muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2850, Karar No: 2013/19687, Tarih: 11.12.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/2850 E.  ,  2013/19687 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki malın iadesi, alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün davalılar vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı asil ... ve davalı ... İnş. Taah. Nak. Pet. ve Tar. Ürün. Tic. Ltd. Şti. vek. Av. ... gelmiş, diğer davalılar ve davacı tarafından kimse gelmemiş olduğundan, onların yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan davalı asil ve avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan 17.08.2007 tarihli finansal kiralama sözleşmesine göre, sözleşme ekindeki 06.08.2007 günlü faturada niteliği yazılı taşınır malların satın alındığını ve davalı şirkete kiralandığını, kira paraları ödenmediği için usulüne uygun ihtarname tebliğ edildiğini, borç ödenmediği için sözleşmenin feshedildiğini ileri sürerek 131.326 Euro finansal kira borcu ve dava tarihi itibariyle 11.022,42 Euro faizin ve oluşacak KDV’nin davalılardan anaparaya dava tarihinden itibaren %30 faiz yürütülmek suretiyle müştereken ve müteselsilen tahsiline, faturada niteliği yazılı 2 adet greyder ve 1 adet (rıpper) kovanın davalıdan alınarak müvekkiline teslimine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, taraflar arasında süregelen ticari ilişki bulunduğunu, davacının 01.11.2007 tarihli finansal kiralama sözleşmesi gereği teslim etmesi gereken asfalt serme makinesinin beyin rolünü üstlenen parçaları teslim edilmediği için makinenin çalıştırılamadığını, müvekkillerinin bu nedenle mağdur olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller neticesinde; başka bir finansal kiralama sözleşmesine konu olan ve bu davanın konusunu teşkil eden greyder ile de zorunlu bir teknik birlikteliği bulunmayan asfalt serme makinesine dair başka davada ileri sürülen savunmaya bu davada itibar edilemeyeceği, davalı yanın bu davaya konu taşınır mallarla ilgili kira bedelini ödememekte haksız olduğu gerekçeleri ile malın iadesine yönelik istemin kabulüne, 17.08.2007 tarihli finansal kiralama sözleşmesine konu edilen toplam iki adet greyder ve bir adet (rıpper) kovanın davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine, 131.326,00 Euro asıl alacak ve dava tarihine kadar işlemiş 11.022,47 Euro faiz alacağının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınıp davacıya verilmesine, asıl alacağa dava tarihinden itibaren yıllık %30 oranında faiz yürütülmesine karar verilmiş, hüküm davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlerden alınmasına, 11.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3813, Karar No: 2020/2887, Tarih: 21.09.2020

**6. Ceza Dairesi         2018/3813 E.  ,  2020/2887 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

TCK'nin 61.maddesine aykırı olarak, 168.maddenin 31/3. maddeden önce uygulanması, sonuca etkili olmadığından;

Sanıkların, mağdur ...’in cep telefonu ve küpesini yağmaladıktan sonra olayın hemen akabinde tanık ... aracılığıyla telefonun mağdura iadesini sağladıkları, küpenin ise kovuşturma aşamasında iade edildiğinin anlaşılması karşısında; mağdur ...’e, soruşturma evresindeki kısmi iade nedeniyle sanıklar hakkında bu suçtan TCK'nin 168/1. maddesinin uygulanmasına muvafakat edip etmediği sorularak sonucuna göre; muvafakat etmesi halinde indirim oranının 1/3'ten fazla yapılması, etmemesi halinde ise 1/3 oranında indirim yapılması gerektiği gözetilmeyerek doğrudan 1/2 oranında indirim yapılması, karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, sanıklar ..., ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/247, Karar No: 2017/267, Tarih: 26.12.2017

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2017/247 E.  ,  2017/267 K.**

**"İçtihat Metni"**

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 15 ve 2. Ceza

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 28.02.2012

Sayısı : 185-147

Sanıklar ... ve ... hakkında dolandırıcılık suçundan açılan kamu davasında yapılan yargılama sonucunda, eylemlerinin hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan mahkûmiyetlerine karar verilmiştir.

Hükümlerin sanıklar tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 15. Ceza Dairesince 14.10.2014 gün ve 28540-16328 sayı ile;

"6545 sayılı Kanunun 31. maddesiyle, 04.02.1983 tarih ve 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesinde yapılan değişikliğin, 28.06.2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve söz konusu Kanun değişikliğine göre, 'Ceza dairelerinde, daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde; mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır.' hükmüne yer verilmiş olunması karşısında;

28.02.2012 tarihli kararda, sanıkların, 5237 sayılı TCK'nun 142/2-f. maddeleri gereğince hırsızlık suçundan mahkûmiyetlerine karar verilmiş olmakla,

Mahkûmiyet kararındaki nitelendirme ve Yargıtay Kanununun değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek 2. Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğu",

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 2. Ceza Dairesince de 16.05.2017 gün ve 32584-5637 sayı ile;

"İddianamedeki sevk maddeleri ve nitelendirmeye, temyizin kapsamına, 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 14. maddesine, Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 24.01.2014 tarihli ve 2014/1 sayılı iş bölümü kararına göre; sanıklara yüklenen temyize konu suçun 5237 sayılı TCK'nun 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun temyiz incelemesinin, tebliğnamenin düzenlendiği tarihe göre Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevine dâhil olduğu"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 15 ve 2. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözülmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 15 ve 2. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 14/3. maddesinin a bendi; "Daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde dava açılan belgedeki nitelendirme esas alınır. Açıklama ile sevk maddelerinin uyumsuz olduğu durumlarda açıklamaya itibar edilir" şeklinde iken, 28.06.2014 gün ve 29044 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 31. maddesiyle; "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır" şeklinde değiştirilmiş,

Yargıtay Kanununa 6545 sayılı Kanunun 37. maddesi ile eklenen geçici 13. maddenin 5. fıkrasında; "Yargıtay Büyük Genel Kurulunun iş bölümünün onaylanmasına ilişkin kararı uygulanmaya başlayıncaya kadar bu kanunla yapılan değişiklikten önceki iş bölümüne ilişkin hükümler uygulanmaya devam olunur" düzenlemesi yapılmıştır.

Bu bakımdan Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından uygulanması mümkün olmayıp, uyuşmazlığın tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan iş bölümüne ilişkin hükümler uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

Bu bakımdan Yargıtay Kanununun Ceza Dairelerinin görevlerini düzenleyen 14. maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde 6545 sayılı Kanunla yapılan değişikliğin yürürlük tarihi olan 28.06.2014 tarihinden önce düzenlenen tebliğnameler bakımından uygulanması mümkün olmayıp, uyuşmazlığın tebliğname tarihinde yürürlükte bulunan iş bölümüne ilişkin hükümler uyarınca çözümlenmesi gerekmektedir.

İncelenen dosya kapsamına göre;

Tebliğname tarihi itibarıyla ceza dairelerinin görevinin belirlenmesinde esas alınması gereken iddianamede eylemin; "Müşteki Mehmet'in suç tarihi günde Çanakkale merkezinde Ziraat Bankasından çıktıktan sonra Çarşı Caddesinde yürüdüğü esnada şüpheli Yüksel'in yanına gelip sigarasını yakmak için ateş istediği, müştekinin çakmağını verdiği ve kendisinin de bir sigara yaktığı, birlikte caddede konuşarak yürüdükleri esnada diğer şüpheli Arif'in yanlarına geldiği ve cebinden çıkardığı bir kimliği göstererek 'ben polisim, alın bakın, burada ne yapıyorsunuz, burası kız yurdu gözetim altında' dediği, müşteki ve şüpheli Yüksel'in Arif'e cüzdanlarını ve kimliklerini verdikleri, şüpheli Arif'in bunları aldıktan sonra cep telefonu ile bir arama yapıp 'komiserim şahısları aldık getiriyorum, kimlik fotokopilerini alacağım' şeklinde konuştuğu ve üçünün birlikte yürümeye başladıkları, şüpheli Arif'in müştekiye kimliğini geri verdiği ancak içinde 1.250 Lira para bulunan cüzdanını müştekiye iade etmediği, müştekinin kimlik fotokopisini çektirmek için bir iş yerine gireceği esnada arkasından gelmekte olan şüpheliler Arif ve Yüksel'in ortadan kaybolduklarını gördüğü...Bu suretle şüpheliler Arif ve Yüksel'in birlikte hareket ederek Arif'in kendisini polis olarak tanıtıp güven uyandırarak müştekinin cüzdanını alıp geri vermeyerek iştirak halinde dolandırıcılık suçunu işledikleri..." şeklinde anlatılması karşısında sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nun 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçundan kamu davası açıldığı kabul edilmelidir. Bu suça ilişkin temyiz incelemesini yapma görevi Yargıtay Kanununun 14. maddesi uyarınca Yargıtay 15. Ceza Dairesine ait bulunmaktadır.

Bu itibarla, Yargıtay 2. Ceza Dairesince verilen görevsizlik kararı isabetli olduğundan, Yargıtay 15. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle,

1- Yargıtay 15. Ceza Dairesinin 14.10.2014 gün ve 28540-16328 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, temyiz incelemesi yapılması için Yargıtay 15. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 26.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7960, Karar No: 2023/1202, Tarih: 02.05.2023

**3. Hukuk Dairesi         2022/7960 E.  ,  2023/1202 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 21. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1523 E., 2022/1899 K.

DAVA TARİHİ : 06.12.2017

KARAR : Davanın kısmen kabulü

İLK DERECE MAHKEMESİ : Milas 2. Asliye Hukuk (Ticaret) Mahkemesi

SAYISI : 2017/536 E., 2021/126 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince davalı vekilinin başvurusunun esastan reddine, davacı vekilinin başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı; balık yemi imalatı yaptığı işletmede kullanılan sayacın davalı şirketin yetkilileri tarafından 09.02.2017 tarihinde hatalı ölçüm yaptığı gerekçesiyle değiştirildiğini ve yapılan inceleme sonucu 16.03.2017 tarihli rapor ile sayacın %61,65 oranında fazla tüketim kaydettiğinin tespit edildiğini, davalı şirketin 2015 Haziran ayından itibaren fazla tüketim bedeli tahsil ettiğini öğrenmesi üzerine ihtarname göndererek 2015 Haziran ayından itibaren fazla hesaplanan tüketim bedelinin hesaplanarak yasanın belirlediği 5 günlük süre içinde ödenmesini talep ettiğini, davalı şirketin sayacın hatalı ölçümünden kaynaklı olarak yasa ve yönetmelikte belirtilen kıstasları dikkate almaksızın 2016 Kasım, 2016 Aralık ve 2017 Ocak aylarına ilişkin olarak sadece 90 günlük fazla ödenen tüketim bedelinin iadesi yolunda karar vermiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek; şimdilik 10.000 TL için açılan belirsiz alacak davasının kabulü ile 2015 Haziran ayından 2017 Şubat ayına kadar fazla ödenen tüketim bedelinin tahsil edildiği tarihten itibaren faiziyle birlikte tahsilini talep etmiş; 02.07.2019 tarihli dilekçesiyle talebini 3.172.821,42 TL'ye çıkartmıştır.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı; faturaya esas sürenin Yönetmeliğin ilgili maddesi uyarınca doğru bulgu ve belgenin bulunması halinde on iki ayı geçemeyeceğini, davacıya ait tesisatta kullanılan sayacın ortalaması olan %61,65 oranında fazla tüketim yaptığı dikkate alındığında Yönetmelik gereği 90 günlük süre baz alınarak davacının Kasım 2016 dönemine karşılık gelen 396.290 kwh, Aralık 2016 dönemine karşılık gelen 593.419 kwh, Ocak 2017 dönemine karşılık gelen 465.661 kwh ve Şubat 2017 dönemine karşılık gelen 167.156 kwh olmak üzere toplam 1.622.525 kwh fazla alınan tüketim değerinden kaynaklı tahakkukların iptal edilerek borçtan mahsup edilmesi gerektiğinin davacıya bildirildiğini belirterek, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; 12 aylık döneme ait fazla tüketim bedeli olarak yapılan hesaplama doğrultusunda, davanın kısmen kabulü ile 1.997.526,62 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı; Borçlar Kanununda düzenlenen hükümler gereğince davalı şirketin haksız ve hukuka aykırı olarak tahsil ettiği 20 aylık ve toplam 3.076.503,62 TL tüketim bedelinin iadesine karar verilmesi gerektiğini, Elektrik Piyasası Tüketici Hizmetleri Yönetmeliğinin 14 üncü maddesinin düzenleme şekli, amacı ve uygulama alanı sınırlandırılması sayaçtaki eksik veya fazla yapılan tespitin ancak dağıtım şirketi ve/veya tedarikçinin lehine bir tespit olması hali olduğunu, tüketim bedelinin fazla tahsil edildiğine ilişkin tespitlerin dağıtım şirketi ve tedarikçi lehine değil tüketici konumunda bulunan şirketleri lehine olduğunu, kabul edilen kısım için hesaplatılan ticari faize ilişkin hüküm kurulması gerekirken bu konuda karar verilmemiş olmasının usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

2. Davalı, hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmesinin bozmayı gerektirdiğini, sayacın ortalaması olan %61,65 oranında fazla tüketim yaptığı dikkate alındığında Yönetmelik gereği sayacın hatalı kaydettiğinin başlangıcına ilişkin doğru bulgu, belge bulunmadığından dağıtım şirketi tarafından yapılan en son işlem olan 09.02.2017 tarihli sayaç sökme işleminden geriye 90 günlük sürenin baz alınması gerektiğini, son 1 yıl öncesi faturalara yönelik karar verilmesinin usul ve yasaya aykırılık teşkil ettiğini, tarife kapsamında enerji birim fiyatı, vergiler ve fatura bileşenleri olan dağıtım bedeli, kayıp kaçak bedeli, iletim bedeli, sayaç okuma bedeli, Belediye Tüketim vergisi, TRT Payı ve Enerji Fonu gibi bedeller ilgili kamu kurumlarına ait olup şirket uhdesinde bulunmadığından bu bedellerden sorumluluğuna gidilmesinin mümkün olmadığını, muacelliyet ve temerrüd şartları oluşmadığından faize itiraz tarihi veya dava tarihinden itibaren karar verilmesi gerekirken ödeme tarihi itibariyle karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, kararın kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Elektrik Tarifeleri Yönetmeliğine göre sayacın fazla tüketim kaydetmesinden kaynaklanan hatalar açısından, hatanın başlangıç tarihi itibariyle tüketimin hesaplanması ve hatalı dönem boyunca yapılan fazla tahsilatın aboneye iadesinin gerektiği, buna göre İlk Derece Mahkemesince davacı şirketin elektrik aboneliğine ait sayacın fazla miktarda hatalı tüketim kaydettiği döneme ait fatura bedelinin tahsili yerine 12 aylık sürenin esas alınmasının doğru olmadığı, İlk Derece Mahkemesince alınan 26.10.2020 tarihli bilirkişi kurulu ek raporunun denetime elverişli olup, hatalı tüketim dönemine ait olan 20 aylık süre için iadesi gereken tutar olarak hesaplanan 3.076.503,62 TL miktar üzerinden davanın kısmen kabulüne karar verilmesi gerektiği, diğer taraftan borçludan faiz talep edilebilmesi için bir ihtar ile ya da aleyhine bir dava açılmak suretiyle temerrüde düşürülmesi gerektiği, davacı tarafın davalıya gönderdiği Milas 1.Noterliğinin 10.08.2017 tarihli ve 10976 yevmiye no'lu ihtarnamesi ile 2.500.000,00 TL fazla tahsil edilen tüketim bedelinin 5 iş günü içerisinde ödenmesinin talep edilmiş olduğu, davalı tarafın bu ihtara 23.08.2017 tarihinde cevap verdiği, dosya içerisinde davacı ihtarının davalıya tebliğ tarihine rastlanmamış olmakla ihtarın cevap tarihi olan 23.08.2017 tarihi itibariyle tebliğ edildiğinin kabulü gerektiği, buna göre verilen ödeme süresi 30.08.2017 tarihinde dolacağından, talep edilen 2.500.000,00 TL yönünden temerrüdün gerçekleştiği tarihin 31.08.2017 olduğu, bu durumda davalının hatalı sayaç tüketim kaydından doğan fazla tahsilatı nedeniyle ödemesi gereken 3.076.503,62 TL'nin, 2.500.000,00 TL'sine 31.08.2017 tarihinden, bakiye 576.503,62 TL'sine ise dava tarihinden itibaren ticari avans faizi işletilmesi gerektiği gerekçesiyle davalının istinaf başvurusunun esastan reddine, davacının istinaf başvurusunun kabulüyle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında davanın kısmen kabulü ile 3.076.503,62 TL'nin, 2.500.000,00 TL'sine 31.08.2017 tarihinden, bakiye 576.503,62 TL'sine dava tarihinden itibaren işleyecek ticari avans faizi faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı, süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü sebepleri tekrar etmiş, ayrıca İstinaf Mahkemesince davacı tarafın daha önce göndermiş olduğu ihtar temerrüte esas alınmışsa da, davacının davasını ihtarında yer alan tutar üzerinden açmadığını ve dava değerini sonradan arttırdığını, bu bağlamda İstinaf Mahkemesince belirlenen faiz başlangıç tarihlerinin de hatalı olduğunu, diğer yandan her ne kadar İstinaf Mahkemesi istinaf taleplerinin reddine karar vermişse de esasen karar içeriğine göre, faiz yönü ile istinaf taleplerini kısmen kabul etmekle kararda çelişki de oluştuğunu ileri sürerek; kararın bozulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, aboneye ait elektrik sayacının fazla tüketim kaydetmesi nedeniyle alacak istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. Mahkeme kararında yazılacak hususlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 297 nci maddesinde belirtilmiştir. Maddeye göre, hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin, isteklerin her biri hakkında verilen hükümle, taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

2. Öte yandan, kanunun aradığı anlamda oluşturulacak kısa ve gerekçeli kararın hüküm fıkralarının, açık, anlaşılır, çelişkisiz ve uygulanabilir olması gerekmekle birlikte, kararın gerekçesinin de, sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi sebeplere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak, kısaca maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

3. Değerlendirme

3. Değerlendirme

1. İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulü ile kabul edilen 1.997.526,62 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren işleyecek ticari avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, davalı vekili istinaf dilekçesinde muacelliyet ve temerrüd şartları oluşmadığından faize, itiraz tarihi veya dava tarihinden itibaren karar verilmesi gerekirken ödeme tarihi itibariyle karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürmüş; Bölge Adliye Mahkemesince de talep edilen 2.500.000,00 TL yönünden davacı tarafından gönderilen ihtarname üzerine temerrüdün gerçekleştiği tarihin 31.08.2017 olduğu, bu durumda davalının hatalı sayaç tüketim kaydından doğan fazla tahsilatı nedeniyle ödemesi gereken 3.076.503,62 TL'nin; 2.500.000,00 TL'sine 31.08.2017 tarihinden, bakiye 576.503,62 TL'sine ise dava tarihinden itibaren ticari avans faizi işletilmesi gerektiği belirtilerek hüküm kurulmuştur. Bu itibarla, davalının istinaf talebinin faizin başlangıç tarihi yönünden kabul edilmiş olmasına rağmen, davalının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verildiğinin belirtilmesi suretiyle gerekçe ile hüküm arasında çelişki oluşturması, ayrıca bu hususun yargılama giderleri yönünden gözetilmemiş olması, usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

2. Bozma nedenine göre, davalı tarafın sair temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2. Bozma nedenine göre davalı tarafın sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına,

Peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine,

Dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

02.05.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.