı bulunmamakta olup, Kangal Sulh Hukuk Mahkemesinin kararında yetkili olduğu belirtilen Adana 3.Sulh Hukuk Mahkemesinin de karşı yetkisizlik kararı vermesi ve bu kararın kesinleşmesi gerektiği nazara alındığında yargı yeri belirlenmesi için aranan "iki mahkeme arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı bulunması" koşulunun henüz gerçekleşmediği kuşkusuzdur.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmek üzere MAHALLİNE İADESİNE,

30.10.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6350, Karar No: 2018/11344, Tarih: 26.11.2018

**13. Hukuk Dairesi         2017/6350 E.  ,  2018/11344 K.**

**"İçtihat Metni"**

.. vekili avukat ... ile ... Ve Temizlik Hizm. Tic. A.Ş. vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 15. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 17/06/2014 gün ve 2012/394-2014/428 sayılı hükmün Dairemizin 08/03/2017 tarih ve 2015/16090-2017/2957 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 310,00 (üçyüzon) TL para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 26/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11354, Karar No: 2021/15552, Tarih: 10.11.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/11354 E.  ,  2021/15552 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 2001 yılından itibaren tır şoförü olarak çalıştığını, 2010 yılında emekli olduğunu ve emeklilik sonrasında da çalışmaya devam ettiğini, davacının sabit ücretleri ile sefer ücretlerinin, yıllık izin, genel tatil ve asgari geçim indirimi ücretlerinin ödenmemesi nedeni ile haklı olarak iş akdini feshettiğini ileri sürerek; kıdem tazminatı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, asgari geçim indirimi, genel tatil ücreti ve ödenmeyen ücret alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının haklı neden olmaksızın iş sözleşmesini feshettiğini, ödenmemiş herhangi bir alacağının bulunmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının iş akdini haklı nedenle feshettiği ve ödenmeyen ücret alacaklarının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir. İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, taraf vekillerinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, tarafların istinaf başvurularının Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir. Bölge Adliye Mahkemesinin kararını taraf vekillerinin temyiz etmesi üzerine, Dairemizin 25.01.2021 tarih, 2020/4701 esas, 2021/2151 karar sayılı ilamı ile ve tarafların diğer temyiz sebepleri yerinde görülmeyerek “…Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda ulusal bayram ve genel tatil ücreti talebi, asgari ücret üzerinden hesaplanmış ise de, bu hesap yöntemi hatalıdır. Şöyle ki; davacı uluslararası tır şoförü olup, tır şoförlerine ödenen harcırahın ücretin bir parçası olduğu kabul edildiğinden; davacının ücretini sabit ücret (asgari ücret)+sefer primi esasıyla değerlendirmek gerekmektedir. Yurt dışı giriş çıkış kayıtlarına göre, davacının yurt dışında olduğu tespit edilen ulusal bayram ve genel tatil günleri asgari ücret+sefer primi üzerinden hesaplanmalıdır… Dosyada mübrez imzalı ücret bordrolarının bazılarında, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ödemeleri usule ve kanuna uygun olup, bu ayların hesaplama yapılırken dışlanması gerektiği gözden kaçırılmamalıdır.”gerekçesi ile bozulmuş, İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Temyiz:

Bozmadan sonra verilen karar davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında İlk Derece Mahkemesince bozma ilamına uygun karar tesis edilip edilmediği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Vermiş olduğu bir hüküm Yargıtay tarafından bozulan ve Yargıtay’ın bu bozma kararına gerek iradi ve gerekse kanuni şekilde uymuş olan yerel Mahkeme, bozma kararı doğrultusunda inceleme yapmak ve hüküm kurmak zorundadır. Bozma ilamına uyulduğunda, bozma kararı lehine olan taraf için usuli kazanılmış hak oluşturduğundan, Mahkemece bozma gereklerinin yerine getirilerek karar verilmesi zorunludur.

Somut olayda; İlk Derece Mahkemesi tarafından hükmüne uyulan bozma ilamında dosyada mübrez imzalı ücret bordrolarının bazılarında, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ödemelerinin usule ve kanuna uygun olduğu ve bu ayların hesaplama yapılırken dışlanması gerektiğine işaret edilmiştir. Mahkemece bozma sonrası alınan 17.08.2021 tarihli ek bilirkişi raporunda ulusal bayram ve genel tatil ücreti ödenen ayların dışlanması yerine asgari ücret üzerinden yapılan ödemelerin mahsubu yöntemiyle hesaplama yapılmıştır. Mahkemece söz konusu ek rapora itibarla hüküm kurulması ve ödenen tutarların mahsubu ile yetinilmesi karşısında kararın yeniden bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 10.11.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.