muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/13863, Karar No: 2015/8538, Tarih: 13.05.2015

./..

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Dava; elektrik enerjisi dağıtım hattından kaynaklanan yangın nedeniyle,uğranılan maddi zararın tazminine ilişkin bulunmaktadır.

Davalı şirket, bölgede elektrik enerjisinin dağıtımını yerine getirmektedir. Bu faaliyet, varlığı ve niteliği itibariyle bir tehlike ve dolayısı ile zarar ihtimali taşıdığından, davalı şirketin sorumluluğu, bir sebep sorumluluğu olan kusursuz (objektif) sorumluluktur. Bu sorumluluk türü tehlike sorumluluğu olarak da isimlendirilmekte olup, sorumluluk türlerinin en ağırını oluşturur. Burada tehlikeli nesne veya işletme ile gerçekleşen zarar arasında uygun illiyet bağının bulunması sorumluluk için yeterlidir.

Sorumlu kişi veya işletmenin, kusurlu olup olmaması, özen ödevini yerine getirip getirmemesi, işletme veya nesnede (şeyde) bir bozukluk veya noksanın bulunup bulunmaması, meydana gelen zararın tazmin borcu yönünden bir etkiye sahip değildir. Zira bunların sebep oldukları zararlarda, kusurun bulunup bulunmadığı ya da rolünün olup olmadığı çoğu zaman bilinemediği veya ispat edilemediği gibi, sorumlu kişi veya işletme, her türlü özeni gösterse, gözetim ve denetim ödevini yerine getirse, gerekli bütün tedbirleri alsa bile, gene çoğu zararın meydana gelmesini önlemek mümkün değildir. Bu sebeple sorumluluğunun bağlandığı olgu ile zarar arasında uygun illiyet bağı kurulduğu zaman, sorumluluk da gerçekleşmiş olacağından, bu işletme veya nesnelerin sahip veya işletenleri, bunların sebep oldukları zararı gidermek zorundadır(Prof. Dr. Fikret Eren, Borçlar Hukuku Genel Hükümler 1991 Baskı Cilt 2 sf: 14-15). indirim oranını azaltıcı bir etki kazanabilir. (S.Sulhi Tekiray, Borçlar Hukuku Genel Hükümler, sayfa 798.6.baskı)

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında; yangının, davalı şirkete ait enerji nakil hattındaki kıvılcımdan meydana geldiği; dolayısıyla davalı şirketin faaliyeti ile, ortaya çıkan zarar arasında illiyet bağının bulunduğu, davalı şirketin zarardan sorumlu olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda; dava açılmadan önce Sincan 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2011/111 D.İş dosyasıyla ve yargılama sırasında yapılan keşif neticesinde, makina mühendisi ve ziraat mühendisi bilirkişilerden ayrı ayrı rapor alındığı, makina mühendisi bilirkişiler tarafından dava konusu taşınmaz üzerindeki sulama boruları ve damlama sulama sistemi yönünden zarar miktarının aynı şekilde belirlendiği, ziraat mühendisleri tarafından ağaç ve meyve zararı yönünden hazırlanan bilirkişi raporları arasında ise çelişki bulunduğu, çelişki giderilmeden yargılama sırasında ziraat mühendisi ek raporununun hükme esas alınarak karar verildiği görülmektedir.

Ayrıca, zararın kapsamını tayinde, olayın oluş şekline ilişkin olay gününe ait rüzgar ve fırtına bilgilerinin celp edilmesiyle tanık beyanlarını doğrulayıp doğrulamadığının ve davacının zararı doğuran nedenlerde müterafik kusurunun bulunup bulunmadığının da araştırılıp, tartışılması gerekmektedir. Ancak, mahkemece zararın oluşumunda ve artmasında tarafların kusurlu olup olmadığının tespiti amacıyla elektrik mühendisi bilirkişiden de rapor alınmadan hüküm tesisi yoluna gidildiği anlaşılmaktadır.

./..

Bu durumda, mahkemece yapılacak iş; olayın oluş şekline ilişkin olarak, Meteoroloji Müdürlüğünden olay gününe ait rüzgar ve fırtına bilgilerinin celp edilmesi, bilgiler ile tanık beyanlarının birbirini doğrulayıp doğrulamadığının değerlendirilmesi; zararı doğuran etkenlerde, davacının müterafik kusurunun bulunup bulunmadığının da araştırılması hususunda, elektrik mühendisi ve ziraat mühendisi bilirkişilerin de katılımıyla oluşacak yeni bir bilirkişi heyetinden rapor alınması; ziraat mühendisi bilirkişilerin raporları arasındaki çelişkilerin giderilmesi ve oluşacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken; eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 13.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15524, Karar No: 2016/5614, Tarih: 03.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15524 E.  ,  2016/5614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar verme, kasten yaralama

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 21.30 sıralarında katılan kuruma ait trenin... Mahallesi... Depoları arkasından geçtiği esnada suça sürüklenen çocukların makinistin bulunduğu cama taş atarak camı kırdıkları ve sıçrayan cam parçalarının makinist olan şikayetçi ...'ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmasına sebep olduğu, bu suretle suça sürüklenen çocukların kamu malına zarar verme ve kasten yaralama suçlarını işledikleri iddia olunan somut olayda; tüm dosya kapsamından suça sürüklenen çocukların atılı suçları işlediklerine dair cezalandırılabilmeleri için her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı deliller elde edilemediğinden verilen beraat kararlarında bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 03/05/2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16647, Karar No: 2014/16022, Tarih: 16.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/16647 E.  ,  2014/16022 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2014/333-2014/353

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili ilama dayalı olarak başlatılan takipte İcra Mahkemesinden; ilama aykırı faiz talep edildiğini iddia ederek, icra emrinin iptalini istemiştir. Mahkemece, TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre asıl alacak yönünden hesaplama yapılarak fazla işlemiş faiz talep edilmediği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm, borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Denizli 1. Ticaret Mahkemesi 09.10.2013 tarih 2012/322 Esas -2013/524 Karar sayılı ilamı ile 35.000,00TL alacağın 28.12.1999 tarihinden, itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

İlamın hüküm kısmının aynen infazı zorunlu olup, dar yetkili icra mahkemesi yorum yoluyla hükmü değiştiremez. (HGK.nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar) ilamda açıkça "avans faizin" uygulanmasına karar verilmiştir.

3095 sayılı Kanun'un 2/2. maddesinde ''Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nın önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı, yukarıda açıklanan miktardan fazla ise, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde temerrüt faizi bu oran üzerinden istenebilir. Söz konusu avans faiz oranı, 30 Haziran günü önceki yılın 31 Aralık günü uygulanan avans faiz oranından beş puan veya daha çok farklı ise yılın ikinci yarısında bu oran geçerli olur." düzenlemesi mevcuttur.Bu düzenlemeye göre takip konusu alacağa 3095 sayılı Yasa'nın 2/2. maddesinde öngörülen avans faiz oranlarının uygulanması gerekir.

O halde Mahkemece,anılan Yasa maddesi doğrultusunda gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak, sonuca gidilmesi gerekirken TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre yapılan ve denetime elverişli olmayan hesaplama ile sonuca gidilip yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7149, Karar No: 2018/9882, Tarih: 03.07.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/7149 E.  ,  2018/9882 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık ... hakkında konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’in temyiz nedeni yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, diğer yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında hırsızlık, sanık ... hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Daha önce sorgusu yapılmayan ve kısa kararın açıklandığı 08.09.2014 tarihli duruşmada ilk kez dinlenen sanık ...’un kimlik tespiti yapılmadan, iddianame ve ekleri okunmadan, yasal hakları hatırlatılmak suretiyle usulüne uygun olarak savunması alınmadan, yargılama yapılarak hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından cezalandırılmasına karar verilmesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 147 ve 191. maddelerine muhalefet edilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; değer tespit ve teslim tutanağına göre, katılanın beyanına göre toplam değeri 50,00 TL olan 1 adet küçük el matkabı ve 2 adet çokokrem çalan sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde TCK’nın 145. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve sanık ...’in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan sebepten dolayı tebliğnameye kısmen uygun olarak 1412 sayılı Kanun'un 321. maddesi gereğince, BOZULMASINA, 03.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12746, Karar No: 2018/7888, Tarih: 05.07.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/12746 E.  ,  2018/7888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suçtan zarar gören, yargılamaya katılma ve hükmü temyiz etme hakkı bulunan Gümrük İdaresi’ne gıyabi kararın usulüne uygun olarak tebliğinden sonra kararın Gümrük İdaresi tarafından temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 05/07/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3515, Karar No: 2019/5135, Tarih: 09.09.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/3515 E.  ,  2019/5135 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 11/07/2017 tarih ve 2016/398 E- 2017/302 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 24/05/2018 tarih ve 2018/28 E- 2018/576 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin 184344, 2011/27877, 2014/38212, 2010/35056 sayılı ve ''DERYA'', ''DERYA FİNGER'', ''DERYA TON BALIĞI AY ÇİÇEK YAĞLI+Şekil'', ''KAPTAN-I DERYA'' ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı gerçek kişinin anılan markalarla karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki 2015/24340 sayılı ''...'' ibareli marka başvurusunda bulunduğunu, başvuruya müvekkilince yapılan itirazın nihai olarak YİDK kararıyla reddedildiğini, müvekkiline ait ''DERYA'' markasının, davaya konu olan ''...'' markasının içerisinde aynen ve ilk kelime olacak şekilde yer aldığını, bu haliyle markaların karıştırılma ihtimalinin bulunduğunu, taraf markalarının 29. sınıf ve 35. sınıfta 29. sınıf mallarının satış hizmetleri bakımından benzer mal ve hizmetleri kapsadığını, tüketiciler nezdinde işletmesel bağlantı bulunduğuna dair izlenimin doğabileceğini ileri sürerek YİDK'nın 2016-M-8537 sayılı kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde davalı markasının hükümsüzlüğünü talep ve dava etmiştir.

Davalı kurum vekili; kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili; dayanak markalar ile dava konusu markanın farklı hizmetleri kapsadığını, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin olmadığını, hükümsüzlük koşullarının bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacıya ait ''DERYA'' markası ile davaya konu ''...'' markalar arasında karıştırmaya yol açacak bir benzerliğin bulunmadığı, taraf markalarının tescil kapsamında yer alan mal ve hizmetlerin aynı ve benzer olmasına ve ortalama tüketici kitlesinin bilinç ve dikkat düzeyinin ürünlerin niteliği bakımından görece düşük olmasına rağmen dava konusu markalarda ortak olarak yer alan ''DERYA'' ibaresinin ayırt ediciliğinin düşük olduğu, markada soy isim olarak yer alan ''UYANOĞLU'' ibaresine ortalama tüketici bakımından daha yüksek ayırt edicilik atfedileceği, markalar arasında karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karara karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesince, tüm dosya kapsamına göre; davacı vekilinin istinaf başvurusunun, başvuru ve dayanak markalardaki “DERYA” ibarelesinin zayıf bir ibare olduğu, “UYANOĞLU” ibaresinin soyad olarak başvuru markasına ayırt edicilik kattığı, esas unsuru olduğu, markaların karıştırılma ihtimalinin bulunmadığı, ilk derece mahkemesi kararının usul ve esas yönünden kanuna uygun olduğu gerekçesiyle esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 09/09/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18457, Karar No: 2020/15547, Tarih: 10.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/18457 E.  ,  2020/15547 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 2008 yılından veri tır şoförü olarak çalıştığını ve son maaşının 1.000,00 TL olduğunu, maaşının 832,00 TL'sinin banka kanalı ile kalan kısmının elden ödendiğini, 17/05/2013 tarihinde iş akdini haklı nedenlerle feshettiğini, fazla çalışma yaptığını ancak bedelinin ödenmediğini, yıllık izin kullanmadığını, dini ve resmi bayramlarda çalıştığını iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş sözleşmesini haksız olarak feshederek müvekkilini zor durumda bıraktığını ve kendi istifası nedeni ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti ve yardım alacağının olmadığını, ayrıca taleplerin zaman aşımına uğradığını, maaşların bankadan ödendiğini, sadece harcırahın elden ödendiğini, fazla mesai olmadığını, tırlardaki takometrelerin 8 saatin haricinde çalışmaya izin vermediğini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davacı tarafından açılan dava dilekçesinde ulusal bayram ve genel tatil ve hafta tatilinin dava dilekçesinin sonuç kısmında talep edilmediği ancak dilekçe açıklattırılırken davacı vekilinin bu talepleri de dilekçesine eklediği, dava dilekçesinde talep edilmeyen bir alacak kaleminin sonradan talep edilemeyeceği dikkate alındığında bu talepler bakımından usulüne uygun açılmış bir dava olmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ve yardım alacağı talebi bakımından değerlendirme yapmak gerekir ise davacının kendisinin işten ayrıldığı ve feshin haklı olduğu ancak kendisi istifa ettiğinden ihbar tazminatı alamayacağının değerlendirildiği, davacı uzun yol tır şoförü olduğu, bu tür çalışanların ülke içinde Trafik Kanunu’na göre, yurt dışında da uluslararası mevzuata göre çalışma saatlerini sınırlı olduğu ve çalışma saatlerinin de takoğraflarla belirlendiği ayrıca yurt dışına çıkarken harcırah alındığı, sadece tanık delili ile ispat edilemeyeceği ve bu hali ile fazla mesai alacağı talep edemeyeceği, yardım alacağı bakımından dosyada herhangi bir delil olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Temyiz:

Kararı taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava dilekçesinde talep edilmeyen hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacağının sonradan talep edilip edilemeyeceği meselesinin açıklığa kavuşturulması gereklidir.

Davacı dava dilekçesinde, dava değerini 3.000,00 TL. olarak göstermiş, ancak bu meblağın neleri kapsadığını detaylandırmamıştır. Bilahare 23.04.2014 havale tarihli dilekçesiyle, 3.000,00 TL.’lik dava değerinin; 500,00 TL kıdem tazminatı, 500,00 TL. ihbar tazminatı, 500,00 TL fazla mesai alacağı, 500,00 TL yıllık izin alacağı, 500,00 TL milli ve dini bayramlar tatil ücretini kapsadığını açıklamıştır. Islah dilekçesiyle de hafta tatili ile ulusal bayram alacaklarının miktarını artırmıştır.

Dava dilekçesi içeriğinde de hafta tatili dahi çalıştığı, resmi ve bayram izinlerinin kullandırılmadığından bahsetmiştir. Dolayısıyla davacının hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacağını talep etmediği yönündeki bir kabul, amacını aşan aşırı şekilci bir yorum olacaktır.

Hal böyle iken, Mahkemenin “dava dilekçesinin sonuç kısmında talep edilmediği” gerekçesiyle hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil alacağı hakkında usulüne uygun açılmış bir dava olmadığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına karar verilmesi dosya içeriğine göre yerinde değildir.

Yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

3-Davacı davasını kısmî alacak davası olarak açmış, bilahare ıslah dilekçesi ile de talep ettiği miktarları artırmıştır.

Bu durumda, Mahkemece hüküm altına alınan yıllık ücretli izin alacağının faiz başlangıç tarihinin dava ve ıslah tarihine göre belirlenmesi gerekirken tamamı için dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 10.11.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.