muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/8415, Karar No: 2006/11162, Tarih: 14.09.2006

Orman Yönetimi de, ... Yönetmeliği ve ... Talimatnamesindeki hükümleri bu şekilde anlayıp yorumlayarak, uygulamalarını da buna göre yürütmüş, yasaya aykırı olarak yapılan bir kısım ... çalışmalarını iptal etmiş, kesinleşen orman sınırları içinde makiye ayırma çalışması yapılmışsa bunun hiç bir yasal yasal değeri bulunmadığını kabul ederek somut olayda olduğu gibi 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması yaptığı yerlerlerde 2/B madde koşullarını taşımayan yerleri orman kadastro paftalarının yenilenmesi (aplikesi) sırasında orman sınıları içinde bırakmış, orman niteliğini yitiren yerleri 6831 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince orman rejimi dışına çıkartmış ya da 6831 Sayılı Yasanın 7. maddesindeki “… her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırlarının tayini ve tesbiti, orman kadastro komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince çıkartılan 26/Mayıs/1958 tarihli Orman Tahdit ve Tescil Talimatnamesinin 31. maddesi ve 25 Haziran 1970 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Tahdit ve Tescil Yönetmeliğinin 26-38. ve 19 Ağustos 1974 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 32/j-51. ve 20 Mayıs 1984 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 22/k-35. ve 02 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 17/k-28. ve son olarak 15 Temmuz 2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastro Yönetmeliğinin 20/k-31. maddelerindeki "... tefrik komisyonlarınca yapılan belirtme tutanağı ve haritaların yapılacak orman kadastrosuna (tahdidine) hazırlık olmak üzere bulunduğu yerlerden getirtilerek orman kadastrosu (tahdidi) çalışmaları sırasında kadastro komisyonlarınca döküman olarak kullanacağı" ve yine “daha önce makiye ayrılan yerlerin orman olduğunun tesbit edilmesi halinde bu yerlerin yapılacak orman kadastrosu sırasında orman kadastrosu sınırları içine alınacağı” hükümleri gereğince, makiye ayrılan bir kısım yerler, sonradan yapılan orman kadastrosu sırasında orman sınırları içine alarak işlemleri kesinleştirmiştir. Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin konu ile ilgili bir çok kararlarında bu tür yapılan işlemlerin yasaya uygun olduğu kabul edildiği gibi 16. Hukuk Dairesinin 15.01.1991 gün 1990/5423-121 ve 1. Hukuk Dairenin 19/01/2000 gün 1999/13546- 257 sayılı ve Hukuk Genel Kurulunun 05/02/2003 gün ve 2003/20-84-50 ve 28/05/2003 gün 2003/20- 371- 358 sayılı kararlarında da kabul edilmiştir.

10- Davaya konu; taşınmazların bulunduğu yerde 1970 yılında yapılıp 12.12.1970 tarihinde kesinleşen genel arazi kadastrosunda, çekişmeli taşınmaz hakkında arazi kadastro tesbit tutanağı düzenlenmeyerek o tarihte yürürlükte bulunan 766 sayılı yasanın 2. maddesi gereğince orman olarak tapulama dışı bırakıldığı, 24.05.1985 tarihinde ihdasen ...

-8- 2006/8415 - 11162

Belediyesi adına tapuya kayıt edildiği,

-8- 2006/8415 - 11162

Belediyesi adına tapuya kayıt edildiği,

Kesinleşmiş orman kadastro haritasının uygulanmasına dayalı araştırma, inceleme ve keşif sonucu düzenlenen uzman orman bilirkişi raporundan, dava konusu taşınmazın 1946 yılında 3116 Sayılı Yasaya göre yapılan orman tahdidinde, orman sınırları içinde bırakıldığı ve işlemin kesinleştiği; 1952 yılında 5653 Sayılı Yasaya ve yönetmeliğe aykırı olarak kurulan ve yine yasa ve yönetmelik hükümlerine uymadan çalışma yapan ... tefrik komisyonunca, ... makisi olarak tesbit edildiği, 1978 yılında Orman Yönetimi tarafından, makiye ayırma işlemine değer verilmeyerek ve 1947 yılında kesinleşen orman kadastro sınırı içinde kalmaya devam ettiği kabul edilerek 1744 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince nitelik kaybı nedeniyle, Hazine adına orman sınırları dışına çıkartıldığı, taşınmazın 1985 yılında orman rejimi dışına çıkartılan yer olduğu göz önünde bulundurulmadan, ... Belediyesi adına ihdasen tapu kaydı oluşturulmasından ve 2981 Sayılı Yasa uygulaması sonucu, ifrazen ... Belediyesi adına tapuya tescil edilmesinden sonra, belediye tarafından gerçek kişilere tahsis edildiği, orman ve orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde 2981 ve 3194 Sayılı Yasa uygulaması yapılacağı konusunda hiç bir yasa hükmü bulunmadığı, aksine 3194 Sayılı İmar Yasasının 4. Maddesindeki "... diğer özel yasalar ile belirlenen veya belirlenecek olan yerlerde, bu (imar) yasanın özel yasalara aykırı olmayan hükümleri uygulanır" hükmü ve 2981 Sayılı Yasanın 3290 sayılı Yasa ile değişik Geçici 2. Maddesinin (e) bendi hükmünü iptal eden Anayasa Mahkemesinin 27.09.1995 gün ve 1995/13-51 Sayılı kararı ve H.G.K.'nun 07.12.1997 gün ve 1997/1-655-1003 Sayılı kararı ile kabul edilen "... kamu malı niteliğini kazanan bir taşınmazın imar uygulamasına tabi tutularak özel mülkiyete dönüştürmeye idari mercilerin yetkileri yoktur. Başka bir anlatımla, idari mercilerin yasadan kaynaklanan bir yetkileri bulunmayan konularda aldıkları kararlar yok hükmünde olup, buna dayanan tescil de M.Y.'nın 1024.(932.) maddesi gereğince yolsuz tescil niteliğinde olduğu" Anayasanın 169 ve 170. maddelerindeki 2924 Sayılı Yasada ve 3402 Sayılı Yasanın 16/D maddesinde özel olarak düzenlenen Devlet Ormanları ve nitelik kaybı nedeniyle orman rejimi dışına çıkartılan yerler özel yasalarına tabi olduğu, H.G.K'nun 24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)).

Diğer taraftan, 6831 Sayılı Yasanın 2. madde uygulamasıyla Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazlar, Anayasanın 170. maddesinde belirtilen kamu hizmetinin yerine getirilmesi için 2924 Sayılı Yasa gereği Orman Bakanlığının emrine geçeceği, başka bir anlatımla, Orman Bakanlığına tahsis edilmiş sayılacağından 3402 Sayılı Yasanın 17. maddesi ve yine yasalar gereği Hazineye kalan yerler olması nedeniyle aynı yasanın 18. maddesi gereğince kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilemeyeceği bir yana, taşınmazın 1744 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2. maddesi gereğince orman sınırları dışına çıkarılma işleminin kesinleştiği 17.03.1978 tarihinden, ... Belediyesi adına tapuya tescil edildiği 24.05.1985 tarihine kadar 20 yıllık zilyetlik süresi de geçmemiştir.

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 Sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin

-9- 2006/8415 - 11162

hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 14/09/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8, Karar No: 2021/5079, Tarih: 21.06.2021

**12. Ceza Dairesi         2021/8 E.  ,  2021/5079 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Hakimliği

Karar Tarihi :03.11.2016

Taksirle öldürme suçundan şüpheli ...İnşaat firma yetkilileri hakkında yapılan soruşturma evresi sonucunda Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 16/11/2015 tarihli ve 2014/2250 soruşturma, 2015/1812 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine dair mercii Ankara 8. Sulh Ceza Hâkimliğinin 03/11/2016 tarihli ve 2016/1986 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

5271 sayılı Kanunun 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanunun 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanunun 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanunun kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanunun 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Dosya kapsamına göre, ölen hakkında Kazakistan Adli Tıp Merkezince otopsi işlemi yapılarak 17/10/2014 tarihli ve 1680 sayılı raporun tanzim edildiği, söz konusu raporda, cesedin adli tıp muayenesi sırasında bedensel yaralanmalarının tespit edildiği ve muhtemelen oldukça büyük yükseklikten düşmesi sonucu oluştuğu, 07/10/2015 tarihli ve 4012 karar numaralı Adli Tıp Kurumu raporunda ise iç kanama sonucu öldüğünün tespit edildiği, Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığınca 2014/2250 soruşturma sayılı dosyası üzerinden yürütülen soruşturma neticesinde, eylemin 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 85/1. maddesinde düzenlenen taksirle ölüme sebebiyet verme suçuna temas ettiği, anılan Kanunun 13. maddesinde "Aşağıdaki suçların, vatandaş veya yabancı tarafından, yabancı ülkede işlenmesi hâlinde, Türk kanunları uygulanır" hükmünde belirtilen katolog suçlar içerisinde taksirle öldürme suçunun belirtilmediği ve suç yerinin Kazakistan ülkesi olduğu gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği,

Ancak 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 11. maddesindeki ''(1) Bir Türk vatandaşı, 13 üncü maddede yazılı suçlar dışında, Türk kanunlarına göre aşağı sınırı bir yıldan az olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçu yabancı ülkede işlediği ve kendisi Türkiye'de bulunduğu takdirde, bu suçtan dolayı yabancı ülkede hüküm verilmemiş olması ve Türkiye'de kovuşturulabilirliğin bulunması koşulu ile Türk kanunlarına göre cezalandırılır.'' ve aynı Kanun'un 85. naddesindeki ''(1) Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.'' hükümler uyarınca, somut olayda ölenin Kazakistan'da ...İnşaat firmasında çalıştığı, çalışma esnasında düşerek öldüğü, şüphelilerin de Türkiye'de bulunması halinin mevcut olabileceği ve söz konusu eylem nedeniyle Kazakistan'da hüküm verilip verilmediğinin tespit edilmesinin gerektiği bu nedenle toplanacak diğer deliller ve yapılacak inceleme sonucuna göre şüphelilerin hukuki durumunun tayin ve takdir edilmesi gerektiği gözetilmeden, soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi yerine, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 16/11/2020 gün ve 94660652-105-06-7447-2020-Kyb sayılı sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15/12/2020 gün ve 2020/105057 sayılı tebliğnamesi ile ihbar ve dava evrakı daireye tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kazakistan ülkesinde bulunan ...İnşaat isimli firmada işçi olarak çalışan Türk uyruklu ... 16/10/2014 günü inşatta yüksekten düşmesi sonucu meydana gelen ve Kazakistan tarafından tanzim edilen 17/10/2014 tarihli ölüm belgesinde ...'ın ölüm sebebinin "yaşam ile bağdaşmayan travma, iskelet kemiklerinin kırılması, iç organlarının zedelenmesi, baş ve göğüs kafesi künt travması olarak'' olarak belirlendiği, İstanbul Adli Tıp Kurumu'nun 07/10/2015 tarihli raporunda ise "genel beden travmasına bağlı kafatası kemik kırıkları, çok sayıda kot ve omur kemik kırıkları ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve iç organ yaralanmasından gelişen iç kanama sonucu'' öldüğü tespit edildiği olayda, Çubuk Cumhuriyet Başsavcılığı TCK'nın 13. maddesinde belirtilen katolog suçlar içerisinde taksirle öldürme suçunun belirtilmediği ve suç yerinin Kazakistan ülkesi olduğu gerekçesiyle 16/11/2015 tarihli ve 2014/2250 soruşturma, 2015/1812 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara karşı müşteki vekili tarafından itiraz edildiği ve Ankara 8. Sulh Ceza Hakimliği 03/11/2016 tarihli ve 2016/1986 değişik iş sayılı kararıyla itirazın reddine karar verilmiş ise de; 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 11. maddesindeki '' (1) Bir Türk vatandaşı, 13 üncü maddede yazılı suçlar dışında, Türk kanunlarına göre aşağı sınırı bir yıldan az olmayan hapis cezasını gerektiren bir suçu yabancı ülkede işlediği ve kendisi Türkiye'de bulunduğu takdirde, bu suçtan dolayı yabancı ülkede hüküm verilmemiş olması ve Türkiye'de kovuşturulabilirliğin bulunması koşulu ile Türk kanunlarına göre cezalandırılır.'' ve aynı Kanunun 85. naddesindeki ''(1) Taksirle bir insanın ölümüne neden olan kişi, iki yıldan altı yıla kadar hapis cezası ile cezalandırılır.'' hükümleri uyarınca, öncelikle şüphelinin Türk vatandaşı olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme sonucu verilen kovuşturmaya yer olmadığına ilişkin karara yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı şekilde reddine karar verilmesi,

Kanun yararına bozma talebine atfen düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına göre yerinde görüldüğünden, Ankara 8. Sulh Ceza Hakimliğinin 03.11.2016 tarihli ve 2016/1986 değişik iş sayılı kararının CMK'nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın gereği için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.06.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2711, Karar No: 2017/3092, Tarih: 13.03.2017

**13. Hukuk Dairesi         2017/2711 E.  ,  2017/3092 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... Temizlik Spor Organizasyon İnş. Med. Tic. Ltd.Şti. 2- ... Pet Ürün. Gıda İnş.Tem.Ve Tic Ltd. Şti, vekili ... avukat ile...Bakanlığı vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ..... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 14/07/2016 tarih ve 2015/148-2016/402 dairenin 25/11/2016 tarih ve 2016/23668-2016/21956 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 275,00 (ikiyüzyetmişbeş) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 13/03/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/20315, Karar No: 2009/1599, Tarih: 05.02.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/20315 E.  ,  2009/1599 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kızıltepe Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ : 08.06.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerle, davacının evlilik birliğine ilişkin görevlerini yerine getirmediği ve uzun süreden beri bir başka kadınla fiilen beraber yaşadığı gerçekleşmiştir. Davacı tanıklarının beyanlarında geçen kadının hakareti, kocanın bu eylemine tepki niteliğindedir.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 05.02.2009 (Perş.)
Yargıtay — Esas No: 2011/2172, Karar No: 2011/4140, Tarih: 28.06.2011

**1. Ceza Dairesi         2011/2172 E.  ,  2011/4140 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2011/29229

MAHKEMESİ :HATAY Birinci Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :24/06/2010-472/176

SUÇ :Kasten öldürmek,kasten öldürmeye teşebbüs,silahla yaralamak

M.. U..'u kasten öldürmekten, F.. A..'ü kasten öldürmeye teşebbüsten, M.. U.. ve A.. U..'u silahla yaralamaktan, A.. A.., S.. A.., U.. A.., M.. A.. ve R.. A..'ü silahla yaralamaya teşebbüsten, genel güvenliği tehlikeye sokmaktan ve izinsiz silah taşımaktan sanık A.. Ç..; A.. A.., U.. A.., S.. A.., M.. A.. ve R.. A..ü silahla yaralamaya teşebbüsten ve genel güvenliği tehlikeye sokmaktan sanık A.. A..'ün yapılan yargılanmaları sonunda: hükümlülüklerine ilişkin (HATAY) Birinci Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 24/06/2010 gün ve 472/176 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanıklar müdafiileri ile müdahiller vekili taraflarından istenilmiş, sanık Abdulhamit duruşma da talep temiş ve hüküm kısmen resen de temyize tabi bulunmuş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: sanık Abdulhamit hakkında duruşmalı, diğer sanık ile müdahillerin temyizleri üzerine incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Katılanların yetkisi bulunmadığından katılanlar vekilinin sanıklar hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık ve korku, kaygı ve panik yaratabilecek şekilde ateş etme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin CMUK.nun 317 maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Aynı olay nedeniyle, aynı iddianame ile haklarında insan öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık, yaralama, korku, kaygı ve panik yaratabilecek şekilde ateş etme suçlarından dava açılan ve dosyaları tefrik edilen sanıklar A.. Ç.., M.. Ç.., M.. A.., F.. A..ve E.. A.. ile ilgili dosyanın karara bağlanıp temyiz incelemesi için Dairemize gönderildiği ve Dairemizin 2011/1645 esasına kayıtlı olduğu anlaşılmakla; incelemeye konu bu dava dosyası ile sanıklar A..Ç.., M.. Ç.., M.. A.., F.. A.. ve E..A..hakkındaki Dairemizin 2011/1645 esasına kayıtlı dava dosyası arasında fiili ve hukuki irtibat bulunduğu anlaşıldığından, her iki dava dosyasının birleştirilmesine karar verilip delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun tayin ve takdiri greektiğinin düşünülmemesi,

3-Mağdurlar A.. U.., M.. U.., M.. G.. ve A.. A.. hakkında Özel Doğu Akdeniz Hastanesinden alınan doktor raporlarının hüküm kurmaya yeterli olmadığı, mağdurlar hakkında tüm tıbbi tedavi evraklarının Adli Tıp Kurumuna gönderilerek rapor aldırılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine mağdurların yetersiz raporları ile yetinilerek yazılı şekilde eksik soruşturma ile hüküm kurulması,

3-Mağdurlar A.. U.., M.. U.., M.. G.. ve A.. A.. hakkında Özel Doğu Akdeniz Hastanesinden alınan doktor raporlarının hüküm kurmaya yeterli olmadığı, mağdurlar hakkında tüm tıbbi tedavi evraklarının Adli Tıp Kurumuna gönderilerek rapor aldırılması ve sonucuna göre sanıkların hukuki durumunun değerlendirilmesi yerine mağdurların yetersiz raporları ile yetinilerek yazılı şekilde eksik soruşturma ile hüküm kurulması,

Usule aykırı olup, sanıklar A.. Ç.. ile A.. A.. müdafiileri ile katılanlar Abdulhamit, Fikret, A.. U.. ve M.. U.. vekillerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sair cihetleri incelenmeksizin, öncelikle bu nedenle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA,ceza miktarına ve tutuklulukta geçen süreye göre sanık Abdulhamit'in tahliye isteminin reddine, 28/06/2011gününde oybirliği ile karar verildi.

28/06/2011 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı R.. D..'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık A.. Ç.. müdafii avukat ....yokluğunda 30/06/2011 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2017/927, Karar No: 2020/382, Tarih: 10.06.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2017/927 E.  ,  2020/382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “itirazın iptali” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, Ankara (Kapatılan) 14. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen davanın kısmen kabulüne ilişkin karar davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 19. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 21.12.2011 tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin davalı bankanın Köroğlu Şubesinde açılmış bulunan ve 20.10.2003 tarihinde vadesi dolan hesabındaki 367.000TL ile dava dışı başka mevduat hesaplarındaki paraları tahsil için davalı bankaya gittiğinde, şube personeli ...'nun usulsüz işlemler yaptığı ve şubenin incelemede olduğu belirtilerek ödeme yapılmadığını, bunun üzerine müvekkilinin Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesinin 2004/582 E. sayılı dosyası ile dava açtığını, ilk verilen kararın bozulması üzerine dosyanın 2010/379 E. sayısına kaydedildiğini, dosyada yapılan bilirkişi incelemesi sonucunda müvekkilinin davalıdan 375.483,99TL alacaklı olduğunun ve 20.10.2003 tarihinden itibaren avans faizi talep edebileceğinin tespit edildiğini, davanın taleple bağlı kalınarak 1.000TL üzerinden kabulüne karar verildiğini, ilamda yazılı fazlaya ilişkin haklar için davalı aleyhine Ankara 23. İcra Dairesinin 2010/20140 takip sayılı dosyası ile icra takibine başladıklarını, ancak davalının itirazı üzerine takibin durduğunu belirterek itirazın iptaline, takibin devamına ve davalı aleyhine %40 icra inkâr tazminatına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı vekili 27.01.2012 tarihli cevap dilekçesinde; davacının takibe dayanak yaptığı Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi kararının temyiz incelemesinin sonuçlanmadığını, kesinleşmeyen ve likit olmayan bir alacak için kötü niyetli olarak takip yapıldığını, davacının tüm işlemlerinde doğrudan banka personeli ... ile muhatap olarak bankanın denetim mekanizmasını kasten saf dışı bıraktığını, banka yetkililerince imzalanmayan hesap cüzdanlarından dolayı bankanın sorumlu olamayacağını savunarak davanın reddine ve davacı aleyhine %40 kötü niyet tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararı: