muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5250, Karar No: 2013/11794, Tarih: 28.05.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/5250 E.  ,  2013/11794 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, 01.10.1979 tarihinde bir gün sigortalı çalışmanın tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, sigortalılık başlangıç tarihinin 01.10.1979 tarihi olarak tespitini talep etmiş ise de, davalı Kurum vekili çalışmanın geçtiği iddia olunan yerin Kastamonu sınırları içinde olması nedeniyle, yetkili mahkemenin Kastamonu İş Mahkemesi olduğunu ileri sürmüş, Mahkemece, ... ilinde vekille takip imkanı olan davalı Kurumun şubesi olması gerekçesi ile yetki itirazının reddine karar verilmiştir.

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun genel yetki kuralını içeren 9. maddesinde, her davanın, Kanunda  aksine hüküm bulunmadıkça açıldığı tarihte davalının Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde görüleceği, davalının ikametgahı belli değilse, davaya Türkiye'de son defa oturduğu yer mahkemesinde bakılacağı belirtilmiş, 17. maddesinde, gerçek veya tüzel bir kişinin çeşitli yerlerde şubeleri bulunduğu takdirde o şubenin işleminden dolayı iflas davası ayrık olmak üzere o şubenin bulunduğu yerde de dava açılabileceği açıklanmış, bununla birlikte 9. maddeye koşut hüküm içeren 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde, iş mahkemelerinde açılacak her davanın, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği bildirilmiş, 15. maddesinde ise, bu Kanunda açıklık bulunmayan durumlarda Hukuk Muhakemeleri Usulü Kanunu hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiş, ayrıca 01.10.2011 günü yürürlüğe girerek 1086 sayılı Kanunu yürürlükten kaldıran 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun “Genel Yetkili Mahkeme”

başlığını taşıyan 6. maddesi ile “Şubeler ve Tüzel Kişilerle İlgili Davalarda Yetki” başlıklı 14. maddesinde de aynı yetki hükümlerine yer verilmiştir.

başlığını taşıyan 6. maddesi ile “Şubeler ve Tüzel Kişilerle İlgili Davalarda Yetki” başlıklı 14. maddesinde de aynı yetki hükümlerine yer verilmiştir.

Tüm davalar için uygulanan yetki kuralına genel yetki kuralı denilmekte olup, 1086 ve 6100 sayılı Kanun hükümlerine göre genel yetkili mahkeme, davalının ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Başka bir anlatımla, her dava, Kanunda aksine hüküm öngörülmediği takdirde, açıldığı tarih itibarıyla davalının yerleşim yeri sayılan yer mahkemesinde görülür. Anılan genel yetki kuralının yanında, bazı davalar için başka yer mahkemeleri de yetkili kılınmış olup, istisna niteliğindeki bu düzenlemelere özel yetki kuralları denilmektedir. Özel yetki kurallarının kamu düzenine ilişkin olmadığı, özel yetkinin genel yetkiyi kaldırmayıp her iki kuralın beraber uygulandığı, davacının her iki yetki düzenlemesi arasında seçim hakkı bulunup davasını, öngörülen iki mahkemeden birinde açabileceği temel ilke olmakla birlikte, bazı davaların mutlak surette belli bir yer mahkemesinde açılması benimsenmiştir ki, bu durumda kesin yetki söz konusudur. Diğer taraftan, tüzel kişilere karşı açılacak davalarda genel yetkili mahkeme, tüzel kişilerin yerleşim yeri sayılan merkezinin bulunduğu yer mahkemesi olmakla birlikte, şube işlemleri nedeniyle açılacak dava, taraf olarak bağlı bulunulan merkez davalı gösterilerek, şubenin bulunduğu yerde de açılabilir. Kurum adına işlem yapmaya yetkili bulunmak, şubenin tanımından ortaya çıkan bir sonuç olup, şubenin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili olmasında yalnız başına yeterli değildir. Şubenin bulunduğu yer yetkisi, o şubenin yapmış olduğu işlemlerden, davacıya ait işlemlerin yürütülmesinden doğan uyuşmazlıklarda geçerli bulunmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.04.2008 gün ve 2008/10-329 Esas - 2008/334 Karar, 16.04.2008 gün ve ... Esas - 2008/335 Karar, 08.07.2009 gün ve 2009/10-236 Esas - 2009/345 Karar, 14.10.2009 gün ve ... Esas - 2009/427 Karar sayılı ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında; davalı Kurum vekilinin yetki itirazı incelenerek, uyuşmazlığın şube işleminden kaynaklanmaması halinde yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, mahkemece, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28.05.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6098, Karar No: 2013/27224, Tarih: 28.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2013/6098 E.  ,  2013/27224 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK' nın 85/1, 62/1, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın sahibi olduğu, ölenin şoförlüğünü yaptığı 2008 model tırın fren körüğünde arıza olduğu, damperi kalkık iken arızayı tamir etmeye çalışan ölenin, damperin birden aşağı inmesi sonucu damper ve şase arasında kalarak öldüğü, sanığın ve tanık ...'in aşamalardaki beyanlarında ölenin sanığın ofisinden arızayı yaptırmak için sanayiye gitmek üzere ayrıldığını beyan etmeleri karşısında sanığa yüklenebilecek kusurun bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28/11/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7948, Karar No: 2021/11454, Tarih: 14.10.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/7948 E.  ,  2021/11454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Akşehir Sulh Hukuk ve İzmir 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Kısıtlı ..., Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 20.11.2019 tarih ve 2019/590 Esas, 2019/984 Karar sayılı ilamı ile TMK’nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi adayı, 06.07.2020 tarihli dilekçesi ile vasinin kısıtlı ile ilgilenmediğini, kısıtlının bakımı ile kendisinin ilgilendiğini belirterek kısıtlıya kendisinin vasi olarak atanmasını talep etmiştir.

Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, 18.01.2021 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

İzmir 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasi adayının talebi ile ilgili karar vermekte Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Akşehir Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 14/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/596, Karar No: 2015/1835, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/596 E.  ,  2015/1835 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/1681, Karar No: 2012/7285, Tarih: 27.03.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/1681 E.  ,  2012/7285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, kusur ve tazminat yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 27.03.2012 günü duruşmalı temyiz eden davalı-davacı ... İleri ile vekili Av. ... ve karşı taraf temyiz eden ... vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 900 TL. vekalet ücretinin ...'ten alınıp ...'e verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 73.90 'ar TL. temyiz başvuru harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.27.03.2012 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2008/11091, Karar No: 2008/13864, Tarih: 14.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11091 E.  ,  2008/13864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.01.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

... taşınmazın 1992 yılında Belediye teşkilatı kurulan, 19.01.2002 tarihinde imar planı kesinleşen ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, ... yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

... taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının

dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması-az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin ... yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi ..., maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık ... olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Dava Konusu 283 ada 124 parsel sayılı taşınmaz dava dışı 283 ada 98 ve 113 parsellerin tevhit ve ifrazı ile oluşmuştur. 283 ada 113 parsel senetsizden tespit ve tescil edilmiş, aynı ada 98 parsel ise 16.08.1955 tarih 1 nolu tapu kaydı ile revizyon görmüştür. Bu kayıtta mahkemenin 30.03.1953 tarih 193/38 Esas ve Karar sayılı ilamı ile tesis edilmiş bulunmaktadır. İncelenen ilamdan davada Hazinenin taraf olmadığı görülmektedir. Hazineyi bağlayıcı bir hüküm olmadığından mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve

henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2893, Karar No: 2023/2855, Tarih: 04.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/2893 E.  ,  2023/2855 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Enez Cumhuriyet Başsavcılığı'nın, 2016/57 esas sayılı iddianamesi ile sanığın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 267 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca cezalandırılması talep olunmuştur.

2. Enez Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.07.2016 tarihli, 2016/80 Esas, 2016/266 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında iftira suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 267 nci maddesinin birinci fıkrası, 269 uncu maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca 2 ay 15 gün hapis cezası ile

cezalandırılmasına, hükmolunan hapis cezasının 5237 sayılı Kanun’un 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca 1.500,00 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz sebepleri;

1. Atılı suçu işlemediğine,

2. Hakkında verilen cezanın fazla olduğuna,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın, olay tarihinde kendisine tokat atan müştekiye sinirlenince polisi arayarak müşteki tarafından buz hanede zorla tutulduğu yönünde ihbarda bulınarak hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan da soruşturma açılmasına sebebiyet verdiği iddiasına ilişkindir.

2. Sanığın, olay tarihinde 155 polis imdat ihbar hattını arayarak teknenin buzhanesinde zorla tutulduğunu ve ölmek üzere olduğunu belirttiğine dair ihbar tutanağı ve olay yerine gidildiğinde alkollü olduğu anlaşılan sanığın müşteki tarafından darp edildiğini beyan ettiğine dair olay tutanağı dosyada mevcuttur.

3.Bahsi geçen buzhanede kolluk kuvvetlerince yapılan incelemede içeride balık bulunmadığı ve bu nedenle soğutma fanının da çalışmadığı belirlenmiştir.

4. İhbar kayıtlarının bilgisayar arızası nedeni ile kayıtlı olmadığı emniyet ile yapılan yazışmalar neticesinde belirlenmiştir.

5. Sanığın şikayeti üzerine Enez Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 2016/73 soruşturma sayılı karar ile katılan hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden atılı suçu işlemediği gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

4. İhbar kayıtlarının bilgisayar arızası nedeni ile kayıtlı olmadığı emniyet ile yapılan yazışmalar neticesinde belirlenmiştir.

5. Sanığın şikayeti üzerine Enez Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından 2016/73 soruşturma sayılı karar ile katılan hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçu yönünden atılı suçu işlemediği gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiştir.

6. İhbarı alan polis memuru H.K kollukta bilgi veren sıfatı ile alınan beyanında "Sanığın arayarak buzhaneye hapsedildiğini, zorla tutulduğunu söylediğini ancak karakola geldiğinde buzhaneye kendisinin gittiğini, darp edildiğini söylediğini, alkollü olduğunu" belirtmiştir.

7. Olayın görgü tanığı olan İ.K mahkemede "Olay günü müşteki ile sanığın alkolün de etkisiyle kavga ettiklerini, müştekinin sanığa tokat attığını, sanığı elini yüzünü yıkayıp sakinleşmesi için buzhaneye götürdüğünü, o sırada sanığın polisi arayarak kendisinin zorla alıkonulduğunu söylemiş olduğunu ancak böyle bir olay olmadığını" beyan etmiştir.

8. Sanık kollukta alınan ifadesinde "Müşteki ile tartıştıklarını, müştekinin kendisini darp ettiğini, korkunca buzhaneye gittiğini ve polisi aradığını" mahkeme savunmasında ise "Kimseye iftira atmadığını, polise kesinlikle buzhanede zorla tutulduğunu söylemediğini" belirterek suçlamayı kabul etmemiştir.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Talebi Yönünden

İftira suçunun oluşabilmesi için; yetkili makamlara ihbar veya şikayette bulunarak işlemediğini bildiği halde, hakkında soruşturma ve kovuşturma başlatılmasını ya da idari bir yaptırım uygulanmasını sağlamak için bir kimseye hukuka aykırı bir fiil isnat edilmesi gerekir.

Sanığın, müşteki ile aralarında yaşanan tartışmada müştekinin kendisine tokat atması üzerine alkolün de etkisi ile polis ihbar hattını arayarak "Müşteki tarafından buz hanede zorla tutulduğunu, ölmek üzere olduğunu" belirttiği, bunun üzerine kolluk kuvveti tarafından olay yerine gidilerek müdahale edildiği ve

sanığın kollukta alınan ifadesinde "Müşteki ile tartıştıklarını, müştekinin kendisini darp ettiğini, korkunca buzhaneye gittiğini ve polisi aradığını" söyleyerek ifadesinden döndüğü olayda;

Sanık her ne kadar suçlamayı kabul etmemiş ise de ihbar tutanağı ve ihbarı alan kolluk görevlisinin soruşturma aşamasındaki anlatımları ile de sabit olduğu üzere, sanığın bahsi geçen buzhaneye kendisi gitmesine rağmen, polisi arayarak zorla tutulduğunu açıkça belirtmek suretiyle müşteki hakkında ihbarda bulunduğu ve bu iddiaların, Anayasanın 74 üncü maddesinde düzenlenen anayasal ihbar ve şikayet hakkı kapsamında kalmadığı, bu bağlamda somut olayda iftira suçunun yasal unsurlarının oluştuğu, ayrıca sanık hakkında atılı suç nedeni ile hükmolunan hapis cezasının da alt sınırdan tayin edildiği anlaşılmakla; mahkemenin kabul ve uygulamasında hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Diğer Yönlerden