muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/15804, Karar No: 2013/13957, Tarih: 01.07.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/15804 E.  ,  2013/13957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Lüleburgaz 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03.05.2012 tarih ve 2002/1088-2012/190 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ...Ş. (Birinci Seyahat Taşımacılık Ticare A.Ş.) vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, 28.12.2001 tarihinde davalılardan ...'nün sevk ve idaresindeki davalı Komacan Dış Ticaret ve Nakliyat A.Ş'ye ait ... plakalı tır ile davalı ...'in sevk ve idaresindeki, davalı ...Ş'ye ait, davalı ...Ş'nin işletenliğini yaptığı... plakalı otobüsün çarpışmaları sonucu 13 kişinin öldüğünü, bir çok kişinin yaralandığını, müvekkili ...'nin de kaza sırasında... plakalı otobüste bulunup ağır şekilde yaralandığını, müvekkilleri ... ve ...'nin ...'nin anne ve babası olduğunu, kaza yapan araç sürücülerinin 4/8'er oranında kusurlu olduklarını, Endüstri Mühendisliği öğrencisi olan müvekkili ...'nin omurgası kırılıp uzun süre yatalak kaldığını, kaza sebebiyle okuluna ara verdiğini, anne-babanın da yıkıma uğradığını ileri sürerek müvekkilleri ... için 20.000,00 TL manevi, şimdilik 1.000,00 TL maddi, anne Sevim için 5.000,00 TL manevi, baba Muhittin için 5.000,00 TL manevi, kaza nedeniyle yapılan masraflar ve erken emekliliğinden dolayı uğramış olduğu maddi kayıpları için şimdilik 1.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile

.../...

-2-

birlikte müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacılar vekili, bilahare davalılar ... ve ... hakkındaki taleplerini atiye bırakmıştır.

Davalı Komacan Dış Ticaret ve Nakliyat A.Ş. vekili, ceza yargılaması esnasında verilen bilirkişi raporunda müvekkili firmanın sürücüsüne 4/8 oranında kusur izafe edilmiş ise de bu oranı kabul etmediklerini, kaza esnasında yolun buzlu olduğunu, Karayollarınca alınmış bir önlemin bulunmadığını, istenen tazminatın zenginleşme amacı taşıdığını, anne ve baba için istenen tazminatın yasal dayanağının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, müvekkiline ait... plakalı otobüsün 01.12.2001 tarihinde 6 ay süre ile Metro Motorlu Taşıtlar Taş. San. Tic A.Ş'ye kiraya verildiğini, kira sözleşmesi uyarınca sorumluluğun kiracıya ait olduğunu, müvekkiline husumet düşmeyeceğini, KTK 3'üncü maddesine göre aracı uzun süre kiralayanın işleten sıfatını aldığını, kazaya karışan 42 SF 518 plakalı tır sürücüsünün 6/8 oranında kusurlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, müvekkiline ait... plakalı otobüsün 01.12.2001 tarihinde 6 ay süre ile Metro Motorlu Taşıtlar Taş. San. Tic A.Ş'ye kiraya verildiğini, kira sözleşmesi uyarınca sorumluluğun kiracıya ait olduğunu, müvekkiline husumet düşmeyeceğini, KTK 3'üncü maddesine göre aracı uzun süre kiralayanın işleten sıfatını aldığını, kazaya karışan 42 SF 518 plakalı tır sürücüsünün 6/8 oranında kusurlu olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Motorlu Taş. Taş. San. ve Tic. A.Ş. vekili, müvekkiline ait otobüsün sürücüsünün kusurunun bulunmadığını, devrilerek yolu kapatan tır sürücüsünün ağır ve tam kusurlu olduğunu, Karayolları İdaresinin de yoldaki buzlanmayı engellemek için hiç bir önlem almadığını, istenen manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, 2918 sayılı KTK'na göre motorlu aracın uzun süreli kiraya verilmesinde zarar görenlere karşı sorumlu olan işletenin, araç sahibi değil kiracı olduğu, davacı ...'nin erken emekli olması ile kazanın sonucu arasında doğrudan illiyet bağı kurulamadığı, kaza sırasında öğrenci olan davacı ...'nin geçirmiş olduğu kaza nedeniyle 2 ay başkasının yardımına ihtiyaç duyduğu, eğitiminin kısmen de olsa sekteye uğradığı, genç yaşında yaşadığı olayın travmatik etkiler taşıyacağı, davacılar Sevim ve Muhittin'in tek çocukları olan ...'nin yaralanmasının niteliği, olayın özelliği, yaralanın davacılara yakınlığı gözetilerek, anne/baba olan davacıların sosyal ve duygusal kişilik değerlerinin zarar gördüğü gerekçesiyle davalı ...Ş. hakkında açılan davanın husumet nedeni ile reddine, davalılar ... ve ... hakkında açılan dava atiye bırakılmış olduğundan bu konuda hüküm kurulmasına yer olmadığına, davacı tarafın diğer davalılar Komacan Dış Ticaret ve Nakliyat A.Ş.-Metro Turizm A.Ş. (Birinci Seyahat Taşımacılık Ticaret A.Ş.) aleyhine açtığı manevi tazminat davasının kısmen kabulü ile ... için 2.000,00 TL, ... için 500,00 TL, ... için 500,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte Büyük İstanbul Otobüs İşletmeleri A.Ş., ... ve ... haricindeki davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak bu davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin istemin redidne, davacı ...'nin diğer davalılar Komacan Dış Ticaret ve Nakliyat A.Ş.-Metro Turizm A.Ş. (Birinci Seyahat Taşımacılık Ticaret A.Ş.) aleyhine açtığı maddi tazminat davasının kısmen kabulü ile ... için 163,56 TL maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte Büyük İstanbul Otobüs İşletmeleri A.Ş., ... ve ... haricindeki davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak bu davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine, davacı ...'nin açtığı maddi tazminat davasının reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı Birinci Seyahat Taşımacılık A.Ş vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı Birinci Seyahat Taşımacılık A.Ş vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı ...Ş. (Birinci Seyahat Taşımacılık Ticare A.Ş.) vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı ...Ş. (Birinci Seyahat Taşımacılık Ticare A.Ş.) vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 174,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 01.07.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/266, Karar No: 2014/17032, Tarih: 06.11.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/266 E.  ,  2014/17032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURDUR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 04/10/2013

NUMARASI : 2010/303-2013/629

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı Arzı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkin olup, mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı Arzı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar, mirasbırakan’dan intikal eden 213 ada 2, 3; 197 ada 1 ve 193 ada 9 parsel sayılı taşınmazların 30 yıldır davalılar tarafından kullanıldığını, kendilerine herhangi bir kira bedeli ödenmediğini, taşınmazlardaki paylarını kullanmalarına da engel olunduğunu ileri sürerek, son 5 yıl için toplam 14.500,00 TL ecrimisilin tahsili isteğiyle eldeki davayı açmışlardır.

Davalılar Süleyman ve Arzı, dava konusu taşınmazlar tapusuz iken haricen kardeşleri Nuri’den pay satın alıp uzun zamandır kullandıklarını, 30 yıldır davacıların bir talebi olmadığını, davalı Arzı’nın kullandığı taşınmazın bir bölümüne gül diktiğini, davalı Bülent ise, babası davalı Süleyman’dan haricen satın aldığı taşınmazda 3.000 m²'lik yer kullandığını, diğer taşınmazlarla ilgisi olmadığını belirterek davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların taraflar arasında paylı mülkiyet üzere olup fiili taksimin yapılmadığı, davalıların kullanımında olan bu yerlerin meyve bahçesi nitelikli olup, intifadan men aranmayacağı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden, toplanan delillerden; çekişme konusu 213 ada 2, 3; 197 ada 1 ve 193 ada 9 parsel sayılı taşınmazların senetsizden 23.12.2005 tarihinde kadastro tespitlerinin yapıldığı, itiraz üzerine muris M.. D..’in zilyetliğinde iken ölümü ile mirasının paylaşılmadığı belirtilerek mirasçıları olan davacılar, davalılar Süleyman ve Arzı ile dava dışı kişiler adına Burdur Kadastro Mahkemesinin 2006/28 esas, 2006/31 esas sayılı dava dosyaları üzerinden tescil kararları verildiği, anılan kararların 16. Hukuk dairesince onanıp 17.04.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda somut olaya bakıldığında, çekişmeli taşınmazların 25-30 yıldır davalıların tasarrufunda olduğu, anılan taşınmazların kadastro tespitlerinin tarla niteliği ile yapılarak bu şekilde tescil edildiği, dava konusu 213 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bir bölümünü davalı Arzı’nın gül bahçesi haline getirmek suretiyle kullandığı, davacıların anılan taşınmazlarda paylarına karşılık kullandıkları yer bulunmadığı görülmektedir.

Bu durumda, dava konusu 213 ada 2 parsel sayılı taşınmazın bir bölümü davalı Arzı tarafından gül bahçesi haline getirildiğine göre, hukuki semere getiren yerlerden kabul edilemeyeceği, dolayısıyla intifadan men koşulunun aranması gerektiğinde kuşku yoktur. Ancak, dosya kapsamı, dinlenen tanık beyanları ile uzun süre davalı Arzı kullanımında olan bu yer için davacıların anılan davalıyı intifadan men ettikleri kanıtlanmış değildir.

Hâl böyle olunca; davalı Arzı’nın dava konusu 213 ada 2 parsel sayılı taşınmazı uzun süreli kullanımının muvafakate dayalı olduğu, intifadan men edilmediği gözetilerek anılan davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Kabule göre de, dava konusu taşınmazın tarla nitelikli olduğu, davalı Arzı tarafından gül bahçesi haline getirildiği dikkate alınarak tarla niteliğine göre ecrimisil tayin ve tekdiri yerine gül bahçesi üzerinden ecrimisil hesabı yapılarak sonuca gidilmiş olması da doğru değildir.

Davalı Arzı’nın bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5739, Karar No: 2011/9005, Tarih: 29.06.2011

**6. Ceza Dairesi         2007/5739 E.  ,  2011/9005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanıklar savunmanları

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yağma suçunun, silahla birden fazla kişiyle ve geceleyin işlendiğinin anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı TCY’nın 149. maddesinin 1. fıkrasının (a), (c), ve (h) bentlerine uyan suçu oluşturmasına karşın aynı Yasanın 149. maddesinin 1. fıkrasının ( h ) bendiyle uygulama yapılması ve anılan yasanın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, 5237 sayılı TCK.nun 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanıkların, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Ancak;

Sanıkların, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanıklar hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1.maddesinde belirtilen ve 53/3.maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanıkların mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3.maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ tümcelerinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün kısmen istem gibi DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.06.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/1291, Karar No: 2010/1734, Tarih: 22.02.2010

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2009/1291 E.  ,  2010/1734 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, yaşlılık aylığının kesilmesine ilişkin kurum işleminin iptaline, borcun iptaline aylığın yeniden bağlanmasına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının ,prim borcu nedeni ile yaşlılık aylığının iptali ve davacıya yaşlılık aylığından borç çıkarılmasına ilişkin davalı Kurum işleminin iptali ile kesilen yaşlılık aylığının kesildiği tarihten itibaren bağlanması ve birikmiş aylıkların ödenmesi gereken tarihten itibaren faiziyle tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin kabulüne karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden davalı Kurumun Tokat Sigorta İl Müdürlüğünde görev yapan idarecilerin baskı ve ikna edici yollarla personelin bilgisayar şifrelerini öğrendikleri, Müdürlükte çalışanların birbirlerinin şifrelerini öğrenip kullanabilecekleri bir ortam yaratıldığı, hatta müdürlükte çalışan temizlik firması elemanlarının dahi personelin şifrelerini bildiği ve bu şifrelerle ekran başında işlem yaptıkları, aralarında davacı sigortalının da bulunduğu bir çok sigortalı yönünden hesaplara girilerek başka sigortalıların yaptıkları prim ödemelerinin bu sigortalı yapmış gibi prim ödeme hesaplarına geçirildiği, sonradan yapılan ödemelerin önceki tarihlerde yapılmış gibi prim ödeme hesaplarına girilerek birçok sigortalıya sanal hizmet süresi kazandırılarak yaşlılık ve ölüm aylıkları bağlandığı, sağlık karnesi verildiği, davacı 26.08.2002 tarihinde yaşılılık aylığı tahsis talebinde bulunmuş, 16.01.2003 tarihinde yapılan 2 adet ödemenin belgesinin olmadığı,davacının diğer sigorta sicil dosyasında bulunan primlerin şimdiki siciline aktarılması işlemi yapılmış gibi bu tarihte 1.6.1992 tarihli 177.000 TL lik ve 1.3.1994 tarihli 1.130.000 TL lik ödemelerin işlendiği bu şekilde sigortalıya prim borcu var iken 9013 gün sigortalılık süresi üzerinden 07.02.2003 tarihinde geriye doğru 1.9.2002 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlandığı, usulsüzlüklerin müfettiş tarafından ortaya çıkarılması üzerine davacının prim borcu var iken aylık bağlanması nedeni ile yaşlılık aylığının başlandığı tarihten itibaren iptal edilip fuzulen ödenen yaşlılık aylığı nedeniyle borç çıkarıldığı anlaşılmaktadır.

Sosyal Güvenlik Hukuku ilkeleri ve Medeni Kanunun 2. maddesinin uygulanmasının zorunlu bir sonucu olarak yaşlılık aylığı bağlanıp sigortalıya uzunca bir süre ödendikten sonra yaşlılık aylığının iptal edilmesi iyiniyetten uzak olacaksa da kimse kendi hilesinden istifade edemeyeceğinden bu kuralın uygulanabilmesi için usulsüz olarak hileli şekilde oluşturulan aylık bağlama işlemi sigortalının da katılımının bulunduğu muvazaalı bir işlem sonucu oluşturulmamalıdır. Bu halde davacının , iade ile yükümlü olacağı açık olup, iade yükümlülüğünün konusu ve kapsamı ise dava tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 96. maddesine göre belirlenmelidir. Bu maddeye göre; “Kurumca işverenlere, sigortalılara,isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine ,genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere,fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu kanun kapsamındaki her türlü ödemeler; a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa,hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık süre de yapılan ödemeler,bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden…itibaren hesaplanacak olan kanuni faizi ile birlikte …genel hükümlere göre geri alınır…”düzenlemesine göre, davacının kasıtlı ve hileli hareketi ile yaşlılık aylığı bağlanmasına neden olduğu sonucunun oluşması halinde, açıklanan bu madde kapsamında iade ile de yükümlü olduğu açıktır.

Somut olayda sigortalının prim ödeme hesabına yapılan hileli giriş kayıtlara göre 16.01.2003 tarihinde yüklenmiş, bu yüklemeden sonra 07.02.2003 tarihinde geriye doğru davacıya 01.09.2002 tarihi itibariyle yaşlılık aylığı bağlanmış davacıda ödemeye ilişkin herhangi bir belge ibraz etmemiştir.Bu halde davacının tahsis talep tarihinde tam yaşlılık aylığı koşulları yönünden prim borcu olduğunu bildiği oluşturulan hileli işlemin sigortalının da katılımında bulunduğu bir eylem sonucu oluşturulduğunu göstermektedir. Bu durumda davacının olayda,Medeni Kanunun 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kuralının uygulanmasını isteme hakkının bulunmadığı ortadadır. Ne var ki ; Anayasal sosyal güvenlik ilkeleri ve aylık bağlama tarihinde yürürlükte olan 1479 sayılı Yasa gereğince davacının davada ki istemi de dikkate alınarak ,davacının prim borcu çıktıktan sonra kalan sürelerinin kısmi yaşlılık aylığı yönünden yeterli olup olmadığının araştırılarak, varsa kısmi yaşlılık aylığı şartlarının oluştuğu tarihten itibaren aylık bağlanmasına karar verilmesi gerektiği halde mahkemece bu yöne ilişkin hiç inceleme yapılmadığı gibi davacının kesilen tam aylığına ilişkin prim borcunu sonradan ödeyip ödemediği de araştırılmamıştır.