muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2821, Karar No: 2011/4036, Tarih: 11.07.2011

20.4.2004 ve 6.5.2004 tarihlerine kadar taraflar arasında yasal edinilmiş malları katılma rejimi geçerlidir (TMK. m.202). TMK.nun 225/2. maddesi gereğince boşanma davalarının açıldığı tarihte eşler arasındaki mal rejimi sona ermiştir.

Her ne kadar dava dilekçesinde, uyuşmazlık konusu taşınmaz 1812 ada 95 sayılı parsel olarak gösterilmiş ise de, gelen tapu kaydına göre dava konusu edilen taşınmazın 1812 ada 92 sayılı parsel üzerinde bulunan mesken olduğu anlaşılmıştır. Sözü edilen parsel üzerinde bulunan 6 nolu bağımsız bölüm 17.2.1987 tarihinde kooperatif üyeliği nedeniyle davalı tarafından edinildiği ve ferdileşme sonucu tapu kaydının 17.2.1987 tarihinde oluştuğu belirlenmiştir. Bu durum karşısında eşler arasında 743 sayılı Kanunun 170. maddesi gereğince mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde taşınmazın edinildiği saptanmıştır. Mal ayrılığı rejiminin geçerli olduğu dönemde edinilen mallar konusunda TMK.nun 178. maddesinde bulunan bir yıllık zamanaşımı süresi uygulanmaz. Sözü edilen madde 4721 sayılı TMK.nun yürürlüğe girdiği 1.1.2002 tarihinde sonra yasal mal rejimi olarak kabul edilen edinilmiş mallara katılma rejiminin geçerli olduğu dönemde edinilen mallar hakkında uygulanır. 743 sayılı TKM.sinde katkı payı alacağına konu olan mallar hakkında herhangi bir zamanaşımı süresi öngörülmemiştir. Bu nedenle zamanaşımı bakımından 743 sayılı TKM.nin 5. maddesi yoluyla Borçlar Kanunun 125. maddesi uygulanmaktadır. 743 sayılı TKM.nun 5. maddesinde; “akitlerin inikadına ve hükümlerine ve sukutu sebeplerine taalluk edip borçlar kısmında beyan olunan umumi kayideler Medeni hukukun diğer kısımlarında dahi caridir.” 4721 sayılı TMK.nun 5. maddesinde de aynı hüküm yer almaktadır. Borçlar Kanununun 125. maddesinde ise; “bu Kanunda başka suretle hüküm mevcut olmadığı taktirde her dava 10 senelik müruru zamana tabidir.” denilmiştir. Maddede öngörülen her dava terimiyle her alacak kastedilmektedir. Öte yandan Borçlar Kanunun 132/1. fıkrasının 3 nolu bendinde; “nikah devam ettiği müddetçe karı-kocadan birinin, diğeri zimmetinde olan alacakları hakkında zamanaşımı işlemez” hükmüne yer verilmiştir. Dolayısıyla somut olayda TMK.nun 5. maddesi yoluyla Borçlar Kanununun 125. maddesi uygulanacağına göre zamanaşımının başlangıç tarihi boşanma kararlarının kesinleştiği 23.5.2006 tarihi olacaktır. Mahkemece açıklanan somut olgular göz ardı edilerek 1.1.2002 tarihinden sonra edinilmiş mallara katılma rejimi döneminde uygulanması gereken TMK.nun 178. maddesindeki zamanaşımı süresi göz önünde tutularak hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Bundan ayrı davacı edinilen 6 nolu bağımsız bölümden doğan katkı payı alacağı yanında ev eşyalarıyla ilgili olarak ½ değere isabet eden bedeli istediği görülmektedir. Dava dilekçesinde ev eşyası olarak 2 adet Ladik halısı, bulaşık makinesi, çamaşır makinesi ve buzdolabını bildirmiştir. Mal rejimlerine ilişkin davalar kamu düzeni ağırlıkla davalar olup her türlü delille iddia ve savunmanın kanıtlanması mümkündür.

Bundan ayrı davacı edinilen 6 nolu bağımsız bölümden doğan katkı payı alacağı yanında ev eşyalarıyla ilgili olarak ½ değere isabet eden bedeli istediği görülmektedir. Dava dilekçesinde ev eşyası olarak 2 adet Ladik halısı, bulaşık makinesi, çamaşır makinesi ve buzdolabını bildirmiştir. Mal rejimlerine ilişkin davalar kamu düzeni ağırlıkla davalar olup her türlü delille iddia ve savunmanın kanıtlanması mümkündür.

Şu halde mahkemece yapılacak iş; istekler göz önünde tutularak iddia ve savunma doğrultusunda taraf delillerinin toplanması, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçeyle zamanaşımı süresinin dolduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olması usul ve kanuna aykırıdır.

Davacı vekilinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve 17,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine 11.07.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10289, Karar No: 2018/2847, Tarih: 18.04.2018

**11. Hukuk Dairesi         2016/10289 E.  ,  2018/2847 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 28/01/2016 tarih ve 2015/349-2016/83 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yat. DAN. ve Ara. Hiz. Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davacılar arasında "... Bölge Ortaklığı Sözleşmesi" ve bu sözleşmeye binaen "Bölge Ofisi Sözleşmesi"nin imzalandığını, davalı yanın 03/11/2004-08/10/2007 tarihleri arasında ...Bölge Ofisi" olarak faaliyet gösterdiğini, 08/10/2007 tarihinde sözleşmenin "Sözleşme Fesih Belgesi ve İbraname" ile karşılıklı olarak feshedildiğini, buna rağmen sözleşmeye aykırı olarak davalının " ... " kurumsal logosunu taşıyan yol tabelalarını sökmediğini ve iade etmediğini, bu tabelaları kullanmaya devam ettiğini, davalının "... Emlak" adı altında faaliyet gösterdiğini, faaliyetini “...” markası altında sürdürdüğünü ve sözleşmesi devam ederken kullandığı telefon numaralarını, ... Emlak afişlerinde ve yol tabelalarında kullandığını ve bu suretle kendisine haksız menfaat sağladığını ileri sürerek 10.000 TL maddi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, sadece bir yol tabelasına dayanılarak haksız kullanım iddiasında bulunulamayacağını, sözleşmenin feshinden sonra tüm tabela ve evrakların kullanıma son verildiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, Bergama-Dikili Karayolu üzerinde ...yönüne gidişte sol tarafta ... ambleminin yazılı olduğu bir tabelanın bulunduğunun tespit edildiği, davacılar tarafından davalının ... ile olan sözleşmesinden sonra da ... ofisi imiş gibi çevresine imaj vererek faaliyet gösterdiği ve kendisine hak ve menfaat sağladığı iddia edilmiş ise de iddialarını yazılı bir delille ispat edemediği gibi davalının iş yerinin kapatılmış ve kullanılır durumda olmadığının da tespit edildiği gerekçesiyle davacı ... Tic. İth. İhr. A.Ş. yönünden davanın açılmamış sayılmasına, davacı ... Yat. Dan. ve Ara. Hiz.Tic. Ltd. Şti. yönünden davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı ... Yat. Dan. ve Ara. Hiz.Tic. Ltd. Şti. temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı ... Yat. Dan. ve Ara. Hiz. Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı ... Yat. Dan. ve Ara. Hiz.Tic. Ltd. Şti. temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı ... Yat. Dan. ve Ara. Hiz. Tic. Ltd. Şti. vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı ... Yat. Dan. ve Ara. Hiz. Tic. Ltd. Şti. vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 6,70 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan...Gayrimenkul Yat. Dan ve Ara Hiz. Tic. Ltd. Şti.'den alınmasına, 18/04/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14580, Karar No: 2015/10642, Tarih: 20.11.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/14580 E.  ,  2015/10642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2014

NUMARASI : 2013/515-2014/639

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 27.08.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulü ile taşınmazın mera olarak sınırlandırılmasına dair verilen 11.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Dava, 4438 ada 16 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının kadim mera olduğu iddiası ile davalı adına olan tapu kayıtlarının iptali ile mera olarak sınırlandırılması ve haciz şerhlerinin terkini istemlerine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın mera vasfında olması ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planı içerisinde kalmakta ise de yoğun yerleşim alanı içerisinde bulunmadığı ve üzerinde yapılaşma olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, tapu kaydının iptaliyle taşınmazın mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı vekili ve davalı temyiz etmiştir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

"Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3.6.2007-5685/1 m.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir" hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken kanunun öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Kanun hükmünde geçen "imar planından" maksat ise her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazıyla oluşan 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın imar görmesiyle oluşan imar parselleri olduğu anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda Aşıkpaşa semti 2 no'lu mera paftasının fenni sıhhate haiz olmadığından uygulanabilir nitelikte olmadığı ancak dava konusu taşınmazın geldiği 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli Aşıkpaşa Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazın 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.11.2015 tarihli ve 2014/14-1313 sayılı Kararı da aynı yöndedir.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; 11.01.2011 tarihli ve 6099 sayılı Kanunun 16. maddesi ile 21.06.1987 tarihli ve 3402 sayılı Kadastro Kanununa 36. maddesinden sonra gelmek üzere eklenen "Kamu tarafından açılan davalarda yargılama giderleri" başlıklı 36/A maddesinde; Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dâhil, yargılama giderine hükmolunmaz" hükmü yer almaktadır.

Aynı kanunun 17. maddesi hükmü ile 3402 sayılı Kanuna eklenen geçici 11. madde ile de;

"Bu kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır" hükmü getirilmiştir.

Mahkemece, anılan kanun hükümleri doğrultusunda davalının yargılama giderleri ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulmaması gerekirken, değinilen kanun kuralının gözardı edilmesi de doğru görülmemiştir.

Aynı kanunun 17. maddesi hükmü ile 3402 sayılı Kanuna eklenen geçici 11. madde ile de;

"Bu kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır" hükmü getirilmiştir.

Mahkemece, anılan kanun hükümleri doğrultusunda davalının yargılama giderleri ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulmaması gerekirken, değinilen kanun kuralının gözardı edilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/21228, Karar No: 2009/1434, Tarih: 04.02.2009

**2. Hukuk Dairesi         2007/21228 E.  ,  2009/1434 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İncirliova Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ : 15.05.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden davacı kocanın eşine hakaret ettiği sık sık evden kovduğu ve eve almadığı, evlilik birliğinin temelinden sarsılmasına neden olan olaylarda davacının tamamen kusurlu bulunduğu anlaşılmıştır.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 04.02.2009 (Çarş.)
Yargıtay — Esas No: 2016/4301, Karar No: 2016/5089, Tarih: 22.09.2016

**16. Ceza Dairesi         2016/4301 E.  ,  2016/5089 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirmek

Hüküm : TCK'nın 174/1, 31/3, 62, 52/2, 63. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Cumhuriyet savcısının temyizinin suça sürüklenen çocuk ... hakkında tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirmek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu gözetilerek yapılan incelemede;

Sair temyiz itirazlarının reddine ancak;

Suça sürüklenen çocuğun olay tarihi olan 15.02.2015 tarihinde güvenlik güçlerince yakalandığı esnada üzerinde bulunan, 28.05.2015 tarihli tutanak ile imha edilen ve "havai fişek ile torpil" olduğu belirtilen maddelerin, incelenmesi mümkün olmadığından niteliği tespit edilememiş ve TCK'nın 174/1. maddesinde sayılan tehlikeli maddelerden olup olmadığının anlaşılamaması karşısında; mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemeyen suça sürüklenen çocuk hakkında, atılı suçtan beraati yerine yazılı gerekçelerle mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafii ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 22.09.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.