muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/12500, Karar No: 2012/14201, Tarih: 05.12.2012

Aynı Yönetmelikte yer alan Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri Ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğin 4. maddesinde ise; Sertifika Başvurusu Yapacakların Nitelikleri, Kurs Süresi ve Zamanı, Kursun İçeriği, Kurs Ücreti, Devam Zorunluluğu, Değerlendirme ve Belge Verilmesi, Sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri, 5. maddesinde; Kurs süresi ve zamanı, 6. maddesinde; Kursun içeriği, 10. maddesinde ise; Elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü düzenlenmiştir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp yine yukarıda açıklanan Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Somut olaya gelince; 21.04.2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslararası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü ve Denetimi Hakkında Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak yönetmeliğin 12. maddesi gereğince belirlenecek, ölçüm sertifikası almış uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapmak gerekir iken BTK'da çalışan fizik mühendisi katılımıyla yapılan keşif sonucu hazırlanan bilirkişi raporunda baz istasyonlarının yönetmelik hükümlerine uygun olduğu saptanmış olması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş olması doğru değildir.

Bu nedenle mahkemece 21.04.2011 tarihli Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak yönetmeliğin 12. maddesi gereğince belirlenecek, ölçüm sertifikası almış ve BTK'da çalışmayan uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılarak baz istasyonunun yukarıda belirtilen 21.04.2011 tarihli yönetmelik hükümlerine uygun olarak işletilmekte olup olmadığı hususlarında bilirkişilerden rapor alınarak sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 05.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8603, Karar No: 2014/2783, Tarih: 10.04.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/8603 E.  ,  2014/2783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2010/298-2013/251

Taraflar arasındaki sıra cetveline itiraz (kayıt kabul) davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı iflas idaresi temsilcisi tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi nedeni ile müvekkili arsa sahibinin davalı yüklenicinin edimlerini geç yerine getirmesi nedeniyle kira alacağı doğduğunu, bu alacağın tahsili için girişilen takip sırasında davalının kısmi ödeme yaptığını, bakiye kısma itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davaya toplam 402.055,00 TL ödediklerini, başka borçları kalmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Yargılamanın devamı sırasında, davalı kooperatifin iflasına karar verilmiş ve bu karar 14.06.2010 tarihinde kesinleşmiş, yargılamaya İİK'nın 194. maddesi uyarınca ikinci alacaklar toplantısından 10 gün sonrasına kadar ara verilip, davaya kayıt kabul davası olarak devam edilmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, bilirkişi kurulundan rapor ve ek rapor alınmış ve yapılan yargılama sonunda; taraflar arasında akdedilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı yüklenicinin işi verilen ek sürenin de ilavesi ile 30.10.2005 tarihinde bitirmesi gerekirken, iskân ruhsatlarını 03.11.2009 tarihinde aldığı, bu nedenle davacının kira alacağı doğduğu gerekçesiyle, davalının ödediği bedelin tenkisi ile bakiye 155.045,00 TL üzerinden davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı iflas idaresi temsilcisi temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı iflas idaresi temsilcisinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı iflas idaresi temsilcisinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20931, Karar No: 2015/2382, Tarih: 16.02.2015

**5. Hukuk Dairesi         2014/20931 E.  ,  2015/2382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2014

NUMARASI : 2014/44-2014/260

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davacı idare vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

1-Dava konusu taşınmazın tespit edilen kamulaştırma bedelinin hüküm fıkrasında açıkça gösterilmeyip, acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubundan sonra kalan fark bedelin hüküm fıkrasına yazılması ile yetinilmesi,

2- Acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubundan sonra kalan fark bedelin ödenmesine karar verilmesi gerekirken,infazda tereddüt oluşturacak şekilde hüküm kurulması,

3-Dava konusu taşınmazın ada numarasının hüküm fıkrasına yazılmaması,

4-Taşınmazın tapu kaydında bulunan haciz şerhinin hükmedilen bedele yansıtılmaması,

Doğru değil ise de; bu yanılgıların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden,

Gerekçeli kararın;

a) Hüküm fıkrasının 1.paragrafında (kısmının) ibaresinden sonra (kamulaştırma bedelinin 24.537,93-TL olarak tespitine)cümlesinin eklenmesine,

b) Hüküm fıkrasından (Kamulaştırma bedelinin ödenmesine ilişkin bölümün çıkartılmasına), yerine (tespit edilen kamulaştırma bedelinden, acele el koyma kararı ile tespit edilen bedelin mahsubundan sonra kalan fark bedelin, kararın kesinleşmesi beklenmeksizin davalı tarafa ödenmesine) cümlesinin yazılmasına,

c) Hüküm fıkrasının 1.paragrafında (Pirahmetler mahallesi) ibaresinden sonra (2430 ada) ibaresinin yazılmasına,

d) Hüküm fıkrasına ayrı bir bent olarak (Taşınmazın tapu kaydında bulunan haciz şerhinin hükmedilen bedele yansıtılmasına) cümlesinin yazılmasına,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16.02.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4616, Karar No: 2018/7147, Tarih: 26.09.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/4616 E.  ,  2018/7147 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, 05.11.2012 tarihli iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masrafların davalılardan müştereken ve müteselsilen rücuan tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece, davalılardan ..... somut olayda alt işveren veya 3. kişi olduğu yönünde bir değerlendirme ve tespit yapılmaksızın eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 21 ve 12'nci maddeleridir. Davanın yasal dayanağını oluşturan 5510 sayılı Kanun’un 21. maddesinin birinci fıkrasında işverenin sorumluluğu, dördüncü fıkrasında ise üçüncü kişilerin sorumluluğu düzenlenmiştir. Zararlandırıcı sigorta olayında; devlet adına sosyal güvenlik kanunlarını uygulanmakla görevli........ birinci kişi, risklerin gerçekleşmesi halinde sigortalının ya da hak sahiplerinin Kurumdan yardım görmesi için primleri ödeyen işveren ikinci kişi konumundadır. Bunun dışında kalanlar üçüncü kişi olarak tanımlanmaktadır.

Eldeki dava konusu dosya incelendiğinde; davalı ...’nin asıl işveren ve .......alt işveren olduğunun dosya kapsamından belirgin olduğu, ancak......... ile diğer davalılar arasındaki ilişkinin niteliği tam olarak ortaya konulamadığı, dolayısıyla anılan şirketin somut olayda 3. kişi olarak mı yoksa alt işveren sıfatı ile mi sorumlu olduğunun tespit edilemediği anlaşılmıştır.

1-İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

2-Asıl işveren taşeron ilişkisinin varlığı için öncelikle, işin başka bir işverenden alınmış olması, bir başka ifade ile asıl işverenin işverenlik sıfatına devredilen iş dolayısıyla sahip olması, asıl işyeri ya da işyerinden sayılan yerlerde kendi adına işçi çalıştırıyor olması gerekir.

İşin belirli bir bölümünde değil de, tamamının bir bütün halinde, ya da bölümlere ayrılarak başkalarına devredildiği, işten bu yolla tamamen el çekildiği, sigortalı çalıştırılmadığı için işveren sıfatının haiz olunmadığı durumda ise, bunları devralan kişiler alt işveren, devredenler de asıl işveren olarak nitelendirilemeyecektir.

Aracı sıfatının kazanılmasında diğer koşullar ise, asıl işverenden istenilen işin, asıl iş, ya da işyeriyle ilgili işin bir bölümünde veya işyeri eklentilerinde alınmış olması ve bu işte işi alanın kendi işçilerinin çalıştırılması ve bu nedenle de işveren sıfatına sahip olunmasıdır.

Asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı sorumluluğun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması ya da anahtar teslim iş olduğu ibaresinin konulmuş olması; bu sözleşmenin tarafı olmayan Kurumu bağlamaz.

Asıl işveren ile alt işveren arasında yapılan sözleşme ile iş kazası veya meslek hastalığına bağlı sorumluluğun alt işverene ait olduğunun kararlaştırılması ya da anahtar teslim iş olduğu ibaresinin konulmuş olması; bu sözleşmenin tarafı olmayan Kurumu bağlamaz.

İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, madde anlamında bir alt işverenlik, dolayısıyla dayanışmalı sorumluluk söz konusu olmayacaktır. Benzer şekilde, işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek, ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı), asıl işveren olmayacağından, alt - asıl işveren ilişkisi de bulunmayacaktır. Burada önemli olan yön “devir” olgusudur. Devirden amaçlanan, yapılmakta olan işin, bölüm ve eklentilerinden tamamen bağımsız bir sonuç elde etmeye yönelik, işi alana bağımsız bir işveren kimliği kazandıracak bir işin devridir. Diğer iş yerlerinde sigortalı çalıştırması nedeniyle “işveren” sıfatına sahip olan kişi, devredilen iş dolayısıyla işverenlik sıfatına sahip olmadığı için asıl işveren olarak sorumlu tutulamayacaktır. Aynı şekilde, işi alan kişinin de işverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Alınan işte sigortalı çalıştırmayıp, tek başına işi yürüten kişi alt işveren olarak nitelendirilemeyecektir. Bu kimsenin diğer bir takım iş yerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi ise bulunmamaktadır.

Alınan iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi veya yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Diğer bir anlatımla, bir işverene ait iş yerindeki üretim sürecine, başka bir işverenin dahil olması durumunda “aracıdan” söz edilebilecektir. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin yardımcı parçası olup olmadığıdır. İş yerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi durumunda aracıdan söz etme olanağı kalmayacak ve ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır.

İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendi iştigal konusu olmayan bir işi kendisi sigortalı çalıştırmaksızın bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular ışığında mahkemece, davalılardan ......diğer davalılar ile ilişkisi ve statüsü yönünde yöntemince araştırma yapılmalı, anılan şirketin 3. kişi olduğu tespiti yapılması durumunda 5510 sayılı Yasa’nın 21/4 kapsamında sorumluluğuna gidilmesi gerektiği gözetilmek suretiyle karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Yukarıda belirtilen maddi ve hukuki olgular ışığında mahkemece, davalılardan ......diğer davalılar ile ilişkisi ve statüsü yönünde yöntemince araştırma yapılmalı, anılan şirketin 3. kişi olduğu tespiti yapılması durumunda 5510 sayılı Yasa’nın 21/4 kapsamında sorumluluğuna gidilmesi gerektiği gözetilmek suretiyle karar verilmelidir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcını istek halinde davalılara iadesine, 26/09/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2015/4019, Karar No: 2015/13831, Tarih: 03.11.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/4019 E.  ,  2015/13831 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

Davacılar 1-İ.. Y.., 2-M.. Ç.. vekili Av. Ş.. Y.. ile davalı Ö.. Ü.. vekili Av. Ç.. Ç... aralarındaki menfi tespit davası hakkında İzmir 4.Asliye Ticaret Mahkemesinden verilen 18/11/2014 gün ve 2014/568 E. - 2014/532 K. sayılı hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

- K A R A R -

Mahkeme kararını davacılar vekili olarak temyiz eden Avukat Şakir Yılmaz'ın usulune uygun olarak düzenlenmiş vekaletnamesine dosyada ve uyap ortamında rastlanılmadığından, anılan eksikliğin giderilmesinden sonra yeniden gönderilmek üzere dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 03.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11891, Karar No: 2018/5947, Tarih: 07.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/11891 E.  ,  2018/5947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin motosikleti ile seyir halinde iken davalı ...'in sevk idaresindeki dahili davalı ... ile davalı ...’un yarı hisseli maliki olduğu aracın müvekkiline çarpması sonucu müvekkilinin yaralandığını ancak kazanın etkisi ile nasıl yaralandığını anlayamayan müvekkilinin ayağa kalkarak açıkta yara olmaması sebebiyle hastaneye gitmediğini, sonrasında baş ağrılarının arttığını kazadan 1.5 ay sonra iş yerinde gözleri kararıp bayılma tehlikesi geçirdiğini, doktora gittiğinde beyin kanamsı teşhisi ile ameliyata alındığını, bunun sonrasında söz konusu hastalığın geçirdiği kazadan dolayı olduğunu belirterek 250,00 TL maddi tazminatın ve 15.000,00 TL manevi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte tahsilini istemiş, ıslah dilekçesi ile maddi talebini artırmıştır.

Davalı taraf, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma ve toplanan delillere göre; davanın kısmen kabulü ile 1.360,80 TL maddi tazminatın, ve 10.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, dahili davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-6100 sayılı HMK'nın geçici 3/2. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 427. maddesinde öngörülen kesinlik sınırı 2015 yılı için 1.890,00 TL'dir.

Temyize konu karar, 1.360,18 TL olarak hükmedilen maddi tazminat tutarı yönünden kesin niteliktedir. Kesin olan kararların temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 1.6.1990 gün 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay’ca da temyiz isteminin reddine karar verilebileceğinden dahili davalı vekilinin davacı lehine hükmedilen maddi tazminata ilişkin temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle manevi tazminatın takdirinde TBK'nun 56 (eski BK 47) maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, dahili davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir

2-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle manevi tazminatın takdirinde TBK'nun 56 (eski BK 47) maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nasafet kuralları çerçevesinde karar verilmesinde bir usulsüzlük bulunmamasına göre, dahili davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle dahili davalı vekilinin davacı lehine hükmedilen maddi tazminata ilişkin temyiz dilekçesinin mahkeme hükmünün miktar itibariyle kesin olması nedeniyle REDDİNE, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle dahili davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 582,05 TL kalan onama harcının dahili davalıdan alınmasına 07.06.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13951, Karar No: 2013/11556, Tarih: 03.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13951 E.  ,  2013/11556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 26.04.2012 tarih ve 2011/386-2012/289 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, ... San. ve Tic. A.Ş adlı firmanın müvekkili sigorta şirketi tarafından ... Taşıyıcı Sorumluluk Sigorta Poliçesi ile sigortası yapılan emtialarının ... ... Hipermarket Büyük Mağaza İşletmeciliği San. ve Tic. A.Ş.'ye satıldığını, sözü edilen emtiaların 26.10.2010 tarih ve 66968 nolu taşıma irsaliyesi ile sürücüsü ve maliki davalı olan araca yüklenerek ... iline sevk edildiğini, taşıma esnasında 28.10.2010 günü davalının tamamen kusurlu olarak başka bir araca çarpması sonucu söz konusu emtiaların hasara uğradığını, kazada davalı sürücünün %100 kusurlu bulunduğunu, yapılan ekspertiz incelemesi sonucunda sigortalı şirkete ait emtialar üzerinde tespit edilen 40.301,75 TL hasar bedelinin müvekkili şirket tarafından sigortalısına 28.01.2011 tarihinde ödendiğini iddia ederek 40.301,75 TL tazminatın davalıdan tahsili ile müvekkili şirkete ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zarara uğrayan emtiaların sorumluluğunun sadece müvekkilinde olmadığını, gönderici firmanın yükleme esnasında gerekli ilgi ve özeni göstermeyerek ürünleri gelişi güzel paletler üzerinde aracın kasasına koyduklarını, gönderici firmanın sadece taşıyıcı sigortası yaparak sorumluluktan kurtulmaya çalıştığını, müvekkilinin kazayı bilerek ve isteyerek yapmadığını, her ne kadar kaza tespit tutanağında müvekkilinin tam kusurlu olduğu tespit edilmişse de, bu durumu kabul etmediklerini, zarara uğrayan malların tamamen telef olmadığını, satılacak nitelikte malların da bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalı araç sürücüsünün KTK 84/7. maddesi gereğince kendi şeridinden gitmeyip karşı yönden gelen araçların şeridine tecavüz etmesi nedeniyle meydana gelene trafik kazasından dolayı asli kusurlu olduğu, hasara uğrayan emtianın gıda ve temizlik maddelerinden oluşması nedeniyle birbirine karışmasından dolayı tekrar ambalajlanıp kullanılmasının mümkün olmadığı, bu nedenle davalı vekilinin sovtaj iddialarının yerinde olmadığı, davalı vekilinin emtiaların hatalı ve gelişi güzel yüklendiği iddialarının da, taşıyıcının yüklemeyi araca ve yol şartlarına göre denetlemesi olmadığı taktirde de TTK 772. maddesi gereğince ihtirazi kayıt