muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/4095, Karar No: 2015/27515, Tarih: 25.06.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/4095 E.  ,  2015/27515 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2010/58392

MAHKEMESİ : Kulu(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 30/10/2009

NUMARASI : 2009/63 (E) ve 2009/276 (K)

SUÇ : Kasten yaralama, resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak

1- Sanıklar hakkında “resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak” suçundan verilen beraat kararı ile sanık A.. Ç.. hakkında “kasten yaralama” suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Toplanan deliller karar yerinde incelenip sanık A.. Ç..'e yüklenen “kasten yaralama” suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde vasfı tayin, cezaları artırıcı ve azaltıcı sebeplerin nitelik ve dereceleri takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş ve sanıklar hakkında “Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak” suçunda ise elde edilen delillerin hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan Cumhuriyet savcısı ile sanık A.. Ç..'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle sanık A.. Ç.. hakkındaki mahkumiyet ile sanıklar hakkında “Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunmak” suçundan verilen beraat kararının ONANMASINA,

2-Sanık K.. Ç.. hakkında "kasten yaralama" suçundan verilen beraat kararına yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Sanık beyanları, doktor raporu ve tüm dosya kapsamı dikkate alındığında; aralarında geçen tartışma sırasında sanık K.. Ç..'in, diğer sanık A.. Ç..'i eliyle itmesi sonrası üzerine atılı kasten yaralama suçunu gerçekleştirdiği anlaşılmasına rağmen, suç vasfında

hataya düşülerek sanığın eyleminin taksirle yaralama olarak değerlendirilmesi suretiyle yazılı şekilde şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi,

Yasaya aykırı Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.06.2015 gününde

oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4325, Karar No: 2018/12475, Tarih: 15.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/4325 E.  ,  2018/12475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Suça sürüklenen çocuğun 23.06.2010 tarihinde gece saat 02.00 sıralarında müştekiye ait ikametten telefon çalması şeklindeki olayda, eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nın 116/4, 31/3. maddelerine uyan konut dokunulmazlığının ihlali suçunun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kesinleştiği 16.01.2012 tarihi ile daha sonra kesinleşen yeniden işlediği kasıtlı suçun tarihi olan 26.12.2012 tarihleri arasında dava zamanaşımı süresi durmuş ise de, aynı Yasa'nın 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık asli zamanaşımının ilk mahkumiyet hükmünün kurulduğu 29.09.2006 tarihinden hükmün açıklandığı 26.04.2016 tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak suça sürüklenen çocuk hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi uyarınca zamanaşımı nedeniyle DÜŞÜRÜLMESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun yakalandığında, müştekinin şikayetinden önce, cep telefonunu çaldığını ikrar edip teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Yasa'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuğun yakalandığında, müştekinin şikayetinden önce, cep telefonunu çaldığını ikrar edip teslim ettiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı Yasa'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 30,00 TL değerindeki telefonu çalması karşısında hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/29623, Karar No: 2021/4429, Tarih: 15.04.2021

**19. Ceza Dairesi         2019/29623 E.  ,  2021/4429 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Düşme, Güvenlik Tedbiri Uygulanmasına Yer Olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

5846 sayılı Kanun'un, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki; "...71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir...” şeklindeki düzenlemeye göre, temyiz eden meslek birliğinin şikayet ve katılma dilekçelerine ekledikleri belge ve delillerin incelenmesi sonucunda; şikayetçi MÜYAP meslek birliği vekilinin sunmuş olduğu ithal yapımlara ilişkin kayıt tescil belgesine göre ithal eden şirketin suça konu yabancı eserler yönünden Türkiye'de hak sahipliği süresinin suç tarihinden önce sona erdiği anlaşıldığından, davaya katılma ve temyiz hakkı bulunmayan şikayetçi vekilinin temyiz inceleme isteminin, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 317. maddesi gereğince tebliğnameye uygun olarak REDDİNE, 15.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15189, Karar No: 2016/520, Tarih: 19.01.2016

**8. Ceza Dairesi         2015/15189 E.  ,  2016/520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz ve tehdit

HÜKÜM : Hakkı olmayan yere yere tecavüz suçundan beraat; tehdit suçundan hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1- Sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mahkemece kanıtlar değerlendirilip gerektirici nedenleri açıklanmak suretiyle verilen beraat kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan katılan vekilinin, suçun sabit olduğuna yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün oybirliğiyle (ONANMASINA),

2- Sanık hakkında tehdit suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine göre katılan vekilinin sair temyiz itirazların reddine, ancak:

Sanığın adli sicil kaydında yer alan ilamlarının, CMK.nun 231. maddesinin uygulanmasına engel oluşturmadığı anlaşılmakla, sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları gözönünde bulundurulup, yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda edinilen kanaate göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeden,

"sanığın daha önceden kasıtlı suçtan mahkum edildiği anlaşıldığından" şeklinde yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 19.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1291, Karar No: 2016/7364, Tarih: 03.11.2016

**11. Ceza Dairesi         2016/1291 E.  ,  2016/7364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 21.12.2015 gün ve 2015/26791 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 29.01.2016 gün ve KYB. 2015/425823 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, aynı suçtan sanık ...'ın anılan Kanun'un 203/1 ve 62. maddeleri gereğince 5 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının aynı Kanun'un 51/1. maddesi gereğince ertelenmesine dair ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16/05/2012 tarihli ve 2011/754 esas, 2012/682 sayılı kararının sanıklar yönünden itiraz ve temyiz olunmaksızın kesinleşmesini müteakip, sanık ...’ın denetim süresi içerisinde suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine, hükmün açıklaması ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 203/1, 62 ve 52. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk Lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29/01/2015 tarihli ve 2014/544 esas, 2015/61 sayılı kararının "Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında yer alan, “Anayasa’nın 38. maddesine göre “kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı Kanun’un “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar” bölümünde, 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun’un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alman kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı Kanun'un “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez."

Şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında, ... Cumhuriyet Başsavcılığının 01/12/2011 tarihli ve 2011/9289 esas sayılı iddianamesiyle sanık ...'ın yanında, ... hakkında da mühür bozma suçundan kamu davası açıldığı, 31/03/2011 tarihli mühür bozma tutanağına konu 21/02/2011 tarihli mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan ...Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 29/12/2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı Kanun'un 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden sanık ... hakkında erteli mahkumiyete ve sanık ... hakkında kesin nitelikte adli para cezasına hükmedilmesinde isabet görülmediğinden" bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, bozulması istenilmiş olmakla,

Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 31.03.2011 tarihli mühür bozma tutanağına konu 21.02.2011 günlü mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan ...Elektrik Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 29.12.2010 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; ihbarnamedeki kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, sanık ... yönünden ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 29.01.2015 gün ve 2014/544 E., 2015/61 K. sayılı, sanık ... yönünden ... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.05.2012 gün ve 2011/754 E., 2012/682 K.sayılı hükümlerin CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanıkların ayrı ayrı beraatlerine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 03.11.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3554, Karar No: 2011/6650, Tarih: 06.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/3554 E.  ,  2011/6650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ....Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25.05.2010 gün ve 814/108 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı ... vekili, miras yoluyla intikal ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik nedeniyle Karaman Kadastro Mahkemesinin 03.10.1973 gün, 14/285 Esas ve Karar sayılı hükmüyle tapu ve vergi kaydına dayalı olarak 170 parselden ifrazen 2225 parsel adı altında vekil edeni adına tapuya tescil edilen 86.000 m2'lik kısmın dışında kalan bölümün tespitinin iptaliyle vekil edeni adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, hak düşürücü sürenin geçtiğini, dava konusu taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı ve zilyetlik yoluyla edinilemeyecek yerlerden ve mera olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Davalı ... temsilcisi, yargılama oturumlarına katılmamıştır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü kısmen reddi ile Hamidiye Köyü 170 parselin Fen Bilirkişisi ... tarafından düzenlenen 15.01.2009 tarihli krokide R harfiyle gösterilen 100.000 m2'lik kısmının tapusunun iptaliyle davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, diğer taleplerin reddine karar verilmesi üzerine; hükmün kabule ilişkin bölümü, davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava konusu, 29 hektar 8500 m2 yüzölçüme sahip 170 parsele ait kadastro tutanağında; Mayıs 926 tarih ve 192 sıra numaralı tapu kaydı ve 1093 tahrir numaralı vergi kaydıyla ...'nun 36-37 seneden beri tapu ve vergi kaydının ihtiva ettiği yere zilyet olup, tasarruf edegeldiği, kayıtların kapsadığı bu yerin Karaman Mal Müdürlüğünce 1952 yılında devlet tarafından açılan kanal ile kurutulduğu belirtilmekte ise de, bu gölün sahasının içinde kalan sahipli arazi sahiplerine usul ve kanuna göre gerekli tebligatın yapılmadığı gibi, kanalında sırf bu gölün kurutulması için açılmadığı ve gölün suyunun kendi kendine çekildiğini ısrar eden muhtar ve bilirkişi beyanlarından anlaşılmakla tapu maliki...adına 21.11.1956 tarihinde tespit edildiği ve tespite Mal Müdürlüğünün itiraz ettiği anlaşılmaktadır.

Dava dosyası ekinde bulunan Karaman Tapulama Mahkemesinin 03.10.1973 gün ve 14-285 Esas ve Karar sayılı dosyasına göre de; davacı ve karşı davalı...ve ...ile davalılar Hazine ve Hamidiye Köyü arasındaki meni müdahale, tescil ve tespite itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda, Mayıs 926 tarih ve 192 sıra numaralı tapu kaydı ve 1093 tahrir numaralı vergi kayıtlarının güneyinde okunan topaktaşın güneydeki 1 numaralı taş olduğu kabul edilerek, doğudaki Şaban Tarlasına uzatılan hat sınır kabul edilip, bu sınırların kuzeyinde kalan 86.000 m2 kısmın ... adına, kalan kısım hakkındaki davacı ... 'ın davası hakkında mahkemenin görevsizliğine karar verildiği, bu kararın 28.01.1974 tarihinde kesinleşerek davacıya verilen 86.000 m2'lik kısmın 2225 parselle davacı adına tapuya tescil edildiği, geri kalan kısımla ilgili tapu kaydının oluşmadığı anlaşılmaktadır.

Toplanan deliller ve tüm dosya kapsamından; davacı lehine kazanma koşullarının oluştuğu gerekçesiyle yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de, mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmamaktadır.

Dava konusu 170 parsele kadastro çalışmaları sırasında uygulanan Mayıs 926 tarih ve 192 sıra numaralı tapu kaydı ve 1093 tahrir numaralı vergi kayıtlarının güneyinde "Topaktaş" yazılı olup, bu sınırın yukarıda yazılı bulunan Tapulama Mahkemesinin ilamıyla belirlenerek tapu ve vergi kayıtlarının kapsadığı alanın davacı adına 2225 parsel olarak tescil edildiği anlaşıldığına göre, bu sınırdan sonra daha güneyde kalan dava konusu taşınmaz bölümü hakkında davacı yararına TMK.nun 713 ve 3402 sayılı Kanunun 14. maddesinde yazılı bulunan zilyetlikle kazanma koşullarının oluştuğunun kanıtlanması gerekir.

Mahallinde bu dosya kapsamında yapılan 17.06.2002 ve 03.06.2009 tarihli keşiflerle dava dosyasının ekinde bulunan Karaman Tapulama Mahkemesinin 1973/14 Esas sayılı dava dosyasında 28.07.1960 tarihinde ve sonrasında yapılan keşiflerde dinlenen yerel bilirkişiler ile davacı ve davalı Hazinenin tanıklarının beyanlarına göre; dava konusu 170 parsel sayılı taşınmazın güneyinde bulunan geniş bir alanın Yeşildere, Kılbasan, Karaköprü ve Deliçay isimli ırmaklardan gelen suların toplanması nedeniyle göl haline geldiğini, güz aylarından bahar aylarına kadar iddia konusu taşınmazın bu göl suyunun suları altında kaldığını, bataklık ve sazlık haline dönüşen taşınmazın sular çekildiğinde herkes tarafından ekilip biçildiğini, sadece bir şahsın sürekli olarak kullanmadığını, 1951 yılında D.S.İ. tarafından dava konusu taşınmazın 1 km güneyinde bulunan kısma kanal yapıldığını, kanal yapıldıktan sonra suların yavaş yavaş çekildiğini, sular 1951 yılında çekildikten sonra da belli bir kimsenin tasarruf etmediğini, davacının ve babasının da zaman zaman zilyet ve tasarrufunda bulundurduğunu, güneyde oturmuş adam büyüklüğünde bir taş olup, bu taşa topaktaş dendiğini, son 15 yıl içinde de taşınmazın bulunduğu yerde su birikmediğini ve davacının tarla olarak zilyetliğinde bulundurduğunu beyan etmişlerdir.

Dinlenen yerel bilirikişi ve tanık beyanlarından; dava konusu kabulüne karar verilen 170 parsel sayılı taşınmazın kadastro tespit tarihi olan 21.11.1956 tarihine kadar nizasız-fasılasız ve ekonomik amacına uygun olarak, 20 yılı aşkın süre davacı ve murisinin zilyetliğinde bulunduğu davacı tarafından kanıtlanamadığına göre, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, dosya kapsamına uymayan değişik düşüncelerle usul ve kanuna aykırı bir şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan sebeplerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün kabule ilişkin bölümünün 6100 sayılı HMK.nun Geçici 3.maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.