muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14899, Karar No: 2011/13872, Tarih: 21.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/14899 E.  ,  2011/13872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Mobil İletişim ve Telekominikasyon Hizmetleri A.Ş ve diğeri aleyhine 20/01/2010 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılmasının istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 12/05/2011 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... İletişim Hizmetleri A.Ş tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir. Yerel mahkemece istem kabul edilmiş; karar, davalı ... İletişim Hizmetleri AŞ tarafından temyiz olunmuştur.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro) konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE)… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/12/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/12/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 21/12/2011
Yargıtay — Esas No: 2018/2136, Karar No: 2020/1356, Tarih: 10.03.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/2136 E.  ,  2020/1356 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm sanık ... savunmanı tarafından duruşmalı olarak da temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükmedilen cezanın süresine göre sanık ...’nin duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 318. maddesi gereğince REDDİNE,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

22/04/2009 tarihli tutanak içeriğine göre; sanık ...’nin emniyet güçlerince olayla ilgili araştırma yaptıkları esnada yakalandığında, olayı yapan şahıslardan birisinin... adlı şahıs olduğunu söyleyip yer göstermesi ile adı geçen şahsa ulaşılıp, suça konu telefona el konulup soruşturma aşamasında mağdur ...’e iadesinin sağlandığı olayda; sanık ... hakkında koşulları oluştuğu halde 5237 sayılı TCK'nin 168/3-1. cümlesinin dikkate alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 10/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/863, Karar No: 2009/8659, Tarih: 21.12.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/863 E.  ,  2009/8659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

.... plakalı araca ait poliçe örneğinin başlık kısmında “Ferdi Kaza Karma Sigorta Poliçesi” yazmasına rağmen içeriğinde ferdi kaza koltuk sigorta teminat limiti belirtilmediğinden , poliçe aslının ve eklerinin temin edilerek dosyaya konulması. Ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.12.2009 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25701, Karar No: 2014/16427, Tarih: 29.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/25701 E.  ,  2014/16427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, ceza verilmesine yer olmadığına dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ... hakkında katılan ...'e yönelik yaralama eylemi nedeniyle açılan kamu davası hakkında herhangi bir hüküm kurulmadığı ancak zamanaşımı müddeti içerisinde hüküm kurmanın mümkün olduğu ve ...'in hükmü sanık sıfatıyla temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

1)Sanık ... hakkında katılanlar Bekir ve Yalçın'ı, sanık ... hakkında katılan ...'ı yaralama suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanıklar hakkında tayin olunan cezaların, karar tarihindeki miktar ve türü itibariyle hükümlerin, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanuna eklenen geçici 2. madde uyarınca kesin nitelikte olup temyizleri mümkün olmadığından, sanıklar müdafiilerinin temyiz istemlerinin CMUK'un 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2) Sanık ... hakkında katılan ...'ı yaralama ve sanık ... hakkında katılan ...'a hakaret suçlarından verilen beraat hükümleri ile sanık ... hakkında katılan ...'a hakaret suçundan verilen ceza verilmesine yer olmadığına dair hüküm ve sanık ... hakkında katılan ...'ı yaralama , sanık ... hakkında katılanlar... ve ...'ı yaralama suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde:

Sanık ...'ın katılan ...'ı yaralaması nedeniyle katılan ... hakkında aldırılan 23/03/2010 tarihli raporda , katılandaki mevcut yaralanmanın yüzde sabit ize neden olup olmadığının tespiti için olay tarihinden (6) ay sonra ve yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olup olmadığının tespiti için beyin cerrahisi bölümünce değerlendirilmesi gerektiği belirtilmesine karşın bu işlemler yerine getirilmeden eksik kovuşturma ile hüküm kurulması aleyhe temyiz bulunmadığından ve kemik kırığı nedeniyle yapılan artırım sırasında uygulama maddesinin 5237 sayılı TCK'nin 87/3 maddesi yerine 86/3 olarak gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık ... ve katılan sanıklar ... ve ... müdafiilerinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 29/04/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/553, Karar No: 2014/15076, Tarih: 18.09.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/553 E.  ,  2014/15076 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/25097

MAHKEMESİ : Iğdır 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/07/2010

NUMARASI : 2009/639 (E) ve 2010/345 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kullanma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanığın, katılanın yetkilisi olduğu T.. Tekstil İth. İhr. Sanayi ve Ticaret Limited Şirketinde sigortalı şoför olarak çalıştığı, 2009 yılı haziran ayı içinde adı geçen şirket tarafından İran Ülkesine götürüp teslim etmesi için sanığa inşaat malzemesi verildiği, sanığın da şirkete ait olan 76 A... ve 76 A... plakalı çekici ve römork ile söz konusu malları İran'a götürüp teslim ettiği, akabinde inşaat malzemelerini teslim ettiği şirketten 500 Amerikan dolarını alarak şirkete ait tırı İran'da bırakıp Türkiye'ye döndüğü ve aldığı parayı da katılana vermediği bu şekilde üzerine atılı hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işlediğinin iddia edildiği olayda,

1- Sanığın aşamalarda değişmeyen ifadesinde, katılanın yetkilisi olduğu şirketten yolda harcaması için kendisine verilen parayı harcadığını beyan ederek atılı suçlamaları kabul etmemesi, müşteki ifadesinde, sanığın İran'daki müşterilerinden nakliye parası olarak 500 Amerikan dolarını tahsil ettiği halde firmalarına getirip vermediğini belirtmesi, tanık A.. A.. beyanında, sanığın yolda harcamak için kendisine verilen 500 doları alarak şirketlerine ait tırı İran'da bırakıp Türkiye'ye döndüğünü söylemesi karşısında ve katılanın yetkilisi olduğu şirkette çalışan şoförlerin şirketin müşterilerinden para tahsil etme görevlerinin bulunmaması ve fiili olarak böyle bir uygulamanın olmaması durumunda sanığa isnat edilen eylemin TCK'nın 155/1. maddesinde düzenlenen basit güveni kötüye kullanma suçunu oluşturacağı da dikkate alınarak gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması açısından, sanığın aldığı ve çalıştığı şirkete iade etmediği iddia edilen 500 doların sanık tarafından katılan firmanın müşterisinden tahsil edilen ve katılana verilmesi gerekli olan nakliyat parası mı yoksa sanığa yolda harcaması için verilen harcırah mı olduğunun tespit edilmesi, sanığın İran'daki katılan şirketin müşterisinden aldığı iddia olunan 500 dolara ilişkin herhangi bir belge veya makbuz olup olmadığının araştırılması, katılan şirkette çalışan şoförlerin şirket adına müşterilerden para tahsil etme gibi bir görevlerinin veya bu yönde fiili bir uygulamanın bulunup bulunmadığının tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdirinin gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ve yetersiz gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

2- Hapis cezası alt sınırdan tayin edildiği halde adli para cezası belirlenirken yeterli ve yasal gerekçe gösterilmeksizin, aynı gerekçeyle tam gün sayısının asgari hadden uzaklaşılması suretiyle belirlenerek sanığa fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.09.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/741, Karar No: 2011/9666, Tarih: 21.12.2011

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/741 E.  ,  2011/9666 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan sanık hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık ... hakkında 5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca,lehe yasanın önceki ve sonraki yasaların ilgili bütün hükümlerinin somut olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle bulunması gerektiği ve 5237 sayılı TCY’nın 142. maddesinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, somut olayda sanığın eyleminin, 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında 116/2-4 maddesinde tanımlanan işyeri dokunulmazlığını ihlal suçunun da oluştuğu gözetilerek 5237 sayılı TCK 142/1-b,143,168/1 uzlaşma gerçekleşmemesi halinde ayrıca 116/4 maddesi ile 765 sayılı TCK 493/1,523,81/2 maddeleri gereğince verilecek cezaların denetime olanak sağlayacak şekilde tespit edilmeden 5237 sayılı yasanın lehe olduğu değerlendirilerek yazılı şekilde uygulama yapılması

2-Kabule göre de;

a) Eylem kapıyı sert bir cisimle zorlayıp açmak şeklinde işlendiği halde (TCK 142/1-b) nitelendirmede yanılgıya düşülerek sanığın 142/2-d maddesiyle cezalandırılması,

b) Suçun gece sayılan zaman diliminde saat 21:00 sularında işlenmesine rağmen TCK 143. maddesinin uygulanmaması,

c) 5237 sayılı TCY.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki “hafif “ ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı”nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma durumunda olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden TCY’nın 145.maddesi gereğince sanığın cezasından indirim yapılması,

d) 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemesi

e)Sanık hakkında geceleyin işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurulmaması,

d) 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinde belirtilen haklardan yoksun kılınma kararı verilmemesi

e)Sanık hakkında geceleyin işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan hüküm kurulmaması,

Bozmayı gerektirmiş, Üst C.Savcısının temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.12.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18040, Karar No: 2020/2287, Tarih: 25.06.2020

**16. Hukuk Dairesi         2016/18040 E.  ,  2020/2287 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

KANUN YOLU : TEMYİZ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "bir arazinin kullanım süresi ve niteliği ile üzerinde imar-ihya işlemlerinin tamamlandığı tarihi en iyi belirleme yöntemi hava fotoğrafları olduğu halde hava fotoğraflarından yararlanılmadığı açıklanarak dava konusu taşınmazın tespit tarihi olan 2004 yılından 20–30 yıl öncesine ait (1974–1984 yılları arası) iki ayrı tarihte çekilmiş yüksek çözünürlüklü hava fotoğraflarının Harita Genel Komutanlığı'ndan getirtilerek dosyanın ikmal edilmesi, bundan sonra mahallinde yapılacak keşifte ziraat mühendisi, kadastro fen elemanı, jeodezi veya fotoğrametri mühendisinden oluşacak üç kişilik uzman bilirkişi kurulu marifetiyle hava fotoğraflarının uygulanıp taşınmazın niteliğinin ve kullanım süresinin belirlenmesine çalışılması, yerel bilirkişi ve tanıkların HMK'nın 243, 244, 259 ve 290/2. maddeleri gereğince keşif yerine davetiyeyle çağırılarak uyuşmazlığın taşınmaza ilişkin bulunması nedeniyle keşif yerinde dinlenilmesi, beyanları arasında çelişki bulunduğu takdirde HMK'nun 261. maddesi uyarınca yüzleştirilmek suretiyle aykırılığın giderilmesi, beyanlarının ilmi esaslara göre hazırlanan bilirkişi raporlarıyla denetlenmesi, taşınmaz üzerinde imar-ihya işlemlerine başlandığı ve tamamlandığı tarih ile tarımsal amaçlı zilyetlik başlangıç tarihi ayrı ayrı belirlendikten sonra iddia ve savunma çerçevesinde değerlendirme yapılarak bir karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, 171 ada 369 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile fen bilirkişisinin 10.07.2015 tarihli raporunda (A) ve (B) harfi ile gösterilen toplam 12.709,00 metrekare yüzölçümündeki kısmının davacı ... adına, geriye kalan kısmının ise kayıt maliki Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmaz bölümleri üzerinde davacı lehine zilyetlikle kazanım koşullarının oluştuğu gerekçesi ile yazılı şekilde karar verilmiş ise de, yapılan araştırma, inceleme ve uygulama hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Mahallinde icra edilen keşifler sırasında dinlenen mahalli bilirkişiler, dava konusu taşınmaz bölümlerinde davacı yanın eklemeli zilyetliğini doğrulamakla birlikte, zilyetliğin ne şekilde sürdürüldüğü hususunda ayrıntılı beyanları alınmamış, ilk keşif sırasında dinlenen mahalli bilirkişilerden..., taşınmazların keşiften önceki yıl ekildiğini, bunun dışında ekilip biçildiğini görmediğini, mahalli bilirkişi ... ise, taşınmazların 30 yıldır ekilmediğini, beyan ettikleri halde; ikinci keşif sırasında bu kez, taşınmazların, davacının yurt dışında bulunması nedeni ile eşi, çocukları ve babası tarafından kullanıldığını, 7 – 8 yıldır ise davacı tarafından arpa, buğday ve yonca ekilerek kullanıldığını beyan ettikleri anlaşılmakta olup, mahalli bilirkişilerin ilk keşifteki beyanlarıyla ikinci keşifteki beyanları arasında çelişki bulunduğu halde bu çelişkiler giderilmemiş, yine jeodezi mühendisi bilirkişi raporunda taşınmazların 1973 ve 2004 tarihli hava fotoğraflarında tarımsal faaliyet yapılan yer olduğu, zirai bilirkişi raporlarında ise soyut şekilde taşınmazların özel mülkiyete konu edilebilecek yerlerden olduğu belirtilmekle birlikte, ilk keşif sonucu dosyaya ibraz edilen fotoğraflarda taşınmazın yeni sürülü vaziyette bulunduğu, ikinci keşif sonucu dosyaya ibraz edilen fotoğraflarda ise kendiliğinden yetişen otlarla kaplı olduğu, dolayısı ile bilirkişi raporları ile taşınmaza ait fotoğraflar arasında taşınmazın niteliği hususunda çelişki bulunduğu halde, bu çelişki üzerinde de durulmamış, çelişkilerin giderilmesi amacıyla 3 kişilik ziraat ve 3 kişilik jeodezi mühendisi bilirkişilerden ayrıntılı ve gerekçeli rapor alınmamış, bilirkişilerin soyut içerikli raporlarına dayalı olarak karar verilmiştir. Bu şekilde eksik araştırma, inceleme ve uygulamaya dayalı olarak karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.