muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9561, Karar No: 2023/3266, Tarih: 25.09.2023

**12. Ceza Dairesi         2021/9561 E.  ,  2023/3266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/1769 E., 2020/622 K.

DAVA : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

HÜKÜM : Düzeltilerek İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesi kararına yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edilebilir olduğu, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 142 nci maddesinin sekizinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Davacı vekili 11.12.2015 tarihli dava dilekçesinde özetle; "müvekkilinin 12.09.2008 tarihinde gözaltına alınıp 16.09.2018 tarihinde tutuklandığını ve 10.02.2011 tarihinde tahliye edildiğini, yargılama sonucunda beraatine karar verildiğini belirterek haksız tutuklama tedbiri nedeniyle 1.000.000 TL maddi 1.500.000 TL manevi tazminatın tutuklama tarihten tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini" talep etmiştir.

2. Davalı vekili 25.01.2016 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; "davanın süresinde açılmadığını, tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. Van 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2017 tarihli ve 2016/9 Esas 2017/135 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

2. Davalı vekili 25.01.2016 havale tarihli cevap dilekçesinde özetle; "davanın süresinde açılmadığını, tazminat talebinin yasal dayanaktan yoksun olduğunu, davanın reddi gerektiğini" beyan etmiştir.

3. Van 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2017 tarihli ve 2016/9 Esas 2017/135 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

4. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 21.09.2017 tarihli ve 2017/1416 Esas 2017/1112 Karar sayılı kararı ile "Davacının tutuklanmadan önce Van Yüzüncü Yıl Üniversitesi Dursun Odabaş Tıp Merkezi Müdürlüğü'nde hasta bakıcı sıfatıyla çalışması nedeniyle net maaşı ve yan ödemelerinin gerekirse emsalleri de dikkate alınarak tespiti ile gerçek maddi zararın belirlenmesinin mümkün olması karşısında, davacı vekilinin sunduğu belgeler ve talep esas alınarak hazırlanan ve dosya kapsamına uygun düşmeyen bilirkişi raporunun gerekçesiz bir şekilde hükme esas alınması, kabule göre de; davacının resmi bir kurumda çalıştığı gözetildiğinde, tutuklu kalınan dönemlerde kesintili veya tam olarak davacıya maaş ödemesi yapılıp yapılmadığı, yapıldı ise hangi tarihe kadar yapıldığı, kesintili ödeme yapılmış ise tutuklama ortadan kalktıktan sonra kesintinin ödenip ödenmediği, izinli olunan dönemlerde yan ödemelerin yapılıp yapılmadığı, yapılmaması halinde davacının tutuklama dönemlerindeki yıllık izin süreleri araştırılmadan hüküm kurulmak suretiyle davacı lehine mükerrer ödeme yapılmasına imkan sağlanması ve davacı lehine bu ölçütlere uymayacak şekilde fazla manevi tazminata hükmolunması'' gerekçesiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

5. Van 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 03.01.2019 tarihli ve 2017/517 Esas 2019/8 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

6. Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 20.05.2020 tarihli ve 2019/1769 Esas 2020/622 Karar sayılı kararı ile düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 01.12.2021 tarihli, davacı vekilinin temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması görüşünü içerir tebliğname ile Daireye tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davacının ceza evindeki harcamaları, avukata yapılan ödemeler, döner sermaye alacağının maddi tazminata dahil edilmesi gerektiğine, hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının düşük olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Davacı vekilinin temyiz istemi; davacının ceza evindeki harcamaları, avukata yapılan ödemeler, döner sermaye alacağının maddi tazminata dahil edilmesi gerektiğine, hükmedilen maddi ve manevi tazminat miktarlarının düşük olduğuna ilişkindir.

III. DAVA KONUSU

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince;müvekkilinin 12.09.2008 tarihinde gözaltına alınıp 16.09.2018 tarihinde tutuklandığını ve 11.02.2010 tarihinde tahliye edildiğini, yine 15.06.2010 tarihinde tekrar tutuklanıp 10.02.2011 tarihinde tahliye edildiğini, müvekkilinin 1.000.000 TL maddi kaybının bulunduğu belirterek maddi tazminat talebinde bulunmuş ise de, davasının tutuklanmadan önce Van Yüzüncü Yıl Üniversitesinde hasta bakıcı olarak çalıştığı, gözaltına alınıp tutuklandığı dönemlerde, dosya kapsamında bulunan bilirkişi raporu ile Van Yüzüncü Yıl Üniversitesinin 02.01.2019 tarihli yazı cevabı na göre aylık ücretlerinin kesintiler dahil davacıya ödendiğinin anlaşıldığı, bu bağlamda bu dönemlere ilişkin davacının maddi kaybının bulunmadığı anlaşılmakla maddi tazminat talebinin reddine, manevi tazminat talebine ilişkin olarak da, davacının, haksız olarak tutuklulukta geçirdiği süre, günün ekonomik koşulları paranın satın alma gücü, davacının ekonomik ve sosyal durumu, toplumsal konumu, atılı suçun niteliği ve olayın oluş biçimi ve duyulan acı ve üzüntünün derecesi nazara alınarak zenginleşme sonucunu doğurmayacak şekilde hak ve nesafet kurallarına uygun olarak takdiren 20,000,00 TL manevi tazminatın davalı hazineden tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Bölge Adliye Mahkemesince; 12.09.2008-11.02.2010 tarihleri ve 15.06.2010-10.02.2011 tarihleri arasında tutuklulukta olmak üzere davacı ... hakkında iki farklı dönemde koruma tedbiri uygulandığı ve her bir koruma tedbiri dönemi için ayrı ayrı tazminat miktarları belirlenip, belirlenen her bir tazminat miktarına, ilişkin olduğu tarihten itibaren faiz işletilmesi gerektiği dikkate alınarak; manevi tazminat miktarı belirlenirken 12.09.2008-11.02.2010 tarihleri arasındaki tutukluluk süresi için 20.000,00 TL manevi tazminatın 12.09.2008 tarihinden itibaren,15.06.2010-10.02.2011 tarihleri arasındaki tutukluluk süresi için 10.000,00 TL manevi tazminatın tutukluluk tarihi olan 15/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmesi gerekirken, ayrım yapılmaksızın, eksik manevi tazminata ve buna bağlı olarak eksik vekalet ücretine hükmedilmesinin hukuka aykırı olduğu gerekçesiyle;, hüküm fıkrasının manevi tazminata ilişkin "b)" bendinin tamamen çıkartılarak yerine "Davacının manevi tazminat isteminin kısmen kabulü ile 12.09.2008-11.02.2010 tarihleri arasındaki gözaltı süresi için 20.000,00 TL manevi tazminatın 12.09.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 15.06.2010-10.02.2011 tarihleri arasındaki tutukluluk süresi için 10.000,00 TL manevi tazminatın 15.06.2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine," ibaresinin yazılmasına, vekalet ücretine ilişkin "2.400,00 TL maktu" ibaresi çıkartılarak yerine "3.600,00 TL nisbi" ibaresi yazılmak suretiyle istinaf başvurusuna konu hükmün düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tazminat talebinin dayanağı olan Bingöl 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 2010/231 Esas 2015/340 Karar sayılı ceza dosyası kapsamında, davacının uyuşturucu veya uyarıcı madde ticareti yapma veya sağlama suçundan 12.09.2008-11.02.2010 tarihleri arasında 1 yıl 4 ay 27 gün,15.06.2010-10.02.2011 tarihleri arasında 7 ay 23 gün tutuklu kaldığı, yapılan yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, beraat hükmünün 24.11.2015 tarihinde kesinleştiği, gözaltı/ tutuklama tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 5271 sayılı CMK'nın 142. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye davanın açıldığı ve kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmıştır.

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Davacı Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

1. Davacının tutuklu kaldığı döneme için döner sermayeye ilişkin ödeme tutarlarının performansa bağlı ödemeler olduğu ve ancak fiili çalışmaya dayalı olarak değişkenlik gösterir şekilde ödendiği dolayısıyla gerçek zarar olarak 5271 sayılı Kanunun 141 vd. maddeleri kapsamında maddi zarar hesabına dahil edilemeyeceği, ayrıca davacının cezaevi harcalamaları, maktu vekalet ücretini aşan ve davacı ile avukatı arasındaki hukuki ilişkiye dayanan avukatlık ücretinden doğan zararın, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre 5271 sayılı Kanun kapsamında talep edilebilecek maddi zarar kapsamında değerlendirilmemesinde hukuka ayrılık bulunmamıştır.

2. Nesnel bir ölçüt olmamakla birlikte, davacı lehine hükmedilecek manevi tazminatın davacının sosyal ve ekonomik durumu, üzerine atılı suçun niteliği, tutuklanmasına neden olan olayın cereyan tarzı, tutuklu kaldığı süre ve benzeri hususlar ile tazminat davasının kesinleşeceği tarihe kadar faizi ile birlikte elde edeceği parasal değer dikkate alınıp, hak ve nesafet ilkelerine uygun, makul bir miktar olarak tayin ve tespiti gerekirken, davacının tutuklu kaldığı dönemlere ilişkin belirlenen ölçütlere uymayacak miktarda eksik manevi tazminatlara hükmolunması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 20.05.2020 tarihli ve 2019/1769 Esas 2020/622 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 3.Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2402, Karar No: 2015/10836, Tarih: 29.09.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/2402 E.  ,  2015/10836 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KEMALİYE KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/10/2014

NUMARASI : 2008/373-2014/63

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca duruşmalı olarak incelenmesi istenilmekle; duruşma için belli edilen gün ve saatte temyiz eden taraftan gelen olmadı. Aleyhine temyiz istenilen H.. Ç.. geldi. Gelenin yüzüne karşı duruşmaya başlandı. Sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmanın bittiği bildirildi. Süresi içinde inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Ç. Köyü çalışma alanında bulunan 106 ada 431 parsel sayılı 91.473,54 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, taksim ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit paylar altında davalılar H.. Ç.., R.. Ç.. ve H.. Ç.. adına tespit edilmiştir. Davacı S.. G.. ve arkadaşları, irsen intikal, tapu kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 106 ada 431 sayılı parselin tespit gibi tesciline karar verilmiş; hüküm, bir kısım davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenlerden alınmasına, 29.09.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/103, Karar No: 2011/229, Tarih: 27.04.2011

**Hukuk Genel Kurulu         2011/13-103 E.  ,  2011/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 4.Tüketici Mahkemesi

TARİHİ : 05/11/2010

Taraflar arasındaki “borçsuzluğun tespiti ve istirdat” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 4.Tüketici Mahkemesince davanın kabulüne dair verilen 20.11.2009 gün ve 2009/464 E.-481 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13.Hukuk Dairesinin 14.06.2010 gün ve 716 E. - 8538 K. sayılı ilamı ile;

(...Davacı, Altındağ İlçesi G.. Bölgesi 23646 ada C-.-. Blok 5.Kat ..nolu  konutun su aboneliğinin tesisi için davalıya müracaatta bulunduğunu, davalının abonelik için kanal katılım payı ödenmesini istediğini, bu nedenle 1.442,32 TL ödediğini ileri sürerek, bu talebin yasal dayanağının olmadığını, bu nedenle ödediği bedelin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının satın aldığı meskenin olduğu yere kanalizasyon hizmeti getirdiğini, Belediye Gelirleri Kanunu 87 ve 88.maddeleri ve Aski Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi gereğince davacının kanal katılım payı ödemesi gerektiğini savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş;hüküm davalı tarafça temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık, davacının satın aldığı konuta su abonesi olmak için kanal katılım payı ödemekle yükümlü olup olmadığı konusundadır. 2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanununun Kanalizasyon Harcamalarına Katılma Payı başlığı altında 87.maddesi "Belediyelerce ve belediyelere bağlı müesseselerce, aşağıdaki şekilde kanalizasyon tesisi yapılması halinde, bunlardan faydalanan gayrimenkullerin sahiplerinden, kanalizasyon harcamalarına katılma payı alınır:

a)Kanalizasyon tesisi yapılması,

b)Mevcut tesislerin sıhhi ve fenni şartlara göre ıslah edilmesi iki ve daha fazla yol kenarında bulunan gayrimenkuller hangi yoldaki kanalizasyona bağlanmış ise, payın hesabında yola ait kanalizasyon giderleri nazara alınır. " düzenlemesi getirmiştir. Aynı yasanın 88.maddesi su tesisleri için 87.maddeye paralel bir düzenleme öngörmüştür.

Aski Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi "2464 Sayılı Belediye Gelirleri Kanunun 87. Ve 88.maddeleri gereği bir programa göre yapılacak yani; içme, kullanma, endüstri suyu ve kanalizasyon yatırımları ile mevcutların genişletilmesi (tevsi), iyileştirilmesi (ıslahı) amacıyla yapılan harcamalar ve istek üzerine ASKİ Genel Müdürlüğünce yapılacak işlerin toplam yatırım giderleri tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkullerin sahiplerinden su ve kanalizasyon tesisleri harcamalarına katılma payı alınır.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Su ve Kanalizasyon şebekelerine katılma paylarının binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmı, inşaat ruhsatının alınması aşamasında avans olarak tahsil edilir.

Bina tamamlandıktan sonra bağımsız bölümlere veya binanın tamamına tek su aboneliği verilmesi sırasında arsa değeri üzerinden alınan avans düşülerek, yapı değerinin emlak vergi beyanı üzerinden ayrıca %2 oranından fazla olmamak üzere katılım payı tahsil edilir" düzenlemesini getirmiştir.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı tarafça yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış veya mevcutların iyileştirilmesi yapıldığı takdirde, tesislerin hizmet edeceği saha dahilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Hal böyle olunca bu konuda tarafların delilleri toplanıp gerektiğinde keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir...)

gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davalı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava; su aboneliği nedeniyle ödenen kanal katılım payı ve şebeke hissesi yönüyle borçsuzluğun tespiti ile ödenen bedelin iadesi istemine ilişkindir.

Yerel mahkeme verdiği ilk kararında, “2464 sayılı Belediye Gelirleri Kanunu’nun 87 ve 88.maddeleri ile ASKİ Tarifeler Yönetmeliğinin 39.maddesi ve 3194 sayılı İmar Kanunu’nun 31.maddesi hükümlerini değerlendirmeye tabi tutarak, davacının yapı kullanma izni olan binadaki konutuna su aboneliği talep ettiği, İmar Müdürlüğü yazısına göre kanal katılım bedelinin ödendiğinin belirtildiği ve su aboneliği başvuru tarihinin iskan tarihinden sonra olduğu” gerekçelerini benimseyerek, davanın kabulüne karar vermiştir.

Davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece;yukarıda başlık bölümünde yer alan gerekçe ile karar bozulmuştur.

Davalı vekilinin temyizi üzerine Özel Dairece;yukarıda başlık bölümünde yer alan gerekçe ile karar bozulmuştur.

Yerel mahkeme direnme olarak adlandırdığı kararında ise, önceki gerekçeleri yanında “İmar Kanunu'nun 23/6.maddesinde "Toplu mesken alanlarında alt yapı tesisleri belediyelerce onaylı projesine göre ilgili şahıs veya kurumlarınca yapılmışsa belediyece alt yapı hizmetleri nedeniyle hiç bir bedel alınmaz."  hükmü ile 2985 sayılı Toplu Konut Kanunu'na 5492 Sayılı Kanunun 2.maddesiyle eklenen Ek 9.maddesinin 2.fıkrasında "Toplu Konut idaresi tarafından yapılacak veya yaptırılacak her türlü alt yapı ve üst yapı inşaatlarıyla ilgili olarak 26.05.1981 tarihli Belediye Gelirleri Kanunu'nun ek 6.maddesinde yer alan bina inşaat harcı ve 84 üncü maddesinin (1) ve (2) numaralı bentlerinde yer alan çeşitli harçlar, Kanundaki tarifesinde belirtilen en az tutarlar üzerinden alınır. Bu harçlar dışında her ne ad altında olursa olsun hizmet karşılığı olsa dahi başka ücret veya bedel alınamaz." Hükmüne yer vermiş; hükmü davalı vekili temyize getirmiştir.

Hukuk Genel Kurulu'ndaki görüşme sırasında, işin esasının incelenmesinden önce, direnme kararını gerçekte yeni hüküm niteliğinde olup olmadığı; dolayısıyla, temyiz incelemesinin Hukuk Genel Kurulu'nca mı, yoksa Özel Dairece mi yapılması gerektiği hususu, ön sorun olarak tartışılıp, değerlendirilmiştir.

Bilindiği üzere; direnme kararının varlığından söz edilebilmesi için mahkeme bozmadan esinlenerek yeni herhangi bir delil toplamadan önceki deliller çerçevesinde karar vermeli; gerekçesini önceki kararına göre genişletebilirse de değiştirmemelidir (HUMK. m.429).

Eş söyleyişle; mahkemenin yeni bir delile veya bilgiye dayanması, ilk kararının gerekçesinde dayandığı hukuki olgunun yanında veya dışında yeni bir hukuki olguya dayanarak ve gerekçesini de bu yeni hukuki olgu yönünde değiştirerek karar vermiş olması hallerinde, direnme kararının varlığından söz edilemez.

Somut olayda ise, yerel mahkeme ilk kararında “davacının yapı kullanma izni olan binadaki konutuna su aboneliği talep ettiği, su aboneliği başvuru tarihinin iskan tarihinden sonra olduğu” yönündeki hukuki olguyu gerekçesinde benimsemiş iken, Özel Daire bozmasından sonra önceki dayanılan hukuki olgular yanında ilk kararın gerekçesinde değinilmeyen yeni bir hukuki olguya dayalı olarak  “toplu konut alanında alt yapı hizmeti verilse dahi bu bedellerin istenemeyeceği” gerekçesini benimsemiş; hükmünü de bu yeni hukuki olguyu içeren gerekçeye dayalı olarak oluşturarak direnme olarak adlandırdığı kararı vermiştir.

Yerel mahkemenin direnme olarak adlandırdığı temyize konu kararın usul hukuku anlamında gerçek bir direnme kararı olmadığı; bozma sonrası ilk defa gerekçede dayanılan ve ilk kararda yer almayan, gerek mahkemece gerek özel dairece tartışılıp değerlendirilmeyen  “toplu konut alanında alt yapı hizmeti verilse dahi bu bedellerin istenemeyeceği”ne ilişkin yeni bir hukuki olguya dayalı yeni hüküm niteliğinde olduğu her türlü duraksamadan uzaktır.

Hal böyle olunca; kurulan bu yeni hükmün temyizen incelenmesi görevi, Hukuk Genel Kurulu’na değil, Özel Daireye aittir.

Bu nedenle, yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosya Özel Daireye gönderilmelidir.

S O N U Ç : Yukarıda gösterilen nedenlerle davalı vekilinin yeni hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın 13.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE,  27.04.2011 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16623, Karar No: 2014/16062, Tarih: 16.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/16623 E.  ,  2014/16062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2014/296-2014/335

Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili ilama dayalı olarak başlatılan takipte İcra Mahkemesinden; ilama aykırı faiz talep edildiğini iddia ederek, icra emrinin iptalini istemiştir. Mahkemece, TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre asıl alacak yönünden hesaplama yapılarak fazla işlemiş faiz talep edilmediği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm, borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Denizli 1. Ticaret Mahkemesi 09.10.2013 tarih 2012/413 Esas-2013/506 Karar sayılı ilamı ile 4.035,00 TL alacağın 29.09.1999 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

İlamın hüküm kısmının aynen infazı zorunlu olup, dar yetkili icra mahkemesi yorum yoluyla hükmü değiştiremez. (HGK.nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar) ilamda açıkça "avans faizin" uygulanmasına karar verilmiştir.

3095 sayılı Kanun'un 2/2. maddesinde ''Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nın önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı, yukarıda açıklanan miktardan fazla ise, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde temerrüt faizi bu oran üzerinden istenebilir. Söz konusu avans faiz oranı, 30 Haziran günü önceki yılın 31 Aralık günü uygulanan avans faiz oranından beş puan veya daha çok farklı ise yılın ikinci yarısında bu oran geçerli olur." düzenlemesi mevcuttur.Bu düzenlemeye göre takip konusu alacağa 3095 sayılı Yasa'nın 2/2. maddesinde öngörülen avans faiz oranlarının uygulanması gerekir.

O halde Mahkemece, anılan Yasa maddesi doğrultusunda gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak, sonuca gidilmesi gerekirken TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre yapılan ve denetime elverişli olmayan hesaplama ile sonuca gidilip yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.