muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12982, Karar No: 2015/9554, Tarih: 16.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12982 E.  ,  2015/9554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Milas 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 11/03/2015

NUMARASI : 2015/159-2015/175

Taraflar arasındaki tespit davasında Yatağan Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla) ile Milas 1. Asliye Hukuk Mahkemesince (İş Mahkemesi sıfatıyla) ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, davacının davalı şirket emrine çalışan işçi olduğunun tespiti ile kanundan ve işyerinde uygulanmakta olan TİS'den doğan fark ücret ve diğer alacakların tahsili istemine ilişkindir.

Yatağan Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla), davalının süresi içerisinde yetki itirazında bulunduğu ikametgahı mahkemesi olan Milas Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Milas 1. Asliye Hukuk Mahkemesi (İş Mahkemesi sıfatıyla) tarafından ise, işin görüldüğü yerin "Yeniköy Termik Santralı Yatağan İşletmesi" olduğu ve seçimlik yetki uyarınca yetkisizlik kararı verilemeyeceği gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanununun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan davalı tarafça süresinde yapılmasa da hâkim tarafından kendiliğinden bu husus gözönünde bulundurulmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de re'sen yetkisizlik kararı verebilir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının çalıştığı işyeri Yatağan ilçesinde bulunmaktadır ve davacı taraf seçimlik hakkını işin yapıldığı yer olan Yatağan Mahkemesi olarak kullanmıştır. Dolayısıyla davanın ilk açıldığı yer mahkemesi olan Yatağan mahkemesi davaya bakmakla yetkilidir. Yasal düzenlemeler çerçevesinde; uyuşmazlığın Yatağan Asliye Hukuk Mahkemesinde (İş Mahkemesi sıfatıyla) görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ:Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; Yatağan Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 16/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/509, Karar No: 2015/1497, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/509 E.  ,  2015/1497 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/10049, Karar No: 2016/11538, Tarih: 30.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/10049 E.  ,  2016/11538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Dava konusu tescili talep edilen taşınmazın yakın çevresinde kadastro parselleri bulunmadığı ve şahıs zilyetliğindeki taşınmazlar olduğu fen raporundan anlaşılmaktadır. Aynı mevkiye ilişkin olarak Medeni Kanunun 713. maddesine göre zilyetliğe dayalı benzer nitelikte tescil davaları açılıp açılmadığı, mahkeme esas defterinden bakılarak esas numaraları tesbit edildikten sonra, davalar açılmış ve sonuçlanmışsa kesinleşmiş karar örnekleri ile tapu kayıtlarının çıkartılarak dosyaya konulması;

2) .... ili, .... ilçesi, ... Beldesi ...- ... mevkiinde bulunan tescile konu taşınmazın bulunduğu yere ilişkin olarak, mahkemece hükme esas alınan orman bilirkişi raporunda inceleme ve uygulamada 1956-1988-2002 tarihli memleket haritaları üzerinden inceleme yapılmış bu haritaların dayanağının oluşturan hava fotoğrafları getirtilmemiştir. Bu nedenle, yöreye ait 1956-1988-2002 tarihli memleket haritalarının ve bu haritaların dayanağını teşkil eden ve altlık olarak kullanılan eski tarihli hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığından, yine çekişmeli Kahramanmaraş ili, ... ilçesi, ... beldesi .... mevkiine ait ... haritasının ve varsa 1/5000 ölçekli fotogrametri yöntemiyle düzenlenen topoğrafik haritanın bu olmadığı takdirde standart haritanın kadastro müdürlüğünden getirtilmesi, bundan sonra;

3) Dava dosyasının, hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişilerine birlikte verilerek;

Memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeği kadastro paftası ölçeğine yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ve hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Ned-Cad veya benzeri proğramlar kullanılarak) çevrildikten sonra bu haritalar dava konusu taşınmaz ve komşu taşınmazları gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunun çevre parsellerle birlikte memleket haritası ve hava fotoğrafları üzerinde gösterilmesi, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmazın niteliği ile varsa üzerindeki ağaçların cinsi, yaşı, dağılımı ve kapalılık oranı ile tasarruf edilen yerlerden olup olmadığı ve kullanım durumunu belirtir, yine ortofoto haritası ile fotogrametri yöntemiyle düzenlenen topoğrafik harita veya standart harita üzerinde ayrıca inceleme yapılarak haritanın düzenlendiği tarihlerde tarım yapıldığına ilişkin emareler bulunup bulunmadığı, mülkiyet sınırının görülüp görülmediğinin belirlenmesi ve bu hususlarda ayrıntılı anlatımı içeren müşterek imzalı ek rapor alınması ve rapor ekine renkli haritaların tarihleri ile birlikte eklenmesi,

Bundan sonra, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere, dosyanın yerel MAHKEMEYE GÖNDERİLMESİNE 30/11/2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28645, Karar No: 2013/21620, Tarih: 25.09.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/28645 E.  ,  2013/21620 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir, Ancak;

5237 sayılı TCK.nun 58/7 maddesi uyarınca sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanacağının belirtilmesi ile yetinilmesi gerekirken, 5275 sayılı kanunun 108/4 maddesi uyarınca “cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, bu süre içinde kendisine rehberlik edecek uzman bir kişi görevlendirilmesine ve bu kişinin 3'... aylık süreler halinde rapor düzenleyip mahkemeye ibraz etmesine” karar verilerek infazın kısıtlanması,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 Sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı kanunun 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, ''cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına, bu süre içinde kendisine rehberlik edecek uzman bir kişi görevlendirilmesine ve bu kişinin 3 ... aylık süreler halinde rapor düzenleyip mahkemeye ibraz etmesine'' ilişkin bölümün hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine ''cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına'' karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8383, Karar No: 2015/5206, Tarih: 23.03.2015

**7. Hukuk Dairesi         2015/8383 E.  ,  2015/5206 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle emsal davalarda, davacıların eşitsizlik tazminatı taleplerinin kabulüne dair hükümler Dairemizce onanmış ise de; yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda davalı işverenin dil, ırk, cinsiyet, siyasal düşünce, felsefi inanç, din ve mezhep gibi sebeplere dayalı ayrım yaptığının davacılar tarafından ispatlanamadığı, bu tür istisnai kuralların dar yorumlanması gereği gözönünde tutularak eski kararlardan dönülmek suretiyle, davalının davranışının eşit davranma borcuna aykırılık teşkil etmediği bu nedenle de eşitsizlik tazminatı taleplerinin reddine dair kararın yerinde olduğunun anlaşılmasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacının aile yardımını hak edip etmediği hususu taraflar arasında tartışmalıdır.

657 sayılı Yasanın 202. maddesi hükümlerine göre; evli bulunan devlet memurlarına aile yardımı ödeneği verilir. Bu yardım, memurun her ne şekilde olursa olsun menfaat karşılığı çalışmayan veya herhangi bir sosyal güvenlik kuruluşundan aylık almayan eşi için 1500,00, çocuklarından herbiri için de 250,00 gösterge rakamının (72'nci ay dahil olmak üzere 0-6 yaş grubunda yer alan çocuklar için bir kat artırımlı) aylık katsayısı ile çarpılması sonucu elde edilecek miktar üzerinden ödenir. Eşlerden birine iş akdi veya toplu sözleşme gereği çocukları için yapılan aile yardımı ödeneği daha düşük ise, yalnız aradaki fark ödenir.

Davalı işyerinde uygulanan TİS’lerin incelenmesinde aile yardımının; 01.03.2007-14.03.2009 ile 15.03.2009-14.03.2011 tarihleri arasında yürürlükte bulunan TİS'lerin 39. maddesinde; "toplu iş sözleşmesi kapsamında çalışan sendika üyesi işçilere, Devlet Memurlarına ödenen aile yardımı net olarak ödenir." 15.03.2011-14.03.2013 yürürlük tarihli TİS'in 39.maddesinde; "toplu iş sözleşmesi kapsamında çalışan sendika üyesi evli isçilere, Devlet Memurlarına ödenen aile yardımı miktarı: 1. Altı ayda %20 fazlası 2. altı ayda %25 artırılarak ödenir." 15.03.2013-14.03.2015 yürürlük tarihli TİS'in ise 38. maddesinde; "toplu iş sözleşmesi kapsamında çalışan sendika üyesi işçilere her ay maaşla birlikte sözleşme döneminde memura ödenen aile yardımının %25 fazlası ödenir" şeklinde aile yardımına ilişkin düzenlemeler bulunduğu, 01.03.2007 - 14.03.2009 / 15.03.2009 - 14.03.2011 yürürlük tarihli sözleşme hükümlerinin de eşi çalışmayan işçilere uygulanacağının düzenlendiği, 01.03.2013- 28.02.2015 dönemini kapsayan TİS hükümlerinin ise doğrudan Devlet Memurları Kanunu hükümlerine atıf yaparak bu yardım kapsamının belirlendiği anlaşılmaktadır.

“Aile yardımı” eş ve çocuklar için yapılan yardımı belirtmekte kullanılan bir terim olup, işyerinde uygulanan tüm TİS’lerde çocuk yardımının 657 sayılı Devlet Memurları Yasasındaki usul ve esaslara göre belirleneceği düzenlenmiştir. Eş yönünden yapılacak yardım hususunda da 657 sayılı Devlet Memurları Kanununa atıfla düzenleme yapılmıştır. Bu iki yardımı birbirinden ayrı düşünmek imkansızdır.

Zaten işyerinde 2013-2015 döneminde uygulanan TİS hükümlerinin incelenmesinde;

“MADDE-38.AİLE YARDIMI:

Toplu iş sözleşmesi kapsamında çalışan sendika üyesi işçilere her ay maaşla birlikte; sözleşme döneminde memura ödenen aile yardımının %25 fazlası

MADDE-39, ÇOCUK YARDIMI :

İşveren, işyerinde çalışan taraf sendika üyesi işçilerin çocuklarına 657 sayılı Devlet Memurları Kanunundaki usul ve esaslara göre çocuk yardımı öder.” şeklinde yazıldığı görülmektedir.

Bu yazım tekniğinden de açıkça anlaşıldığı üzere aile yardımı da 657 sayılı Devlet Memurları Kanunundaki usul ve esaslara göre belirlenmelidir.

Her ne kadar dosyaya rapor sunan bilirkişi tarafından, 2013-2015 dönemi yönünden aile yardımı ödenmesi için eşin çalışmama zorunluluğunun kalktığı şeklinde bir yorum getirilmiş ise de, bu yorum tarzı hatalıdır. Bu nedenle davacının çalışan ya da Sosyal Güvenlik Kurumundan geliri bulunan eş nedeniyle bu yardımın ödenmeyeceği kabul edilerek davacının aile yardımı talebinin reddi gerekirken TİS’in hatalı yorumu sonucunda yazılı şekilde kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

3-Davacı, dava ve ıslah dilekçesinde dava konusu TİS'den doğan alacaklara hakkın doğum tarihinden itibaren faiz talep etmesine rağmen, dava ve ıslah tarihlerinden itibaren faize hükmedilmiş olması da hatalıdır.

O halde taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 23.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1369, Karar No: 2024/3638, Tarih: 04.07.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/1369 E.  ,  2024/3638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1378 - 2023/1784

SUÇ : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın, katılan vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde, 5271 sayılı CMK'nın 298/1. maddesindeki temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

İlk Derece Mahkemesince sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, aynı Kanun'un 74/1, 5237 sayılı TCK'nın 62, 53. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin beşinci fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş, kararın 17.09.2018 tarihinde kesinleşmesine müteakip, sanığın denetim süresi içerisinde 01.06.2021 tarihinde hakkı olmayan yere tecavüz etme suçunu işlediği sabit görülerek mahkumiyetine dair hüküm tesis edilmiş, anılan hükmün kesinleşmesi ile yapılan ihbar üzerine sanık hakkındaki hüküm 5271 sayılı CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca açıklanmış, sanığın istinaf başvurusunun kabulü ile 5271 sayılı CMK'nın 280/1-a maddesi uyarınca ilk derece mahkemesi hükmünün kaldırılması ile sanık hakkında 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat kararı verilerek hükmün düzeltilerek istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan onama görüşlü Tebliğname ile dava dosyası Dairemize tevdi olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği; sanığın atılı suçtan cezalandırılması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay günü saat 20.00 sıralarında, İzmir II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulunun 29.11.1989 tarih ve 1014 sayılı kararı ile tescilli 1. derece arkeolojik sit alanında kalan tümülüste kaçak kazı yapılacağı haberinin alınması üzerine önleyici kolluk devriyesi icra eden kolluk kuvvetleri tarafından olay yerine intikal edildiği sırada tümülüse 400-500 metre mesafede bir tırın çamura batmış vaziyette görüldüğü, tümülüse gelindiğinde bir iş makinesi tarafından tümülüsün kazıldığının tespit edildiği, kazı mahallinde temyiz dışı sanıklar ..., ... ve ...'un yakalandıkları, temyiz dışı sanık ...'in beyanında babası ile temyiz dışı sanık ...'ın mermer ocağı kazılması için anlaştıklarını, olay günü iş makinesini tıra yüklediklerini, sanık ...'ın ismini bilmediği bir arkadaşı ile mercedes marka bir araçla geldiklerini, sanık ...'ın tıra öncülük yapması için temyiz dışı sanık ...'u telefonla aradığını, temyiz dışı tüm sanıklarla birlikte Yeşilova'ya doğru yola çıktıklarını, sanık ...'ın kendilerini bir araziye götürüp çalışmalarını istediğini, yemek getirmek üzere yanlarından ayrıldığını, bir süre sonra kolluk kuvvetleri tarafından yakalandıklarını beyan ettiği, sanık ... ve temyiz dışı sanık ...'ın aşamalarda değişmeyen ve birbiriyle uyumlu savunmalarında olay günü birlikte araç ile seyir halindeyken jandarma trafik ekibinin kendileri ile birlikte iki aracı daha durdurduğunu, kimlik sorgulaması yaptıklarını, kayıt çıkmayınca gönderildiklerini, diğer mercedes marka aracın kendilerinden daha önce çıktığını, anayoldan dönüşte sanık ...'ın önlerine çıkıp kendisini acilen Yeşilova merkeze bırakmalarını istediğini, sanığın sarhoş olduğundan şüphelenip isteğini geri çevirdiklerini ancak sanık ...'ın askeri kimliğini gösterip gazi olduğunu, rahatsızlığı nedeniyle konuşmasında sıkıntı bulunduğunu söyleyince sanığı araçlarına aldıklarını, Yeşilova'ya giderken bu kez polis ekipleri tarafından durdurulduklarını ve jandarma ekiplerine teslim edildiklerini, olayda adı geçen hiçbir sanığı tanımadıklarını, kazı yapmadıklarını beyan ederek atılı suçlamayı kabul etmedikleri, temyiz dışı sanık ...'ın da beyanında isimlerini daha sonradan kollukta öğrendiği sanıklar Cansel ve Menderes'ten rica etmesi üzerine kendisini araçlarına aldıklarını ifade ettiği, temyiz dışı sanıkların hiçbirinin beyanında sanık ...'in kazı eylemine iştirak ettiğine dair bir beyanlarının bulunmadığı anlaşılmıştır.

İlk derece mahkemesince elde edilen kanıtlara göre sanıkların 1. derece arkeolojik sit olarak tescilli Yeşilova ilçesi, Kayadibi Köyü sınırlarında bulunan tümülüste kültür varlığı bulmak amacıyla iş makinesi ile izinsiz kazı yaptıkları sabit görülerek sanıklar hakkında tesis edilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir. Denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediği sabit görülen sanık ...'in mahkumiyetine dair hüküm tesis edilmesi üzerine yapılan ihbar neticesinde 21.06.2023 tarihli karar ile sanık hakkındaki hüküm açıklanmıştır.

Bölge Adliye Mahkemesince, sanığın istinaf başvurusu üzerine, "Her ne kadar sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuş ise de, tüm aşamalarda inkara dönük, tutarlı, dava dışı diğer sanık beyanlarıyla örtüşen sanık savunmaları, sanığın olay yerinde yakalanmamış olması, dava dışı diğer sanıkların sanığı tanımadıkları yönündeki beyanları, sanık hakkında delil olabilecek nitelikte sadece dava dışı sanık ...'in kolluk beyanında tır şoförü olduğunu ve kazıyı yapan iş makinesini taşırken kendisine 07 plakalı mercedes marka bir aracın eskortluk ettiği yönündeki beyanının bulunduğu, olayda zaten 07 plakalı başka bir mercedes marka aracın dava dışı sanık ... içinde olduğu halde kollukça yakalandığı, dava dışı sanık ...'in bahsettiği 07 plakalı mercedes marka aracın muhtemelen bu araç olduğu ve bu aracın sanığın içinde bulunduğu 07 plakalı mercedes marka araç ile karıştırıldığı, dolayısıyla sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı halde sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup, bu aykırılık Dairemizce duruşma yapılmaksızın 5271 Sayılı CMK'nın 280/1-a maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün olduğundan ilk derece mahkemesi hükmü kaldırılıp sanık hakkında beraat hükmü tesis edilmiştir.

IV. GEREKÇE VE KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, sanığın atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediği gerekçesi gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğu anlaşılmakla, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen tüm temyiz sebepleri ve 5271 sayılı CMK'nın 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304. maddesinin birinci fıkrası uyarınca Yeşilova Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Antalya Bölge Adliye Ceza Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.07.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9689, Karar No: 2023/999, Tarih: 28.03.2023

**12. Ceza Dairesi         2022/9689 E.  ,  2023/999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında Dairemizin bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Gelibolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.12.2013 tarihli ve 2012/160 Esas, 2013/191 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı maddenin 8. fıkrası uyarınca 5 yıllık denetim süresine tabi tutulmasına karar verilmiştir.

2.Gelibolu Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.12.2013 tarihli ve 2012/160 Esas, 2013/191 Karar sayılı kararının 06.01.2014 tarihinde kesinleşmesine müteakip sanığın denetim süresi içinde sanığın denetim süresi içinde 21.02.2015 tarihinde 5237 sayılı Kanunun 179 uncu maddesinin ikinci fıkrasında tanımlanan trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçunu işlediği ve Gelibolu Asliye Ceza Mahkemesinin bu suçtan sanığın mahkumiyetine karar verdiği, mahkumiyetinin 08.07.2015 tarihinde kesinleştiği ve ihbar üzerine dosya yeniden ele alınarak önceki hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231 inci maddesinin on birinci fıkrası gereğince Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.10.2015 tarihli ve 2015/599 Esas, 2015/903 Karar sayılı kararı ile açıklandığı anlaşılmıştır.

3.Gelibolu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 23.10.2015 tarihli ve 2015/599 Esas, 2015/903 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında taksirle öldürme suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 85 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 yıl hapis cezası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.