muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/17632, Karar No: 2017/6219, Tarih: 02.10.2017

3-Davanın yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında işverenin, 4. fıkrasında üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece, yukarıda anılan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde, davaya konu iş kazasında, davalılar ...... yönünden 5510 sayılı Kanunun 21/1. maddesi gereğince, davalı ... yönünden 5510 sayılı Kanunun 21/4. Maddesi gereğince teselsül sorumluluğu belirlenerek varılacak soruca göre karar verilmesi gerekirken, hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılar ........ avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hükmü temyiz etmeyen davacı Kurum ve diğer davalılar yönünden oluşan usuli kazanılmış hak durumu da nazara alınarak karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA,

temyiz harcının istek halinde davalılardan .... iadesine, 02.10.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.

......
Yargıtay — Esas No: 2009/25, Karar No: 2009/58, Tarih: 10.03.2009

**Ceza Genel Kurulu         2009/1-25 E.  ,  2009/58 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname :  228555

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Sanık K.. G..’in kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan lehe olan 5237 sayılı TCY’nın 109/2-3-a-b maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına, hakkında 53. maddenin uygulanmasına ilişkin Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 05.01.2006 gün ve 122-3 sayılı hüküm,

Re’sen temyiz kapsamında bulunan hükümler ile birlikte sanık müdafii tarafından da temyiz edilmekle, dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 12.03.2008 gün ve 6246-1859 sayı ile;

“1) Sanık Z. S. müdafiinin onama istemini içeren dilekçesi temyizden feragat niteliğinde olup, feragata yetkisi olduğu anlaşılmakla, kamu davasının ortadan kaldırılmasına ilişkin hükme yönelik isteminin reddine

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık K. G..’in adam öldürme ve hürriyeti tahdit suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç¬larının niteliği tayin, takdiri cezayı azaltıcı sebebin niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde düzeltme dışın¬da, isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin sübuta, suç vasfına ve sair neden¬lere yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5237 sayılı TCK’nun 53. maddesi uyarınca belli hakları kullanmaktan yoksun bırakılan sanık hakkında velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından getirilen kısıtlamanın, 53. maddenin 3. fıkrası uyarınca şartla salıverilme tarihine kadar geçerli olduğunun hüküm fıkrasının mahsus bölümüne eklenmesine karar verilmek suretiyle CMUK’nun 322. maddesi gereğince düzeltilen, kısmen re'sen de temyize tâbi bulunan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi onanmasına,” karar verilmiştir.

Yargıtay C.Başsavcılığınca 23.01.2009 gün ve 228555 sayı ile;

Cebir kullanarak ve silahla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden;

5252 sayılı Yasanın 9. maddesinin 3. fıkrası uyarınca; lehe olan hüküm, ‘önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak, ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenir.’

Yerel Mahkemece, hükmün tesis edildiği 05.01.2006 tarihinde, somut olaya, 765 sayılı Yasa hükümleri ile 5237 sayılı Yasa hükümleri bütünüyle uygulandığında, 24.07.1992-29.07.1992 tarihleri arasında gerçekleştirilen hürriyeti tahdit eylemi nedeniyle, 5237 sayılı Yasa hükümleri sonucu itibariyle bütünüyle sanık lehine ise de; 765 sayılı Yasanın 102/3 ve 104/2. maddeleri uyarınca 15 yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunan eylemde, Özel Dairece incelemenin yapıldığı 12.03.2008 tarihinde, suç tarihi ile inceleme tarihi arasında gereken süre geçmiş, atılı eylemde 765 sayılı TCY’nın 102/3 ve 104/2. maddelerinde düzenlenmiş bulunan dava zamanaşımına ilişkin koşullar gerçekleşmiştir.

Sanığa atılı suç, suç tarihinde yürürlükte olan ve dava zamanaşımı yönünden lehe hükümler içeren 765 sayılı TCK’nun 179/2. maddesinin gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; 765 sayılı TCK’nun 102/3, 104/2. maddeleri uyarınca 10 yıllık asli ve 15 yıllık kesintili zamanaşımı süresine tabi bulun¬maktadır. Suç tarihi olan 24.07.1992 tarihinden, Yargıtay 1. Ceza Dairesinde inceleme¬nin yapıldığı 12.03.2008 tarihine kadar bu sürenin geçtiği anlaşıldığından, dava zamanaşı¬mının dolması nedeniyle davanın ortadan kaldırılması yerine yazılı biçimde onanmasına karar verilmesi sanık aleyhinedir, gerekçeleri ile itiraz yasa yoluna başvurularak Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 12.03.2008 gün ve 6246-1859 sayılı onama kararının, hürri¬yetten yoksun kılma suçu yönünden kaldırılarak zamanaşımı nedeniyle kamu davasının ortadan kaldırılmasına karar verilmesi talep olunmuştur.

Dosya Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilmekle, Yargıtay Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay C.Başsavcılığı arasındaki uyuşmazlık, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden dava zamanaşımının gerçekleşip gerçekleşmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

Somut olayda, suç tarihi 29.07.1992’dir. Sanığa isnat edilen (kişiyi hürriyetinden yoksun kılma) hürriyeti tahdit suçu 765 sayılı Yasanın 179/2. maddesinde düzenlenmiş olup 3 yıldan 8 yıla kadar ağır hapis ve ağır para cezasını gerektirmektedir. Her ne kadar somut olayda aynı maddenin son fıkrasının uygulanması koşullarının doğması nedeniyle cezanın üçte birden yarısına kadar arttırılması dolayısıyla eylemin cezasının üst sınırı 12 yıl ağır hapis olacak ise de, 765 sayılı Yasada, 5237 sayılı Yasanın 66/3. fıkrasında yer alan dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde suçun daha ağır cezayı gerektiren nitelikli hallerinin de göz önünde bulundurulacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiş olması karşısında, dava zamanaşımı süresinin belirlenmesinde 765 sayılı Yasanın 179/2. fıkradaki 8 yıl ağır hapsin nazara alınması gerekir. 765 sayılı Yasanın 102. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, beş seneden fazla yirmi seneden az ağır hapis veya hapis cezalarını gerektiren suçlarda dava zamanaşımı süresinin 10 yıl olduğu, bu sürenin, kesen nedenlerin varlığı halinde 104/2 maddesi uyarınca en fazla 15 yıl olabileceği, 765 sayılı Yasanın 102/3 ve 104/2. maddeleri uyarınca suç tarihi olan 29.07.1992 tarihinden itibaren 15 yıllık zamanaşımı süresinin Özel Dairenin onama kararı verdiği 12.03.2008 tarihinden önce, 29.07.2007 tarihinde gerçekleştiği anlaşılmaktadır.

5237 sayılı Yasanın lehe olduğu kabul edilerek uygulama yapılması nede¬niyle, zamanaşımı süresinin de 5237 sayılı Yasaya göre belirlenmesi gerektiği ileri sürülebilir ise de, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 29.04.2008 gün ve 79/90 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, cezalandırma olanağının bulunduğu bir ahvalde, 5237 sayılı Yasa hüküm¬leri ceza süresi itibariyle sanık lehine ise de, zamanaşımı süresinin 765 sayılı Yasa hükümleri uyarınca gerçekleşmesi nedeniyle 765 sayılı Yasa hükümleri uygulandığında sanığa ceza verilebilme olanağı büsbütün ortadan kalkacağından 765 sayılı Yasa sanık lehine sonuç doğurabilme niteliğine kavuşmuştur.

Bu itibarla, Yargıtay C.Başsavcılığı itirazının kabulü ile Özel Daire onama kararının bu suç yönünden kaldırılmasına ve 1412 sayılı CYUY’nın 322. maddesindeki yetkiye istinaden kamu davasının zamanaşımı nedeniyle düşmesine karar verilmelidir.

SONUÇ     :

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay C.Başsavcılığının itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 12.03.2008 tarih ve 6246-1859 sayılı onama kararının, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden KALDIRILMASINA,

3- Bakırköy 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 05.01.2006 gün ve 122-3 sayılı hükmü¬nün kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden BOZULMASINA,

4- 5320 sayılı Yasanın 8. maddesi uyarınca, yürürlükte bulunan 1412 sayılı CYUY’nın 322. mad¬desinin, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna tanıdığı yetki kullanılmak suretiyle, sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zaman¬aşımı nedeniyle, 765 sayılı TCY’nın 102/3 ve 104/2. maddeleri ile 5271 sayılı CYY’nın 223/8. maddesi uyarınca DÜŞMESİNE,

5- Dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, tebliğnamedeki isteme uygun olarak 10.03.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7474, Karar No: 2019/7981, Tarih: 07.03.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/7474 E.  ,  2019/7981 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi (Ordu Asliye Ceza Mahkemesi)

SUÇ : Cinsel taciz (iki kez)

HÜKÜM : Zincirleme şekilde cinsel taciz suçundan (bir kez) mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 105/1. maddesinde düzenlenen cinsel taciz suçunun soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu ve kovuşturma evresinde sanıktan şikayetçi olup kamu davasına katılan mağdure ...... ile suç tarihinde on beş yaşından küçük mağdure ......’nun velisi olan müşteki......’ın, mahkemece kurulan mahkumiyet hükmünün sanık müdafisi tarafından temyiz edilmesinin ardından dosyaya gönderdikleri 21.02.2014 ve 12.03.2014 havale tarihli dilekçelerle mevcut şikayetlerinden vazgeçtikleri anlaşıldığından, sanıktan vazgeçmeyi kabul edip etmediği de sorularak neticesine göre 5237 sayılı TCK'nın 73 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.03.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3000, Karar No: 2024/2094, Tarih: 27.03.2024

B. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesinin, 10.12.2018 tarihli ve 2018/1597 Esas, 2018/1897 Karar sayılı kararı ile Şırnak 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 13.04.2018 tarihli ve 2016/154 Esas, 2018/232 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ortadan kaldırılmasına, sanıkların tüm suçlar yönünden 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatlerine, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısının temyiz istemi; ilk derece mahkeme kararında esasa ve usule ilişkin eksikliğin bulunmaması nedeniyle istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmesi gerekirken sanıkların beraatine karar verilmesinin isabetli olmadığına, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Suç tarihi olan 9 Şubat 2016 günü saat 07:00 sıralarında Yemişli köyünde ikamet eden maktul ...'in sürücülüğünü yaptığı ... plakalı araç içerisinde meydana gelen patlama sonucunda ... ile birlikte araçta yolcu olarak bulunan maktuller ... ve ...

Oslu'nun öldükleri, patlama olayı ile ilgili olarak yapılan araştırmalar sonucunda maktul ...’in eşi olan sanık ...’in olaydan sonra şüpheli tutum ve davranışlar göstermesi nedeniyle sanıklar hakkında iletişimin tespiti kararı alınarak dinleme işlemlerinin yürütüldüğü, öncesinde ise jandarma kriminal tarafından yapılan incelemede patlama sebebinin el bombası olduğu tespit edilmiş, olayın nasıl gerçekleştiği, el bombalarının nasıl patladığı hususunda bilirkişi incelemesi yaptırılmış, hazırlanan 28.06.2017 tarihli 57 sayfalık bilirkişi raporu ve ekindeki çizimlerden özetle araç içerisindeki patlamanın sürücü koltuğunun içerisine üst kısmına kürek kemikleri hizasına gelecek şekilde yerleştirilen F1 tipi basınç etkili 2 adet el bombasının maşalarının süngere takılmalarının engellenmesi amacıyla kesilmesi suretiyle ters vaziyette yerleştirilerek birbirlerine tel ile bağlanıp pimlerinin çekilmesinden sonra lastik ile tutturulup süngerin içinden geçirilerek aracın zemin kısmında bulunan sabit noktaya iple bağlanmak suretiyle tuzaklama yapıldığı hiç bir kuşkuya mahal bırakılmaksızın anlaşılmaktadır. Sanık ...’in olaydan sonra şüpheli tutum ve davranışlar göstermesi nedeniyle sanıklar hakkında iletişimin tespiti kararı alınarak dinleme işlemlerinin yürütülmesi üzerine yapılan görüşmelerden sanıkların patlama olayının detaylarından haberdar oldukları ve bu durumdan dolayı yaşadıkları kaygıyı kendi aralarında ve çevreleriyle sürekli istişare ettikleri ve bu durumun ortaya çıkmasını nasıl engelleyeceklerini görüştükleri ve bilirkişi raporundaki tuzaklama bulgularıyla görüşümlerin detaylarının örtüştüğü görülmektedir. Tape kayıtlarına istinaden sanıkların aşamalarda alınan savunmalarında görüşme içeriklerinin taraflarının aynı görüşmeyle ilgili farklı farklı izahatlarda bulunmaya çalıştıkları kolluk, savcılık, sorgu ve hatta mahkemedeki anlatımlarının her görüşme için birbiri ile uyumsuz olduğu, el bombaları ile ilgili yapılan görüşmelerde bir anlatımda iki adet şarjör olduğu "ki olayda bilirkişi raporuna göre iki adet el bombası kullanılmıştır." bir başka anlatımda şeker olduğu sanık ...'in taziyeye geldiğinde hediye olarak getirdiği, bir başka anlatımda sanık ...'in sanık ...'e balıkta kullanması amacıyla el bombası verdiğini ifade ettikleri görülmüştür. Ancak Tape kayıtlarına yansıdığı üzere olayı hep birlikte gerçekleştiren ve el bombalarını araca yerleştirip patlamasını sağlayan sanıkların el bombaları parçalarının üzerinde parmak izlerinin çıkacağı şüphesi henüz kendilerinde yok iken olayın terör örgütü PKK tarafından gerçekleştirilmiş olabileceğine dair bir kurgu oluşturup bu cinayetten ayrıca tazminat almak suretiyle nemalanmak istedikleri, ancak sonrasında el bombaları parçalarının üzerinde parmak izleri çıkacağı şüphesi üzerine maktul ...'in kaçakçı olduğu kurgusunu ve kendi kusuruyla bu olayın gerçekleştiğini ifade etmeye çalıştıkları yargılamanın aşamalarında görülmüştür

...'in kaçakçı olduğu kurgusunu ve kendi kusuruyla bu olayın gerçekleştiğini ifade etmeye çalıştıkları yargılamanın aşamalarında görülmüştür. Ancak Tüm dosya kapsamına göre ne bir PKK saldırısı ne de bir kaçakçılık olayı olmadığı hem tape kayıtlarından hemde bomba uzmanı tarafından hazırlanan bilirkişi raporu ile sabittir. Olayın sanık ... ve oğlu ... tarafından tape kayıtlarına göre sanık ... ile arkadaşlıktan öte bir ilişkileri olduğu değerlendirilen ve cinayet amaçlı kullanılacağını bilen sanık ...'den temin ettikleri iki adet el bombasının sanıklar Hediye ile Vedat tarafından maktul ... tarafından her gün işe gidip gelmek amacıyla kullanılan ... plakalı araç içerisine ön koltuğa tuzaklanmak suretiyle yerleştirildiği zira bu işlemin zaman alacağı ve ev sakinlerinden olan sanıklar Vedat ile Hediye dışında kimsenin araç içerisinde bu denli çalışmasının olağan olmadığı, sanıklar Vedat ile Hediye'nin araca her gün diğer iki maktul olan ... ile ...'in bindiğini bildikleri buna rağmen araca bombayı yerleştirmek suretiyle eylemi gerçekleştirdikleri bu sebeple de üç maktulün de ölmesinden kasten sorumlu oldukları, ancak sanık ...'in diğer iki maktulün her gün araca bindiklerini bildiğinin tam olarak dosyaya