muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11165, Karar No: 2012/11964, Tarih: 01.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/11165 E.  ,  2012/11964 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan yargılaması sonucunda kurulan 21/10/2010 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmekle tayin olunan 19/04/2011 günü için yapılan tebligatlar üzerine duruşmalı temyiz eden davacı vekili Av. ...ile karşı taraftan davalı Hazine vekili Avukat ..., davalı ... Yönetimi vekili Avukat ... geldiler, başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. İş karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Davacı vekili, dava dilekçesinde özetle; Silivri İlçesi, ... Köyü, arazisinin 7000 dekarlık kısmının Haziran 1951 tarih ve Cilt 92, Sayfa: 45, No: 1 de tapuda kayıtlı ... Çiftliğini kapsadığını, dava konusu ...’nın malik olduğu 102, 115, 119, 120, 124, 136, 167, 168, 169, 173, 174, 175, 177, 178, 179, 180, 182, 185 ve 193 özel parsel numaralı taşınmazlar ile ...’ın malik olduğu 153, 154, 155, 156, 195, 210 ve 212 özel parsel numaralı taşınmazların da bu çiftliğin sınırları içinde yer aldığını, ... Çiftliği sınırlarının doğusu eski otobüs yolu, güneyi ... - Çavuşlu yolu, batısı Kömürcü yolu, kuzeyi eski İstanbul yolu şeklinde olduğunu, sınırları oluşturan bu yolların halen zeminde mevcut ve işler durumda bulunduğunu, sınırların değişmeye elverişli olmadığını, ... Köyü halkının 1928 yılında Balkan ülkelerinden gelerek çiftliğe yerleştikleri ve sonraki yıllarda çiftliği tapudan devren satın aldıklarını, ... ve ... oğlu ...’ın da satın alan kişilerden olduğunu, 07/06/1951 tarih ve Cilt: 92, Sayfa: 46, Sıra:1’de kayıtlı 40/160 payın bu kişi adına olduğunu, köylülerin satın aldıkları paylar oranında arazinin tamamını 1946 yılında taksim ettiklerini, tarlaların o tarihten bu yana taksime uygun şekilde kullanıldığını, 13/05/1987 tarihinde kesinleşen tapulama çalışmaları sırasında da evvelce yapılan bu taksime aynen uyulduğunu, dava konusu tarlanın bu taksim sonucunda ... ve ... oğlu ...’a isabet ettiğini, ...’ın 25/11/1959 tarihinde çocuksuz olarak ölümü ile mirasın kardeşi ... ile ...’a kaldığını, ...’nin 1965 yılında dava konusu 102, 115, 119, 120, 124, 136, 167, 168, 169, 173, 174, 175, 177, 178, 179, 180, 182, 185 ve 193 özel parsel numaralı taşınmazları ...’nın babası ...; 150, 151, 152, 153, 154, 155, 156, 195, 196, 197, 198, 199 ve 212 özel parsel numaralı taşınmazları ...’ın babası ...’a haricen satıp devrettiğini, davalıların diğer miras bırakanı ...’ın ise aynı özel parsellerdeki miras payını 1969 yılında aynı şahıslara haricen satıp devrettiğini, ...’nın babası ...’ın 1991 yılında vefat ettiğini ve aynı yıl mirasçıları arasında yapılan taksim sonucu çekişmeli 102, 115, 119, 120, 124, 136, 167, 168, 169, 173, 174, 175, 177, 178, 179, 180, 182, 185 ve 193 özel parsel numaralı taşınmazların ...’ya isabet ettiğini; ...’ın babası olan ...’in ise 1987 yılında öldüğünü, yapılan taksim sonucu 153, 154, 155, 156,

195, 210 ve 212 numaralı özel parsellerin ...’a isabet ettiğini, her iki davacının 1944, 1965 ve 1969 yıllarından beri taşınmazları aralıksız ve malik sıfatı ile kullandıklarını 1965 yılında ...’dan, 1969 yılında ...’tan satın alınan payların halen tapuda 1959 yılında ölen ... adına kayıtlı olduğunu, davalıların ... ve ... oğlu ...’ın mirasçıları olduklarını, ... Çiftliğinin yukarıda yazılı sınırları içinde kısmen tarım arazileri, kısmen de baltalık cinsinden meşe ormanlarının bulunduğunu, 1942 - 1943 yıllarında ... Köyünde 3116 sayılı Yasaya göre orman kadastrosunun yapılarak kesinleştiğini, böylece köyde bulunan ormanların kadastral olarak belirlendiğini, orman kadastrosu yapılırken tapu kayıtları ile irtibat kurulmadığından tamamının devlet ormanı olarak tahdit gördüğünü, bu nedenle köyde özel orman bulunmadığını, 4785 sayılı Yasaya göre devletleştirilen orman da olmadığını, 1996 yılında ise 3302 sayılı Yasa gereğince orman sınırlarının aplikasyonu yapılarak 1/5000 ölçekli haritalara aktarılıp orman sınırlarının güncellendiğini, dava konusu taşınmazın kadimden beri tarım arazisi olarak kullanılan ve ormanla ilgisi bulunmayan bir yer olduğunu, buna rağmen taşınmazın bulunduğu bölgede orman alanlarının da bulunması nedeniyle Orman Yönetiminin yasal hasım olarak davalı gösterildiğini, ... Köyünde 766 sayılı Yasaya göre tapulama çalışmasının 13/05/1987 tarihinde kesinleştiğini, ... Çiftliğine ait 1951 tarih, Cilt: 92, Sayfa: 45, Sıra No: 1’de bulunan tapunun kapsadığı alanların bir kısmında tapulama çalışması yapılarak ... Köyü, 1461 ilâ 1530 numaralı parsellerin bu tapudan revizyon gördüğünü, tapulama ekibinin kök tapunun kapsamında kalan arazinin bir kısmını çalışma alanına dahil etmediğini, bu sebeple tapu kapsamındaki tarım arazilerinin bir bölümünün tapulaması yapılmadan çalışmanın tatil edildiğini, çekişmeli yerin tapulama dışı kaldığını, söz konusu yerin 766 sayılı Yasanın 2. maddesinde belirtilen yerlerden olması nedeniyle tapulama dışı bırakılmadığını, taşınmazın Rumi 1296 tarihinden beri tapulu şahıs mülkü olduğunu, o tarihten beri de tarım arazisi olarak kullanıldığını, ilk malikten müvekkiline kadar gelen eklemeli zilyetliğin Medenî Yasanın 713. maddesinde düzenlenen 20 yıllık süreyi çok aştığının, 20 yıllık bu sürenin tapulama çalışmalarının kesinleştiği 13/05/1987 tarihten bu yana da dolmuş olduğunu iddia ederek, 102, 115, 119, 120, 124, 136, 167, 168, 169, 173, 174, 175, 177, 178, 179, 180, 182, 185 ve 193 özel parsel numaralı taşınmazların ... ve ... oğlu ... adına olan tapu kaydının iptali ile davacı ... adına, 153, 154, 155, 156, 195, 210 ve 212 numaralı özel parsellerin de ... ve ... oğlu ... adına olan tapu kaydının iptali ile davacı tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece; Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin dava konusu taşınmazın da bulunduğu birçok taşınmaz hakkında görülen davalarda temyiz incelemesi üzerine 27/03/2009 tarih ve 2008/2476 - 2009/5202 sayılı bozma ilâmı ve aynı nitelikteki ilâmlarının gerekçesinde belirtildiği üzere ilk tesisinden itibaren tedavülleri ile birlikte incelenen ve davalıların dayandıkları tapu kayıtlarının dava konusu taşınmaza ait olduğunun kabul edilemeyeceği, zira yüzölçümlerinin çok farklı olduğu, kaydın sabit sınırlı olmadığı, daha önce başka yerlere uygulandığı, çekişmeli yerin de içinde bulunduğu aynı özellikleri taşıyan ve aynı bölgede yer alan bir çok taşınmazın 1999 ve 2001 yılları arasında görülüp kesinleşen davalarda yargılamasının yapılarak orman niteliğinde tescil harici bırakıldığı kabul edilip davaların reddedildiği, taşınmazın genel niteliklerine ve memleket haritasındaki konumuna bakıldığında üzerinde geniş yapraklı meşe ağacı sembollerinin bulunduğu, komşu meşe ormanları ile çekişmeli yer arasında doğal ayırıcı unsurlar bulunmadığı, çekişmeli yer ve benzer durumdaki tüm bu yerlerin yüksek eğimli orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerler olduğu, yörede 4785 sayılı Yasaya göre yapılmış orman kadastrosunun bulunmadığı, 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 23 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliğinin 26. maddeleri ile Hukuk Genel Kurulunun 21/01/2004 tarih, 2004/8- 15/7 ve 12/05/2004 tarih, 2004/8 - 242/292 ve yine 12/03/2008 tarih, 2008/20 - 214/241 sayılı kararlarının olayda nazara alınması gerektiği gerekçesi ile davanın reddine, her ne kadar Orman Yönetimi vekili tarafından dava aşamasında taşınmazın niteliği de nazara alınarak orman niteliği ile Hazine adına tescili istenmiş ve çekişmeli yerin niteliğinin orman olduğu anlaşılmış ise de bu yönde açılmış bir dava

bulunmadığı ve bu yönde bir katılım da olmadığı, mahkemece resen bu yönde bir karar verilemeyeceği gözetilerek bu yolda bir hüküm kurulmasına yer olmadığına karar verilmiş, hüküm davacı ... ve ..., davalı Hazine ve Orman Yönetimi vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kadastro sırasında tesbit harici bırakılan taşınmazın tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce, 3116 sayılı Yasaya göre 4785 sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce 1943 yılında yapılan ve 28/12/1949 yılında ilâm edilerek kesinleşmesinden sonra Şekerpınar, Erikpınar ve Havuzpınar Devlet Ormanı ismiyle Şubat 1952 tarih ve 19 numarada 1316 Hektar yüzölçümüyle ve yine Nisan 1962 tarih 13 numarada 779 Hektar yüzölçümüyle ve ... Devlet Ormanı ismiyle tapuya tescil edilen orman kadastrosu ile daha sonra 3302 sayılı Yasaya göre yapılıp 12/03/1996 tarihinde ilân edilerek dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması bulunmaktadır. Genel arazi kadastrosu işlemi ise 1985 yılında yapılmış, 14.04.1987 – 13.05.1987 tarihlerinde ilâm edilmiş, dava konusu yer tescil ve tesbit harici bırakılmıştır.

1) İncelenen dosya kapsamına ve kararın dayandığı gerekçeye göre davacıların temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2) Orman Yönetimince, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiası ve orman niteliği ile Hazine adına tescili istemiyle açılmış bir dava ya da açılmış bulunan davaya 3402 sayılı Yasanın 26/D maddesi gereğince harçlı katılımı söz konusu olmadığından yönetimin temyiz dilekçesinin reddi gerekmiştir.

3) Hazinenin temyiz itirazlarına gelince; Hazine yargılama aşamasında taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tescili isteminde bulunmuş olup harçtan muaftır. Kurum isteminin Medenî Yasanın 713. maddesi kapsamında tescil istemi olarak değerlendirilip hakkında olumlu yada olumsuz bir hüküm kurulması gereklidir. Değinilen yönün gözetilmemiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: 1) Yukarıda birinci bentde açıklanan nedenlerle davacıların temyiz isteminin REDDİNE,

2) İkinci bentde açıklanan nedenlerle Orman Yönetiminin temyiz dilekçesinin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde Orman Yönetimine iadesine,

3) Üçüncü bentde açıklanan nedenlerle Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, duruşma tarihi itibariyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre, 825.00.- TL. vekalet ücretinin davacı gerçek kişiden alınarak Hazineye verilmesine 01/11/2012 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13860, Karar No: 2018/10231, Tarih: 25.09.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/13860 E.  ,  2018/10231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 3.fıkrası, "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az 3 yıldan fazla olmamak üzere bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz" şeklinde olup; somut olayda, hırsızlık suçundan mahkum olunan ceza süresinin 1 yıl 15 gün olmasına karşılık, denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi yasaya açıkça aykırılık oluşturduğu gibi bu husus aleyhe değiştirmeme yasağı kapsamında da değerlendirilemez. Bu nedenle suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca denetim süresinin tayin olunan hapis cezasından az olacak şekilde 1 yıl olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesinin verdiği yetkiyle düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hırsızlık suçu yönünden suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca "1 yıl" olarak belirlenen denetim süresinin "1 yıl 15 gün" olarak düzeltilmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/889, Karar No: 2020/3291, Tarih: 27.10.2020

**23. Hukuk Dairesi         2020/889 E.  ,  2020/3291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ: İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın esastan reddine yönelik verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Avukat ... ve Avukat ... ile davacı vekili Avukat ...'nın gelmiş olmalarıyla duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasındaki 01.09.2008 tarihli hizmet alım sözleşmesi gereğince müvekkilinin edimini eksiksiz yerine getirmesine rağmen davalı tarafça bir kısım hak edişlerin ödenmemesi ve 06.03.2009 tarihinde sözleşmenin haksız olarak feshedilmesi nedeniyle açtıkları kısmi davanın kabul edildiğini, bu davada davacının fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmuş olduğunu, hak edilen istihkak alacağının tahsili için işbu davanın açılmasının zaruri olduğunu ileri sürerek, şimdilik 1.841.393,36 TL'nin doğduğu tarihten işleyecek reeskont faizi ile davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, sözleşmenin haklı şekilde feshedildiğini, açılan ilk davanın kabulünün hukuka aykırı olduğunu, bu dava sonucunun bekletici mesele yapılması gerektiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, davacı yanca açılmış olan kısmi davanın Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleştiği, kesinleşen karar nedeniyle davacının bakiye 1.841.393,36 TL alacağı bulunduğu gerekçesiyle, davanın kabulü ile 1.841.393,36 TL'nin dava tarihinden işleyecek reeskont faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiş, davalı vekilinin istinaf başvurusu neticesinde, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesince, kısmi davada işbu davada öne sürülen savunma sebepleri ve istinafa konu edilen hususların incelenip karara bağlandığı, bilirkişi raporuna yapılan itirazların reddedildiği, alacak miktarının açıkça belirlendiği, davalının temyiz nedenlerinin Yargıtayca yerinde görülmediği, hükmün onandığı, kısmi davadaki bilirkişi raporunun işbu dava için kesin delil niteliği kazandığı, bu rapora göre hüküm kurulmasında usule ve hukuka aykırılık olmadığı gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tacirler arası hizmet sözleşmesine dayalı istihkak alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, tacirler arası hizmet sözleşmesine dayalı istihkak alacağının tahsili istemine ilişkindir.

Davacı yanca işbu davadan önce açılan kısmi dava kapsamında verilen karar, Dairemizin 27.10.2015 tarihli, 2014/10085 E.-2015/6939 K. sayılı ilamı ile, “... özellikle talep edilen ve hüküm altına alınan miktara göre,..” onanmış olup, anılan onama ilamının kapsamı dikkate alındığında, kısmi davada tanzim edilen ve hükme esas alınan bilirkişi raporunun işbu dava için kesin delil niteliği taşımadığı tartışmasızdır.

Bu durumda mahkemece, yeniden oluşturulacak konusunda uzman bilirkişi kurulundan tarafların tüm iddia ve savunmalarını karşılayacak şekilde rapor alınarak, varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, yukarıdaki hususlar gözetilmeden verilen ilk derece mahkemesi kararı ile bölge adliye mahkemesinin bu karara karşı istinaf isteminin reddine ilişkin kararı usul ve yasaya aykırı görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle İstanbul 9. Asliye Ticaret Mahkemesi kararı ile bu karara karşı yapılan istinaf başvurusunun reddine ilişkin İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi kararı usul ve yasaya aykırı görüldüğünden BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı yararına takdir olunan 2.540,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak, davalıya verilmesine, HMK'nun 373/1. maddesi gereğince İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesi kararının kaldırılarak, dosyanın kararı veren ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 14. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 27.10.2020 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/18944, Karar No: 2021/596, Tarih: 13.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2017/18944 E.  ,  2021/596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının davalı iş yerinde 2014 yılında çalışmaya başladığını, çalışmalarının kesintisiz olarak devam ettiğini, çalıştığı süre boyunca kendisine ilave tediye ödenmediğini belirterek, ilave tediye talebinin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağı talep edip edemeyeceği hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

Buna göre;

İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.