muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/1587, Karar No: 2024/2720, Tarih: 03.04.2024

**1. Hukuk Dairesi         2024/1587 E.  ,  2024/2720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2009/15 E., 2009/76 K.

DAVA TARİHİ : 18.02.2009

HÜKÜM : Kabul

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Mahkeme kararının ve kararı temyiz eden davalı Hazine vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin davacı ...'ya tebliği için Tortum/Erzurum adresine tebligat çıkartıldığı, tebligatın iade edilmesi üzerine bu kez UYAP ortamından kontrol edilen nüfus kayıtlarında davacının yerleşim yeri adresi olduğu görülen yine Tortum/Erzurum adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2 nci maddesi hükmüne göre MERNİS adresi olduğu belirtilmek suretiyle tebligatın yapıldığı anlaşılmaktadır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun (TK) 10 uncu maddesinin 1 inci fıkrasına göre tebligat muhatabın bilinen en son adresine yapılır. Aynı maddenin 6099 sayılı Kanun ile eklenen 2 nci fıkrasına göre ise bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması halinde muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat bu adrese yapılır. Aynı Kanun'un 21 inci maddesinde ise muhatabın adresinde bulunmaması halinde yapılacak işlemler ve bu kapsamda 21/1inci maddesinde muhatabın adresten geçici olarak ayrılmış olması halinde tebligat usulü, 21/2 nci maddesinde ise MERNİS adresine tebligat usulü düzenlenmiştir.

Somut olayda, davacı dava dilekçesinde adresini Altındağ Mahallesi, 151. Sokak, No: 27/5 Antalya olarak bildirmiş, dava dilekçesinin içeriğinde de Antalya ilinde yaşadığından bahsetmiştir. Yine katıldığı duruşmada bahsedilen adreste oturduğu zapta geçirilmiştir. Aşamada davacı tarafından başka bir adres de bildirilmemiştir. Davacının UYAP ortamından kontrol edilen nüfus kayıtlarında yerleşim yeri adresinin Küme Evleri, No:16, Tortum/Erzurum olduğu görülmekte ise de Antalya ili, Altındağ Mahallesi, 151 Sokak, No: 27/5 adresinin davacının bilinen adresi olduğu anlaşılmakla Mahkeme kararının ve davalı Hazine vekili tarafından verilen temyiz dilekçesinin davacıya usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği belirlenmiştir.

Bu durumda, davacıya önce Antalya ilindeki bilinen en son adresi esas alınarak tebligat çıkartılmalı ve tebligat yapılırken Tebligat Kanunu ve Yönetmelik hükümleri göz önüne alınmalı, adres tebligata elverişli değilse ya da tebligat yapılamazsa, o zaman adres kayıt sistemindeki adresine MERNİS adresi olduğuna ilişkin şerh de düşülmek suretiyle 21/2 nci maddesi uyarınca tebligat yapılması gerekir.

Bu itibarla, Mahkeme kararının ve davalı Hazinenin temyiz dilekçesinin davacıya yukarıda bahsedildiği üzere usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek,

a) Temyiz süresinin beklenmesi,

b) Kararın süresinde temyiz edilmesi hâlinde ise gerekli usuli işlemlerin yapılması ve temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğ edilmesi,

Bu itibarla, Mahkeme kararının ve davalı Hazinenin temyiz dilekçesinin davacıya yukarıda bahsedildiği üzere usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek,

a) Temyiz süresinin beklenmesi,

b) Kararın süresinde temyiz edilmesi hâlinde ise gerekli usuli işlemlerin yapılması ve temyiz dilekçesinin karşı tarafa tebliğ edilmesi,

suretiyle belirtilen usûli işlemler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Tortum Asliye Hukuk Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

03.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23096, Karar No: 2013/18210, Tarih: 18.09.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/23096 E.  ,  2013/18210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüğe, hak yoksunluğuna, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerekmekte ise de, aleyhe temyiz olmadığındanbu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından "Müdahil, vekil ile temsil edildiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre belirlenen 1.100 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak müdahile verilmesine" kısmı çıkarılarak hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.09.2013 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

4733 sayılı yasanın 8/4 fıkrasında "ambalajlarında bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaret bulunmayan ürünleri yada taklit işaretleri taşıyan ürünleri ticari amaçla bulunduran, nakleden, satışa arz eden veya satanlar ile ambalajlar üzerinde bulunan ürün bilgileri ile bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaretleri içerdiği bilgilerin farklı olması halinde bu ürünleri üreten veya ithal edenlere" müeyyide getirilmiş olup bu fıkranın uygulana bilmesi için ürünün yurt içinde üretilmesi veya yurt dışından yasal olarak ithal edilmesi gerekir. Yurt dışından kaçak getirilen eşyaya bandrol, etiket, pul, hologram vs konması mümkün değildir. Dolayısıyla 4733 sayılı yasa yönünden işlenemez suç söz konusu olduğundan kaçak sigara bulunduranlar için ancak 5607 sayılı kaçakçılık yasası uygulanabilir. İzah edilen nedenlerle mahkemece verilen karar doğrudur. Ancak;

Gümrükler Genel Müdürlüğü'nün 18157 sayı ve 22/07/2008 tarihli yazısı ile eşyanın müsaderesinin mümkün olmaması halinde gümrüklenmiş değer ya da kaim değeri eşit tutarda zararın sanıktan tahsili ile kamu zararının karşılanacağı benzer dosyalarda bildirilmiş olması nedeniyle mevcut davada da suç eşyasına el konulmuş ve zoralımına karar verilmiş olmasına göre zoralım nedeniyle idarenin zararı olmamasına rağmen "zararın giderilmediği" gerekçesiyle ayrıca CMK 231/9.fıkraya göre tazminatın denetim süresince de giderilmesi mümkün olduğundan CMK 231.maddenin uygulanmaması usul ve yasaya aykırı olup hükmün bu nedenle de bozulması yerine çoğunluğun düzelterek onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/5401, Karar No: 2017/6869, Tarih: 18.12.2017

**10. Ceza Dairesi         2014/5401 E.  ,  2017/6869 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : . Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 18/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/20886, Karar No: 2014/10946, Tarih: 15.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2013/20886 E.  ,  2014/10946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Nevşehir 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi :16.07.2013

No :2013/141-2013/499

Dava, eksik hesaplandığı iddiasıyla yaşlılık aylığı farklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Kendisine, 5434 sayılı Kanun kapsamındaki çalışmaları birleştirilmek suretiyle 01.09.1997 tarihinden itibaren 506 sayılı Kanun kapsamında yaşlılık aylığı bağlanan davacı, yaşlılık aylığının eksik hesaplandığı ve tüketici fiyat endeksi ile refah payı dahil olmak üzere artışların aylığına yansıtılmadığı ve ıslahen 2003 ve 2006 yıllarında yapılması gereken artışların yapılmadığı iddiasıyla 2.000,00 TL. fark aylığın davalı Kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir. Davanın kabulüne ilişkin Mahkemenin 29.11.2011 tarih 208 / 404 sayılı kararının bozulmasına ilişkin Dairemizin 09.11.2012 tarih 7067 / 21054 sayılı ilamı ile bozulmuş; Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

1- Uyulan bozma ilamınde belirtildiği üzere somut olayda uyuşmazlık; 01.11.2002 tarihinde yürürlüğe giren 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararını 01.01.2003 tarihinde yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile baştan itibaren yürürlükten kaldırılmasına rağmen kararın yürürlükte olduğu 01.11.2002 – 01.01.2003 tarihleri arasındaki süre itibariyle davacı yararına uygulanıp Aralık 2002 aylığının bu karar uyarınca artırılıp artırılmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bakanlar Kurulu Kararı düzenleyici bir işlem olup; objektif hukuk kuralı niteliğindeki bir düzenleyici işlemin yürürlüğe girdikten bir süre sonra baştan itibaren kaldırılması durumunda yürürlükte kaldığı sürede şahıslar yararına kazanılmış hak oluşturabilmesi için, kuralın ilgilisi olan kişi hakkında uygulanmış ve kişiselleştirilmiş olması gerekir. Başka bir deyişle; kazanılmış haktan söz edilebilmesi için bu hakkın yeni düzenlemeden önce yürürlükte olan kurallara göre bütün sonuçlarıyla fiilen elde edilmiş olması veya düzenleyici işlemin başlangıçta yöneldiği belirsiz sayıdaki kişileri hedef alma özelliği somutlaşarak bireysel işleme dönüşmesi gerekir. Dava konusu olayda, sonradan yürürlüğe giren 2003/5146 sayılı Bakanlar Kurulu Kararı ile yürürlük tarihinden itibaren ortadan kaldırılan 2002/4847 sayılı Bakanlar Kurulu Kararının davacı açısından kişiselleştirilmediği, bu nedenle anılan Bakanlar Kurulu Kararının davacı hakkında bireysel bir işleme dönüşmediği ve giderek bu karar ile davacının somut bir hak elde etmediği belirlenmiştir.

2- 01.01.2007 tarihinde yürürlüğe giren 5565 sayılı 2007 Yılı Merkezi Yönetim Bütçe Kanununun 30’uncu maddesinin 6’ncı fıkrasında “506 sayılı Sosyal Sigortalar Kanunu, 1479 sayılı Esnaf ve Sanatkarlar ve Diğer Bağımsız Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kurumu Kanunu, 2925 sayılı Tarım İşçileri Sosyal Sigortalar Kanunu ve 2926 sayılı Tarımda Kendi Adına ve Hesabına Çalışanlar Sosyal Sigortalar Kanununa göre gelir ve/veya aylık ödenenlere, bu kanunlar gereğince ödenmekte olan gelir ve/veya aylık tutarlarında (506 sayılı Kanuna göre gelir ve/veya aylık ödenenlerin bu Kanunun geçici 76’ncı maddesine göre yapılan telafi edici ödemeler dahil), 2006 yılı için 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanuna göre yapılan yıllık kümülatif artış oranı ile aynı dönemde memur aylıklarında katsayıların yükseltilmesi suretiyle yapılan kümülatif artış oranı arasındaki farkı telafi edecek şekilde hesaplanacak fark tutarları 2006 yılı Temmuz - Aralık ayları ödeme dönemleriyle sınırlı olmak üzere bir defada ayrıca ödenir. 2006 yılı ikinci altı aylık döneminde altı aydan daha az süreyle gelir ve/veya aylık almış olanlara yapılacak ödemelerde fiilen yararlanılan gelir ve/veya aylık ödeme döneme sayısı dikkate alınır. Bu şekilde yapılacak ödemenin bir aylık tutarının 2006 yılı Aralık ayı ödeme dönemi gelir ve/veya aylık tutarına ilave edilmesi sonucunda bulunacak tutar, 2007 yılı Ocak ayı ödeme döneminde yapılacak artışlara esas alınır.” düzenlemesi bulunmaktadır. Söz konusu düzenleme uyarınca Kurumun 29.01.2007 tarih 2007/8 sayılı Genelgesinde bu yasal düzenleme dikkate alınarak 2006 yılı memur aylıklarında kat sayı yükseltilmesi nedeniyle kümülatif artış %7,5 oranında gerçekleşmesine rağmen aynı dönemde 5454 sayılı Kanuna göre 506 ve 2925 sayılı Kanunlara göre ödenen gelir ve aylıklardaki kümülatif artış oranı %6,09 oranında gerçekleştiğinden aradaki farkın kapatılması için %1,33 oranında artış yapılmasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır.

3- Her ne kadar bir ara kararı olsa da; Mahkemece, Yargıtay’ın bozma ilamına uyulması durumunda, bozma kararı lehine olan taraf yararına usuli kazanılmış hak doğar ve Mahkeme bu kararından dönemeyeceği gibi bozma ilamı doğrultusunda işlem yapmak zorundadır. 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nda ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nda “usulî kazanılmış hak” kavramına ilişkin açık bir hüküm bulunmamakta ise de, bu kurum, davaların uzamasını önlemek, hukuki alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez ana ilkelerinden biri haline gelmiştir. Anlam itibariyle, bir davada, mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir. Nitekim; Hukuk Genel Kurulu'nun 18.10.1989 gün 541-534, 21.02.1990 gün 10-117; 07.10.1990 gün 439-562; 19.02.1992 gün 635-82; 23.02.1994 gün 936-94; 03.03.2010 gün ve 2010/12-81-118; 27.09.2006 gün ve 2006/19-635 Esas 2006/573 Karar; 15.10.2008 gün ve 2008/19-624 Esas 2008/632 Karar ile 17.02.2010 gün ve 2010/9-71 Esas 2010/87 Karar sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Eldeki davada davanın kabulü yönünden ilk karar bozulduğu ve Mahkemece de anılan bozma ilamına uyulmasına karar verildiği halde davacı lehine oluşan usuli kazanılmış hak gözetilmeksizin davanın bozmaya aykırı gerekçelerle kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular nazara alınarak davalı Kurumun yaşlılık aylığı hesabı ve buna bağlı işlemleri usule uygun olduğundan davanın reddine karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile bir kısım başka kararlara atıf yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usûl ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2021/6079, Karar No: 2022/7455, Tarih: 05.07.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/6079 E.  ,  2022/7455 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan Bakanlık vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.07.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13805, Karar No: 2023/3670, Tarih: 24.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/13805 E.  ,  2023/3670 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu, ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Giresun Cumhuriyet Başsavcılığının 04.03.2016 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında iftira suçundan dava açılmıştır.

2. Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan beraat kararı verilmiştir.

3. Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 01.10.2019 tarihli kararı ile sanığın soruşturma aşamasında ileri sürdüğü psikolojik rahatsızlığının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun'un (5237 sayılı Kanun) 32 nci maddesinin birinci ve ikinci fıkraları kapsamında kalıp kalmadığı hususunda rapor alınarak sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken eksik araştırma nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. Bozma üzerine Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2020 tarihli kararı ile sanık hakkında iftira suçundan beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ... vekilinin temyiz istemi, iftira kastıyla hareket edildiği, şikayet hakkı kapsamında değerlendirilemeyeceği ve atılı suçun sabit olduğuna ilişkindir.

B. Katılan ... vekilinin temyiz istemi, mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine ve eksik inceleme yapıldığına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın katılanlar ile Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak aynı koğuşta kaldıkları, sanığın koğuşun bahçesine spor yapmaya çıktığı esnada katılanların kendisine cinsel saldırıda bulunduklarını belirterek iftira ettiği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde; iftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma veya kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir. Sanığın koğuşun bahçesine spor yapmaya çıktığı esnada katılanların kendisine cinsel saldırıda bulundukları iddiasına ilişkin delil yetersizliği nedeni ile kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmesinin tek başına iftira suçunun oluşması için yeterli olmaması, sanığın savunmasının aksine, cezalandırılmasına yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı delil bulunmaması nedeniyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

2-Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... vekili ile katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

2-Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan ... vekili ile katılan ... vekilinin yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Giresun 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 24.12.2020 tarihli kararında katılan ... vekili ve katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan ... vekili ve katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1691, Karar No: 2018/1004, Tarih: 16.03.2018

**15. Hukuk Dairesi         2018/1691 E.  ,  2018/1004 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Temizlik Hiz. ve Rek. Tic. Paz. Ltd. Şti. ile davalı ... arasındaki davadan dolayı ... . Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 17.02.2015 gün ve 2014/613-2015/150 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, tacirler arası hizmet alım sözleşmesinden kaynaklanmaktadır. Kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi'ne ait olup, 6723 sayılı Danıştay Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 21/2. maddesi ile değişik 2797 sayılı Kanun'un 60/3. maddesi gereğince dosyanın anılan Yüksek Daireye gönderilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 23. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 16.03.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25988, Karar No: 2013/12005, Tarih: 29.04.2013

**2. Hukuk Dairesi         2012/25988 E.  ,  2013/12005 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 7. Aile Mahkemesi

TARİHİ :21.06.2012

Tarafların ekonomik ve sosyal durumlarına göre, velayeti anneye verilen müşterek çocuklar için takdir edilen iştirak nafakası yönünden hükmün onanması gerektiği görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/3223, Karar No: 2015/3141, Tarih: 23.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3223 E.  ,  2015/3141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 23/02/2015 tarihinde karar verildi