muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/21491, Karar No: 2022/5779, Tarih: 24.03.2022

Somut olayda; mahkemece, 18/06/2021 tarihli hüküm verilip dosyadan el çekildikten sonra, 16/08/2021 tarihinde davacı vekilinin tavzih talebi ile dosya yeniden ele alınmış ve hükmedilen tazminatlara dava tarihinden itibaren yasal faiz işketilmesine karar verilmiştir.

İfade olunan bu nedenlerle, davacı taraf lehine hükmedilen tazminatlar için hükmedilmeyen faizin, hükme sonradan ilave edilmesine ilişkin olarak yapılacak bir usul işlemine cevaz veren yasal düzenlemenin bulunmadığı, davacının talebine uygun olarak yapılacak tavzih işleminin, hükmün değiştirilmesi mahiyetinde olduğu ve davalıların yükümlülüğünü genişlettiği, hakimin dosyadan el çekmesinden sonra, hükümde anılan tarzda bir değişiklik yapma yetkisinin bulunmadığı da dikkate alındığında; kısa kararda hüküm altına alınmayan temerrüt faizinin, kararın tavzihi yoluyla hüküm altına alınması mümkün değildir. Yukarıda açıklanan yasa hükmü karşısında; tavzih yoluyla hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçlar genişletilip, değiştirilemesi mümkün olmadığından usul ve yasaya aykırı kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 24/03/2022 gününde Başkan ...'nın karşı oyu ve oyçokluğuyyla karar verildi.

KARŞI OY

H.M.K. 305 ve davanın maddeleri hükümlerine göre mahkemenin tevzih kararı usul ve yasaya uygundur. Mahkeme gerekçesinde somut olayda "avans faizinin uygulanamayacağını belirtmiş ancak hükümde göstermemişse davacının talebi ile bu eksikliği gidermesinde karşı tarafa yeni bir yükümlülük yüklediğinden söz edilemez, kaldı ki gerekçede "avans faizinin" işletileceği yazılmışken tavzihte davalı tarafın lehine olarak "yasal faiz olarak açıklanmış olmakla sayın çoğunluğun yazılı gerekçe ile mahkeme kararının bozulması görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2011/13266, Karar No: 2011/1344, Tarih: 22.09.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/13266 E.  ,  2011/1344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜMLÜ : ...

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Hükümlü hakkında Çorlu 1.Asliye Ceza Mahkemesi’nce verilen 08.07.2005 günlü uyarlama kararı temyiz kanun yoluna tabi olduğundan, hükümlünün 12.07.2005 günlü temyiz istemine ilişkin Çorlu Ağır Ceza Mahkemesi’nce verilen 25.07.2005 gün ve 2005/348 müteferrik sayılı itirazın reddi kararının, yok hükmünde olduğunun kabulü ile yapılan incelemede;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hüküm, önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, temel cezanın ne şekilde saptanacağının belirlenmesi ile bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması ve önceki yasaya göre suçların yasal öğelerinde yapılan değişikliklerin tartışılması için duruşma açılmasının zorunlu bulunduğu gözetilmeden dosya üzerinde hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; hükümlünün yakınanlara yönelik eyleminin, ayrı ayrı 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarını da oluşturduğu ve bu suçlar yönünden CMK.nın 253 ve 254.maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre, 765 sayılı TCK ile 5237

sayılı TCK’nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenmesi zorunluluğu,

3- Yakınan ...’a yönelik eyleme ilişkin olarak, 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı Yasanın 522/1. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliğinin bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü, ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar ve değer olarak da az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da değerlendirilip yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilerek uygulanabileceği gözetilmeden, değer az kabul edilerek aynı Yasanın 145. maddesi uyarınca uygulama yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, maddi ceza hukukuna ilişkin infaz aşamasındaki lehe uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 22.09.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18215, Karar No: 2012/16380, Tarih: 02.10.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/18215 E.  ,  2012/16380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi evrakta sahteciliği

HÜKÜM : Beraat

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 23.05.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanığın vefat etmesi nedeniyle hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64 ve CMK'nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 02.10.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19299, Karar No: 2015/6362, Tarih: 06.04.2015

**7. Hukuk Dairesi         2014/19299 E.  ,  2015/6362 K.**

**"İçtihat Metni"**

İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde makine operatörü olarak çalışırken iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmadan sonlandırıldığından bahisle kıdem tazminatına ile bazı işçilik alacağı talebinde bulunmuştur.

Davalı, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini tüm alacaklarının ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davacının iş akdinin haklı nedenle feshinin işverence ispatlanamadığı kabulü ile alacakların kısmen kabulüne dair verilen karar Dairemizce “ fazla mesai alacağının tahakkuk bulunan aylar dışlanarak hesaplanması ”gerektiği gerekçesiyle bozulmuş ve mahkemece bozma kararına uyularak karar verilmiştir.

Mahkemece, kısmi bozma kararına uyulması halinde kısmi bozma kararı gereğince inceleme yapılır ve yeni bir hüküm verilir. Mahkemenin kısmi bozma kararı gereğince verdiği yeni hüküm temyiz edilirse, Yargıtay'ca yalnız kısmi bozma kararının kapsamına giren bölüm hakkında temyiz incelemesi yapılır.

Davadaki taleplerden biri veya birkaçı hakkındaki kararın Yargıtay'ın bozma kararının kapsamı dışında kalması nedeniyle kesinleşmesi halinde mahkemenin kısmi bozma kararı üzerine yaptığı inceleme sonucu verdiği yeni kararında, infazda tereddüt oluşmaması açısından eski kararının kesinleşen bölümünün de aynen tekrarlanarak “bu konuda verilen hüküm kesinleştiğinden yeniden hüküm kurulmasına yer olmadığına” diye belirtilmek suretiyle yeni hükümde yer alması gerekmektedir.

Mahkemece ilk kararda hüküm altına alınan fazla mesai alacağı dışında kalan alacaklar hakkındaki hüküm bozma kararı kapsamı dışında kalıp kesinleştiği halde 20.8.2014 tarihli kararın hüküm fıkrasında kesinleşen yönlerin yer almaması hatalı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerde hükmün “1” nolu bendinin silinerek yerine;

Mahkemece ilk kararda hüküm altına alınan fazla mesai alacağı dışında kalan alacaklar hakkındaki hüküm bozma kararı kapsamı dışında kalıp kesinleştiği halde 20.8.2014 tarihli kararın hüküm fıkrasında kesinleşen yönlerin yer almaması hatalı olup bozma nedenidir.

Ne var ki bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerde hükmün “1” nolu bendinin silinerek yerine;

“Davacının 2.585,48 TL kıdem tazminatının taleple bağlı kalınmak suretiyle akdin fesih tarihi olan 01/12/2011 tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek banka faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, 663,99 TL yıllık ücretli izin alacağının 100,00 TL'sine dava tarihi olan 28/03/2012 tarihinden itibaren, bakiyesine ise ıslah tarihi olan 15/04/2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,147,97 TL genel tatil ücret alacağının dava tarihi olan 28/03/2012 tarihinden itibaren işleyecek mevduata uygulanan en yüksek banka faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazla talebin reddine ilişkin mahkemece verilen 6.6.2013 tarihli karar bozma kararı kapsamı dışında kalıp kesinleştiğinden bu konuda yeniden karar verilmesine yer olmadığına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 06.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4480, Karar No: 2017/2713, Tarih: 04.07.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/4480 E.  ,  2017/2713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Değer azlığının, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2. maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık hakkında 5237 Sayılı TCK'nun 53/1-2 maddesi ile 3.fıkra 1.cümlenin tatbikine, karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

2-Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı şekilde, yeterli ödeme gücü bulunmayan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

2-Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, sanığın savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi’nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı şekilde, yeterli ödeme gücü bulunmayan sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “TCK'nın 53. maddenin uygulanmasına” ilişkin bölüm çıkarılarak yerine, "Sanığın, kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak, TCK'nın 53/1. maddesinin uygulanması yönünden, (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına; aynı Kanunun 53/2. maddesinin uygulanması açısından, 53/1. maddesinin (a, c, d ve e) bentleri ile (b) bendinde yazılı seçme ve diğer siyasi hakları ve aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca, (c) bendinde yazılı kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkilerini mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar kullanamamasına" cümlesinin yazılması ve hüküm fıkrasından yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “zorunlu müdafii giderinin” çıkarılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04/07/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3210, Karar No: 2015/3134, Tarih: 23.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3210 E.  ,  2015/3134 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 23/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/25408, Karar No: 2013/23010, Tarih: 18.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/25408 E.  ,  2013/23010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti haksız kesinti alacağı ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 22.02.2008-29.01.2009 tarihleri arasında uluslar arası nakliyecilik yapan davalı şirkette şoför olarak çalıştığını, iş sözleşmesinin fazla mesai ve diğer ücret alacaklarının ödenmemesi ve önceden yapılan haksız kesintiler sebebiyle müvekkili tarafından ... 8.Noterliği'nden keşide edilen 29.01.2009 tarihli ihtarname ile sona erdirildiğini, her İngiltere seferine karşılık 700 Euro, her İrlanda seferine karşılık ise 750 Euro harcırah ödeneceği konusunda anlaşmaya varıldığını, harcırahlardan 500 Euro blokaj kesintisi ve 1.000 Euro yakıt kesintisi yapıldığını, davacının iş sözleşmesi süresince yük durumu, taşınacak mesafenin uzak olması sebepleriyle günlük en az 14 saat çalıştığını, 11 aylık iş süresinin 10 ayını yurt dışında geçirmek zorunda kalıp resmi ve dini bayramlarda, yılbaşı tatili ve hafta sonu tatillerinde çalıştığını iddia ederek Ocak 2009 ayına ait 29 günlük ücret, fazla çalışma, resmi, dini bayram genel tatil, hafta tatili ücreti alacakları ile haksız yapılan kesinti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının müvekkili şirkette 11 ay uluslararası TIR şoförü olarak çalıştığını, davacı işçinin işe gelmemesi üzerine hakkında yapılan inceleme sonucu aracının üzerindeki takometrede usulsüzlük yaparak gitmediği kilometreleri gitmiş gibi göstermek için kilometre atlattığının tespit edildiğini ve bu hususun davacıya keşide edilen 16.02.2009 günlü ihtarname ile bildirildiğini, iş akdini feshettiği 29.01.2009 tarihinde Ocak ayı maaşını almaya hak kazanmadığını, davacı ile asgari ücret üzerinden anlaşma yapılıp, seferler için 600 Euro harcırah verildiğini ve tüm harcırahların ödendiğini, tüm bayramlarda çalışmadığını, davacıdan blokaj adı altında kesinti yapılmadığını, yurt dışına çıkan TIR şoförlerinin çalışma saatlerini kendilerinin ayarladığını ve uluslararası trafik kurallarına göre belli bir saatten fazla çalışma yapılmadığını ve fazla mesai yapması yolunda talimat verildiği kanıtlanmadıkça fazla mesai ücreti talebinde bulunamayacağını savunarak davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davacı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında davacının ücretinden kesinti yapılıp yapılmadığı hususunda uyuşmazlık vardır.

Davacı; davalı işveren tarafından ücretinden blokaj adı altında haksız kesintiler yapıldığını iddia etmiş, buna ilişkin makbuzlar sunmuş, ayrıca tanık anlatımlarıyla da bu hadise doğrulanmıştır. Davalı işveren ise sunulan makbuzların davacının iddiasının aksine başka haklı bir hukuki nedene dayandığını ispat edememiştir. Bu durum karşısında davacıdan haksız olarak tahsil edildiği anlaşılan miktarların davacı lehine hüküm altına alınması gerekirken reddine karar verilmesi hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8853, Karar No: 2016/5128, Tarih: 02.06.2016

**11. Ceza Dairesi         2015/8853 E.  ,  2016/5128 K.**

**"İçtihat Metni"**

...Genel Müdürlüğünün 08.07.2015 gün ve 2015-14478/46027 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 07.10.2015 gün ve KYB. 2015/256916 sayılı ihbarnamesi ile;

Mühür bozma suçundan sanık ...'ün, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 203/1, 62 ve 52/1. maddeleri gereğince 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair .... Asliye Ceza Mahkemesinin 16/09/2013 tarihli ve 2013/132 esas, 2013/256 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde;

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 30/10/2013 tarihli ve 2012/22539 esas, 2013/15593 sayılı ilâmında yer alan, "Anayasa'nın 38. maddesine göre "kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur." hükmü ile benzer şekilde 5237 sayılı Kanun'un "Suçta ve Cezada Kanunilik ilkesi" başlıklı 2. maddesinde de aynı ilkeler vurgulanmış ve "İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmüne yer verilmiştir. 5237 sayılı Kanun'un "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde 203. maddede düzenlenen "mühür bozma" suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu iktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de bunların dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir. 24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre "Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz." 5237 sayılı Kanun'un "Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde "kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.2.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.3.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK'nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir. 4628 sayılı Kanun'a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı" belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki ve aynı Dairenin 17/11/2014 tarihli ve 2014/15682 esas, 2014/19366 sayılı ilamında yer alan “..