muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/307, Karar No: 2020/387, Tarih: 29.09.2020

Anlaşılmaktadır.

Ceza Genel Kurulunun süreklilik kazanmış uygulamalarına göre şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi;

a) Bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak,

b) Bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak,

c) Bozma sonrası yapılan araştırma, inceleme ya da toplanan yeni delillere dayanmak,

d) Önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş olan yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurmak,

Suretiyle verilen hüküm, direnme kararı olmayıp yeni bir hükümdür.

Bu bilgiler ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Yerel Mahkemece direnme gerekçesi olarak yapılan açıklamaların, Anayasa’nın 141 ve 5271 sayılı CMK'nın 34. maddeleri uyarınca direnmeye ilişkin gerekçenin gösterilmesi zorunluluğu kapsamında kalan açıklamalar olduğu, önceki beraat kararındaki gerekçeyi kuvvetlendirmek amacıyla yapıldığı, ayrıca Özel Daire bozma ilamında suçun sübut ettiği belirtildiğinden Yerel Mahkemece suçun neden sabit olmadığına dair açıklamalar yapıldığı, bu nedenle önceki kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş yeni ve değişik gerekçe ile hüküm kurulması hâli ile tebliğnamede belirtildiği şekilde “eylemli uyma” durumunun da söz konusu olmadığı anlaşıldığından direnme kararına konu hükmün, yeni hüküm niteliğinde olmadığının kabul edilmesi gerekmektedir.

2- Sanığa atılı kasten yaralama suçunun sabit olup olmadığı;

İncelenen dosya kapsamından;

30.09.2011 tarihinde saat 15.00'te düzenlenen tutanakta; saat 13.45 sıralarında Fatih Medical Park Hastanesinde kavga olduğunun anons edilmesi üzerine olay yerine gidildiği, ... (Çevikol) Salık'ın, hamile olduğunu ve hastanede muayene olduğu sırada ayrı yaşadığı resmî nikâhlı eşi ...'un kendisini darbettiğini ve şikâyetçi olduğunu beyan etmesi üzerine gerekli işlemlerin yapılması için şahısların Erciyes Polis Merkezi Amirliğine götürüldüklerinin belirtildiği,

Medical Park Hastanesince düzenlenen 30.09.2011 tarihli adli raporda; darp şikâyetiyle gelen ... (Çevikol) Salık'ın, genel durumunun iyi, bilincinin açık, koopere olduğu, yutkunma zorluğu bulunduğu ve boynunun her iki yanında hiperemi görüldüğü tespitlerine yer verildiği,

İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 25.10.2011 tarihli raporda; ... (Çevikol) Salık'ın yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğunun belirtildiği,

Anlaşılmaktadır.

İstanbul Adli Tıp Şube Müdürlüğünce düzenlenen 25.10.2011 tarihli raporda; ... (Çevikol) Salık'ın yaralanmasının yaşamını tehlikeye sokmadığı, basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğunun belirtildiği,

Anlaşılmaktadır.

Katılan 30.09.2011 tarihinde saat 17.25'te Kollukta; hamileliği nedeniyle sancılarının artması üzerine Fatih Medical Park Hastanesine gittiğini, iğne vurulduğunu, sancılarının geçmesini beklerken 14 aylık kız çocuğunun kolunun asansöre sıkıştığını görmesi üzerine çocuğunun kolunu kurtardığını, daha sonra ayrı yaşadığı eşi sanık ...'un hastanede boşa zaman harcadığına yönelik konuşmalar yaptığını ve kendisini iteklediğini, "Öyle düşünüyorsan git" demesi üzerine boğazını sıktığını, elinden telefonunu ve çantasını almaya çalıştığını, hastanedeki güvenlik görevlilerinin müdahalesiyle telefonunu aldığını, görevlilere de eşinin kendisini darbettiğini söylediğini, hastaneye gelen polislere vücudundaki darp izlerini gösterdiğini,

Mahkemede; muayeneye ayrı yaşadığı sanıkla birlikte gittiğini, çocuğunun sanığın kucağında olduğunu, sanığın asansöre binerken çocuğu yere bıraktığını, yukarı çıktığında çocuğun kolunun asansöre sıkıştığını fark ettiğini, sanığa da kızdığını, sanığın “Yoruldum” dediğini, aralarında tartışma çıktığını, çocuğunu muayene ettirdiğini, doku zedelenmesi nedeniyle tedaviye başlandığını, sürekli ağladığı için çocuğunu emzirdiği sırada sanığın kapıyı çarparak içeriye girdiğini ve bağırarak “Bu musibetler senin yüzünden oluyor, şimdi Cumada olmam gerekirdi, senin gibi musibetle uğraşıyorum” dediğini, kendisinin de “Bir faydan yok git o zaman” dediğini, tam gidecekken geri dönen sanığın, hızlı bir şekilde gelip iki eliyle boğazını sıktığını, odada kendilerinden başka kimsenin olmadığını, nefesinin kesildiğini, koridordan ayak sesi gelince sanığın tedirgin olduğunu, “İmdat” diye bağırdığını, sanık kendisini bırakınca çocuğunun üzerine düştüğünü, oradaki doktorların gelip yardım ettiklerini, daha sonra güvenlik istediğini, sanığın güvenliği yaklaştırmadığını, polisi aramasına engel olduğunu, MR odasından çıkan iki kadının kendisine yardım ettiklerini, kadınların kendisinin fotoğrafını çektiklerini, sanıkla boşanma davalarının devam ettiğini,

İfade etmiştir.

İfade etmiştir.

Sanık aşamalarda; 2 yıldır resmî nikâhlı eşi olan katılan ...’nin 7 aylık hamile olduğunu, bu evlilikten ayrıca 14 aylık kız çocuklarının bulunduğunu, eşiyle sorunları olduğu için ayrı yaşadıklarını, eşinin, babasının yanında çocuğuyla birlikte kaldığını, katılana o gün hiçbir şekilde dokunmadığını, bu hususta her türlü yemin ettiğini, hatta katılanın bağırması üzerine sakinleştirmek için yaklaştığında kendisine tepki gösterdiğini, katılana “Tamam giderim önce babanı çağırayım” dediğini, kayınpederini aradığını, katılan hamile olduğu için öyle bir darpta bulunmasının mümkün olmadığını, daha sonra katılanın, kendisine “Çıkmazsan bağırcam” diyerek bağırmaya başladığını, yaşanan bu olayların çocuğunun elinin asansöre sıkışmasından kaynaklandığını, katılanın beyninde lityum eksikliği olduğunu, raporu bulunduğunu, lityum eksikliği nedeniyle saati saatine uymadığını, aniden parladığını, zaten 4,5 ay evli kaldıktan sonra gittiğini, ayrı yaşadıklarını, olaydan hemen sonra boşanma davası açtığı için mağdur profili çizmek amacıyla böyle bir olay isnadında bulunduğunu, suçlamayı kabul etmediğini, sanık müdafisinin talebi üzerine sorulduğunda; katılan bağırmaya başlayınca hastanedeki güvenlik görevlilerinin geldiklerini, katılanın “Polis çağırın” dediğini, güvenlik görevlilerinin “Biz buradayız polise ne gerek var” dediklerini, bunun üzerine katılanın çocuğu alarak emzirme odasına götürdüğünü, olayların kalabalık bir ortamda gerçekleştiğini, bir kişinin bile böyle bir olayı görmediğini, katılanın daha sonra odadan çıkarak “Ben rapor istiyorum” dediğini, raporu ne şekilde aldığını bilmediğini savunmuştur.

Kasten yaralama suçu 5237 sayılı TCK’nın 86. maddesinde;

“(1) Kasten başkasının vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan kişi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.

(2) Kasten yaralama fiilinin kişi üzerindeki etkisinin basit bir tıbbî müdahaleyle giderilebilecek ölçüde hafif olması hâlinde, mağdurun şikâyeti üzerine, dört aydan bir yıla kadar hapis veya adlî para cezasına hükmolunur

(3) Kasten yaralama suçunun;

a) Üstsoya, altsoya, eşe veya kardeşe karşı,

b) Beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunan kişiye karşı,

c) Kişinin yerine getirdiği kamu görevi nedeniyle,

d) Kamu görevlisinin sahip bulunduğu nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

e) Silâhla,

İşlenmesi hâlinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında artırılır” şeklinde düzenlenmiş, 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 11. maddesiyle 3. maddeye “canavarca hisle” şeklinde (f) bendi eklenmiş ve canavarca hisle işlenen kasten yaralama suçunda verilecek cezanın bir kat artırılacağı hüküm altına alınmıştır.

d) Kamu görevlisinin sahip bulunduğu nüfuz kötüye kullanılmak suretiyle,

e) Silâhla,

İşlenmesi hâlinde, şikâyet aranmaksızın, verilecek ceza yarı oranında artırılır” şeklinde düzenlenmiş, 15.04.2020 tarihli Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 11. maddesiyle 3. maddeye “canavarca hisle” şeklinde (f) bendi eklenmiş ve canavarca hisle işlenen kasten yaralama suçunda verilecek cezanın bir kat artırılacağı hüküm altına alınmıştır.

Maddenin birinci fıkrasında kasten yaralama suçunun tanımı yapılmış, kişinin vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına neden olan her davranış, yaralama olarak kabul edilmiş, madde gerekçesinde bu husus açıkça vurgulanmıştır.

Kasten yaralama suçunda korunan hukuki yarar, kişinin vücut dokunulmazlığı ve beden bütünlüğüdür. Suçun konusu, mağdurun acı verilen veya bozulan bedeni veya ruhsal varlığıdır. Failin yaptığı hareket sonucu, maddede belirtilen sonuçlardan biri meydana gelirse, kasten yaralama suçunun oluşacağında tereddüt bulunmayıp, bu sonuçları doğurmaya elverişli her türlü hareketle kasten yaralama suçunun işlenmesi mümkündür.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

2 yıldır resmî nikâh ile evli olup sorunları nedeniyle ayrı yaşayan katılan ... ile sanık ...’in, katılan ...’nin hamileliğinden dolayı sancıları başlaması nedeniyle birlikte Medical Park Hastanesine gittikleri, yanlarında 14 aylık müşterek çocuklarının da bulunduğu, asansörle yukarı katlara çıkarken çocuğun elinin asansöre sıkışması nedeniyle aralarında tartışma yaşandığı, katılanın, tartışma sırasında sanık tarafından boğazının sıkıldığını, nefes almakta zorluk çektiğini iddia ederek şikâyetçi olduğu, katılan hakkında yutkunma zorluğu ve boynunun her iki yanında hiperemi bulunduğuna dair rapor düzenlendiği, herhangi bir görgü tanığının bulunmadığı olayda; katılanın, yaşanan tartışma sırasında sanığın boğazını eliyle sıktığına ilişkin aşamalardaki istikrarlı beyanları, bu beyanlarla örtüşen ve katılanın boynunda hiperemi olduğu ve yutkunma zorluğu bulunduğuna dair adli rapor içerikleri ile müşterek çocuklarının kolunun asansöre sıkışması nedeniyle aralarında tartışma çıktığını kabul eden sanığın savunması birlikte değerlendirildiğinde, sanığın üzerine atılı kasten yaralama suçunun sabit olduğu anlaşıldığından dosya içerisindeki adli raporla da örtüşmeyen gerekçe ile Yerel Mahkemece sanığın beraatine karar verilmesinde isabet bulunmadığı kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanığın kasten yaralama suçunun sabit olduğu gözetilmeden beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul (Kapatılan) 86. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 200-423 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığa atılı kasten yaralama suçunun sabit olduğu gözetilmeden sanığın beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

Bu itibarla, Yerel Mahkemenin direnme kararına konu hükmünün, sanığın kasten yaralama suçunun sabit olduğu gözetilmeden beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- İstanbul (Kapatılan) 86. Asliye Ceza Mahkemesinin 03.06.2015 tarihli ve 200-423 sayılı direnme kararına konu hükmünün, sanığa atılı kasten yaralama suçunun sabit olduğu gözetilmeden sanığın beraatine karar verilmesi isabetsizliğinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın, mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE, 29.09.2020 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1519, Karar No: 2020/35, Tarih: 06.01.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/1519 E.  ,  2020/35 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Mahkumiyet

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Suçun sonucu olarak mağdurun ruh sağlığının bozulup bozulmadığına dair raporun Adli Tıp Kurumunun bilinen uygulamalarına göre çocuklarda suç tarihinden itibaren en az altı ay geçtikten sonra ve Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulundan veya Yükseköğretim Kurumları veya birimlerinde Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kurulu ölçütlerine göre, içinde en az bir adli tıp uzmanı ile tetkik edilecek konunun uzmanı bir hekimin zorunlu katılımıyla ve en az beş kişiden oluşacak bir heyetten alınıp, sonucuna göre 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanunla getirilen düzenlemeler de gözetilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken olayın üzerinden en az altı ay geçmeden Gazi Üniversitesi Sağlık Araştırma ve Uygulama Merkezi tarafından düzenlenen yetersiz rapora dayanılarak sanığın cezasının 5237 sayılı TCK'nın 103/6. maddesi ile artırılması suretiyle fazla tayini,

Kabul ve uygulamaya göre de;

Sanık hakkında TCK'nın 103/1, 103/6, 43. maddeleri uyarınca hükmedilen 15 yıl 9 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanunun 62. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapıldığında 13 yıl 1 ay 15 gün yerine 12 yıl 13 ay 15 gün hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.01.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11325, Karar No: 2007/1349, Tarih: 15.02.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2006/11325 E.  ,  2007/1349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkiline ait test cihazının 17.4.2005 tarihli “Teslim Tutanağı ve Ön Protokol” adı altındaki sözleşme ile davalı şirkete en fazla 30 gün içinde geri getirilmesi kaydıyla teslim edildiğini, ancak cihazın iade edilmediği gibi sözleşmenin diğer şartlarına da uyulmadığını, sözleşmenin (7) maddesinde belirtilen işkaybı bedeli olan 5.000.00 YTL.’nin ödenmediğini, girişilen icra takibine yetki ve esastan itiraz edildiğini belirterek itirazın iptaline, takibin devamına, %100 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafından girişilen icra takibine yetki ve borç yönünden itiraz edildiğini, yetkili icra dairesinin Ankara olduğu, yetkili mahkemenin Antalya Sulh Hukuk Mahkemesi olmadığını bildirerek davanın öncelikle yetki yönünden reddine, neticede esastan reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, icra dosyasından, davalının Ankara adresinde oturduğu, takibe karşı yetki itirazında bulunduğu gibi davaya karşı da yetki itirazında bulunması nedeniyle yetkili mahkemenin davalının ikametgahı yeri olan Ankara Nöbetçi Sulh Hukuk Mahkemesi olduğundan mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı şirket vekili, davaya konu Antalya 5.İcra Müdürlüğünün 2005/10019 takip sayılı dosyasına süresinde verdiği itiraz dilekçesinde yetkili icra müdürlüğünün Ankara İcra Müdürlüğü olduğunu bildirerek icra müdürlüğünün yetkisine itirazla birlikte borca da itiraz etmiştir. Cevap dilekçesinde de İcra Müdürlüğünün yetkisine ilişkin itirazını tekrarlamıştır. Bu durumda mahkemece İİK. nun 50 maddesi uyarınca öncelikle icra dairesinin yetkisine vaki itirazın incelenip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde kendisinin yetkisizliğine karar vermesi isabetsiz olduğu gibi kabule göre de mahkemenin yetkisine HUMK.’nun 23. maddesine uygun şekilde itiraz edilmediği, başka bir değişle yetkili mahkeme açıkça gösterilmediği halde usulüne uygun yetki itirazı varmış gibi yetkisizlik kararı verilmesi de isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 15.2 .2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6747, Karar No: 2022/10747, Tarih: 14.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/6747 E.  ,  2022/10747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Erbaa Sulh Hukuk ve İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemeleri'nce ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemeleri'nin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesi'nin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Kısıtlı ..., Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 13.10.2021 tarihli ve 2021/610 Esas, 2021/1101 Karar sayılı ilamı ile TMK’nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi vekili, 13.01.2022 tarihli dilekçeleri ile kısıtlı adına araç alabilmek ve kısıtlının adresinin güncellenebilmesi amacıyla nüfus müdürlüğüne başvurabilmek için izin verilmesini talep etmiştir.

Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, 18.01.2022 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

İstanbul 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu’nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanun’un 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasi vekilinin talepleri ile ilgili karar vermekte Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36/3. maddesi gereğince Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17142, Karar No: 2015/1689, Tarih: 11.02.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17142 E.  ,  2015/1689 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

... olarak görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30.09.2014 tarih ve 2014/476 - 2014/556 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkil şirketin kısmi bölünme ile yeni şirket kurulması için şirket bilançosunun ödenmiş sermayesinin aktif, pasif ve kısmi bölünmeye konu hisselerinin mukayyet değerlerinin mahkeme kanalıyla bilirkişi eliyle tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece; iddia ve dosya kapsamına göre, TTK'nın 342.maddesinde ayni sermaye konulabilecek mal varlığı unsurlarının neler olduğu sıralandıktan sonra 343.maddesinde bunlara değer biçme yönteminin açıklandığı, belirtilen hükümde şirketin kısmi bölünmesi ile yeni şirketin kurulması için aktif, pasif ve kısmi bölünmeye konu hisselerinin mukayyet değerlerinin belirlenmesi yönünde şirketin öz varlık tespitinin mahkemece yapılacağına dair herhangi bir hüküm bulunmadığı, mahkemelerin görevlerinin yasa ile düzenlendiği, bu nedenle mahkemenin talep sonucuna ilişkin görevi bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar; davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına ve 6102 sayılı TTK'nın şirketlerin bölünmesini düzenleyen 159-179. maddelerinde, bölünme nedeniyle öz sermaye tespitinin mahkemece yapılacağına dair bir hüküm bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile yerel mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 11.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9647, Karar No: 2023/2265, Tarih: 03.04.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/9647 E.  ,  2023/2265 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 22. Hukuk Dairesi

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 19. İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ilama aykırılık şikayetinden dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı-borçlu vekili ile ilgili kişi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, ilk derece mahkemesinin 05.05.2021 tarihli ek kararı ile TMSF'nin istinaf talebin reddine karar verildiği, TMSF'nin ek karara karşı istinaf yoluna başvurmadığı, Bölge Adliye Mahkemesince davacının istinaf başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı-borçlu vekili ile ilgili kişi vekili tarafından temyiz edilmekle;kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; takipte faiz hesaplamasının ve faiz oranının takibe dayanak ilama aykırı olarak yapıldığını, işbu şikayetin süresiz şikayete tabi olduğunu, ayrıca icra emrinde asıl alacak ve işlemiş faiz tutarının Türk Lirasına çevrilmesinde hatalı kur uygulandığını beyan ederek davanın TMSF’ye ihbarını, icra emrinin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı tarafın 7 günlük şikayet süresi geçtikten sonra dava açtıklarını, icra takibinde yapılan faiz hesabının doğru yapıldığını, asıl alacağa işletilecek kur olarak fiili ödeme tarihindeki kurun taraflarınca belirtildiğinden bahisle davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacı borçlu aleyhine İstanbul 7. İcra Müdürlüğünde 2018/17476 Esas sayılı dosyası ile İstanbul 3. Tüketici Mahkemesinin 2016/1238 Esas 2018/26 Karar sayılı ilamına dayalı olarak ilamlı takip başlatıldığı davacı borçlunun takipteki faiz hesabına itiraz ettiği, mahkemece dosyanın hesap bilirkişisine tevdii edildiği, faiz hesap bilirkişi tarafından düzenlenen 10.06.2020 tarihli raporda hesaplanan faiz miktarının Euro toplam alacak hesaplamasında talep ile uyuştuğunu, Türk Lirası karşılığının 103.436,69 TL olarak hesaplandığını, 15.05.2018 takip tarihinden sonra Euro asıl alacak için uygulanacak en yüksek mevduat faiz oranının 15.05.2018- 11.11.2018 tarihleri için %2,45 olarak tespit edildiği yönünde görüş bildirdiğini, hüküm kurmaya elverişli bilimsel veri ve esaslara dayalı bilirkişi raporu uyarınca takibe dayanak icra emrinde faiz hesabının bilirkişi raporunda hesaplanan ve talep edilen miktardan düşük olduğu bu bahisle icra emrinin talebe bağlılık kapsamında usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar