muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/5293, Karar No: 2017/4624, Tarih: 29.05.2017

Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazlara ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu kararının geçerli olduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 05/10/2015 gün ve 2015/8251 E. - 8333 K. sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “...Mahkemece alınan 07.11.2013 havale tarihli ortak bilirkişi heyeti raporunda taşınmazların dava konusu edilen kısmının 1957 yılı memleket haritasında çalılık alan olarak sembolize edilen yeşil renkli alan içinde gözüktüğü belirtilmesine rağmen memleket haritasının dayanağı hava fotoğrafı getirtilerek taşınmazların konumu belirlenmemiş, dosyada bulunan 1939 yılı hava fotoğrafında taşınmazların ağaç ve ağaçcık topluluğu olarak görülen ve bütünlük arzeden alan içinde kaldığı belirtilmesine rağmen rapor ekindeki gösterimin net olmaması nedeniyle taşınmazların hava fotoğrafındaki niteliği hususunda duraksama oluşmuştur. Dairemizin 01.12.2014 tarihli iade kararı ile 1957 yılı memleket haritasının yapımında kullanılan 1954 yılı hava fotoğrafının bulunduğu yerden getirtilmesi, 1939 ve 1954 yılı hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılması için ek rapor alınması istenmiş, iade kararı ile alınan 08.06.2015 havale tarihli bilirkişi heyetinin ek raporunda, inceleme için gerekli stereoskop aletlerinin bulunmadığı gibi bu incelemeyi yapmanın uzmanlık alanlarına girmediği beyan edilerek stereoskopik inceleme yapılmaksızın rapor ekinde dava konusu taşınmazların 1954 yılı hava fotoğrafındaki konumunun gösterimi ile yetinilmiştir. 07.11.2013 havale tarihli ortak bilirkişi heyeti raporunda taşınmazların 1957 tarihli memleket haritasında çalılık alan olarak sembolize edilen yeşil renkli alan içinde gözüktüğü belirtilmesine rağmen iade sonrası alınan ek rapor ekindeki 1954 tarihli hava fotoğrafına ilişkin gösterimde taşınmazlar kısmen koyu alanda gözükmektedir. Bilirkişi raporlarındaki bu çelişki giderilmediği gibi hava fotoğrafları üzerinde stereoskopik aletiyle inceleme yapılmadığından bu husus aydınlanmamıştır. Bu haliyle dosya kapsamı dava konusu edilen taşınmazların öncesinin orman sayılan yerlerden olup olmadığını belirleme noktasında yeterli değildir. Eksik inceleme ve araştırma ile yetersiz bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulamaz. mahkemece, dosya kapsamında bulunan memleket haritası, hava fotoğrafları ve amenajman planı ile birlikte önceki bilirkişiler dışında halen ... Bakanlığı (... İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek

mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi ile hava fotoğrafları üzerinde stereoskopik inceleme yapacak jeodezi ve fotogrametri uzmanı harita mühendisi ve bir fen elemanı yardımıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, dosya kapsamında yer alan harita ve fotoğraflar, çekişmeli taşınmazlarla birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazların öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; klizimetre (eğimölçer) aletiyle ölçülmek ve memleket haritasındaki münhaniler de dikkate alınmak suretiyle, dava konusu taşınmazların kesin ve gerçek eğimi belirlenmeli, keşifte, hâkim gözetiminde, taşınmazların dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmazlar üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurlar tek tek sayı olarak tarif edilmeli, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şekli detaylı olarak incelenmeli, bundan sonra toplanan delillerin tümü birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmeli” denilmiştir.

Bozma kararına uyulması sonrasında mahkemece;

Dava konusu 135 ada 2, 3, 4, 13, 14, 16, 17 ve 18 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin davanın reddi ile orman kadastro sınırlandırılmasına ilişkin 94 nolu Orman Kadastro Komisyon kararının (bırakılmasına) aynen ibkasına,

Dava konusu 138 ada 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin davanın kabulü ile taşınmazlara ilişkin olarak 94 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan orman kadastro tespitinin iptaline, dava konusu yerin orman sınırları dışında bırakılmasına karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu ile 12.07.2005 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde 1968 yılında kesinleşen arazi kadastrosu ile 12.07.2005 tarihinde altı aylık askı ilânına çıkarılan orman kadastrosu ve 2/B madde uygulamaları bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırma sonucunda çekişmeli 135 ada 2, 3, 4, 13, 14, 16, 17 ve 18 parsel sayılı taşınmazların orman sayılan yerlerden olduğu ve fiilen meşe ağaçları ile kaplı meşe baltalık orman niteliğinde olup eylemli biçimde orman olduğu ; çekişmeli 135 ada 5 ve 6 parsel sayılı taşınmazların ise evveliyatı itibariyle orman sayılmayan yerlerden olduğu ve fiilen çayır otları ile kaplı açıklık alan olduğu saptanarak davanın kısmen kabulüne dair yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 29/05/2017 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10059, Karar No: 2022/12861, Tarih: 24.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/10059 E.  ,  2022/12861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

K A R A R

İtiraz Hakem Heyetince verilen kararın taraf vekillerince temyizi üzerine dosya Dairemize gönderilmiş ise de yapılan temyiz incelemesinde, İtiraz Hakem Heyetince verilen 13/05/2022 tarih ve KIT/2022-481 sayılı kararın taraflara tebliğ edildiğine dair tebliğ belgelerinin ve Dairemizin bozma ilamı sonrasında alınan maluliyet raporunun dosya arasında bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Bu nedenle Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetince verilen 13/05/2022 tarih ve KIT/2022-481 sayılı kararın taraflara tebliğ edildiğine dair tebliğ belgelerinin ve Dairemizin bozma ilamı sonrasında alınan maluliyet raporunun İtiraz Hakem Heyetinden getirtilip dosya arasına alındıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize yeniden gönderilmesi için dosyanın mahkemesine geri çevrilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen şekilde işlem yapılıp eksiklikler tamamlandıktan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize yeniden gönderilmesi için dosyanın Sigorta Tahkim Komisyonu İtiraz Hakem Heyetine iletilmek üzere kararı saklayan İstanbul Anadolu 3. Asliye Ticaret Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 24/10/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11001, Karar No: 2012/21138, Tarih: 06.12.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/11001 E.  ,  2012/21138 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Alacaklısını zarara sokmak kasdiyle mevcudunu eksiltmek, aczine kendi fiiliyle sebebiyet vermek, ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların alacaklıları zarara uğratmak kastıyla ticarî işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödememek ve sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememek

HÜKÜM : Düşme, beraat

Yüklenen “alacaklısını zarara sokmak kasdiyle mevcudunu eksiltmek, aczine kendi fiiliyle sebebiyet vermek, ticaret şirketlerinde hukuken veya fiilen yönetim yetkisine sahip olanların alacaklıları zarara uğratmak kastıyla ticarî işletmenin borçlarını kısmen veya tamamen ödememek ve sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememek” suçlarının takibi şikayete bağlı olup, şikayetçi vekilinin Bakırköy 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 2008/92 esas sayılı dosyasına vermiş olduğu 28/07/2008 havale tarihli yazılı beyanından, içerik itibari ile şikayete konu eylemleri öğrenmesine karşın, İİK'nun 347. maddesinde öngörülen üç aylık süre geçtikten sonra 26.01.2009 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle şikayet hakkının düşürülmesine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde önce davanın süre yönünden düşürülmesine sonra da sanıkların beraatlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, şikayetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, İİK'nun 347. maddesi uyarınca şikayet hakkının DÜŞÜRÜLMESİNE, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1647, Karar No: 2024/9395, Tarih: 25.12.2024

**11. Hukuk Dairesi         2024/1647 E.  ,  2024/9395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1693 Esas, 2023/1598 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/75 E., 2021/302 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "... esas unsurlu birçok tescilli markanın sahibi olduğunu, davalı kişinin bu markalar ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki "...+şekil" ibaresini 29. sınıf mallarda tescil ettirmek üzere yaptığı başvuru kapsamından 6769 Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (c) bentleri uyarınca “Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri”nin çıkartılmasına, başvurunun kalan emtia yönünden Marka Bülteninde ilanına karar verildiğini, başvurunun ilanına müvekkili tarafından yapılan itirazın nihai olarak Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) tarafından reddedildiğini, oysa müvekkili şirketin itiraza mesnet markaları ile dava konusu başvuru arasında ayırt edilemeyecek derecede benzerlik bulunduğunu, müvekkilinin "..." ibareli seri markalarının olduğunu, dava konusu başvurunun müvekkilinin itiraza mesnet markaları ile aynı nitelikteki 29. sınıf kapsamında yer alan mallar üzerinde tescil ettirilmek istediğini, “03” rakamının başvuruya eklenmesinin markaları farklılaştırmaya yetmediğini, dava konusu başvuru sahibi davalının Afyonkarahisar ilinin ve meşhur “Afyon sucuğu”nun çağrışım yapmasını amaçladığını, dava konusu marka başvurusunun tescil ettirilmek istendiği emtia sınıfı bakımından tanımlayıcı olduğunu, davalının, müvekkiline ait markaların ün ve itibarından haksız fayda sağlamayı amaçladığını, başvuruyu kötü niyetli olarak gerçekleştirdiğini ileri sürerek YİDK kararının iptaline ve dava konusu markanın hükümsüzlüğü ile sicilden terkinine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, taraf markalarında ortak olarak yer alan "..." ibaresinin bir gıda maddesinin ismi olduğunu, markalar arasında işitsel, görsel ve kavramsal olarak benzerlik olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

1.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... vekili cevap dilekçesinde, taraf markalarında ortak olarak yer alan "..." ibaresinin bir gıda maddesinin ismi olduğunu, markalar arasında işitsel, görsel ve kavramsal olarak benzerlik olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesince, dava konusu başvuru kapsamındaki 29. sınıftaki malların davacının itirazına mesnet markalarının kapsamındaki mallar ile aynı/aynı tür/benzer/ilişkili oldukları ancak marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası koşullarının oluşmadığı, dava konusu başvurunun tesciline 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi anlamında da bir engel bulunmadığı, dosya içeriği itibari ile 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasında yer alan koşulların oluşmadığı gibi taraf markaları arasında karıştırılma tehlikesi olmadığından tanınmışlığın bu duruma bir etkisinin olmayacağı, dava konusu başvurunun kötü niyetli de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu "şekil+..." ibareli başvuru ile davacının itirazına mesnet "..." asıl unsurlu markalar arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibarıyla ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin olmadığı, taraf markalarında ortak olarak yer alan "..." ibaresinin, başvuru kapsamında yer alan 29. sınıf gıda malları yönünden ayırt ediciliğinin düşük olduğu, dava konusu başvuruya bir bütün olarak yeterli ayırt ediciliğin sağlandığı, davacının itirazına mesnet markalarının tanınmış olduğu ispatlanamadığı gibi tarafların marka işaretleri arasında benzerlik bulunmadığından anılan Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki koşulların bulunmadığı, dava konusu başvurunun kötü niyetli olduğunun ispatlanamadığı, dava konusu başvurunun, uyuşmazlık konusu 29. sınıf mallar bakımından 6769 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin birinci fıkrasının (c) bendi anlamında tescili engeli de bulunmadığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 5, 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

V. TEMYİZ İNCELEMESİ

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, YİDK kararının iptali ve marka marka hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 6769 sayılı Kanun'un 5, 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Kanun'un 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinin (1) numaralı alt bendi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372 nci maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25.12.2024 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1517, Karar No: 2012/4184, Tarih: 19.04.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/1517 E.  ,  2012/4184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, kat mülkiyeti kurulu anagayrimenkulde arsa paylarının düzeltilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ... Hacıoğlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacı vekili dava dilekçesinde, Kat Mülkiyeti Yasasına aykırı olarak bağımsız bölümlerin özellikleri dikkate alınmadan ve hiçbir haklı neden olmadığı halde bağımsız bölümlerin arsa paylarının adil olmadığı gerekçesi ile tapularının iptali ile arsa paylarının yeniden düzenlenmesine karar verilmesini istemiş, mahkemece dava kabul edilmiştir.

Arsa payının değiştirilmesi istemiyle açılan davanın sonunda bağımsız bölümlerin paylarında artmaya ya da azalmaya neden olacağından ve bu durumun bütün kat maliklerinin hukukunu ilgilendirdiği ve husumetin kat maliklerinin tümüne yöneltilmesi ve buna göre taraf teşkilinin sağlanması gerektiği dikkate alınarak yargılama sırasında 02.03.2010 tarihinde 4 nolu bağımsız bölüme malik olan ...'nin davaya taraf olarak katılımı sağlanmadan yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11813, Karar No: 2014/1505, Tarih: 11.02.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/11813 E.  ,  2014/1505 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bir kimseyi fuhuşa teşvik etmek veya yaptırmak veya aracılık etmek veya yer temin etmek suçundan sanık Şükriye Çalık'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 227/2, 62 ve 52/1-2. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis ve 12.100,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına daira Bakırköy 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 20.06.2013 tarihli ve 2013/300 Esas, 2013/230 sayılı Kararın da;

Sanığın fuhuşa aracılık etmek eyleminden dolayı 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 227/2. maddesi gereğince hapis cezası yanında 730 gün adli para cezası üzerinden hesaplama yapılarak sonuçta 12.100,00 Türk lirası adli para cezasına hükmedilmiş ise de; kararın gerekçe bölümünde asgari hadden uzaklaşıldığına ilişkin bir ibare bulunmadığı gibi, hapis cezasının seçimi durumunda 5237 sayılı Kanun'un 52/2. maddesi uyarınca temel ceza olarak tespit edilecek 5 gün tam sayısı üzerinden öncelikle aynı Kanunun 61/8. maddesi gereğince indirim yapılması ve belirlenen sonuç gün ile kişinin bir gün karşılığı ödeyebileceği miktarın çarpılması suretiyle hesaplanacak adli para cezasına hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde fazla ceza tayin olunmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 22.11.2013 gün ve 94660652-105-34-9340-2013/17579/71455 sayılı kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı tevdii kılınmakla incelendi;

Dosya aslının diğer sanık tarafından temyiz edilmekle Yargıtay incelemesinde bulunduğundan, mahkemece Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden taratılan evraklar üzerinden yapılan incelemede;

Kanun yararına bozmanın konusu, karar veya hükümlerdeki maddi ve yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıklardır. Ancak kanun yararına bozma kurumu, gerek kesin hüküm otoritesinin korunması zorunluluğu, gerekse olağanüstü bir denetim yolu olması nedeniyle dar kapsamlıdır; her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu değildir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Diremizce de benimsenen 23.06.2009 gün ve miktarının

saptanmasında kullanılan ölçütlerin hatalı takdir edilmesi, cezada artırma ve indirme yapılırken kullanılan oranların seçimindeki isabetsizlik gibi hususlar, Yargıtay'ın sadece olağan bir denetim yolu olan temyiz incelemesi sırasında dikkate alabileceği hukuka aykırılıklardır ve kanun yararına bozma istemine konu edilemeyeceği gözetilerek Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının ihbarname içeriğindeki kanun yararına bozma nedenleri yerinde görülmediğinden istemin REDDİNE, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1711, Karar No: 2012/1891, Tarih: 20.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/1711 E.  ,  2012/1891 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçmeye teşebbüs suçundan sanık ...’nin bozma üzerine yapılan yargılaması sonunda; ırz ve namusa tasaddide bulunma suçundan mahkûmiyetine dair Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.02.2006 gün ve 2005/194 Esas, 2006/47 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve mahkemenin kabulüne göre, sanığın eylemine uyan ırz ve namusa tasaddide bulunma suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4 ve 104/2 maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 03.05.2003’ten inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 20.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.