muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1547, Karar No: 2023/4357, Tarih: 19.06.2023

B. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın öldürme kastıyla hareket etmediğine, husumetin bulunmadığına, eksik incelemeye, meşru savunmaya, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin ihlal edildiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1.Maktulün gece saatlerinde alkollü vaziyette sanığın ikametine geldiği, kapısını çalıp bağırarak sanığın aksi sabit olmayan savunmalarına göre maktulün tehdit ve hakarette bulunması üzerine sanığın da bahçesinden temin ettiği sopa ile baş ve kol bölgesine vurarak kafa tası, kafa tabanı, burun , çene, yüz kemiklerinde kırıklar oluşarak maktulün beyin harabiyeti geçirmesine neden olduğu, sanığın eylemi ile maktulün ölümü arasında illiyet bağı tespit edilmekle sanık hakkında kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma suçundan mahkumiyet hükmü verildiği anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, katılan ve tanık beyanları, olay yeri inceleme raporu, olay ve yakalama tutanağı, ölü muayenesi ve otopsi tutanağı dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sanığın, sopa ile maktulün hayati bölgelerine birçok kez vurması nedeniyle otopsi raporundaki bulgulara göre eyleminin kasten öldürme suçunu oluşturduğu, maktulün geceleyin sanığın kapısına giderek hakaret, tehdit ve basit yaralama eylemlerinde bulunduğu anlaşıldığından makul oranda haksız tahrik indirimi uygulanmak suretiyle İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak sanığın kasten öldürme suçundan mahkûmiyetine karar verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan Vekilinin Suç Vasfına, Haksız Tahrike, Takdiri İndirim Nedenlerine Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden;

Maktulün haksız tahrik teşkil eden eylemlerinin niteliği ve yoğunluğu da gözetilerek 5237 sayılı Kanun'un 29 uncu maddesi uyarınca yapılan uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Sanık Müdafiinin Öldürme Kastı Bulunmadığına, Öldürmeyi Gerektirecek Husumetin Olmadığına, Meşru Savunmaya, Eksik İncelemeye, Şüpheden Sanık Yararlanır İlkesinin İhlal Edildiğine Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden;

B. Sanık Müdafiinin Öldürme Kastı Bulunmadığına, Öldürmeyi Gerektirecek Husumetin Olmadığına, Meşru Savunmaya, Eksik İncelemeye, Şüpheden Sanık Yararlanır İlkesinin İhlal Edildiğine Yönelen Temyiz Sebepleri Yönünden;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, tüm dosya kapsamında alınan beyanlar ve düzenlenen adli tıp raporları karşısında eksik inceleme bulunmadığı, sanığın eyleminin sübuta erdiğinin kabulü ile hakkında mahkûmiyet kararı tesis edilmesinde bir isabetsizlik görülmediği, hukuka uygunluk nedenlerinden biri olarak 5237 sayılı Kanun’un 25 ... maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen meşru savunmanın yargısal kararlarda ve öğretide; bir kimsenin, gerek kendisine gerek başkasına ait bir hakkı hedef alan, gerçekleşen ya da gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, saldırı ile eş zamanlı olarak hâl ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde, kendisinden veya başkasından uzaklaştırmak mecburiyetiyle saldırıda bulunan kişiye karşı işlediği ve hukuk düzenince meşru kabul edilen fiiler olarak kabul edilmesi karşısında meşru savunma koşullarının sanık yönünden mevcut olmadığı anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 30.03.2022 tarihli ve 2021/2486 Esas, 2022/918 Karar sayılı kararında öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Tokat 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.06.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14323, Karar No: 2018/4326, Tarih: 26.04.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/14323 E.  ,  2018/4326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Mahkemesi

Davacı, davalı işverene nezdinde geçen çalışmalarının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı ve ... müdahil ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki ... okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istek gibi davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. ve 5510 sayılı Yasa'nın 86/9. maddeleri bu tip hizmet tespiti davaları için özel bir ispat yöntemi öngörmemiş ise de davanın niteliği ... düzenini ilgilendirdiği ve bu nedenle özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerektiği Yargıtay'ın ve giderek Dairemizin yerleşmiş içtihadı gereğidir.

Dosya içindeki kayıt ve belgelerden; davalı işveren tarafından davacı adına düzenlenen 15.03.2006 tarihli işe giriş bildirgesinin ...a verildiği ve 15.03.2006-14.11.2009 tarihleri arasında geçen çalışmalarının kısmen ... kayıtlarında gözüktüğü, nizalı dönemde davacı ile davalı arasında yapılan sözleşmelerde; sigortalının 2547 sayılı...... Kanunu'nun 46. maddesi ile 4728 Sayılı Katma ...li İdareler 2002 mali yılı ... Kanunu'nun 8.C maddesi uyarınca ......arı ve ... hastalıkları primi ödenmek suretiyle kısmi zamanlı olarak çalıştırılacaktır, şeklinde açıklamanın yer aldığı, ...ların dinlenildiği ve ... beyanlarına göre davacının fakülte sekreterliğinde tam zamanlı çalıştığı anlaşılmaktadır.

Somut olayda; fiili çalışmanın kısmi ya da tam zamanlı geçip geçmediği hususu yeteri kadar araştırılmaksızın, yalnızca ... sözleri ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş; davacıya yapılan ücret ödemeleri araştırılarak, yapılan ödemenin tam zamanlı yahut kısmi zamanlı çalışma karşılığında olup olmadığı hususları değerlendirilmeli, kısmi zamanlı çalışmaya denk gelecek şekilde ödeme yapıldığının tespiti halinde yukarıdaki yasal düzenleme uyarınca davanın reddine, aksinin kabulü halinde ise şimdiki gibi davanın kabulüne karar vermekten ibarettir.

Mahkemece, açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik araştırma ve inceleme ile yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.04.2018 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY GEREKÇESİ

Dosyadaki ... sözlerinden davacının tam gün süreli olarak çalıştırıldığı, 2547 sayılı Kanunun 46/son maddesi hükmüne göre kısmi zamanlı çalıştırılmadığı açıktır. Hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluk görüşüne katılamıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/12997, Karar No: 2015/9560, Tarih: 16.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12997 E.  ,  2015/9560 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Milas 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 11/03/2015

NUMARASI : 2015/174-2015/190

Taraflar arasındaki tespit davasında Yatağan Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi ile Milas 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davacının davalı şirket emrine çalışan işçi olduğunun tespiti ile kanundan ve işyerinde uygulanmakta olan TİS'den doğan fark ücret ve diğer alacakların tahsili istemine ilişkindir.

Yatağan Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesince, davalının süresi içerisinde yetki itirazında bulunduğu, ikametgahı mahkemesi olan Milas Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Milas 1. Asliye Hukuk (İş Mahkemesi sıfatıyla) Mahkemesi tarafından ise, işin görüldüğü yerin "Yeniköy Termik Santralı Yatağan İşletmesi" olduğu ve seçimlik yetki uyarınca yetkisizlik kararı verilemeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hâkim tarafından kendiliğinden bu husus gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının çalıştığı işyeri Yatağan ilçesinde bulunmaktadır ve davacı taraf seçimlik hakkını işin yapıldığı yer olan Yatağan Mahkemesi olarak kullanmıştır. Dolayısıyla davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan Yatağan mahkemesi davaya bakmakla yetkilidir. Yasal düzenlemeler çerçevesinde; uyuşmazlığın Yatağan Asliye Hukuk Mahkemesinde (İş Mahkemesi sıfatıyla) görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Yatağan Asliye Hukuk Mahkemesinde (İş Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/461, Karar No: 2015/1815, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/461 E.  ,  2015/1815 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/179, Karar No: 2015/12069, Tarih: 01.06.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/179 E.  ,  2015/12069 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adıyaman 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/09/2013

NUMARASI : 2010/440-2013/696

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş hüküm, davalı idare vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki bilgi ve belgelere göre; Dava konusu 358 parsel sayılı 34.750.,00 m2 yüzölçümlü taşınmazın, davalı K.. M..nce 7.687,00m2'lik bölümünün kamulaştırıldığı, bu bölüm için davacılara yapılan noter tebligatlarının incelenmesinde; davacı A.. Ç.. ve H.. Ç..'e tebligatın 04.05.1981 tarihinde bizzat yapıldığı anlaşılmıştır.

Bu durumda; mahkemece, kamulaştırma krokisi taşınmaza aplike edilmek suretiyle kamulaştırılan taşınmaz ile fiilen elatılan taşınmazın aynı yer olduğunun anlaşılması halinde kamulaştırılan kısım için A.. Ç.. ve H.. Ç.. yönünden 30 günlük süre içerisinde bedel arttırım davası açmadığı ve buna göre de kamulaştırmanın kesinleştiği gözetilerek davalarının reddine karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında bir kısım davacıların hisseleri üzerinde bulunan takyidatların hükmedilen bedele yansıtılması gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Davalı idarenin harçtan muaf olduğu hususunun gözetilmemesi,

4-Birleştirilen dosya davacısı F. Ç. 'in ad ve soyadının karar başlığında yazılmaması,

Doğru olmadığı gibi;

5-Yargılama esnasında vefat etmiş olan tapu maliki, H.. Ç.. mirasçılarının dosyaya vekaletlerinin sunulmuş olması nedeniyle bu mirasçıların karar başlığında adlarının yazılması gerektiğinden,

Mahkeme kararının açıklanan nedenlerle davalı idare vekilinin temyiz itirazları doğrultusunda H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, 01.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12475, Karar No: 2018/3004, Tarih: 27.03.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/12475 E.  ,  2018/3004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... . Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suçun vasfına göre kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından; öncelikle, sanık hakkında bu suç tarihinden önce, kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı açılmış, başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu önceki davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında aynı suçtan dolayı bu suç tarihinden önce, açılmış başka bir dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8284, Karar No: 2019/6511, Tarih: 22.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/8284 E.  ,  2019/6511 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel hayatın gizliliğini ihlal

Hüküm : TCK'nın 134/2, 62, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, beyanlarının dikkate alınmadığına, suçsuz olduğuna, kararın yerinde olmadığına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Dosya kapsamına göre; sanığın, bir dönem birlikte olduğu katılan ...’nin daha önce facebook hesabında yayınladığı resimlerini alarak ... Sitesinde rızası dışında yayınladığı ve altına katılan ...’den önce birlikte olduğu mağdur ...’e ait cep telefonu numarasını “İzmir ve Manisa çevresinde dürüst seviyeli ciddiyet sahibi 18 ve 32 yaş arası beyler arayın görüşelim ... harika anlar için ulaşın, mesajlara cevap vermiyorum, boşuna mesaj atmayan ... 585 km 3 saat önce 26 yıl kadın 156 Konaklı Turkey ilgi alanlarım erkek” şeklindeki ibareler ile resimlerin altına yazmasına konu olayda, sanığın sübut bulan eylemin TCK’nın 136/1. maddesinde düzenlenen kişisel verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunu oluşturduğu ve bu suçtan iki kez mahkumiyetine karar verilmesi gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan bir kez mahkumiyete karar verilmesi,

Kabul ve uygulamya göre de;

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının infazda gözetilerek saklı tutulmasına, 22.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2753, Karar No: 2019/5946, Tarih: 24.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2753 E.  ,  2019/5946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkim’in takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talepleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkim’in takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

3-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkim’in takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun mağdura ait ikametgahtan çaldığı güvercinlerin değeri tespit edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nun 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 24/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.