muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3079, Karar No: 2025/742, Tarih: 26.02.2025

**6. Hukuk Dairesi         2024/3079 E.  ,  2025/742 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 36. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/657 E., 2024/503 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Safranbolu 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/190 E., 2021/712 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili ve katılma yoluyla davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hakimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; taraflar arasındaki sözleşme kapsamında 31.05.2018 tarihli ve 2018/DK.D-113 Sayılı Düzenleyici Karar'ın yayım tarihinden itibaren yapılmış olan ve kesin hakediş dahil toplam 13 adet hakediş ödemesi için hesaplanan fiyat farkı tutarlarının anılan Düzenleyici Karar'ın fiyat farkı katsayılarına ilişkin hükümleri uyarınca yeniden belirlenmesi ile müvekkil lehine tahakkuk edecek alacağın dava tarihinden itibaren işletilecek en yüksek yasal faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu 13 tane hakedişin davacı tarafından ihtirazi kayıt belirtilmeksizin kabul edildiğini, hakedişlerin yüklenici açıcısından kesinleştiğini belirterek, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile taraflar arasındaki sözleşme gereği davacı tarafın hak ediş taleplerinin haklı olduğunu, hükme esas alınan bilirkişi raporu ile taleple bağlı kalınarak ıslah miktarında talep edilen 1.102.451,22 TL üzerinden davacının davasının kabulüne karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresinde taraf vekillerince istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

1-Davalı vekili temyiz dilekçesinde; davacı tarafça davasını belirsiz alacak davası olarak tanımlamış olmasına rağmen yerel mahkemece dava kısmi dava olarak kabul ederek hüküm kurulduğunu, 6100 sayılı Kanun'un 186/1 maddesi kapsamında sözlü yargılama için ayrı bir gün verilmesi taleplerinin ret edilerek usule aykırı karar verildiğini, taraflar arasındaki sözleşmede açıkça fiyat farkına ilişkin değişiklik yapılması mümkün olmadığının belirtildiğini, davaya dayanak 31.05.2018 tarihli kurul kararının tarafları bağlayıcı bir düzenleyici işlem olmadığını, dava konusu hakedişlerin davacı tarafça ihtirazı kayıt ileri sürmeden kabul edildiğini beyan ederek kararın bozulmasını talep etmiştir.

2-Davacı vekili katılma yoluyla sunduğu temyiz dilekçesinde; davanın belirsiz alacak davası olduğunu, yargılamada sunulan dilekçenin bedel artımı dilekçesi verdiğini, 10.05.2021 tarihli bilirkişi raporunda belirlenen miktar üzerinden fiyat farkı verilmesi gerektiğini beyan ederek, kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, hizmet sözleşmesinden kaynaklı alacak istemine ilişkindir.

1-Davalı vekili temyizi yönünden;

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı halinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davalı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2-Davacı vekilinin katılma yoluyla sunduğu temyizi yönünden;

HMK 366. maddenin yollaması ile temyiz yolunda da uygulanan 348/1. madde uyarınca, İstinaf dilekçesi kendisine tebliğ edilen taraf, başvurma hakkı bulunmasa veya başvuru süresini geçirmiş olsa bile iki haftalık süre içerisinde vereceği cevap dilekçesi ile temyiz yoluna başvurabilecektir.

Davacı taraf kararın kendisine tebliği üzerine süresinde temyiz isteminde bulunmayıp davalının temyizine katılmak suretiyle temyiz dilekçesi vermiş, ancak davalının temyiz dilekçesi, katılma yoluyla temyiz isteminde bulunan davacı vekiline 19.05.2024 tarihinde tebliğ olmuş, davacı vekili tarafından temyiz dilekçesi ise yasal süre geçirildikten sonra 20.06.2024 tarihinde verilmiştir. Katılma yolu ile kararı temyiz eden davacı vekilinin 6100 sayılı HMK’nın 348 inci maddesi gereğince temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1-Davalı vekilinin temyiz isteminin Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1. maddesi hükmü uyarınca ONANMASINA,

2-Davacı vekilinin katılma yoluyla temyiz isteminin süreden REDDİNE,

Davacıdan peşin alınan harcın istek halinde iadesine,

Aşağıda yazılı harcın temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

26.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4051, Karar No: 2022/9515, Tarih: 06.04.2022

**4. Ceza Dairesi         2020/4051 E.  ,  2022/9515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, cinsel taciz

HÜKÜMLER : Beraat

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, katılanla mahallede sokakta karşılaşmış olabileceği şeklindeki beyanı, katılanın aşamalardaki tutarlı beyanları karşısında, sanık ile aralarında husumet bulunmayan katılanın iftira atmasını gerektirecek bir sebep bulunmadığı anlaşıldığından, sanığın mahkumiyeti yerine yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hükümler kurulması,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 06/04/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6182, Karar No: 2019/2275, Tarih: 12.03.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6182 E.  ,  2019/2275 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı Kurum, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi gereği, 12.11.1994 tarihli iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan peşin sermaye değerli gelir ile yapılan cenaze masrafı nedeniyle oluşan kurum zararının davalı işverenden tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın 26. maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve Esas: 2003/10, Karar: 2006/106 sayılı kararı ile 26. maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiş olması nedeniyle; ilk peşin değerli gelirin, tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarıyla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekmektedir.

Eldeki davada ise, mahkemece, davacı kurum talebi aynen hüküm altına alınmış ise de, dosyadan kurumca bağlanan ve talep edilebilecek peşin sermaye değerinin ve sosyal yardım zammı tutarı toplamının 10.184,47 TL olduğu, bu kapsamda, ilk rücu davasında kesinleşen kusur oranı dikkate alınarak hüküm altına alınan tutardan bakiye kısmına karar verilmesi gerekirken, Anayasa Mahkemesinin yukarıda anılan kararına aykırı şekilde peşin sermayeli değerin ilk satırı yerine artışlı tutarların dikkate alınması sonucunda yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle, 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hükmün tamamen silinmesi ile yerine;

1-Davanın kısmen kabulüne, 2.211,40 TL peşin sermaye değerli gelirin onay tarihi olan 13.07.2001 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı kuruma ödenmesine, fazla istemin reddine,

2-) 42,00TL cenaze yardımı gideri bedelinin ödeme tarihi olan 05.01.2000 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı kuruma ödenmesine,

3-)Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 153,92 TL karar ilam harcının davalıdan alınarak hazineye irad kaydına,

2-) 42,00TL cenaze yardımı gideri bedelinin ödeme tarihi olan 05.01.2000 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacı kuruma ödenmesine,

3-)Karar tarihi itibariyle alınması gerekli olan 153,92 TL karar ilam harcının davalıdan alınarak hazineye irad kaydına,

4)Tamamı davacı tarafça yapılan 53,00 TL yargılama giderinin kısmen kabule göre, 3 TL’sinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, kalanın davacı üzerinde bırakılmasına,

5)Davacı kendisini vekil ile temsil ettirmiş olduğundan A.A.Ü.T.'ye göre belirlenen 1.500,00 TL vekâlet ücretinin davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, reddedilen tutar üzerinden hesaplanan 4627,60 TL vekâlet ücretinin ise davacı kurumdan tahsili ile davalıya verilmesine, dosyada kalan gider avanslarının talepleri halinde taraflara iadesine” hükmünün yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 12.03.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12051, Karar No: 2018/3975, Tarih: 28.05.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/12051 E.  ,  2018/3975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada... Anadolu Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 08.09.2015 tarih ve 2014/100-2015/160 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; davalı adına tescilli 2013/05484 sayılı ve “balya makinesi toplayıcı parçası” başlıklı faydalı modelin yenilik özelliğine sahip olmadığını, yine davalı adına tescilli 2013/03525 sayılı “balya makinesi toplayıcı parçası” tasarımının yenilik ve ayırt edicilik niteliğine sahip olmadığını ileri sürerek anılan faydalı model belgesinin ve tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkili adına tescilli faydalı model ve tasarımın yeni olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; dava konusu “balya makinesi toplayıcı parçası” başlıklı faydalı modelin yenilik özelliğine sahip olmadığı, yine aynı ürüne yönelik endüstriyel tasarımın da yenilik ve ayırt edicilik vasfına haiz olmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile davalı adına tescilli 2013/05484 sayılı faydalı model belgesinin ve 2013/03525 sayılı endüstriyel tasarım tescil belgesinin hükümsüzlüğüne, karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 28.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3977, Karar No: 2015/15869, Tarih: 09.09.2015

**8. Hukuk Dairesi         2015/3977 E.  ,  2015/15869 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziosmanpaşa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/05/2013

NUMARASI : 2012/183-2013/254

Davacı-karşı davalı T.. Ç.. ile davalı-karşı davacı H.. Ç.. ve E.. Ç.. aralarındaki dava hakkında Gaziosmanpaşa 4. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen 07.05.2013 tarih ve 183/254 sayılı hükmün Daire'nin 10.11.2014 gün ve 2014/1278-2014/20556 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davalı-karşı davacı H.. Ç.. vekili tarafından süresinde kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile tutanaklar münderecatına ve Yargıtay ilâmında açıklanan gerektirici sebeplere göre yerinde olmayan ve HUMK'nun 440. maddesinde yazılı hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE, anılan Kanunun 442. maddesi uyarınca (6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi gereğince 1086 sayılı HUMK'nun 427 ila 454. maddeleri yürürlükte bulunduğundan) takdiren 248,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye irad kaydına ve aşağıda dökümü yazılı 57,60 TL peşin harcın red harcına mahsubuna, 09.09 .2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/560, Karar No: 2015/1824, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/560 E.  ,  2015/1824 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/5720, Karar No: 2010/820, Tarih: 22.02.2010

**7. Hukuk Dairesi         2009/5720 E.  ,  2010/820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı tarafından istenilmekle, temyiz isteminin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, dosyadaki belgeler okundu, tetkik hakiminin açıklamaları dinlendi. Gereği görüşüldü:

Dava askı ilan süresi içinde açılmış kadasto tespitine itiraz niteliğindedir.

Mahkemece kesin süreye uyulmadığı gerekçe gösterilerek davanın 3402 sayılı Kadastro Kanununun 36.maddesi hükmü uyarınca reddine karar verilmiş ise de varılan sonuç davanın niteliğine, dosya içeriğinde toplanan delillere ve yasal düzenlemelere uygun düşmemiştir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 36.maddesi hükmünde taraflardan her birinin dinlenmesini talep ettiği tanık ve bilirkişi ücretini ve diğer yargılama giderlerini karşılamak zorunda olduğu, hakim tarafından belirlenecek süre içinde gerekli giderler mahkeme veznesine yatırılmadığı takdirde, onunla ilgili delillere dayanılmaktan vazgeçilmiş sayılacağı açıklanmıştır. Bu hükmün amacı, verilen ara kararlarının ciddiyet ve özenle yerine getirilmesini sağlamak, bu yolla davaların uzun süre elde kalmasını önlemektir. Hakim tarafından verilen kesin süre içinde gereken giderleri vermeyen taraf sadece gider yapılmasını gerektiren işlemin yapılması isteminden vazgeçmiş sayılır. Davadaki bütün istemlerinden vazgeçmiş sayılamaz. Bu olgunun sonucu olarak da verilen kesin süre içinde gereğinin yapılmaması halinde gider yapılmasını gerektiren işlemin niteliği ve davanın sonucuna etkisi gözetilerek mevcut delillere göre karar verilir. Kesin süreye uymamanın doğurduğu bu ağır sonuç gözetildiğinde, kesin süreden söz edilebilmesi için ara kararında yapılması gereken işlerin neler olduğunun kuşkuya yer vermeyecek biçimde tam olarak açıklanması, yatırılması istenilen giderlerin miktarının ara kararında ayrıntılı olarak gösterilmesi, verilen sürenin giderin temin edilip yatırılabilmesi için makul ve yeterli uzunlukta olması, gider yatırılmamasının sonuçlarının taraflara açıkça anlatılması ve tarafların bu konuda uyarılması zorunludur.

Kadastro davalarında keşif giderleri yatırılmadığından bahisle kesin süre sonuçlarının uygulanabilmesi için öncelikle uyuşmazlığın çözümlenebilmesi için taşınmaz başında keşif yapılmasının zorunlu olması, dava dosyasının keşfe hazır hale getirilmesi, ispat yükü kendi üzerinde olan tarafa keşif giderlerini mahkeme veznesine depo etmesi için makul ve yeterli uzunlukta kesin süre verilmesi, verilen kesin süre içinde kabul edilebilir yasal bir mazeret olmaksızın keşif giderlerinin mahkeme veznesine yatırılmamış olması gerekir. Taraflara tanıklarını taşınmaz başında hazır etmeleri gibi bir zorunluluk yüklenemeyeceğinden keşif kararı verilmesi halinde keşif gün ve saati ile hazır bulunacakları yerin taraf tanıklarına ve bilirkişilere davetiye ile bildirilmesi zorunludur. Hal böyle olunca mahkemece öncelikle mahkeme heyeti yolluğu, bilirkişi ve tanıklara ödenecek ücret ve davetiye giderleri ile araç ücretinin tespit edilmesi, davetiye tebliğinin zaman alacağı da gözetilerek davetiye giderlerini yatırması için verilecek sürenin diğer giderlerin yatırılması için verilecek süreden daha kısa belirlenmesi, ispat yükü üzerinde olan tarafa belirlenen mahkeme heyeti yolluğunu, araç ücretini, bilirkişiler ve tanık ücretlerini, bilirkişi ve tanıklar adına çıkartılacak davetiye giderlerini, karşı tarafa da dinletmek istediği tanıkları için belirlenen ücret ve davetiye giderlerini mahkeme veznesine yatırmaları için kesin süre verilmesi, davetiye giderlerinin yatırılması halinde öncelikle bilirkişi ve tanıklar adına davetiye çıkartılması gerektiği kuşkusuzdur.

Bu ilkeler ışığında somut olaya bakıldığında mahkemece 29.12.2008 günlü oturumda taşınmaz başında keşif yapılmasına karar verilmiş, keşif günü olarak da 02.04.2009 günü belirlenerek keşif giderlerini mahkeme veznesine yatırması için davacı tarafa keşif gününe kadar kesin süre verilmiştir. Ne var ki, ara kararında bilirkişi ve tanıklara ödenecek ücret ve bunlara çıkartılacak davetiye giderlerinin belirlenmediği, bu giderlerin yatırılması için taraflara kesin süre verilmediği gözetildiğinde keşif yerinde hazır bulunma zorunluluğu olmayan bilirkişi ve tanıkların taşınmaz başına gelmemeleri nedeniyle keşfin sonuçsuz kalma ihtimali bulunduğu kuşkusuzdur.

Hal böyle olunca mahkemece verilen kesin sürenin yöntemine uygun olmadığı, böyle bir ara kararına dayanarak davada kesin süre sonuçlarının uygulanamayacağı gözetilerek yeni bir keşif günü belirlenmesi, davacı tarafa keşif giderlerini depo etmesi için yeniden ve az yukarıda açıklanan şekilde yöntemine uygun biçimde kesin süre verilmesi, keşif giderleri yine yatırılmadığı taktirde şimdiki gibi hüküm kurulması, keşif giderleri yatırıldığı taktirde taşınmaz başında keşif yapılarak iddia ve savunma doğrultusunda delillerin toplanması, toplanan ve toplanacak tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm verilmesi gerekirken açıklanan bu olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve soruşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davacı tarafın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenlerine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin ödenen 82.80 TL temyiz harcının istek halinde davacı tarafa iadesine, 22.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14307, Karar No: 2017/6263, Tarih: 21.12.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/14307 E.  ,  2017/6263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıkların, mağdurların yürüdüğü yol üzerinde geçişini engelleyecek şekilde önceden engeller koyarak ve tertibat alarak yolunu kesmek biçiminde bir hareketlerinin bulunmadığı ve bu bağlamda “yol kesmek” ten söz edilemeyeceği gözetilmeden, 5237 sayılı TCK'nın 149/1.maddesinin uygulama koşulları oluşmayan (d) bendi ile de hüküm kurulması, sonuç cezaya etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK'nın 53.maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanık ... ve savunmanı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazlarının reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun ve takdire dayalı bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 21.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2683, Karar No: 2014/8123, Tarih: 19.06.2014

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2014/2683 E.  ,  2014/8123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı alacak davasına dair karar Dairemizin 08.10.2013 gün ve 2013/10982-2013/13718 sayılı ilamı ile bozulmasına karar verilmesi üzerine bu defa davalı tarafından yasal süresinde karar düzeltme isteminde bulunulmuş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahkemenin kararında ve Yargıtay ilamında yazılı sebeplere, karar düzeltme isteminin reddine ve ihtar tarihinden sonra doğan kira paralarına her ayın ödeme tarihinden sonra yasal faiz yürütüleceğinin anlaşılmasına göre 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 440.maddesinde yazılı hallerden hiçbirine uymayan karar düzeltme isteminin REDDİNE ve ihtar tarihinden sonra doğan kira paralarına her ayın ödeme tarihinden sonra yasal faiz yürütüleceğinin anlaşılmasına göre aynı Yasanın 442.maddesi gereğince takdiren 226.-TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınmasına, karar düzeltme harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına 19.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.