muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/15266, Karar No: 2012/21302, Tarih: 20.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/15266 E.  ,  2012/21302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 3.FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 3.Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/04/2011 tarih ve 2006/213-2011/103 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin icracısı davalı ... (Aldatmaz) olan "Köprü" ile "Ve Ötesi" isimli albümlerde yer alan tüm eserlerinin mali hak sahibi olduğunu, "Köprü" isimli albüm için 1986 yılında, "Ve Ötesi" isimli albüm için de 1987 yılında eser işletme belgesi alarak ses kaseti olarak piyasaya çıkardığını, müvekkilinin bu kez compact disk(CD) olarak söz konusu albümleri piyasaya çıkarmak amacıyla bandrol alınabilmek için davalı Mesam'ın olurunun alması gerektiğini, Mesam'ın, ...'in kendisine ait eser veya eserleri herhangi bir şekilde kullanmak isteyen gerçek veya tüzel kişilere kullanma ruhsatı verilebilmesi Mesam'a yetki vermediğini belirttiğini, Kültür Bakanlığı'na götürülecek olan belgeye de herhangi bir kayıt düşmeyerek müvekkilinin bandrol almasını bugüne kadar engellediğini, bu durumun müvekkilini maddi ve manevi zarara uğrattığını ileri sürerek, fazlaya dair hakları saklı kalmak koşulu ile 5.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Mesam vekili, İlham İrem tarafından verilen yetki belgesinde bu konuda MESAM’a yetki verilmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının davaya dayanak olarak sunduğu 12/12/1980 tarihli sözleşmenin, dava konusu "Köprü" ve "Ve Ötesi" adlı müzik yapımları ile bir ilgisinin olmadığını, 1981 yılında “Er mektubu görülmüştür/Bal ağızlım” adlı kısa çalar plak ile “Bezgin” adlı uzun çalar plak için imzalandığını, kaset ve cd yapımına ilişkin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının davaya dayanak olarak sunduğu 12/12/1980 tarihli sözleşmenin, dava konusu "Köprü" ve "Ve Ötesi" adlı müzik yapımları ile bir ilgisinin olmadığını, 1981 yılında “Er mektubu görülmüştür/Bal ağızlım” adlı kısa çalar plak ile “Bezgin” adlı uzun çalar plak için imzalandığını, kaset ve cd yapımına ilişkin olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalı ...'in 1980 yılında Türküola Plakçılık ile 3 yıl süreli yaptığı anlaşmaya dayalı olarak iki adet albüm çıkartıldığı, her iki albümdeki eserlerin sahibinin davalı ... olduğu, anılan sözleşmede FSEK’nun 52. maddesinde belirtilen mali haklar dahil sözleşme ve tasarrufların yazılı olması ve konuları olan hakların ayrı ayrı gösterilmesi şartının gerçekleştirilmediği, sadece mukavelenin özel şartlar bölümünde 60 dakikalık iki adet ses taşıyıcısıyla ilgili yayma çoğaltma ve üçüncü şahıslara devir ve telif haklarının devredildiğinin yazılı olduğu, taraflarca herhangi bir itiraz olmaması sebebiyle iki adet ses taşıyıcısı diye ifade edilen kasetin "Ve Ötesi" ve "Köprü" isimli ilgili albümlerle ilgili olduğu hususunda tereddüt bulunmamakta da ise de bu albümlerle ilgili icracı sanatçı ve yapımcı arasındaki sözleşmenin sonlandığı, icracı sanatçı davalının doğrudan eser sahibi sıfatıyla sözleşmeyi imzalamadığı, mukavele ve özel koşullar kısmında bu hususta herhangi bir madde ve taahhüt bulunmadığı anlaşıldığından, aradan uzun zaman geçtikten sonra eser sahibi sıfatıyla davalı ...'in bu eserlerin CD formatında çoğaltılarak bir nevi işlenmek suretiyle umuma iletilmesine FSEK’nun 20. ve müteakip maddelerindeki hak sahipliğine dayalı olarak olur vermemesinin yasal olduğu, davalı ...'in Mesam'a üye olurken eserleriyle ilgili eski yapımların farklı formatlarla çoğaltılmaları konusunda Mesam'a yetki vermediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/12/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13236, Karar No: 2018/13849, Tarih: 06.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/13236 E.  ,  2018/13849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

A-Sanık hakkında müşteki ...’e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi neticesinde;

Sanığa verilen 2 yıl 6 ay hapis cezasından TCK’nın 62. maddesi uyarınca indirim yapılırken 2 yıl 1 ay hapis cezası yerine 1 yıl 13 ay hapis cezası denmek suretiyle eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Hak yoksunluklarına hükmedilirken yanılgılı hüküm kurulmuş ise de, mahkumiyetin kanuni sonucu olarak infaz evresinde resen ve doğru olarak, TCK'nın 53. maddesinin 1 ila 3.fıkralarında öngörüldüğü biçimde uygulanması mümkün görüldüğünden ve Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ... müdafiinin temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık hakkında müşteki ...’ya yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesi neticesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 Esas ve Karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için  malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 1 paket sigara ve 1 adet çakmak çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 06.11.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/5213, Karar No: 2013/3671, Tarih: 15.02.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/5213 E.  ,  2013/3671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 15.02.2013 günü temyiz eden davalı ... . gelmedi. Karşı taraf davacı ... vekili Av. ... geldi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İncelenmesine gerek görülen ....sayılı (nafaka) dava dosyasının eklenmesinden sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi.15.02.2013(Cuma)

....
Yargıtay — Esas No: 2013/2399, Karar No: 2014/17805, Tarih: 03.11.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/2399 E.  ,  2014/17805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp,onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Müştekinin, hastasının olması sebebiyle hastane bahçesinde oturduğu sırada, sanığın müştekinin yanına giderek, kendisinin de beyin cerrahisinde tedavi gören hastasının olduğunu söylemek suretiyle, onunla yakınlık kurduğu, daha sonra, katılanın cep telefonu ile bir yeri arayıp bir doktor ile konuşuyormuş izlenimini verecek şekilde “hocam, malzemelerin fiyatı nedir?” şeklinde sözler söyledikten sonra sonra, müştekiye, “abi, bana 250 TL verir misin, hastama malzeme almam gerekiyor, aldığım parayı akşam kardeşim sana getirecek” dediği ve ayrıca kendisi için de 50 TL para istediği, müştekinin sanığa inanarak 300 TL vermesinden sonra sanığın ortadan kaybolduğu, sanığın suçunu ikrar ettiği, böylece hileli hareketlerle haksız menfaat temin etmek suretiyle dolandırıcılık suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanık, müşteki ve tanık beyanları ile tüm dosya kapsamına göre, suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla bu gerekçelere dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 03/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/716, Karar No: 2019/2172, Tarih: 09.04.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/716 E.  ,  2019/2172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Sanıklar ..., ... ve ... haklarında; kasten öldürme suçundan, CMK.nin 223/2-e maddesi uyarınca ayrı ayrı beraat,

Sanık ... hakkında; kasten öldürme suçundan, TCK.nin 81/1, 29/1, 62/1, 53/1-2-3 ve 63. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezasına ilişkin, Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 09/02/2018 tarih, 2017/317 esas ve 2018/78 karar sayılı hükmüne karşı, istinaf başvurularının esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında; maktul ...’e yönelik kasten öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne ve sanıklar ..., ..., ... hakkında maktul ...’e yönelik kasten öldürme suçlarından verilen beraat hükümlerine karşı istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22.06.2018 gün ve 2018/781 E. 2018/815 K. sayılı Kararın, sanık müdafiince yasal temyiz süresi geçtikten sonra temyiz edildiği gibi sanık ...’ın cezaevinde hükmün onanması talebini içeren 27.08.2018 tarihli dilekçe verdiği, Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05/02/2008 tarih ve 2008/1-9/15 sayılı Kararı uyarınca sanık tarafından cezasının onanmasının talep edilmesi hususunun temyizden vazgeçme olarak kabul edildiği anlaşılmakla, sanık müdafiinin temyiz isteminin REDDİNE karar verilerek katılanlar vekilinin yasal süresinde yapmış olduğu temyiz itirazı ile sınırlı olarak yapılan incelemede,

İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 22.06.2018 gün ve 2018/781 E. 2018/815 K. sayılı Kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin; suçun canavarca hisle işlendiğine ve bu nedenle suç vasfının yanlış belirlendiğine, haksız tahrik indirimi ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine, beraat eden diğer sanıkların da suça iştirak ettiklerine ve sair sebeplere yönelen temyiz itirazları yerinde görülmediğinden temyiz başvurusunun 5271 sayılı CMK’nin 302/1 maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1 maddesi uyarınca dosyanın Kocaeli 3. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.04.2019 gününde Üyeler ... ve ...’in karşı oyu ile oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY :

KARŞI OY :

Olay gecesi arkadaş olan sanık ile maktulün, hakkında beraat kararı verilen diğer sanık arkadaşları ile birlikte alkol tükettikleri, bu esnada aldıkları alkolün de etkisiyle aralarında ağız münakaşası yaşandığı, tarafların sanık tarafından kullanılan park halindeki halk otobüsüne bindikleri ve burada da alkol almaya devam ettikleri sırada maktulün sanığa yumruk atması sonrasında orada bulunanlarca maktulün durmakta olan araçtan indirildiği şeklinde gerçekleşen olay sonrasında; sanığın, alkollü olarak sevk ve idaresinde bulunan otobüs ile hareket halindeyken aralarında öldürmeyi gerektirecek bir husumet bulunmayan yaya maktule, önceki tartışmanın etkisiyle kasten otobüsü sürerek ölümüne neden olduğuna dair sanığın savunmasının aksine delil elde edilemediğinden, gerçekleşen eylemde kasten öldürme suçunun manevi unsurunun gerçekleştiğinin şüphede kaldığı, bu nedenle Türk Ceza Hukukunun “Şüpheden sanık yararlanır” genel prensibi gereğince, olayda taksir hükümlerinin değerlendirmesinin yapılması gerekirken yanılgılı gerekçeyle kasten öldürme suçunun işlendiğinin kabulüne dair sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2011/11076, Karar No: 2011/13040, Tarih: 04.10.2011

**10. Hukuk Dairesi         2011/11076 E.  ,  2011/13040 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Davacı Kurum, iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelirin tavanla sınırlı kusur farkı ile masrafın %85 kusur farkı karşılığının 506 sayılı Yasanın 10 ve 26. maddeleri uyarınca tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, Anayasa Mahkemesi İptal Kararı re'sen gözetilerek yazılı biçimde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı ile, davalı mirasçılar ... ...’in ortak avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, iş kazasından doğan rücu tazminatı istemine ilişkin olup, 506 sayılı Kanunun 26/1.inci maddesindeki “....sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarlarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün, Anayasa Mahkemesince 23.11.2006 tarih ve 2003/10 Esas 2006/106 Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, Kurumun bu maddeden doğan rücu hakkının, “halefiyete” değil, “kanundan doğan basit rücu hakkına” dayandığının kabul edilmesi ve bu kabul çerçevesinde, Kurumun rücu alacağının, ilk peşin değerin kusura tekabül eden miktarıyla sınırlı bulunmasına, öte yandan, kesinleşen önceki rücu davalarında hükmolunan miktarın mahsubu yapılırken, sigortalıya bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin esas alınması gerektiğine; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirle birlikte artışlara da hükmedilmişse, artışların hükmolunacak rücu tazminatından mahsup edilmesine olanak bulunmamasına, bu çevrede meseleye fiili ödemeler açısından bakıldığında ise, fiili ödemenin mevcudiyeti halinde, Kurumun talep edebileceği miktarın hesabının da aynı şekilde gerçekleştirilmesi gerekmekte olup; şayet, ilk peşin sermaye değerli gelirin kusur karşılığı, fiili ödeme miktarından düşük ise, o takdirde, ilk peşin sermaye değerine itibar edilmesi; aksine fiili ödeme miktarı, ilk peşin değerden düşük ise, o takdirde de, fiili ödeme miktarının esas alınması gerektiğine göre, mahkemece, Anayasa Mahkemesinin iptal kararının derdest davalara uygulanması gerektiği gerekçe gösterilerek yargılama yapılıp, hüküm tesis edilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak, onanarak kesinleşen ilk rücuda, davalı işveren Limited şirketin %70, davalı mirasçılar murisinin %20, sigortalının %10 kusurlu bulunması, 10. madde kapsamında işveren şirketin kusur oranının %95 olarak saptanıp, davalılar murisinin sorumluluğunun ise, 506 sayılı Yasanın 26. maddesi kapsamında değerlendirilerek gelir ve masrafın %10’unun tahsiline hükmedilmesi, davacı ... tarafından üçüncü kişi muris ... ...’in mirasçıları aleyhine 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince açılmış bulunan iş bu ikinci rücu davasının, anılan maddenin yollamasından ötürü, Borçlar Kanunu madde 60 gereğince 1 ve 10 yıllık zamanaşımı süresine tabi bulunması, zamanaşımının başlangıcı zarar görenin faile ve fiile ıttıla tarihinden itibaren bir, her hal ve koşulda olay tarihinden itibaren 10 yıl olması, zarara ıttılanın ise, gelirler yönünden, gelirlerin onay tarihi, masraflar yönünden ise, her bir masrafın sarf ve ödeme tarihini ifade etmesi, somut olayda; zararlandırıcı sigorta olayının 16.04.1998 tarihinde meydana gelmesi, 20.02.2008 tarihinde açılan dava ile 27.10.2000 onay tarihli gelirler ile, 1998-1999 döneminde yapılan masrafların tahsilinin talep edilmesi, ceza davasının davalılar murisi ... ve diğer çalışanlar üç kişi aleyhine açılıp 4616 sayılı Yasaya göre ertelenerek 02.03.2001 tarihinde kesinleşmiş olması, davalı mirasçılar tarafından süresinde zamanaşımı savunmasında bulunulmasına, ayrıca, terekenin borca batık olduğunun iddia edilmesine rağmen, bu hususlarda gerekli inceleme ve irdeleme yapılmaksızın yazılı biçimde karar tesis edilmiş olması, usul ve yasaya aykırı görülmüştür. Kabule göre de, ilk peşin değerli gelir belirlenirken sosyal yardım zammının ilave edilmemesi, ayrıca, mahsup yapılırken de, artışlar da dahil, ilk rücuda hüküm altına alınan %10 istem karşılığı tüm tutarın esas alınarak, noksan rücu alacağına hükmedilmesi, usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

O halde, davacı Kurum avukatı ile davalı mirasçılar ..........’in ortak avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan..........'e iadesine, 04.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.

M.Ö.
Yargıtay — Esas No: 2015/2407, Karar No: 2015/2501, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2407 E.  ,  2015/2501 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/6330, Karar No: 2012/274, Tarih: 05.01.2012

**9. Ceza Dairesi         2011/6330 E.  ,  2012/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Mala zarar verme, hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Hazinenin, sanığa yüklenen özel kişiye karşı işlediği hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçları yönünden davaya katılmasına ilişkin bir karar verilmediği ve anılan suçlarla ilgili hükümleri temyiz hakkı bulunmadığından hazine vekilinin bu suçlara yönelik temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyize gelince;

Yapılan yargılama sonunda yüklenen suçun sanık tarafından işlendiğinin sabit olmadığı gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle beraate ilişkin hükmün ONANMASINA, 05.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.