muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2674, Karar No: 2020/4599, Tarih: 02.11.2020

**14. Ceza Dairesi         2019/2674 E.  ,  2020/4599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, fuhuş

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi ... olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek şikayet yokluğu nedeniyle kamu davasının düşmesi, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve fuhuş suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi,gereği görüşüldü:

Sanık hakkında ... olmayanla cinsel ilişki ve fuhuş suçlarından kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterildiği, hükmedilen ceza nevi ve miktarı itibarıyla kanuni sınırlar içinde tayin edildiği gibi düşme hükmünün de dosya kapsamına uygun olduğu anlaşıldığından, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz taleplerinin reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mağdurenin aşamalardaki anlatımları, tanık beyanları, savunma ile tüm dosya içeriği nazara alındığında, alıkoyma eyleminin cebir, tehdit veya hileyle gerçekleştirildiğine dair mağdurenin soruşturma evresindeki soyut beyanı dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmayıp, mevcut haliyle on yedi yaşındaki mağdurenin herhangi bir zorlama olmaksızın yaşı itibarıyla hukuken geçerli rızasına istinaden sanıkla birlikte gittiğinin anlaşılması karşısında, sanığın kanuni unsurları itibarıyla oluşmayan müsnet suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 02.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10432, Karar No: 2015/9291, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/10432 E.  ,  2015/9291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Silifke 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2015

NUMARASI : 2015/51 D. İş - 2015/52

Taraflar arasında görülen menfi tespit davası sırasında, davacı M.. Ç.. tarafından reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Red talebini inceleyen merci tarafından verilen kararın Yargıtayca incelenmesi davacı M.. Ç.. tarafından istenilmiş olmakla, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Taraflar arasında görülen menfi tespit davası sırasında, davacı M.. Ç.. tarafından 04.06.2015 havale tarihli dilekçede özetle; "...Silifke 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2011/501 - 2013/458 E. - K. sayılı ilâmının icra müdürlüğünce infazı sırasında tereddüt hasıl olduğundan Silifke 3. Asliye Hukuk Mahkemesinden görüş sorulduğu, reddi istenen hâkim tarafından icra müdürlüğüne 20.03.2015 tarih ve 2015/124 Muh. sayılı yazı ile görüş bildirildiği, hâkimin bilirkişi incelemesi yaptırmadan ve Yargıtay kararlarına uymadan karar verdiği, bundan dolayı açmış olduğu davalarda hak kaybı yaşadığı ve yaşayacağı...” gerekçesiyle reddi hâkim yoluna başvurulmuştur.

Reddedilen hâkim tarafından, istemin reddinin gerektiği yönünde görüş belirtilmesi üzerine, merci tarafından reddi hâkim talebinin reddi ile reddi hâkim isteyen M.. Ç..'nın 500,00.-TL disiplin para cezası ile cezalandırılmasına ilişkin verilen karar, davacı M.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına göre, hâkimin reddi için ileri sürülen hususlar HMK’nın 36. maddesinde tanımı yapılan sebeplerden değildir. Açıklanan nedenlerle yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 15/10/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4278, Karar No: 2014/14042, Tarih: 18.09.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4278 E.  ,  2014/14042 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 12. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/10/2013

NUMARASI : 2012/54-2013/241

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 12. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 02/10/2013 tarih ve 2012/54-2013/241 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi birleşen dava davacıları vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili asıl davada, 19.12.2011 tarihli olağanüstü genel kurul kararlarının gerek toplantı ve karar nisaplarının eksikliği, gerekse gayri faal durumda olan davalı şirketin sermayesi şirketin sermayesinin 50.000 TL’den 10.000.000 TL’ye çıkartılmasının müvekkillerinin zararına olduğunu ileri sürerek, olağan üstü genel kurul kararının iptalini, toplantı ve karar nisaplarındaki yeterli çoğunluk olmadığı halde var gibi gösterilmesi sebepleriyle, toplantılarda alınan kararların mutlak butlanla batıl olduğunu ileri sürerek, bu kararların da iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davacılar vekili birleşen davada, 19.12.2011 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında davalı şirketin sermayesinin 50.000,00 TL’den 10.000.000 TL’ye çıkartılması nedeniyle genel kurul kararının iptalini istemiştir.

Davalı vekili, davaların reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına ve toplanan delillere göre, dava konusu genel kurulda asıl davadan feragat edildiği, birleşen davadaki talebin ise feragate konu dava ile aynı olup, bu işlemin yürürlüğe konulmayarak sermaye tezyidinden vazgeçildiği, birleşen davada davacıların bu davayı açmakta artık hukuki yararı kalmadığı ve bunun 04.02.2012 tarih 23 nolu karar ile sabit olduğu gerekçesiyle, asıl davanın feragat nedeniyle reddine ve birleşen davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, birleşen dava davacıları vekili temyiz etmiştir.

1.Asıl ve birleşen davalar, davalı şirketin 19/12/2011 tarihli olağanüstü genel kurul toplantısında alınan sermaye artışına ilişkin kararın iptali istemine ilişkindir. Dava süresi içerisinde açılmış olup, davalı şirket genel kurulunca daha önce alınan ve iptali istenen sermaye artışına ilişkin karardan dönülmüş olması davayı konusuz bırakırsa da, her davanın açıldığı tarihteki koşullarının dikkate alınması gerektiğinden davanın açılmasındaki hukuksal yararın baştan itibaren yok sayılmasını gerektirmez. Bu itibarla, yanılgılı gerekçeyle birleşen davanın reddi doğru olmamış, birleşen davada davacılar vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın birleşen davada davacılar yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2.Bozma sebep ve şekline göre, birleşen davada davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

2.Bozma sebep ve şekline göre, birleşen davada davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ :Yukarıda (1) no'lu bentte açıklanan sebeplerle, birleşen davada davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle, kararın birleşen davada davacılar yararına BOZULMASINA, (2) no'lu bentte açıklanan sebeplerle, bozma sebep ve şekline göre, birleşen davada davacılar vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9030, Karar No: 2017/979, Tarih: 31.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/9030 E.  ,  2017/979 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın, müştekinin sokağa park etmiş olduğu elektrikli bisikleti çalması şeklindeki eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgı sonucunda aynı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA 31.01.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8868, Karar No: 2011/10012, Tarih: 04.10.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/8868 E.  ,  2011/10012 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... AŞ ve diğerleri aleyhine 02/06/2008 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılmasının istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; Mahkemece verilen kararın dairece bozulması üzerine bozmaya uyularak davanın kabulüne dair verilen 07/04/2011 günlü kararın Yargıtay’da duruşmalı olarak incelenmesi davalılardan ... Telekomünikasyon AŞ vekili tarafından süresi içinde istenilmekle, daha önceden belirlenen 04/10/2011 duruşma günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davalı ... AŞ vekili Avukat ... ile karşı taraftan davacı vekili Avukat ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra taraflara duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyanın görüşülmesine geçildi. Tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro) konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE)… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE)… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve temyiz eden davalı ... AŞ yararına takdir olunan 825.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacıya yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/10/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 18/10/2011
Yargıtay — Esas No: 2022/6315, Karar No: 2024/2716, Tarih: 03.04.2024

**11. Hukuk Dairesi         2022/6315 E.  ,  2024/2716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1268 Esas, 2022/732 Karar

HÜKÜM/KARAR : Başvurunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 2. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2018/408 E., 2020/35 K.

Taraflar arasındaki Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili, müvekkili şirketin 13.08.1996 tarihinde kurulduğunu ve 2015/109673 sayılı "Antalya Fide A.Ş." ibareli markasının bulunduğunu, davalı şirket tarafından müvekkilinin markası ile iltibas yaratacak şekilde "Hedef Antalya Fide" markasını kullanıldığını, aynı ibareli 2017/725442 sayılı marka tescil başvurusunda bulunulduğunu, davalının marka başvurusunun iltibas nedeni ile yasal düzenlemeye aykırı olduğunu, davalı şirketin kötü niyetli bulunduğunu, Antalya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nde 2017/676 E. sayılı dosyası üzerinden, davalı şirket aleyhine marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin önlenmesi talepli davanın açıldığını ve halen derdest olduğunu, buna rağmen müvekkilinin başvuruya itirazlarının YİDK’in 10.09.2018 tarih ve 2018/M-7521 sayılı kararı ile nihai olarak reddedildiğini ileri sürerek, davalı TÜRKPATENT YİDK kararının iptalini ve diğer davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1-Davalı Kurum vekili, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2- Diğer davalı şirket vekili, taraf markalarının benzer olmadığını, davalının markasında esaslı unsurun "Hedef" ibaresi olduğunu, "Antalya" ibaresinin bir coğrafi yer adı, "fide" ibaresinin ise genel bir ürün adı olduğunu, davacının yeni şirketlerin pazara girmesine mani olan bir tavır içinde bulunduğunu, iyi niyetli olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile tüm dosya kapsamına göre, dava konusu 2017/72442 sayılı marka ile davacının itirazlarına dayanak yaptığı markalar arasında karıştırılma ihtimali bulunmadığı, dolayısıyla 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının oluşmadığı ve aynı Kanun'un 6 ncı maddesinin dokuzuncu fıkrası gereği kötü niyetin ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; müvekkili şirketin 1996 yılından bu yana geniş bir tanınırlıkla “ANTALYA FİDE” markasını kullandığını, davalı şirketin müvekkilinin sektörde elde ettiği bu tanınmışlığından haksız olarak faydalanmaya çalıştığını, müvekkilinin tescilli markasında yer alan “Antalya Fide” ibare ve şeklini, iltibas yaratacak derecede benzer “Hedef Antalya Fide” markası ile kullandığını, her iki markanın esas unsurunun da “ANTALYA FİDE” ibaresi olduğunu, başvurudaki “Hedef” ibaresinin sektörde tanınmış bulunan “Antalya Fide” markasının şubesi ya da kardeş şirketi olduğu izlenimini yarattığını, davalı başvuru sahibinin özellikle tarafına gönderilen ihtarnameden sonra dava konusu başvuruyu yapmasının, başvurunun kötü niyetli olarak yapıldığını ortaya koyduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının istinaf incelemesi yapılarak kaldırılmasını ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı, davalı şirketin marka tescil başvurusunun kapsamının 31/1, 2, 4 üncü sınıf mallardan (İşlenmemiş tarım ve bahçecilik ürünleri, tohumlar, ormancılık ürünleri, canlı ve kurutulmuş bitkiler, otlar vs.) oluştuğu, bu malların davacının itiraza mesnet markasının kapsamında da aynen yer aldığı, dolayısıyla tarafların markalarını kullanacakları emtia yönünden iltibas ihtimali mevcut ise de, ibareler yönünden 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının oluşmadığı, zira taraf markalarında ortak olarak bulunan "Antalya" ibaresinin, herkesin kullanımına açık bir coğrafi yer adı olduğu, "Fide" ibaresinin de tarafların markalarının kapsamındaki 31 nci sınıf bir kısım mallar yönünden tanımlayıcı, bir kısım mallar yönünden ise ayırt ediciliği düşük bir ibare olduğu, dolayısıyla başvuruda yer alan "Hedef" ibaresinin, ayırt ediciliği sağlamakta yeterli bulunduğu gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesinde belirttiği hususları tekrar ederek bunlara ek olarak Bölge Adliye Mahkemesi kararının soyut, gerekçesiz ve denetlenebilirlikten uzak olduğunu ileri sürerek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve davalı markasının hükümsüzlüğünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci

fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ve davalı markasının hükümsüzlüğünün gerekip gerekmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci

fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.