muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/11684, Karar No: 2018/8637, Tarih: 31.10.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/11684 E.  ,  2018/8637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat ve suç duyurusu

Sanığın Gazi Mahallesi Zübeyde Hanım Bulvarı No: 38/5 sayılı adresinde, borcundan dolayı 05.12.2012 tarihinde kesilen ve KT 298234 nolu mühür pensi ile mühürlendiği halde, 21.03.2013 tarihinde yapılan kontrolde mührün bozulmak suretiyle elektrik kullanımına devam edildiğinin tespit edildiği iddiası ile açılan davada; sanığın soruşturma aşamasındaki 06.02.2014 tarihli savunmasında FH isimli iş yerini işlettiğini, 21.03.2013 tarihinde TEDAŞ görevlileri kontrole geldiklerinde tutanak tutulduğunu, kovuşturma aşamasındaki 26.06.2014 tarihli savunmasında iş yerinin kendisine ait olmadığını, tutanak tutulan yerin sadece elektrik işlerini yaptığını, FH isimli şirketin sahibinin Hüseyin Şahan olduğu şeklinde çelişkili beyanlarda bulunduğu cihetle; sanığın savunmasındaki çelişkilerin giderilmesi; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak biçimde belirlenmesi açısından, iş yeri sahipleri ile tutanak, düzenleyicilerinin tanık olarak dinlenmesi; mühürleme tarihinde iş yerinin kim tarafından işletildiğinin, sanığın iş yerinde hangi sıfatla bulunduğunun, mührün kim tarafından bozulduğunun araştırılarak tespit edilmesi; iş yeri sahipleri hakkında yapılan suç duyurusunun sonucu araştırılıp dava açılmışsa bu dava ile birleştirilmesi, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31.10.2018 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9405, Karar No: 2018/4816, Tarih: 28.06.2018

**15. Ceza Dairesi         2015/9405 E.  ,  2018/4816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklardan ...'in gayrı resmi olarak birlikte yaşadığı ...'ten hamile kalması üzerine, ...'in kardeşi olan diğer sanık ... ...'in kimliğini kullanarak Özel ... Hastanesi'ne müracaat ederek, muayene ve tahlil faturalarını haksız bir şekilde katılan kuruma fatura edilmesine neden olduğunun iddia edildiği olayda; sanıkların savunması ve ... Hastanesi'nin 17.10.2012 tarihli yazısına göre poliklinikteki muayenelerde kimlik kontrolü yapılıp hasta kaydının oluşturulduğunun anlaşılması karşısında, hastane görevlilerinin yapacağı basit bir araştırma ile gerçek durumun ortaya çıkabileceği, sanıkların hastane görevlilerinin denetim imkanını ortadan kaldırır bir davranışlarının bulunmadığı dikkate alınarak nitelikli dolandırıcılık suçunun unsurlarının oluşmadığı gerekçesine dayanan beraat hükümlerinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28/06/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3789, Karar No: 2017/3845, Tarih: 27.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3789 E.  ,  2017/3845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumlan ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdi ve ayni yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler. Şöyle ki;

Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, Kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5 inci maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularmdan oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet Belediye Başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kuramlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/770, Karar No: 2023/1360, Tarih: 21.03.2023

**2. Ceza Dairesi         2023/770 E.  ,  2023/1360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1-Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığının 03.07.2018 tarihli iddianamesi ile katılanın 15.05.2018 tarihinde parketmiş olduğu motosikletinin 2 gün sonrasında çalınmış olduğunu beyan ettiği, başka bir suç kapsamında yakalanan suça sürüklenen çocukta katılana ait motosikletin plakasının ele geçirildiği iddiasıyla suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e, 31/3, 54. maddeleri uyarınca cezalandırılması talebiyle açılan kamu davası sonucunda Çanakkale Çocuk Mahkemesinin 05.07.2019 tarihli ve 2019/23 Esas, 2019/138 Karar sayılı kararıyla suça sürüklenen çocuğun 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-e ve 31/3. maddeleri uyarınca 2 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 10.07.2020 tarihli ve 2019/2244 Esas, 2020/1536 Karar sayılı kararı ile duruşma açılmaksızın yapılan inceleme neticesinde suça sürüklenen çocuk hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a,d maddeleri uyarınca mahkûmiyet hükmünün kaldırılması ve suça sürüklenen çocuğun beraatine karar verilmesi suretiyle düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri beraat eden suça sürüklenen çocuk lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanın 15.05.2018 günü saat 19:00 sıralarında park ettiği motosikletinin iki gün sonra çalındığı, başka suçtan yakalanan suça sürüklenen çocuktan katılana ait motosikletin plakasının ele geçirildiği, her ne kadar suça sürüklenen çocuk hırsızlık suçlamasını kabul etmese de atılı hırsızlık suçunu işlediği kabul edilerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılanın 15.05.2018 günü saat 19:00 sıralarında park ettiği motosikletinin iki gün sonra çalındığı, başka suçtan yakalanan suça sürüklenen çocuktan katılana ait motosikletin plakasının ele geçirildiği, her ne kadar suça sürüklenen çocuk hırsızlık suçlamasını kabul etmese de atılı hırsızlık suçunu işlediği kabul edilerek mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Suça sürüklenen çocuğun başka bir suçtan yakalandığında ikametinde bulunan plakaların yerini söyleyerek teslim ettiği, aşamalardaki istikrarlı savunmalarında katılana ait olduğu anlaşılan plakayı balık tutarken bulduğunu ifade ettiği, suça sürüklenen çocuğun hırsızlık suçundan mahkûmiyetine yeter başka bir delilin mevcut olmadığı anlaşıldığından hırsızlık suçundan beraatine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Hüküm tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 14. maddesinin 4. fıkrası uyarınca, beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren suça sürüklenen çocuk yararına hazine aleyhine maktu vekâlet ücreti tayin olunması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de bu aykırılığın Yargıtay tarafından giderilmesi mümkün görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yerinde görüldüğünden Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesinin, 10.07.2020 tarihli ve 2019/2244 Esas, 2020/1536 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 303/1. maddesi gereği hüküm fıkrasına; “ 3.400,00 TL maktu vekâlet ücretinin hazineden alınarak beraat eden ve kendisini vekil ile temsil ettiren suça sürüklenen çocuğa verilmesine” ibaresinin eklenmesi suretiyle, Tebliğname’ye uygun olarak, HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Çanakkale Çocuk Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 9. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.03.2023 tarihinde, oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8858, Karar No: 2018/7097, Tarih: 20.06.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/8858 E.  ,  2018/7097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan zarar gören, yargılamaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunan Gümrük İdaresi'ne gıyabi kararın usulüne uygun olarak tebliğinden sonra kararın Gümrük İdaresi tarafından temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 20.06.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3918, Karar No: 2015/4531, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3918 E.  ,  2015/4531 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/10914, Karar No: 2015/3728, Tarih: 05.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/10914 E.  ,  2015/3728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanık ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'na karşı hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanık hakkında müşteki ...'a karşı konut dokunulmazlığını ihlal suçundan zamanaşımı süresi içinde işlem yapılması mümkün görülmüş, sanığın 16.03.2012 tarihli talimat duruşmasında müştekiye karşı işlediği hırsızlık suçunu ikrar etmesi nedeniyle tebliğnamedeki bu müştekiye karşı işlenen suçlar nedeniyle bozma isteyen düşünce benimsenmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanık ...'nın temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye kısmen uygun kısmen aykırı olarak ONANMASINA,

B- Sanık ... hakkında müştekiler ... ve ...'ye hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Her iki müştekinin farklı tarihlerde daire kapılarının önünden ayakkabılarının çalınması şeklinde gerçekleşen olaylarda sanığın aşamalarda atılı suçlamaları kabul etmemesi, olaylara ilişkin herhangi bir görgü tanığının bulunmaması, suça konu ayakkabıların ele geçirilmemiş olması, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından düzenlenen raporda incelemeye gönderilen kamera görüntülerinin yer aldığı CD'lerden birisinin açılmadığı, diğer iki CD içindeki mevcut görüntülerin ise sanığa ait görüntülere benzediğinin tespit edildiği ancak yapılan incelemede bu görüntülerin hangi müştekilere karşı işlenen eylemlere ilişkin olduğunun belirtilmediği, yargılama sırasında da bu hususun açıklığa kavuşturulmamış olması karşısında; sanığa ait görüntüler ile benzediği tespit edilen görüntülerin hangi eylemlere ait olduğu tespit edilerek mahkumiyet hükmüne dayanak teşkil eden adli tıp raporu okunup sanıktan bu görüntülerin kendisine ait olup olmadığı sorulup delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi suretiyle sanığın hukuki durumunun takdiri ve tayini gerekirken sanığın savunmasının aksini ispatlayan delillerin nelerden ibaret olduğu açıklanmadığı gibi Adli Tıp Kurumunca sadece iki adet görüntünün sanık görüntüleri ile kıyaslanması sonucu bu raporun bütün eylemlere ilişkin görüntülerin sanık görüntüleri ile kıyaslandığı kabul edilmek suretiyle eksik incelemeyle yazılı şekilde sanğın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule Göre de

Kabule Göre de

2- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Müşteki ...'a karşı gerçekleşen hırsızlık olayında; 35,00 TL değerindeki bir çift ayakkabıyı çalan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunun değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 05.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.