muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/15654, Karar No: 2019/1396, Tarih: 20.02.2019

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Mahkemece, yukarıdaki açıklama ve ilkeler çerçevesinde; dosya kapsamında alınan her iki kusur raporunda da, davalı şirketin %40, 3. kişi konumundaki diğer davalı ...’ün %60 oranında kusurlu olduğunun tespit edilmiş olması karşısında, davalı işveren şirketin 5510 sayılı Yasanın 21. maddesinden doğan teselsüle dayalı sorumluluğunun %70 kusura göre belirlenip sonucuna göre karar verilmesi gerekirken %100 kusur üzerinden fazla rücu alacağına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Mersan Restorasyon Yapı Malzemeleri İnş. ve İnş. Malz. Ltd. Şti. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, Mahkemece kararını temyiz etmeyen davalı ... yönünden davacı Kurum lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilerek bir karar verilmek üzere hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz edilen hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan Mersan Restorasyon Yapı Malzemeleri İnş. ve İnş. Malz. Ltd. Şti.'ye iadesine, 20.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15694, Karar No: 2016/2801, Tarih: 07.03.2016

**17. Hukuk Dairesi         2015/15694 E.  ,  2016/2801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :.........Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili; davacı sigorta şirketince ZMMS poliçesi ile sigortalı, davalının maliki olduğu yükleyici niteliğindeki iş makinasının dava dışı sürücü ... sevk ve idaresinde iken geri manevra yaptığı sırada dava dışı park halindeki ticari araca tam kusurlu çarptığını, hasar gören araç malikine 08/06/2013 tarihinde 7.206 TL ödendiğini, sürücünün aracı kullanmak için yeterli sürücü belgesine sahip olmadığını belirterek davalı aleyhine icra takibine yapılan itirazın iptali ile takibin devamına karar verilmesini talep ve dava etmiştir

Davalı vekili; olayın taşıt trafiğine kapalı alanda meydana geldiğini, bu sebeple davacı sigorta şirketinin poliçe kapsamında rücu hakkının yasal dayanağının bulunmadığını, olayın taşıt trafiğine açık alanda meydana gelmediğinden G sınıfı ehliyet zorunluluğu bulunmadığını, sürücü ...'in 2012 yılında Makine Mühendisleri Odası ile Milli Eğitim Bakanlığından iş makinesi kullanma sertifikası aldığını, bu belgeler ile iş sahası içerisinde park sırasında iş makinesi kullanmasına yasal bir engel bulunmadığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile........İcra müdürlüğünün 2013/6958 esas sayılı takip dosyasında davalı tarafından yapılan itirazın kısmen iptali ile takibin 7.206 TL asıl alacak, 197,23 TL işlemiş yasal faiz üzerinden devamına, asıl alacağa takip tarihinden itibaren değişen oranlarda yasal faiz uygulanmasına karar verilmiş; hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmama-

sına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA 7.3.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4776, Karar No: 2014/5903, Tarih: 08.12.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/4776 E.  ,  2014/5903 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2013/9941

MAHKEMESİ : Bitlis Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 11/10/2012, 2011/171 (E) ve 2012/497 (K)

SUÇ : Kasten yaralama

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçunun sübutu kabul, cezayı azaltıcı haksız tahrik ve takdiri indirim sebebinin nitelik ve dercesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma sebepleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin yasal savunmaya, suç vasfına, haksız tahrikin derecesine, katılan vekilinin haksız tahrik bulunmadığına yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Sanığın mağduru, silahtan sayılan kürekle, başına bir kez vurup sol frontal bölgede çökme kırığına, 18 cm² kraniektomiye, subdural ve epidural hematoma beyin parankim zedelenmesine, hayati tehlike geçirmesine, yüzde sabit ize ve organlardan birinin işlevinin sürekli zayıflamasına neden olacak şekilde yaraladığı olayda; elverişli araç, hedef alınan vücut bölgesi, darbe şiddeti ve meydana gelen yaralanmanın niteliği dikkate alındığında, kastın öldürmeye yönelik olduğu ve sanığın kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması gerektiği gözetilmeden suç vasfında hataya düşülerek yazılı şekilde kasten yaralama suçundan hüküm kurulması

2- Kabule Göre de;

a) Sanık hakkında kasten yaralama suçundan kurulan hükümde TCK'nun 87/1-a-c-d maddesi ile hükmedilen 6 yıl 18 ay hapis cezasından haksız tahrik

nedeniyle TCK'nun 29. maddesi ile 1/4 indirim yapıldığında 5 yıl 7 ay 15 gün hapis cezası yerine 4 yıl 19 ay 15 gün, 62. madde ile de 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası yerine 3 yıl 20 ay 7 gün hapis cezasına hükmedilerek eksik ceza tayini,

b) Sanık hakkında hapis cezasının kanuni sonucu olarak "belirli haklardan yoksun bırakılma" hükmünün uygulanması sırasında, TCK’nın 53/1-c maddesi uyarınca, "velayet hakkından; vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan" yoksunluğun, sanığın sadece kendi alt soyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar süreceğine, alt soyu olmayanlar yönünden ise cezanın infazına kadar devam edeceğine karar verilmesi gerekirken; yazılı şekilde, alt soy ayırımı yapmadan belirtilen hakları kullanmaktan koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 08/12/2014 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1069, Karar No: 2007/2420, Tarih: 19.03.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/1069 E.  ,  2007/2420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, ortak yerlere elatmanın önlenmesi ve taşkın inşaatın kal'ine karar verilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından duruşmalı olarak temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan ve duruşma istemi pul yokluğundan dolayı reddedildikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili dava dilekçesinde; davalıların anataşınmazın ortak yerlerine müdahale edip taşkın inşaat yaptıklarını ileri sürerek daha önce bu davanın davalıları tarafından aleyhlerine Bakırköy 3.Sulh Hukuk Mahkemesinde açılan 2003/337 esas sayılı davanın bu dava ile birleştirilmesini, Medeni Yasanın 724, 725. maddeleri uyarınca taşkın inşaatın işgal ettiği arazinin mülkiyetinin kendilerine verilmesini, davalıların dava konusu ortak yere yapmış oldukları müdahalenin men'ini ve taşkın inşaatın kal'ini istemiş, mahkemece davacıların davalı ... yönündeki davalarının husumet yönünden, diğer davalılar İsmail ... ve S.Semra ... hakkındaki davanın bilirkişi raporu doğrultusunda reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden davalıların dava konusu anataşınmazın 3 numaralı bağımsız bölümünde malik oldukları, bilirkişi raporu ekindeki krokiye göre anataşınmazın Karaağaç Sokak tarafında yer alan ve 3 numaralı bağımsız bölümün arkasında bulunan bahçe kısmının bir bölümünün kapalı antre yapmak suretiyle bağımsız bölüme katıldığı, yine Çınar Sokak tarafında bulunan bahçeden krokide mavi renkli boya ile boyanmış kısmını da 3 numaralı bağımsız bölüme ilave ettiği böylece davalıların anataşınmazın onaylı projesine aykırı olarak ortak alanlara elattıkları anlaşılmaktadır.

634 Sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 19. maddesinin ikinci fıkrasına göre kat maliklerinden biri tüm kat maliklerinin rızası olmadıkça anataşınmazın ortak yerlerinde tesis, değişiklik ve onarım yaptıramaz. Her ne kadar bilirkişi, düzenlediği raporlarda davalıların müdahale ettikleri yerlerin kendi sınırları içinde yapıldığını, bu şekildeki müdahalenin tecavüz sayılmayacağını ileri sürmüş ise de, bağımsız bölüm ve eklentileri dışında kalan her yer ortak alandır. Bu yerlerin herhangi bir bağımsız bölüme özgülenmesi buraların ortak alan olma niteliğini değiştirmez. Tüm bu hususlar gözönünde bulundurularak davalıların ortak alanlara yapmış oldukları müdahalenin önlenmesine ve onaylı mimari projeye uygun eski hale getirilmesine karar verilmesi gerekirken davanın reddi doğru görülmemiştir.

./..

-2-

2007/1069-2420

./..

-2-

2007/1069-2420

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23770, Karar No: 2015/16935, Tarih: 17.09.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/23770 E.  ,  2015/16935 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 6. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/07/2014

NUMARASI : 2013/512-2014/565

KARAR

Kurumdan, davacının ölen eşi Ahmet Menteşeli' ye hangi sigorta kolundan aylık bağlandığı sorularak ve bu aylığa ilişkin tahsis dosyasının onaylı birer örneği istenerek alınacak yanıt ile belge eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.09.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2713, Karar No: 2019/6040, Tarih: 28.11.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/2713 E.  ,  2019/6040 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanık ... hakkında yakınana yönelik yağma ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarına ilişkin kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında yakınana yönelik kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçuna ilişkin kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Hapis cezasının ertelenmesi, sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören bir kurum olup talep halinde veya resen ele alınıp olumlu veya olumsuz bir karar verilirken gerekçe gösterilmesi zorunludur.

5237 sayılı TCK 51. maddesinde düzenlenen ertelemenin koşulları, daha önce başka bir suçtan mahkum olmamış olmak, ceza miktarı, cezanın nevi ile sanığın bir daha suç işlemeyeceği hususunda kanıya yer verilmesi, olarak sıralanabilir. TCK 51/1. maddesine göre kural olarak iki yıl ve daha az hapis cezaları ertelenebilir. Ancak; yasa koyucu suç işlediği tarihte 18 yaşını bitirmemiş ve 65 yaşını doldurmuş olanlar için erteleme sınırını 3 yıl hapis cezası olarak kabul etmiş olup, kanunda anılan ceza miktarını aşmayan bir hal varsa bu halde değerlendirme sanığın kişiliği, sair halleri, suçun işleniş biçimi ve işlenmesindeki özellikler nazara alınarak belirlenmelidir.

Sanığın kişiliği, sair halleri dahilince sanığın sabıkasının bulunup bulunmadığı, medeni hali, işi, muhitindeki durumu, duruşmadaki tutum ve davranışları mahkemeye karşı tavrı,

Bunların olup olmadığı mahkemece belirlenip bir yargıya varılmalıdır.

Sanığın kişiliği, sair halleri dahilince sanığın sabıkasının bulunup bulunmadığı, medeni hali, işi, muhitindeki durumu, duruşmadaki tutum ve davranışları mahkemeye karşı tavrı,

Bunların olup olmadığı mahkemece belirlenip bir yargıya varılmalıdır.

Suçun işlenmesindeki özellikler ise; sanığı suç işlemeye iten sebep ve sair, kast ve yoğunluk suç işlemesinden sonraki davranışlar gözetilip, cezanın ertelenmesinde suçlunun yargılama sürecinde gösterdiği pişmanlığı ile sanığın duruşmadaki davranışları, mağdura yönelik hareketleri, zararı karşılaması, yardım etmesi gibi olay sonrası ve yargılama sürecindeki tutumu gözetilerek pişmanlık duyup duymadığı saptanmalıdır. Başka bir anlatımla TCK'nin 51. maddesinde öngörülen ceza miktarına ilişkin koşulların bulunduğu belirlendiğinde bu kere cezanın ertelenmesi için suçtan duyulan pişmanlığın yanı sıra bir daha suç işlemeyeceği yönünde yargıç üzerinde olumlu etki halinde cezanın ertelenmesi, olumsuz etki halinde de bunun gerekçesinin gösterilmesi gerektiği, cezanın şahsilendirilmesi, 5237 sayılı TCK'nin 51. maddesinde öngörülen normlar olup bu açıklamalar ışığında somut dosyamıza gelince;

Hakkında 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezasına hükmedilen, adli sicil kaydına göre herhangi bir mahkumiyet kararı olmayan, yüklenen suç dışında dosyaya yansıyan başka bir olumsuzluğu bulunmayan sanık ... hakkında "Sanığa verilen ceza miktarı bakımından cezasının ertelenmesine yer olmadığına” şeklinde, yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16101, Karar No: 2015/5421, Tarih: 23.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/16101 E.  ,  2015/5421 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava, yersiz ödenen yetim aylıklarının tahsili için yapılan icra takibine vaki itirazın iptali ve icra inkar tazminatı istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili ve davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulan istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı Kanun’un geçici 4’üncü maddesinde; “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir... Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır.” hükmü öngörülmüştür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmeye göre; 5434 sayılı Kanun hükümlerince bağlanan davaya konu aylığın kesilmesi de 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanun’un ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yeri bulunmamaktadır. Bu durumda sözü edilen 101’inci madde hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış İş Mahkemesi görevli değildir.

Öte yandan; 2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu’nun 2’nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınmaksızın, işin esasına girilerek davanın kısmen kabulüne karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekili ve davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 23.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2572, Karar No: 2006/8690, Tarih: 01.06.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/2572 E.  ,  2006/8690 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ ... A.H.(Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm nafaka yönünden temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

1-Boşanmaya neden olan olaylarda eşini döven koca tamamen kusurludur. Türk Medeni Kanununun 166/3. maddesi koşulları oluşmamıştır.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır. Ancak bu yön temyiz edilmediğinden bozma sebebi sayılmamış, yanlışlığa değinilmekle yetinilmiştir.

2-Temyiz sebeplerine hasren incelemeye gelince;

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz isteğinin reddiyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine,peşin alınan harcın mahsubuna, iş bu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.01.06.2006 (Prş.)