muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4600, Karar No: 2024/617, Tarih: 25.01.2024

Sanık ... ...'in ... Devlet Hastanesinin, 21.08.2018 tarihli geçici raporunda üst dudakta dış izinin olduğu, sol paryetel kemikte 1x1 cm'lik yüzeysel dermabrazyon olduğu, sağ paryetel kemikte 5 cm'lik yüzeysel kesi olduğu ve yaralanmasının ... ile giderilemez olduğunun belirtilmesi, bu olaya ilişkin sanık ...'in vermiş olduğu ifadelerinde maktul ...'nun kafasına bira şişesi ile vurmuş olduğunu ifade etmesi, yaralanmasının ... ile giderilemeyecek nitelikte olması göz önüne alındığında TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik indiriminin Bölge Adliye Mahkemesince belirlenen asgarî oran olarak değil daha fazla indirim yapılması gerektiği, yine Bölge Adliye Mahkemesince sanık ...'ın ablası olan ... ile dayısı olan ... haklarında tahrik indirimi yapılmamış ise de İlk Derece Mahkemesince belirtildiği üzere maktul tarafından sanık ...'e yönelik ... ile giderilemeyecek şekilde yaralaması nedeniyle Yargıtay 1. Ceza Dairesi veya Yargıtay diğer Ceza Daireleri ile Yargıtay Ceza Genel Kurulunun müstakar içtihatları gözetilerek diğer sanık ...'in çok yakını olan sanıklar ... ve ... ... haklarında da TCK'nin 29. maddesinin asgarî orandan daha fazla olacak şekilde uygulanması gerektiği görüşündeyim.

K A R Ş I O Y

Sayın çoğunluğun sanık ...'in beraatine dair onama kararına katılmakla beraber; sanıklardan ...'in maktul tarafından kafasına şişeyle vurulmak suretiyle darp edilmesinden sonra ablası olan ..., ...'nin oğlu olan ... ... ve arkadaşı olan ...'ı yanına almak suretiyle meydana gelen kavganın yarattığı tahrikle maktulü aramaya başladığı, her ne kadar maktulü öldürmek için aradıklarına dair bir kısım beyanlar var ise de bu beyanların objektif nitelikte olmadıkları ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi uyarınca bu beyanlara itibar edilemeyeceği, sanıklar ..., ..., ... ve ...'in birlikte ve araçla maktulü aradıkları sırada maktul ile karşılaşmaları üzerine sanık ...'un kullandığı arabayla maktule çarparak kasten ölümüne yol açtığı, her ne kadar sanıklardan ...'in azmettirmesiyle sanıklardan ...'un böyle bir eylem icra ettiği iddia edilmiş ise de sanık ...'in yaralamadan daha ileri boyutta bir eylem icra edilmesine azmettirdiğine ilişkin şüpheden başka delil bulunmadığı, araba içerisinde sanıkların ne konuştuklarının ve sanık ...'un öldürme iradesine ne zaman kavuştuğunun kesin olarak belli olmadığı, sanık ...'un öldürme kararını bir anda ve tek başına almış olabileceği, bu nedenle sanıklardan ...'in eyleminin TCK’nin 87/4. maddesine mümas olduğu, sanıklar ... ve ...’ın eylemlerinin ise sanığı cesaretlendirmek suretiyle aynı suça yardım mahiyetinde olduğu, sanık ...'nin sanık ...'in kardeşi ve sanık ...'nin sanık ...'in yeğeni olduğu, maktule karşı icra edilen eylemlerin maktulden kaynaklanan sanık ...'e yönelen haksız fiilin tahriki ile ortaya çıktığı gözetilerek sanıklar ... ve ... ... hakkında tahrik sebebiyle asgarî oranda cezada indirim yapılması gerektiği kanaatiyle çoğunluğun görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/2906, Karar No: 2021/15245, Tarih: 01.12.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/2906 E.  ,  2021/15245 K.**

**"İçtihat Metni"**

Bölge Adliye

Mahkemesi : ... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesi

Asıl ve ve birleşen dava rücuan tazminat istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne, birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı davacı Kurum, davalılardan ... Mühendislik Mak. San. Tic. Ltd. Şti., ... Elektrik Dağıtım A.Ş. ve .... vekilleri tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, ... Bölge Adliye Mahkemesi...Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi .... Hukuk Dairesince verilen kararın, davacı Kurum, davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.ve .... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

I-İSTEM:

Davacı Kurum vekili dosyaya sunduğu dava dilekçesinde özetle; sigortalı ...'ın yaralandığı, iş kazasında davalılar ... Elektrik Şirketi ile alt işveren ...Enerji Şirketinin kusurlu olduğunu, fazlaya dair talep hakkı saklı kalmak kaydıyla 342.469,14 TL'nin faizleriyle tahsilini talep etmiştir.

II-CEVAP:

Davalılar ... Elektrik Dağıtım A.Ş. ile .... vekilleri dosyaya sunduğu cevap dilekçesinde özetle; taraflar arasında iş sözleşmesi olmadığını, kusurlu ve sorumlu olmadıklarını belirterek, davanın reddini talep etmişlerdir.

III-MAHKEME KARARI:

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

"Asıl davanın kabulüne,

Birleşen davanın kısmen kabulüne,

278.086,34 ¨ peşin sermaye değerli gelirin 22.11.2013 gelir bağlama onay tarihinden, 11.748,43 ¨ geçici iş göremezlik ödeneğinin ödeme tarihinden, 52.634,37 ¨ tedavi giderinin sarf tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz ile birlikte, asıl davada davalılar ve birleşen davada davalı ... Mak. San. ve Tic. Ltd. Şti. den alınarak davacıya verilmesine,

Birleşen dosyada davalılar ..., ... ve ...'a karşı açılan davanın reddine,

Fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına," dair karar verilmiştir.

B-BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ KARARI

Yerel mahkeme kararı yerinde bulunarak istinaf istemlerinin reddine karar verilmiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davacı vekili: asıl ve birleşen davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğinden belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

Davalılar ...Elektrik Dağıtım A.Ş. ve .... vekili, olayda kusurlarının bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.ve ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Davalılar ...Elektrik Dağıtım A.Ş. ve .... vekili, olayda kusurlarının bulunmadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş.ve ... vekilinin temyiz itirazlarına gelince,

Dava; 21.02.2012 tarihli iş kazası sonucu sigortalıya bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin, tedavi giderlerinin ve geçici iş göremezlik ödeneğinin tahsili istemine ilişkin olup, davanın yasal dayanağı olay tarihinde yürürlükte bulunan ve 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun 21/1 ve 21/4 maddeleridir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir. Anlaşılacağı üzere 1. fıkrada işverenin, 4. fıkrada üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bunlara dayanılarak açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücuya konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Belirtilen açıklamalar ışığında somut olaya dönüldüğünde, meydana gelen olayda davalılardan Paksan Mühendislik Mak. San. Tic.Ltd.Şti nin 5510 sayılı Yasa’nın 21/4 maddesi kapsamında 3. kişi konumunda olup olmadığı tartışılıp, olduğuna kanaat getirilmesi durumunda yukarıda belirtilen şekilde hesaplama yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, bu hususa hiç girilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davalılardan ... Elektrik Dağıtım A.Ş. ve .... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve ... Bölge Adliye Mahkemesi 34. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun reddine dair kararı kaldırılarak ilk derece mahkemesince verilen hüküm bozulmalı, yeniden yapılacak yargılama sonunda karar verilirken, ilk hüküm yönünden temyiz yoluna başvurmayan davalılar hakkında Kurum yararına oluşan usulü kazanılmış hak olgusu da gözetilmelidir.

SONUÇ: ... Bölge Adliye Mahkemesi.... Hukuk Dairesi kararının HMK’nın 373/1 maddesi gereği kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz eden ilgililere iadesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine, dosyanın kararı veren İlk derece Mahkemesine gönderilmesine, 01.12.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12634, Karar No: 2014/10244, Tarih: 26.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12634 E.  ,  2014/10244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

.... ....
Yargıtay — Esas No: 2015/758, Karar No: 2015/20376, Tarih: 17.11.2015

**21. Hukuk Dairesi         2015/758 E.  ,  2015/20376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk ( İŞ) Mahkemesi

KARAR

Davalı....’ nin 31.05.2009 tarihinde tasfiyeye girdiği, tasfiye işlemlerinin 27.01.2011 tarihinde bitirildiği, şirketin tasfiye kurulunun 27.01.2011 tarih ve 36 sayılı tasfiye sonu kararı ile kayıt kapama başvurusunda bulunduğu, 28.01.2011 tarihinde Ticaret Sicili Müdürlüğü'nce tescil edildiği, buna rağmen gerekçeli kararın davalı şirkete Tebligat Kanunun 35. maddesine göre tebliğ edildiği görülmüştür.

Tüzel kişiliği sona ermiş olan tüzel kişilere tebligat mümkün olmadığından, tasfiye edilen şirketin ihyasının sağlanması, ihya olunduktan sonra da gerekçeli kararın yöntemince tebliğ edilmesi gerekmektedir.

Bu durumda;

1) İlgili Ticaret Odasından davalı.....’ nin tasfiye edilerek, ticaret sicilinden terkin edilip edilmediğinin sorulması,

2) Terkin edilmişse tüzel kişiliği sona ermiş olacağından, davalı ...’ nin ihyasının sağlanması için davacıya uygun süre verilmesi,

3) İhya olunduktan sonra gerekçeli kararın adı geçen davalı şirkete yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. (HMK 366.) maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.11.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1762, Karar No: 2021/1258, Tarih: 09.02.2021

**19. Ceza Dairesi         2020/1762 E.  ,  2021/1258 K.**

**"İçtihat Metni"**

2521 sayılı Avda ve Sporda Kullanılan Silahlar Hakkında Kanun'a aykırı davranmak eyleminden kabahatli ... hakkında 580,00 Türk lirası idarî para cezası uygulanmasına dair Finike İlçe Jandarma Komutanlığı'nın 27/09/2018 tarihli ve 2018/30 ,dar, yaptırım defteri sıra numaralı kararına karşı yapılan başvurunun kabulü ile anılan idari yaptırım kararının kaldırılmasına dair Finike Sulh Ceza Hakimliğinin 01/03/2019 tarihli ve 2018/728 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 23/01/2020 gün ve 94660652-105-07-19358-2019-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/02/2020 gün ve KYB-2020/14364 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Finike Sulh Ceza Hakimliğinin 01/03/2019 tarihli kararı ile, idari yaptırım karar tutanağında uygulanan Kanun sayısının 2521 yerine sehven 2551 sayılı Kanun olarak belirtilmesi nedeniyle kabahate konu eylem ile uygulanan Kanun'un uyumsuz olduğundan bahisle başvurunun kabulü ile idari yaptırımın kaldırılmasına karar verilmiş ise de;

Kabahatlinin çoban evinde bulunan 12 Calibrelik 12476-17T026 seri numaralı Ferman marka tek kırma ruhsatsız av tüfeğinin kolluk tarafından ele geçirilmesi üzerine kabahatliye ruhsat işlemlerini tamamlaması için 1 ay süre verilmesine karşın ruhsat çıkarılmaması üzerine, 6136 sayılı Ateşli Silahlar ve Bıçaklar ile Diğer Aletler Hakkında Kanun kapsamında kalmayan ve bu nedenle 2521 sayılı Kanun kapsamında idari yaptırıma konu olması gereken av tüfeğini bulunduran kabahatliye kolluk tarafından mülki idari amirin "olur" vermesi ile idari para cezası uygulandığı ve uygulanan bu cezanın esas itibariyle yerinde olduğu, dolayısıyla kanun sayısının 27/09/2018 tarihli idari yaptırım kararında 2521 yerine sehven 2551 olarak yazılmasının esası etkilemeyen maddi hata olduğu ve yalnızca bu nedenle idari para cezasının kaldırılmayacağı gözetilmeden, başvurunun reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Finike Sulh Ceza Hakimliğinin 01/03/2019 tarihli ve 2018/728 değişik iş sayılı kararının, CMK'nin 309/4-c maddesi uyarınca aleyhe tesir etmemek ve yeniden yargılamayı gerektirmemek üzere, KANUN YARARINA BOZULMASINA, 09/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4177, Karar No: 2014/11131, Tarih: 06.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/4177 E.  ,  2014/11131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/282857

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 8. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2011

NUMARASI : 2009/2234 (E) ve 2011/367 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 12.01.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.