muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/724, Karar No: 2014/433, Tarih: 21.10.2014

Somut olayda kullanılmakla artık bu çekin zorunlu unsurlarının var olup olmadığına bakılmayıp, çeklerin yalnızca bankalar tarafından tedavüle konulan bir ödeme aracı olmaları nedeniyle nitelikli dolandırıcılık suçundan uygulama yapılması gerekecektir.

15. Ceza Dairesinin, kanunda belirtilen unsurları taşımayan çekten dolayı, nitelikli dolandırıcılık değil, basit dolandırıcılık suçunun oluşacağına dair kararı yerinde değildir" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire bozma ilamının kaldırılmasına ve yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmesi isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 15. Ceza Dairesince 25.09.2013 gün ve 15631-14107 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

Sanığın nitelikli dolandırıcılık suçundan mahkumiyetine karar verilen somut olayda, Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; keşide yerinin gösterilmemesi nedeniyle kanuni unsurları eksik olan sahte çek kullanılarak işlenen suçun "banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık" suçunu mu, yoksa "basit dolandırıcılık" suçunu mu oluşturacağının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Katılan A.. A..'ın sanığa bal satıp karşılığında sanık tarafından tanzim edilen keşide yeri yazılmamış çeki aldığı ve çekin bankaya ibrazında sahte olduğunun tespit edildiği anlaşılmaktadır.

Dolandırıcılık suçunun basit şekli, 5237 sayılı TCK'nun 157. maddesinde; "Hileli davranışlarla bir kimseyi aldatıp, onun veya başkasının zararına olarak, kendisine veya başkasına bir yarar sağlayan kişiye bir yıldan beş yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezası verilir" biçiminde düzenlenmiş, aynı kanunun 158. maddesinde ise suçun nitelikli halleri sayılmıştır.

Uyuşmazlık konusunu ilgilendiren "banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle dolandırıcılık" suçu da TCK'nun 158. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendinde; "1) Dolandırıcılık suçunun; ...

f- Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle, ... işlenmesi hâlinde, iki yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adlî para cezasına hükmolunur. Ancak; (e), (f), (j) ve (k) bentlerinde sayılan hâllerde hapis cezasının alt sınırı üç yıldan, adlî para cezasının miktarı suçtan elde edilen menfaatin iki katından az olamaz" şeklinde hüküm altına alınmıştır.

Maddenin bu bölümüne ilişkin gerekçesinde; "Birer güven kurumu olan banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması, dolandırıcılık suçunun işlenmesi açısından önemli bir kolaylık sağlamaktadır. Banka veya kredi kurumları açısından dikkat edilmesi gereken husus, bu kurumları temsilen, bu kurumlar adına hareket eden kişilerin başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleridir" açıklamalarına yer verilmiştir.

Maddenin bu bölümüne ilişkin gerekçesinde; "Birer güven kurumu olan banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması, dolandırıcılık suçunun işlenmesi açısından önemli bir kolaylık sağlamaktadır. Banka veya kredi kurumları açısından dikkat edilmesi gereken husus, bu kurumları temsilen, bu kurumlar adına hareket eden kişilerin başkalarını kolaylıkla aldatabilmeleridir" açıklamalarına yer verilmiştir.

Dolandırıcılık suçunun bu nitelikli hali, hukuk sistemimize ilk defa 5237 sayılı TCK ile dahil olmamış, 765 sayılı TCK'nun 504/3. maddesinde de dolandırıcılığın banka ya da kredi kurumlarının vasıta olarak kullanılması suretiyle işlenmesi cezayı ağırlaştıran neden olarak kabul edilmiştir. Bu ağırlaştırıcı neden, 765 sayılı Türk Ceza Kanununa 21.11.1990 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 3679 sayılı Kanunun 16. maddesiyle eklenmiş, değişiklik gerekçesinde de; "Dolandırıcılık fiilinin banka veya kredi kurumunun vasıta olarak kullanılması suretiyle işlenmesi halinde kandırıcı niteliği fazla olacağından, bu durum nitelikli hal olarak kabul edilmiş bulunmaktadır" açıklaması yapılmıştır.

Görüldüğü üzere gerek 765, gerekse 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu bakımından kanun koyucu, banka veya kredi kurumlarına duyulan güven nedeniyle, söz konusu kurumlar aracı kılınarak gerçekleştirilen eylemlerde hilenin daha kolay gerçekleşmesi bankaya karşı duyulan güvenden dolayı, mağdur ya da mağdurların araştırma eğiliminin azalması veya bütünüyle ortadan kalkması nedeniyle, eylemlerin aldatıcı niteliklerini göz önünde bulundurarak nitelikli dolandırıcılık olarak düzenlemiş ve daha ağır bir yaptırıma tâbi tutmuştur.

Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanıldığından söz edilebilmesi için, dolandırıcılık fiili gerçekleştirilirken, banka veya diğer kredi kurumlarının olağan faaliyetleri ya da bu faaliyetleri yürüten sujelerinden yararlanılması veya banka ve kredi kurumlarının mutad faaliyetleri nedeniyle ürettikleri maddi varlıklarının suçta araç olarak kullanılması gerekmektedir.

Banka ve diğer kredi kurumlarının olağan faaliyet konuları 5411 sayılı Bankacılık Kanununun 4. maddesinde sayılmış olup bunlara; mevduat kabul etmek, kredi vermek, çek ve diğer kambiyo senetlerinin iştirası, alım satımı, kredi kartları, banka kartları ve seyahat çekleri gibi ödeme vasıtalarının ihracı ve bunlarla ilgili faaliyetlerin yürütülmesi işlemlerini örnek göstermek mümkündür.

Banka ve diğer kredi kurumlarının maddi varlıkları ise; bu kurumlara ait olan dekont, teminat mektubu, basılı evrak, kimlik belgesi, giriş kartı, banka cüzdanı, çek, kredi kartı gibi, ilgili kurumda etkin bir işlevi bulunan maddi varlıklardır. Kullanılan maddi varlığın belge niteliğinde bulunması şart olmayıp, belge niteliğinde olanların da özel belge vasfını taşıması ile resmi belge niteliğinde olması arasında bir fark bulunmamaktadır.

Banka ve diğer kredi kurumlarının maddi varlıkları ise; bu kurumlara ait olan dekont, teminat mektubu, basılı evrak, kimlik belgesi, giriş kartı, banka cüzdanı, çek, kredi kartı gibi, ilgili kurumda etkin bir işlevi bulunan maddi varlıklardır. Kullanılan maddi varlığın belge niteliğinde bulunması şart olmayıp, belge niteliğinde olanların da özel belge vasfını taşıması ile resmi belge niteliğinde olması arasında bir fark bulunmamaktadır.

Banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle işlenen dolandırıcılık suçunun unsurları ile alakalı bu genel açıklamalardan sonra uyuşmazlık konusu "çek" ile ilgili olduğundan, çekin hukuki niteliği ve yapısının irdelenmesinde de yarar bulunmaktadır.

Çek; gerek mülga 6752 sayılı, gerekse mer'i 6102 sayılı Türk Ticaret Kanununda poliçe ve bonodan sonra üçüncü bir kambiyo senedi türü olarak kabul edilmiştir. Çek, hukuki niteliği itibarıyla poliçe gibi bir havaledir. Bu havalenin çek olarak vasıflandırılması için, aynı zamanda banka üzerinden çekilmiş olması zorunludur.

Bankada hesap bulundurmak mücerret çek keşide hakkını vermeyeceğinden, ayrıca önceden bu hesap üzerinde çek keşidesi suretiyle tasarruf edilebileceğinin de kararlaştırılmış olması gerekir. Genellikle "çek anlaşması" veya "çek sözleşmesi" olarak adlandırılan bu akit ile muhatap banka, keşideciye çek üzerine yazdığı miktarı ödemeyi vadederken, keşideci de muhatap bankanın ödediği meblağı kendisine tediyeyi taahhüt etmektedir. Böylece, muhatap banka meşru hamil veya cirantaya kendi mal varlığından ancak keşidecinin şahsında hukuki sonuç doğurmak üzere ödemede bulunma yetkisini elde etmektedir.

Bir senedin "çek" niteliğine haiz olabilmesi için taşıması gereken bazı zorunlu kanuni unsurlar bulunmaktadır.

Buna göre çek;

1- Senet metninde "çek" kelimesini ve eğer senet Türkçe'den başka bir dille yazılmış ise o dilde "çek" karşılığı olarak kullanılan kelimeyi,

2- Kayıtsız ve şartsız belirli bir bedelin ödenmesi için havaleyi,

3- Ödeyecek kimsenin yani muhatabın ad ve soyadını ya da ticaret unvanını,

4- Ödeme yerini,

5- Keşide tarihini ve yerini,

6- Keşidecinin imzasını, ihtiva etmelidir.

Bu unsurlardan birini taşımayan bir senet çek sayılamayacaktır. Ancak çekte açıklık yoksa muhatabın adı ve soyadı (ticaret unvanı) yanında gösterilen yer ödeme yeri kabul edilecek, muhatabın ad ve soyadı (ticaret unvanı) yanında birden fazla yer gösterildiği takdirde, çek ilk gösterilen yerde, böyle bir açıklık ve başka bir kayıt da yoksa, muhatabın iş merkezinin bulunduğu yerde ödenecektir. Keşide yeri gösterilmemiş çek, düzenleyenin adının yanında yazılı olan yerde düzenlenmiş sayılacaktır. (6752 sayılı Kanunun 693/2-3, 6102 sayılı Kanunun 781/2-3. maddeleri)

Öte yandan Türk Ticaret Kanunu dışında "çek"e ilişkin çıkarılan özel kanunlarda da ayrıntılı düzenlemeler yapılmıştır. Bu kapsamda 3167 sayılı Kanunda; bankaların çek hesabı açtırmak isteyenlerin yasaklı olup olmadığını araştıracakları, ayrıca ilgili kişinin ekonomik ve sosyal durumunun belirlenmesinde gerekli basiret ve özeni gösterecekleri, çek defterlerinin bankalarca bastırılacağı, çek defterlerinin baskı şeklini belirleyen esasların Türkiye Bankalar Birliğinin görüşü alınarak, Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankası tarafından belirlenip Resmî Gazetede yayımlanacağı, bankaların çek hesabı açtıranların açık kimlik ve adreslerini tespit edebilmek için fotoğraflı nüfus cüzdanı örnekleri ile yerleşim yeri belgelerini, tacir olanların ayrıca ticaret sicili kayıtlarını almak, bunların açık kimliklerini, adreslerini, vergi kimlik numaralarını, çek hesabının kapatılma hallerini onbeş gün içinde Türkiye Cumhuriyet Merkez Bankasına bildirmek, bunlara ilişkin belgeleri hesapların kapatılmalarını izleyen beşinci yılın sonuna kadar saklamak zorunda oldukları, çek karşılığının tamamen veya kısmen olmaması halinde hamilin talebi üzerine keşidecinin bankaca bilinen adresleri kendisine verileceği kabul edilmiştir.

Bu açıklama ve belirtilen kanuni düzenlemeler göz önünde bulundurulduğunda çekin bankanın maddi varlıklarından olduğu hususunda bir tereddüt bulunmamaktadır. Bu nedenle tüm unsurlarını havi bir çek kullanılarak işlenen dolandırıcılık suçunun 5237 sayılı TCK'nun 158/1-f maddesi kapsamında olduğunun kabulü gerekmektedir. Nitekim Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin istikrarlı uygulamaları da bu doğrultudadır. (Ceza Genel Kurulunun 28.12.2004 gün ve 173-228, 11. Ceza Dairesinin 21.01.2014 gün ve 22187-1123, 15. Ceza Dairesinin 03.03.2014 gün ve 10228-3826 sayılı kararları)

Türk Ticaret Kanununda öngörülen kanuni unsurları eksik olan, örneğin somut olayda olduğu gibi keşide yeri gösterilmeyen veya tümüyle sahte oluşturulmuş çek kullanılarak işlenen dolandırıcılık suçunun da TCK'nun 158/1-f maddesi kapsamında kabul edilip edilmeyeceği hususu uyumazlığın konusunu oluşturmaktadır.

Çekin hile unsuru olarak kullanılmasının daha ağır bir cezayı gerektirmesinin nedeni, mağdura bakan yönüdür. Kanuni unsurları eksik ya da bütünüyle sahte oluşturulmuş bir çek kullanılarak işlenen dolandırıcılık suçlarında da, bankanın maddi varlığı veya böyle bir maddi varlığın bulunduğu algısı hile olarak kullanılmakta, mağdur "çek"e güvendiği için daha kolay aldatılmaktadır. Kaldı ki çekin unsurlarının eksik bulunması, bankanın maddi varlığı olduğu gerçeğini değiştirmemektedir. Bu nedenle iğfal kabiliyetini haiz olması şartıyla çekin tümden sahte olarak oluşturulması ya da unsurlarının eksik olmasının suçun nitelikli halinin oluşumu bakımından bir önemi bulunmamaktadır.

Çekin evrakta sahtecilik suçu açısından resmi belge vasfında kabulüyle, dolandırıcılık suçunda hile unsuru olarak kullanılması aynı esaslara dayanmamaktadır. Çek esasında özel bir belgedir. Ancak kanun koyucu ticarî hayatta büyük yer tutan ve ciro ile veya buna gerek görülmeksizin tedavül eden çek ve diğer kambiyo senetlerini daha ciddî bir şekilde korumak istemiş ve anılan belgelerde sahtecilik yapılması hâlinde, "resmî belgede sahtecilik" suçuna ilişkin hükümlerin uygulanmasını kabul etmiştir. Bu itibarla, çekin resmi belge olduğunun kabul nedeni topluma bakan yönü olup, unsurları eksik olan çekin, bir yandan özel belge olarak kabul edilmesi, diğer taraftan nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturması arasında bir çelişki bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında uyuşmazlık konusu değerlendirildiğinde;

Sanığın keşide yeri gösterilmeyen sahte bir çek vermek suretiyle katılandan mal aldığı somut olayda, bankanın maddi varlığı olan çekin suçta araç olarak kullanılması nedeniyle eyleminin, TCK'nun 158/1-f maddesinde yazılı banka veya kredi kurumlarının araç olarak kullanılması suretiyle nitelikli dolandırıcılık suçunu oluşturduğu kabul edilmelidir.

Bu itibarla, itirazın kabulüne, Özel Daire bozma kararının kaldırılmasına, usul ve kanunu uygun bulunan yerel mahkeme hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı itirazının KABULÜNE,

2- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 15.05.2013 gün ve 25429-8980 sayılı bozma ilamının KALDIRILMASINA,

3- Usul ve kanuna uygun bulunan Bakırköy 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 29.01.2009 gün ve 181-18 sayılı hükmünün ONANMASINA,

4- Dosyanın, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.10.2014 tarihinde yapılan müzakerede oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2820, Karar No: 2016/5234, Tarih: 09.05.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/2820 E.  ,  2016/5234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... Asliye Hukuk ve ... İş Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, sporcu alacağının tahsili istemine ilişkindir.

... Asliye Hukuk Mahkemesince, uyuşmazlığın işçi ile işveren arasındaki alacak istemine ilişkin olduğu ve iş mahkemesince görülmesi gerektiği gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

... İş Mahkemesi tarafından ise 4857 sayılı İş Kanununun 4.  maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca, “sporcular” hakkında bu kanun hükümlerinin uygulanmayacağının düzenlendiği, görevli mahkemenin asliye hukuk mahkemesi olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

4857 sayılı İş Kanununun 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 1. maddesi uyarınca, İş Kanununa göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş akdinden veya İş Kanununa dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri iş mahkemeleridir.

4857 sayılı İş Kanununun 4. maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca, “sporcular” hakkında bu kanun hükümleri uygulanmaz.

Sporcular, kulüplerinin (işverenlerinin) gösterdiği yerlerde tespit edilmiş çalışma saatlerine tâbi olarak ve işverenin emir ve gözetimi altında antrenman ve müsabakalar yaptıkları ve karşılığında önceden kararlaştırılmış bir ücret aldıklarına göre, kulüpleri ile bağları iş sözleşmesine dayanmaktadır. Faaliyetin sporla ilgili oluşu sporcu ile kulüp arasındaki bağın iş ilişkisi sayılmasına engel oluşturmaz.

Federasyon ile kulüp, federasyon ile hakem, sporcu, teknik direktör, antrenör, idareci ve benzeri spor elemanları ile kulüpler arasında çıkan uyuşmazlıklar için federasyonun kendi özel yasalarında veya hukuk talimatlarında özel kurullar ve tahkim şartı benimsenmiştir. Bu nedenle sporcu, antrenör gibi kimselerin işverenleri olan kulüplerle ilgili uyuşmazlıklarda öncelikle bağlı olduğu federasyonun kurullarına başvurması gerekmektedir.

Spor, kişisel veya toplu oyunlar biçiminde yapılan, genellikle yarışmaya yol açan bir takım kurallara göre uygulanan beden hareketlerinin tümü olarak tanımlanabilir. Buna göre sporcu, sporla uğraşan, aktif olarak içinde yer alan, yarışan, maç yapan kişidir.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 23.05.1960 gün 11-10 sayılı ve 10.05.1974 gün, 3-44 sayılı kararları uyarınca, özellikle iş hukukunda istisnaî hükmün genişletilerek değil, dar yorumlanması gerekir. İşçiler yararına düzenlenen hükümlerin, işçiler yararına yorumlanması asıldır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 23.05.1960 gün 11-10 sayılı ve 10.05.1974 gün, 3-44 sayılı kararları uyarınca, özellikle iş hukukunda istisnaî hükmün genişletilerek değil, dar yorumlanması gerekir. İşçiler yararına düzenlenen hükümlerin, işçiler yararına yorumlanması asıldır.

Yukarıdaki tanımlar ve içtihadı birleştirme kararları ışığında, sporla doğrudan uğraşan sporcunun İş Kanunu kapsamında kalmadığı açıktır.

Somut olayda; yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler karşısında davacının profesyonel futbolcu olduğu anlaşıldığından taraflar arasındaki uyuşmazlığın genel hükümlere göre ... Asliye Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 09.05.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2074, Karar No: 2010/7847, Tarih: 05.07.2010

**11. Hukuk Dairesi         2009/2074 E.  ,  2010/7847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

BİRLEŞEN DAVA : Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Söke 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 14.10.2008 tarih ve 2007/14 - 2008/370 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili asıl davada, davalı kooperatifin ortağı iken parasal edimlerini yerine getiremeyen müvekkilinin ihraç edildiğini, ihraç kararının 29.12.1998 tarihinde kesinleştiğini, kooperatife alınan arsanın bedelinin ortaklar tarafından ödendiğini, 27.06.1990 tarihli genel kurul kararı doğrultusunda kooperatif aracılığıyla müteahhit ile anlaşan müvekkilinin kendisine tahsis edilen A-12 nolu bağımsız bölümün kaba inşaatını ve ince işçiliğinin bedelini peşin ödeyerek yaptırdığını, ayrıca müvekkilinin kooperatife genel giderler, bekçi, havuz, site içi yollar vs. için aidat ödediğini, ihracıyla davalı kooperatifin sebepsiz zenginleştiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla A-12 nolu bağımsız bölümün arsa payı ve Bayındırlık birim fiyatlarına göre tespit edilecek inşaat bedellerinin dava tarihindeki değerinden 40.000.000.000 TL’nin, birleşen davada ise kooperatife yapılan aidat ödemelerinden 2.000.000.000 TL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının arsa ve bina bedeli olarak ne kadar talepte bulunduğunu belirtmesi gerektiğini, 27.06.1990 tarihli genel kurul kararı gereğince bu tür inşaatlarda pazarlık usulünün uygulanacağını, davanın bayındırlık birim fiyatlarının uygulanmasını talep edemeyeceğini, kooperatife sadece 1.310.000.000 TL aidat ödediğini savunarak, haksız davaların reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının arsa ve bina bedeli olarak ne kadar talepte bulunduğunu belirtmesi gerektiğini, 27.06.1990 tarihli genel kurul kararı gereğince bu tür inşaatlarda pazarlık usulünün uygulanacağını, davanın bayındırlık birim fiyatlarının uygulanmasını talep edemeyeceğini, kooperatife sadece 1.310.000.000 TL aidat ödediğini savunarak, haksız davaların reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda alınan bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, kooperatifin kayıtları ve ödeme makbuzlarından arsa sahiplerine ödemenin dışarıdan ve elden yapıldığının anlaşıldığı, ortaklardan tahsilatın ve arsa sahiplerine ödemenin kayıt ve ödeme şekli nedeni ile başka bir kanaate ulaşmanın mümkün olmadığı, mevcut kayıt nizamının genel kabul görmüş muhasebe kurallarına uygun bulunmadığı, makbuzlarla arsa ödemelerinin yapıldığı gün, kooperatif tarafından davacı ...’dan 14.11.1989 tarihli 14 nolu makbuzla 4-94-95-96 nolu üyelikler için 5.942.000-TL tahsil edildiği, bu itibarla dava konusu ortaklık için davacıdan tapu masrafları ile birlikte 1.485.500.000TL arsa bedeli tahsil edildiği, kooperatifin ortaklar defterindeki kayıtlara göre davacının, arsa bedeli, müteahhide yapılan fiks ödeme, faiz, şerefiye vb. ödemeler için toplam ödemesinin 1.202.485.500.000TL, bu miktarın ÜFE’ye göre dava tarihine eskale edilmesiyle bulunan güncel değerin 25.623,00YTL olduğu gerekçesiyle asıl dava yönünden 25.623,00YTL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline, fazlaya dair istemin reddine, birleşen dosya yönünden 1.071,85YTL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline, fazlaya dair istemin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 1.55 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 1.162.00 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 05.07.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3060, Karar No: 2018/9634, Tarih: 18.10.2018

**13. Hukuk Dairesi         2018/3060 E.  ,  2018/9634 K.**

**"İçtihat Metni"**

... İnşaat Temizlik Tur. ve Tic. A.Ş. vekili avukat ... ile ... vekil avukat ... aralarındaki dava hakkında ... ... 9. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 24/12/2015 tarih ve 2013/258-2015/494 sayılı hükmün Dairemizin 07/03/2018 tarih ve 2016/19478-2018/2836 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 310,00 (üçyüzon) TL para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 18/10/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5847, Karar No: 2012/3352, Tarih: 21.02.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/5847 E.  ,  2012/3352 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ordu Aile Mahkemesi

TARİHİ :7.12.2010