muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/886, Karar No: 2020/2080, Tarih: 05.03.2020

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücuya konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir.

Daha açık anlatımla, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dâhil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne dair verilen karara karşı davacı Kurum ve davalı işveren vekilleri ile ... tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesince istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

O hâlde, davacı Kurum ve davalı işveren vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10 Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının HMK'nın 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı işverene iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, 05.03.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/11512, Karar No: 2019/6775, Tarih: 28.05.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/11512 E.  ,  2019/6775 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK’nın 85/1, 62, 52/2, 4, 53/6. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve müştekiler vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılma isteminde bulunmalarına rağmen, bu konuda herhangi bir karar verilmeyen şikayetçilerin, CMK'nın 260. maddesi uyarınca katılma istemleri hakkında karar verilmeyenler sıfatıyla hükmü temyiz haklarının bulunduğu, ...’ın ölmesi nedeniyle suçtan doğrudan zarar gördükleri anlaşılan ve hükmü temyiz etmek suretiyle katılma iradesini ortaya koyan şikayetçilerin CMK'nın 237/2. maddesi uyarınca davaya katılmalarına karar verilerek yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık müdafiinin, eksik inceleme ile karar verildiğine, katılanlar vekilinin kusur durumuna, bilinçli taksir hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Oluş ve dosya kapsamına göre, sanığın, sevk ve idaresindeki aracı ile gündüz vakti, meskun mahalde, tek yönlü, 3 metre genişliğinde dar yolda bulunan bir depoya malzeme indirmek için yanaşmak amacıyla ilk önce ileri daha sonra ise geri manevra yaptığı sırada sol arka kısmıyla, kendisine ait işyerinin kapısını sırtı dönük vaziyette açmakta olan Yılmaz Güllap'a çarparak, duvar ile araç arasında sıkıştırdığı ve ölümüne sebep olduğu olayda, gerekli ve yeterli kontrollerini yaparak geri manevra yapması gerekirken, kontrolsüzce ve tedbirsiz davranarak ölen yayaya çarpması nedeniyle asli kusurlu olduğu tespit edilen sanık hakkında hükmedilen temel cezada alt sınırdan uzaklaşılarak adalet, hakkaniyet ve nasafet kurallarına uygun bir ceza tayini yerine, yazılı şekilde alt sınırdan ceza tayini,

2-Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (b-g) bentlerinde yer alan “suçun işlenmesinde kullanılan araçlar" ile "failin güttüğü amaç ve saiki” gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında hükmolunan hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında esas tam gün sayısınının gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

4-Sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve taksitlendirilmesi akabinde, TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarına hükümde yer verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

4-Sanık hakkında hükmolunan uzun süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi ve taksitlendirilmesi akabinde, TCK'nın 52/4. maddesi uyarınca taksitlerden birinin zamanında ödenmemesi hâlinde geri kalan kısmın tamamının tahsil edileceği ve ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceği ihtarına hükümde yer verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi;

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince, hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.05.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6724, Karar No: 2013/5290, Tarih: 19.03.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/6724 E.  ,  2013/5290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :FİKRİ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen .../02/2012 tarih ve 2011/49-2012/35 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, müvekkili şirketlerin tanınmış "..." markalı ürünlerinin Türkiye'deki yasal temsilcisi ve distribütörü olduğunu, davalıların müvekkili adına tescilli "..." markasını kendi ürünlerinde kullanmak suretiyle müvekkil adına tescilli marka hakkını ihlal ettiğini, davalıların markayı kullanımının iltibas yarattığını ve haksız rekabet oluşturduğunu ileri sürerek marka hakkına tecavüz ve haksız rekabetin tespitine ve önlenmesine, davalı internet sitesine erişimin engellenmesine, davalıların markayı kullanımdan elde ettikleri gelir sebebiyle şimdilik 5.000,00 TL maddi ve 5.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsiline, hükmün ilanına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, gerçek kişi müvekkili yönünden davanın husumet yokluğu nedeniyle reddi gerektiğini, dava konusu ibareyi içeren markaların davacılardan ... ...Tic. Ltd. Şti. adına kayıtlı olması nedeniyle diğer davacı yönünden aktif dava ehliyetinin bulunmadığını, beyin gıdası anlamı taşıyan “...” ibaresinin ürünün vasfını ortaya koyması sebebiyle herkesin kullanımına açık bir ibare olduğunu, iltibas tehlikesinin bulunmadığını, haksız rekabetin varlığından söz edilemeyeceğini belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacıları aktif dava ehliyeti bulunduğu gibi, davalı gerçek kişinin de pasif dava ehliyetinin bulunduğu, “...” ibarelerinin 556 sayılı KHK’nin 7/1(c) maddesi anlamında vasıf bildirici, tanımlayıcı ve ürünün karakteristik özelliğini belirtir nitelikte olduğu, tescilli marka içerisinde asli unsur olarak yer alamayacağı, davacı markalarına tecavüzün söz konusu olmadığı, her iki tarafa ait şişe ambalajının dizayn ve renk kombinasyonunun da, birbirine benzemediği, haksız rekabetin oluşmadığı, maddi ve manevi tazminat talep koşullarının oluşmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye ...,... TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 19/03/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18255, Karar No: 2014/22003, Tarih: 24.12.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18255 E.  ,  2014/22003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I- Gümrük İdaresinin temyizine göre yapılan incelemede;

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük İdaresinin 4733 Sayılı yasaya muhalefet suçundan davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmadığından, vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi gereğince REDDİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk müdafınin temyizine gelince;

1- Kaçakçılık suçlarında, yasal olmayan yollardan yurda getirilen veya yurt içinde alım satıma konu edilen eşyanın, ithalinde öngörülen gümrük vergileri ile diğer eş etkili vergiler ve mali yüklerin kamu zararı olduğu gözetilmeden, sanığa gümrüklenmiş değerin kamu zararı olduğu bildirilerek suça sürüklenen çocuğun yanılgıya düşürülmesi,

2- Mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılması müessesesinin karar yerinde tartışılmaması,

3- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanununun 35/1.maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk hakkında sosyal inceleme raporu alınmadan veya aynı maddenin 3. fıkrasına göre bu yönde inceleme yaptırılmamasının gerekçesi kararda gösterilmemesi,

Kabule göre de;

4- Suç tarihinde onsekiz yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK 53/4 fıkrasına aykırı olarak hak yoksunluğuna hükmedilmesi,

5-Temel cezanın belirlenmesi sırasında uygulama maddesinin 4733 sayılı Kanun'un 8/4 maddesi yerine, aynı kanun'un 8/2 maddesi olarak gösterilmesi,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19128, Karar No: 2013/14862, Tarih: 17.09.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/19128 E.  ,  2013/14862 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün uyulan önceki Yargıtay bozma ilamına uygun biçimde verilmiş olmasına, bozma ile kesinleşen ve karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin yeniden incelenmesine hukukça ve yasaca cevaz bulunmamasına ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin tüm, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili davacının davalıya ait işyerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin feshedildiğini iddia ederek yıllık izin, fazla mesai, hafta tatili, milli ... ve genel tatil çalışma ücretlerinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekilinin temyizi üzerine 9. Hukuk Dairesi'nin 22/12/2011 tarihli ilamı ile

davacının 24 saat çalışıp 24 saat dinlendiği, fiili çalışmanın günlük 14 saat olduğu kabul edilerek fazla mesai ücretinin hesap edilmesi, hafta tatili ücret talebinin reddi ve milli ...-genel tatil çalışmasının davacının çalışma şekline göre gün aşırı çalıştığı kabul edilerek hesaplanması gerektiği gerekçesi ile bozulmuştur. Mahkeme bozma kararına uymuş, ek hesap raporu aldıktan sonra davanın kısmen kabulü yönünde hüküm kurmuştur.

Bozma sonrası alınan ek hesap raporunda davacının ıslah tarihinden geriye doğru 5 yıllık süre için fazla mesai ve milli ...-genel tatil çalışma ücretleri hesap edilmiş, bunlardan %30 oranında hakkaniyet indirimi yapılarak bakiyeleri hüküm altına alınmıştır.

Kısmi davada talep edilen alacakların miktarının ıslah dilekçesi verilerek arttırılması ve ıslaha karşı zaman aşımı savunması ileri sürülmesi halinde ıslah tarihinden geriye doğru 5 yıldan sonraki alacaklar kısmi dava ile talep edilen miktar hariç zaman aşımına uğrar.

Somut olayda; davacı yararına sadece ıslah tarihinden geriye doğru 5 yıllık süre için hesap edilen fazla mesai ve milli ...-genel tatil çalışma ücretinin hüküm altına alınması hatalıdır. Davacının 01/01/2000-23/11/2002 tarihleri arasındaki döneme ait fazla mesai ve milli ...-genel tatil çalışma ücreti hesap edilmeli, kısmi dava ile istenen miktarın altında kalması halinde bu miktar, kısmi dava ile talep edilenden fazla olması halinde kısmi dava ile istenen miktarın eklenerek toplam talep edilebilir alacaklar tespit edilmeli ve daha sonra hakkaniyet indirimi yapılarak alacaklar hüküm altına alınmalıdır. Mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

O halde davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya aidesine, aşağıda yazılı harcın davalıya yükletilmesine, 17.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17449, Karar No: 2013/12317, Tarih: 03.05.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/17449 E.  ,  2013/12317 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK 223/2 maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurun Ayamama deresi üzerindeki köprüden karşıya geçmek için,köprüye 5-10 metre mesafede yürüdüğü sırada,virajlı ve trafiğin işlemediği inşaat sahası olan yolda karşı yönden köprü üzerinden gelen bir aracın, pikap kısmına bağlı ve araçtan sarkan uzun borunun, aracın dönüş yaptığı sırada, aracı görünce yol kenarında beklemeye geçen mağdura çarpması ve mağdurun yaralanmasıyla sonuçlanan olayda; mağdurun aşamalardaki beyanlarında; derenin üstünden geçmek istediği sırada ve köprüye 5-6 metre mesafede karşı yönden siyah renkli Nissan marka bir pikap köprüye girince köprü dar olduğu için kendisinin aracın geçişini beklediğini, ... köprüyü geçip sola ve Kültür Üniversitesi yönüne döndüğü sırada, aracın arka kısmına bağlı, uzun siyah renkli bir plastik borunun kendisine doğru hızlı şekilde savrularak sol bacağına çarptığını ve aracın durmayarak olay yerinden ayrıldığını beyan ettiği, tanık Burak Okumuş'un olayın hemen sonrasında alınan beyanında mağdur ile aynı iş yerinde çalıştığını, olay günü yaklaşık iki dakika ara ile yanında bulunan diğer tanık... ile birlikte iş yerinden çıktıklarında, mağduru yerde yatar vaziyette gördüklerini, etrafta ... görmediklerini, mağdura sorduklarında, mağdurun kendisine çarpan aracın, siyah renkli Nissan marka bir ... olduğunu, aracın arkasında hortum olduğunu ve aracın gittiği yönü söylediğini, kendisinin de Kültür Üniversitesinin otoparkçısına sorduğunda bu şahsın aracı tarif edilip aracın inşaat alanına doğru girdiğinin söylenmesi üzerine inşaata doğru giderken tarif edilen aracı gördüğünü, aracın plakasını alarak arkadan gelen polislere durumu bildirdiğini, o sırada aracın arkasında hortum olmadığını ve aracın hortumu inşaata bırakıp çıkışa geçtiğini düşündüğünü, aracın plakasını kendisinin aldığını beyan ettiği, sanığın ise olaya konu 34 EH 242 plakalı Nissan Navara marka aracın ortağı olduğu Öznur Su Limited Şirketinin adına kayıtlı olduğunu, bu aracı kendinden başka kimsenin kullanmadığını beyan etmesi karşısında, tanık tarafından tespit edilen plakanın, aracın markası ile uyumlu olduğu, söz konusu aracın sanığın sahibi olduğu şirket adına kayıtlı olduğu, tanık tarafından tespit edilen plaka üzerine söz konusu araca ulaşıldığı, tüm bu hususlar göz önüne alındığında, sanığın ortağı olduğu şirkete ait ... ile olay günü mağdura çarparak yaralanmasına sebebiyet verdiği hususunda tereddüt bulunmamasına rağmen iddia tanık beyanları ve sanığın anlatımıda göz ardı edilerek sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 03.05.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8199, Karar No: 2013/12306, Tarih: 26.12.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2013/8199 E.  ,  2013/12306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı gerçek kişiler vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar, dava dilekçesiyle .... Beldesi 3263 parsel sayılı taşınmazda dubleks mesken sahibi olduklarını, yörede 2003 yılında 6831 sayılı Kanununa göre yapılıp 12/07/2005 tarihinde ilân edilen orman kadastrosu ve 2/B çalışması sırasında, öncesi tamamen tarım alanı olan çekişmeli yerin, kadastro komisyonu tarafından orman sayılarak orman alanı içinde bırakıldığını iddia ederek işlemin iptali ile taşınmazın orman sınırları dışına çıkarılması istemiyle dava açmıştır.

Mahkemece, keşif bedelinin kesin süre içinde yatırılmadığı gerekçesiyle ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, altı aylık süre içinde açılan orman kadastrosuna itiraza ilişkindir.

Yargıcın dava konusu şeyi inceleyerek onun hakkında bütün duygularıyla bilgi edinmesi olarak tanımlanabilen keşif; taşınmazlarla ilgili davalarda, dava konusunun yerinde görülüp incelenmesi biçiminde gerçekleşir (H.U.M.K. m. 363 vd.). Keşfe gidilebilmesi için mahkemenin bu konuda bir ara kararı oluşturması zorunludur. Bu kararda; keşif giderlerinin, keşif giderini yatıracak tarafın ve bunun için gerekli önel ve/veya kesin önelin, avukatla kendini temsil ettirmeyen taraf keşif istemişse, kesin önel içerisinde giderleri yatırmamanın sonuçlarının açıklıkla anlatılması; tanık dinlenip, bilirkişi incelemesi yapılacak ise, bu hususun ve keşif günü ile saatinin belirtilmesi, bunun doğal sonucu olarak; hâkim, kâtip ve götürülecekse mübaşir için yol tazminatının (3717 sayılı Kanun, m.2); keşif isteyen taraftan keşif aracını bizzat sağlaması istenemeyeceğinden; mahkeme, yapacağı işe, süresine ve gideceği yere göre gerekli gördüğü aracı kendisi belirleyip, temin edeceğinden, araç için ödenecek para miktarının; keşifte dinlenecek bilirkişi ve tanıkların isimlerinin ve ücretlerinin; bilirkişi ve tanıklarla, gerekiyorsa taraflara keşif gününün haber verilebilmesi için gönderilecek davetiye giderlerinin gösterilmesi yanında; yatırılacak avansın tutarı ile yatıracak tarafın ekonomik gücü, keşif tarihi ve tebligatların ulaşması için geçecek süre gözetilerek keşif gününden önceye rastlayan bir tarihin belirlenmesi ve bunda Tebligat Kanunu ile Tebligat Yönetmeliğinin gözönünde tutulması zorunludur.