muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/3671, Karar No: 2024/1872, Tarih: 10.06.2024

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; kaldırma kararı sonrası alınan bilirkişi raporu ile 40.000,00 TL, 66.647,35 TL, 35.902,90 TL, 40.040,00 TL, 358.238,10 TL miktarlı cezai işlemlerin yerinde olmadığının belirlendiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı vekili; hastanın özel sigortasından ödeme alınması durumunda bilgilendirme yapılması zorunluluğunun bulunmadığını, bilgilendirme eksikliği iddiası ile cezai şart düzenlenmesinin hukuka aykırı olduğunu, mevzuatta olmayan bir uygulama talep edilmesi ve bunun sonucunda alınan ücretin ilave ücret olarak nitelendirilmesi nedeniyle fatura bedelinin on katı cezai şart uygulandığını, Çağla Çakır ve Seda Dündar isimli hastaların yakınları tarafından estetik ve plastik cerrahi alanında tedavi görmek istedikleri, bu bölümdeki tedavi hizmetinin bedelinin davalı Kurum tarafından karşılanmadığının bilen hastaların ücretli olarak işlem yaptırmayı kabul ettiklerine dair beyan verdiklerini, bilirkişi raporunda Çağla Çakır ve Seda Dündar hakkında 11.1.6 ve 11.3.4. maddelerinin uygulanmasının yerinde olmadığınının, bu nedenle acil halin sona ermesine ilişkin taahhütname alınmadığı gerekçesiyle tahakkuk ettirilen 74.616,50 TL’lik cezai işlemin 48.103,80 TL olarak uygulanması gerektiğinin bildirildiğini ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

2. Davalı vekili; 358.238,10 TL tutarındaki cezai işlem konu işlemde taahhütlerin işlemde 2 gün sonra veya taburcu olduktan sonra alındığı, davacı hastanenin yazısında radyasyon onkolojisi tedavilerinin tıbbi onkoloji branşı olarak faturalandırıldığını kabul ettiğini, Hasan Çınar isimli hasta için düzenlenen işlemin yerinde olduğunu, kardiyovoküler cerrahi işlemleri SUT hükmüne göre (m.1.93/ğ) ilave ücret alınamayan işlemlerden olduğundan cezai işlemin yerinde olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; hasta Mehmet Özkök'e kendi tercihi olan Prof. Dr. Ethem Kumbay tarafından tedavi uygulandığı, planlı bir işlem olduğu, doğacak maddi yükümlülüklerin yerine getirileceğine dair taahhütname imzalandığı, hastanın şikayetçi olmaması nedeniyle 40.040,00 TL cezai işlemin yersiz olduğu; hastalar Zafer Karasu, Emine Altın, Nurten Öztürk ve Sevim Budak'a yapılan işlemlerin zorunlu ve tıbben uygun işlemler olduğu, kısmi branş listesinde yer alan tıbbi onkoloji dalında fatura edilmesinde mevzuata aykırılık tespit edilmediğinden 40.000,00 TL'lik cezanın yerinde olmadığı; hastalar Nejla Sezer ve Fatma Kutlu'nun takibi esnasında radyasyon onkolojisi tarafından uygulanan tedavi bedelinin hizmet alım sözleşmesi bulunan tıbbi onkoloji üzerinden fatura edilmesi nedeniyle sözleşmenin 11.1.9 maddesi gereğince 66.647,35 TL ceza uygulanmasının yerinde olmadığı; hasta Hasan Çınar'ın takip formları arasında elle düzeltmelerden kaynaklanan farklılık bulunduğu, bu tarihlerde hastanın tedavi altında olduğu, gerekli bildirimlerin yapılıp aydınlatılmış onamlarının alınması nedeniyle 35.902,90 TL'lik cezanın yerinde olmadığı; kalp damar cerrahisi grubu ile ilgili tıbbi değerlendirme sonucunda stent bedeli olarak yersiz ödeme kapsamında geri istenen 35.872,75 TL'lik işlemin yerinde olmadığı; ilaçlı stent dosyalarının incelenmesi sonucunda ilave ücret ödenmesi için gerekli olan taahhütnamelerin ameliyat sonrası imzalatılması nedeniyle uygulanan 358.238,10 TL'lik ceza ile ilgili inceleme sonucunda yapılan değerlendirmeye göre, koroner anjiyografi esnasında koroner damarlarında ciddi darlık tespit edilen hastalara işlem esnasında stent uygulaması gerek acil gerekse efektif olgularda rutin de yapılan bir işlem olduğu, anjiyografiden sonra stent konulmasının bir çok riskler taşıdığı, bir kısım olgularda onam alınarak ilaç kaplı stent kullanılmakta ise de, işlemin anjiyografi esnasında hastanın ameliyat masasında iken yapılmasından dolayı bilgilendirmenin işlemden sonra yapıldığı, bunun hastalar tarafından da ifade edildiği, hasta isteği üzerine kullanıldığı, cezai şartın yerinde olmadığı, önceki raporlardaki çelişkileri gideren gerekçeli son bilirkişi raporu dikkate alınarak verilen kararın usul ve yasaya uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurularının ayrı ayrı reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek, kararı temyiz etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, cezai şart ve yersiz ödemenin iadesi işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2012 yılı ... Özel Sağlık Hizmeti sunucularından Sağlık Hizmeti Satın Alım Sözleşmesinin 11.1.6. , 11.1.8. ve 11.1.9 maddeleri.

3. Değerlendirme

B. Temyiz Sebepleri

Taraf vekilleri; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar ederek, kararı temyiz etmişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, cezai şart ve yersiz ödemenin iadesi işleminin iptali istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

2012 yılı ... Özel Sağlık Hizmeti sunucularından Sağlık Hizmeti Satın Alım Sözleşmesinin 11.1.6. , 11.1.8. ve 11.1.9 maddeleri.

3. Değerlendirme

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçeye ve özellikle bilirkişi raporunun itirazları karşılar nitelikte ve taraf, mahkeme ve Yargıtay denetimine açık olarak düzenlendiğinin anlaşılmasına göre, tarafların temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Aşağıda yazılı bakiye temyiz harcının temyiz eden davacıya yükletilmesine, Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,10.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12223, Karar No: 2014/12464, Tarih: 06.11.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/12223 E.  ,  2014/12464 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSPİR KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/09/2012

NUMARASI : 2006/335-2012/37

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki Belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında K...Köyü çalışma alanında bulunan 101 ada 23 parsel sayılı 1.311,10 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle A.. A.. ve müşterekleri adına eşit hisselerde tespit edilmiştir. Davacı İ.. Ç.., irsen intikal ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 101 ada 23 parsel sayılı taşınmazın F.. Ç.. adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalılardan A.. A.. tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın müşterek muris B.. Ç..’a ait olduğu, ölümü ile de mirasçıları A. Y., Ş. ile davacının murisi F. ve davalıların murisi E..’e intikal ettiği, davalıların murisi E... dışındaki B.. Ç.. mirasçılarının miras paylarını davacının murisi F.. Ç..’a sattıkları noktasında ihtilaf bulunmamaktadır. Dosya kapsamından F.. Ç.. tarafından çekişmeli taşınmazın müşterek muris B.. Ç. mirasçılarından E..’e verildiği, muris E.. ile E..’ün ölümünden sonra mirasçı Ö..’in çekişmeli taşınmazı ekonomik amacına uygun kullandıkları, E.. ile mirasçısının taşınmaz üzerinde sürdürdükleri zilyetliğin asli zilyetlik olduğu, F..’in taşınmaz üzerindeki zilyetliğinin kalmadığı, tespit tarihine kadar da zilyetlikle mülk edinme koşullarının E.. lehine oluştuğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca; zilyetlikle iktisap koşullarının davalı taraf yararına gerçekleşmiş olması nedeniyle davanın reddine karar verilmesi gerekirken dosya kapsamı ile örtüşmeyen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 06.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/576, Karar No: 2017/13908, Tarih: 12.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/576 E.  ,  2017/13908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5 inci maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21509, Karar No: 2013/6420, Tarih: 09.04.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/21509 E.  ,  2013/6420 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

...

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Yeni açılan balık sezonunda teknelerinde çalıştırılmak üzere tayfa arayan katılanların, ... isimli şahısla tayfa temini hususunda anlaşamadıkları ancak kısa süre içerisinde katılan ...'ı telefonundan arayan sanık ...'ın kendisini "... " olarak tanıtıp ... isimli şahsın kendisini arayacağını ve tayfa konusunu halledeceklerini söylediği, katılanı arayan sanık ...'nin tayfaların maaşının yarısını peşin olarak istediği, tarafların anlaşması üzerine katılanın sanığın istediği parayı banka havalesi vasıtasıyla gönderdiği, banka güvenlik kamerası görüntülerine göre sanıkların parayı birlikte çektikleri, 05/09/2007 tarihinde katılanı arayan sanık ...'nin işçilerin toparlanması için telefon kontörüne ihtiyacı olduğunu söyleyerek kontör talebinde bulunması üzerine katılanın 100 kontör gönderdiği, 06/09/2007 tarihinde bu kez sanığın yol parası istemesi üzerine katılanın sanığın istediği yol parasını da banka vasıtasıyla havale ile gönderdiği, sanıkların İstanbul'a tayfa ile birlikte geleceklerini söylemesine rağmen gelmeyip telefonlarını da kapatarak ortadan kayboldukları olayda, mahkemenin dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş olup; sanıkların üç gün ara ile katılanlardan farklı gerekçelerle

para ve telefon kontörü talebinde bulunmuş ve menfaat elde etmiş olmaları karşısında, haklarında 5237 sayılı TCK.nun 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekliliğine uyulmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

para ve telefon kontörü talebinde bulunmuş ve menfaat elde etmiş olmaları karşısında, haklarında 5237 sayılı TCK.nun 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanması gerekliliğine uyulmaması, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Hapis cezası alt sınırdan tayin olunduğu halde ayrıca yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden aynı gerekçeyle adli para cezasına esas alınması gereken tam gün sayısının alt sınırdan uzaklaşılarak tayini suretiyle çelişkiye düşülmesi,

2) 5237 sayılı Yasa'nın 53.maddesinin 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarına ilişkin hak yoksunluğunun, aynı maddenin 3.fıkrasına göre koşullu salıverilmeye kadar uygulanabileceği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ve sanık ...'nin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden duruşma yapılmasını gerektirmeyen bu hususların aynı kanunun 322.maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının birinci ve yedinci bentlerindeki "1000 gün karşılığı adli para cezası" yerine "5 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına", ikinci ve sekizinci bentlerindeki "833 gün karşılığı adli para cezası" yerine "4 gün karşılığı adli para cezası ile cezalandırılmasına", üçüncü ve dokuzuncu bentlerindeki "16.660,00 TL adli para cezası" yerine "80.00-TL adli para cezasıyla cezalandırılmasına" ibarelerinin eklenmesi; 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüme "53.maddenin 3.fıkrası uyarınca 1.fıkrasının (c) bendinde yer alan kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık haklarından koşullu salıverilme tarihine, 1.fıkrada yazılı diğer haklardan cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" ibarelerinin eklenmesi suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2571, Karar No: 2015/2545, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2571 E.  ,  2015/2545 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi