muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/14168, Karar No: 2014/1523, Tarih: 03.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/14168 E.  ,  2014/1523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/172839

MAHKEMESİ : Ankara 19. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2011

NUMARASI : 2010/1172 (E) ve 2011/145 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK'nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK'nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgazın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü süreçte, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.04.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Başkent Elektirik Dağıtım A.Ş.'nin 28.01.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 17.04.2009 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03.02.2014 günündü oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin bozma kararının gerekçelerine karşı düşüncelerimizin açıklanmasına ilişkindir.

1- 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi uyarınca çıkarılan "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği"nin 13. maddesinin 4. fıkrasında 13.07.2011 tarihinde yapılan değişiklik ile " Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur " hükmü getirilmiştir. Hükümde kaçak elektriği tespit eden kurumun/şirketin enerjiyi keserek mühür altına alacağı belirtilmiştir.

Bu düzenleme kaçak enerji kullanımı halinde yapılacak işlemlere ilişkindir. Herhangi bir ceza hükmü içermemektedir. Konulan mührü kaldıranların nasıl bir ceza ile karşılaşacaklarına ilişkin bir düzenleme değildir. Suç oluşturan bir düzenleme de değildir. Bu idari işleme suç elbisesini giydiren TCK'nun 203. maddesidir. Ceza Kanununun 203. maddesindeki düzenleme ortadan kaldırıldığında yönetmelikteki işlem/hüküm aynen yerinde durmasına rağmen ceza hukuku açısından herhangi bir önem ifade etmeyecektir. Kaldı ki, TCK'nun 203. maddesindeki suçu oluşturan eylem mührün bozulmasıdır. Yönetmelikte ise mührün konuluşu düzenlenmiştir. Suç duyurusu da mühür bozma suçu ile değil kaçak elektrik kullanma suçu ile ilgilidir. Mühür bozma suçunu oluşturan eylem mührün konulması değil kaldırılmasıdır.

Bu düzenlemenin "suçta ve cezada kanunilik" ilkesine aykırı olduğu şeklindeki kabul halinde, örneğin, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu ve 6831 sayılı Orman Kanunun birçok maddesi uyarınca ceza verilmesi mümkün olmayacaktır. Zira sit alanları, bu alanlarda uygulanacak hükümler, ne tür faaliyetlere izin verileceği, hangilerinin yasak olduğu, orman sınırları gibi hususlar kurul kararları ile düzenlenmekte ve bu düzenlemelere yönelik cezai hükümler kanun ile getirilmektedir.

2- Mühür Bozma suçu 765 sayılı TCK'nun "Devlet İdaresi Aleyhine İşlenen Cürümler" başlıklı üçüncü Babının "Mühür Fekki ve Hükümletin Muhafazası Altında Bulunan Eşyayı Çalmak" başlıklı onuncu faslındaki 274. maddesinde düzenlenmişken, 5237 Sayılı TCK'nun "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Kamu Güvenine Karşı Suçlar " başlıklı dördüncü bölümüne alınmıştır.

Millete ve Devlete Karşı Suçlar ise 5237 sayılı Yasanın dördüncü kısmında, 247 ile 343. maddeleri arasında 8 bölüm halinde düzenlenmiştir. Görüleceği gibi Mühür Bozma suçu Devlet otoritesi değil kamu güvenine karşı işlenmiş suçlardandır. Mevzuat gereği konulan mührün kaldırılmasının da topluma karşı olduğu ve kamu güvenini sarsacağı hususunda da kuşku bulunmamaktadır.

3- TCK'nun 203. maddesindeki "kanun veya yetkili makamların" şeklinde düzenleme ile veya bağlacı kullanılarak mühürlemeyi ya yetkili makamların yapması ya da dayanağını kanundan alması amaçlanmıştır. Aradaki veya bağlacı çıkarılarak yetkili makam ve kanun terimlerinin birlikte değerlendirilmesinin ve mutlaka kamu görevlisi tarafından yapılması gerektiği düşüncesinin doğru olmadığı kanaatindeyim.

3- TCK'nun 203. maddesindeki "kanun veya yetkili makamların" şeklinde düzenleme ile veya bağlacı kullanılarak mühürlemeyi ya yetkili makamların yapması ya da dayanağını kanundan alması amaçlanmıştır. Aradaki veya bağlacı çıkarılarak yetkili makam ve kanun terimlerinin birlikte değerlendirilmesinin ve mutlaka kamu görevlisi tarafından yapılması gerektiği düşüncesinin doğru olmadığı kanaatindeyim.

4- Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi "Piyasada faaliyet gösterecek tüzel kişilerin faaliyetlerinde uymaları gereken usul ve esaslar bu kanun ve ilgili yönetmeliklerle düzenlenir" hükmünü getirmiştir. Bu hüküm gereğince çıkarılan "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği"nin 13. maddesi ilk düzenlemede "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur" şeklinde iken 13.07.2011 tarihli değişiklik ile "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur" şeklinde değiştirilmiştir. Bu yönetmelik kanuna aykırı değildir. Kanunun verdiği yetki ile, uygulanacak usul ve esasların belirlenmesi amacıyla, kanun koyucunun iradesine uygun şekilde çıkarılmış ve lisans sahibi tüzel kişilere mühürleme yetkisi verilmiştir. Bu yetkiye dayanılarak konulan mührün kaldırılması da kamu güvenini zedeleyecek ve TCK'nun 203. maddesindeki suçu oluşturacaktır.

Özelleştirme tarihlerinden itibaren mevzuata mühürleme yetkisinin konulduğu 13.07.2011 tarihine kadar şirketlerin mühürleme yapabileceğine dair hüküm bulunmadığından bozma kararı sonuç itibariyle doğru ise de, bozmanın dayanağı olan gerekçelere yukarıda sayılan nedenlerle katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2016/829, Karar No: 2017/9300, Tarih: 12.12.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/829 E.  ,  2017/9300 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 29.04.2013 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 05.10.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, 1193 parsel sayılı taşınmazdaki ortaklığın aynen taksim ya da satış suretiyle giderilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, taşınmazda bulunan yapıların davalılara ait olduğunu savunarak ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde bu hususun dikkate alınmasını talep etmiştir.

Mahkemece, ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalılar ..., ... ve davalılar ... vd. vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve tüm dosya kapsamına göre davalılar ..., ... ve ... vekili ile davalılar ... ve ...'nun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ve reddi gerekmiştir.

2-Paydaşlığın (ortaklığın) satış yoluyla giderilmesi halinde dava konusu taşınmaz üzerinde bina, ağaç v.s. gibi bütünleyici parçalar (muhdesat) varsa bunların arzla birlikte satılması gerekir. Ancak muhdesatın bir kısım paydaşlara (ortaklara) ait olduğu konusunda tapuda şerh varsa veya bu hususta bütün paydaşlar ittifak ediyorlarsa ve muhdesat arzın değerinde bir artış meydana getiriyorsa bu artışın belirlenmesi için dava tarihi itibariyle arzın ve muhdesatın değerleri ayrı ayrı tespit edilir. Belirlenen bu değerler toplanarak taşınmazın tüm değeri bulunur. Bulunan bu değerin ne kadarının arza ne kadarının muhdesata isabet ettiği yüzdelik (%...) oran kurulmak suretiyle belirlenir. Satış sonunda elde edilecek bedelin bölüştürülmesi de bu oranlar esas alınarak yapılır. Muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılır.

Somut olaya gelince; Dava konusu 1193 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan iki adet binadan birinin yargılama esnasında vefat eden ... 'na, bir diğerinin ise ... mirasçıları olan davalılar ..., ... ve ...'ye ait olduğu kesinleşmiş mahkeme ilamı ve aynı zamanda davacı yanın kabul beyanı ile sabittir. Ancak mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda... 'na ait yapı değeri 111.150,00 TL, diğer davalılara ait yapı değeri 108.150,00 TL belirlenmiş olmasına rağmen, her iki yapının değeri toplanmış ve dağıtımı yanlış yapılmak suretiyle muhdesat oranı doğru belirlenmemiştir. Yukarıda anlatılan ilkeler doğrultusunda, yargılama esnasında vefat eden... 'na ait yapı değeri, anılanın mirasçılık belgesindeki payları gözetilmek suretiyle, diğer davalılara ait yapı değeri de yine miras bırakan ... 'in mirasçılık belgesindeki payları doğrultusunda mirasçılarına paylaştırılmalı ve değinilen esaslar doğrultusunda muhdesata isabet eden yüzdelik oran belirlendikten sonra muhdesata isabet eden kısım muhdesat sahibi paydaşa, geri kalan bedel ise payları oranında paydaşlara (ortaklara) dağıtılmalıdır. Mahkemece belirtilen hususlar gözetilmeksizin yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalılar ..., ... ve ... vekili ile davalılar ... ve ...'nun sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte açıklanan nedenlerle ... ve ...'nun temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ... ve ...'na iadesine, 12.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2206, Karar No: 2018/6543, Tarih: 18.10.2018

**20. Hukuk Dairesi         2017/2206 E.  ,  2018/6543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin 17/03/2015 tarihinde ana taşınmazdaki 1 nolu bağımsız bölümü satın aldığını, konuta yerleşmeden önce apartmana ait olan ancak kendi dairesinin yanından geçen lağım borusunun patlamış olduğunu, borudan akan ve menfezde biriken lağımın dairesinin içine dolduğunu, yer döşemelerine ve duvarlara zarar verdiğini, dairesinin yanındaki sığınak kapısı ve sokağa açılan pencerenin de kullanılamaz hale geldiğini, yeni satın aldığı dairenin bulunduğu apartman holüne sokaktan kolayca ulaşılabileceği hususuna vakıf olduğunu, apartman yönetimi olmadığı için tüm bu olumsuzlukları diğer kat malikleriyle görüştüğünü, ancak diğer maliklerin yapılan masraflara katılamayacaklarını şifahen bildirdiklerini, ... ... 10. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2015/36 Değişik İş sayılı dosyası üzerinden yapılan keşif sonrasında alınan raporda toplam 13.100,00-TL masraf çıkabileceğinin belirtildiğini, her kat malikinin payına düşen 2.183,00-TL'nin ödenmesi için toplam 13.868,00 TL bedelin tahsili için ... ... 7. İcra Müdürlüğünün 2015/10672 Esas sayılı dosyası ile takip yapıldığını, 5 no'lu bağımsız bölüm maliki dışındaki tüm kat maliklerinin icra takibine itiraz ettiklerini beyan ederek; icra dosyasına yapılan itirazların ayrı ayrı iptali ile takibin devamını, davalı aleyhine %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesini, vekalet ücreti ile yargılama giderinin davalılara yükletilmesini talep etmiştir.

Mahkemece; ... Belediyesinin ve ...'nin cevabi yazıları, celp edilen dosyalar, davacı vekili ile davalıların beyanları birlikte değerlendirildiğinde; davacının satın aldığı bağımsız bölümde projeye aykırı olarak bir takım tadilat ve eklentiler yaptığı, bu durum hakkında yapı tatil tutanağı tanzim edildiği, daha sonra bunları düzelttiğinin ve bu düzeltmenin tespit edildiğinin mahkemeye bildirildiği, atık su kanalının tıkalı olduğu, ... tarafından açıldığının doğru olduğu, ancak bunun için davacıdan bir ücret alınmadığı, davacının tüm bu toplanan delillere göre projeye aykırı tadilat ve eklentilerden başka, iddia ettiği şekilde tüm kat maliklerinin katılımını gerektiren bir tamirat yapıldığını ispat edemediği, atık su borusu tamiratı için de kendisinden ücret alınmadığının resmi yazı ile sübut bulduğu gerekçesiyle; davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; ortak alanlarda meydana gelen hasarın kendi bağımsız bölümünde zarara neden olduğu iddiasıyla; meydana gelen zararın tahsili için başlatılan icra takibine dayalı itirazın iptali istemine ilişkindir.

Dava; ortak alanlarda meydana gelen hasarın kendi bağımsız bölümünde zarara neden olduğu iddiasıyla; meydana gelen zararın tahsili için başlatılan icra takibine dayalı itirazın iptali istemine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı kanıtlar ile yasal gerektirici nedenlere göre, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılmasında usul ve Kanuna aykırı 2017/2206-2018/5543 bir yön bulunmadığından, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve Kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı olan harcın temyiz edene yükletilmesine 18/10/2018 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7847, Karar No: 2013/4931, Tarih: 10.09.2013

**1. Ceza Dairesi         2011/7847 E.  ,  2013/4931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, 6136 ... Yasaya muhalefet.

HÜKÜM : 5237 ... TCK.nun 86/1, 86/3-e, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına,

6136 ... Yasanın 13/1, 5237 ... TCK.nun 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 3 ay hapis ve 1000.TL adli para cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında mağdur ...'i kasten yaralama ve 6136 ... Yasaya aykırılık suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde 6136 ... Yasaya aykırılık suçunun niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebin niteliği ve haksız tahrikin varlığı takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile kısmen kabul kısmen reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin temel cezanın alt sınırdan tayini gerektiğine, sanık hakkında CMK.nun 231 veya TCK.nun 51.madde hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;

A) Sanık hakkında 6136 ... Yasaya aykırılık suçundan kurulan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA),

B) Sanık hakkında mağdur ...'i kasten yaralama suçundan kurulan hüküm yönünden;

Oluşa ve dosya içeriğine göre; mağdur ve sanık arasında bulunan doğrudan bir husumet'in bulunmadığı ancak sanığın oğlunun ayrıldığı nişanlısının amcası ... ... ile mağdurun arkadaş oldukları, sanığın oğlu olan ...'un 29.06.2010 tarihli dilekçe ile ... ile soyismini bilmediğini belirttiği mağdur ...'den şikayetçi olduğu, Kütahya Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 2010/5448 nolu soruşturma dosyası sonucunda, şüpheli ... ... hakkında basit yaralama ve tehdit suçlarından kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, olay tarihinde gündüz saatlerinde mağdurun kullandığı tır ile seyri sırasında sanığın kullandığı kamyoneti fark etmesi üzerine, kamyoneti sollayarak kullandığı tır ile mağdurun aracının yolunu kapatacak şekilde aracın önünü kestiği, araçtan inen mağdurun sanığın yanına giderek sanığa küfür etmesi nedeniyle sanığın da araçtan inmeden tabanca ile yol üzerinde bulunan mağdura ateşi sonucu, mağduru göbeğin 5 cm altından, sol uyluk üst ön dış kısımdan, sol uyluk orta ön kısımdan ve sağ uyluk ön orta dış kısımdan toplam dört mermi isabetine bağlı olarak hayati tehlike geçirmeksizin ancak basit bir tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, mağdurun kaldırıma düştüğünü gören sanığın aracı ile olay yerinden ayrıldığı olayda;

a) Kullanılan silahın etkinliği, atış mesafesi ve sayısı, hedef alınan bölge ve isabet yerleri ile sanığın, mağdurun yere düşmesi üzerine amacına ulaştığını düşünerek eylemini sürdürmemesi karşısında, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve sanık hakkında öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden suç niteliğinde hataya düşülerek kasten silahla yaralama suçundan hüküm kurulması,

b) Olaydan hemen önce mağdurun, sanığın aracının önünü kesmesi ve sanığa küfür etmesi nedeniyle birden fazla haksız tahrik oluşturan eylemin bulunması ve eylemlerin ulaştığı boyut da dikkate alınarak, 1/4 ile 3/4 oranları arasında cezadan indirim öngören TCK.nun 29.maddesinin uygulaması sırasında, alt ve üst sınırlar arasında makul oranda cezadan indirim yapılması yerine asgari hadden indirim yapılarak fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün kısmen değişik gerekçeyle tebliğnamedeki düşünce gibi CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), kurulan hükümde sanık aleyhine temyiz istemi bulunmadığından CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkının korunmasına, 10/09/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5749, Karar No: 2022/3695, Tarih: 07.02.2022

**4. Ceza Dairesi         2021/5749 E.  ,  2022/3695 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Silahla tehdit, kasten yaralama

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesi gereğince “ilgili taraf serbest olmayan bir kişi veya tutuklu ise tebliğ edilen karar kendisine okunup anlatılır” düzenlemesi karşısında; tebliğ tarihinde cezaevinde bulunan sanığa 5271 sayılı CMK'nın 35/3. maddesine uygun olarak “okunup anlatılmak suretiyle” tebliğ edilmesi gerekirken, sadece “okumak/almak” suretiyle yapılan tebligatların usulsüz olduğu ve öğrenme üzerine yapılan temyizin süresinde yapıldığı kabul edilerek dosya görüşüldü:

1- Kasten yaralama suçundan sanığa doğrudan tayin olunan adli para cezasının miktarına göre, hükmün 5320 sayılı yasaya 6217 sayılı Yasanın 26. maddesiyle eklenen geçici 2. madde uyarınca, kesin nitelikte olduğu anlaşıldığından, sanığın temyiz isteminin tebliğnameye aykırı olarak 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyizin incelenmesinde

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen silahla tehdit eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanunlara uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanığın ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 07/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.