muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/8522, Karar No: 2010/12371, Tarih: 09.11.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/8522 E.  ,  2010/12371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.04.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 28.01.2010 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.11.2010 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı vekili Av.... ile karşı taraftan davalı vekili Av.... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, ... ilçesi, ... mahallesinde bulunan 1958 ada 6, 7, 8, 1959 ada 13, 14 ve 1960 ada 1 parsel sayılı taşınmazlarda imar uygulaması sonuçu davalı ... adına tescil edilen payların 486 ada 19 numaralı mera parselinden geldiğini, imar planı içinde kalması nedeniyle mera vasfını yitiren taşınmazların Hazine adına tescil edilmesi gerektiğini ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazlarda imar uygulaması sonuçu hazine adına tescil edilen payların mera parselinden gelmediği gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya içinde bulunan tapu kaydı ve dosya kapsamı ile 1960 yılında yapılan tapulama sırasında 25.6192 metrekare yüzölçümlü 486 ada 19 parsel sayılı taşınmazın mera olarak sınırlandırıldığı, 01.11.1994 ve 31.07.2000 tarihlerinde taşınmazın bulunduğu yerde imar uygulaması yapıldığı anlaşılmıştır.Uzman fen bilirkişi ... 28.01.2010 tarihli celsede alınan beyanında çekişmeli taşınmazlardaki davalı paylarının 486 ada 19 parsel sayılı taşınmazdan gelmediğini belirtmiş ise de; bu beyanı soyut nitelikte olup, milli emlak denetmeni tarafından düzenlenen 26.11.2007 tarihli rapor ile de çelişmektedir.

Hal böyle olunca, taşınmazın bulunduğu yerde yapılan imar uygulamalarına ilişkin tüm evraklar merciinden getirtilmeli ve uzman bilirkişilerden dava konusu taşınmazlardaki davalı belediyeye ait payların 486 ada 19 no’lu mera parselinden gelip gelmediği hususunda milli emlak denetmeni tarafından düzenlenen 26.11.2007 tarihli rapor ile çelişkiyi de giderir şekilde rapor alınmalıdır.

Yapılan araştırma ve soruşturmalar neticesinde dava konusu taşınmazlardaki davalı ... adına kayıtlı paylarının 486 ada 19 no’lu mera parselinden gelmediğinin saptanması halinde dava şimdi olduğu gibi reddedilmelidir. Davalı ... paylarının 486 ada 19 no’lu mera parselinden geldiğinin saptanması halinde ise;

Yapılan araştırma ve soruşturmalar neticesinde dava konusu taşınmazlardaki davalı ... adına kayıtlı paylarının 486 ada 19 no’lu mera parselinden gelmediğinin saptanması halinde dava şimdi olduğu gibi reddedilmelidir. Davalı ... paylarının 486 ada 19 no’lu mera parselinden geldiğinin saptanması halinde ise;

4342 sayılı Mera Kanununda, hayvan otlatılması ve otundan yararlanılması için tahsis edilen veya kadimden beri kullanılan taşınmazlar (m. 3/a) mera olarak tanımlanmış ve kullanım hakkı bir veya birden çok köy veya belediyeye ait olan meraların devletin hüküm ve tasarrufu altında olduğu belirtilmiştir. (m. 4/1) Ayrıca meraların özel mülkiyete geçirilemeyeceği de yasada düzenlenmiştir. (m. 4/3)

3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi yine anılan Yasa ile değiştirilmiş, imar planı sınırları içindeki kadastrol yollar ile meydanların, imar planının onayı ile bu vasıflarını kendiliğinden kaybederek onaylanmış imar planı kararı ile getirilen kullanım amacına konu olacağı belirtilmiştir. (m. 35.) Böylece mera sözcüğü 3194 Sayılı Yasanın 11. maddesi kapsamından çıkarılmış ve meraların belediyeler tarafından imar planı kapsamına alınarak bu vasfını yitirmesinin önüne geçilmiştir.

Mera Kanunun yürürlüğe girdiği 28.02.1998 tarihinden önceki uygulamada da, 3194 sayılı yasanın 11. maddesi uyarınca imar planı kapsamına alınan meraların Danıştay 1.Dairesinin 10.02.1989 tarih 1988/326-1989/19 sayılı kararı uyarınca “... imar planı sınırları içindeki meraların, planın onayı ile birlikte hukuki bakımdan meralık niteliğini yitireceği, bu yerlerden genel hizmetlere ayrılanların belediye veya özel idareye bedelsiz terkinin gerekeceği,

genel hizmetler dışında özel mülkiyete konu olabilecek bir amaca ayrılan yerlerin onaylanmış imar planıyla getirilen kullanım amacına konu ve tabi olacakları, ancak bu durumun meralardan elde edilen yerlerin belediyeler adına tescilini gerektirmeyeceği” öngörülmüştür.

Tapu Kadastro Genel Müdürlüğü de Danıştay kararı doğrultusunda çıkarttığı 01.05.1989 tarihli ve 1498 sayılı Genelgesinde “...imar planında meydan, yol, park, yeşil saha, otopark, toplu taşıma istasyonu, terminal gibi umumi hizmetlere ayrılmış yerler dışında kalan ve konut, sanayi ve ticaret alanı gibi özel mülkiyete konu olan kısımların arsa vasfıyla artık belediyeler adına değil, Maliye Hazinesi adına tescil edileceği” şeklinde düzenleme getirmiştir.

Görüldüğü üzere, imar planı içindeki meraların planın onayı ile birlikte hukuki bakımdan mera vasfını yitireceğinden, imar planında genel hizmetlere ayrılanların (yol, park, yeşil saha, meydan, otopark, terminal gibi) belediye veya özel idareye bedelsiz terkini gerekeceğinden tapunun beyanlar hanesine ancak imar planında yazılı genel hizmet amacıyla kullanılabileceğine dair şerh verilerek belediye adına, bunun dışındaki özel mülkiyete konu olabilecek konut, sanayi ve ticaret alanında kalanların ise Hazine adına tescil edilmesi gerekir.

Belediye adına tescili gerekmeyen yerler belediye adına veya üçüncü kişiler adına tescil edilmiş ise “Yolsuz tescil” olacağından Hazine her zaman bu iddia ile dava açabilir. Ne var ki başlangıçtaki tescil işlemi yolsuz tescil olsa da 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü bu tür tescil işlemlerinin davalı ... adına devam etmesi olanağı sağladığından, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi şartları üzerinde durulması gerekir.

Anılan madde uyarıca işlem yapabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle Belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içersinde bulunan veya bu tarihten sonra Belediye ve mücavir alan sınırları içersine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içersine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planıdır.

c)Meranın, yerleşim yeri olarak işgal edilmesi, yani bu şekilde kullanılması, yerleşim ve işgal durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce var olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri ve benzeri amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşik alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da; meranın, mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamaksızın saptanmadan Belediye, diğer kamu kuruluşları ile gerçek kişiler adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti belediye, diğer kamu kuruluşları ve gerçek kişilere bırakılamaz.

Bu durumda mahkemece yerinde şehir plancısı, zirai bilirkişi, harita mühendisi ve inşaat bilirkişisi bulundurulmak koşulu ile dava konusu tüm taşınmazlar üzerinde yeniden keşif yapılmalı, 01.01.2003 tarihinden önce çekilen ... fotoğraflarından yararlanılmak suretiyle, öncesi mera olan dava konusu taşınmazların yukarıda ayrıntıları ile açıklandığı üzere mera vasfını yitirip yitirmedikleri, 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yazılı koşulların oluşup oluşmadığı ve özellikle yerleşim, işgal ve yapılaşmanın 01.01.2003 tarihinden önce var olup olmadığı incelenmeli, HUMK.nun 366. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak sayıda fotoğraf çekilerek dosyaya konulmalı, böylelikle ortaya çıkacak sonuca uygun bir hüküm kurulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Tüm bu yönler bir yana bırakılarak yetersiz araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz itirazlarının yukarıda açıklanan nedenlerle kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 750.00 TL Yargıtay duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 09.11.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11282, Karar No: 2017/4895, Tarih: 21.09.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/11282 E.  ,  2017/4895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Aile Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve diğerleri aleyhine 27/06/2011 gününde verilen dilekçe ile alacak istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10/04/2014 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sebepsiz zenginleşmeye dayalı alacak istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmiş, karar davalılar tarafından temyiz edilmiştir.Davacı, muris eşi ... ile 2002 yılında evlendiğini, muris eşinin üzerine kayıtlı olan taşınmazın alımı sırasında ziynet eşyalarını vererek katkıda bulunduğunu, taşınmazın alımı için yapmış olduğu harcamaları geri alamadığını belirterek sebepsiz zenginleşme hükümleri gereğince alacak isteminde bulunmuştur.Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır. Mahkemece, davalıların dava konusu taşınmazın alımı esnasında verilen ziynet eşyalarının bedelini davacıya iade ettiklerini ispatlayamadıkları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/2 esas, 2012/67 sayılı dosyası incelendiğinde, davalılar tarafından davacı aleyhine muris muvazaası nedeniyle tapu iptal tescil davası açıldığı, davalılarca murisin sağlığındayken dava konusu taşınmazı davacıya satış olarak göstermek suretiyle muvazaa yapıldığının iddia edildiği, mahkemece muvazaa yapıldığı benimsenerek davanın kabulüne karar verildiği ve kararın temyizde onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesinde “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” düzenlemesi mevcuttur.

4721 sayılı Türk Medeni Kanunu’nun 6. maddesinde “Kanunda aksine bir hüküm bulunmadıkça, taraflardan her biri, hakkını dayandırdığı olguların varlığını ispatla yükümlüdür.” düzenlemesi mevcuttur.

Dosyadaki bilgi ve belgelerden; davacı, evlilik birliğinin devamı sırasında satın alınan taşınmaza ziynet eşyalarının bedeli kadar katkıda bulunduğunu ve bu bedelin kendisine iade edilmediğini iddia etmektedir. Yukarıda anılan kanun hükmü gereği, davacının bu iddiasını ispat etmesi gerekmektedir. Mahkemece, davalıların dava konusu ziynet eşyalarının bedelini davacıya iade ettiklerini ispatlayamadıkları gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilerek ispat yükünün davalılarda olduğu benimsenmiştir. Davaya konu taşınmazın davacının muris eşi tarafından sağlığındayken davacıya satış olarak gösterildiği, davalılar tarafından yapılan satışın muvazaalı olduğu iddia edilerek ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/2 esas, 2012/67 sayılı dosyasında tapu iptal tescil davası açıldığı, bu davada davacının taşınmazın alımı esnasında ziynet eşyalarının bedelini verdiğini ve geri alamadığını ileri sürmediği, mahkemece davanın kabulüne karar verilerek davacının üzerine kayıtlı olan dava konusu taşınmazın tapusunun iptaline karar verildiği ve kararın onanarak kesinleştiği anlaşılmaktadır.Şu durumda, yukarıda anılan kanun hükmü gereği, ispat yükü davacıya ait olmasına rağmen davacı dosyadaki mevcut delillere göre taşınmazın alımı sırasında ziynet eşyalarını taşınmazın alımı için verdiğini ve bedelini geri alamadığını ispat edememiştir. İspatlanamayan davanın reddine karar verilmesi gerekirken ispat yükünün davalılarda olduğu benimsenerek yanılgılı değerlendirme ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış ve kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar yararına BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12352, Karar No: 2013/18655, Tarih: 07.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/12352 E.  ,  2013/18655 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davacı ve davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalının sahibi olduğu His Kundura satış firmasında 10/01/2000 tarihinde ayakkabı ustası olarak çalışmaya başladığını, 30/06/2010 tarihine kadar aralıksız olarak çalıştığını, işveren tarafından haksız ve hukuka aykırı olarak işten çıkarıldığını belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram genel tatil alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının 15/02/2004 tarihinde işe başladığını, 31/03/2004 tarihinde zorunlu nedenlerden dolayı işten ayrılmak istediğini beyan ettiğini ve işinden ayrıldığını, daha sonra tekrar 05/10/2005 tarihinde işe başladığını, işyerinde 5 ay 26 gün çalıştığını ve 31/03/2006 tarihinde işten kendi isteği ile ayrıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, haklı fesih işverence ispatlanamadığından feshin haksız olduğu belirtilerek, bilirkişi raporu doğrultusunda kısmen kabule, fazla istemin reddine karar verilmiştir.

Anayasanın 141'inci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır.

Somut olayda; mahkeme kararının gerekçe kısmında hizmet süresi açısından davacı iddiası olan ve bilirkişi raporunun 3. seçeneğindeki 10 yıl 5 ay 9 gün hizmet süresi kabul edildiği belirtilmiş olduğu halde, hüküm fıkrasında bilirkişinin 1. seçenek hesaplaması olan 6 yıl 7 ay 11 gün üzerinden yaptığı hesaplamalara göre hüküm kurulmuştur. Bu kapsamda gerekçe ile hüküm fıkrası çeliştiği gibi, davacının hizmet süresinin tam olarak ne şekilde kabul edildiği ve fesih tarihi yönündeki mahkeme kabulü açık ve denetime elverişli değildir. Mahkemece, gerekçe ile hüküm fıkrasındaki çelişkiyi giderecek nitelikte, tereddüte yer vermeyecek ve denetime elverişli şekilde davacının hizmet süresi belirlenerek sonucuna göre karar verilmesi gerkirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

3-Davalı tarafın temyiz nedenine gelince; davalı tarafça işten çıkış tarihi 31.03.2006 olarak belirtilen tarihsiz ve matbu ibraname ibraz edilmiş matbu ibranamede (265,50) (270,00) TL ödeme yapıldığı belirtilmiştir. Söz konusu ibraname makbuz olarak değerlendirilerek davacı alacaklarından mahsup edilmesi gerekirken yazılı şekilde ibranamedeki miktar dikkate alınmadan karar verilmiş olması ayrıca bozma nedenidir.

O halde, davacının ve davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazı kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 07/11/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5314, Karar No: 2022/2050, Tarih: 16.03.2022

**12. Ceza Dairesi         2021/5314 E.  ,  2022/2050 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle ölüme neden olma suçundan sanık ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına, yargılama giderlerinin sanıktan tahsili ile hazineye irat kaydına dair Eğil Asliye Ceza Mahkemesinin 26/11/2020 tarihli ve 2020/90 esas, 2020/160 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Benzer bir olaya ilişkin Yargıtay 12. Ceza Dairesinin 24/09/2013 tarihli ve 2012/33423 esas, 2013/21197 karar sayılı ilamında, "Olayda asli kusurlu olan ancak TCK'nın 22/6. maddesi uyarınca hakkında ceza verilmesine yer olmadığına karar verilen sanığa yargılama gideri yüklenmesi Kanuna aykırı olup, hükmün bu nedenle BOZULMASINA,..." şeklinde yer alan açıklamalar nazara alındığında, taksirle ölüme neden olma suçundan adı geçen sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 22/6. maddesi uyarınca ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiş olması karşısında, kararın niteliği itibariyle yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması lüzumu, Yüksek ... Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 29/06/2021 gün ve 94660652-105-21-10853-2021-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/09/2021 gün ve 2021/89744 sayılı ihbarnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/12/2010 tarihli ve 2010/4-210 esas, 2010/259 sayılı kararında da belirtildiği üzere, Yasa yararına bozma yöntemi, karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesini ve ülke sathında uygulama birliğine ulaşılmasını sağlamak amacıyla, olağanüstü bir denetim muhakemesi yolu olarak Ceza Yargılaması Yasasının 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiş olup bu denetimin konusu, maddi ve yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıklardır. Ancak, gerek kesin hükmün otoritesinin korunması zorunluluğu, gerekse olağanüstü bir denetim yolu olması nedeniyle dar kapsamlıdır; her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu değildir.

Tüm bu nedenlerle; sanık hakkında verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair kararda hükmedilen yargılama giderlerinin, somut yasa yararına bozma isteminin CMK'nın 309. ve 310. maddesinde düzenlenen amaca uygun hukuka aykırılık niteliğinde bulunmaması nedeniyle,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen ihbarnamedeki bozma isteği, incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, Eğil Asliye Ceza Mahkemesinin 26/11/2020 tarihli ve 2020/90 esas, 2020/160 sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca REDDİNE, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 16.03.2022 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5856, Karar No: 2013/7978, Tarih: 28.05.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/5856 E.  ,  2013/7978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekil, müvekkiline kasko sigorta poliçesi ile sigortalı aracın refüjdeki çimlerin sulanması sırasında yolun kayganlaşması üzerine 02.06.2010 tarihinde savrularak bariyerlere çarptığını ve hasar gördüğünü, 13.800,00 TL hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, davalı kurumun %50 oranında kusurlu olduğunu ileri sürerek, 6.900,00 TL’nin 15/09/2010 ödeme tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın idari yargıda görülmesi gerektiğini, davacının sigortalısının tam kusurlu olduğunu savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, uyuşmazlığın sigorta hukukundan kaynaklanan özel hukuk ilişkisine dayalı olması nedeniyle görev itirazının reddedildiği, davalının sulama yaparken suların yola yayılmasını engelleyecek önlemleri almadığı, yeterli ve etkin uyarı levhaları ile işaretleme yapmadığından %50 oranında kusurlu bulunduğu, davacının gerçek zararının 13.800 TL olduğu gerekçesiyle 6.900 TL’nin 15/09/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

1)Belediyeler kamu tüzel kişileri olup, görmekle yükümlü bulundukları kamu hizmetleri sırasında verdikleri iddia olunan zararlardan dolayı sorumlulukları özel hukuk hükümlerine tabi değildir. Kamu tüzel kişilerinin, yasalar tarafından kendilerine verilen görev ve yetkileri kullanırken oluşan zararlar niteliği itibariyle hizmet kusurundan

kaynaklanmakta olup, bu zararların tazmini amacıyla anılan idarelere karşı hizmet kusurlarına dayanılarak İdari Yargılama Usulü Hakkındaki Kanun’un 2. maddesi hükmü uyarınca, idari yargı yerinde tam yargı davası ikame edilmesi gerekmektedir.

Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece re’sen her aşamada dikkate alınabilir.

Somut olayda, davalı ... aleyhine hizmet kusuruna dayanılarak dava açıldığından, mahkemece, adli yargının yargı yolu bakımından görevsiz bulunması nedeniyle, dava dilekçesinin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde uyuşmazlığın esası incelenerek hüküm kurulması doğru değildir.

2)Bozma neden ve şekline göre, davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 28/05/2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.