muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/15486, Karar No: 2009/10957, Tarih: 13.07.2009

Bu haliyle, davacının çalışmalarının kamu kurumu niteliğinde olan işyerinde kısmi olarak geçtiği ortadadır. Kamu kurumlarında geçen çalışmaların belgeye dayalı olması esası yanında davacının bu çalışmalarının bir kısmının usta öğretici olarak saat ücreti karşılığında Kuruma bildirildiği de ortadadır. Ne var ki mahkeme bu yöne ilişkin, araştırma yapmadan, 1980-1994 yıllarında usta öğretici olarak geçen bildirimlerine ait Halk Eğitim Merkezinde bulunması gereken ders saati karşılığı ücret ödeme belgeleri, puantaj kayıtları gibi kayıtları dosyaya hiç istemediği gibi, 1997 yılından sonra davalı Bakanlık nezdinde geçen ve 506 sayılı Yasa'ya tabi olarak bildirimlerine ilişkinde Kurum kayıtlarını dönem bordrolarını ve işverenin varsa ücret ödeme belgelerini de dosyaya eklenmiştir. Yerleşmiş Yargıtay ve Dairemiz uygulamalarına göre, kısmi çalışma halinde eksik bildirilen sürelere ilişkin varsa işverinin ücret ödeme puantaj kayıtları gibi belgelerinde ki davacının imzalı çalışma gün karşılıklarının esas alınacağı imzalı belge yoksa aksinin kayıtlı tanık beyanı veya başka delillerle ispatlanacağı yönündedir.

Açıklandığı üzere davacının tam süreye ilişkin çalışma isteminde, kısmi çalışma olduğu gibi, bu çalışmalarının nitelikleride farklıdır. 1980-1994 tarihleri arası öğretim yılı dönemlerinde usta öğretici sonraki yıllarda ise vekil öğretmenlik ve kütüphane çalışanı olarak geçen hizmetlerinin ise kısmi bildirime dayalı olduğu tartışmasızdır.

Bu halde, öncelikle çalışma nitelikleri ve sürelerine göre, davalı işverenin tüm kayıtlarının dosyaya eklenmesi gerektiği açıktır. Mahkemece bu yönde hiç işlem yapılmadığı gibi, dinlenen bir kısım tanık beyanları ile, kendi içersinde dahi çelişik ve iş ve sosyal güvenlik konularında uzmanlığı dahi tespit edilemeyen bilirkişi raporu esas alınarak yazılı şekilde hüküm kurulmasının eksik inceleme ve araştırmaya dayalı olduğu açıktır.

Yapılacak iş;

a) Davacının 1980-1994 yılları arasında usta öğretici olarak geçen çalışmalarına ilişkin olarak davalı işveren nezdinde bulunan ders saati, ders ücreti ya da puantaj vs. gibi kayıtları Halk Eğitim Merkezi Müdürlüğünden istemek, gelen kayıtlara göre çalışmaların günlük saat ücreti üzerinden ve kısmi çalışma esasına göre geçtiği anlaşıldığında, tam gün esası ve aylık karşılığı olmayan çalışmaların günlük çalışma saatine göre ve part-time çalışma olması nedeniyle, bu çerçevede değerlendirme yaparak Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 17.09.2008 gün ve 2008/10-555-530 sayılı Kararında da belirtilen şekilde sonuca gitmek,

b) Davacının 1997 yılından sonra geçen ve Kuruma kısmi olarak bildirilen çalışmaları yönünden ise, çalışmalara ilişkin davalı işverenler nezdinde bulunan davacı ile ilgili tüm kayıtlar istenildikten sonra, işverenin Kamu Kurumu olduğu ve çalışmalarının belgeye dayalı olma esası da dikkate alınarak, kısmi ve kesintili geçen bu çalışmalar yönünden de, Yargıtay HGK'nun 23.5.2001 gün ve 2001/409 - 425 ve 25.06.2003 gün ve 2003/410-425 sayılı kararlarında da belirtildiği üzere, davalı işverenin ücret bordroların da davacının imzası olanlar saptanarak imzasını içeren bordrolarda geçmiş sürelerin dışındaki süreler ile ilgili olarak istemin reddine, imzalı olmayan bordrolardaki süreler yönünden de işverence SGK'na verilen dönem bordrolarında kayıtlı tanıklar saptanarak bu tanıkların bilgilerine başvurmak, bu tanıkların tespit edilmemesi halinde ise komşu işyerleri kayıtlı çalışanlar ile iş niteliği gereği çalışma ve süresine ilişkin bilgi sahibi olacak kamu tanıklarını resen tespit edip beyanlarını almak ve her iki ayrı bölümde belirtilen hususlar yerine getirildikten sonra, iş ve sosyal güvenlik konularında uzman bir bilirkişiden varsa çalışma gün ve sürelerini tespit eden yöntemince rapor da aldıktan sonra tüm delilleri takdir edip sonucuna göre bir karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözönünde tutulmaksızın eksik inceleme ve araştırma ile hatalı bilirkişi raporuna dayalı yazılı şekilde hizmet tespitine ilişkin hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Öte yandan HUMK.nun 388. Maddesinde bir kararın kapsaması gereken hususlar belirtildikten sonra 389. Madde ile de, kararda iki tarafa yükletilen görev ve verilen hakların şüphe ve tereddüdü gerektirmeyecek biçimde açık olarak yazılması öngörülmüştür.

Hüküm fıkrası, kararın esası olup kanunda "hüküm" kelimesi yalnız hüküm fıkrası için kullanılmıştır. Bu nedenle mahkemece, hüküm fıkrasında mahkemenin neye karar verdiği açıkça yazılmalıdır. Hüküm fıkrası çok açık ve infazı mümkün olmalıdır. Şarta bağlı ve terditli olarak hüküm kurulmalıdır. Dava, açıldığı tarihteki duruma göre karara bağlanmalı, hüküm fıkrasında asıl talep ile yardımcı talepler hakkında da karar verilmelidir.

Somut olayda ise, tespitine karar verilen 1703 günlük çalışma süresinin hangi tarihler arasında geçen çalışma süreleri olduğu belirlenmeksizin, İnfazda tereddüt yaratacak şekilde açıkça HUMK'nun 388 ve 389. Maddelerine aykırılık oluşturulması da mahkemenin kabul şekli bakımından doğru görülmemiştir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 13.07.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3823, Karar No: 2020/4463, Tarih: 03.06.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/3823 E.  ,  2020/4463 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığı, ...

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Sanıkların ayrı ayrı beraatı

Sanıkların ve suça sürüklenen çocukların nitelikli dolandırıcılık suçundan beraatlarına ilişkin hükümler, katılanlar vekilleri ve vekalet ücretiyle sınırlı olmak üzere sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Taşel İnşaat Tic. Ltd. Şti'nin yapımını üstlendiği...Yapı Kooperatifinin muhasebe işlerini yürüten ve hakkındaki evrakın tefrikine karar verilen ...in, firmanın muhasebe şifrelerini kullanarak adı geçen kooperatifin faal olmadığı dönemlerde sanıklar ve suça sürüklenen çocukları bu firmada çalışıyormuş gibi göstermek suretiyle, sahte işe giriş bildirgeleri düzenleyerek katılan kuruma verdiği, sanıklar ve suça sürüklenen çocukların bu şekilde atılı suçu işledikleri iddia edilen olayda;

1-Sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... ile suça sürüklenen çocuklar ..., ... ve ... hakkında verilen hükümlerin incelenmesinde;

Suça konu işyerinin gerçek bir işyeri olması, sanıklar ve suça sürüklenen çocukların kurumun denetim imkanını ortadan kaldıracak mahiyette hileli bir hareketinin bulunmaması, kurumun kendisine bildirilen işyerlerini ve işe giriş bildirgelerini denetleme yetkisinin her zaman bulunması, sanıkların sigorta primlerini katılan kuruma yatırmış olması halinde, 5510 sayılı Kanunun 89. maddesince primlerin irat kaydedileceği, aynı kanunun 96. maddesince yapılan sağlık harcamalarının da geri alınacağının düzenlenmiş olması, primlerin yatırılmamış olması halinde de katılan kurumun alacaklarını her zaman tahsil etme imkanının bulunması karşısında, mahkemece sanıklar ve suça sürüklenen çocukların atılı suçu işlediklerinin sabit olmadığı gerekçesiyle verilen beraat hükümlerinde ve hüküm tarihi itibari ile yürürlükte bulunan 2015 yılına ilişkin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi’nin 14/5. maddesi ile Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun 16/10/1978 tarih ve 2/324-350 sayılı kararında belirtildiği üzere; vekalet ücretinin tayininde esas ilke olarak sanıkların adedi ya da sanığın birden çok suç işlemiş olmasının değil, usulünce açılan ve avukat tarafından takip edilen davaların adedinin esas alındığı, buna göre, ayrı ayrı dava açılmadıkça ücreti vekaletin de ayrı ayrı tayin ve takdirinin mümkün bulunmaması karşısında, kendilerini aynı müdafi ile temsil ettiren ve beraat eden sanıklar lehine tek maktu vekalet ücreti tayin edilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, sanıklara ve suça sürüklenen çocuklara atılı suçun işlendiğinin sabit olmadığı gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanlar vekillerinin, atılı suçun sübut bulduğuna; sanıklar müdafiinin ise vekalet ücretine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin ONANMASINA,

2-Sanıklar ... ve ... hakkında verilen hükümlerin incelenmesinde;

Sanık ...’ün hükümden sonra 27/04/2015 tarihinde; sanık ...’nun ise yine hükümden sonra 21/03/2020 tarihinde öldüğünün UYAP sistemi aracılığıyla MERNİS'ten temin edilen nüfus kaydından anlaşılması karşısında, haklarında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64/1. maddesi uyarınca düşürülmesine karar verilip verilmeyeceğinin mahkemesince değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca sair hususlar incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA, 03/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13352, Karar No: 2013/18547, Tarih: 30.09.2013

**6. Ceza Dairesi         2013/13352 E.  ,  2013/18547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.3.2013 tarihli kenar yazısı ile Dairemize gönderilerek başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, hükümden sonra 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562.maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 231/5-14.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Gerekçede eylem TCK’nın 142/1-e maddesi kabul edildiği halde, hüküm kısmında aynı Yasanın 141/1-e maddesinin yazılması, yerinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilmiş, sanığın park halindeki kilitli kamyonun kapı camını kırarak hırsızlığa kalkışma suçunu işlediğinin anlaşılması karşısında, eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1. maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeyerek, aynı maddenin (e) bendi ile hüküm kurulması, sonuca etkili görülmediğinden; 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun, daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, öngördüğü koşullar gerçekleşmemesine karşın, sanık hakkında aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından, bozma nedeni yapılmamış;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hak yoksunluklarının seçimlik olmaması nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki a-c-d ve e bentlerinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hak yoksunluklarının seçimlik olmaması nedeniyle 5237 sayılı Yasanın 53. maddesinin 1. fıkrasındaki a-c-d ve e bentlerinin de uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından ‘‘53. maddenin uygulanmasına’’ ilişkin bölüm çıkarılarak, yerine ‘‘53/1. maddesinde belirtilen ve 53/3. maddesindeki kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri dışındaki haklardan sanığın mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar; 53/3. maddesi gözetilerek 53/1-c maddesi uyarınca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverilme tarihine kadar yoksun bırakılmasına’’ cümlelerinin eklenmesi suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 30.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/12117, Karar No: 2024/21694, Tarih: 02.07.2024

**10. Ceza Dairesi         2023/12117 E.  ,  2024/21694 K.**

**"İçtihat Metni"**

TUTUKLU

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKİ SÜREÇ

Bafra Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.05.2023 tarihli ve 2023/92 Esas, 2023/156 Karar sayılı kararı ile sanığın uyuşturucu madde ticareti yapma suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188 inci maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının (a) bendi, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci fıkrası ile üçüncü fıkrasının ilk cümlesi ve 58 inci maddesi uyarınca 15 yıl 7 ay 15 gün hapis ve 31.240,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle;

1. Sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 192 inci maddesinin üçüncü fıkrasının uygulanması gerektiğine, 2. Delil değerlendirmesinin hatalı yapıldığına, 3. Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

Her iki eylem arasında geçen süre, ele geçirilen uyuşturucu maddelerin cinsi, ele geçiriliş şekli ve tüm dosya kapsamına göre, suç işleme kararını yenileyen sanık hakkında iki ayrı mahkûmiyet hükmü kurulması gerektiği halde zincirleme suç hükümlerinin uygulanması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

İlk Derece Mahkemesinin ve Bölge Adliye Mahkemesinin, suçun vasfına ve sübutuna, delillerin değerlendirilmesine, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin takdirlerinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiş; hükümde açıklanan gerekçeler, tüm dosya kapsamına göre usul ve yasaya uygun bulunarak, eleştiri dışında hükümde hukuka aykırılık tespit edilmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bafra Ağır Ceza Mahkemesi kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bafra Ağır Ceza Mahkemesi kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci

maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanık hakkındaki salıverilme talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Bafra Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,02.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7316, Karar No: 2022/2287, Tarih: 24.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/7316 E.  ,  2022/2287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın çalıştığı katılana ait iş yerinden değişik günlerde aynı kastla yiyecek ve temizlik malzemeleri çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümde zincirleme suç hükümlerine ilişkin TCK'nın 43/1. maddesinin uygulanmaması suretiyle eksik ceza tayini, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; sanığın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 24/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25310, Karar No: 2015/1749, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25310 E.  ,  2015/1749 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/7743, Karar No: 2010/9165, Tarih: 24.03.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/7743 E.  ,  2010/9165 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/142536

MAHKEMESİ : Kocaeli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/02/2007

NUMARASI : 2007/61

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

14.06.2005 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağında ''kolon hattından ek alarak direk enerji kullanıldığı'' şeklinde maddi bir bulgudan söz edilmesi, tutanak düzenleyici tanıkların yeminli anlatımlarında ''hat, sigorta kablosuna bağlı olduğu için tüm elektrikli aletleri bu kaçak hattın çalıştırdığını'' belirtmeleri, sanığın soruşturma evresinde ''suça konu sayacın bulunduğu evi bir buçuk yıl önce satın aldığını ve 2004 yılı Haziran ayından itibaren oturmaya başladığını'' savunması ve abone tüketim ekstresine göre suç tarihinden önceki dönemlerde birbirinden farklı ve dengesiz sayılabilecek değerlerde tüketim kaydedildiği, suç tarihinden sonraki dönemlerde ise tüketimde artışın meydana geldiğini tespit ederek kaçak elektrik kullanıldığı kanaatini bildiren bilirkişi raporu karşısında; sanığın o eve taşınmasından önce çekilmesi halinde harici hattı bilmesinin mümkün olup olmadığı hususu araştırılarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ve yerinde olmayan gerekçe ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi

Bozmayı gerektirmiş O Yer C. Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 24/03/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5072, Karar No: 2015/5101, Tarih: 02.04.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/5072 E.  ,  2015/5101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Dairemizin geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen belediye başkanlığının cevabi yazısından; dava konusu taşınmazın 2009 yılında revizyon imar planının onaylandığı, imar planında dava konusu taşınmazın bulunduğu alanın mücavir sınırlar içerisinde kaldığı, belediye alt yapı hizmetlerinden faydalanmadığı ve etrafının kısmen meskun bulunduğu anlaşılmıştır.