muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/16143, Karar No: 2025/3989, Tarih: 15.05.2025

3. Sanıklar ...ve ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Dava dosyası kapsamına göre, sanıkların 17.09.2016 tarihli olayda ele geçen uyuşturucuyu diğer sanıklarla birlikte nakletmek suretiyle atılı suçu işledikleri iddiasına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanıkların eylemlerini temyize konu diğer tüm sanıklarla birlikte en az üç kişi gerçekleştirmiş olmaları nedeniyle haklarında 5237 sayılı Kanun'un 188/5 madde ve fıkrasının uygulanmasının usul ve yasaya uygun olduğu, ele geçirilen uyuşturucu miktarı ve yazılı gerekçe uyarınca sanıklar hakkında temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşılmasının yerinde olduğu, eksik inceleme bulunmadığı ve suça konu uyuşturucuların ele geçirildiği araçta yapılan aramanın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, sanıkların ikrarı, olay tutanağı uyarınca sanıkların suça konu uyuşturucuların ele geçirildiği minibüste yakalanmaları ve minibüsün tekneye yakın mesafede bulunması ile sanık ...'un diğer sanıklar ...,... ve ...ile aralarındaki görüşmelere ilişkin HTS kayıtları ve ekspertiz raporu uyarınca sanıkların üzerine atılı suçu işlediklerine dair kabulde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ... ve sanıklar müdafilerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Sanıklar ...ve ... hakkında temyize konu diğer sanıkların eylemlerine iştirak ettiklerine ilişkin kuşku sınırlarını aşan yeterli delil bulunmadığı aşamada, sanıklar ... ve ...un kolluk aşamasında müdafii huzurunda alınan savunmalarında, ...'nin suça konu uyuşturucuyu sanık ...'ye ait tekneyle gölün karşı kıyısına geçirdiklerini, kıyıda kendilerini ...plaka sayılı yükleme yaptıkları minibüsün şoförü olan sanık ... ile diğer sanıklar ... ...ve ...'ın karşıladığını ve bu kişilerle teknedeki uyuşturucuyu minibüse yükledikleri esnada yakalandıklarını belirtmesi ile sanık ...'un tekneye yükleme yaptıktan sonra geldikleri araçla yola çıkarak suyun ötesinde bulunan ...Beldesi ...... köyündeki balıkçı barınağına gittiklerinde plakasını hatırlamadığı araçta bulunan sanıklar ...ve ...'ın yanlarına geldiklerini belirterek diğer sanıklar ...ile ...'ın suçla ilgilerini açıklayarak, adı geçen sanıkların suçlarının ortaya çıkmasına hizmet ve yardım eden sanıklar hakkında 5237 sayılı Kanun'un 192/3. maddesi uyarınca etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi hukuka aykırı görülmüştür.

4. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

4. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden

Dava dosyası kapsamına göre, sanığın Diyarbakır'dan temin ettiği ve 17.09.2016 tarihli olayda ele geçen uyuşturucuyu diğer sanıklarla birlikte naklettiği; 04.05.2017 tarihli olayda ele geçen uyuşturucuların nakledildiği ve temyiz dışı İsmail tarafından kullanılan tır ve dorsesine öncülük yaptığı ve 08.11.2015 ile 09.11.2015 tarihli eylemlerde temyiz dışı ...ve ...'da ele geçirilen suça konu uyuşturucuların bu kişilere sanık tarafından satıldığı iddialarına ilişkin olarak;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, 17.09.2016 ve 04.05.2017 tarihli eylemlerin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemlere uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği, sanık hakkında etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma koşullarının oluşmadığı, eksik inceleme bulunmadığı ve 17.09.2016 tarihli olayda yapılan aramanın usul ve yasaya uygun olduğu anlaşılmakla, 17.09.2016 tarihli eylem yönünden sanıklar ...ve ...'nin beyanları, sanığın 16.09.2016 tarihinde yakalama saatinden kısa süre önce sanık ... ile 9 defa yaptığı görüşmelere ilişkin HTS kayıtları, olay tutanağı ve düzenlenen kroki uyarınca sanığa ait minibüste suça konu uyuşturucuların ele geçirilmesi ile 04.05.2017 tarihli olay yönünden PTS kayıtları uyarınca sanığın içerisinde bulunduğu aracın içerisinde suça konu uyuşturucunun bulunduğu çekicinin 20-30 dakika önünde seyir halinde olması, temyiz dışı İsmail'in beyanları ve olay tutanağı ile sanığın yakalanmamak için sahte ehliyet kullandığının tespiti uyarınca sanığın iki eylem yönünden üzerine atılı suçu işlediğine dair kabulde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, sanık ve müdafilerinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır. Ancak;

1-) Suç konusu uyuşturucu maddenin miktarına bağlı olarak önemi ve değeri ile oluşturduğu tehlikenin ağırlığı dikkate alındığında temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması yerinde ise de; 5237 sayılı Kanun'un 61. maddesinde belirtilen ölçütler ve 3. maddesinde öngörülen orantılılık ilkesine aykırı olarak alt sınırdan fazla uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

1-) Suç konusu uyuşturucu maddenin miktarına bağlı olarak önemi ve değeri ile oluşturduğu tehlikenin ağırlığı dikkate alındığında temel ceza belirlenirken alt sınırdan uzaklaşılması yerinde ise de; 5237 sayılı Kanun'un 61. maddesinde belirtilen ölçütler ve 3. maddesinde öngörülen orantılılık ilkesine aykırı olarak alt sınırdan fazla uzaklaşılarak belirlenmesi suretiyle fazla ceza tayini,

2-) Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, sanığın 17.09.2016 ve 04.05.2017 tarihli eylemleri sabit ise de, mahkumiyet hükmüne esas alınan 08.11.2015 ile 09.11.2015 tarihli eylemlerde temyiz dışı ...da ele geçirilen suça konu uyuşturucuların sanık tarafından bu kişilere satıldığı hususunda sanığın mahkûmiyeti için yeterli her türlü şüpheden uzak kesin ve inandırıcı nitelikte delil bulunmadığının anlaşılması karşısında sanığın 08.11.2015 ile 09.11.2015 tarihli eylemler yönünden beraatine karar verilmesi gerekirken bu eylemlerin zincirleme suç kapsamında olduğu kabul edilerek sanığın mahkumiyetine karar verilmesi hukuka aykırı görülmüştür.

III. KARAR

1. Sanıklar..., ...ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 09.06.2023 tarihli ve 2023/687 Esas, 2023/696 Karar sayılı kararında sanıklar müdafilerince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden; 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

2. Sanıklar... ... ve ...Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (3) ve (4) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle sanıklar ... ve ...ile sanıklar müdafilerinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesinin, 09.06.2023 tarihli ve 2023/687 Esas, 2023/696 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Hükmolunan ceza miktarı ile tutuklu kalınan süre dikkate alınarak sanıklar hakkındaki salıverilme taleplerinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 15.05.2025 tarihinde karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2013/29506, Karar No: 2014/21120, Tarih: 28.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/29506 E.  ,  2014/21120 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2013/252356

Mahkemesi : Malatya 1. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 18/06/2013

Numarası : 2012/770 - 2013/552

Suç : Taksirle yaralama

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın gündüz, meskun mahal dışında bölünmüş yolda seyri sırasında kontrolsüz kavşakta ilk geçiş önceliğine uymaksızın yola girdiği sırada, ana yolda düz seyreden katılana ait araca çarpması şeklinde meydana gelen ve E.. U.., İ.. Ç.. ve Y.. Ç..'in yaralanması ile sonuçlanan olayda; sanığın eylemi TCK'nın 89/5 maddesi uyarınca takibi şikayete bağlı olup, E.. U.. ve Y.. Ç..'in hükümden sonra 18.07.2013 ve 30.10.2013 havale tarihli dilekçeler ile sanık hakkındaki şikayetlerinden vazgeçtikleri, bu nedenle sanığın eyleminin İ.. Ç..'in yaralanmasından dolayı anılan Kanunun 89/1. maddesi kapsamında yeniden tayin ve takdirinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 28.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7141, Karar No: 2009/2681, Tarih: 17.02.2009

4. Ceza Dairesi 2008/7141 E., 2009/2681 K.

**4. Ceza Dairesi 2008/7141 E., 2009/2681 K.**

**- ATAMAYA İLİŞKİN YETKİ GASPI**- 5216 S. BÜYÜKŞEHİR BELEDİYESİ KANUNU [ Madde 18 ]

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak; büyükşehir belediye başkanı ve başkan vekili olan sanıkların "Devlet Memurlarının Görevde Yükselme Esaslarına Dair Yönetmelik" ile "İl Özel İdareleri, Belediyeler ve İl Özel İdareleri ve Belediyelerin Kurdukları Birlik, Müessese ve İşletmeleri ile bunlara bağlı Döner Sermayeli Kuruluşlardaki Memurların Görevde Yükselme Esaslarına Dair Yönetmelik" hükümlerini dikkate almadan, müdürlüğe atama yapılabilmesi için belirlenen öğrenim düzeyi, hizmet süresi, sınavda başarılı olma, en az iki yıl atamanın yapılacağı kurumda çalışma gibi yasal koşulları etkisiz, hale getirmeye yönelik işlemlerle; Ömer L.. E.., S.. K.., İ.. T.., A.. H.., L.. D.. ve M.. D..'ı, önce daire başkanlığı veya genel sekreter yardımcılığı görevlerine atayıp kısa bir süre sonra istifa etmeleri üzerine belediyede münhal bulunan 1,2. Ve 3.derecede şube müdürlükleri görevlerine atamalarını yaparak işlemleri yasaya uygun gibi göstermek suretiyle görevlerinin gereklerine aykırı davranmaları sonucu atamaları yapılan kişilerin lehine ayrıcalıklı durum yaratılarak haksız kazanç sağlayıp sağlamadıkları tartışılmadan yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı ve O yer C.Savcısının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17.02.2009 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5395, Karar No: 2015/5778, Tarih: 10.09.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/5395 E.  ,  2015/5778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 8. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/03/2015

NUMARASI : 2015/140-2015/134

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın usulden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında akdedilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin eksik ve ayıplı ifa edilmiş olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin uğramış olduğu 12.000,00 TL zararın dava tarihinden itibaren işleyecek en yüksek avans faizi ile tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalıya, tebligat yapılmamıştır.

Mahkemece, dosya üzerinden yapılan inceleme sonunda, iddia ve tüm dosya kapsamına göre; davanın 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanundan kaynaklanan dava niteliğinde olduğu, Tüketici Mahkemesinin görev alanına girdiği gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı olarak eksik ve ayıplı iş bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve geçici birinci madde hükmüne göre bu Kanun'un yürürlüğe girdiği tarihten sonra açılan davaları bu Kanun'un kapsamına alan 6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un “Amaç” başlıklı 1. maddesinde; bu kanunun amacının, kamu yararına uygun olarak tüketicinin sağlık ve güvenliği ile ekonomik çıkarlarını koruyucu, zararlarını tazmin edici, çevresel tehlikelerden korunmasını sağlayıcı, tüketiciyi aydınlatıcı ve bilinçlendirici önlemleri almak, tüketicilerin kendilerini koruyucu girişimlerini özendirmek ve bu konulardaki politikaların oluşturulmasında gönüllü örgütlenmeleri teşvik etmek olduğu açıklanmış; “ Kapsam” başlıklı 2. maddesinde de aynen; “Bu Kanun, her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsar.” hükmüne yer verilmiştir.Yine aynı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 3. maddesinin (k) bendinde tüketicinin, “ Ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi” ; (l) bendinde tüketici işleminin, "Mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi,'' ; (h) bendinde malın, “ Alışverişe konu olan; taşınır eşya, konut veya tatil amaçlı taşınmaz mallar ile elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri her türlü gayri maddi malları,”(d) bendinde ise hizmetin, "Bir ücret veya menfaat karşılığında yapılan ya da yapılması taahhüt edilen mal sağlama dışındaki her türlü tüketici işleminin konusunu," ifade edeceği belirtilmiştir.

6502 Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun’un 3/k maddesine göre tüketici, ticari ve mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişidir. Bu tanımdan hareketle, her alıcının tüketici olmadığını söylemek mümkündür.

Kişisel ihtiyaçları dışında, belirli bir meslek icrası, belirli bir üretimde kullanma, yeniden satış, ticari olarak kullanma vs. gibi amaçlarla da alıcı olunabilir. Bir mal veya hizmeti, bu amaçlarla satın alanlar, tüketici sayılmaz.

Ticari veya mesleki amaç, alıcının amacına göre belirlenir. Amaç (saik), işlemin niteliğini belirleyen bir unsurdur.

Tüketilmek üzere piyasaya sunulan ürün ve işleri, bedeli karşılığında, edinmek, kullanmak, bu ürün ve işlerden yararlanmak, bir tüketim işlemidir. Burada özellik objektiftir ve karine, tüketme işlemidir. Tüketici de, bu işlemi yapan kişidir (İlhan, Cengiz, Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun-Şerh, Ankara 2006, 1. Baskı, s.20).

Tüketici işlemi, tüketici ve satıcı/sağlayıcı arasında yapılan her türlü hukuki işlemi ifade eder. Ancak her türlü hukuki işlem, tüketim sonucunu doğurmaz. Görülmektedir ki, 6502 sayılı Kanun, ticari dağıtım zincirinin nihai halkasını oluşturan ve ekonominin nihai hedefi olan tüketicinin, satıcı/sağlayıcı karşısında daha etkin olarak korunması gereğinden hareketle düzenlenmiş ve bu koruma anlayışı tüketici hukukunun temelini oluşturmuştur.

Tüketici, üretilip piyasaya sürülen ve üretim sürecinin hiçbir aşamasında bilgi sahibi olmadığı ürün veya sunulan hizmeti satın aldığı bir ilişkide zayıf olan taraf olarak kabul edilmiş; yasa koyucu, bu kabulden yola çıkarak iradesini tüketiciyi korumak şeklinde ortaya koymuştur. Giderek 6502 sayılı Kanun ile de bu koruma olgusunu yasal düzenleme altına alıp; üretim aşamasında bilgi sahibi olmadığı malları veya sunulan hizmetleri satın alan ve sözleşmede satıcıya/sağlayıcıya karşı zayıf durumda olduğu kabul edilen tüketicinin, sonradan bu mal veya hizmetlerin ayıplı çıkması sonucu uğradığı zararın tazminini sağlama yoluna gitmiştir.

6502 sayılı Kanun'un 73/1. maddesi, "Tüketici işlemleri ile tüketiciye yönelik uygulamalardan doğabilecek uyuşmazlıklara ilişkin davalarda tüketici mahkemeleri görevlidir." hükmünü taşımaktadır.

4077 sayılı Kanun'da tüketici işlemi, mal ve hizmet piyasalarında tüketici ile satıcı-sağlayıcı arasında yapılan her türlü hukuki işlem olarak tanımlandığı halde, 6502 sayılı Kanun ile, tüketici işlemi kavramının kapsamı genişletilmiştir. Buna göre tüketici işlemi; "eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere kurulan her türlü sözleşme ve hukuki işlemi ifade eder." şeklinde yeniden tanımlanmıştır. (6502 s.K.m.3/l) Bu değişikliğe ilişkin 6502 sayılı Kanun'un gerekçesinde ayrıntılı bir açıklama yapılmamış,"Böylece uygulamada ortaya çıkan ve tüketici sözleşmelerinin kapsamının daraltan yorumların da önüne geçilmiş olacaktır." denilmekle yetinilmiştir.

6098 sayılı TBK'nın 470. vd. maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinin bir türü olan “arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi”, iş sahibinin bir arsanın muayyen bir payının bedel olarak devri veya devri taahhüdü karşılığında, yüklenicinin bir inşa (yapı) eseri meydana getirmeyi taahhüt ettiği, tam olarak iki tarafa borç yükleyen, ivazlı, çift tipli bir karma sözleşmedir.

Somut olayda, taraflar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince, davalı yüklenicinin, davacının da aralarında bulunduğu arsa sahiplerine ait taşınmaz üzerine zemin artı beş katlı 21 daireden oluşan inşaat yapacağı, davacı arsa sahibine bir dairenin isabet edeceği kararlaştırılmıştır.

Her ne kadar 6502 sayılı Yasa'nın 3/l bendi ile tüketici işlemi kapsamına eser sözleşmeleri alınmışsa da, somut olayda olduğu gibi davalı arsa sahibinin arsasına karşılık alacağı bir dairenin niteliği dikkate alındığında ve ayrıca elde edeceği rant gözetildiğinde arsa sahibinin amacının salt kullanma olduğu kabul edilemez. Amacının salt kişisel ihtiyaçları için kullanma, tüketme amacını aştığı, Yasa'nın 3/k maddesindeki "tüketici" tanımına uymadığı anlaşılmaktadır. Bünyesinde taşınmaz satış vaadi ve inşaat sözleşmesi olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde, arsa sahibi açısından güdülen amaç kullanmak için konut edinmek değildir. Güdülen amaç, arsasının değerlenmesini sağlayacak yapının arsa üzerine yapılması ve edinilecek daireleri satma veyahut kiraya verme sureti ile değerlendirmektir. Bu nedenle, arsa sahibinin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalarken güttüğü işbu ticari saikinin, 6502 sayılı Yasa'da tanımlanan tüketicinin saikinden farklı olduğu gözden kaçırılmamalıdır. Yasa'nın amacı, kapsamı, 3.maddesindeki tanımlar bütün olarak okunup değerlendirildiğinde ve taraflar arasındaki sözleşmeye konu işin, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilmesi, kapsamı ve karmaşıklığı da dikkate alındığında Yasa koyucunun, salt kullanma ve tüketme amacıyla yapılan, basit nitelikteki (kullanacağı evi için dolap yaptırmak, badana-boya yaptırmak, şahsi aracını tamir ettirmek...vb.gibi) dar kapsamlı olağan tüketim işlemini konu alan eser sözleşmelerini, 6502 sayılı Yasa'nın 3/l maddesi kapsamına aldığı ve Tüketici Mahkemeleri'nce bakılmasını öngördüğünün kabulü icap eder. Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinin kapsamı, karmaşıklığı ve üst düzey teknoloji gerektirmesi karşısında, bu davaların; dilekçelerin verilmesi, tahkikat ve hüküm aşamaları yönünden daha kısa ve basit şekilde sonuçlandırılmasında yarar görülen basit yargılama usulüne tabi tutulmasının sakıncaları da gözardı edilmemelidir.

Bu durumda mahkemece, somut uyuşmazlığın 6502 sayılı Yasa kapsamında bir uyuşmazlık olmadığı, davacı yüklenici tacir olup, arsa sahibi davalının tacir olmadığı, buna göre davanın 6102 sayılı TTK'nın 4/1. maddesinde belirtilen nispi ticari dava olmadığı, TBK'nın 470. vd. maddelerine atıf yapılmadığından davanın mutlak ticari dava niteliğinin de bulunmadığı, buna göre Asliye Hukuk Mahkemesinin görevli olduğu gözetilerek, uyuşmazlığın esasına girilerek, tarafların delilleri toplanıp sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde yanılgılı gerekçeyle uyuşmazlığın Tüketici Mahkemesi'nin görevi kapsamında kaldığının kabulü doğru olmamıştır.

2-Kabule göre de, karar tarihinde yürürlükte olan HMK'nın 115/2. maddesi uyarınca, mahkeme, dava şartı noksanlığını tespit ederse davanın usulden reddine karar verir. Bu durumda mahkemece, HMK'nın 114/1-c ve115/2 madde hükümleri gereğince anılan yasal düzenleme gözönünde bulundurularak, göreve ilişkin dava şartı noksanlığı bulunduğu gerekçesiyle, davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, karar tarihinde yürürlükte olmayan ve göreve ilişkin dava şartı öngörmeyen HUMK'nın göreve ilişkin 7 ve 27. madde hükümlerine uygun olarak gerekçede “mahkememizin görevsizliğine”, hüküm fıkrasının ilk bendinde “mahkememizin görevsizlik olması nedeniyle” ibarelerine yer verilmesi, mahkemenin yetkisi hakkında gerekçede bir tartışma ve değerlendirme yapılmadığı ve esasen yetki hususunda karar verme yetkisinin görevli mahkemeye ait olduğu da gözardı edilerek hüküm fıkrasının 3. bendinde “ ve yetkili “ ibaresine yer verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 10.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4949, Karar No: 2014/9787, Tarih: 24.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/4949 E.  ,  2014/9787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, ikramiye alacağı, temizlik ücreti, tasarrufu teşvik fonu, kötüniyet tazminatı, ulusal bayram ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 24.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.