muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/1281, Karar No: 2007/5261, Tarih: 19.04.2007

Bu nedenle; mahkemece, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek üç mühendis ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu ... memurundan oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak keşifte 2 Eylül 1986 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan 6831 Sayılı Orman Yasasına Göre Orman Kadastrosu ve Aynı Yasanın 2/B Maddesinin uygulanması Hakkındaki Yönetmeliğin 54. maddesi uyarınca hazırlanan Orman Kadastrosu Teknik İzahnamesinin 49. maddesinde yazılı “orman sınır noktası ve hatların uygulanmasında tutanaklardan, orman kadastro haritasından, ... fotoğraflarından, varsa ölçü karnelerinden, nirengi, poligon, röper noktalarından yararlanılır. Sınırlama tutanakları ile orman kadastro haritaları arasında çekişme olduğunda ölçü değerleri ve tutanaktaki ifadeler arazinin durumuna göre incelenir, hangisi daha çok uyum gösteriyorsa ve gerçek duruma uygun ise o esas alınır.” hükmü ile 15.07.2004 tarihli Resmi Gazetede yayınlanan Orman Kadastrosunun Uygulanması Hakkında Yönetmeliğin “Teknik İşler” başlıklı Dokuzuncu Bölümde yazılı esaslar gözönünde bulundurularak uygulama yapılmalı, yerel bilirkişi beyanlarına başvurularak yerinde bulunmayan orman sınır noktaları, bulunanlardan hareketle tutanak ve haritalarda yazılı mevkii, yer, kişi isimleri ile açı ve mesafelere göre, orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulama tutanak ve haritalarının düzenlenmesinde kullanılan ... fotoğrafları ve memleket haritalarından yararlanılarak, değişik açı ve uzaklıklardaki en az 6-7 adet orman sınır noktası bulunup röperlenmeli, anlatılan yöntemle bulunan ilk orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması ile ilgili sınır noktaları aynı ölçeği çevrilerek, çekişmeli taşınmazın yörede 1948 ve 1978, 1990 yıllarında yapılan orman kadastrosu aplikasyon, 2. ve 2/B madde haritalarına göre konumu genel kadastro paftası üzerinde, ayrı renkli kalemlerle gösterilip keşfi izleme olanağı sağlanmalı, aynı ya da yakın orman sınır hatlarında, dava konusu edilen parseller varsa, bunların tümü birleşik harita üzerinde gösterilerek bilirkişilerden müşterek imzalı rapor ve kroki alınmalı, ilk orman kadastro harita ve tutanakları ile aplikasyon ve 2/B madde harita ve tutanaklarının uyumsuz olması halinde yukarıda yazılı Yönetmelikler ile Teknik İzahnamelerde yazılı tutanakların düzenlenmesine esas alınan ... fotoğrafı ve memleket haritası ile desteklenen ve gerçek duruma uygun düşen tutanaklara değer verileceği düşünülerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; Orman Yönetiminin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 19/04/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7496, Karar No: 2018/12100, Tarih: 25.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/7496 E.  ,  2018/12100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 51.maddesinin 3.fıkrası, "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az 3 yıldan fazla olmamak üzere bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz" şeklinde olup; somut olayda, sanık ...'ın, şikayetçi ...'e karşı hırsızlık suçundan mahkum edildiği ceza süresinin 1 yıl 11 ay 10 gün olmasına karşılık, denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi yasaya açıkça aykırılık oluşturduğu gibi bu husus aleyhe değiştirmeme yasağı kapsamında da değerlendirilemez. Bu nedenle sanık ... hakkında şikayetçi ...'e karşı hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca denetim süresinin tayin olunan hapis cezasından az olacak şekilde bir yıl olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve vasisinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca denetim süresinin "1 yıl 11 ay 10 gün" olarak belirlenmesine karar verilmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6948, Karar No: 2012/11032, Tarih: 11.10.2012

**1. Hukuk Dairesi         2012/6948 E.  ,  2012/11032 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 2. SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 14/11/2011

Yanlar arasında görülen çaplı  taşınmaza  elatmanın  önlenmesi  ve  ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, reddine  ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi  raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazın davalı adına kayıtlı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, davanın, hükmedilmesi istenen ecrimisil miktarı üzerinden harç ödenmek suretiyle açıldığı, el atmanın önlenmesi isteği yönünden harç yatırılmadığı gibi, yargılama sırasında da bu yönden harç ikmali yapılmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, 492 Sayılı Harçlar Yasası, harcın alınmasını veya tamamlanmasını tarafların isteklerine bırakmayıp, anılan hususun mahkemece kendiliğinden gözetileceğini düzenlemiş ve buyurucu nitelikteki 32. maddesinde de yargı işlemlerinden alınacak harçlar ödenmedikçe müteakip işlemlerin yapılamayacağını öngörmüştür.

Öte yandan, davacının; miras bırakan babası Y. G.'in davalı ile birlikte paydaşı olduğu 2581 parselde kayıtlı taşınmazla ilgili Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2005/1355 Esas, 2006/902 Karar sayılı dosyasından görülen ortaklığın giderilmesi davası neticesinde, anılan parselin ifraz edilerek 123,34 m2 kısmının bahçeli ev cinsi ile Y. G. mirasçıları adına, kalan kısmın ise arsa vasfı ile davalı adına tescil edildiğini, ancak davalının kendisine ve diğer mirasçılara ait yere 2006 yılından beri müdahale ederek taşınmazdaki evde haksız yere oturduğunu ileri sürerek eldeki davayı açtığı anlaşılmaktadır.

Gerçekten de; evrak arasına alınan kayıtlara göre 2581 parsel sayılı taşınmazda davacının miras bırakanı Y.G. ile davalının paydaş oldukları, mahkeme kararı neticesinde taksim sureti ile ortaklığın giderilmesine karar verildiği ve kararın infazı neticesinde oluşan  3210 parsel sayılı 123,34 m2'lik bahçeli ev vasıflı taşınmazın davacı ve diğer mirasçılar adına, 3211 parsel sayılı 123,34 m2' lik arsa vasıflı taşınmazın ise davalı adına 29.08.2006 tarihinde  hükmen tescil edildiği, davalının arsa vasıflı taşınmazında, dört katlı bina ve arsası olarak cins değişikliği yapıldığı görülmektedir.

O halde; davacının talebinin paydaşı olduğu 3210 parsel sayılı taşınmaza davalının elattığı iddiasına yönelik olduğu kuşkusuzdur.

Ne var ki, mahkemece bu parsel yönünden bir araştırma, inceleme ve değerlendirme yapılmış değildir.

O halde; davacının talebinin paydaşı olduğu 3210 parsel sayılı taşınmaza davalının elattığı iddiasına yönelik olduğu kuşkusuzdur.

Ne var ki, mahkemece bu parsel yönünden bir araştırma, inceleme ve değerlendirme yapılmış değildir.

Hal böyle olunca; öncelikle davada ileri sürülen el atmanın önlenmesi isteği yönünden harç ikmali yaptırılması, bu zorunluluk yerine getirildiği takdirde davaya devam edilerek, mahallinde yeniden keşif yapılarak uzman bilirkişiler aracılığı ile 3210 parsel sayılı taşınazın sınırları saptanarak, bu taşınmaza davalının herhangi bir elatma olgusunun mevcut olup olmadığı hususları üzerinde durulması, bu konuda tarafların gösterdikleri ve gösterecekleri delillerin eksiksiz toplanması ve  varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken  değinilen  husus  gözardı  edilerek yazılı  olduğu üzere  karar verilmiş olması  doğru değildir.

Davacının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 11.10.2012  tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1610, Karar No: 2013/8412, Tarih: 06.06.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/1610 E.  ,  2013/8412 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tasarrufun iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili ...'nin müvekkiline olan borcu nedeniyle hakkında yaptıkları icra takibi sırasında borçlunun annesinden kendisine kalması gereken miras payından diğer davalılar lehine feragat ettiğini öne sürerek yapılan feragat sözleşmesinin ve bu sözleşmeye dayalı olarak davalılar ... ve ... adına oluşturulan tapu kayıtlarının iptalini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... davanın reddini savunmuşlar, diğer davalı cevap vermemiştir.

Mahkemece feragat sözleşmesinin mal kaçırmak amacı ile yapılması nedeniyle davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, davalıların kardeş olması nedeniyle aralarındaki tasarrufun bağışlama niteliğinde olmasına ve

kararda yazılı diğer gerekçelere göre davalılar ... ve ... vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 31.804,28 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'ten alınmasına 6.6.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/13931, Karar No: 2012/1756, Tarih: 09.02.2012

**4. Hukuk Dairesi         2010/13931 E.  ,  2012/1756 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar ... vdl. vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... vd. aleyhine 01/10/2007 gününde verilen dilekçe ile manevi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28/07/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Basın Yayın Nakliyat İnş.Otomasyon Temizlik ve Yemek San.Tic.Ltd.Şti. vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 09/02/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12820, Karar No: 2015/1155, Tarih: 10.02.2015

**6. Hukuk Dairesi         2014/12820 E.  ,  2015/1155 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bodrum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/06/2014

NUMARASI : 2013/661-2014/434

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı mirasçıları tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde davalılar vekili Av. ve davacılar vekili Av. F.. U.. geldiler. Hazır bulunanların sözlü beyanları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava,kiralayan tarafından kiracı aleyhine açılan 169.191 TL alacağın tahsili istemine ilişkindir. Mahkemece Dairemizin bozma ilamından sonra verilen son kararda davanın kabulüne,davacının davalıların murisi Bülent Çakıroğlu'nun sözleşme ile üstlendiği vergi borcu ve cezaları kapsamında oluşan 169.191.00 TL'nin rücuen alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte mirasçı davalılar K.. Ç.. ile A.. Ç..'ndan alınarak davacıya verilmesine, dahili davalılar E.. Ç.., C.. Ç.. ve G.. Ç..'nun mirası redetmeleri nedeniyle haklarında hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmesi üzerine hüküm davalı mirasçılarından Aysel ve K.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

HMK.'nun 27. maddesi hükmü uyarınca, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi haklarıyla bağlı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptirler. Hukuki dinlenilme hakkı, Anayasanın 36. maddesinde ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6. maddesinde düzenlenen adil yargılama hakkının en önemli unsurudur. Bu itibarla, davanın taraflarından birisinin ölmesi halinde alınacak mirasçılık belgesine göre mirasçılarının davaya katılmaları sağlandıktan sonra işin esasının incelenmesi gerekir. Taraf teşkili kamu düzenine ilişkin olup,yargılamanın her aşamasında hakim re'sen dikkate almalıdır.

TMK'nun 612.maddesine göre, “en yakın yasal mirasçıların tamamı tarafından reddolunan miras Sulh Hukuk Mahkemesince iflas hükümlerine göre tasfiye edilir”.Davalının en yakın miraşçıları mirası reddettiğinde konunun miras hükümleri çerçevesinde çözümü gerekir. Bu durumda mahallin Sulh Hukuk Hakimine durum bildirilerek mirasın iflas hükümlerine göre tasfiyesi sağlanmalı, anılan mahkemece mirası reddedilen borçlu için atanacak ve yetkilendirilecek bir temsilci huzuru ile davaya devam olunmalıdır. Mirasın tasfiyesi işlemleri talebe bağlı işlemler olmayıp mirasın reddedilmesinin anlaşılması ile res'en yapılması gereken işlemlerdendir. (HGK'nun3.7.2002,15/572-577; 29.1.1975 ve 1682-100,; Yargıtay 2.Hukuk Dairesinin 27.1.1995 gün ve 1995/13145,1995/947 sayılı ilamları da aynı doğrultudadır).

Olayımıza gelince;Davada davalı olan kiracı Bülent ..'nun yargılama sırasında 30.11.2012 tarihinde vefat ettiği,dosyada mevcut mirasçılık belgesine göre mirasçı olarak eşi Gülsen ve çocukları Efe ile C.. Ç..'nu bıraktığı,adı geçen davalı mirasçılarının davaya dahil edildikten sonra mirası reddettikleri ve Bodrum Sulh Hukuk Mahkemesinin 2013/2-346 sayılı mirasın reddine ilişkin kararın 23.5.2013 tarihinde kesinleştiği,bunun üzerine Mahkemece, ölü davalı Bülent Çakıroğlu'nun üst soyu olan anne ve babasının mirasçı gösterildiği mirasçılık belgesine dayanılarak Kibar ve A.. Ç.. davaya dahil edilerek taraf teşkili sağlanmaya çalışılmış ve ölü davalı Bülent mirasçıları Kibar ve A.. Ç.. mirasçıları aleyhine hüküm kurulduğu anlaşılmıştır.

Bu durumda Mahkemece,TMK'nun 612.maddesinde düzenlenen mirasın reddi ile ilgili hükümler çerçevesinde mirası reddeden mirasçılardan sonra gelen mirasçıları bulunup bulunmadığı araştırılmalı,ayrıca,ölü davalı Bülent Çakıroğlu'nun üst soyu anne ve babası tarafından açıldığı bildirilen iş bu dosyada esas alınan mirasçılık belgesinin iptali ve mirasın reddi davaları üzerinde de durularak en yakın yasal mirasçılarının tümünün mirası reddedip reddetmediği tespit edilip sonucuna göre taraf teşkili sağlanması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir. Hüküm bu nedenle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendisini vekille temsil ettiren davalılar yararına takdir olunan 1.100.-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalılara verilmesine, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9869, Karar No: 2021/13464, Tarih: 30.09.2021

**9. Hukuk Dairesi         2021/9869 E.  ,  2021/13464 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 41. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

...

...

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının istinaf başvurusunun kabulüne, İlk Derece Mahkemesi Kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b-2 maddesi gereğince kaldırılmasına, davacının davasının kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.