muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/7237, Karar No: 2012/3752, Tarih: 23.05.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/7237 E.  ,  2012/3752 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesine dayalı tapu iptâli ve tescil ile cezai şart istemine ilişkindir. Mahkemece davanın reddine dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı arsa sahibinin tüm, davacı yüklenicilerin sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasındaki 30.11.2006 tarihli kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin 17. maddesinde son üç dairenin tapu devrinin iskân alındığında verileceği kararlaştırılmıştır. İskân ruhsatı 12.10.2009 tarihinde alınmış, 27.02.2010 günlü geçici kabul tutanağı ile de arsa sahibine ait bağımsız bölümler teslim edilmiştir. Mahkemece yapılan keşif sonucu alınan 21.03.2011 havale tarihli bilirkişi raporunda, yalnızca davada tescili istenen 1 blok 5 ve 8 nolu dairelerde eksik ... bulunduğu, bu dairelerdeki eksik işlerin de sistemin işleyişini, genel güvenliğini ve düzenini aksatacak nitelikte olmadığı bildirilmiştir. Yüklenicilere ait bağımsız bölümlerde eksik ... bulunması davacıların hakettikleri bağımsız bölümleri talep etmelerine engel teşkil etmez. Her iki tarafı da bağlayıcı olan sözleşmenin 17. maddesi ile son üç dairenin ferağı iskân ruhsatının alınması koşuluna bağlanmış, iskân ruhsatı da alınmış olduğundan tapu iptâli ve tescil koşulları oluşmuştur. Bu durumda, davanın tapu iptâli ve tescile ilişkin kısmının kabulü gerekirken sözleşme hükmü gözardı edilerek davalı arsa sahiplerine ait bağımsız bölümlerin süresinde teslim edilmediklerinden bahisle davanın tümden reddi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalı arsa sahibinin tüm, davacı yüklenicilerin sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bentte yazılı nedenlerle kararın davacı yükleniciler yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 23.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3788, Karar No: 2014/20215, Tarih: 02.12.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/3788 E.  ,  2014/20215 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/83629

MAHKEMESİ : Didim(Yenihisar) 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/09/2010

NUMARASI : 2010/235 (E) ve 2010/510 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkâr etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Suçun, meslek ve sanat, ticaret veya hizmet ilişkisinin ya da hangi nedenden doğmuş olursa olsun, başkasının mallarını idare etmek yetkisinin gereği olarak tevdi ve teslim edilmiş eşya hakkında işlenmesi hâlinde, nitelikli hali oluşmaktadır.

Katılanın, haricen T.Ç.. isimli kişiden almış olduğu aracını, kendisine ait işyerinde çalışan sanığa iş için kullanması amacıyla verdiği, sanığın da katılandan habersiz olarak bu aracı T. Ç..'in babası olan R.. Ç..'ten noterden satışını alarak üzerine tescil ettirdiği iddia olunan olayda, T. Ç..'in aracı katılana sattığına ilişkin sözleşme sureti, katılanın T. Ç..'e araç bedeli olarak 4000 TL ödediğine ilişkin makbuz sureti, aracın kasgo sigortasının katılan tarafından yapıldığına ilişkin kasgo poliçe suretleri, tanık R. Ç.., M. S.. ile E.. T..'un aşamalarındaki beyanları bir bütün olarak nazara alındığında, aracın gerçek sahibinin katılan olduğu ancak sanığın katılanın haberi ve rızası

olmaksızın aracı kendi üzerine alarak mal edinmek suretiye hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunun oluştuğu gözetilerek sanık hakkında mahkumiyet kararı yerine uyuşmazlığın hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gerekçesiyle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4068, Karar No: 2020/1716, Tarih: 19.02.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/4068 E.  ,  2020/1716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Yozgat 2.Asliye Hukuk Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 14/02/2019 tarih ve 2015/564-2019/43 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili ve davalılar Yimpaş Holding A.Ş ve ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 32.970 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanunla değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, davalı şirketin içinde bulunduğu Yimpaş Grubu'nca 1990 yılından itibaren Almanya başta olmak üzere birçok ülkede garanti verilerek binlerce insandan mevduat toplandığını, müvekkilinin davalı şirkete 40.250 DM (20.579.49 Euro) karşılığı 35.905.03 YTL karşılığında hisse senedi ile ortak olduğunu, parasını her istediği anda alabileceği garantisinin verildiğini, müvekkiline herhangi bir faiz ve para ödemesi yapılmadığını ileri sürerek bu nedenlerle davasının kabulü ile müvekkili tarafından yatırılan 20.579.49 Euro (40.250 DM) karşılığı 35.905.03 TL'nın talep tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müvekkiline ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, zamanaşımı definde bulunmuş, davanın esasına ilişkin olarak da davacının şirket ortağı olduğunu, anonim şirket ortaklarının sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemeyeceklerini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davalıların eylemlerinin haksız fiil mahiyetinde olduğu, geçerli bir ortaklık ilişkisinin bulunmadığı, davalının parasının geri ödenmediği, zarardan davalıların sorumlu olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, taraflar arasında sahih bir ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespitine, kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğünün tespitine, 29.050 DM karşılığı (14.853,02 Euro) 25.917,03 TL'nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine,fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalılar Yimpaş Holding A.Ş. ve ... vekili ile temyiz etmiştir.

1-) Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisi kurulmadığından bu amaçla verilen paranın tahsili istemine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ile davalılar Yimpaş Holding A.Ş. ve ... vekili ile temyiz etmiştir.

1-) Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisi kurulmadığından bu amaçla verilen paranın tahsili istemine ilişkin olup mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Ancak, 07.12.2019 tarih, 30971 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan 7194 sayılı Dijital Hizmet Vergisi ile Bazı Kanunlarda ve 375 Sayılı Kanun Hükmünde Kararnamede Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'nun 41. maddesinde 25/3/1987 tarihli ve 3332 sayılı Sermaye Piyasasının Teşviki, Sermayenin Tabana Yaygınlaştırılması Ve Ekonomiyi Düzenlemede Alınacak Tedbirler İle 5422 Sayılı Kurumlar Vergisi Kanunu, 213 Sayılı Vergi Usul Kanunu Ve 3182 Sayılı Bankalar Kanununda Değişiklik Yapılması Hakkında Kanuna aşağıdaki geçici maddenin eklendiği belirtilmiş olup, işbu geçici 4. maddede ''31.12.2014 tarihine kadar, pay sahibi sayısı nedeniyle payları halka arz olunmuş sayılan ve payları borsada işlem gören anonim ortaklıklar tarafından doğrudan veya dolaylı olarak nominal ya da primli değer üzerinden pay veya pay adı altında satışı yapılmış olan her türlü araç, 06.12.2012 tarihli ve 6362 sayılı Sermaye Piyasası Kanununun kaydileştirmeye ilişkin şartlarına tabi olmaksızın 29.06.1956 tarihli ve 6762 sayılı mülga Türk Ticaret Kanunu ile 13.1.2011 tarihli ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu kapsamında pay addolunur, bu ortaklıklara yapılan ödemeler pay karşılığı yapılmış kabul edilir ve ortaklık ilişkisi kurulmuş sayılır. Bu payların kaydileştirilmemiş olması ortaklık haklarına halel getirmeyeceği gibi ortaklık ilişkisinin kurulmadığı da iddia edilemez. Birinci fıkra kapsamında kurulmuş olan ortaklık ilişkileri hakkında; geçerli bir ortaklık ilişkisi bulunmadığı veya primli pay satışı yapıldığı ileri sürülerek sebepsiz zenginleşme, haksız fiil, sözleşme öncesi görüşmelere aykırılık veya sözleşmeye aykırılık nedenlerine dayalı olarak açılan ve kanun yolu incelemesindekiler dahil görülmekte olan menfi tespit, tazminat veya alacak davalarında, karar verilmesine yer olmadığına dair karar verilir ve yargılama gideri ile maktu vekalet ücreti ortaklık üzerinde bırakılır.” hükmü düzenlenmiş, aynı Kanun'un 52/1-h maddesinde de işbu hükmün yayımı tarihinde yürürlüğe gireceği hükme bağlanmıştır.

Bu durum karşısında, mahkemece taraf iddia ve savunmalarının Sermaye Piyasası Kanunu'nun 16. maddesi ve anılan yasal düzenleme kapsamında değerlendirilerek sonucuna göre bir karar vermek üzere kararın re'sen bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-) Ayrıca, davacı tarafça dava dilekçesinde sadece alacak talebinde bulunulmuş olup İlk Derece Mahkemesince, alacak talebine ilişkin hüküm yanında talep aşımına neden olacak şekilde geçerli ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespitine dair hüküm kurulması da doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3-) Bozma sebep ve şekline göre davacı vekili ve davalılar Yimpaş Holding A.Ş., ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2-) Ayrıca, davacı tarafça dava dilekçesinde sadece alacak talebinde bulunulmuş olup İlk Derece Mahkemesince, alacak talebine ilişkin hüküm yanında talep aşımına neden olacak şekilde geçerli ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tespitine dair hüküm kurulması da doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

3-) Bozma sebep ve şekline göre davacı vekili ve davalılar Yimpaş Holding A.Ş., ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) ve (2) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, kararın re’sen BOZULMASINA, (3) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekili ve davalılar Yimpaş Holding A.Ş., ... vekilinin temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, ödedikleri peşin temyiz harcının istekleri halinde temyiz edenlere iadesine, 19/02/2020 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dairemiz çoğunluğunun bozma düşüncesine dayanak teşkil eden 7194 sayılı Kanun’un 41. maddesi ile çeşitli kanunlara eklenen Geçici 4. madde, kanaatimce, her şeyden önce, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6. maddesi ve bu maddede öngörülen karar alma hakkıyla birlikte ele alındığında Anayasa’nın 36. maddesinde hükme bağlanan hak arama hürriyetini ihlal eden bir yasal düzenlemedir.

Öte yandan, söz konusu hüküm, yine Anayasa’nın 9. maddesindeki yargı yetkisinin bağımsız ve tarafsız mahkemelerce kullanılacağına ilişkin hükme, kanun maddesinin kamuoyunca bilinen ve sınırlı sayıdaki sermaye şirketi ile ve bu şirketler aleyhine açılan davalarla ilgili olduğu düşünülecek olursa Anayasa’nın kanun önünde eşitlik ilkesi kapsamındaki 10/4. maddesi ile yasama meclisinin bir devlet organı sıfatıyla bu ilkeye uygun hareket etme zorunluluğuna ilişkin 10/5. maddesine, yine Anayasa’nın 35. maddesinde belirtilen ve kişinin temel hak ve hürriyetleri kapsamındaki mülkiyet hakkına ve bu hakkın ancak kamu yararı amacıyla sınırlandırılacağına ilişkin hükme aykırı olduğu gibi, buradan hareketle, devletin, kişinin temel haklarını hukuk devleti ve adalet ilkeleriyle bağdaşmayacak surette sınırlayan engelleri kaldırmaya çalışması gerekmesine karşın hak arama ve mülkiyet hakkının kullanımının önüne geçen bir düzenleme olarak ortaya çıkmış bulunması nedeniyle Anayasa’nın 5. maddesine, keza düzenlemenin kişinin temel hak ve özgürlükleri kapsamındaki hak arama ve mülkiyet hakkının özüne dokunan niteliği gözetildiğinde Anayasa’nın 13. maddesine, Anayasa’nın 138/3. maddesinde görülmekte olan somut davalarla ilgili olarak yasama meclisinde yargı yetkisinin kullanılması ile ilgili görüşme dahi yapılamayacağı hükme bağlanmış iken dava hangi nedenle açılmış olursa olsun verilecek kararın ve hatta yargılama giderlerinin dahi ne şekilde hükme bağlanacağının düzenlenmiş olması nedeniyle söz konusu hükme de aykırı düşmektedir.

Her ne kadar Anayasa’nın 167. maddesinde devletin para, kredi, sermaye piyasalarının sağlıklı ve düzenli işlemelerini sağlayıcı ve geliştirici tedbirleri alacağı öngörülmüş ise de, alınacak bu tedbirlerin herhalde Anayasaya aykırı bir kanuni düzenleme yoluyla gerçekleştirilmesi düşünülemeyecek olup aksinin kabulü Anayasa’nın başlangıç hükümlerine açıkça aykırı düşecektir.

Tüm bu nedenlerle, çoğunluk kararının dayanağı yasa hükmünün, 6216 sayılı Anayasa Mahkemesinin Kuruluşu ve Yargılama Usulleri Hakkında Kanun’un 40. maddesi uyarınca itiraz yoluyla iptali için Anayasa Mahkemesi’ne başvurulması ve buradan çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerektiği kanısında olduğumdan çoğunluğun bozma düşüncesine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/9917, Karar No: 2018/164, Tarih: 09.01.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/9917 E.  ,  2018/164 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Alkol veya uyuşturucu madde etkisi altındayken araç kullanma suçundan sanık ...'in, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 179/2, 62, 50/1-a ve 52. maddeleri gereğince 1.500,00 Türk lirası adlî para cezası ile cezalandırılmasına dair Büyükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/01/2017 tarihli ve 2016/679 esas, 2017/36 sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Dosya kapsamına göre, 5237 sayılı Kanun'un 52/4 maddesinde yer alan “Taksit süresi iki yılı geçemez ve taksit miktarı dörtten az olamaz” şeklindeki amir hüküm karşısında, sanığın aleyhine olacak şekilde hükmolunan para cezasının 3 eşit taksit halinde tahsiline karar verilmesinde ve adli para cezasının ödenmemesi halinde karşılaşabileceği muhtemel durumun sanığa ihtar edilmemiş olmasında isabet görülmediğinden bahisle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Adalet Bakanlığının 10.10.2017 gün ve 94660652-105-34-3989-2017-Kyb sayılı kanun yararına bozma talebine atfen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 18.10.2017 gün ve 2017/57859 sayılı tebliğnamesi ile daireye ihbar ve dava evrakı tevdi kılınmakla;

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen adli para cezası TCK'nın 52/4. maddesi gereğince taksitlendirilirken taksit sayısının 4 taksitten az olamayacağının gözetilmemesi ile hükmedilen adli para cezasının ödenmemesi halinde cezanın hapse çevrileceğinin ihtarına karar verilmemesinde isabet görülmediğinden bahisle Kanun yararına bozma talebinde bulunulmuş ise de Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14/12/2010 tarihli ve 2010/4-210 esas, 2010/259 sayılı kararında da belirtildiği üzere, Yasa yararına bozma yöntemi, karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesini ve ülke sathında uygulama birliğine ulaşılmasını sağlamak amacıyla, olağanüstü bir denetim muhakemesi yolu olarak Ceza Yargılaması Yasası’nın 309 ve 310. maddelerinde düzenlenmiş olup bu denetimin konusu, maddi ve yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıklardır. Ancak, gerek kesin hükmün otoritesinin korunması zorunluluğu, gerekse olağanüstü bir denetim yolu olması nedeniyle dar kapsamlıdır; her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu değildir.

Tüm bu nedenlerle; somut yasa yararına bozma isteminin CMK'nın 309 ve 310. maddesinde düzenlenen amaca uygun hukuka aykırılık niteliğinde bulunmaması nedeniyle,

Tüm bu nedenlerle; somut yasa yararına bozma isteminin CMK'nın 309 ve 310. maddesinde düzenlenen amaca uygun hukuka aykırılık niteliğinde bulunmaması nedeniyle,

Kanun yararına bozma talebine dayanılarak düzenlenen tebliğnamedeki bozma isteği incelenen dosya kapsamına nazaran yerinde görülmediğinden, Büyükçekmece 8. Asliye Ceza Mahkemesinin 30/01/2017 tarihli ve 2016/679 esas, 2017/36 karar sayılı kararına yönelik kanun yararına bozma talebinin CMK'nın 309. maddesi uyarınca REDDİNE, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE; 09.01.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26490, Karar No: 2014/5980, Tarih: 13.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/26490 E.  ,  2014/5980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 05/09/2013

Numarası : 2012/190-2013/250

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalıya ait otelde kat görevlisi olarak 16.06.1992'den itibaren çalışmaya başladığını, iş aktinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz şekilde 26.10.2011 günü feshedildiğini, sezonluk çalışmasının 01 Nisan-30 Ekim tarihleri olup sezonluk olmasına karşın her yıl aynı dönemlerde çalışması devam ettiğinden iş sözleşmesinin baştan beri belirsiz süreli olduğunu iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücretlerinden oluşan işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı süresinde verdiği cevap dilekçesi ile, davacının 26.10.2011'de sezon sonu olması dolayısıyla işinden ayrılıp 2012 yılı sezon açılışında gelmediğini, kıdem ve ihbar tazminatı ile diğer işçilik alacaklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiş, davalı vekili daha sonra verdiği 26.06.2013 günlü dilekçesi ile cevap dilekçesini ıslah ettiklerini bildirerek zamanaşımı def'inde bulunmuştur.

Mahkemece iş aktinin işveren tarafından haksız ve bildirimsiz feshedildiği gerekçesiyle bilirkişi raporunda hesaplanan kıdem ve ihbar tazminatı ile fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil, hafta tatili ücretlerine hükmedilmiş; davalının cevap dilekçesinin ıslahı suretiyle ileri sürdüğü zamanaşımı def'i gözetilmemiştir.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalmasını ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır.

Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir.

Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu incelemesi mümkün değildir.

Zamanaşımı, bir maddi hukuk kurumu değildir. Diğer bir anlatımla zamanaşımı, bir borcu doğuran, değiştiren ortadan kaldıran bir olgu olmayıp, salt doğmuş ve var olan bir hakkın istenmesini ortadan kaldıran bir savunma aracıdır. Bu bakımdan zamanaşımı alacağın varlığını değil, istenebilirliğini ortadan kaldırır. Bunun sonucu olarak da, yargılamayı yapan yargıç tarafından yürüttüğü görevinin bir gereği olarak kendiliğinden göz önünde tutulamaz. Borçlunun böyle bir olgunun var olduğunu, yasada öngörülen süre ve usul içinde ileri sürmesi zorunludur. Demek oluyor ki zamanaşımı, borcun doğumu ile ilgili olmayıp, istenmesini önleyen bir savunma olgusudur. Şu durumda zamanaşımı, savunması ileri sürülmedikçe, istemin konusu olan hakkın var olduğu ve kabulüne karar verilmesinde hukuksal ve yasal bir engel bulunmamaktadır.

Zamanaşımı def'inin cevap dilekçesinin ıslahı yoluyla ileri sürülmesi mümkündür. (Yargıtay HGK.4.6.2011 gün, 2010/9-629 E.2011/70 K.)

Somut olayda, davalının süresinde verdiği cevap dilekçesini ıslah ederek ileri sürdüğü zamanaşımı def'i mahkemece gözetilmemiştir. Dava dosyasında, süresinde verilmiş bir cevap dilekçesi olduğundan anılan cevabın ıslahı suretiyle zamanaşımı def'inde bulunulması usul ve yasa gereği gözetilmesi gereken bir savunmadır. Mahkemenin anılan yönü değerlendirmeden bilirkişi raporundaki 16.06.1992-26.10.2011 tarihleri arasındaki süreye ilişkin hesaplanan fazla çalışma ve genel tatil alacaklarına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 13.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.