muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/4625, Karar No: 2021/482, Tarih: 03.02.2021

**9. Ceza Dairesi         2020/4625 E.  ,  2021/482 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Tefecilik, tehdit, hakaret

Hüküm : Sanık hakkında tefecilik suçundan CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraat, hakaret ve tehdit suçlarından mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın temyiz itirazlarının kendisi hakkında hakaret ve tehdit suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine, katılan Hazine vekilinin temyiz itirazlarının sanık hakkında tefecilik suçundan kurulan beraat hükmüne yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

İddianame içeriğinde yer alan; müştekinin ödeme yapmasına rağmen sanığın müştekiyi sıkıştırmaya devam ettiği ve 29/04/2013 tarihinde müştekiyi telefon ile arayarak ona hitaben "Söke girişindeki dönerde seni bekliyorum, seni arabanla orada yakacağım...", şeklindeki sözlerle tehdit ettikleri iddiası karşısında, iddianamede tehdit olarak nitelenen eylemin sübutu halinde yağmaya teşebbüs suçunu oluşturabileceği anlaşılmakla, 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanunun 12. maddesi uyarınca eylemleri nitelendirme ve kanıtları değerlendirme görevinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu, delillerin birlikte takdir edilmesi bakımından tefecilik ve hakaret suçlarından açılan kamu davalarının da birlikte görülmesinde zorunluluk bulunduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı, sanık ...'in ve katılan Hazine vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 03/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14402, Karar No: 2014/14883, Tarih: 09.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/14402 E.  ,  2014/14883 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Muş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/07/2012

NUMARASI : 2002/265-2012/324

A.. B.. ile Hazine, Y.k Köyü Tüzel Kişiliği ve N. Köyü Tüzel Kişiliği aralarındaki tescil davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair Muş 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 05.07.2012 gün ve 265/324 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı, dava dilekçesinde mevki ve sınırları gösterilen taşınmaz bölümünün kadastro çalışmaları sırasında tespit dışı bırakıldığını, taşınmazın 60-70 yılı aşkın süre tarım arazisi olarak tasarruf edildiğini açıklayarak adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, yargılama sırasında davanın reddine karar verilmesini savunmuş, davalı Y. Köyü Tüzel Kişiliği yargılama oturumlarında temsil olunmamıştır.

Davaya dâhil edilen N. Köyü temsilcisi, davacının köy merasına bir tecavüzü yoksa davaya bir diyeceği bulunmadığını bildirmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, teknik bilirkişi C harfi ile gösterilen 2.003,80 m2 ve D harfi ile gösterilen 11.032,03 m2'lik taşınmaz bölümlerinin davacı adına tapuya kayıt ve tesciline aynı raporda A ve B harfleriyle gösterilen bölümlere ilişkin davanın reddine karar verilmesi üzerine; hükmün kabule ilişkin bölümleri davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne kısmen reddine, teknik bilirkişi C harfi ile gösterilen 2.003,80 m2 ve D harfi ile gösterilen 11.032,03 m2'lik taşınmaz bölümlerinin davacı adına tapuya kayıt ve tesciline aynı raporda A ve B harfleriyle gösterilen bölümlere ilişkin davanın reddine karar verilmesi üzerine; hükmün kabule ilişkin bölümleri davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; miras yoluyla intikal ve eklemeli kazanmayı sağlayan zilyetlik nedenlerine dayalı, TMK'nun 713/1, 3402 sayılı Kanunu'nun 14. maddesi uyarınca tescil isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş ise de verilen karar usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Dosyadaki bilgi ve belgelere göre, dava taşınmaz bölümlerinin davacının mirasbırakanı Nuri Balık’tan kaldığını anlaşılmaktadır. Keşif sırasında, mirasbırakanın davacı dışında mirasçıları bulunduğu, muristen kalan taşınmazların mirasçılar arasında taksim edilmediği açıklanmıştır. Mirasbırakanın ölüm tarihine göre terekesi elbirliği mülkiyet hükümlerine tabidir. TMK'nun 701. maddesinde; “Kanun veya Kanunda öngörülen sözleşmeler uyarınca oluşan topluluk dolayısıyla mallara birlikte malik olanların mülkiyeti elbirliği mülkiyetidir” şeklinde tanımlanmıştır. Elbirliği mülkiyetinde mirasçıların tereke malları üzerinde belli pay veya payları olmayıp hakları taşınmazın tamamı üzerine yayılmış olup terekenin tamamını kapsar. Aynı Kanun'un 702. maddesinde topluluk devam ettiği sürece tasarrufi işlemlerde tüm ortakların oybirliğiyle karar vermeleri gerektiği belirtilmiştir. Dava açmakta tasarrufi bir işlem olduğuna göre, mirasçılardan birisinin kendi payını ileri sürerek dava açması mümkün değildir. Başka bir anlatımla; bir mirasçının elbirliği mülkiyet hükümlerine tabi bir taşınmaz üzerinde tek başına tasarrufta bulunma yetkisi bulunmamaktadır. Mirasçılardan birisinin açtığı dava diğer mirasçıların paylarını kapsamadığından ve aynı zamanda onlar adına da dava açılmadığından, davaya diğer mirasçıların katılması (olurlarının alınması) veya TMK'nun 640. maddesi uyarınca miras ortaklığına temsilci tayin edilmek suretiyle davaya devam edilmesi mümkün değildir. Davacının tek başına böyle bir dava açma yetkisi bulunmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, bu husus gözden kaçırılarak işin esasına girilmek suretiyle yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, diğer hususların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, taraflarca HUMK'nun 388/4.(HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 09.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1448, Karar No: 2015/2857, Tarih: 09.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1448 E.  ,  2015/2857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 30.İş (Kapatılan Bakırköy 14. İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2013 gün ve 2009/800 E.-2013/130 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik ve Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi'nin 12.07.2013 gün ve 2013/17274 E.-2013/17298 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulunun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00 TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2509, Karar No: 2015/2523, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2509 E.  ,  2015/2523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/18794, Karar No: 2014/9030, Tarih: 12.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18794 E.  ,  2014/9030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekâlet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1 maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/39, Karar No: 2014/4719, Tarih: 13.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2013/39 E.  ,  2014/4719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bakırköy 11. İş Mahkemesi

TARİHİ : 16/10/2012

NUMARASI : 2010/657-2012/427

Davacı, 01/11/2005-26/09/2008 tarihleri arasında prim borcunun hesaplanması gerektiğinin tespitiyle 01/10/2008 tarihinden itibaren yaşlılık aylığı almaya hak kazandığına karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davalı kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, Bağ-kur’daki prim borcunun 01.11.2005-26.09.2008 tarihleri arasındaki döneme ilişkin olarak hesaplanması ve hizmet birleştirmesi suretiyle, 01.10.2008 tarihi itibariyle 506 sayılı Yasa’ya tabi olarak yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbitini istemiştir.

Mahkemenin, davacının hizmet sürelerine ve SSK'dan hizmet birleştirmesi ile yaşlılık aylığına hak kazandığının tespitine ilişkin kabul kararı doğrudur.

Ancak 506 sayılı Yasa'nın 62/1 maddesi uyarınca, “... yazılı istekte bulunan ve yaşlılık aylığına hak kazanan” sigortalının yaşlılık aylığı için kuruma müracaat ettiği tarihi takip eden ay başından itibaren yaşlılık aylığı bağlanacağı öngörülmüştür. Diğer bir anlatımla davacıya istek tarihini takip eden ay başı itibariyle aylık bağlanabilmesi için, öncelikle “yaşlılık aylığına hak kazanmış olmak” gerekir. Dosya kapsamına göre davacı, Bağ-kur'daki hizmet süresine ilişkin prim borcunu dava açıldıktan sonra, yargılama devam ederken 28.05.2012 tarihinde ödediğinden, yaşlılık aylığına, ödeme tarihini takip eden ay başı olan 01.06.2012 tarihi itibariyle hak kazanacağı açıktır. Buna rağmen mahkemece, davacıya 01.11.2008 tarihinden itibaren” SSK'dan yaşlılık aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının 1.bendinde yer alan “01.11.2008” tarihi silinerek, yerine “01.06.2012” tarihinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 13.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6040, Karar No: 2018/7367, Tarih: 20.06.2018

**19. Ceza Dairesi         2017/6040 E.  ,  2018/7367 K.**

**"İçtihat Metni"**

6831 sayılı Orman Kanunu'na aykırı davranmak suçundan sanık ... hakkında yapılan yargılama sonunda mahkumiyetine dair,... 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/10/2013 tarih, 2011/794 Esas, 2013/804 Karar sayılı hükmün sanık müdafi tarafından temyizi üzerine,

Dairemizin 17.05.2017 gün ve 2015/9925 Esas, 2017/4606 sayılı kararıyla;

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Dava konusu yere ilişkin Kadastro Mahkemesinin 2007\183 Esas sayılı dosyasında alınan üç kişilik bilirkişi heyetinin dava konusu yerin orman alanı içinde kaldığına dair raporu sonucu davanın reddi ile alanın orman olarak tespitinin devamına dair verilen kararın Yargıtay 20. Hukuk Dairesi tarafından onanması, sanığın işgal ve faydalanma suçundan yargılandığı... 4. Sulh Ceza Mahkemesinin yapmış olduğu keşif sonucu düzenlenen fen ve orman bilirkişilerinin de dava konusu yerin kesinleşmiş orman alanı içinde kaldığını belirtmeleri karşısında sanığın mahkumiyetine dair mahkemenin takdir ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçun sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA, karar verilmiştir.

İTİRAZ NEDENLERİ

Orman Kanununa aykırı davranarak orman alanını işgalde bulunduğu iddiasıyla sanık ... hakkında 06/12/2011 tarihinde suç zaptı tutulmuş, yargılama safhasında yapılan ilk keşif sonucu alınan raporlarda,

Bilirkişiler, raporlarında suça konu yerin orman kadastro sınırları dahilinde kaldığını, ancak bu yerin sanığın iddia ettiği üzere K.Maraş Kadastro Mahkemesinde devam eden 2008/146 esas sayılı dosya kapsamında kalan yerlerden olduğunun anlaşılması halinde, bu dava sonucunun beklenmesi gerektiğini belirtmişlerdir.

Yapılan ikinci keşif sonucu alınan bilirkişiler raporlarında,

Fen bilirkişisi, suça konu yeri A1 ve A2 olarak ikiye ayırmış, 1097 metrekarelik A1 alanının Mart 1945 tarihli tapu kaydı sınırlarında, 1147 metrekarelik A2 alanının ... tarlası olarak okunan alan içerisinde kaldığını,

Yapılan ikinci keşif sonucu alınan bilirkişiler raporlarında,

Fen bilirkişisi, suça konu yeri A1 ve A2 olarak ikiye ayırmış, 1097 metrekarelik A1 alanının Mart 1945 tarihli tapu kaydı sınırlarında, 1147 metrekarelik A2 alanının ... tarlası olarak okunan alan içerisinde kaldığını,

Orman mühendisi bilirkişi, suça konu yerin orman sınırları dışında kaldığını, ilk raporunda yaptığı boyama hatası sonucu hatalı rapor tanzim edildiğini, suça konu alanın Kadastro Mahkemesinin 2007/183 esas nolu dava dosyasında orman olarak karara bağlanan alan dışında kaldığını belirtmiş, suça konu yeri A1 ve A2 olarak ikiye ayırmış, 1097 metrekarelik A1 alanının Kadastro Mahkemesinin 2008/146 esas nolu dava dosyasında orman kadastro tespitine itiraz edilen ve devam etmekte olan dava dosyasına dayanak Mart 1945 tarihli tapu kapsamında kaldığını, 1147 metrekarelik A2 alanının ... tarlası içerisinde kaldığını bildirmişlerdir.

Suça konu alanlar bu bilirkişilerce haritaya bağlanmış, suça konu yerler mahalli mahkeme kararında ve Yüksek Daireniz kararında içerisinde olduğu belirtilen Kadastro Mahkemesinin 2007/183 esas sayılı dosyasına konu, fen bilirkişisi haritasında A, B, C, D olarak işaretlenen yerler dışında, kısmen derdest olduğu belirtilen Kadastro Mahkemesinin 2008/146 esas nolu dava dosyasında orman kadastro tespitine itiraz davasına konu yer kapsamında kalan yer içerisinde, kısmen ... tarlası içerisinde gösterilmiştir.

Bu durumda suça konu yerin bir kısmını kapsayan Kadastro Mahkemesinin 2008/146 esas nolu dosyası getirtilip, incelenerek ve gereğinde neticesi beklenerek, ayrıca suça konu yerin bir kısmının içinde kaldığı belirtilen ... tarlasının hukuki durumu, kesinleşmiş orman kadastrosu sınırları dahilinde kalıp kalmadığı, bu yer orman kadastrosu sınırları içerisine alınmış ise itiraza konu olup olmadığı araştırılarak bir hüküm tesisi gerekirken, 08/10/2013 tarihli orman mühendisi bilirkişinin raporunda açık bir şekilde suça konu yerin Kadastro Mahkemesinin 2007/183 esas nolu dava dosyasında orman olarak karara bağlanan alan dışında kaldığı belirtildiği halde, suça konu yerin bu yer kapsamında kaldığını kabul ile kurulan mahalli mahkeme hükmü usulsüz olmakla,

Yüksek Dairenizin onama kararı kaldırılarak mahalli mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR:

Yüksek Dairenizin onama kararı kaldırılarak mahalli mahkeme kararının bozulmasına karar verilmesi isteminde bulunulması üzerine dosya Dairemize gönderilmekle, incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR:

Her ne kadar itiraznamede işgal ve faydalanmada bulunulan alana ilişkin yargılamanın yapıldığı... Kadastro Mahkemesinin 2008/146 Esas sayılı dosyasının mahkemece getirtilip incelenmiş olduğu, buradaki dava konusu yer ile Kadastro Mahkemesinin 2007/183 Esas sayılı dosyasındaki dava konusu yer ve tapu kaydının aynı alana ilişkin olması nedeniyle 2008/146 Esas sayılı davanın mükerrer açılmış olduğunun saptanmış olması nedeniyle beklenilmesinde hukuki yarar bulunmadığına karar verilmesi, suça konu yerin hukuki niteliğini belirleyen 08/10/2013 tarihli raporu düzenleyen bilirkişinin aynı yere ilişkin aynı nitelikteki raporunu Kadastro Mahkemesinin 2007/183 Esas sayılı dosyasında da sunmuş olması nedeniyle bu rapora dayanarak alanın orman dışı olduğuna karar veren mahkemenin davanın kabulüne ilişkin kararının Yargıtay .... Hukuk Dairesi tarafından raporun hükme esas alınamayacak şekilde yetersiz olması nedeniyle alanda bilirkişiler heyeti ile yeniden keşif yapılarak rapor alınması yönünde bozulması üzerine, Kadastro Mahkemesince alınan üç kişilik orman bilirkişisi ve bir fen bilirkişisi tarafından düzenlenen raporda suça konu yerin orman sayılan yerlerden olduğunun belirtildiği, bu nedenle sanığın açmış olduğu davanın, alanın orman olduğu ve kadastro tespitinin doğru olduğu gerekçesiyle reddedildiği, kararın 02.11.2010 tarihinde onanarak kesinleştiği, Kadastro Mahkemesinin 2007/183 Esas sayılı dosyasında bilirkişi raporu ekinde bulunan krokiyle mahkememiz tarafından fen bilirkişisi tarafından düzenlenen krokinin sınırlarının aynı olduğu, keşifte dinlenen mahalli bilirkişinin suça konu yerde ağaç örtüsünün olmadığı ancak yörede çırpırtı tabir edilen çalıların bulunduğunu belirttiği, Kadastro Mahkemesinin 2007/183 Esas sayılı dosyasında orman bilirkişilerinin de maki formunda çalıların bulunduğuna ilişkin raporuyla mahalli bilirkişinin beyanının uyumlu olduğu, bu haliyle suça konu yerin kesinleşmiş orman sınırları içerisinde kaldığı, 08/10/2013 tarihli raporu düzenleyen bilirkişinin de dava konusu yerin bir kısmının memleket haritasında da yeşil alan içinde çalılık fundalık alanda kaldığını belirtmesi, sanığın dava konusu yerde bulunan ve kesinleşmiş Orman Kadastrosu sınırları içerisinde kalan toplam 2244 m² lik alanı işgal edip kullandığı sabit olduğu anlaşılmakla,

Dairemizin 17.05.2017 gün ve 2015/9925 Esas, 2017/4606 sayılı kararı usul ve yasaya uygun bulunmakla, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazları yerinde görülmediğinden, 6352 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 308. maddesinin 3. fıkrası gereğince itirazı incelemek üzere dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kuruluna GÖNDERİLMEK üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.