muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8914, Karar No: 2020/17845, Tarih: 24.11.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/8914 E.  ,  2020/17845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin,7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251. vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...’nun temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnamedeki isteme aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 24/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9338, Karar No: 2015/6441, Tarih: 01.10.2015

**18. Ceza Dairesi         2015/9338 E.  ,  2015/6441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2013/382064

MAHKEMESİ : Adana(Kapatılan) 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/10/2013

NUMARASI : 2013/33 (E) ve 2013/1013 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, katılan ve müştekilerin aşamalardaki anlatımı ve sanık savunması karşısında, mahkemenin kabul ve takdirinde isabetsizlik bulunmadığından, tebliğnamedeki 2 ve 3 nolu bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hakaret suçunun aleni bir yer olan site girişinde işlenmesine rağmen, TCK'nın 125/4. maddesinin uygulanmaması,

2- Özel güvenlik görevlisi olarak çalışabilmek için 5188 sayılı Kanun'un 10. maddesi uyarınca özel güvenlik eğitimini başarıyla tamamlamış olmak ve 11. maddesi uyarınca da Valilikten çalışma izni almak zorunlu olup, anılan Kanunun 23. maddesine göre özel güvenlik görevlisi mağdurların kendilerine karşı işlenen suç nedeniyle kamu görevlisi sayılabilmeleri için yukarıda açıklanan koşulları taşımaları gerektiği anlaşıldığından, müşteki L.. E..'in bu koşulları taşıyıp taşımadığının araştırılması, müştekinin bu koşulları taşıması halinde ise sanık hakkında TCK'nın 125/3-a maddesinin uygulanması gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

3- TCK'nın 53/1-(c) maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverme tarihine kadar, diğer kişilere karşı belirtilen yetkiler yönünden mahkum olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar geçerli olacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık B.. Ö.. ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnamedeki isteme uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 01.10.2015 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3750, Karar No: 2015/6035, Tarih: 21.10.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/3750 E.  ,  2015/6035 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/66374

MAHKEMESİ : Çanakkale 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/11/2010

NUMARASI : 2010/452 (E) ve 2010/554 (K)

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının kabul edilmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk M.. Ç.. hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Müştekinin, kontak anahtarı üzerinde olup kilitli olmayan ve açık alana parkedilmiş motosikletini çalan suça sürüklenen çocuk M.. Ç..'ın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-e, 31/2. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/2. maddelerinde öngörülen 4 yıllık zamanaşımının hüküm tarihi olan 10/11/2010 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk M.. Ç.. müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk A.. Ç.. hakkında kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk A.. Ç.. müdafinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15798, Karar No: 2006/18324, Tarih: 26.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/15798 E.  ,  2006/18324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki orman kadastrosunun iptali ve kadastro tespitine itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda; davacı Mersa A.Ş.'nin davacının reddi, davacılar Hazine ve Orman Yönetiminin davasının kabulü yolunda kurulan hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı-davalı ...Ş. vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 26.12.2006 günü için yapılan tebligat üzerine, temyiz eden Mesa A.Ş. vekili Av. ... ... ile karşı taraftan Hazine vekili Av. ... geldiler, başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 07.10.2002 gün ve 2002/4957-7673 sayılı kararı ile: "1- Davaya konu Merkez Mahallesi adada İnceboğaz mevkiinde 115 ada 16 ve 44 ada 1 numaralı parsellerle ilgili olarak mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulduğuna, davaya konu 123 ada 23 numaralı parsel hakkında “orman sınırı içinde kalmakta ise de Yönetimin bu konuda talebi olmadığından tesbitteki niteliği ile Hazine adına tesciline biçiminde hüküm kurulmuş ise de, ... Kadastro Mahkemesinin 1988/731-1992/287 sayılı kararı ile davacı ... ... ile Orman Yönetiminin Hazine aleyhine açtığı kadastro tesbitine itiraz davası sonucu davacı ... Yönetiminin davası kabul edilerek 123 ada 23 sayılı parselin orman niteliğiyle Hazine adına tesciline karar verildiği ve 20. Hukuk Dairesinin 1993/5402-1994/7161 E.K. sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiği anlaşılmış olmakla anılan davanın tarafları ve konusu ile dava sebebinin aynı olması nedeniyle kesin hüküm bulunduğuna göre, 115 ada 16, 44 ada 1 ve 123 ada 23 parsel nolu taşınmazlara yönelik tüm temyiz itirazlarının reddine, ancak; mahkemece 123 ada 23 parsel nolu taşınmaz hakkında verilen hükümde taşınmazın niteliği hakkında “tesbitteki gibi” kelimeleri çıkartılıp yerine “orman” kelimesi yazılmak suretiyle düzeltilmesi ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre düzeltilerek onanmasına,

2- 115 ada 17 sayılı parsele yönelik temyiz itirazlarına gelince; bu parselin tesbitine esas alınan Ekim 1971 tarih 1 numaralı tapu ile geldi kayıtlarının hududu “Kuytuyurt, Gökçetepe gediği, ...” okumakla her yere uyabilecek nitelikte olduğu gibi 07.02.1939 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 3573 Sayılı Zeytinciliğin Islahı ve Yabanilerin Aşılattırılması Hakkındaki Yasa hükümleri uyarınca oluşturulmuş bir tapu kaydı olmadığı; her ne kadar bozma kararından sonra yapılan keşifte uzmanlığına başvurulan üç kişilik ziraatçi bilirkişi heyeti raporlarında taşınmazın tamamıyla zeytinlik niteliğinde ve6831 Sayılı Yasanın 1/I madde kapsamındaki yerlerden olduğunu bildirmişlerse de, bir yerin 6831 Sayılı Yasanın 2896 Sayılı Yasa ile değişik 1/I madde kapsamında kabul edilebilmesi için özel yasası uyarınca devlet ormanlarından ayrılarak imar, ıslah ve temlik koşullarının yerine getirilmesi üzerine yetkili makamlarca tescile ... verilmesi ya da tapunun bu yolla oluşturulması gerektiği, davacı şirketin dayandığı tapu kaydı bu yolla oluşturulmadığı gibi her yere uyabilecek nitelikte belirsiz sınırlar içermesi nedeniyle, bu

-2- 2006/15798-18324

-2- 2006/15798-18324

parselin tapulu olarak kabulü olanaklı olmadığı, önceki bozma kararında tapunun yüzölçümüyle bu parsele uyduğu konusundaki saptama maddi yanılgıya dayalı olup, bu tür bozma kararlarına uymak usulü kazınılmış hak doğurmayacağı 09.05.1960 gün ve 21/9 sayılı, 04.02.1959 gün ve 13/5 sayılı Yargıtay İnançları Birleştirme Kararları ve Hukuk Genel Kurulu’nun 01.03.1995 gün 1994/7-641/117 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 14.10.1998 gün 1998/20-710/708 sayılı ve 20. Hukuk Dairesinin 22.03.2001 gün 1010/2090 sayılı ve 18.04.2002 gün 1335/3750 sayılı kararları ile de kabul edildiği, dava konusu taşınmaz hakkındaki orman bilirkişi raporlarında taşınmazın eğiminin % 10’dan fazla olduğu, 1/25000 ölçekli haritada yapraklı ağaç simgeleri bulunan alanda, amenajman planında ise ... elamanlarından oluşan bozuk baltalık alanda kaldığının belirtilmesine göre 4785 sayılı yasa kapsamında devletleştirilen orman ve ... muhafaza karakteri taşıyan sekonder ... yani orman olduğu, mahkemece hükmüne uyulan bozma kararında kabul edilip açıklandığı gibi taşınmazın saptanan bulgulara göre öncesinin orman olduğu, kaldı ki, bir an için aksi düşünülse bile çevresinde bulunan tüm taşınmazların orman niteliğiyle Hazine adına tescil edildiği, bu cümleden olarak, aynı bilirkişiler tarafından aynı bulgularla verilen ve mahkemenin 199/6 sayılı dosyasında dava konusu olan komşu 115 ada 19 numaralı parselin orman olarak Hazine adına tescil edilmesi gerektiği konusunda Hukuk Genel Kurulu’nun 22.05.2002 gün 2002/20-225-426 sayılı ve yine mahkemenin 1996/92 sayılı dosyasında davaya konu edilen komşu 115 ada 20 numaralı parselin çekişmeli parsel gibi aynı nitelikte olduğu konusunda aynı bilirkişiler tarafından verilen rapor esas alınarak Orman Yönetiminin davasının kabulü gerektiği yönünde Hukuk Genel Kurulunun 14.04.1999 gün 1999/20-202-200 sayılı kararlarının bulunduğu, yine komşu 115 ada 18-123 ada 21, 22, 24, 27 ve 28 numaralı parsellerin orman niteliğiyle tesciline dair mahkemenin verdiği 13.07.1999 gün ve 1997/61-22 sayılı kararının, 20 Hukuk Dairesinin 13.11.2001 gün 2001/4908-8458 sayılı kararıyla onandığı, bundan başka geçerli bir mülkiyet belgesi bulunmaması nedeniyle 6831 Sayılı Yasanın 17/2 maddesi kapsamında orman içi açıklık olduğu sonucuna ulaşıldığı, 6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi gereğince orman içi açıklıklarının zilyetlikle kazanılamayacağı, bu nedenlerle dava konusu 115 ada 17 sayılı parsele yönelik Orman Yönetimi ve Hazinenin davasının kabulüne, Mesa A.Ş.'nin davasıın reddine karar verilmesi gereğine değinilerek hüküm bozulmuştur. Mahkemece bozma kararına uyulduktan sonra davacı ... Tesisler A.Ş.'nin orman kadastrosunun iptali istemine ilişkin davasının reddine, davacı ... ve Orman Yönetiminin davasının kabulü ile 115 ada 17 sayılı parselin orman niteliği ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm Mesa Turistik Tesisler A.Ş. vekili ile Orman Yönetimi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, orman kadastrosunun iptali ve kadastro tesbitine itiraz niteliğindedir.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 500.00.-YTL. vekalet ücretinin davacı ...Ş.'den alınarak davacı Hazineye verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 26/12/2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/634, Karar No: 2007/823, Tarih: 21.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/634 E.  ,  2007/823 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ...'nın yargılama sonucunda, takibe konu alacak miktarı paranın, alım satım gücüne göre yaşamak için herkeste bulunması zorunlu olan miktarın altında olduğu görülerek, Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/4-d maddesi gereğince sanığın eyleminde haksızlık içeriğinin az olduğu, ceza verilmesinde toplum yararı olmadığı değerlendirildiğinden bahisle, 5358 sayılı Kanun’la Değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337/1-son maddesi uyarınca sanık hakkında ceza tayinine yer olmadığına dair ... İcra Mahkemesinin 13.07.2006 tarihli ve 2006/1191-1318 sayılı kararına yönelik itiraz üzerine, itirazın öncelikle hükmü veren mahkemece incelendikten ve itirazla ilgili bir karar verildikten sonra gönderilmesi gerektiğinden bahisle iadesine ilişkin, ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.11.2006 tarihli ve 2006/752 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tüm dosya kapsamına göre, 2004 sayılı Kanun’un itiraz başlıklı 353. maddesinde “icra mahkemesinin bu bap hükümlerine göre verdiği tazyik ve disiplin hapsine ilişkin kararlara karşı, tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde, yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine itiraz edilebilir. İtiraz üzerine verilen karar kesindir. İcra Mahkemesinin bu bapta yer alan suçlardan dolayı verdiği hükümlerle ilgili olarak 4.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun kanun yollarına ilişkin hükümlerine uygulanır.” Maddesinden de anlaşıldığı cihetle, icra mahkemesince hükmolunan tazyik ve disiplin hapsi kararlarına karşı itiraz olunabileceği,

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece incelenip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği,

İcra ve İflas Kanunu’ndaki usule göre ise, itirazın icra mahkemesine değil Ağır Ceza Mahkemesine yapılıp bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunu'ndaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunu'ndaki itiraz kanun yolu, bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, dolayısıyla sistem Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza Mahkemesi ve

Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanunu'nda, icra mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlar dar ve teknik anlamda "suç" karşılığı olan yaptırım olmadığı cihetle itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 15/1/2007 gün ve 1841 sayılı Kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 12/2/2007 gün ve K.Y.B.2007/13764 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında; "1.6.2005 gün ve 25832 sayılı mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren, 31.05.2005 gün ve 5358 sayılı Yasa ile İcra ve İflas Yasasında yer alan eylemler ve yaptırımları yeniden düzenlenmiş, bu kapsamda İcra ve İflas Kanunu'nun 337, 338/2, 339, 340, 341, 343 ve 344. maddelerindeki eylemler kabahat olarak düzenlenip disiplin hapsi veya tazyik hapsi şeklinde yaptırımlara bağlanmış, 331, 332, 333, 333/a, 334, 335, 336, 337/a, 338/1, 342, 345/a, 345/b maddelerindeki eylemler ise suç olarak düzenlenip, hapis cezası veya adli para cezası biçiminde yaptırımlara bağlanmıştır. Aynı tarihte yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK’nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder” şeklinde yapılmıştır. Disiplin hapsi için yapılan bu tanım, hapsen tazyik yaptırımını da kapsar niteliktedir. Bu tanım nazara alındığında, hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCY’da düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİY.nın 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMY.nın 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanununda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanununda icra mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, dolayısıyla sistem Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, nitekim 5271 sayılı CMK.nun “itiraz usulü ve inceleme mercileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca, icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan ağır ceza mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine ilişkin bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında ağır ceza mahkemesince bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlediği tebliğname bu nedenle yerinde görüldüğünden ... 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 28.11.2006 gün ve 2006/752 müteferrik sayılı kararının BOZULMASINA, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/379, Karar No: 2016/1067, Tarih: 25.02.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/379 E.  ,  2016/1067 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mah. Sıf.)

KARAR

1-İlgili Ticaret Sicil Müdürlüğü'ne yazı yazılarak, davalı şirketin dava tarihindeki muamele merkezi ile son sicil kaydına göre davalı şirketi temsile yetkili olanların isimleri ve temsil yetkilerinin kapsamının sorulması,

2-7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 12. maddesinde, ''Hükmi şahıslara tebliğ, salahiyetli mümesillerine, bunlar birden ziyade ise, yalnız birine yapılır.'' hükmüne, 13. maddesinde, '' Hükmi şahıslar namına kendine tebliğ yapılacak kimseler herhangi bir sebeple mutad iş saatlerinde işyerinde bulunmadıkları veya o sırada evrakı bizzat alamıyacak bir halde oldukları takdirde tebliğ, orada hazır bulunan memur ve müstahdemlerinden birine yapılır'' hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda, gerekçeli karar ve davacı vekilinin temyiz dilekçesi davalı şirket adına tebliğe çıkarılmış ve muhatap adına evrakı almaya yetkili çalışana tebligat yapılmış ise de, yetkilinin işyerinde bulunup bulunmadığı veya o sırada evrakı bizzat alamayacak durumda olup olmadığı açıklanmadığından yukarıda yazılan hükümlere aykırı şekilde yapılan bu tebliğler usulsüz olmuştur.

Bu durumda mahkemece, gerekçeli karar ve davacı vekilinin temyiz dilekçesinin davalı şirketin ticaret siciline kayıtlı güncel adresine tebliğe çıkarılması, Tebligat Kanunu'nun 12 ve 13. maddeleri ile Tebligat Kanunu'nun Uygulanmasına Dair Yönetmelik'in 20 ve 21. madde hükümleri uyarınca şirketi temsile yetkili kişi ya da koşulları oluştuğunda memur veya müstahdemlerinden birine şirket adına tebliği ile işlemeye başlayan temyiz ve cevap süresinin beklenilmesi, hükmün yetkilisince ve süresinde temyiz edilmesi halinde, temyiz dilekçesinin dosya içerisine konulması,

İçin dosyanın yerel mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.