muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/18302, Karar No: 2014/15881, Tarih: 24.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/18302 E.  ,  2014/15881 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suça konu kaçak sigaraların TCK.nun 54.maddesi gereği müsadere edilmesi gerekirken, tasfiyesine karar verilmesi,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca, hüküm fıkrasından gümrük idaresine vekalet ücreti verilmesine ve dava konusu eşyanın tasfiyesine ilişkin kısımların çıkartılarak, yerine "dava konusu eşyanın TCK.nun 54/1 maddesi uyarınca müsaderesine" ifadesinin eklenmesi, sair kısımların ise aynen bırakılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/732, Karar No: 2023/2390, Tarih: 27.04.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/732 E.  ,  2023/2390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Tortum Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2016 Tarihli ve 2015/103 Esas, 2016/11 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 10 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

2. Tortum Asliye Ceza Mahkemesinin 27.01.2016 Tarihli ve 2015/103 Esas, 2016/11 Karar sayılı kararının katılan ve sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 22.04.2021 Tarihli ve 2021/3885 Esas, 2021/7491 Karar sayılı kararı ile katılanın yaralanması hakkında düzenlenen rapor hüküm kurmaya elverişli olmadığından kesin raporun aldırılması gerekliliği ve sanık hakkında tekerrür hükümleri en ağır cezayı gerektiren ilâmın tekerrüre esas alınması ile yetinilmesi gerekirken birden fazla ilamın tekerrüre esas alınması suretiyle infazda tereddüte neden olunması sebebiyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Tortum Asliye Ceza Mahkemesinin 05.01.2022 Tarihli ve 2021/86 Esas, 2022/4 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, 87 nci maddesinin birinci fıkrasının (c) ve son bentleri, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkras ve 58 inci maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl 3 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, eksik incelemeye, takdiri indirim ve lehe olan kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine, vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, eksik incelemeye, takdiri indirim ve lehe olan kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine, vesaireye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Olay günü tarafların iş yerleri olan Yarımada Alabalık Tesisi'nde bulundukları sırada sanık ile katılan arasında balık getirme mevzusundan dolayı tartışma çıktığı, tartışmanın kavgaya dönüştüğü, kavga sırasında sanığın katılanı beden yoluyla darp ederek yaraladığı kabul edilmiştir.

2. Sanığın ve katılanın beyanları tespit edilerek dosya içerisine alınmıştır, katılanın yaralanmasına ilişkin düzenlenen adli muayene raporu dosya içerisinde mevcuttur.

3. Mahkemece, Hukukî Süreç başlığı altında (2) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verilerek gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık müdafiinin, sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, eksik incelemeye, takdiri indirim ve lehe olan kanun hükümlerinin uygulanması gerektiğine ilişkin temyiz sebeplerine yönelik;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin katılanın beyanları ile katılan hakkında aldırılan adli muayene rapor ile saptandığı, dosya kapsamında eksik incelemenin söz konusu olmadığı, Mahkemece lehe hükümlerin ve takdiri indirim hükümlerinin değerlendirildiği ve kanuna uygun, yerinde ve yeterli gerekçe adli sicil kayıtları incelenmek suretiyle uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Vesaire

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri de reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Tortum Asliye Ceza Mahkemesinin 05.01.2022 Tarihli ve 2021/86 Esas, 2022/4 Karar sayılı kararında sanık müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

27.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2480, Karar No: 2022/5314, Tarih: 24.03.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/2480 E.  ,  2022/5314 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Erbaa Sulh Hukuk ve İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Kısıtlı ..., Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 09.07.2009 tarih ve 2009/336 Esas, 2009/435 Karar sayılı ilamı ile TMK’nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, 17.11.2021 tarihli ek karar ile resen, kısıtlının yerleşim yeri adresinin “Bağlarbaşı Mah. İnönü Cad. No:50/3 Maltepe/İstanbul” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

İstanbul Anadolu 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vesayet dosyasının takibi ile Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Erbaa Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 24/03/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16137, Karar No: 2014/21792, Tarih: 01.12.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/16137 E.  ,  2014/21792 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde 2001 yılında kadroya geçmeden önceki dönem mevsimlik işçi olarak çalıştığı hizmetlerinin kıdemine sayılmadığını, 2011-2013 yıllarını kapsayacak 3. Dönem ...’in geçici 4. maddesi gereği önceki işyerlerinde geçen çalışmaların da davalı işyerinde geçmiş gibi kabul edileceğine dair düzenleme gereği derece ve kademelerinin tespiti ile yeni derece ve kademeleri dikkate alınarak ilk kadroya geçişlerinden itibaren ...’den kaynaklanan ücret farkı, yıpranma primi, ilave tediye farkı, ikramiye farkı alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya sözkonusu hakların 2011-2013 yıllarını kapsayan ... ile tanındığını, bu nedenle geçmişe yönelik olarak talebinin yerinde olmadığını, derece ve kademe tespitinde hata olmadığını, gerekli ödemelerin ...’lere göre zaten yapıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının bilirkişi tarafından hesaplanan mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönem yönünden hak ettiği derece ve kademenin tespitine, yeni derece ve kademeye göre 5 yıllık zamanaşımı süresi dikkate alınarak alması gereken ücret farklarının davacıya ödenmesine ve emsal bir yargı kararına göre seri davada davacı vekiline dilekçe yazım ücretine karar verilmiştir.

Taraflar arasında ilave tediyeye uygulanacak faiz oranı hakkında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı ilave tediye alacağının en yüksek banka mevduat faiziyle tahsilini istemiştir. Mahkemece davacının talep ettiği ilave tediye alacağının en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Ancak, bu faiz oranı işçi ücret alacakları yönünden 4857 sayılı İş Yasası tarafından getirilen bir faiz cinsidir ve sadece bu yasadan doğan ücret alacaklarına uygulanabilir.

İlave tediye alacağı ise 6772 sayılı .... Yapılması Ve 6452 sayılı Kanunla 6212 sayılı Kanunun 2. maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun ile getirilmiş bir alacak olup uygulanacak faiz oranı yasal faizdir. Mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının “2” numaralı bendinin “c” alt bendinin tamamen silinerek, yerine;

Ne var ki; bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının “2” numaralı bendinin “c” alt bendinin tamamen silinerek, yerine;

“c) Davacının ilave tediye farkı alacağına ilişkin talebinin kabulüyle, bilirkişi raporunda hesaplanan brüt 851,31 TL ilave tediye farkı alacağının davacının davalı kuruma müracaat tarihi olan 30.9.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranını aşmamak üzere en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8331, Karar No: 2023/5038, Tarih: 12.09.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/8331 E.  ,  2023/5038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/50 E., 2015/146 K.

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usülü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2015 tarihli ve 2015/50 Esas, 2015/146 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında çocuğun cinsel istismarı suçundan, 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

O Yer Cumhuriyet Savcısının Temyiz İsteği

Sanığın ve tanıkların soruşturma beyanları esas alınarak mahkûmiyetine karar verilmesi gerektiğine ve diğer sebeplere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdurenin sanığın oğlu ile gayrî resmî evli olduğu ve aynı evde ikamet ettikleri, olay tarihinde mağdurenin kocası ile kavga etmesi üzerine sanığın odasında yatmak istediği, odada sanığın eşi ile kızınında bulunduğu, sanıktan kendisini sabah namazına kaldırması isteyen mağdurenin sabah saatlerinde sanığın elini göğsünde hissettiği, devam eden süreçte kocası ile kavga eden mağdurenin kocasını şikayet için intikali gerçekleştirirken sanıktan da bahsettiği olayda, dosya kapsamında bulunan deliller,

Mağdurenin aşamalarda alınan beyanları,

Tanıkların aşamalarda alınan beyanları,

Sanığın aşamalarda alınan savunmalarından ibarettir.

IV. GEREKÇE

1. Sanık hakkında kurulan hükme yönelik temyiz sebeplerinin incelenmesinde, olayın intikal şekli ile zamanı, mağdurenin aşamalarda alınan çelişkili beyanları, tanıkların olaya dair anlatımları, sanığın savunması nazara alındığında hukuka aykırılık görülmemiştir.

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

2. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, o yer Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Batman 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.04.2015 tarihli ve 2015/50 Esas, 2015/146 Karar sayılı kararında o yer Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden o yer Cumhuriyet savcısının temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/13625, Karar No: 2012/19879, Tarih: 04.12.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/13625 E.  ,  2012/19879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Boğazlıyan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/09/2007 tarih ve 2006/489-2007/255 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağın olduğunu, davalı şirketin herhangi bir faaliyetinin bulunmadığını, şirket ortaklarının çoğunun yurt dışında yaşadığını, birinin de vefat ettiğini, ortada tek üye olarak kalan müvekkilinin şirket organlarının oluşturmasının ve umumi heyet toplantılarını yapmasının mümkün olmadığını, şirketin ilk tescilinden sonraki hariç yönetim kurulunun seçilemediğini, umumi heyet toplantılarının gerçekleştirilemediğini, hayatiyetinin çok önceleri fiilen sona erdiğini belirterek davalı şirketin feshini talep ve dava etmiştir.

Davalı bir savunma yapmamıştır.

Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre, davanın TTK'nun 434/2 maddesi uyarınca şirketin organsız kalması, faaliyetinin bulunmaması, bu nedenlerle amacının gerçekleştirilmesinin imkansız olması nedenine dayalı fesih ve tasfiye istemine ilişkin olduğu, ileri sürülen hususların şirketin iç bünyesine yönelik bulunduğu, TTK'nun 434/2 maddesine göre şirketin amacının gerçekleşmemesi ya da gerçekleşmemesinin imkansız hale gelmesi nedenine dayanılarak dava açılabilmesi için bu sonuçların şirket yönetimi dışındaki nedenlerden kaynaklanması gerektiği, iç bünyeye ilişkin sebeplere dayanılarak TTK'nun 434/2 maddesine göre fesih talep edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, Anonim Şirket ortağınının şirketin feshi istemine ilişkindir. Dava dilekçesinde şirketin organlarının oluşturulamadığı ve umumi heyet toplantılarının yapılamadığı ileri sürülmüştür. Mahkemece TTK'nun 434/2 maddesi uyarınca şirketin amacının gerçekleşmesinin imkansız hale geldiği nedenine dayalı fesih talebinde bulunulduğu, şirket ortağının şirketin iç bünyesi ile ilgili olan bu şekilde bir iddiayla fesih talep edemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmişse de TTK'nun 435/1.maddesi uyarınca Şirketin kanunen lüzumlu organlarından biri mevcut olmaz yahut umumi heyet toplanamazsa, pay sahiplerinden veya şirket alacaklılarından birinin yahut Ticaret Vekaletinin talebi üzerine, mahkemece şirketin durumunu kanuna uygun hale ifrağ için münasip bir müddet tayin edecek ve buna rağmen durum düzeltilmezse şirketin feshine karar verilecektir. Davacının dava dilekçesindeki şirketin organlarının oluşturulamadığı ve umumi heyet toplantılarının yapılamadığı yönündeki iddiaları değerlendirip TTK'nun 435/1 maddesi uyarınca davacının fesih talep etme hakkı bulunduğu gözetilmeden ve anılan madde uyarınca işlem yapılmadan, ayrıca şirket ortağının TTK'nun 434'üncü maddesindeki sebeplere binaen de şirketin infisah ettiğinin tespitini talep etme hakkı bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın davacı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın davacı yararına BOZULMASINA, 04.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20096, Karar No: 2013/2409, Tarih: 25.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2011/20096 E.  ,  2013/2409 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Özel Hayatın Gizliliğini İhlal, Hakaret

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 134/2, 62, 53/1, 51, 51/3-7-8, 125/2-4, 62, 53/1, 51, 51/3-7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet

Özel hayatın gizliliğini ihlal ve hakaret suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme isteminin, hükmedilen cezanın on yıl hapis cezasından aşağı olması nedeniyle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 318 ve 5271 sayılı CMK'nın 299. maddeleri gereğince reddine karar verilerek yapılan incelemede;