muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/2461, Karar No: 2019/12569, Tarih: 16.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2461 E.  ,  2019/12569 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müşteki beyanına göre 30,00 TL değerinde sigaraları çalması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Müştekiden zararının giderilip giderilmediği sorulmadan ve gerekçede zararın ne şekilde giderildiği açıklanmadan sanık hakkında TCK'nun 168. maddesinin uygulanması,

3-Etkin pişmanlık nedeni ile uygulama yapılırken uygulama maddesinin TCK'nun 168/2 yerine, 168/1 olarak yanlış yazılması,

2-Müştekiden zararının giderilip giderilmediği sorulmadan ve gerekçede zararın ne şekilde giderildiği açıklanmadan sanık hakkında TCK'nun 168. maddesinin uygulanması,

3-Etkin pişmanlık nedeni ile uygulama yapılırken uygulama maddesinin TCK'nun 168/2 yerine, 168/1 olarak yanlış yazılması,

4-Sanığa ait adli sicil kaydında yazılı olan ve tekerrüre esas alınan Mersin 11. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/508 Esas ve 2014/229 Karar sayılı mahkumiyetine konu suçun, 5237 sayılı TCK'nun 141/1. maddesinde yazılı hırsızlık suçuna ait olduğu ve CMK'nun 253. maddesinde 6763 sayılı Kanun ile yapılan değişiklik sonrası uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmış ise de; sanığın adli sicil kaydında yer alan Mersin 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 11.10.2013 tarih, 2013/564 Esas ve 2013/684 Karar sayılı ilamı ile verilen 10 ay hapis cezası ilamının 12.11.2013 tarihinde kesinleştiği, bu ilamın tekerürre esas alınan ilamdan daha ağır cezayı içeren bir ilam olması nedeniyle bu ilamın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

5-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 16.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/327, Karar No: 2013/13247, Tarih: 16.09.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/327 E.  ,  2013/13247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, kömür ticareti işiyle uğraşan katılanın yanında nakliye işine başladığı, 06/11/2008 tarihinde, müşteriye götürmek üzere kömür yüklenmesine rağmen, sanığın kömürlerden bir kısmını ilgili yere teslim etmeyerek uhdesinde tuttuğu, yine 07/11/2008 tarihinde yüklenen kömürlerden 78 çuvalını kendi evine bıraktığı, aynı gün öğleden sonra yüklenen kömürü de aynı şekilde müşteriye teslim etmeyerek başka bir yere boşaltması üzerine, mağdurun sanığı suçüstü yakaladığı, böylece sanığın hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanmak suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda, sanığın ikrarı, tanık beyanı ve tüm dosya kapsamına göre suçun sanık tarafından işlendiği sabit olmakla, bu gerekçeye dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 50/1 maddesinde düzenlenen seçenek yaptırımların, sadece kısa süreli hapis cezaları için uygulanabileceği gözetilmeden, sanık hakkında hükmedilen uzun süreli hapis cezasının, TCK'nın 50/1-f maddesi kapsamında seçenek yaptırıma çevrilmesine karar verilmesindeki isabetsizlik, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine; Ancak, 5237 sayılı TCK'nın 50/1-f maddesine göre, sanık hakkında belirlenen kısa süreli hapis cezasının "kamuya yararlı bir işte çalıştırılmaya çevrilmesine” karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, “bir kamu kurumunda kamuya yararlı temizlik işinde saat 18:00 ile 22:00 saatleri arasında çalıştırılma tedbirine çevrilmesine" denilmek suretiyle infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321.maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanunun 322.maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, hüküm fıkrasında yer alan “bir kamu kurumunda kamuya yararlı temizlik işinde saat 18:00 ile 22:00 saatleri arasında çalıştırılma tedbirine çevrilmesine” ifadesinin çıkartılarak, yerine “sanığın cezasının, kamuya yararlı bir işte çalıştırılma tedbirine çevrilmesine” ifadesinin yazılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 16/09/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12995, Karar No: 2012/159, Tarih: 17.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/12995 E.  ,  2012/159 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı hor kullanma tazminatı ve onarım süresi kira parasının tahsili davasına dair kararın temyiz incelemesi duruşmalı olarak davalı ve davacı tarafından süresi içinde istenilmekle gün tayin edilerek taraflara gönderilen davetiyelerin tebliğ edilmesi üzerine belli günde temyiz eden davalı vekili Av.... ve davacı vekili Av.... geldiler. Hazır bulunanların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Uyuşmazlık, kiracıdan alınan güvence parasının mahsubundan sonra kiralanana verilen ve hor kullanmadan kaynaklanan 64.625 TL zararın, fazlaya ilişkin hakları saklı tutularak kiralananın bahçesinde meydana gelen 150 TL zararın ve bir aylık onarım süresi kirası bakiyesi 5.420.19 TL’nin tahsiline ilişkindir. Mahkemece davanın kısmen kabulü ile 70.045 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesi üzerine hüküm davalı vekili ve davacı vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1-Davalı vekilinin hor kullanma tazminatı ve onarım süresi kirasına ilişkin temyiz itirazları yönünden ;

Davada dayanılan ve hükme esas alınan 15.10.2006 başlangıç tarihli ve iki yıl altı ay süreli kira sözleşmesi konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşmede kiralanan “boş villa” olarak tanımlanmıştır. Sözleşmenin özel şartlar bölümü 4. maddesinde kira müddeti devam ettiği müddetçe kiralanan ve eklentilerinde meydana gelebilecek her türlü hasar ve arızaların kiracı tarafından giderileceği, özel 5. maddesinde kiracının kiralananın tahliyesi halinde teslim aldığı gibi bakımlı ve temiz olarak teslim etmeyi kabul ve taahhüt ettiği, özel 9. maddesinde kiracının kiralananı tahliye ettiği ahvalde yaptığı hasarlar nedeniyle kiralananın eski hale getirilmesi için yapılacak çalışmalar süresince geçecek zamanın kira parasını kiralayana ödemekle yükümlü olduğu kararlaştırılmıştır. Bu şartlar geçerli olup tarafları bağlar. Taraflar arasında 27.2.2009 tarihinde düzenlenen fesih protokolüyle de, taraflar kiralananın 1.7.2009 tarihinde tahliye edilmesi konusunda anlaşmış olup protokolün 5. maddesinde de sözleşme ile davalıdan alınan 7.300 Dolar güvence parasının kiracının kiralananı tahliye edip borçlarını ödemesinden ve aboneliklerini iptal ettirmesinden sonra kiralayanın kiralananı kontrol edip ilk teslim halindeki gibi bakımlı, eksiksiz, demirbaşların sağlam, çalışır, yeni ve temiz olarak teslim edildiğine kanaat getirmesinden sonra iade edileceği belirtilmiştir. Davalı kiracı Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2009 / 168 D. İş sayılı dosyası ile kiralananda tespit yaptırdıktan sonra kiralanan anahtarını mahkemenin tespit sırasında verdiği kararla 28.7.2009 tarihinde mahkeme kalemine teslim etmiştir. Bu tespit sonrasında inşaat mühendisi bilirkişi Nezihe Kısmet Gürsel herhangi bir rakam belirtmeksizin kiralananda belirlediği bir kısım eksiklik ve hasarları düzenlemiş olduğu raporunda göstermiştir. Davacı kiralayan ise, 14.8.2009 tarihinde kiralanan anahtarlarını tevdi mahallinden 10.8.2009 tarihinde aldığını belirterek, kiralanana verilen hasarların ve onarım için gerekli sürenin tespit edilmesini istemiştir. Beykoz Sulh Hukuk Mahkemesi de 2009 / 181 D İş sayılı dosyası üzerinden yine aynı bilirkişinin refakatinde kiralananda tespit yapmıştır. Bu kez bilirkişi 20.1.2009 tarihli raporunda kiralanana 64.625 TL tutarında zarar verildiğini ve bunun bir aylık sürede giderilebileceğini belirtmiştir. Bilirkişi raporu davalı kiracıya 9.2.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, davalı vekili 15.2.2010 tarihli dilekçesi ile rapora itiraz etmiştir. Bu aşamalardan sonra açılan işbu davada mahkemece yargılama sırasında yeni bir keşif ve bilirkişi incelemesi yapmadan aynı bilirkişi tarafından düzenlenen raporlardan davacının yaptırdığı tespit sonrasında alınan rapora itibar ederek hüküm kurulmuştur. Ne var ki davalı tarafın yokluğunda yapılan tespit sonrasında alınan ve itiraza uğrayan, aynı bilirkişinin önceki raporundan farklılıklar içeren tespit raporunun hükme esas alınması usul ve yasaya aykırıdır

. Bu aşamalardan sonra açılan işbu davada mahkemece yargılama sırasında yeni bir keşif ve bilirkişi incelemesi yapmadan aynı bilirkişi tarafından düzenlenen raporlardan davacının yaptırdığı tespit sonrasında alınan rapora itibar ederek hüküm kurulmuştur. Ne var ki davalı tarafın yokluğunda yapılan tespit sonrasında alınan ve itiraza uğrayan, aynı bilirkişinin önceki raporundan farklılıklar içeren tespit raporunun hükme esas alınması usul ve yasaya aykırıdır.Bu durumda mahkemece yapılacak iş, tespit bilirkişisi dışında başka bir uzman bilirkişi marifeti ile inceleme yaptırılarak tespit raporunda varlığı belirtilen hasar kalemlerinden her birinin hor kullanım sonucunda mı, yoksa normal kullanımdan mı kaynaklandığının belirlenmesi, tahliye tarihindeki rayiç birim fiyatları üzerinden yeniden fiyat değerlendirmesi yapılması, tespit edilen kalemlerden yıpranma payı düşülüp düşülmeyeceği, saptanan hasar kalemlerinin onarımı için gereken masraf tutarı ile bu onarımın yapılabilmesi için gerekli süre konusunda dayanakları gösterilmiş, denetime elverişli bilirkişi raporu alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde eksik incelemeye dayalı olarak hüküm kurulması doğru değildir.

2-Davacı vekilinin kiralananın bahçesinde meydana geldiğini iddia ettiği hasar tazminatına ilişkin temyiz itirazlarına gelince ;

Davacı kiralayanın kiralananın tahliyesinden sonra yaptırdığı tespitte bilirkişi, bahçedeki havuz kıyısındaki drasananın, bahçede demir parmaklık kenarındaki süpürge otlarının, çalı tipi manolya ağacının, duş teknesi yerindeki karadut ağacının ve iki kök sarmaşık gül bitkisinin tekrar yerlerine ekilmesinin uzmanlık alanı dışında olduğundan hesaplama dışı bırakmış, davacı da bu nedenle dava dilekçesinde bu hasar kalemlerine ilişkin olarak fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak 150 TL’lik bir talepte bulunmuştur. Bununla birlikte mahkemece, yargılama sırasında, belirtilen hasar kalemlerini kapsayacak yeni bir bilirkişi incelemesi yaptırılmadığından sonuçta davacının anılan hasar kalemlerine ilişkin talebi konusunda olumlu-olumsuz bir karar verilmemesi de yerinde değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davacı vekili ve davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün yukarda (1) ve ( 2 ) No’lu bentlerde yazılı nedenlerle BOZULMASINA, Yargıtay duruşması için kendini vekille temsil ettiren davacı yararına takdir olunan 900.-TL vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, keza Yargıtay duruşması için kendini vekille temsil etiren davalı yararına takdir olunan 900.-TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 17.1.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1830, Karar No: 2018/5254, Tarih: 13.11.2018

**23. Hukuk Dairesi         2016/1830 E.  ,  2018/5254 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, dava konusu taşınmazın 01/07/1993 tarihli düzenleme şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesi ile arsa sahibine verilen 1. Kat 4 nolu bağımsız bölümün babaannesi Hatice adına kayıtlı olduğunu ortaklığın giderilmesi davasında öğrendiğini, sözleşmede arsa sahiplerine bırakılan 6 adet bağımsız bölümün ne şekilde paylaştırılacağının belirtilmediğini, bu hususunun sözleşmenin sıhhatini etkilediğini, bu durumun hakkaniyet gereği arsa payları oranında paylaştırma gerektiğini, arsa maliklerinin taahhüt ettiği arsalar incelendiğinde arsaların çoğunluk hissesinin mirasçısı oldukları ...'a ait olduğunu ve bunun dışında kalan babasından kalan arsada da miras payı olması sebebi ile 2 pay beraber değerlendirilecek olursa 3 daireden fazlasının verilmesinin gerektiğinin kabul edileceğini, sözleşmeye konu toplam 511 m²'lik taşınmazın % 62'sini oluşturan 321 m²'lik kısmının mirasçısı oldukları ... ' a ait olmasına rağmen bu orana uygun tapu tescili yapılmadığını ileri sürerek ... adına kayıtlı taşınmazın tapu kaydının iptal edilerek mirasçısı oldukları ... adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, davanın zaman aşımına uğradığını, davacının iddialarının gerçek dışı olduğunu, dava konusu taşınmazın taraflar arasındaki anlaşmazlıklar sebebi ile hiç kimse tarafından kullanılmadığını, kiraya verilemediğini, ortak giderin dahi ödenmediğini, davacının dairenin babasının hakkı olduğu yönündeki beyanın tamamen hayali olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taşınmazda kat irtifakı kurulurken noterlikte düzenlenen 18.04.1994 tarihli listeye göre 4 nolu dairenin Hatice Dur'a ait olduğunun tüm maliklerce kabul edilip imzalanması ve yönetim planında da 4 nolu dairenin Hatice Dur 'a ait olduğunun tüm maliklerce kabul edilip imzalanması nedeniyle davacının ve asli müdahillerin iddia ve taleplerinin haksız olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacının tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 13.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12844, Karar No: 2017/4604, Tarih: 14.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2014/12844 E.  ,  2017/4604 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mağdur ...'a yönelik yağma suçundan sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 149/1-a, 35/2, 150/2, 62, 58/6-7, 53. maddeleri gereğince 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin ADANA 2. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 27/02/2006 gün ve 2005/380 Esas, 2006/98 karar sayılı hükmün sanık ... savunmanı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesi 07/03/2012 gün ve 2008/7306 Esas, 2012/4109 Karar sayılı ilamı ile;

“Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun taktirine göre; suçun sanık tarafından işlendiği kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanığın gündüz sayılan zaman diliminde mağdurun çalıştığı alşveriş mağazasına geldiği, 60.00.YTL değerindeki kazağı çalarak üzerine giydiği, kazağın üstündeki barkodu optik okuyucudan geçirmediğinden mağazadan çıkarken kapı alarmının çaldığı, mağdurun sanığı kovalamaya başladığı, takip sırasında başka bir iş merkezine giren sanığın emanete kayıtlı bıçağı peşinden gelen mağdura doğrultarak ''yaklaşma vururum'' dedikten sonra olay yerine gelen güvenlik görevlilerince yakalandığının anlaşılması karşısında; Eylem tamamlandığı halde sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın kalkışmaya ilişkin 35. maddesiyle uygulama yapılması;

2- 5237 sayılı TCY'nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının 765 sayılı TCY'nın 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulu bulunmadığı halde, 150. maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek sanığın cezasından indirim yapılması;

3-Sanık hakkında, 5237 sayılı TCY’nın 58/6-7.maddeleri gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve cezanın yerine getirilmesinden sonra denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanmasına esas alınan ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108/2. maddesinin uygulanmasına dayanak oluşturacak hükümlülüğün kararda gösterilmemesi,

3-Sanık hakkında, 5237 sayılı TCY’nın 58/6-7.maddeleri gereğince mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve cezanın yerine getirilmesinden sonra denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanmasına esas alınan ve 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkındaki Kanunun 108/2. maddesinin uygulanmasına dayanak oluşturacak hükümlülüğün kararda gösterilmemesi,

4- 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108.maddesinin (4), (5) ve (6).fıkralarında ‘‘Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir’’. Denmiştir. Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren Mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan Mahkemeye aittir. Buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58/7.maddesi gereğince "mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına" karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi" gerekçesiyle sanık hakkında 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CUMK'un 326/son maddesinin gözetilmesi suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Bozma sonrası Adana 2. Ağır Ceza Mahkemesi 18/10/2012 gün ve 2012/355 Esas, 2012/432 Karar sayılı kararı ile;

"Müşteki ... Beyanında; sanığın mağazalarına girip erkek reyonuna çıktığını, üzerine giydiği kazağın kasadan geçmemesine rağmen kapıdaki sensörlerin uyarı verdiğini, bunun üzerine kaçan sanığı kovalamaya başladıklarını, sanığın yakalanacağını anlayınca bıçağını göstererek "üzerime gelme" dediğini, korkup geriye çekildiğini, o sırada gelen polislerin sanığı yakaladığını, sanık hakkında şikayetçi olmadığını beyan etmiştir.

Mahkememizce yapılan yargılamada; sanığın hırsızlık şeklinde başlayan eyleminin silahlı yağmaya teşebbüs suçuna dönüştüğünden bahisle mahkumiyet kararı verildiği anlaşılmıştır.

Sanık hakkında verilen mahkumiyet kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 6. Ceza Dairesinin 07.03.2012 tarih, 2008/7306 Esas 2012/4109 Karar sayılı ilamı ile sanığın güvenlik güçlerince yakalandığından bahisle yağma eyleminin tamamlandığı, değer azlığı indiriminin yargılama konusu olayda uygulanamayacağı, tekerrüre esas sabıka kaydı detaylarının kararda gösterilmediği ve tekerrür hükmü uygulandıktan sonra denetim süresinin belirlenmemesi gerekirken belirlendiğinden bahisle kararın bozulduğu anlaşılmıştır.