muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/8204, Karar No: 2008/362, Tarih: 24.01.2008

**9. Ceza Dairesi         2006/8204 E.  ,  2008/362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Karar Tarihi :

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Mala zarar verme suçundan tüm sanıklar hakkında kurulan hükme yönelik temyiz incelemesinde;

Elde edilen delillerin hükümlülüğe yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, Üst C.Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, beraate ilişkin hükmün ONANMASINA,

2- Sanıklar hakkında görevli memuru kasten yaralama suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

a) 5237 sayılı TCK.nun 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3.maddeleri uyarınca suçun işlendiği zamandaki yasa ile sonradan yürürlüğe giren yasanın ilgili tüm hükümlerinin somut olaya ayrı ayrı uygulanması ve her iki yasaya göre hükmedilecek cezalar belirlendikten sonra sanıkların lehine olan yasanın tespiti ile lehe yasanın bir bütün halinde uygulanması, bu durumun hükmün gerekçesine yansıtılması ayrıca; dosya içerisinde mağdura ait beyin cerrahi uzmanı ile ortopedi uzmanınca verilmiş iki ayrı rapor bulunması karşısında, 5237 sayılı TCK.daki kriterlere göre Adli Tıp Kurumundan yeniden rapor alınarak sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmayla yazılı şekilde hüküm kurulması,

b) Kabule göre de;

aa) Hapis cezasının 647 sayılı Yasanın 4.maddesi uyarınca para cezasına çevrilmesi sırasında yapılan hesap hatası nedeniyle sanıklara eksik ceza tayini,

bb) 5252 sayılı Kanunun 5.maddesi uyarınca Ağır Para Cezasının Adli Para Cezasına Dönüştürülmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, Üst C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA 24.1.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4142, Karar No: 2015/4985, Tarih: 27.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/4142 E.  ,  2015/4985 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 27/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/5373, Karar No: 2013/2724, Tarih: 05.03.2013

**17. Hukuk Dairesi         2012/5373 E.  ,  2013/2724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemeni yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davalı borçlu ...'nın amme alacağının tahsilini imkansız hale getirmek amacıyla adına kayıtlı taşınmazı 31.1.2008 tarihinde davalı ...'e sattığını belirterek davalılar arasındaki tasarrufun 6183 sayılı AATUHK'nun 30 ve BK'nun 18.maddesi gereğince iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı borçlu, dava konusu taşınmazı takipten önce 2005 yılında 100.000,00 TL bedelle sattığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, taşınmazın bulunduğu yer itibarıyla Bitlis mahkemelerinin yetkili olduğunu, dava konusu taşınmazı takipten önce satın aldıklarını, takip konusu borcun iptal edildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, İddia, savunma, toplanan delillere göre, dava konusu taşınmazın ... ilçesinde bulunduğu, taşınmazın aynına ilişkin davalarda yetkinin kamu düzenine ilişkin olup yetkili mahkemenin taşınmazın bulunduğu yer olan Güroymak Mahkemeleri olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine dosyanın yetkili Güroymak Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava 6183 Sayılı AATUHK'nun 24 ve devamı maddeleri gereğince açılmış tasarrufun iptali istemine ilişkindir. Bu tür davalar ayni değil şahsi hakka dayandığından taşınmazın bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olduğuna ilişkin HUMK'nun 13.maddesinin (6100 sayılı HMK'nun 12.maddesi) uygulanma imkanı yoktur. 6183 sayılı yasada iptal davası yönünden özel bir düzenleme bulunmadığından yetkili Mahkemenin HUMK'da yazılı genel yetki kurallarına göre belirlenmesi gerekir.(HUMK'nun 9,21.maddesi, 6100 sayılı yasanın 6,7.maddeleri)

Somut olayda, dava önce davalıların ikametgah yeri olarak gösterilen Osmaniye Asliye Hukuk Mahkemesine açılmış, anılan mahkemece taşınmazın bulunduğu yer itibarıyla Bitlis'in Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle 19.10.2010 tarihinde yetkisizlik kararı verilerek dosya Bitlis Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

Somut olayda, dava önce davalıların ikametgah yeri olarak gösterilen Osmaniye Asliye Hukuk Mahkemesine açılmış, anılan mahkemece taşınmazın bulunduğu yer itibarıyla Bitlis'in Asliye Hukuk Mahkemesinin yetkili olduğu gerekçesiyle 19.10.2010 tarihinde yetkisizlik kararı verilerek dosya Bitlis Asliye Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

Davalılar arasında zorunlu dava arkadaşlığı bulunduğundan yetki itirazının birlikte ve HUMK hükümleri gereğince yapılması gerekir. Yetkisizlik kararı veren Osmaniye Asliye Hukuk mahkemesine davalı ... vekili tarafından yapılan yetki itirazı yerinde değil ise de anılan mahkemece verilen yetkisizlik kararı kesinleşmiş olduğundan bu husus bozma nedeni yapılmamıştır. Bitlis Asliye Hukuk Mahkemesindeki yargılama sırasında davalılar yetki itirazı bulunmadığı gibi yukarıdaki yasal düzenleme gereğince HUMK'nun 13.maddesinde yer alan yetki kuralının uygulanma imkanı da bulunmadığından davaya Bitlis Asliye Hukuk Mahkemesince bakılması gerekirken yazılı gerekçeyle hüküm tesisi isabetli görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 5.3.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/11496, Karar No: 2012/3671, Tarih: 07.03.2012

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/11496 E.  ,  2012/3671 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalıya ait 539 kap, 4.898 Kg zemin paneli cinsi eşyanın müvekkilinin antreposuna teslim edildiğini, bu eşyadan 20/07/2007 tarihli ithalat beyannamesi kapsamından 322 kap, 272 Kg ve 26/07/2007 tarihli beyanname kapsamında da 102 kap, 4.205,50 Kg eşyanın ithal edilip bu kısma ilişkin antrepo bedelinin ödendiğini, bırakılan 115 kap, 454,50 Kg emtianın antrepoya giriş tarihi 16/07/2007 tarihinden 30/11/2008 tarihine kadar olan antrepo ücretinin 3.465 Euro olup ödenmediğini, bu alacağın tahsili için davalıya karşı yapılan ilamsız icra takibine davalı tarafça yapılan itirazın haksız olduğunu ileri sürerek davalının itirazının iptaline, takibin devamına ve davacı lehine % 40 icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin 16/07/2007 tarihinde 5 adet lamba ve 110 adet kataloğu davacı şirket antreposuna bıraktığını, 25/07/2007 tarihinde Erenköy Gümrük Müdürlüğü'ne sunduğu dilekçede bu eşyaların fazla gelmesi nedeniyle tasfiye veya imhaya ilişkin masrafları kendilerine ait olmak üzere gümrüğe terk etmek istediklerini belirttiklerini, Gümrük Müdürlüğü tarafından bu talebin kayıtlara alındığını, 4458 sayılı Gümrük Kanunu'nun 177. ve 178. madde hükümlerine aykırı olarak bu eşyanın davacı tarafından tasfiye edilmeyip antrepoda muhafaza edildiğini, bu durumdan müvekkilinin bir sorumluluğunun olmadığını, davacının ancak eşyanın antrepoya girdiği 16/07/2007 tarihi ile gümrüğe terk işleminin yapıldığı 23/07/2009 tarihleri arasındaki antrepo ücretini talep edebileceğini, haksız davanın reddi gerektiğini savunarak % 40 kötü niyet tazminatının davacıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporuna göre; davacının eşyanın antrepoya giriş tarihi ile gümrüğe terk beyanının verildiği tarihler arasındaki 10 günlük süre için 43,49 Euro antrepo ücretini davalıdan isteyebileceği kabul edilerek, davalının icra dosyasındaki itirazının bu miktar için haksız olup kısmen iptali ile takibin devamına ve takipten itibaren 3095 sayılı yasanın 4/a maddesindeki döviz faizinin uygulanmasına, koşulları oluşmadığından tarafların tazminat taleplerinin reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 07.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/8131, Karar No: 2007/13902, Tarih: 18.07.2007

**21. Hukuk Dairesi         2007/8131 E.  ,  2007/13902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Manisa 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/03/2007

Davacı, ilk kesinti tarihinden itibaren tarım bağ-kur sigortalısı olduğunun tesbitine   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin   kabulüne  karar vermiştir.

Hükmün, davalı  vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı kanuni gerektirici nedenlerle davalı kurum vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren, 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece davacının 01.05.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitine  karar verilmiştir.

2-Davacı ürün bedelinden ilk Bağ-Kur prim kesintisinin yapıldığı tarihi takip eden ay başından itibaren, 2926 sayılı Yasaya tabi tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitini istemiştir.

Mahkemece davacının 01.05.1994 tarihinden itibaren tarım Bağ-Kur  sigortalısı  olduğunun  tesbitine  karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Yasa’da 506 sayılı Yasa’nın 79.maddesine koşut geçmiş tarım Bağ-Kur hizmetlerinin tesbitine ilişkin bir düzenleme mevcut değildir. 2926 sayılı Yasa’nın 7. maddesi hükmüne göre, bu yasaya göre sigortalı sayılanlar, sigortalı sayıldıkları tarihten itibaren en geç üç ay içinde Kurum’a başvurarak kayıt ve tescillerini yaptırmak zorundadırlar. Anılan  Yasa’nın 5. maddesi ile 7. madde de belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden aybaşından itibaren başlayacağı hükmü getirilmiştir. 2926 sayılı Yasa’nın 2. ve 3. maddeleri kapsamında, kendi nam ve hesabına tarımsal faaliyette bulunanlardan yasanın uygulanma tarihinde 50 yaşını dolduran kadınlarla, 55 yaşını dolduran erkekler dışındakiler bakımından tarım Bağ-Kur sigortalılığı zorunlu sigortalılık niteliğinde bulunmaktadır.Başka bir ifade ile sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçip kaçınmak mümkün değildir. Diğer yandan resen tescil başlığını taşıyan 9.maddeye göre bu yasa kapsamında sigortalı sayılanların sigortalılıklarının başladığı tarihten itibaren 3 ay içinde Kurum’a kayıt ve tescilini yaptırmayanların tescil işlemlerinin Kurum’ca re’sen yapılması gerekmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 36.maddesi kapsamında Kurum’un prim alacaklarını Bakanlar Kurulu Kararı ile ürün bedellerinden tevkifat suretiyle tahsil etmesi mümkündür. Bu bağlamda 2.madde kapsamına girenlerin belirtilen şekilde prim borçlarının ürün bedellerinden tevkifat suretiyle kesilerek Bağ-Kur’a ödenmesi halinde kayıt ve tescil için kurum’a başvuru olmasa dahi bahse konu biçim de prim ödenmesi suretiyle kayıt ve tescil konusundaki iradelerini ortaya koydukları tartışmasızdır. Bağ-Kur’un iş bu prim ödenmesine rağmen, sigortalıyı re’sen kayıt ve tescil etmemesi yasanın kendisine yüklediği re’sen tescil mükellefiyetine aykırılık teşkil etmektedir. 2926 sayılı Yasa’nın 10.maddesine göre kayıt ve tescil işlemlerinde Valilik, Kaymakamlık, Özel İdare, Belediye, Muhtarlık  ve  Nüfus  İdareleri  kayıtları  ile  diğer  kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifler kanununa göre kurulan pancar ekicileri İstihsal Kooperatifleri ile Birliği, T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının  esas alınacağı  bildirilmiştir.  Bu kayıtların  tarımda  kendi adına ve hesabına bağımsız çalışmanın yasal karinesi  olduğu ortadadır.

Yapılan incelemede davacının   Ziraat Odası ve Tarım Kredi Kooperatifi kaydının araştırılmadığı, üzerine kayıtlı zirai arazisinin bulunduğu, Ziraat Bankası’ndan kredi alıp almadığının da araştırılmadığı ,Üzüm Tarım Satış Kooperatifi kaydının olmadığı,  davacının sattığı ürün bedelinden  ilk prim kesintisinin 18.4.1994 tarihinde Kurum hesabına yatırıldığı, 1995,1996,1997,1998,1999,2000, 2001 ve 2002 yıllarında da  prim kesintinin olduğu görülmektedir.

Mahkemece kesintinin bulunduğu 01.05.1994-31.12.2002 tarihleri arasındaki dönem yönünden verilen tespit kararı yerinde ise de; prim kesintisinin bulunmadığı ve tarımsal faaliyetin kanıtlanamadığı 01.01.2003-20.02.2006 tarihleri arasındaki döneme ilişkin istemin kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş davacıya ihtilaf konusu olan 01.01.2003- 20.02.2006   tarihleri  arasındaki  dönemde  ürün  satışı  yaptığı  kişi, kurum  ve  kuruluşları açıklattırmak bu kişi, kurum ve kuruluşlardan ürün bedelinden prim kesintisi yapılıp yapılmadığını sormak, yapılmış ise belgelerini getirtmek, Ziraat Odasına ve Tarım Kredi Kooperatifi ne kayıtlı olduğu tarihleri tespit etmek,  başkaca zirai amaçlı kooperatiflerde kaydının bulunup bulunmadığının araştırılarak, bulunması halinde kayıt tarihlerini gösteren belgeleri getirtmek ve varsa zirai amaçlı banka  kredisi kullanıp kullanmadığının araştırılıp ve tüm deliller bir arada değerlendirilerek sonuca gitmektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki  olgular  gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması  usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurumun  bu yönleri amaçlayan  temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18.07.2007  gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/25278, Karar No: 2013/2015, Tarih: 11.02.2013

**6. Ceza Dairesi         2009/25278 E.  ,  2013/2015 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozmak

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre, tekerrüre esas oluşturmayan ve silinme koşulları gerçekleşmemiş olan kasıtlı suçlardan hükümlülükleri bulunan sanık hakkında, 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

I-Konut dokunulmazlığını bozmak suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1-2-3.maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerinin, cezaların yerine getirilmesi (infaz) aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Temel ceza tayin edilirken gerekçe gösterilerek alt sınırdan uygulama yapıldığı halde, 5237 sayılı TCK’nın 143/1. maddesi ile cezalarda arttırma yapılırken yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden en üst oranda artırım yapılması,

2- 5237 sayılı TCK’nın 145/1.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı; “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezalardan indirim yapılması,

3- Kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1-2-3. maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerine hükmedilmemesi,

3- Kasten işlenen suçlarda hapis cezasına mahkumiyetin yasal sonucu olan ve 5237 sayılı TCK’nın 53/1-2-3. maddesinde öngörülen belirli hakları kullanmaktan yoksun bırakılma tedbirlerine hükmedilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, ceza süresi yönünden kazanılmış hakkın gözetilmesine 11.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24331, Karar No: 2015/28379, Tarih: 09.09.2015

**15. Ceza Dairesi         2014/24331 E.  ,  2015/28379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, kasten yaralama

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır. Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Sanığın olay tarihinde komşusu olan aralarında husumet bulunduğu anlaşılan şikayetçi ile bahçenin kullanımında anlaşmazlığa düştüklerini, bahçe içinde bulunan çite çamaşır sermek isteyen ....'in eylemine karşılık sanık F.. Ö..'ün eline aldığı bir odun parçası ile evin camını kırdığı ve bu odun parçası ile şikayetçi Z.. S..'in ayağının baldır kısmına vurduğu bu suretle mala zarar verme ile kasten yaralama suçlarını işlediği iddia edilen olayda,

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre karar tarihi itibariyle; 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna, 6217 sayılı Yargı Hizmetlerinin Hızlandırılması Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 26. maddesiyle eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, doğrudan verilen 3.000 TL ve altında kalan adli para cezalarının temyizinin mümkün olmaması karşısında, sanığın temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyizinin incelenmesinde ise,

a)Kasten yaralama suçundan dolayı, TCK.m.86/2, 86/3-e gereğince hüküm tesis edilir iken, TCK.m.86/3-e gereğince sanığa verilen cezanın yarı oranında artırılması gerekmesine rağmen, bir misli artırım yapılarak, temel ceza olarak belirlenen 180 gün karşılığı adli para cezasının 360 gün adli para karşılığı adli para cezasına çıkartılması, daha sonra yapılan hesaplamaların da bu miktar üzerinden yapılarak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmesi,

b)CMK'nın 231. maddesinde sözü edilen zararın maddi zararı kapsaması ve kasten yaralama suçundan oluşan bir maddi zarardan söz edilmemesi karşısında, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümle ilgili zararın giderilmediğinden bahisle yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

b)CMK'nın 231. maddesinde sözü edilen zararın maddi zararı kapsaması ve kasten yaralama suçundan oluşan bir maddi zarardan söz edilmemesi karşısında, sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümle ilgili zararın giderilmediğinden bahisle yasal olmayan ve yetersiz gerekçe ile CMK'nın 231. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın ve o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 09/09/2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20156, Karar No: 2014/17062, Tarih: 20.10.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/20156 E.  ,  2014/17062 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : . Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Kamu davasına Gümrük İdaresi ile TAPDK'nın ayrı ayrı katıldığı gözetilmeden, açılan davanın niteliğine göre, suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresi'nin davaya katılan olarak kabul edilerek maktu vekalet ücretinin Gümrük İdaresi'ni de kapsayacak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde "katılanlara" verilmesine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, katılanlara vekalet ücreti verilmesine ilişkin hüküm fıkrasındaki "katılanlara" ibaresi çıkartılarak yerine "katılan TAPDK'ya" ibaresinin yazılması suretiyle, sair kısımları aynen bırakılan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 20.10.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.