muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14573, Karar No: 2015/10641, Tarih: 20.11.2015

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3.6.2007-5685/1 m.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar

sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliğiyle kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler kanun uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların .... ada .. parsel sayılı taşınmazın ifrazıyla oluşan ... ada .. parsel sayılı taşınmazın imar görmesiyle oluşan imar parselleri olduğu anlaşılmaktadır. Ek bilirkişi raporunda Aşıkpaşa semti 2 no'lu mera paftasının fenni sıhhate haiz olmadığından uygulanabilir nitelikte olmadığı ancak dava konusu taşınmazın geldiği ....ada ... parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli Aşıkpaşa Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar

bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazın 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.11.2015 tarihli ve 2014/14-1313 sayılı Kararı da aynı yöndedir.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; 11.01.2011 tarihli ve 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 21.06.1987 tarihli ve 3402 sayılı Kadastro Kanununa 36. maddesinden sonra gelmek üzere eklenen "Kamu tarafından açılan davalarda yargılama giderleri" başlıklı 36/A maddesinde; Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dâhil, yargılama giderine hükmolunmaz" hükmü yer almaktadır.

Aynı kanunun 17. maddesi hükmü ile 3402 sayılı Kanuna eklenen geçici 11. madde ile de;

"Bu kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır" hükmü getirilmiştir.

Mahkemece, anılan kanun hükümleri doğrultusunda davalının yargılama giderleri ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulmaması gerekirken, değinilen kanun kuralının gözardı edilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/29869, Karar No: 2020/13609, Tarih: 24.11.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/29869 E.  ,  2020/13609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen mahkumiyet kararlarının suça sürüklenen çocuk müdafii Av. ... tarafından 09/06/2015 tarihli itiraz dilekçesiyle kanun yolunun ve merciinin Ağır Ceza Mahkemesi olarak gösterilmesi başvuru hakkını ortadan kaldırmayacağı, ancak hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilemeyen suça sürüklenen çocuk hakkında ... Ağır Ceza Mahkemesinin 17/11/2015 tarihli 2015/871 değişik iş numaralı kararıyla verilen ret kararının yok hükmünde olduğu ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin dilekçesinin temyiz istemi olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk ... müdafii Av. ...'un 09/06/2015 tarihli itiraz dilekçesi incelendiğinde suça sürüklenen çocuk ... hakkında verilen hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarından verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararlarına itiraz ettiğinin anlaşıldığı ... Ağır Ceza Mahkemesinin 17/11/2015 tarihli 2015/871 değişik iş numaralı kararıyla suça sürüklenen çocuk hakkında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması ve ertelenmesine ilişkin kararların reddine karar verildiği belirlenerek yapılan incelemede;

I- Suça sürüklenen çocuklar ..., ..., ... hakkında hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Suç tarihi itibariyle 15-18 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocukların eylemine uyan 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b, 116/2,151/1, 31/3. maddelerinde tanımlanan hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçları için öngörülen cezanın üst sınırına göre aynı Kanun’un 66/1-e, 66/2, maddelerinde öngörülen 5 yıl 4 aylık zamanaşımının mahkumiyet tarihi olan 09/06/2015 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen socuklar ..., ... müdafiinin ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuklar hakkında açılan kamu davalarının 5271 sayılı CMK'nın 223/8 maddesi gereğince DÜŞÜRÜLMESİNE,

II- Sanıklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

II- Sanıklar ... ve ... hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Dosya kapsamına göre sanık ... yönünden eylemin saat 22:00-22:30 sıralarında gerçekleştiği ve mahkemece hükmün gerekçesinde hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını bozma suçlarının gece vakti işlendiği kabul edildiği halde, işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan tayin olunan cezanın TCK’nın116/4. maddesi uyarınca artırılması gerektiğinin gözetilmemesi, sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'in aşamalarda alınan savunmalarında katılana ait işyerine iki kez girdiklerini ikrar ettikleri ve gerekçeli kararda sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'in katılanın işyerine iki kez girdikleri kabul edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün TCK'nun 43. maddesi gereğince artırıldığı nazara alındığında sanık hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan TCK 'nın 43. maddesi gereğince artırım yapılmaması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

TCK'nın 116/2,119/1-c maddeleri uyarınca belirlenen 12 ay karşılığı adli para cezasının TCK'nın 52/4 maddeleri uyarınca günlüğü 20 TL hesabı ile gün karşılığı adli para cezasına çevrilirken 12 ayın 360 gün olduğu gözetilmeden 365 gün kabulü ile 7200 TL yerine 7300 TL adli para cezasına çevrilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesine göre düzeltilmesi mümkün olduğundan, TCK'nın 116/2. maddesi gereği belirlenen 6 ay karşılığı adli para cezasının aynı Kanun'un 119/1-c maddesi gereği bir kat artırılması ile 12 ay olarak belirlenen cezanın aynı Kanun'un 52/4 maddesi gereğince gün para karşılığına çevrilirken 365 gün adli para cezasının 360 güne indirilmesine ve 52/2.madde gereğince 1 gün karşılığı 20 TL’den paraya çevrilmek suretiyle 7.300 TL olarak belirlenen sonuç cezanın 7.200 TL’ye indirilmesine karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III- Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan, sanıklar ... ve ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Sanıklar yönünden 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Sanıklar yönünden 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında değerlendirilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-UYAP ortamından alınan nüfus kayıt örneğine göre, suça sürüklenen çocuk ...'ın karar tarihinden sonra, 22/10/2015 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, TCK’nın 64/1 ve CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca, ölüm nedeniyle hakkında düşme kararı verilip verilmeyeceğinin yerel mahkemece değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'in aşamalarda alınan savunmalarında eylemi gündüz saatlerinde gerçekleştirdiklerini ikrar ettiklerinin anlaşılmasın karşısında şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık suçundan sanık ... lehine gündüz sayılan zaman dilimi içerisinde işlendiğinin kabul edilmesi gerektiği gözetilmeden ve suçun gece vakti işlendiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

3- Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'in aşamalarda alınan savunmalarında katılana ait işyerine iki kez girdiklerini ikrar ettikleri ve gerekçeli kararda sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'in katılanın işyerine iki kez girdikleri kabul edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün TCK'nın 43. maddesi gereğince artırıldığı nazara alındığında sanık ... hakkında hırsızlık suçundan TCK'nın 43. maddesi gereğince artırım yapılmaması,

4- Dairemizce de benimsenen ve Y.C.G.K.'nın 26.03.2013 günlü, 2012/6-1232 esas ve 2013/106 karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, çalınan malın 3. kişiye satılması halinde; 5237 sayılı TCK’nın 168. maddesinin uygulanabilmesi için hırsızlık suçunun failinin, sattığı yeri veya kişiyi söyleyerek çalınan malın, hırsızlık suçunun mağduruna iadesini sağlamasının tek başına yeterli olmadığı, failin bizzat pişmanlık göstererek, satın alan iyiniyetli ise; sattığı yeri veya kişiyi söyleyerek çalınan malın hırsızlık suçunun mağduruna iadesini sağlamasının yanında aynen geri verme veya tazmin suretiyle satın alanın zararını da gidermesi, kötü niyetliyse; satın alandan elde ettiği para veya sağladığı menfaati, kazanç müsaderesine konu edilmek üzere soruşturma makamlarına teslim etmesi gerekir.

Somut olayda, hırsızlık suçunun faili olan sanıkların suça konu bilgisayarları ve klimayı hakkında bu dosyada suç eşyasını satın almak suçundan beraat kararı verilen sanıklar ..., ..., ...'ı kolluk görevlilerine bildirerek çalınan malzemenin kolluk tarafından muhafaza altına alınıp katılana iadesini sağladığı nazara alındığında satın alanların zararlarının aynen iade ya da tazmin yoluyla giderilip giderilmediği ya da satın alanlardan elde ettikleri parayı kazanç müsaderesine konu edilmek üzere soruşturma makamlarına teslim edip etmedikleri araştırılarak, yapılmaması halinde bu husus sanıklara bildirilerek sanıkların hukuki durumlarının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin ve sanıkların temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, suça sürüklenen çocuk ... yönünden diğer yönleri incelenmeyen hükümleri açıklanan sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın gözetilmesine, 24/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/42757, Karar No: 2024/6877, Tarih: 20.05.2024

**11. Ceza Dairesi         2021/42757 E.  ,  2024/6877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/2 E., 2020/248 K.

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2014 tarihli ve 2014/77 Esas, 2014/309 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanlar ..., ... ile ...'a yönelik eylemleri nedeniyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl hapis ve 3 kez 600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2.Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesinin, 20.05.2014 tarihli ve 2014/77 Esas, 2014/309 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 11.12.2017 tarihli ve 2017/25063 Esas, 2017/26604 Karar sayılı kararı ile sanığa yüklenen dolandırıcılık suçu nedeniyle, 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. ve 254. maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması, nedeniyle sair hususlar incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

3. Bozma üzerine, Bursa 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 01.10.2020 tarihli ve 2020/2 Esas, 2020/248 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında katılanlar ..., ... ile ...'a yönelik eylemleri nedeniyle dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 52 nci, 53 üncü ve 58 inci maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, atılı suçu işlemediğini, hakkında verilen mahkumiyet kararının kaldırılmasını istediğini belirterek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık, atılı suçu işlemediğini, hakkında verilen mahkumiyet kararının kaldırılmasını istediğini belirterek hükmü temyiz etmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Suç tarihinde sanığın Bursa İlindeki bir arkadaşı vasıtasıyla katılanlar ile tanıştığı ve kendisinin önceden havaalanında çalıştığını İstanbul'da havaalanında unutulan malları pazarladığını söyleyerek katılanlar üzerinde güven telkin etiği, katılanlara fotoğraf makinası satacağını söyleyerek kandırdığı ve suç tarihlerinde katılan ...'un 1300 TL, katılan ...'in 700 TL, katılan ...'in 900 TL parayı sanığın Finansbank Bekirpaşa Şubesindeki hesabına havale ettikleri, sanığın katılanlara değersiz kitaplar gönderdiği ve daha sonra ortadan kaybolduğu, sanığın katılanları bu şekilde kandırarak haksız menfaat temin ettiği ve atılı suçu işlediği iddia olunmuştur.

2.Sanık aşamalarda alınan savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmemiş ise de, sanık ile katılanların aşamalardaki istikrarlı anlatımlarına göre arkadaşları olan Hatice Acar vasıtasıyla tanıştıkları, katılan ...'un 30/11/2012 tarihinde sanığın TR 74 0011 ... IBAN nolu Finansbank hesabına 700 TL ve 600 TL gönderdiği, açıklama kısmında istediği fotoğraf makinelerinin markalarını CANON EOS 7 D ve NİKON D90 olarak belirttiği, katılan ...'in 30/11/2012 tarihinde sanığın TR 74 0011 ... IBAN nolu Finansbank hesabına 900 TL gönderdiği, açıklama kısmında istediği fotoğraf makinesi markasını CANON EOS 5D MAX2 olarak belirttiği, katılan ...'in 01/12/2012 tarihinde sanığın 35160512 nolu Finansbank hesabına 700 TL gönderdiği, açıklama kısmında fotoğraf işlemi ile ilgili gönderdiğini belirttiği, sanığın bu paraları ATM lerden çekerek ya da post cihazlarından alışveriş yaparak kullandığının tespit edildiği, sanığın katılanları tanımadığına, sadece Hatice Acar'ı tanıdığına, kendisine bal gönderdiğine ve karşılığında 2900 TL olarak gönderilen paraları aldığına, ifadelerde geçen söz konusu kitapları okumadığı için kargo ile Hatice'ye, Hatice'nin verdiği adrese gönderdiğine ilişkin savunmalarının, dosyaya somut bir delil sunamamış olması da dikkate alınarak, tüm dosya kapsamı ile birlikte nazara alındığında, hayatın olağan akışına aykırı ve suçtan kurtulmaya yönelik olduğu değerlendirilerek atılı suçu işlediği kanaatiyle mahkumiyetine karar verilmiştir.

3.Bozma sonrası, dosyanın uzlaştırma bürosuna gönderildiği, katılanların uzlaşma teklifini kabul etmemeleri nedeniyle tarafların uzlaşamadıklarının bildirildiği anlaşılmıştır.

4.Yapılan yargılama sonunda, sanık savunmaları, katılan beyanları, dosyada mevcut deliller, tarafların uzlaşamadıklarına dair rapor ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde sanığın savunmasının inkara yönelik olduğu, suç tarihinde sanığın katılanları anlatılan şekilde kandırarak haksız menfaat temin ettiği ve bu şekilde üzerine atılı dolandırıcılık suçunu işlediği kanaatine varılmış ve temyize konu mahkumiyet hükümleri kurulmuştur.

IV. GEREKÇE