muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/16836, Karar No: 2019/1791, Tarih: 24.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/16836 E.  ,  2019/1791 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde çalıştığını, muvazaalı olarak ... ait üretim sahalarında müteahhit firma elemanı olarak gösterildiğini, aynı işi yapan kadrolu çalışanlar ile arasında ücret farkı bulunduğunu, bu durumun kapsam içi personel yönetmeliğine aykırı olduğunu, ücrete dayalı tüm işçilik alacaklarının da noksan ödendiğini beyanla davacının işyerinde uygulanmakta olan Yönetmeliğin 6. maddesi uyarınca yeni yevmiyesinin belirlenerek geriye doğru 5 yıllık işçilik alacaklarının ödenmesi gerektiğini belirterek müvekkilinin eksik ödenen ücret ve diğer işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi personeli olmadığını, davacının sendikaya üye olmadığını, taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, kararın bozmaya uygun olmasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının yaptığı fazla çalışmanın hesap yöntemi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece hükmün Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi tarafından bozulmasından önce aldırılan bilirkişi raporunda, hesaplanan alacak miktarından banka kanalıyla ödendiği sabit olan imzasız ücret bordrolarında bulunan fazla çalışma ödemelerinin mahsubu yapılmıştır. Ne var ki, bozma sonrasında aldırılan bilirkişi raporunda yapılan hesaplamadan bu ödemelerin mahsup edilmediği görülmektedir. Dairemiz uygulamasına göre, işçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür. Bu nedenle ödemelerin mahsup edilmesi dosya içeriğine uygun olup bozma sonrası aldırılan bilirkişi raporunda tahakkuk bulunan ayların dışlanacağından bahsedilmesi, hem açıklanan nedenle hem de bozma nedeni yapılmamış olması sebebiyle oluşan usuli kazanılmış hakka aykırı olduğundan hatalıdır. Üstelik kabul şekline göre ödeme yapılan aylar da dışlanmış değildir.

Açıklanan nedenler ile Mahkemece bozma ilamı öncesinde aldırılan bilirkişi raporunda fazla çalışma ücreti alacağından mahsup edilen miktarların bozma ilamı sonrasında mahsup edilmeksizin fazla çalışma ücreti alacağının hesaplanması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililerine iadesine, 24.01.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12073, Karar No: 2010/391, Tarih: 18.01.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/12073 E.  ,  2010/391 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümlü ... ve savunmanının yüzüne karşı verilen 07.12.2006 tarihli hükümde temyiz mercii ve yöntemi usulüne uygun gösterilmediği anlaşıldığından, adı geçen hükümlünün 19.1.2007 tarihli temyiz isteminin süresinde olduğu kabulü ile yapılan incelemede;

Yakınan ...’a karşı eylem nedeniyle kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, kararın dayandığı gerekçeye ve hakimler kurulunun takdirine göre, hükümlü ...’ın ve hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

Yakınanlar ..., ... ve ...’a karşı eylemler nedeniyle kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hükümlüler ve arkadaşlarının yakınan ...’ı silah ve bıçak zoruyla bulunduğu yerden zorla tren yoluna götürüp yağmaladıklarının anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 149/1, a, c maddesinde belirtilen nitelikli yağma suçu yanında anılan yasanın 109/2, 3, a, b maddesinde tanımlanan kişiyi özgürlüğünden yoksun kılma suçunu da oluşturduğu ve bu suç yönünden de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- 5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleri, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek yakınanlar ... ve ...’a yönelik eylemler nedeniyle kurulan hükümlerde yazılı biçimde uygulama yapılması,

3- Hükümlülerin yağma eylemine uyan 765 sayılı TCY’nın 497/2, 59. maddelerine göre 01.06 2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı yasanın aynı suça uyan 149/1, a, c, 62/1; 109/2, 3, a, b, 62/1; hırsızlık eylemine uyan 765 sayılı TCY.nın 493/4-son, 522/1, 59. maddelerine göre, 5237 sayılı TCY.nın anılan suça uyan 142/2-f, 143/1, 62/1. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, anılan Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, yağma suçu yönünden 5237 sayılı Yasanın, hırsızlık suçu yönünden ise 765 sayılı Yasa hükümlerinin, hükümlüler yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın ve hükümlü ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlüler lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 18/1/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/345, Karar No: 2016/12931, Tarih: 23.11.2016

**12. Ceza Dairesi         2016/345 E.  ,  2016/12931 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : 5187 sayılı Basın Kanunu'nun 26 ve CMK'nın 223/8. maddeleri gereğince düşme

Haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanık hakkındaki davaların düşmesine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

... Gazetesinin 26.02.2014 tarihli nüshasının 1. sayfasındaki “Türkiye, Bu Ses Kayıtlarını Konuşuyor” ve 13. sayfasındaki “İşte CHP liderinin Meclis'te dinlettiği ve Başbakan'a ait olduğu iddia edilen tapeler:” başlıkları altında yayımlanan haberden dolayı anılan gazetenin sorumlu müdürü olan sanığın, haberleşmenin gizliliğini ihlal, kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması, özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarını işlediğinin iddia edildiği olayda,

Katılan vekilinin 18.03.2014 havale tarihli şikayet dilekçesinin ardından başlatılan adli soruşturma sonunda, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 25.06.2014 tarihinde kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve bu karara katılan vekili tarafından itiraz edilmesi üzerine mercii Bakırköy 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 08.09.2014 tarihli, 2014/628 değişik iş numaralı kararıyla 25.06.2014 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kaldırılmasını müteakip, sanık hakkında 26.09.2014 tarihinde mahkemece kabul edilen 25.09.2014 tarihli iddianamenin düzenlendiği,

5187 sayılı Basın Kanunu'nun, 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 77. maddesiyle yapılan değişiklikten sonraki 26. maddesinin 1. fıkrasına göre, basılmış eserler yoluyla işlenen suçlarla ilgili ceza davalarının günlük süreli yayınlar yönünden dört ay, diğer basılmış eserler yönünden altı ay içinde açılması gerektiği ve dava açma süresinin hak düşürücü nitelikte olduğu, aynı maddenin 2. fıkrasında bu sürelerin, basılmış eserlerin Cumhuriyet Başsavcılığına teslim edildiği tarihten itbaren başlayacağı, teslim edilmemesi halinde suçu oluşturan fiilin Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından öğrenildiği tarihin esas alınacağı, maddenin 5. fıkrasında ise kovuşturulması şikayete bağlı suçlarda dava açma süresinin, suç için kanunun öngördüğü dava zamanaşımı süresini aşmamak şartıyla, suçun işlendiğinin öğrenildiği tarihte başlayacağı hükümlerine yer verildiği,

İncelenen dosyada, iddiaya konu haberin yayımlandığı “...” gazetesi günlük süreli yayınlardan olup, dört aylık hak düşürücü süre içerisinde davanın açılması gerektiği, şikayete konu haberin Cumhuriyet Başsavcılığınca daha önce öğrenildiğine ilişkin belge ya da bilgi bulunmaması karşısında, katılan vekilinin 18.03.2014 havale tarihli dilekçesi ile haberin Cumhuriyet Başsavcılığınca öğrenildiği ve dört aylık dava açma süresinin de bu tarihte başladığı, Basın Kanunu'nun 26. maddesinin 6. fıkrasının ilk cümlesindeki, “Kamu davasının açılması izin veya karar alınmasına bağlı olan suçlarda, izin veya karar için gerekli başvurunun yapılmasıyla dava açma süresi durur.” hükmünün, sadece kamu davasının açılması izin veya karar alınmasına bağlı olan suçlarda uygulanabilecek bir düzenleme olduğu dikkate alındığında, Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığının 25.06.2014 tarihli kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına katılan vekili tarafından 21.07.2014 tarihli dilekçeyle yapılan itiraz üzerine mercii Bakırköy 2. Sulh Ceza Hâkimliğince verilen 08.09.2014 tarihli karar tarihine kadar dava açma süresinin durduğunun kabul edilemeyeceği ve 25.09.2014 tarihinde düzenlenip, 26.09.2014 tarihinde mahkemece kabul edilen iddianameye dayalı olarak açılan davaların dört aylık süre geçtikten sonra açıldığı anlaşılmakla,

Kovuşturma koşulunun gerçekleşmediği gözetilerek, Basın Kanunu'nun 26 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca, sanık hakkındaki davaların düşmesine ilişkin yerel mahkemenin kararında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık hakkındaki davaların kovuşturma koşulu olan dört aylık süre içinde açılmamasından dolayı düşmesine ilişkin hükümlerde bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin somut olay adeletine uygun düşmeyen kararın bozulması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin isteme uygun olarak ONANMASINA, 23.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10365, Karar No: 2018/1590, Tarih: 08.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/10365 E.  ,  2018/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece erkeğin boşanma davasında davacı erkeğin ağır kusurlu, davalı kadının karşılıklı hakaret nedeniyle az da olsa kusurlu olduğu kabul edilerek tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; yapılan yargılama ve toplanan delillerden tanık ...'ın beyanında geçen Ocak 2015 tarihinde meydana gelen olayda tarafların karşılıklı hakaretine ilişkin eylemlerin davadan sonra gerçekleşen olaylar olup kusur belirlemesinde dikkate alınamaz, tanığın hakarete ilişkin diğer beyanları ise zaman belirtmeyen, sebep ve saiki açıklanmayan ve inandırıcı olmaktan uzak soyut izahlardan ibaret olup, tarafların kusur belirlemesinde dikkate alınamaz. Bu haliyle boşanmaya sebep olan olaylarda davalı kadının kusurlu bir davranışı ispatlanamamıştır.

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 08.02.2018(Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/9837, Karar No: 2016/13064, Tarih: 19.12.2016

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2016/9837 E.  ,  2016/13064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... parsel sayılı taşınmazların kamulaştırma bedellerinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bilgi ve belgeler okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece dava konusu taşınmazın tarım arazisi olarak kabulünde bir isabetsizlik yok ise de, bilirkişi kurulunca düzenlenen rapor hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin 1.fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulları, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise bilirkişi kurullarınca taşınmazın sulu ya da kuru niteliğine göre münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama satış fiyatlarını içeren veri cetvelleri tarım müdürlüğünden getirtilip, değerlendirmenin bu verilere uygun biçimde yapılması; iklim şartları, arazinin toprak ve topografik yapısı ve bölgesindeki konumu, (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vd.) dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan ülkemizin değişik yörelerindeki arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) sulu tarım arazilerinde kapitalizasyon faizi oranının %5, kuru tarım arazilerinde ise %6 alınması suretiyle bedel belirlenmesi gerekir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda dava konusu taşınmazın sulu tarım arazisi olduğu belirtilerek ilk yıl buğday saman, ikinci yıl silajlık mısırın münavebeye alınması suretiyle dava konusu taşınmazın değeri belirlenmiştir. Milas Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünün 17.03.2014 tarihli yazısına göre münavebeye alınan ürünlerin münavebeye esas alınan mutat ürünler listesinde olmadığı anlaşılmaktadır. Buna göre; taşınmaz sulu tarım arazisi olarak kabul edildiğinde öncelikle bilirkişi tarafından sulu tarım arazilerinde ekilmesi mutad ürünlerden alınarak, bu ürünlere ait dekar başına ortalama verimi, kg başına satış fiyatı ve üretim giderleri getirtilerek, bu veriler esas alınmak suretiyle ve %5 kapital faiz oranı uygulanarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerekirken, yetersiz araştırma, eksik inceleme ile düzenlenen ve buğday saman ve silajlık mısır münavebesi uygulayan rapora göre hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmazların hükme esas alınan bilirkişi raporunda belirtilen Milas-Söke- İzmir Karayoluna cepheli ve sıfır olması, Milas ilçe merkezine yakın olması ve Bodrum, Didim gibi turizm alanlarına yakın olması gibi hususların tarım arazisi niteliğindeki taşınmazın değerinde en az %150 oranında objektif değer artışına neden olabileceği düşünülmeden %75 oranında objektif değer artışı alınmak suretiyle kamulaştırma bedeli tespit eden bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11386, Karar No: 2023/6963, Tarih: 12.09.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/11386 E.  ,  2023/6963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/133 E., 2021/606 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.03.2015 tarihli ve 2015/61 Esas, 2015/405 Karar sayılı kararı ile sanığın kaçakçılık suçundan 2 yıl 6 ... hapis ve 4.000,00 TL adlî para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye, hak yoksunluklarına, müsadereye karar verilmiştir.

2.Anılan kararın sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 22.12.2020 tarihli ve

2018/1124 Esas, 2020/19257 Karar sayılı kararı ile "Hükümden sonra yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun ile 5607 sayılı Kanun'da yapılan değişikliklerin sanık lehine hükümler içermesi nedeniyle lehe kanunun belirlenerek uygulama yapma görevinin yerel mahkemeye ait olduğu'' gerekçesiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3.... 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 25.05.2021 tarihli ve 2021/133 Esas, 2021/606 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istemi; arama işleminin hukuka uygun olup, sanığın mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiği ile re'sen tespit edilecek sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR