muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6434, Karar No: 2016/22388, Tarih: 19.12.2016

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Dosya kapsamına göre; davacının, banka hesabına kıdem tazminatı açıklaması ile 13/05/2009 tarihinde 4.430,77 TL, hangi alacağa ilişkin olduğu belirtilmeden tediye makbuzları ile 10/06/2009 tarihinde 3.400,00 TL ve 22/06/2009 tarihinde 3.399,99 TL olmak üzere toplam 6.799,99 TL ödendiği anlaşılmıştır. Mahkemece banka kaydında açıkça kıdem tazminatı yazılan ödemenin kıdem tazminatı alacağından, hangi işçilik alacağına mahsuben verildiği belirtilmeyen ödemelerin ise yukarıda belirtilen ilke kararı doğrultusunda mahsubu gerekirken, hatalı mahsup işlemi yapan bilirkişi raporuna itibarla hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 19/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/16130, Karar No: 2021/1579, Tarih: 20.01.2021

**(Kapatılan)3. Ceza Dairesi         2020/16130 E.  ,  2021/1579 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık hakkında Antalya Eğitim ve Araştırma Hastanesince düzenlenen 04.03.2016 tarihli sağlık kurulu raporunda, suç tarihinde işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılayıp algılayamadığına yönelik bir kanaate varılamadığının belirtilmesi karşısında, sanığın suç tarihi itibarıyla ve halen 5237 sayılı TCK'nin 32. maddesi kapsamında akıl hastalığının bulunup bulunmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Dairesinden veya tam teşekküllü Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesinden ya da Tıp Fakültelerinin Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Anabilim Dalı Başkanlıklarından sağlık kurulu raporu aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, bu konuda bir kanaat belirtilmemiş olan yetersiz rapor ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de;

2) Karşılıklı yaralama suçlarının işlendiği olayda, tarafların olayın gelişimini farklı şekilde anlattıkları anlaşılmakla, olayın çıkış sebebi ve gelişimi üzerinde durularak ilk haksız hareketin kimden geldiğinin tespitine çalışılması; bunun mümkün olmaması halinde Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 22.10.2002 tarih ve 2002/4-238 Esas - 367 sayılı Kararı uyarınca ve bu kararla uyumlu Ceza Dairelerinin yerleşmiş ve süreklilik gösteren kararlarında kabul edildiği üzere, ilk haksız hareketin kimden kaynaklandığı şüpheye yer bırakmayacak şekilde belirlenemediğinde, şüpheli kalan bu halin sanık lehine yorumlanarak 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin asgari oranda (1/4) uygulanmasını gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenlerle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 20.01.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14711, Karar No: 2012/5570, Tarih: 06.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2010/14711 E.  ,  2012/5570 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Manavgat 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 15/06/2010 tarih ve 2009/881-2010/423 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin “Otobüs Zorunlu Koltuk Ferdi Kaza Sigorta” poliçesiyle sigortaladığı otobüsün, davalıların maliki ve trafik (Zorunlu Mali Sorumluluk) sigortacısı bulundukları araçla çarpışması sonucu yaralanan yolcular nedeniyle sigortalısına tazminat ödediğini ve davalı sürücünün kazanın oluşumunda %80 kusurlu bulunduğunu ileri sürerek, 8.289,69 TL’nin davalılardan rücuen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, Dairemizin bozma ilamına uyularak, ... plakalı aracın zorunlu koltuk ferdi kaza sigorta poliçesinin davacı tarafça yapıldığı, bu poliçede turistik amaçlı seyahat gerçekleştiren araç klozunun da yer aldığı, bu aracın 10/10/2004 tarihli Alanya ilçesinden içinde yabancı uyruklu turistlerin bulunduğu yolcularla Antalya yönüne doğru hareket halinde olduğu bir sırada davalı ...'ın aracıyla çarpıştığı, adli tıp ve bilirkişi heyeti raporlarına göre kazada davalı ...'ın da kusurlu olduğu, kaza nedeniyle davacı ... şirketinin kendi sigortalısına 10.362 TL ödeme yaptığı, bunun davalının kusuruna düşen miktarının 8.289,60TL bulunduğu gerekçesiyle 8.289,60TL'nin davalı ... için 04/11/2004 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, diğer davalı ... yönünden dava tarihinden itibaren işleyecek değişken oranda reeskont faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacı şirkete verilmesine, davalı ... şirketinin poliçe limiti ile sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Kararı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

1-Karar tarihinden sonra temyiz aşamasında yürürlüğe giren 25.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Yasa'nın 59 ncu maddesi 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 98 nci maddesini başlığı ile birlikte değiştirmiş ve trafik kazasına bağlı olarak gerçekleşen tüm sağlık hizmet bedellerinin SGK tarafından karşılanacağını, trafik kazalarına sağlık teminatı sağlayan zorunlu sigortalarda; sigorta şirketlerince belirlenen primlerin ve Güvence Hesabınca tahsil edilen katkı paylarından belirli bir oranın Sosyal Güvenlik Kurumuna aktarılacağını, yine aynı Yasa'nın geçici 1 nci maddesi ile de bu kanunun yayınlandığı tarihten önce meydana gelen trafik kazaları nedeniyle sunulan sağlık hizmet bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağını düzenlemiştir.

İlke olarak, herhangi bir yasa veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, yasaları geçmişe etkili sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir. Bunlardan ayrı devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, derhal yürürlüğe girme niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuç doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların korunmasının ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 2. maddesi hükmünde yer alan Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir ilkesinin sonucudur.

Tüm bu açıklamalar ışığında, 6111 sayılı Yasa'nın 59 ve geçici 1 nci maddesinin somut olaya uygulama olanağının olup olmadığının değerlendirilmesi için mahkemece verilen kararın davalı ... yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

2-Bozma sebep ve şekline göre davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı ... yararına BOZULMASINA, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davalı ... vekilinin sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...'a iadesine, 06/04/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6835, Karar No: 2012/26968, Tarih: 30.11.2012

**22. Hukuk Dairesi         2012/6835 E.  ,  2012/26968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücret alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; müvekkilinin davalı üst işverene ait işyerinde alt taşeronlar emrinde 01/09/1996-31/05/2010 tarihleri arasında 750,00 TL ücretle çalıştığını, hizmet akdinin emeklilik ile son bulduğunu, yıllık izinlerinin kullandırılmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin talep ve dava hakları saklı tutulmak üzere şimdilik 900,00 TL kıdem tazminatı ile 100,00 TL yıllık izin ücreti alacağının tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 28/02/2011 harç tarihli ıslah dilekçesi ile kıdem tazminatı istemini 14.575,00 TL ye, yıllık izin ücreti alacağına dair istemini de 5.294,40 TL'ye arttırmıştır.

Davalı vekili cevap dilekçesinde özetle; idarenin hizmet binalarının temizlik hizmetlerinin 23/03/1996-31/12/2010 tarihleri arasında alt işverenlere ihale ile yaptırıldığını, davacının 01/09/1996-31/05/2010 tarihleri arasında temizlik elemanı olarak çalıştığını, son aylık ücretinin yol dahil 753,91 TL olduğunu davacıya 26 gün üzerinden günlük 8,50 TL almak üzere toplam 221,00 TL aylık yol parası ödendiğini, ayda 22 gün üzerinden 5,00 TL yemek bedelinin yüklenicinin hakedişinden kesildiğini, dava konusu alacaklarda idarenin sorumlu olmayacağını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkeme kararı davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Somut olay; davacının davalı işverenliğe bağlı alt işverenliklerde 01/09/1996-31/05/2010 tarihleri arasında 13 yıl 9 ay çalıştığı anlaşılmaktadır. İş Hukukunda sözleşmenin tazminatı gerektirmeyecek şekildi fesih edildiğinin ispat külfeti işveren üzerindedir. Dosya kapsamına göre, davalı işverenlikler sözleşmenin tazminatı gerektirmeyecek şekilde sona erdiğini ispat edememişlerdir. Mahkemece verilen hüküm davacı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi dışında sonuç itibariyle doğru olduğundan davalı vekilinin temyiz talebinin reddine, davacı vekilinin temyiz talebinin kabulü ile davacı lehine Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince 2.384,28 TL vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinden bu açıdan DÜZELTİLEREK ONANMASINA 30.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/8005, Karar No: 2023/3379, Tarih: 17.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2021/8005 E.  ,  2023/3379 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Beraat

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Sanık hakkında Osmancık Cumhuriyet Başsavcılığı 09.09.2015 tarihli iddianamesi ile ruhsatsız ateşli silahlarla mermileri satın alma veya taşıma veya bulundurma suçundan cezalandırılması ve suça konu silahın müsaderesi istemi ile dava açılmıştır.

2. Osmancık Asliye Ceza Mahkemesi 15.03.2016 tarihli kararı ile sanığın 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (c) bendi uyarınca beraatine ve silahın müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Cumhuriyet savcısı, suça konu silaha ait imalat bilgilerinin getirtildikten sonra tekrar uzmanlık raporu alınması ve sonucuna göre bir hüküm kurulması gerekirken, eksik inceleme ile karar verildiğini, ayrıca silahın müsaderesi yerine mülki idareye teslimi gerektiğini belirterek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

1. 07.03.2015 günü saat 17.00 sıralarında jandarma karakolunu arayan ..., Dodurga Oğuzlar karayolunda kendisine ait olduğunu belirttiği kurusıkı tabancası ile ateş ettiğini ancak, tutukluluğunu giderdiği esnada kendisini bacağından yaraladığını belirterek ihbarda bulunmuştur.

2. Olay yeri tespit tutanağına göre, yol kenarında duran sanığın aracının 6,6 metre uzağında, bir adet 9 milimetre çapında kuru sıkı fişeğe ait boş kovan bulunmuştur. Sanık Blow Automatik F92 seri numaralı kurusıkı tabanca, buna ait şarjör ve içinde de 9 adet 9 milimetre çapında kuru sıkı tabanca fişeğini teslim etmiştir.

3. Sanık ifadesinde Obruk barajı kenarına geldiğini, kuru sıkı tabancası ile denemek için bir el havaya ateş ettiğini, tabancanın tutukluk yaptığını, bunu gidermeye çalışırken sol bacak baldır iç kısmında birden yanma hissettiğini, sonrasında hastahaneye tedavi için gittiğini belirtmiştir. Dosya içerisinde bulunan doktor raporunda, sanığın muayenesinde, sol bacak iç yüzde abrazyon ve kızarıklık olduğu, barut izine benzediği belirtilmiştir.

3. Sanık ifadesinde Obruk barajı kenarına geldiğini, kuru sıkı tabancası ile denemek için bir el havaya ateş ettiğini, tabancanın tutukluk yaptığını, bunu gidermeye çalışırken sol bacak baldır iç kısmında birden yanma hissettiğini, sonrasında hastahaneye tedavi için gittiğini belirtmiştir. Dosya içerisinde bulunan doktor raporunda, sanığın muayenesinde, sol bacak iç yüzde abrazyon ve kızarıklık olduğu, barut izine benzediği belirtilmiştir.

4. Samsun Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü tarafından tanzim edilen rapora göre, suça konu tabancanın ateşli silah fişeklerini istimale elverişli olmadığı, ancak namlusunda boşluk bulunması nedeniyle özel nitelikli mermileri atabilecek nitelikte ve bu özelliği itibariyle, 6136 sayılı Yasa kapsamında olan yasak nitelikli bir silah olduğu, imal özelliklerini koruduğu, sonradan tadil edilmediği, 9 adet fişeğin ise ses fişeği olduğu, olay yerinde bulunan bir adet 9 (milimetre) mm ses fişeği kovanının ise, tetkike konu bu tabancadan atılmadığı belirtilmiştir. Uzmanlık raporuna göre sanıktan alınan swap numunelerinde atış artığına rastlanmıştır.

IV. GEREKÇE

Cumhuriyet savcısının eksik inceleme yapıldığına ve silah hakkında müsadere kararı verilmemesi gerektiğine yönelik temyiz istemi, silahın yasak nitelikli olduğu yeterli bir uzmanlık raporu ile tespit edildiğinden reddedilmiştir. Sanığın tabancayı teknik özelliklerini bilerek taşıdığına yönelik, savunmasının aksine bir delil de elde edilememiştir.

Olay ve olgular bölümünde belirtilen deliller ve tün dosya kapsamına göre, yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Cumhuriyet savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Osmancık Asliye Ceza Mahkemesinin, 15.03.2016 tarihli kararında Cumhuriyet savcısı tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2638, Karar No: 2021/9126, Tarih: 22.12.2021

**12. Ceza Dairesi         2020/2638 E.  ,  2021/9126 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4 maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde, ...’nün, belediye kapalı pazar yerinin çatısındaki hasarlı bölgeyi tamir etmek için çatıya çıktığı ve tamir işlemini yaptığı sırada üzerine bastığı etermitin kırılması sonucu 4.85 metre yükseklikten aşağı düşerek öldüğü olayda, tanık ...’ın savcı karşısında verdiği beyanında, Karasu Belediyesinde tamirhane biriminden sorumlu kişi olduğunu, ölenin kendi biriminde çalıştığını yaklaşık 1 yıl önce emekliye ayrıldığını ancak ara ara belediyede çalışmaya devam ettiğini, maaş verilmediğini yaptığı işin karşılığının ödendiğini, ölenin kim tarafından olay yerine gönderildiğini bilmediğini, kendisinin izinli olduğu zamanlarda yetkili kişinin baş şoför olduğunu, herhangi bir yere araç gönderileceği zaman yetkili kişiden izin alındığını, olay günü kendisinin izinli olduğunu bu nedenle de yetkili kişinin başşöför olan sanık ...’un yetkili olduğunu beyan etmesi ile sanık ...’un 22/11/2011 tarihli savcı karşısında verdiği beyanında, olay tarihinde pazaryeri esnafından şikayet gelmesi üzerine şirketlerinin çalışanı olan ...’ı ve belediyeden emekli olup ihtiyaç halinde tamir işinde görev yapan öleni belediyeye ait itfaiye aracı ile birlikte çatıyı onarmaları için gönderdiğini beyan etmesi karşısında, her ne kadar hakim karşısında verdiği beyanında öleni görevlendirenin kendisi olmadığını söylemiş ise de beyanları arasındaki çelişki sorulduğunda o zaman o ifadeyi vermiş olabileceği şeklindeki beyanına dosya kapsamı dikkate alındığında itibar edilemeyerek, olay tarihinde pazaryeri çatısının tamiri konusunda sanığın yetkili kişi olup, çatı tamir konusunda görevlendirme yaptığı anlaşılmakla, alınması gerekli iş güvenliği ve sağlığına yönelik önlemlerin alınmasını sağlamayarak, iş güvenliğine ilişkin tedbirlerin alınmasını çalışanların insiyatifine bırakarak bir kişinin ölümüne neden olduğu olayda, sanık hakkında mahkemece tayin edilen hükümde bir isabetsizlik bulunmamakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, kusura, zararın giderilip giderilmediği sorulmadan karar verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 22.12.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.