muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/4252, Karar No: 2024/1830, Tarih: 29.05.2024

**6. Hukuk Dairesi         2022/4252 E.  ,  2024/1830 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi(Tüketici Mah. Sıft.)

SAYISI : 2021/182 E., 2022/91 K.-Birl. Dava 2019/275 E.

HÜKÜM/KARAR : Asıl Davanın Usulden Reddine, Birleşen Davanın Kısmen Kabulüne

1-Mahkemece yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil mümkün olmaması halinde güncel bedel ve kira tazminatının tahsili davası sonucunda, husumet yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir.

2-Mahkeme kararına karşı, davacı vekilince temyiz yoluna başvurulması üzerine Yargıtay (kapatılan) 14. Hukuk Dairesinin 24.02.2021 tarihli ve 2017/3938 esas 2021/1279 karar sayılı ilamıyla, temlik işlemine dayalı davalarda arsa sahipleri ile yüklenici arasında zorunlu dava arkadaşlığı olduğu, mahkemece, davacı tarafa arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin arsa sahibi olan tarafları hakkında dava açmak üzere mehil verilerek açılırsa o davanın eldeki dava dosyası ile birleştirilmesi ve tarafların savunma ve delilleri toplanarak özellikle yüklenicinin inşaat sözleşmesi gereğince edimlerini yerine getirip getirmediği belirlenerek, davacının talepleri hakkında bundan sonra bir karar verilmesi gerektiği belirtilerek, karar bozulmuştur.

3. Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda, alınan bilirkişi raporunda müteahhit ...'ün davalı arsa sahibi ...'e karşı bütün borçlarını ifa edip, borçlarını sonlandırmadığı, tespiti yapılan bağımsız bölümlerin ve blokun yapılmadığı, ortak alanlarda eksik işlerin bulunduğu anlaşıldığından, arsa sahibi ile müteahhidin tapuda kat karşılığı inşaat sözleşmesinden farklı şekilde bir paylaşım yaptığı, davacının kat karşılığı inşaat sözleşmesine aykırı olarak yapılan paylaşımın, davalıların iş birliği içinde ve kötü niyetle sırf kendine yapılması gereken devre mani olmak için yapıldığını ispatlamadığı, davacının 5 no.lu bağımsız bölümüne dair tapu iptal ve tescil talebinin reddine, 5 no.lu bağımsız bölümün dava tarihi itibariyle rayiç değerine hükmedilerek davacının kira kaybı ve tazminat talebinin davalı ... açısından kabulüne karar verilmiştir.

Bu karara karşı davacı vekilince süresinde temyiz yoluna başvurulması üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık halleri ile kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış keza; davalılar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tamamlanma oranının %75 seviyesinde olduğunun anlaşılmasına göre davacı vekilinin, temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, mahkeme kararına ilişkin davacı vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, davacı harçtan muaf olduğundan peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.05.2024 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3782, Karar No: 2017/3849, Tarih: 27.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3782 E.  ,  2017/3849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5 inci maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan Düziçi Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7101, Karar No: 2024/7241, Tarih: 05.12.2024

**12. Ceza Dairesi         2021/7101 E.  ,  2024/7241 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2018/1068 E., 2019/1282 K.

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz sebeplerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, sanık tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk derece mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e bendi uyarınca beraat kararı verilmiş, katılan vekilinin istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı CMK'nın 280/1-g bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde aynı Kanun’un 280/2. fıkrası uyarınca İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılması ile sanığın 2863 sayılı Kanun'un 65/1 cümle, 5237 sayılı TCK'nın 62, 52/2, 51 ve 53. maddeleri uyarınca mahkumiyetine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdii edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz nedenleri; Suça konu alanda herhangi bir fiili bağının olmadığına, suça konu alanın ... ... tarafından kullanıldığına, işlemler sırasında sanık ...’in yanında kimliğinin olmaması sebebiyle kendi kimliğinin kullanıldığına bunun dışında bağının olmadığına ve sair nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesince dosyada mevcut bilgi ve belgeler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede, sanık ... 'un arazinin kendisinin hakimiyeti altında olduğunu ve kendisinin eylemleri yaptırdığı ve ekim yaptırdığı anacak buranın sit alanı olduğunu bilmediği yönündeki savunması dikkate alındığında diğer sanık ...'nin atılı suça ilişkin kastının bulunmadığı, kabul edilerek TCK 223/2-c maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi tarafından katılan vekilinin istinaf başvuruları üzerine duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; Muğla Kültür ve Tabiat Varlıkları Koruma Bölge Kurulunun 14.10.1985 tarih 826 yevmiye nolu kararı ve yine bu kararın devamına ilişkin aynı kurulun 18.09.2008 tarih ve 4305 sayılı kararı ile I. Derece Doğal Sit olarak koruma altına alınan Muğla ili ... ilçesi ... Mahallesinde Maliye Hazinesi adına kayıtlı 1220 parsel sayılı taşınmaz içerisinde bulunan 11 dönüme tekabül eden alanda sanık ...'nin kiraladığı iş makinasını kullanan diğer sanık ... ile birlikte çalışma yaptığı, taşınmaz doğal sit alanı üzerinde bulunan bir kısım ağaçların köklerinden sökülerek kaldırıldığı, arazinin düzlendiği, tarım amaçlı ıslah edilmesi yönündeki çalışmaların yapıldığı sırada güvenlik görevlileri tarafından icra edilen devriye esnasında durumun fark edilerek şahıslar hakkında tutanak düzenlendiği ve her ikisi hakkında da kamu davasının açıldığı, sanık ... gerek hazırlık aşamasında ve gerekse yargılama sırasında alınan beyanlarında Hazine'ye ait bulunan yeri tarım arazisi olarak açmak amacıyla çalıları ve otları kepçe ile temizlediklerini samimi olarak ikrar ettiği, yerin Hazine arazisi olduğunu, açma nedeniyle Hazine'ye ecri misil bedelini ödemek istediğini, ancak sit alanı olduğunu bilmediğini beyan ettiği, yargılama sırasında bu taşınmazı ... ... isimli diğer sanık ile birlikte tasarrufta bulundukları belirtmesi üzerine sanık ... hakkında da 10.11.2017 tarihli iddianame ile kamu davası açıldığı, yapılan keşif ve bilirkişi incelemesi ile maliye hazinesine ait bulunan 1220 parsel sayılı taşınmazın 10.280 m²'lik alanında bitki örtüsünün tahrip edilerek doğal sit alanına zarar verildiği tespit edildiği, zarar verme eyleminin sanıklar ... ve ... ... tarafından iştirak iradesi ile gerçekleştirildiği, her ne kadar sanık ... taşınmazın doğal sit alanı olduğunu bilmediğini beyan etmiş ise de, söz konusu taşınmazın kendisine ait olmadığı halde Maliye Hazinesi'ne ait taşınmaz üzerinde herhangi bir izin almadan suça konu eylemleri gerçekleştirmiş olması haksız zeminde gerçekleştirilen bu eylemlerde bilme unsurunun aranması gerekmediği Yargıtay ilgili Ceza Dairesi uygulamalarının da bu yönde olduğu anlaşılmakla sanık savunmasına değer verilmeyerek tarafına isnat olunan doğal sit alanına zarar verecek şekilde müdahalede bulunduğu kanaatine varıldığı, sanık ...'nin kısmen samimi olarak değerlendirilebilecek anlatımlarına göre atılı suçu ... ..

...'nin kısmen samimi olarak değerlendirilebilecek anlatımlarına göre atılı suçu ... ... tefrikli sanık ile birlikte gerçekleştirdiklerini belirten savunmaları ve olay mahallinde iş makinası ile çalışılma sırasında güvenlik görevlileri tarafından suç üstü yakalandığı, keşif ve bilirkişi incelemesine göre doğal sit alanının zarar gördüğü belirlenmiş olmasına rağmen sanığın üzerine atılı suçtan cezalandırılmasına yeterli delil bulunmadığı düşüncesi ile yerel mahkemenin adı geçen sanık hakkında vermiş olduğu beraat kararının hukuka aykırılık yaratmış olması nedeniyle duruşma açılarak kaldırılmasına ve sanığın cezalandırılmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve Kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/1. maddesi uyarınca Muğla 1. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise, İzmr Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 05.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4654, Karar No: 2007/8349, Tarih: 27.04.2007

**12. Hukuk Dairesi         2007/4654 E.  ,  2007/8349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 1. İcra Mahkemesi

TARİHİ : 28/12/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

T.T.K.'nun 692/5. maddesi gereğince çekin kambiyo senedi vasfını taşıyabilmesi için (keşide yeri) unsurunu ihtiva etmesi gereklidir. Çekte (keşide yeri) ayrıca belirtilmemiş ise aynı Kanunun 693/3. maddesi gereğince çek, keşidecinin adı ve soyadının yanında yazılı olan yerde keşide edilmiş sayılır.

Somut olayda keşide yeri olarak (Adap) ibaresinin yazılması ile yetinilmiştir. Bunun dışında, dayanak belgede keşidecinin adı ve soyadının yanında yazılmış bir yer ismi de bulunmamaktadır. Bu şekilde gösterilen keşide yeri belirgin ve tereddüde mahal bırakmayacak bir yeri ifade etmemektedir. Kısaltılmış olarak gösterilen keşide yerinin kabulü için 14.12.1992 günlü ve 1991/1 E. 1992/5 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme kararında açıklandığı üzere belirgin olmalı ve bir tereddüde de mahal bırakmayacak bir yeri göstermelidir. Bu durumda dayanak belge kambiyo senedi vasfını taşımadığından şikayet kabul edilerek İİK'nun 170a/2. maddesi gereğince takibin iptaline karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 27/04/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7843, Karar No: 2014/6965, Tarih: 03.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/7843 E.  ,  2014/6965 K.**

**"İçtihat Metni"**

Esas No : 2014/7843

Karar No : 2014/6965

Tebliğname No : KD - 2010/307901

Hırsızlığa teşebbüs suçundan sanık Ö.. K.. hakkında yapılan duruşma sonunda; hırsızlığa teşebbüs suçundan mahkumiyetine ilişkin Adana 9. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 28.05.2010 tarih 2009/1083 Esas ve 2010/726 Karar sayılı hükmün sanık ve müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 13. Ceza Dairesi’nin 13.01.2014 tarih ve 2012/23830 Esas, 2014/50 Karar sayılı ilamı ile hükmün bozulması yolundaki kararına karşı, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 04.02.2014 tarih ve 2010/307901 sayılı yazısı ile verilen kararda maddi hata olup olmadığı yönündeki karar düzeltme talebinde bulunulması üzerine dosya 03.03.2014 gününde Daireye gönderilmekle okunarak gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın 04.02.2014 tarih ve 2010/307901 sayılı karar düzeltme istemi yerinde görülmüş olduğundan Dairemizin 13.01.2014 tarih ve 2012/23830 Esas, 2014/50 Karar sayılı Bozma kararı kaldırılarak yeniden yapılan incelemede;

Tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, 5237 sayılı TCK’nın 58. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine,toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş,

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; katılan markete girip, 23,40 TL değerindeki kaşar peynirlerini çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Suç tarihi olan 03.11.2009 günü güneşin saat 16:43’de battığı, sanık Ö.. K.. ve tanık Ö.. B..’ın aşamalarda hırsızlığın saat 19:00 sıraları gerçekleştiğini beyan ettikleri, dosya arasında bulunan 03.11.2009 tarihli tutanakta da suçun saat 19:00 sıraları işlendiğinin belirtilmesi karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 143. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Ö.. K.. ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına,03.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.