muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/6002, Karar No: 2012/16646, Tarih: 08.10.2012

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgulara aykırı biçimde, davanın görülmesinde genel mahkemelerin görevli olduğu gözetilerek dava dilekçesinin görev yönünden reddine karar verilmek gerekirken, davanın esası hakkında karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir

O halde kamu düzenine ilişkin olan bu husus re'sen nazara alınmalı ve temyiz edenin sıfatına bakılmaksızın hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 08/10/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dairenin bozma kararına konu uyuşmazlık, davalı ... ve ...'un işveren vekili olup olmadığı bununla bağlantılı olarak da açılan dava bakımından iş mahkemesinin görevli olup olmadığına ilişkindir.

Davaya konu somut olayda mahkemece, meydana gelen iş kazasında kusurlarının bulunması nedeniyle davalıların tazminat ödemekle yükümlü tutulmalarına ilişkin hüküm kurulduğu görülmektedir. Kararı davalı taraf temyiz etmiştir. Dairemizce, davalıların işveren vekili olmaması dolayısıyla açılan davada iş mahkemesinin görevli olmaması gerekçeleri ile yerel mahkemenin kararının bozulmasına karar verilmiştir.

Uyuşmazlığın çözümünde, iş mahkemelerinin görevine ve işveren vekilliğine ilişkin mevzuat hükümlerinin irdelenmesinde yarar vardır.

İş mahkemelerinin görevi, 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu m. 1'de belirlenmiştir. Bunun yanında bazı özel kanunlarda da iş mahkemeleri görevlendirilmiştir. 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesinin 1. fıkrasına göre, “İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle (o kanunun değiştirilen ikinci maddesinin Ç, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya iş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olarak lüzum görülen yerlerde iş mahkemeleri kurulur”. Aynı kanunun 5. maddesinde ise; “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.” Öte yandan 15. maddesinde; “Bu Kanunda sarahat bulunmıyan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümleri uygulanır” şeklinde bir düzenlemeye yer verilmiştir.

İşçi tarafından açılan bir davada iş mahkemesinin görevli olması için işçi sayılan kimsenin iş akdinden doğmak koşuluyla işveren veya işveren vekili ile arasında bir uyuşmazlık bulunması gerekmektedir. Somut olayda uyuşmazlığın iş akdinden çıktığına ilişkin bir uyuşmazlık bulunmamasına ve davalıların 'işveren' olmamasına göre, iş mahkemesinin görevli olması için bu kişilerin 'işveren vekili' olup olmadığının çözümlenmesi gerekmektedir.

İşçi tarafından açılan bir davada iş mahkemesinin görevli olması için işçi sayılan kimsenin iş akdinden doğmak koşuluyla işveren veya işveren vekili ile arasında bir uyuşmazlık bulunması gerekmektedir. Somut olayda uyuşmazlığın iş akdinden çıktığına ilişkin bir uyuşmazlık bulunmamasına ve davalıların 'işveren' olmamasına göre, iş mahkemesinin görevli olması için bu kişilerin 'işveren vekili' olup olmadığının çözümlenmesi gerekmektedir.

İşveren vekilliği iş hukukuna özgü bir kavramdır. Ancak iş hukukunun tüm alanları için geçerli genel bir işveren vekilliği tanımı ve bu konuda genel nitelikli bir yasal karine mevcut değildir. Hukukumuzda esas itibariyle, bireysel iş hukukuna (4857 sayılı İK m. 2), toplu iş hukukuna (2821 sayılı SK m. 2) ve sosyal güvenlik hukukuna (5510 sayılı SSGSSK m. 12) ait üç ayrı yasada işveren vekilliği tanımıyla karşılaşılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinin 5. fıkrasındaki tanıma göre, işveren adına hareket eden ve işin, işyerinin ve işletmenin yönetiminde görev alan kimselere işveren vekili denir. Salt işveren vekilliği, herşeyden önce bir sözleşme olmayıp, tek taraflı bir hukuki işlemle verilen temsil yetkisini içerir.

Ayrıca İş Kanunu'nun 18. maddesinde iş güvencesi hükümleri bakımından işveren vekili kavramına yer verilmiştir. İş Kanunu'nun 2. maddesi geniş, 18. maddesi ise dar bir işveren vekili kavramına yer vermektedir. İş Kanunu'nun m. 18/son hükmü, iş güvencesi kapsamı açısından, m. 2’de düzenlenen işveren vekili kavramından farklı bir işveren vekili kavramı öngörmüş ve bunları iş güvencesi hükümlerinin kapsamı dışında bırakmıştır. İş güvencesinden yararlanamayacak olanlar her şeyden önce, işletmenin bütününü sevk ve idare eden işveren vekilleri ile yardımcılarıdır. Bunların güvenceden dışlanabilmesi için işçi alıp çıkarma yetkilerinin bulunması gerekmez. Ayrıca işyerinin bütününü sevk ve idare eden ve işçiyi işe alma ve işten çıkarma yetkisi bulunan işveren vekilleri iş güvencesi hükümlerinden yararlanamayacaktır.

2821 sayılı Sendikalar Kanunu ise 2. maddesinde işveren vekilini; ”İşveren sayılan gerçek ve tüzelkişiler ve tüzelkişiliği olmayan kamu kuruluşları adına işletmenin bütününü sevk ve idareye yetkili olan” olarak tanımlamıştır.

2821 sayılı Sendikalar Kanunu ise 2. maddesinde işveren vekilini; ”İşveren sayılan gerçek ve tüzelkişiler ve tüzelkişiliği olmayan kamu kuruluşları adına işletmenin bütününü sevk ve idareye yetkili olan” olarak tanımlamıştır.

Sosyal güvenlik hukuku bakımından işveren vekili, mülga 506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu'nun 4. maddesinde, “işveren nam ve hesabına işin yönetimi görevini yapan kimseler” olarak tanımlanmıştır. Yürürlükte bulunan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu'nun 12. maddesinde ise işveren vekili; “işveren adına ve hesabına, işin veya görülen hizmetin bütününün yönetim görevini yapan kimse” şeklinde tanımlanmıştır. Kanunda geçen işveren deyimi, işveren vekilini de kapsamaktadır. Başka bir deyişle işverene tanınan hak ve yükümlülükler işveren vekiline de geçer. Örneğin prim ödeme borcu esasen işverene ait bir yükümlülük olmakla birlikte işveren vekili de prim ödeme yükümlüsüdür. Ayrıca işveren vekili iş güvenliği önlemlerinin alınmasından da sorumlu tutulmuştur. 5510 sayılı Kanun işveren vekilini, hizmetin bütününü yöneten kimse olarak kabul etmekle, İş Kanunu'ndan çok Sendikalar Kanunu'na yakın bir tanımlama yapmıştır. Bu açıdan bakıldığında 5510 sayılı Kanun'un işveren vekili kavramını dar tanımladığı söylenebilir. Buna göre işveren vekili sayılmak için; işin veya görülen hizmetin bütününü yönetmek ve işveren ad ve hesabına hareket etmek unsurlarının bir arada bulunması gerekmektedir. 5510 sayılı kanunda, İş Kanunu'na göre daha dar bir işveren vekili tanımının benimsenmesi nedeniyle bir işyerinde ustabaşı, şef, personel müdürü, kısım amiri gibi görevliler, işin veya hizmetin bütününü yönetmeyen kimseler olduklarından işveren vekili sayılmamıştır. Bundan İş Kanunu anlamında hem ustabaşı hem de genel müdür işveren vekili sayılırken, konuya Sendikalar Kanunu açısından yaklaşıldığında sadece genel müdürün işveren vekili sayılacağı sonucu çıkmaktadır. Keza 5510 sayılı kanun da, hizmetin bütününü yöneten kişiyi işveren vekili kabul ettiği için, genel müdür gibi kimseler işveren vekili sayılacak, diğerleri sayılmayacaktır.

İşveren vekili sıradan bir temsilci değildir, işletmenin ya da işyerinin bir yöneticisi niteliğini taşımakla işvereni temsilen imza koyabilmektedir. İşveren ve vekil sözcüklerinin bir araya getirilmesinden oluşan işveren vekili kavramında “vekil” sözcüğünün bulunmasından, işveren ile işveren vekili arasındaki hukuki ilişkinin salt vekalet sözleşmesine dayandığı sonucu çıkarılamaz. İş Kanunu anlamında işveren vekilinin sahip olduğu yetkinin ve yönetim görevinin genişlik derecesinin önemi yoktur. Yönetim yetki ve görevi hangi düzeyde olursa olsun, işveren vekili kendisine bağlı işçilere karşı işverenin otoritesini yansıtır ve onu temsil eder. Zira işveren vekilinin bu sıfatla yetkisi çerçevesinde işçilere karşı yaptığı hukuki işlem ve yükümlülüklerinden işveren vekili değil, doğrudan doğruya işveren sorumludur.

İşveren vekilliği kural olarak işverenin iradesine dayalı bir temsil yetkisidir. Ancak bu temsil yetkisinin yasadan kaynaklanması dolayısıyla, işveren vekilinin işverenle olan hukuki bağının statü hukukuna dayalı olması da mümkündür. Yasa işveren vekilliği sıfatının, işçilere tanınan hak ve yükümlülükleri ortadan kaldırmayacağını belirtmektedir. Bu tespit İş Kanunu'nun işveren vekilini iş sözleşmesi ile çalışan kişi olarak görmesinden kaynaklanmaktadır.

Dolayısıyla, işveren ve işçi nitelikleri aynı kişide toplanmış olmaktadır. İşveren vekili işyerinde, diğer işçilere karşı işveren görünümünde iken, işverene karşı işçi görünümündedir. O nedenle, yasanın yaptığı tanımdan çıkan sonuç, işveren vekilinin birçok durumda çifte görünüşlü bir kimse olarak kabul edilmiş olduğudur. İşçi, işyerinde kendisine karşı işveren adına hareket eden ve işin/işyerinin yönetiminde görev alan birden çok kişi ile karşı karşıya kalabilir. Bunun nedeni işyerindeki işlerin çokluğu ve çeşitliliği yüzünden işverenin her işe yetişemeyeceği düşüncesinden hareketle, işlerin zamanında görülebilmesinin sağlanmasıdır. İşveren vekilinin tespitinde, bir gerçek kişiye yönetim ve temsil sıfatını kazandıran temel hukuksal özellik ve uygulamalara bakılmalıdır. İşveren vekiline bu sıfatı kazandıran temel hukuksal özellik, işyerinde işveren adına hareket etmiş olmasıdır. İşyerinin yönetiminde görev alma az veya çok temsil yetkisine sahip olma anlamına gelir.

Sayın çoğunlukla aradaki uyuşmazlık işyerinde kısım müdürü olarak görev yapan davalıların işveren vekili olup olmadığı konusundadır. Bu kişilerin işveren vekili kabul edilmesi halinde yukarıda belirtilen 5521 sayılı yasanın 1. maddesi uyarınca davanın taraflarından birisinin işveren vekili olması nedeniyle iş mahkemesi görevli sayılacaktır. İşveren vekili kabul edilmemesi halinde ise iş mahkemesi görevli sayılmayacaktır. Uyuşmazlık (iş kazası) 506 sayılı SSK ve mülga 1475 sayılı İş Kanunu'nun yürürlükte bulunduğu dönemde çıkmıştır. Bu nedenle, davalıların işveren vekili olup olmadığının belirlenmesinde 506 ve 1475 sayılı kanun hükümlerine başvurulacaktır. 506 sayılı kanunun yaptığı işveren vekilliği tanımındaki unsurlara bakıldığında, işveren vekili, işveren nam ve hesabına işin yönetimi görevini yapan kimseler olarak açıklanmıştır. Burada kanun “kimseler” derken bunun birden fazla kişi olabileceğini öngörmüştür. Kaldı ki, işyerinde işveren ad ve hesabına yönetim görevini yapan kimsenin birden fazla olmasına bir engel bulunmamaktadır. O halde işveren vekilinin görev yaptığı yönetim kademesinin bir önemi bulunmamaktadır. Yetki ve görevinin geniş veya dar olmasının da bir önemi bulunmamaktadır. Önemli olan işveren ad ve hesabına yönetim görevini yapmasıdır. Sosyal sigorta hukuku açısından işveren vekili, yapılan işin denetimini ve yönetimini üslenen kişidir. Yönetim yetkisi, işletmenin yönetimi ve örgütlendirilmesi esasına dayanır. 1475 sayılı İş Kanunu'na gelince, işveren vekili; “İşyerinde işveren adına hareket eden ve işin ve işyerinin yönetiminde görev alan kimse” olarak tanımlamıştır. Yukarıda da açıklandığı gibi işyerinde, işveren adına hareket eden ve işyerinin yönetiminde görev alan birden fazla kişi bulunabileceğinden, kanundaki tanıma ilişkin koşulları taşımak koşuluyla birden fazla işveren vekilinin bulunması mümkündür.

Somut uyuşmazlığa gelince, davalı ... ve ..., C. Savcısına verdikleri 09. 9. 2002 ve 25.02.2004 tarihli ifadeleri ile mahkemedeki savunmalarında, çay fabrikasında kısım müdürü olarak çalıştıklarını açıklamışlardır. Kaldı ki, ceza dosyası içinde bulunan ... Genel Müdürlüğü işletme organizasyon şeması ve ... Müdürlüğü Yönetmeliği'nin 221. ve 222. maddelerinde işletme ve üretim kısım müdürü ile bakım ve onarım kısım müdürünün görev ve yetkilerinin düzenlendiği; bu düzenlemede kısım müdürü ile onarım müdürünün işveren adına hareket ettikleri, personele iş dağılımı yapma, iş emniyetini sağlama, iç talimatlar hazırlama yetkilerinin bulunduğu görülmektedir. Bu yetkilerini kullandıkları ceza dosyasında bulunan davalılar tarafından hazırlanan talimatlardan da anlaşılmaktadır. Davalıların işveren adına hareket ettikleri, belirtilen unsurları dolayısıyla işveren vekili niteliklerini taşıdıkları açık iken, uyuşmazlık döneminde yürürlükte bulunan kanun itibariyle işveren vekili kabul edilmeleri gerekmektedir. Bu nedenle, açılan dava bakımından iş mahkemesi görevli sayılacağından sayın çoğunluğun bu yöne ilişkin bozma gerekçelerine katılmamaktayım.

Muhalif Üye

Dr. ...
Yargıtay — Esas No: 2013/12724, Karar No: 2013/15077, Tarih: 01.10.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/12724 E.  ,  2013/15077 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalının müvekkili aleyhine ... 1. İcra Müdürlüğü' nün 2009/3953 sayılı dosyasından çeke dayalı olarak icra takibi yaptığını, alacaklı gözüken kişiyle müvekkili arasında ticari bir ilişki bulunmadığını belirterek, takip dayanağı çekten dolayı müvekkilinin davalıya borçlu olmadığının tespitine ve davalı aleyhine %40 kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin sattığı bala karşılık verilen takibe ve davaya konu çeki imzalayan kişinin davacının kızı olan davadışı ... olduğunu, bu şahsın davacı adına çek düzenleme yetkisine dair vekaletnamesi olduğunu, davacı ve kızının dolandırıcılık yaparak istemedikleri çekleri imzaya itiraz ederek ödememe yoluna gittiklerini, davacının kötüniyetli olduğunu, bugüne kadar çekin kaybolduğu ya da çalındığına dair bir şikayette bulunmadıkları gibi bankaya da talimat vermediklerini, davacı hakkında karşılıksz çek keşide etmek suçu nedeni ile ... C. Başsavcılığına suç duyurusunda bulunduklarını, ayrıca davacı ve kızı dolandırıcılıktan da suç duyurusunda bulunacaklarını beyanla, davanın reddine ve davacı aleyhine %40' dan aşağı olmamak kaydı ile kötüniyet tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonucunda, alınan imza incelemesi raporu ile davaya konu çek üzerindeki imzanın davacıya ait olmadığının tespit edildiği, ayrıca ticari defter ve kayıtlar itibarı ile de davalının davacıdan bu ilişki nedeniyle alacağı bulunduğunun kanıtlanamadığı, davalı yanın yemin de teklif etmediği belirtilerek, davanın kabulü ile davacının davalıya ... 1. İcra Müdürlüğü' nün 2009/3953 sayılı takip dosyasının dayanağı olan çek nedeniyle borçlu olmadığının tesptitine, takibin iptaline ve koşulları oluşmadığından davacı tarafın kötüniyet tazminatı isteğinin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu çekin keşideci bölümündeki imzanın davacıya ait olmayıp, davacının kambiyo senedi düzenleme konusunda yetki ve vekaletname verdiği kızı ...' e ait olduğu tarafların kabulündedir. ...' ün bu çeki vekaletnamedeki yetkisine istinaden davacı vekili sıfatıyla imzaladığı dosya içeriğinden anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece çekteki imzanın davacıya ait olmadığının adli tıp uzmanı raporu ile saptandığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir. Zira, imzanın davacıya ait olmadığı yolunda taraflar arasında bir uyuşmazlık bulunmamaktadır. Davacı çekin çalınmış ya da kaybolmuş olabileceğini iddia etmekte ve rızası hilafına davalının eline geçtiğini ileri sürmektedir. Bu durumda bu yöndeki iddianın ispat külfeti davacı taraftadır. Mahkemece bu yönler gözetilmeksizin eksik inceleme ve somut olaya uygun düşmeyen gerekçelerle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Sonuç: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına peşin harcın istek halinde iadesine, 01.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26425, Karar No: 2017/14553, Tarih: 23.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/26425 E.  ,  2017/14553 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Mahkemenin 23.12.2009 tarihli kararı ile suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verildiği, suça sürüklenen çocuk müdafiinin iki ayrı dilekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına itiraz ettiği, itiraz talebinin Ağır Ceza Mahkemesi tarafından reddi üzerine yeni bir talepte bulunmadığı, dolayısıyla suça sürüklenen çocuk müdafiinin iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçuna yönelik verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını temyiz incelemesine konu etme kastının bulunmadığı anlaşılmıştır.

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde,

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezasından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesine gelince:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde mağdura ait büfeden 16,00 TL değerinde meyve suyu alması karşısında, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 23.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14854, Karar No: 2019/6196, Tarih: 15.05.2019

**17. Hukuk Dairesi         2016/14854 E.  ,  2019/6196 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalılardan ...'ın sevk ve idaresindeki davalı ...'a ait davalı sigorta şirketi nezdindeki trafik sigorta poliçeli ... plakalı motorsiklet ile müvekkillerinin murisi ...'nun sevk ve idaresindeki ... plakalı motorsikletin çarpışması sonucu ...'in vefat ettiğini, müvekkilerinin ölenin desteğinden yoksun kaldıklarını belirterek şimdilik davacı anne ve babanın her biri için 1.500,00 TL olmak üzere toplam 3.000,00 TL maddi tazminatın tüm davalılardan, davacı anne ve babanın her biri için 20.000,00 TL manevi tazminatın, davacı kardeşlerin her biri için 15.000,00 TL manevi tazminatın sigorta şirketi dışındaki davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar ...,... vekili, kusuru kabul etmediklerini, ölenin iddia edildiği gibi çalışan ya da babasına yardım eden bir kişi olmadığını, manevi tazminat miktarının fahiş olduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Ak Sigorta A.Ş vekili, kusur ve zararın ispatlanması gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davanın kısmen kabulü ile ... için 22.216,67 TL maddi tazminatın ve davacı ... için 15.519,74 TL maddi tazminatın davalı sigorta şirketi yönünden 04/02/2013 tarihinden, diğer davalılar yönünden 28/07/2012 (kaza tarihi) tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile müştereken ve müteselsilen tazminine, davacı ... için 10.000,00 TL, davacı baba ... için 10.000,00 TL, davacı kardeş ... için 5.000,00 TL, davacı kardeş ... için 5.000,00 TL manevi tazminatın 28/07/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile sigorta şirketi dışındaki davalılardan müştereken ve müteselsilen tazminine karar verilmiş, hüküm asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, asıl ve birleşen davada davacılar vekilinin aşağıdaki bentler kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeni ile maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.