muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/12812, Karar No: 2020/18120, Tarih: 09.11.2020

**8. Ceza Dairesi         2019/12812 E.  ,  2020/18120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

5237 sayılı TCK.nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK.nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu, bir resmi belge düzenlenmemiş olması halinde 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40/1. maddesinde düzenlenen kimliği bildirmeme kabahati oluşur.

Somut olayda, sanığın şüpheli hareketleri üzerine kimlik kontrolünün yapıldığı esnada kendisini ... adıyla tanıttığı, Konya 2. Sulh Ceza Hakimliği'nin 2015/869 D.İş sayılı kararına istinaden sanığın üzerinde yapılan aramada kendisine ait nüfus cüzdanının bulunduğu, bunun üzerine gerçek adının Muhammed Raşit Bozkurt olduğunu beyan ettiği, akabinde devam edilen üst aramasında kemerinin alt kısmında sigara paketi içerisinde dört paket eroin maddesi olduğu düşünülen maddenin ele geçirilmesi şeklinde gerçekleşen olayda, mağdur adına hiç bir belge düzenlenmediği, ayrıca sanığın eroin maddesi ele geçirilmeden kendi kimlik bilgelerini açıklaması nedeniyle herhangi bir suç soruşturması veya kovuşturmasından bahsedilemeyeceğinin anlaşılması karşısında, eylemin 5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 40. maddesine uyduğu ve idari yaptırımı gerektirdiği, ancak anılan Yasanın 20/2-c maddesi uyarınca soruşturma zamanaşımı süresinin 3 yıl olduğu, kabahat tarihinden temyiz inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşılmakla sanığın temyiz itirazı bu nedenle yerinde görülmekle hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta 1412 sayılı CMUK.nın 322. ve Kabahatler Kanunu'nun 24. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan Kabahatler Kanunu'nun 20/1. maddesi uyarınca sanık hakkında İDARİ PARA CEZASI VERİLMESİNE YER OLMADIĞINA, 09.11.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8479, Karar No: 2012/9708, Tarih: 16.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2012/8479 E.  ,  2012/9708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :İtirazın İptali

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Uyuşmazlık ve hüküm bakım giderlerine ilişkin nafaka alacağından kaynaklanan icra takibinin iptali istemine ilişkindir.

Dosya Yargıtay 12. Hukuk Dairesi tarafından 22.03.2011 tarihinde görevsizlikle Yargıtay 2. Hukuk Dairesine (Dairemize) gönderilmiş.Yargıtay 2. Hukuk Dairesi 04.04.2011 tarihinde görevin Yargıtay 3. Hukuk Dairesine ait olduğunu açıklayarak dosyayı Yargıtay 3. Hukuk Dairesine göndermiştir. Yargıtay 3. Hukuk Dairesi ise önce noksanların ikmali için dosyayı mahalli mahkemesine iade etmiş 09.04.2012 tarihli ilamıyla görevin Yargıtay 2. Hukuk Dairelerine ait olduğunu belirterek görev uyuşmazlığının giderilmesi amacıyla dosyayı Yargıtay Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu yerine tekrar Dairemize göndermiştir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen sebeple dosyanın görevli dairenin belirlenmesi amacıyla Yargıtay Hukuk Daireleri Başkanlar Kurulu'na gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 16.04.2012 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2020/7541, Karar No: 2025/4110, Tarih: 09.04.2025

**10. Ceza Dairesi         2020/7541 E.  ,  2025/4110 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/368 E., 2015/22 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre, suç konusu uyuşturucu maddenin sanık tarafından atıldığının tutanak düzenleyici kolluk görevlilerince görülmüş ve mahkemede alınan beyanlarında da tutanağı doğrulamış olmaları, haklarında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan ayrı soruşturma yapılan tanıklar ... ve Hakkı'nın uyuşturucu madde temin etmek amacıyla sanıkla buluştuklarını beyan etmeleri dikkate alındığında, sanık hakkında etkin pişmanlık hükmünün uygulanma koşulları bulunmadığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak olunmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin uygulanması ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ve 7242 sayılı Kanun'la yapılan değişikliklerin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yargılama sürecindeki işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; Cumhuriyet savcısının ve sanık müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

09.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2685, Karar No: 2019/12498, Tarih: 15.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2685 E.  ,  2019/12498 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

İddianameye konu eylemin iştirak halinde faili ... hakkında Mardin (kapatılan) Çocuk Mahkemesinin 31/03/2015 tarih, 2015/37 Esas ve 2015/117 Karar sayılı ilamı ile verilen mahkumiyet kararlarının temyizi üzerine, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 13.02.2019 tarih, 2018/16670 Esas ve 2019/2126 Karar sayılı ilamı ile karar verildiği, temyize gelen sanık ... hakkındaki davanın suça sürüklenen çocuk ... Aydemr hakkında açılan, anılan dava dosyası ile arasında hukuki ve fiili bağlantı bulunduğunun anlaşılması karşısında, Mardin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 17/03/2015 gün ve 2015/160 Esas ve 2015/339 Karar sayılı ilamının da temyiz incelemesinin, Mardin (kapatılan) Çocuk Mahkemesinin 31/03/2015 tarih, 2015/37 Esas ve 2015/117 Karar sayılı ilamını inceleyerek görüş açıklayan Yargıtay 13. Ceza Dairesince yapılması gerekmesine göre, işin incelemesi Yüksek 13. Ceza Dairesinin görevine girdiğinden Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın adı geçen Daireye GÖNDERİLMESİNE, 15.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/11669, Karar No: 2017/10619, Tarih: 28.09.2017

**8. Ceza Dairesi         2016/11669 E.  ,  2017/10619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kumar oynanması için yer ve imkan sağlama

HÜKÜM : Hükümlülük

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içeriğine göre, olay yerinde ele geçen tombala makinasının, 1072 sayılı Rulet, Tilt ve Benzeri Oyun Alet ve Makineleri Hakkında Kanun'un 1. maddesinde sayılan baht ve talihe bağlı oyun alet ve makinesi olup olmadığı ve buna göre eylemin anılan kanuna muhalefet suçunu oluşturup oluşturmadığının tartışılması ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin düşünülmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 28.09.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/397, Karar No: 2015/1448, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/397 E.  ,  2015/1448 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/21945, Karar No: 2016/16305, Tarih: 21.12.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/21945 E.  ,  2016/16305 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Boşanmaya sebep olan olaylarda birlik görevlerini yerine getirmeyerek ortak konutu terk eden davacı erkek tamamen kusurludur.

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerde beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının

.../..

tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.12.2016 (Çrş.)

....
Yargıtay — Esas No: 2015/7522, Karar No: 2016/5236, Tarih: 01.12.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/7522 E.  ,  2016/5236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Av. ... ile davacılar vekili Av. ..... gelmiş olup, duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacılar vekili, tarafların müşterek malik oldukları ....26190 ada 6 parseldeki arsanın arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yükleniciye verildiğini, sözleşmeye göre ...numaralı dairenin 1/3'er paylarla arsa sahipleri davacılar ile davalıya ait olacağının kararlaştırıldığını, ancak davalının müvekkillerinin bilgisi ve rızası olmaksızın 5 numaralı daireyi sattığını, bedelini de müvekkillerine ödemediğini ileri sürerek, her bir müvekkili için şimdilik 50.000,00'er TL'nin davalıdan tahsilini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini her bir davacı yönünden 100.000,00'er TL olarak artırmıştır.

Davalı vekili, 5 nolu bağımsız bölümdeki davacılar hisselerinin ödenerek taşınmazın tamamının müvekkiline ait olması yolunda tarafların anlaştıklarını, davacıların maksadının üzerilerinde mal bırakmayıp bütün masrafları müvekkiline yıkmak olduğunu, davalının davacılardan alacaklı olduğunu ve dava konusu taşınmaz için harcamalar yaptığını bu sebeple takas mahsup istediklerini, talebin zamanaşımına uğradığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, sözleşme uyarınca arsa sahibi olan taraflara elbirliği halinde özgülenen 5 nolu bağımsız bölümün kat irtifakı esnasında davalı adına tescillendiği ve davalı tarafından da diğer arsa sahiplerinin rızası ve bilgisi dışında üçüncü şahıslara satıldığı, davalı her ne kadar taşınmazı bedeli mukabilinde davacı arsa sahiplerinden aldığını savunmuş ise de, bu savunmasını destekler bir delil sunmadığı, davalı eyleminin haksız fiil niteliğinde olduğu, bu nedenle de mahsup talebinin kabul edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile herbir davacı yönünden 100.000,00 TL toplam 200.000,00 TL'nin (100.000,00 TL'sinin 22.11.2013 dava, kalan 100.000,00 TL'sinin 09.06.2015 ıslah tarihlerinden itibaren) işleyecek yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı alacak istemine ilişkindir.

Davalı tarafça takas/mahsuba konu edilen ödemenin henüz yapılmadığı, bu sebeple takas/mahsup isteminde bulunulamayacağı gerekçesiyle, talebin reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamış ise de, karar sonucu itibariyle doğru olduğundan, HUMK'nın 438/son maddesi uyarınca hükmün, gerekçesi değiştirilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle, sonucu itibariyle doğru olan hükmün, gerekçesi değiştirilerek ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davacılar yararına takdir olunan 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacılara verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11009, Karar No: 2022/11047, Tarih: 28.06.2022

**8. Ceza Dairesi         2021/11009 E.  ,  2022/11047 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Olay gecesi sanığın evinin önünde bulunan aracının camının kimliği tespit edilemeyen kişilerce kırıldığı, olay yerinden kaçan şahısların bir süre sonra yeniden sanığa ait aracın başına geldikleri, sanığın tanık oğlu ...’ın bulundurma ruhsatlı tabancası ile bu şahısları korkutmak amacıyla yere doğru ateş ettiği, şahısların kaçmaya başladıkları, sanığın suça konu silahı ile peşlerinden koşmaya başladığı, bu esnada olay yerine gelen polis memurlarına olayın etkisi ile ateş ettiğinin anlaşılmakla; sanığın suç işleme kastı ile hareket ettiğine dair mahkumiyetine yeterli, her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden atılı suçlardan beraatleri yerine, yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.06.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12538, Karar No: 2012/12227, Tarih: 30.10.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/12538 E.  ,  2012/12227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 25.06.2009 gününde verilen dilekçe ile muarazanın giderilmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan muhakeme sonunda; davanın reddine dair verilen 07.02.2012 günlü hükmün Yargıtayca, duruşmalı olarak incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, tayin olunan 09.10.2012 günü için yapılan tebligat üzerine temyiz eden davacı ... ile karşı taraftan davalı şirket vekili Av. ... geldiler. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen tarafların sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Bilahare dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği ve görüntülerinin kapanması sonucu görüntü kirliliği oluşturduğu iddiaları ile davalı GSM şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalı şirket tarafından kararın temyizi üzerine 4. Hukuk Dairesinin 01.02.2011 tarih ve 2010/14448 - 2011/928 E.K. sayılı ilamı ile hükmün düzeltilerek onamasına karar verilmiştir.

Davalı şirket karar düzeltme isteminde bulunmuş, aynı Dairenin 15.09.2011 tarihli 2011/9322 - 9105 E.K. sayılı ilamı ile özetle “…davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir. Ne var ki, Dairemizce karar onandığından karar düzeltme istemi kabul edilerek Dairemizin düzeltilerek onama kararı kaldırılıp, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir…” denilerek hüküm bozulmuştur.

Bozma sonrası, mahkemece bozmaya uyularak davanın reddine karar verilmiştir.

Hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

Bu tür davaların Türk Medeni Kanunu’nun 737. maddesi gereğince komşuluk hukuku hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden adli yargıda görülmesi gerekir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4’ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.