muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/29707, Karar No: 2012/39322, Tarih: 26.11.2012

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Davalı, iş sözleşmesinin 16.12.2003 tarihinde sona erdirildiğini ve davacıya 26.12.2003-12.01.2004 tarihlerinde iki ayrı ödeme yapıldığını savunmakta olup, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda bu ödemelere ilişkin davacı beyanlarıda alınarak, alacaklardan mahsubunun gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

Davalı, iş sözleşmesinin 16.12.2003 tarihinde sona erdirildiğini ve davacıya 26.12.2003-12.01.2004 tarihlerinde iki ayrı ödeme yapıldığını savunmakta olup, yukarıdaki açıklamalar doğrultusunda bu ödemelere ilişkin davacı beyanlarıda alınarak, alacaklardan mahsubunun gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3. Dosya içeriğine göre davacı ... Bölge Müdürü olarak görev yapmakta olup, çalışmasını düzenleyen ve denetleyen başka üst düzey yönetici olup olmadığı etraflıca araştırılarak, fazla çalışma ve ulusal bayram genel tatil alacaklarının hüküm altına alınıp alınmayacağının değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 26.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/23955, Karar No: 2014/33630, Tarih: 27.11.2014

**22. Hukuk Dairesi         2013/23955 E.  ,  2014/33630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İş Mahkemesi

TARİHİ : 13/02/2013

NUMARASI : 2010/325-2013/35

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı dava dilekçesinde davalı olarak "D..Tekstil-B.. Ç.." göstermiş ve davalıya ait işyerinde çalışırken, iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde feshedildiğini ileri sürerek, ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini, istemiştir.

Davaya cevap veren bir kısım mirasçılar vekili; davalı B.. Ç..'in 13.06.2011 tarihinde vefat ettiğini, müvekkillerinin davalı B.. Ç..'in çocukları olduğunu, mirasını Bursa 5. Sulh Hukuk Mahkemesinin 09.12.2011 tarihli Ve 2011/1457 esas, 2011/1952 sayılı kararıyla kayıtsız şartsız reddettiklerinin tespit ve tescil edildiğini, vaki reddi miras sebebiyle müvekkillerinin huzurda görülen davada taraf olma sıfatlarının bulunmadığını, müvekkillerinin yargılamaya dahil olmak gibi bir isteklerinin de olmadığı için müvekkilleri aleyhindeki taleplerin reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı mirasçısı A.. Y.. (A..) cevap dilekçesinde, annesi B.. Ç..'in 13.06.2011 tarihinde vefat ettiğini, Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 11.10.2011 tarihli ve 2011/2355 esas, 2011/2998 karar sayılı ilamı ile mirasın tarafından tüm yönleriyle reddedildiğini, ikame olunan dava ile husumet bakımından ilgisinin bulunmadığını belirterek açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının çalıştığı işyerinin başlangıçta B.. Ç..'e ait olduğu, ancak bizzat C.. A.. ve R.. A.. tarafından şirketin yönetildiği, emir ve talimatların bu şahıslar tarafından verildiği, B.. Ç..'in ölümü ile bu şahısların şirketin ismini B..Ö..A.. Tekstil Konfeksiyon Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'ne dönüştürdüklerinin anlaşıldığı, şirketin isminin esas olmadığı, davacının baştan itibaren isim değişikliğine giden B..Ö..A..Tekstil Konfeksiyon Sanayi ve Ticaret Ltd. Şti.'nde çalıştığının anlaşıldığı, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davacının iş sözleşmesinin işverence feshedildiği gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

Taraflar arasında, davada husumetin kime yöneltileceği konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Bir kişinin belli bir davada gerçekten davacı veya davalı sıfatına sahip olup olmadığı hususu usul hukuku değil, dava konusu hakkın özüne ilişkin bir maddi hukuk meselesidir. Bir davanın tarafları o davada gerçekten taraf sıfatına sahip değilse, mahkeme dava konusu hakkın esasına girip karar veremez. Davayı sıfat yokluğundan reddetmesi gerekir. Davacı olma sıfatı dava konusu hakkın sahibine davalı sıfatı ise sübjektif hak kendisinden istenebilecek kişiye aittir. Kuşkusuz bu hak sözleşmeden, haksız fiilden, sebepsiz iktisaptan veya kanundan doğabilir.

Davacı, dava açarken davalı olarak D..Tekstil-B.. Ç..'i göstermiştir. Davacı taraf, husumette yanılma nedeniyle davasını B.. Ö.. A.. T.. Kon. San. ve Tic. Ltd. Şti.'ne yöneltilmiş olup, dosya içeriğine göre anılan şirketin işveren olduğu anlaşılmakla davacı tarafın taraf değişikliği isteğinin kabulü isabetli ise de, taraf sıfatı bulunmayan B.. Ç.. mirasçıları aleyhine de hüküm kurulması hatalı olmuştur. Kaldı ki, B.. Ç.. mirasçıları mirası reddetmişlerdir. Dosya içeriğinden davacı tarafın temsilde hataya düştüğü açık olup, mahkemece davalı B.. Ç.. mirasçıları hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi gereklidir. Bu husus gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/7648, Karar No: 2025/2663, Tarih: 08.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/7648 E.  ,  2025/2663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/424 E., 2024/419 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, düzeltilerek onama

Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığının usulüne uygun katılan sıfatını almaması nedeni ile, sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmünü temyiz etmeye hak ve yetkisinin bulunmadığı tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden;

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu,

karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260. maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine verilen Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 28.05.2019 tarihli ve 2018/171 Esas, 2019/264 Karar sayılı kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 08.06.2021 tarihli ve 2020/4148 Esas, 2021/10110 Karar sayılı kararı ile, maktulü sebepsiz yere sırf öldürmüş olmak için öldüren sanığın "canavarca hisle" öldürme suçundan cezalandırılması yerine suç niteliğinde yanılgıya düşülerek kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına karar verilmesi nedeniyle bozulmasına ve sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına karar verilmiştir.

2. Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2024 tarihli ve 2021/424 Esas, 2024/419 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 82/1-b, 53/1-2-3. maddeleri uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, 5271 sayılı Kanun'un 283/1 maddesi uyarınca cezasının infazının müebbet hapis cezası üzerinden yapılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi temyiz iradesini bildirmekten ibarettir.

III. GEREKÇE

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi temyiz iradesini bildirmekten ibarettir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, suç vasfı ve yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde düzeltme nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Bozma sonrası kurulan hükümde 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası uyarınca sanığın kazanılmış hakkı gözetilirken, tayin edilen cezanın 5271 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkı olan müebbet hapis cezası üzerinden infazına karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde 5271 sayılı Kanun'un 283/1. maddesinin uygulama maddesi olarak gösterilmesi hukuka aykırı bulunmuş ise de; söz konusu hukuka aykırılık Yargıtay tarafından giderilmiştir.

IV. KARAR

A. Suçtan Zarar Gören Kurum Vekilinin Temyiz İstemi Yönünden

Suçtan zarar gören Kurum vekilinin temyiz isteminin, 1412 sayılı Kanun’un 317. maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık Müdafinin Temyiz İstemi Yönünden

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Diyarbakır 3. Ağır Ceza Mahkemesinin, 19.09.2024 tarihli ve 2021/424 Esas, 2024/419 Karar sayılı kararının 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereğince, sanık ... hakkında kurulan hükümde "5271 sayılı CMK'nın 283" ibaresinin çıkartılarak yerine "CMUK'un 326/son" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

08.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/8960, Karar No: 2010/3779, Tarih: 20.05.2010

**5. Ceza Dairesi         2006/8960 E.  ,  2010/3779 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanık ...’nın yapılan yargılanması sonunda; ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkümiyetine dair, Elmalı Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 28.02.2006 gün ve 2005/358 Esas 2006/46 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca duruşmalı olarak incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle 21.02.2007 Çarşamba saat 14.00'e duruşma günü tayin olunarak sanık müdafiine çağrı kağıdı gönderilmişti.

Belli günde hakimler duruşma salonunda toplanarak Yargıtay C.Savcılarından ... hazır olduğu halde oturum açıldı.

Yapılan tebligat üzerine sanık müdafiin gelmediği ve ayrıca bir talepte de bulunulmadığı anlaşılmakla Yargıtay C.Savcısının uygun görülen talep ve mütalaası dairesinde DURUŞMASIZ inceleme yapılmasına oybirliğiyle karar verilerek vaktin darlığına binaen dosyanın incelenmesi başka bir güne bırakılmıştı.

Bugün dava evrakı incelenerek aşağıda yazılı karar ittihaz olundu.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığın eylemine uyan TCK.nun 103/2 ve 103/6. maddeleri ile sırasıyla ayrı ayrı uygulama yapılması gerekirken doğrudan anılan Kanunun 103/6. maddesi ile hüküm kurulması suretiyle TCK.nun 61. maddesine aykırı davranılması,

Cinsel istismar eylemi neticesinde 5237 sayılı TCK.nun 103/6. maddesi anlamında mağdurenin ruh sağlığının bozulup bozulmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan rapor alınıp, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Çocuk Psikiyatrisi Bölümünden alınan rapora dayanılarak hüküm kurulması,

../...

-2-

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 20.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2014/20406, Karar No: 2015/1308, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/20406 E.  ,  2015/1308 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/1708, Karar No: 2018/4849, Tarih: 18.06.2018

**4. Hukuk Dairesi         2018/1708 E.  ,  2018/4849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar Neşe Akcan ve diğerleri vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 06/10/2006 gününde verilen dilekçe ile trafik kazası sonucu ölüm nedeniyle destekten yoksun kalma ve manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davacılardan ..., ..., ..., ... yönünden maddi tazminat davasının kısmen kabulüne, diğer davacılar yönünden maddi tazminat davasının reddine, manevi tazminat davasının kısmen kabulüne dair verilen 26/03/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacılar vekili ile davalılardan ... tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosya kapsamından; davalı ...’e vasi olarak ...’in tayin edildiğinin mahkemece tespit edilmesi üzerine celbedilen vesayet kararında vasinin yazılı olan “...Mah. 1821 Sokak No:4/3 ...” adresine dava dilekçesi ve duruşma gününü bildirir tebligatın gönderildiği, muhatabın adreste tanınmaması nedeniyle iade edildiği, mahkemece bu kez vasinin adres kayıt sisteminde yazılı “... mah. 457. Sokak No:10/2 ...” adresine mernis adresi olduğuna dair kayıt düşülerek Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi uyarınca gönderilen tebligatın muhtara teslim edildiği, gerekçeli kararın ve davacılar vekilinin temyiz dilekçesinin iki ayrı tebligatla davalı ... vasisi ...’in “... Mah. 457. Sokak No:10/2 ...” adresine Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesine göre tebliğe gönderildiği, ancak adreste tanınmadığından iade edildiği, daha sonra vasinin “... Mahallesi 681. Sok. No:7/1 Akköy/Kapanan-...” adresine gerekçeli karar ve temyiz dilekçesine ilişkin tebligatın Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesi uyarınca yapılmak istendiği, vasi adına çıkartılan bu tebligatın “muhatabın gösterilen adresi, kayıt sistemindeki adres olup, tebliğ imkansızlığı nedeniyle tebligat 7201 sayılı Tebligat Kanununda değişiklik yapan 6099 sayılı Kanunun 21/2. maddesi gereği ... Mahalle Muhtarı Salih Okkalıoğlu’na 14/10/2016 tarihinde tebliğ edilmiş ve 2 nolu haber kağıdı muhatabın kapısına yapıştırarak” açıklaması ile mahalle muhtarına bırakıldığı anlaşılmaktadır. Vasiye mernis adresinde yapıldığı belirtilen bu tebligat geçerli değildir. Zira, vasi için mernis adresine tebligat yapılması şartları oluşmamıştır.

Şöyle ki; tebligatların nasıl yapılacağı 7201 sayılı Tebligat Kanunu’nda düzenlenmiştir. Kanunun 10/1-2 fıkraları "Tebligat, tebliğ yapılacak şahsa, bilinen en son adresinde yapılır. Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması tebligat yapılamaması halinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir tebligat buraya yapılır." hükümlerini içermektedir. Aynı Kanunun "Tebliğ İmkansızlığı ve Tebellüğden İmtina başlıklı 21. maddesinde ise muhatabın adresinde bulunmaması halinde yapılacak işlemler ve bu kapsamda 21/1 maddesinde muhatabın adresten geçici olarak ayrılmış olması (işe gitme gibi) halinde tebligat usulü, 21/2 maddesinde ise mernis adresine tebligat usulü düzenlenmiştir.

Bu yasal düzenlemeler kapsamında tebligatın öncelikle bilinen adrese çıkartılması, bu adreste yapılamayarak iade edilmesi halinde ise (adresten ayrılma gibi) mernis adresine çıkartılması gerekmektedir. Tebligat Kanunu’nun 10. maddesine eklenen ikinci fıkrasında gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir. Bilinen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi ve başka bir adresi olması arasında fark bulunmamaktadır. Bilinen adrese çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre çıkarılacaktır. Hem kanun metninde hem yasanın uygulanmasını gösteren yönetmelikte ve hem de madde gerekçesinde muhatabın sadece adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresinin bilinen adres olarak bildirilmesi halinde doğrudan Tebligat Kanunu’nun 21/2. maddesine göre tebligat yapılacağı açıklamasına yer verilmemiş, bilakis bildirilen adrese tebligat yapılamaması halinde 21/2. maddeye göre tebligat yapılacağı önemle vurgulanmıştır. Adrese kayıt sistemindeki adres, tebligat yapılamayacağı açıkça anlaşılan bir adres olmadığı için, öncelikle normal bir tebligat çıkartılarak Tebligat Kanunu’nun 21/1. maddesinde ve Tebligat Yönetmeliği’nin 30. maddesinde muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işleminin yerine getirilmesi gerekir.

Şu halde, dosyada davalı ... vasisinin bilinen adresine çıkartılan ve iade olunan bir tebligat bulunmadığından, mernis adresine tebligat çıkartılması şartları oluşmamıştır. Açıklanan nedenlerle, gerekçeli karar ve davacıların temyiz dilekçesinin davalı ... vasisi ...’e usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesi için dosyanın mahal mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle ve bildirilen şekilde işlem yapılıp, eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Yargıtay’a gönderilmesi için dosyanın mahal mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 18/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3614, Karar No: 2010/3962, Tarih: 06.04.2010

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2010/3614 E.  ,  2010/3962 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

- K A R A R -

Dava, ödenmemiş sermaye koyma borcunun bulunmadığının tespiti istemine ilişkin olup, uyuşmazlığın şirketler hukukundan kaynaklanmasına göre kararın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 11.Hukuk Dairesi Başkanlığına gönderilmesine, 06.04.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/5684, Karar No: 2016/13461, Tarih: 07.11.2016

**10. Hukuk Dairesi         2016/5684 E.  ,  2016/13461 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Dava, davacının Tarım B.. B.. sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden B.. B.. adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Eldeki davada; davacının kesinleşen karar ile 01.04.2000 tarihinden itibaren anılan Kanun kapsamında sigortalı olduğunun tespitine karar verildiği, davacının 1998 yılında sattığı ürün bedellerinden tevkifat yapılmadığının anlaşılması karşısında, salt ürün satışının sigortalılığın başlangıcında esas alınamayacağı gözetilerek, 01.10.1998-01.04.2000 tarihleri arasında davacının yukarıda belirtilen yasal düzenlemeler çerçevesinde sigortalılık iradesini ortaya koyacak herhangi bir başvurusu, prim ödemesi, ürün satışı veya bu satışlardan yapılan prim tevkifatı bulunup bulunmadığı araştırılarak, davacıdan bu yönde delilinin bulunup bulunmadığı sorularak, bulunmaması halinde talebin reddinin gerektiği göz önünde bulundurularak, yapılacak değerlendirme sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.11.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.