muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/10929, Karar No: 2014/14725, Tarih: 23.06.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/10929 E.  ,  2014/14725 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Görele Asliye Hukuk İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/03/2014

NUMARASI : 2013/176-2014/166

Davacı, 3201 sayılı Kanunun 4/a bendi gereğince borçlanmasının geçerli olduğunun tespitine, müracat tarihinde geçerli olan gün karşılığı bedel üzerinden borçlanmasının kabulüne karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, yetkisizlik nedeniyle davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 3201 sayılı Kanun'un 4/a maddesi gereğince borçlanabileceğinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının sicil dosyasının İstanbul İlinde bulunduğu gerekçesiyle İstanbul Nöbetçi İş Mahkemesi yetkili gösterilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Uyuşmazlık, yetkili mahkemenin belirlenmesi noktasında toplanmaktadır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde yer alan "İş Mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikâmetgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşmeler muteber sayılmaz" hükmü ile işçi-işveren arasındaki uyuşmazlıklara ilişkin kesin yetki kuralı düzenlenmiş olup Kanun'un 1/B bendinde "İşçi Sigortaları Kurumu ile sigortalılar veya yerine kaim olan hak sahipleri arasındaki uyuşmazlıklardan doğan itiraz ve davalara da bakarlar" hükmü doğrultusunda 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan davalar İş Mahkemesinde görülmekle birlikte Kurumun taraf olduğu uyuşmazlıklarda yetkili mahkemenin neresi olacağına dair Kanun'da açık bir düzenleme bulunmamaktadır.

5521 sayılı Yasa'nın 15. maddesinde bu Kanunda sarahat bulunmayan hallerde Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı bildirilmiştir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 447/2.maddesine göre "Mevzuatta, yürürlükten kaldırılan 18.6.1927 tarihli ve 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununa yapılan yollamalar, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun bu hükümlerin karşılığını oluşturan maddelerine yapılmış sayılır" hükmü gereğince genel yetki kuralı dışında düzenleme öngörülmemiş olması karşısında 6100 sayılı HMK'da yer verilen özel yetkiye ilişkin düzenlemelerin İş Mahkemelerinin yetkisinin belirlenmesinde dikkate alınması ve bu doğrultuda uyuşmazlığın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14. maddesinde yer alan hükümler doğrultusunda çözüme kavuşturulması gerekir.

HMK'nın 14/1. maddesi uyarınca "Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir." Bu yetki kuralı kesin olmadığından HMK'nın 19. maddesinde belirlenen süre ve yöntemle yetkisizlik itirazında bulunulmaz ise davanın açıldığı mahkeme yetkili hale gelir ve mahkemece kendiliğinden yetkisizlik kararı verilemez. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun "Yetki itirazının ileri sürülmesi" başlıklı 19/2. maddesinde; "Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz." hükmünü içermektedir. Yine, 116/1-a maddesinde "Kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazı"nı "ilk itiraz" olarak düzenlemektedir. 117/1. madde ise; "İlk itirazların hepsi cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorundadır; aksi hâlde dinlenemez." hükmünü içermektedir. Son olarak; "Cevap dilekçesini verme süresi" başlıklı 127/1. maddesi ise; "Cevap dilekçesini verme süresi, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki haftadır. Ancak, durum ve koşullara göre cevap dilekçesinin bu süre içinde hazırlanmasının çok zor yahut imkânsız olduğu durumlarda, yine bu süre zarfında mahkemeye başvuran davalıya, bir defaya mahsus olmak ve bir ayı geçmemek üzere ek bir süre verilebilir. Ek cevap süresi talebi hakkında verilen karar taraflara derhâl bildirilir." şeklinde düzenleme getirmektedir.

Somut olayda, kesin yetki kuralının bulunmadığı davayla ilgili olarak; davalı Kurum vekilinin süresi içinde yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmakla, mahkemece yazılı şekilde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 2012/10-1153 E. 2013/245 K. sayılı ilamı da aynı yöndedir.

O halde, davacı vekilinin bu yönü amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine

23.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/10055, Karar No: 2013/13902, Tarih: 14.11.2013

**9. Ceza Dairesi         2013/10055 E.  ,  2013/13902 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : İnfaz kurumuna veya tutukevine yasak eşya sokma

Hüküm : TCK'nın 297/1-1. cümle, 35/1-2, 297/1-2. cümle, 62/1, 53/1-2, 51/1-3. maddeleri uyarınca mahkumiyet, erteleme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

TCK'nın 61. maddesindeki sıralama dikkate alınarak sanık hakkında atılı suçtan temel ceza tayin edilip nitelikli hal nedeniyle 297/1-2.cümle uyarınca cezada arttırım yapıldıktan sonra teşebbüs nedeniyle TCK'nın 35/2. maddesi gereğince cezanın indirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde uygulama yapılması, sonuç cezayı değiştirmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 14.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/12804, Karar No: 2009/15642, Tarih: 15.09.1009

**2. Hukuk Dairesi         2008/12804 E.  ,  2009/15642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Manisa 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :25.4.2008
Yargıtay — Esas No: 2017/15141, Karar No: 2020/4148, Tarih: 11.03.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/15141 E.  ,  2020/4148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

1-2560 sayılı İstanbul Su ve Kanalizasyon İdaresi Genel Müdürlüğü Kuruluş ve Görevleri Hakkında Kanun'un 21. maddesinin " a) " fıkrasında, İSKİ'nin görevleri için kullandığı taşınmaz malları, tesisleri, işlemleri ve faaliyetlerinin her türlü vergi resim ve harçtan muaf olacağı belirtilmiş ancak kurumun yargılama harçlarından muaf olduğu yönünde bir düzenlemeye yasada ve ilgili maddede yer verilmemiştir.

Bakanlıklar tarafından çıkarılan düzenleyici işlemlerle (Yönetmelik, yönerge, genelge vb.) bir kişi ya da kurumun vergi ve harçlardan muaf tutulması mümkün değildir. Yine yargılama yetkisi bulunmayan Adli Yargı Adalet Komisyonu Başkanlıklarının bir kişi ya da kurumun yargılama harçlarından (ve temyiz harçlarından) muaf olduğu yönündeki görüşleri o kişi ya da kurumun yargılama harçlarından (ve temyiz harçlarından) muaf olduğunu göstermeyeceği gibi mahkemeleri de bağlamaz.

Bu nedenle, İSKİ, ASKİ, DİSKİ, MESKİ gibi büyükşehir belediyelerinin bünyelerinde bulunan, tüzel kişiliği haiz, su ve kanalizasyon işlerini yürüten idareler (Kurumlar) yargılama harçlarından muaf değildir.

Somut uyuşmazlıkta, davalı MESKİ' nin harçtan muaf olmamasına rağmen mahkemece harçtan muaf tutulması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılamamıştır.

2-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 11/03/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/389, Karar No: 2015/1786, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/389 E.  ,  2015/1786 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/33070, Karar No: 2020/11732, Tarih: 03.12.2020

**15. Ceza Dairesi         2017/33070 E.  ,  2020/11732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, olay tarihinde avukat...’nın yanında çalıştığı ve İstanbul Anadolu 18. İcra Müdürlüğünün 2012/1255 sayılı talimat dosyasında 17/05/2012 tarihinde görevliler ile birlikte haciz işlemine gittiği, haciz esnasında katılandan aldığı 500 TL harici ödemeyi dosyaya yansıtmayıp, uhdesine aldığı iddia edilen somut olayda, dosya kapsamında avukat...’nın tanık olarak alınan beyanında, sanığın bahse konu tahsilatı kendisine teslim ettiğini ancak, kendisinin dosyaya bildirmeyi unuttuğunu beyan ettiği, bu haliyle sanığın atılı suçu işlemediğinin sabit olduğuna ilişkin mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanığın atılı suçu işlemediği mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 03/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18974, Karar No: 2020/16674, Tarih: 17.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2016/18974 E.  ,  2020/16674 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre, tehdit suçunun uzlaşma kapsamında olmayan eşe karşı yaralama suçu ile aynı zamanda işlendiği belirlenerek, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9644, Karar No: 2016/13043, Tarih: 04.10.2016

**13. Ceza Dairesi         2015/9644 E.  ,  2016/13043 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-11.04.2012 tarihli muhafaza altına alma ve teslim tesellüm tutanakları içeriğine göre; sanığın savunmasında suçunu ikrar ederek, bir çalmış olduğu eşyaların bir kısmını çöpe attığını, cep telefonu ve 150 TL paranın ise evinde olduğunu söyleyerek kolluk görevlilerine rızasıyla teslim ettiği ve mağdura kısmi iadeyi sağladığının anlaşılması karşısında, mağdura kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rıza gösterip göstermediği belirlendikten sonra, rıza göstermesi halinde, TCK'nın 168/1-4 maddesi uygulanmak suretiyle indirim yapılması gerektiği gözetilmeden "...mağdurun tüm zararını gidermediği anlaşılmakla sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına yer olmadığına..." biçimindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle söz konusu madenin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ...'nin temyiz istemleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 04.10.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/10732, Karar No: 2023/12637, Tarih: 11.12.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/10732 E.  ,  2023/12637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/258 E., 2022/538 K.

KARAR : Kısmen kabul

Taraflar arasındaki hizmet tespiti davasında İlk Derece Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne dair karara karşı süresi içinde davacı vekili, davalı vekili ve feri müdahil Kurum vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması ve Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmesi üzerine davacı, davalı ve feri müdahil Kurum vekillerinin temyiz istemleri hakkında yapılan temyiz incelemesi sonucunda, Dairece İlk Derece Mahkemesi kararının bozulmasına karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesince bozmaya uyularak yeniden yapılan yargılama sonucunda; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesi kararı davalı vekili ve feri müdahil Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının 28.12.2001-10.08.2014 tarihleri arasında davalı ... Apartmanında apartman görevlisi olarak çalıştığının tespitini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı işveren vekili cevap dilekçesinde; müvekkili apartmanda kapıcılık hizmeti kapsamında bir iş yapılmadığı gibi kat maliklerince kapıcı çalıştırılmasına yönelik bir karar bulunmadığını, apartmanda çarşı hizmeti alınmadığını, çöp toplama ve bina temizliğinden ibaret işler kat malikleri tarafından yapıldığını, davacının çocukları ile sokakta kalması nedeniyle apartmana sığındığını, kat maliklerince apartmana ait ortak kullanım alanına geçici olarak yerleştirildiklerini, ancak kat maliklerinin merhamet duygularını istismar ederek apartmandan ayrılmadıklarını, apartman sakinlerinin rızası olmamasına rağmen davacı sadece çöp toplanması işini yaparak ortak alanı boşaltmadığını, bu arada çevredeki apartmanların çöp toplanması ve temizlik işlerini de yapmaya başlayan davacının en sonunda kendi isteği ile apartmandan ayrıldığını, davacı tarafın 2001 yılından itibaren hizmet tespiti talebinin tamamen haksız olduğunu, henüz inşaat durumunda olduğunu, ancak 2003 yılı ortalarında fiilen oturulmaya başlanan, yönetim oluşturulan ve iskan izni alınan apartmanda, yasal anlamda bir apartman iş yeri olmadığından bu tarihten önceki dönemin dava konusu edilmesinin haksız ve yersiz olduğunu beyanla davanın reddini istemiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; ilk itirazlarını sunarak açılan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

Fer'i müdahil Kurum vekili cevap dilekçesinde; ilk itirazlarını sunarak açılan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 19.06.2020 tarihli ve 2015/227 Esas, 2020/187 Karar sayılı kararı ile davanın kısmen kabulüne, kısmen reddi ile davacının davalıya ait işyerinde 01.01.2003 - 06.08.2014 tarihleri arasında toplam 975 gün hizmet akdi ile çalıştığının tespitine, kalan kısım yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı vekili ve feri müdahil Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuşlardır.

B. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.03.2022 tarihli ve 2020/1658 Esas, 2022/575 Karar sayılı kararıyla; davacı vekili, davalı vekili ve feri' müdahil Kurum vekilinin istinaf istemlerinin esastan reddine karar verilmiştir.

V. BOZMA VE BOZMADAN SONRAKİ YARGILAMA SÜRECİ

A. Bozma Kararı

1. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili, davalı vekili ve feri müdahil Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

2. Dairenin 09.05.2022 tarihli 2022/5036 - 2022/6709 sayılı kararında; İlk Derece Mahkemesince verilen hükümde, kabule konu 975 günlük hizmetin hangi dönemlerde geçtiği belirlenmeksizin, infaza elverişsiz şekilde hüküm tesisi isabetsiz bulunarak karar bozulmuştur.

B. İlk Derece Mahkemesince Bozmaya Uyularak Verilen Karar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının davasının kısmen kabulü ile davacının davalı işveren nezdinde kısmi süreli olarak her ay 7 gün üzerinden 05.01.2003 - 31.12.2003 tarihleri arası 83 gün, 2004 yılında 84 gün, 2005 yılında 84 gün, 2006 yılında 84 gün arası, 2007 yılında 84 gün, 2008 yılında 84 gün, 2009 yılında 84 gün, 2010 yılında 84 gün, 2011 yılında 84 gün, 2012 yılında 84 gün, 2013 yılında 84 gün, 01.01.2014 - 06.08.2014 tarihleri arası 51 gün, hizmet akdiyle çalıştığının tespitine, fazlaya ilişkin talebinin reddine karar verilmiştir.

VI. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili ve fer'i müdahil Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuşlardır.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyizi; davacı tanıklarının aksine dinlenen iki kamu tanığının davacının apartmanda kapıcı olarak çalışmadığını beyan ettikleri, davacının içinde bulunduğu müşkül durum nedeniyle apartmanda boş olan kapıcı dairesine taşınmasına izin verildiğini, kendisi mahcubiyetine binaen çöp topladığını, ancak iş ilişkisinin hiçbir zaman kurulmadığını, davacının davalı apartmanda temizlik işi yapmadığını, başka bir apartmanda temizlik işi yaptığını beyanla kararın bozulmasını istemiştir.

Fer'i müdahil Kurum vekili temyizi; toplanan delillerin karar vermeye yeterli olmadığını, dosyanın tekemmül etmediğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

Fer'i müdahil Kurum vekili temyizi; toplanan delillerin karar vermeye yeterli olmadığını, dosyanın tekemmül etmediğini, kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu beyanla kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının 28.12.2001 - 10.08.2014 tarihleri arasında davalı apartman işyerinde geçen çalışmalarına ilişkin hizmet tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, mülga 506 sayılı Kanun'un ve 5510 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen İlk Derece Mahkemesi kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekili ve fer'i müdahil Kurum vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine,

11.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.