muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/10947, Karar No: 2008/13640, Tarih: 13.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/10947 E.  ,  2008/13640 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 18.01.2006 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 10.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

... taşınmazın 1992 yılında Belediye teşkilatı kurulan, 19.1.2002 tarihinde imar planı kesinleşen ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, ... yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

... taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının

dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması-az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin ... yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi ..., maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık ... olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Dava Konusu 283 ada 124 parsel sayılı taşınmaz 16.08.1955 tarih 1 numaralı tapu kaydı ile revizyon görmüştür. Bu kayıtta ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 30.03.1953 tarih 1950/193-1953/38 sayılı tescil ilamı ile tesis edilmiş bulunmaktadır. İncelenen ilamda davada Hazinenin taraf olmadığı görülmektedir. Hazineyi bağlayıcı bir hüküm olmadığından mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve

henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 13.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4009, Karar No: 2019/13765, Tarih: 05.11.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/4009 E.  ,  2019/13765 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ İSTEK : Bozma

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Her ne kadar celse başında ve kanun yolu kısmında duruşmada kimsenin olmadığı belirtilmişse de sanğın esas hakkındaki savunması ve son sözleri sorularak, duruşmada sanığın olup olmadığı konusunda tereddüte sebebiyet vermek suretiyle hüküm kurulması,

2-Soruşturma aşamasında hırsızlık suçunun işlenmeye teşebbüs edildiği marketin müdürünün müşteki sıfatıyla beyanının alınması, şikayetçi olduğunu belirtmesi, müştekinin ikamet adresine ve mernis adreslerine çıkarılan tebligatların tebliğ edilememesi karşısında, suça konu iş yeri sahibinin duruşmalardan haberdar edilmesinin sağlanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında hüküm kısmında verilen cezadan 5237 sayılı TCK’nun 35. maddesinde düzenlenen teşebbüs nedeniyle 1/4 oranında indirim yapıldığı halde, gerekçeli kararda sanığa verilen cezadan 5237 sayılı TCK’nun 35. maddesi gereğince takdiren 1/2 oranında indirim yapıldığının belirtilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK’nun 35. maddesi uygulanırken indirim oranı sebebiyle çelişkiye yaratılması,

4-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri”

de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, marketden beş adet, takdir kıymet tutanağına göre 84,75 TL değerinde peynir çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında: sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-T.C. Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının kapsam ve içerik itibarıyla yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 05.11.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/31202, Karar No: 2017/13716, Tarih: 08.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/31202 E.  ,  2017/13716 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, davacının ... ilçesi, ...'da çalıştığını, ancak sigorta primleri ve maaşının alt işverenler tarafından yatırıldığını, iş sözleşmesinin tek taraflı olarak iş veren tarafından sona erdirildiğini, en geç saat 05:00'te işe başladığını, akşam saat 19:00'a kadar çalıştığını, yıllık izin ve resmi tatil gibi iş kanunundan doğan alacaklarının çoğundan mahrum bırakıldığını ileri sürerek işçilik alacaklarını istemiştir.

Davalı vekili, davacının dava dilekçesinde iddia ettiği taleplerin ve tespitlein hiçbirini kabul etmediklerini, davacının çalıştığı süreler boyunca 4734 sayılı ihale kapsamındaki firma tarafından çalıştırıldığını, davacının işten çıkarılmasında müvekkil kurumun etkisinin bulunmadığını, davacının çalıştığı süre boyunca çalışması gereken sınırın üzerinde çalıştığını bu nedenle, fazla mesai yönündeki talebi kabul etmediklerini, davacının ihbar tazminatı yönündeki iddiasını kabul etmediklerini, davada husumetin müvekkiline yönetilemeyeceğini, davacının çalışması ihale şirketi bünyesinde gerçekleştiğinden husumetin bu şirketlere yönetilmesi gerektiğini, bu nedenlerle; davanın asıl işveren olan şirkete ihbarını ve davanın reddini, davalı şirket vekili, dava dilekçesindeki hiçbir hususu kabul etmediklerini, işçinin dönemsel çalıştırıldığını, işçinin okulun açık olduğu dönemde çalıştığını, ... Milli Eğitim Müdürlüğü kararıyla okulun kapatılmasına karar verildiğini ve iş sözleşmenin konusuz kaldığını, davacının çalıştığı süre boyunca tüm alacaklarını eksiksiz aldığını, müvekkilinin mağdur olduğunu, bu nedenlerle; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

Somut olayda; Mahkemece, davacının haftada 5 gün günde 11 saat çalıştığı kabul edilerek haftada 10 saat fazla çalışma yaptığı değerlendirilmiştir. Davacı tanığının cuma günleri de saat 14:00'de işten ayrıldığına dair beyanının değerlendirilmemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 08.06.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12809, Karar No: 2011/1367, Tarih: 18.02.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/12809 E.  ,  2011/1367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vasiyetnamenin açılmasına ilişkin olarak açılan davada Devrek Sulh Hukuk ve ... 1. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, vasiyetnamenin açılıp okunması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 596. maddesinde,” Vasiyetname, geçerli olup olmadığına bakılmaksızın tesliminden başlayarak bir ay içinde miras bırakanın yerleşim yeri sulh hakimi tarafından açılır ve ilgililere okunur.” Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, 18.10.2010 günlü Emniyet Müdürlüğü adres araştırma yazısına ve adrese dayalı nüfus kayıt sistemindeki adrese göre murisin son yerleşim yerinin ... Mahalle, ... Sokak, No : 41, ..., ... adresi olduğu ve nüfusta kayıtlı bulunan yerin ikametgaha karine sayılacağına ilişkin hükmün de yürürlükten kaldırıldığı anlaşıldığından, uyuşmazlığın Devrek Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Devrek Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 18.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1089, Karar No: 2014/2915, Tarih: 20.02.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/1089 E.  ,  2014/2915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ergani Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/02/2012

NUMARASI : 2009/608-2012/49

H.. Ç.. ile İ.. Y.. ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının reddine dair Ergani Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 07.02.2012 gün ve 608/49 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili, dava dilekçesinde 210 ada nolu parselin davalılar adına tespit ve tescil edildiğini, yapılan tespitin kanuna aykırı olduğunu, taşınmazın vekil edeninin dedesi İ.. Ç..’den vekil edeniyle diğer hissedarlara kaldığını, davalıların taşınmazda hiçbir hakkının bulunmadığını, vekil edeniyle diğer hissedarların görüşü alınmaksızın davalılara satıldığını, elbirliği mülkiyet hükümlerine tabi bir taşınmazın mirasçılardan biri tarafından satılamayacağını, olurlarının alınması gerektiğini, bu taşınmazın İ.. Ç..’in vefatından sonra R.. Ç.. tarafından tüm mirasçılar adına kullandığını, kadastro tespitinden 3-4 yıl önce R.. tarafından davalılara satıldığını, 20 yıllık zilyetliklerinin bulunmadığını açıklayarak dava konusu taşınmazın tapu kaydının iptali ile dava dilekçesine ekli veraset belgesine göre İ.. Ç.. mirasçıları adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili 12.11.2009 tarihli cevap dilekçesinde, 210 ada sayılı taşınmazın 31.03.1992 tarihinde tapusuz iken vekil edenlerine R.. Ç.. ve A.. Ç.. tarafından 1.000.000.000. TL ( 1milyar) karşılığında satıldığını, kadastro çalışmaları sırasında da vekil edenleri adına tespit ve tescil edildiğini, satıcıların beyanına göre taşınmazların taksim sonucu satanlara düştüğünü, yapılan satışın geçerli olduğunu açıklayarak davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, “mirasçılar arasındaki uyuşmazlığın fiili taksim veya bağışın söz konusu olup olmadığı noktasında toplandığı, bu yerin mirasçılar R.. ve A.. tarafından davalılara satıldığı, murisin eşi Zülfiye ve diğer kız mirasçılarında bu satıştan haberi olduğu, murisin eşi Z..’nin kendisine ait payı geri almak istemediği, diğer mirasçılarında bu satıştan haberdar oldukları, Z.. tarafından beyan edildiği, Z..’nin payını almak istememesi şeklindeki beyanının bağışlama niteliği taşıdığını, rizai taksim kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, kendi hissesini bağışladıktan sonra tekrar hak iddia etmenin iyi niyet ve dürüstlük kavramlarıyla bağdaşamayacağı, diğer mirasçıların Z.. gibi miras hissesini bağışlamadıkları kabul edilse bile satıştan önceden haberdar olmaları karşısında satışa rıza gösterdikleri dolayısıyla artık taleplerinin satıştan düşen hisselerinin kendilerine ödenmesi ile sınırlı olacağı tapu iptali ve tescil isteğinde bulunamayacakları…” gerekçesiyle davanın reddine karar verilmesi üzerine, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastrodan önceki kazanmayı sağlayan zilyetlik ve muristen intikal hukuksal sebeplerine dayalı olarak açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Mahkemece, her ne kadar yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmiş ise de, Mahkemenin bu görüşüne katılma olanağı bulunmadığı gibi gösterilen gerekçe hukuki dayanaktan yoksundur. Dava konusu taşınmazın 23.01.1992 tarihinde yapılan harici satış sözleşmesiyle İ.. Ç..’in mirasçılarından H.. R.. Ç.. ve A.. Ç.. tarafından alıcı - davalılar İ.. Y.. ve C.. Y..’a Bir milyar lira karşılığında haricen satıldığı anlaşılmaktadır. Dosyadaki bilgilere ve veraset belgesine göre davacıların miras bırakanı İ.. Ç.. 12.07.1989 tarihinde ölmüş olup, TMK’nun 701 ve 702.maddeleri gereğince terekesi elbirliği mülkiyet hükümlerine tabidir. Elbirliği mülkiyetine tabi terekeye dahil bir taşınmazı, bir veya birkaç mirasçının tek başına üçüncü kişilere satması olanaksızdır. Çünkü TMK’nun 702.maddesi gereğince tasarrufi işlemlerde oybirliği aranır. Satış işlemi de bir tasarrufi işlem olduğundan tüm mirasçıların birlikte satış yapmaları gerekir. Mahkemenin dayandığı gerekçe bu yönüyle yerinde değildir. Ne var ki dava sadece mirasçılardan H.. Ç.. tarafından açılmış, ancak, tüm mirasçılar adına iptal ve tescil isteğinde bulunulmuştur. Böyle bir davada taraf teşkilinin yargılama sırasında sağlanması ve dava dışı kalan İ.. Ç.. mirasçılarının ya davacı yanında davada yer almalarının sağlanması ya da dava dışı kalan tüm mirasçıların açılan davaya karşı olurlarının alınması veya İ.. Ç..’in terekesine temsilci atanmak suretiyle aktif dava açma ehliyeti bakımından taraf teşkilinin sağlanması zorunludur. Dosyadaki veraset belgesine göre İ.. Ç..'in mirasçısı H.. dışında dava dışı kalan birçok mirasçı bulunmaktadır. Sadece mirasçılardan R.. Ç.. (K..)’ın açılan davaya olur verdiği saptanmıştır. Aktif dava açma ehliyeti dava koşulu olarak değerlendirildiğinde davada taraf teşkili sağlanamadan davanın yürütülmesine ve işin esasına girilerek hüküm kurulması doğru değildir.

Şu halde Mahkemece, aktif dava açma ehliyeti bakımından davada taraf teşkilinin sağlanmadığı gerekçesiyle usulden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek kesin hüküm oluşturulacak biçimde davanın reddine karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

Davacı H.. vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK'nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22134, Karar No: 2014/12885, Tarih: 19.06.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/22134 E.  ,  2014/12885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanğın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin 11.fıkrasının çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 19.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.