muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/30453, Karar No: 2020/12940, Tarih: 24.12.2020

1)Şirkette satış elemanı olarak çalışan sanığın, katılan ... ...., katılan ..., mağdur ..... ve katılan ....'i borçlu gösterip yedi adet bono düzenlediği, bazı şirket makbuzlarında oynama yaptığı, usulsüz evraklar tanzim ettiği, hesaplarda oynama yaptığı, bazı kayıtları muhasebeye işlemediği, tahsil ettiği alacakları gizlemek amacıyla nakit tahsilat fişleri alt ve üst nüshaları ile birlikte koçanların içerisinden alarak yok ettiği, 17.03.2009 tarihli fiş dökümünde ... İnşaat’ın 2.626,02 TL tutarında malzeme aldığını gösterir fiş dökümünde belirtilen borç bakiyesi kısmını yırtarak yok ettiği anlaşıldığından, sanığın tüm eylemlerinin kül halinde zincirleme resmi belgede sahtecilik suçuna vücut vereceği halde sanık hakkında ayrıca özel belgede sahtecilik ve özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçundan ayrı ayrı hükümler kurulması,

2)Sanık hakkında resmi belgede sahtecilik, özel belgede sahtecilik ve özel belgeyi bozmak, yok etmek veya gizlemek suçlarından açılan kamu davasında mahkumiyet hükümleri verilmiş ise de, bu suçlar ve hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun mağdurlarının farklı olması nedeniyle sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu yönünden eyleminin uzlaşma kapsamında olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığa yüklenen ve 5237 Sayılı TCK'nun 155/2. maddesinde düzenlenen hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçu nedeniyle, hükümden sonra 24.10.2019 tarih ve 30928 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7188 sayılı Kanunun 26. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253 ve 254 maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılanlar vekilinin ve sanık müdafinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca, hükümlerin BOZULMASINA, 24/12/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1009, Karar No: 2018/356, Tarih: 22.01.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/1009 E.  ,  2018/356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı dava dilekçesi ile, ....mahallesi 697 ada, 81 parselde kayıtlı gayrimenkulün bulunduğu sitenin 2 blok şeklinde inşa edildiğini, 21 numaralı bağımsız bölüm maliki davalılardan ...'in çatıyı kullandığını, hakim müdahalesi ile kullanımının men'ine, onun tarafından yapılan ilavelerin kaldırılmasına, ayrıca müştemilat olarak tapuda kayıtlı olan taşınmazda 10 hisse verilen bu bölümün fiilen arz üzerinde bulunmadığı halde buraya 10/1000 arsa payı verildiğini, 10/1000 arsa payının açıkta kaldığını, bunun da kaldırılarak arsa payının düzeltilmesini, 21 numaralı bağımsız bölümün tapu kaydında eklenti olarak tescilli (A), (B), (C), (D) harfli depolarla 21 numaralı bağımsız bölümün eklentisi olan terasla ilgili şerh bulunduğunu oysa adı geçen yerlerden bütün maliklerin istifade hakkı bulunduğundan şerhin iptali ile ortak yerlerden bütün maliklerin istifadesine açılması yönünde davalının hakim müdahalesi yolu ile yararlanma hakkına engel olmasına son verilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece 21 nolu bağımsız bölümün tapu kaydında eklenti olarak tescilli bulunan (A), (B), (C), (D) harfli depoların ve terasın, yönetim planının 5. maddesine göre 21 nolu bağımsız bölümün kullanımına bırakıldığı ve tapuya eklenti olarak tescilinin de yönetim planınından kaynaklandığı, kat maliklerince usul ve kanuna uygun şekilde yönetim planı değiştirilmediği, ilgili maddeleri iptal edilmediği sürece geçerli olduğu, mahkememizin yönetim planının değiştirilmesi sonucunu doğuracak şekilde tapuda terkin kararı veremeyeceği, 21 nolu bağımsız bölüm maliki davalı ...'in bahsedilen depoları(çatıyı) tapu kaydındaki tescile dayanarak kullandığı, haksız müdahalede bulunmadığı, tapu kaydındaki tüm bağımsız bölümlerin arsa pay ve paydaları toplandığında açıkta kalan bir payın bulunmadığı zira 10/1000 arsa payının 26 nolu "bahçede-mesken" nitelikli bağımsız bölüme ait olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, arsa payının düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre (A), (B), (C) ve (D) harfli depoların tapuda eklenti olarak 21 nolu bağımsız bölüm adına kayıtlı olduğundan ve 21.04.2001 tarihli kat malikleri kurulu toplantısında sözkonusu yerlerin ortak yer haline getirilmesi kararı tapuya işlenmediğinden yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usule ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 22/01/2018 günüde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7043, Karar No: 2019/15432, Tarih: 05.11.2019

**18. Ceza Dairesi         2018/7043 E.  ,  2019/15432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Katılanın, Sağlık Bakanlığı'nın görevlendirdiği vekil ile temsil edilmesi ve Sağlık Bakanlığı Personeline Karşı İşlenen Suçlar Nedeniyle Yapılacak Hukuki Yardımın Usul ve Esasları Hakkında Yönetmeliğin 11. maddesi ile 659 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 14. maddesi uyarınca Sağlık Bakanlığı yerine katılan lehine vekâlet ücretine hükmedilmesi,

Kanuna aykırı ve sanık ...’in temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu husus, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası, tebliğnamedeki isteme kısmen uygun olarak, 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca, yargılama giderleri ile ilgili hüküm fıkrasına “katılan vekille temsil edildiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 1.500 TL vekâlet ücretinin sanıktan alınarak Sağlık Bakanlığı’na verilmesine” ibaresinin eklenmesi biçiminde HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/11/2019 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(KARŞI OY) (KARŞI OY)

KARŞI OY

Sayın çoğunluk ile aramızdaki uyuşmazlık TCK'nın 129. maddede düzenlenen karşılıklı hakaret ve haksız fiile tepki halinde sanığa ceza verilmesi halinde uygulanacak indirim oranına ilişkindir.

TCK’nın 129/3. maddesinde “Karşılıklı hakaret suçu işlenmesi veya haksız fiile tepki olarak işlenmesi hallerinde sanık hakkında verilecek ceza üçte birine kadar indirilebileceği gibi. Ceza vermekten de vazgeçilebilir” düzenlemesine yer verilmiştir. Hakim 129. madde şartlarının oluştuğu olayda sanığa ceza vermekten vazgeçme yetkisine sahip iken ceza verme yoluna giderse yapacağı indirim oranı ne olmalıdır.

Bu konuda sayın çoğunluk sanığa ceza verilmesi halinde cezanın ancak üçte birine kadar indirilebileceği düşüncesindedir.

Bu konuda sayın çoğunluk sanığa ceza verilmesi halinde cezanın ancak üçte birine kadar indirilebileceği düşüncesindedir.

129/3. maddesindeki indirim oranının doğru tespiti için maddenin yoruma tabi tutulmasına ihtiyaç vardır.

Hukuki normlar kelimelerle ifade edilir. Bu kelimeler bütününün anlamının, bu kelimelerle neyin anlatılmak istendiğinin ve amacının belirlenmesi gerekir. Hiç kuşku yok ki, hukuk normunun yorumlanması hakimin hüküm aşamasında sıkça başvurduğu bir yöntemdir. Farklı yorumlar aynı eyleme farklı ve keyfi uygulamalara yol açabileceğinden yorumun yöntemleri ve araçları her dönemde hukukçuların üzerinde durdukları bir konu olmuştur.

...’e göre, bir metin, beyaz üzerinde siyah harflerin bir araya gelmesinden oluşur. Böyle bir metin, ne anlama geldiğini kendisi söyleyemez. Her metin gibi, hukuk kuralı koyan metinlerin de okunması ve anlamının tespit edilmesi gerekir ki, işte bir metnin okunup ne anlama geldiğinin söylenmesine “yorum” denir.

V.Ö. ÖZBEK, M.N. KANBUR, P. BACAKSIZ, K. DOĞAN ve İ. TEPE’ye göre yorum, bir kanun hükmünün ya da hükümde yer alan bir kelimenin anlamını ortaya koymak amacıyla yapılan düşünsel faaliyettir. Yazarlar, dört yorum yönteminden ve beş yorum aracından bahsederler. Yorum yöntemleri, (1) gramatik veya sözel yorum yöntemi, (2) sistematik yorum yöntemi, (3) tarihsel yorum yöntemi ve (4) amaçsal (teleolojik) yorum yöntemidir. Yazarlar her bir yorum yöntemini genel hatlarıyla açıklayarak ceza kanunlarında nasıl uygulanabileceğine örnekler verirler. (s. 113-6) Ancak yazarların, bu yorum yöntemlerinden hangisini üstün tuttuğuna, tekinin mi yoksa hepsinin mi kullanılacağına dair görüşünü dayandırabileceğimiz herhangi bir ifadesi yoktur. Yazarlara göre “kullanılan yorum yöntemi ne olursa olsun”, faydalanılacak araçlar şunlardır: Mantık (evleviyet ve karşıt anlam 33), hukuk kuralının tarihçesi, hukukun genel ilkeleri, karşılaştırmalı hukuk, örf ve adet kuralları.

N. CENTEL, H. ZAFER ve Ö. ÇAKMUT’a göre yorum, hukuk kuralının anlamını ve kapsamını ortaya çıkarma faaliyetidir. Yazarlara göre üç tür yorum vardır: (1) Amaca göre yorum, (2) genişletici yorum ve (3) daraltıcı yorum. Ne var ki bunların aynı düzeyde yorum türleri olarak ele alınması uygun değildir. Zira yorum, amaca göre daraltıcı olabileceği gibi, amaca göre genişletici olabilir. Bunun yanında yazarlar, yorumda başvurulacak araçların bulunduğunu söylerler. (1) Yasa metni, (2) mantık kuralları, (3) yasanın konulma nedeni, (4) yasanın amacı, (5) yasanın sistematiği, (6) kurumların tarihçesi, (7) hukukun genel ilkeleri ve (8) karşılaştırmalı hukuk.

Yazarlara göre yorumu yapan hakimin görevi, hüküm verilecek somut olayda yasa maddesinin içeriğini, aynı olayda karar verebilecek başka her hakimin anlaması gerektiği gibi anlamaktır. Yazarlara göre yorum, yasa koyucunun iradesi gözardı edilmemekle birlikte günün koşulları doğrultusunda yapılmalıdır.

Yazarlara göre yorumu yapan hakimin görevi, hüküm verilecek somut olayda yasa maddesinin içeriğini, aynı olayda karar verebilecek başka her hakimin anlaması gerektiği gibi anlamaktır. Yazarlara göre yorum, yasa koyucunun iradesi gözardı edilmemekle birlikte günün koşulları doğrultusunda yapılmalıdır.

İ. ÖZGENÇ’e göre yorum, bir kanun hükmünün anlamını, kanun koyucunun gerçek iradesini ortaya çıkarmaya yönelik bir fikrî faaliyettir. Yazara göre yorumda başvurulacak araçlar vardır: (1) lâfız, (2) kanunun hazırlık çalışmaları, (3) kanunun sistematiği, (4) kanunla düzenlenen hukuki müessesenin tarihçesi, (5) kanunla düzenlenen müesseseye ilişkin mukayeseli hukuktaki düzenlemeler ve (6) hukukun genel ilkeleri. (s. 118) Yorumda bunlardan yararlanmak gerekir.

Öğretiden aktardığımız kısa açıklamalardan da anlaşılacağı gibi normun anlamını ve amacını doğru tespit için bilimsel kabul gören yorum yöntemleri ve araçlarına başvurmak gerekir. Hangi yöntem ve araçlara başvurulursa başvurulsun mutlaka yorumu kutup yıldızı olan yorum ilkeleri mutlaka göz önüne alınmalıdır.

Prof. dr. K. ... yorum ilkelerini şöyle tanımlar, bu ilkeler eşyanın tabiatından kaynaklanan rasyonel ilkelerdir. Dolayısıyla bunlar, birer pozitif hukuk ilkesi değil, olsa olsa birer tabiî hukuk ilkesidirler. Yani bu ilkelere “yorumun tabiî hukuk ilkeleri”, bu ilkeler üzerine kurulu olan bir yorum teorisine de “yorumun tabiî hukuk teorisi” veya kısaca bu ilkeler ilâhî ilkeler değil, beşerî ilkelerdir. Bunlar insan aklının bulduğu ilkelerdir. Bu ilkelerin altında, 2500 yıllık bir süreçte yaşamış hukukçuların gözlemleri, ürettikleri düşünceler, yaptıkları mantıksal çıkarımlar bulunmaktadır. Bu ilkeler çok büyük ölçüde mantıksal ilkelerdir.

Yorum ilkelerinin niteliği hakkında şunu da söylemek isteriz: Bu ilkeler, kişilere değil, hakime hitap eden ilkelerdir. Diğer bir ifadeyle bu ilkeler doğrudan doğruya kişilerin davranışlarını düzenlemezler. Bu ilkeler, davranışları düzenleyen hukuk kurallarının hâkim tarafından nasıl uygulanacağını düzenleyen ilkelerdir. Dolayısıyla bu ilkeler, birincil norm değil, ikincil normlardır. Tabir caiz ise, yorum ilkeleri doğrudan doğruya “norm” değil, “norm üzerine norm”, yani “meta-norm”durlar. Bu ilkeler, hâkimin vereceği kararın gerekçesinde uygulanır ve bu ilkelere uyulup uyulmadığı hâkimin vereceği kararın gerekçesine bakılarak anlaşılır.

Konumuzla ilişkisi nedeniyle göz önüne alınması gereken yorum ilkeleri:

Konumuzla ilişkisi nedeniyle göz önüne alınması gereken yorum ilkeleri:

1- Özgürlük asıl, Sınırlama İstisna İlkesi, Birey Özgürlüğü asıl özgürlüğün devlet tarafından sınırlanması ise istisnadır. Bu ilke ceza hukukundaki kanunîlik ilkesini (nulla crimen et poena sine lege - kanunsuz suç ve ceza olmaz) doğurmuştur. Bu ilkeye göre bir fiilin suç teşkil edebilmesi için kanunla yasaklanması ve ceza verilebilmesi için de söz konusu cezanın kanunla öngörülmesi gerek ceza kişinin özgürlüğüne müdahale teşkil ettiğine göre, bu bir istisnadır; dolayısıyla özgürlüğü kısıtlayan normun dar özgürlüğü koruyan normun ise geniş yoruma tâbi tutulması gerekir.

2- Çoğu Yapmaya Yetkili Olan Azı Yapmaya da Yetkilidir (Qui potest maius, potest etiam minus) ilkesi.

Bu ilkeye ilişkin olarak Sayın Prof.dr. ...’in güzel açıklamalarının buraya alınmayı hak ettiğini düşünerek aynen aktarıyorum” bu ilke çoğu yapmaya yetkili olanın, azı yapmaya da yetkili olduğunu ifade eder. Dolayısıyla yasa bir organa belirli bir şeyi yapmaya yetki veriyorsa, bu yetkiyi alan organ o şeyden daha azını da yapmaya yetkilidir. Örneğin bir insan fiilini suç haline getirme ve ona ceza bağlama yetkisi yasama organına ait bir yetkidir. Bir insan fiilini suç haline getirmeye ve ona ceza bağlamaya yetkili olan organın, bu fiilî suç olmaktan çıkarmaya ve ona bağladığı cezayı kaldırmaya veya bağladığı cezanın miktarını azaltmaya da yetkisi vardır. Keza bunları yapmaya yetkili olan organın, bu fiilin suç olma niteliğini belirli bir dönem için askıya alması ve bu fiile belirli bir dönem ceza bağlamaması, “çoğu yapmaya yetkili olanın azı da yapmaya yetkili olacağı (qui potest maius, potest minus)” ilkesi gereğince her zaman mümkündür.: Örneğin bir organı kurmak için bir organa yetki verilmiş ise, bu organın üyelerini seçme yetkisi ayrıca düzenlenmemiş ise, bu organa üye seçme yetkinisin de bu organa verildiğini qui potest maius, potest minus ilkesi uyarınca söyleyebiliriz. Çünkü üye seçme yetkisi kurma yetkisinin içeriğinde yer alan ve ondan daha küçük olan bir yetkidir. Qui potest maius, potest minus ilkesinin uygulanmasında neyin “maius (büyük)”, neyin “minus (küçük)” olduğunun da tespiti gerekir. Bu konuda da imdadımıza bir Öklid teoremi yetişmektedir: “Omne totum est maius sua parte (Her bütün kendi parçasından büyüktür)”. Buna göre bir makama bir yetki verilmiş ise, o makamın o yetkinin parçası niteliğinde olan yetkiye de sahip olduğu söylenebilir.

Bu açıklamalar ışığında TCK'nın 129/3 maddesindeki indirim oranını tespit edersek yasa koyucu karşılıklı hakaret veya haksız fiile tepki halinde hakime olayın özelliğine göre tamamen ceza vermekten vazgeçme yetkisi vermiştir. Ancak haksız fiilin ağırlığı ve karşılıklı hakarette söylenen sözlerin özelliği, ilk hakaretin kimden kaynaklandığı gibi nedenleri gözeterek hakkaniyete uygun bir çözüme ulaşması için taraflara ceza verme yoluna da gidebileceğini ancak verebileceği cezanın en fazla cezanın üçte biri olabileceğini düzenlemiştir.

Somutlaştırırsak hakim TCK'nın 125/1. madde uyarınca hakaret suçundan öngörülen 3 ay hapis cezasını 129. madde uyarınca vermekten vazgeçeme yetkisine sahip iken olayın özelliğine göre ceza verecekse ceza vermemek ile üçte bir arasında cezaya hükmedebilir. Yani en fazla üçte bir olan bir ay cezaya hükmedebileceğini kabul etmek gerekir. Çünkü daha fazla indirime yani ceza vermeme yetkisine sahip hakimin somut örnekte cezayı 15 güne indiremeyeceğini kabul etmek yukarıda anlatılan yorumun yöntem,araç ve ilkeleri ile bağdaşmaz.

Uyuşmazlık konusu somut olayda TCK'nın 125/3-a maddesi uyarınca sanık hakkında hükmedilen 365 gün adli para cezası haksız fiile tepki nedeniyle 129/3. madde uyarınca 1/2 oranında indirilerek 182 gün adli para cezasına indirilmek suretiyle hatalı indirim yapılmıştır. Sanık hakkında 1gün ile en fazla 121 gün arasında bir adli para cezası verilebileceğinden sanığa fazla ceza verilmesi nedeniyle hükmün bozulması gerektiği düşüncesi ile sayın çoğunluğun DÜZELTİLEREK ONAMA yönündeki kararına karşıyız.
Yargıtay — Esas No: 2023/3440, Karar No: 2023/6451, Tarih: 24.10.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/3440 E.  ,  2023/6451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/517 E., 2023/3 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme, kasten öldürme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı, mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret - Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Ayrıntıları, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun, 10.10.2019 tarihli ve 2019/9.MD-355 Esas, 2019/596 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere; katılanlar vekilinin yüzüne karşı verilen karar karşı 5271 sayılı Kanun'un 291 ... maddesinin birinci fıkrasında belirlenen kanunî süre içerisinde 16.01.2023 tarihli, temyiz sebebi içermeyen dilekçe ile temyiz isteminde bulunduğu anlaşılmıştır.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 17. Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.12.2020 tarihli ve 2020/94 Esas, 2017/136 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında nitelikli kasten öldürme ve kasten öldürme suçlarından, 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraatine karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 09.01.2023 tarihli ve 2021/ 517 Esas, 2023/3 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılanlar vekili, katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekili ve Cumhuriyet savcısı (aleyhe) istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (g) bendi uyarınca duruşmalı yapılan inceleme neticesinde; sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 53 üncü maddesi ve 58 ... maddesi uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine, sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz istemi; bir sebebe dayanmamaktadır.

2. Katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz istemi; sanık ...'nin cezalandırılması gerektiğine, sanık ...'ın canavarca hisle kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz istemi; bir sebebe dayanmamaktadır.

2. Katılan ... Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz istemi; sanık ...'nin cezalandırılması gerektiğine, sanık ...'ın canavarca hisle kasten öldürme suçundan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

3. Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; mahkûmiyete yeter delil bulunmadığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanıklardan ..... ile maktulenin anne-oğul olup aynı evde yaşadıkları, maktulenin kendi evinde battaniyelerin altında ölü bulunduğu olayda, İlk Derece Mahkemesi; maktulün ölüm nedeninin tespit edilemediği, vücudunda herhangi bir darp veya cebir izine rastlanılmadığı, iskelet yapısı ve kemiklerinin sağlam olduğu, herhangi bir kırık olmadığı, yine vücudunda kesici veya delici alet yaralanmasına ilişkin herhangi bir gözlemin bulunmadığı tespit edildiği, ölüm tarihinin ilk otopsi tarihinden yaklaşık 36-72 saat arasında bir zaman dilimine denk geldiği, bu nedenle çürümeye bağlı zamanında otopsi yapılamamakla kesin ölüm sebebi ve mekanizması belirlenememiş olmakla birlikte müteveffanın ne zaman ve ne şekilde öldüğü hususunda şüphenin bulunduğu, sanıkların müteveffaya karşı herhangi bir etkili eylemde

bulunmadıkları, bulundularsa dahi bu hususta dosyaya yansıyan somut bir delilin olmadığı, bu nedenle sanıklardan ...'nin olay yerinde olmadığına dair savunmasının aksini gösterir, sanık ...'ın ise koridora çıktığında; "Annemi yerde yatar vaziyette gördüm." şeklindeki savunmasının aksini gösterir her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve mahkûmiyete yeter başkaca bir delilin olmadığı, müteveffanın ölümü ile sanıklar arasında doğrudan illiyet bağı kurulmasının mümkün bulunmadığı, sanık ...'ın ölüm sonrası müteveffanın cesedi üzerinde yapmış olduğu eylemlerin ölümle ilişkilendirilmesinin mümkün olmadığından bahisle her iki sanığın da ayrı ayrı beraatine karar verilmiştir.

2. Sanıkların savunmaları, katılan beyanları dava dosyasında bulunmaktadır.

3. Adlî Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurumunun 22.07.2020 tarihli raporunda; "Maktulün mevcut verilerle kişinin ölüm sebebi ve mekanizmasının bilinemediği, cesetteki morfolojik değişiklikler, cesedin bulunduğu ortam, bulunuş şekli, anatomik yapısı, mevsim koşulları gibi muhtelif faktörlere bağlı farklılık göstermekle birlikte, adlî dosyada kayıtlı bilgiler, ölü muayene ve otopsisinde tespit edilen bulgular birlikte değerlendirildiğinde, kesin olmamakla birlikte kişinin ölümünün ölü muayenesi tarihi olan 11.09.2019 günü saat 10:30 dan önceki (36-72) saatlik zaman dilimi içerisinde gerçekleşmiş olabileceği," belirtilmiştir.

4. Otopsi tutanağı, keşif tutanağı, olay yeri krokisi, olay yeri inceleme raporu, suça konu yere ait fotoğraflar, Adlî Tıp Kurumu, 20.12.2019 tarihli otopsi raporu, emanet makbuzu, İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğünün 30.09.2019 tarihli uzmanlık raporu, sanığa ait nüfus ve adlî sicil kaydı dava dosyasında bulunmaktadır.