muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/33800, Karar No: 2017/21074, Tarih: 05.10.2017

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Hukuk Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine, bozma kararının bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgililere iadesine, 05.10.2017 tarihinde oybirliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25314, Karar No: 2015/1380, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25314 E.  ,  2015/1380 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/4353, Karar No: 2022/1895, Tarih: 03.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/4353 E.  ,  2022/1895 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 03.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3530, Karar No: 2025/1590, Tarih: 27.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2022/3530 E.  ,  2025/1590 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 37. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/195 E., 2022/461 K.

KARAR : Davacıların istinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Kadastro Mahkemesi

SAYISI : 2016/34 E., 2020/86 K.

Taraflar arasındaki 6292 sayılı Orman Köylülerinin Kalkınmalarının Desteklenmesi ve Hazine Adına Orman Sınırları Dışına Çıkarılan Yerlerin Değerlendirilmesi ile Hazineye ait Tarım Arazilerinin Satışı Hakkında Kanun'un (6292 sayılı Kanun) 11 inci maddesine göre yapılan Orman Kadastro haritalarındaki teknik hataların düzeltilmesi işlemine karşı açılan itiraz davası ile tescil istemine ilişkin davanın yapılan yargılaması sonunda İlk Derece Mahkemesince 6292 sayılı Kanun gereğince yapılan kadastro çalışmasının düzeltilmesi davasının reddine, tescil davası yönünden Mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Kararın davacı ... ve arkadaşları vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı ... ve arkadaşları vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede; 1940 yılında 3116 sayılı Kanun’a göre yapılan 08.08.1940 tarihli 4582 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak ilan edilen orman tahdidi, 1956 yılında 766 sayılı Kanun’a göre yapılan arazi kadastrosu, 1988 yılında yapılan ve 15.06.1988 tarihinde ilan edilen Aplikasyon ve 3302 Sayılı Kanun ile değişik 2/B Çalışması, 2006 yılında 6831 Sayılı Orman Kanunu’nun 4999 sayılı Kanun’la Değişik 9 uncu maddesi Kapsamında yapılan Fenni Hataları Düzeltme çalışması, 2010 yılında 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 5831 sayılı Kanunla değişik Ek 4 üncü madde çalışması, 2015 yılında 6292 sayılı Kanun’un 11 inci maddesinin onuncu fıkrası kapsamında yapılan düzeltme çalışması bulunmaktadır.

Davacılar vekili dava dilekçesinde özetle; İstanbul ili Eyüp ilçesi Kemerburgaz semtinde bulunan ekte sundukları iskân tapu kayıtlarında yer alan taşınmazların malikinin müvekkilleri olduğunu, bu taşınmazların olduğu yerlerde 22.12.2015 tarihinde askı ilanı yapılan Orman Kadastro Haritalarındaki Teknik Hataları Düzeltmesi çalışması yapıldığını, bu çalışma ile müvekkillerinin mülkiyet haklarının ihlal edilerek dava konusu olan taşınmazın Orman sınırları içerisine alındığını, teknik hataların düzeltilmesi adı altında yapılan işlemin hukuka aykırı olduğunu, taşınmazların doksan yılı aşkın senedir müvekkilleri tarafından kullanıldığını, kadastro çalışmalarında Kemerburgaz Mimarsinan mahallesi ve Mithatpaşa mahallesi kadastro ekibi olarak imzalayan muhtar ve bilirkişilerin tutanağı itirazı kayıt ve muhalefet şerhi ile imzaladıklarını, müvekkillerine Eyüp Tapu Müdürlüğü tarafından 1976 tarihinde verilen iskan kayıtlarında yer alan iki farklı taşınmaz bulunduğunu, birinci taşınmazın miktarının 5 dönüm 2 evlek olduğunu, Kurudere üstü mevkiinde bulunan ve hudutları açısında bir tarafı yol, bir tarafı fundalık, bir taraf tarafı fundalık, bir tarafı ... ... olan taşınmaz olduğunu, ikinci taşınmazın ise: 2 dönüm olduğunu, iki kemer arasında bulunan ve hudutları açısından bir tarafı ... , bir tarafı ... ..., bir tarafı ..., bir tarafı ... ... olan taşınmaz olduğunu, bu taşınmazların Kemerburgaz köyü iskan tevzi defteri’nde detaylı ve ayrıntılı bir şekilde yer aldığını belirterek 22.12.2015 tarihinde askı ilanı yapılan “Orman Kadastro Haritalarındaki Teknik Hataları Düzeltme İlanı” işleminin iptal edilerek, yapılan işlemin düzeltilerek bu tutanakta müvekkillerinin malik olduğu taşınmazın müvekkilleri adına tespitinin yapılarak tescil edilmesini istemiş, yargılama aşamasında Kurudere üstü mevkiinde taşınmazın 142 Parsel içerisinde, iki kemer arasında bulunan ve miktarı 2 dönüm olan taşınmazın ise Eyüp ilçesi sınırları içerisinde 245 parsel olarak kayıtlı bulunduğunu beyan etmiştir.

Davalı Hazine vekili cevap dilekçesinde özetle; davaya konu taşınmaza ilişkin ada parsel numarası belirtilmediğini, dava şartlarına aykırılık nedeniyle davanın esasa girilmeden reddine karar verilmesi gerektiğini, 6292 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin onuncu fıkrası ve 3402 sayılı Kanun'un Ek 4 üncü maddesi gereğince yapılan kadastro çalışması kanunlara ve usule uygun olarak yapıldığını ileri sürerek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... İdaresi vekili cevap dilekçesinde özetle; dava konusu taşınmazları davacı beyan edemediği için idarenin taşınmazları tespit edemediğini belirterek, davacının taşınmazları belirtmesinden sonra cevap vereceğini belirtmiş, yargılama aşamasında davanın reddine karar verilmesi istenmiştir.

İlk Derece Mahkemesince yapılan yargılama sonunda; 6292 sayılı Kanun'un 11 inci maddesinin onuncu fıkrası uyarınca, tutanak, pafta ve zemindeki uyumsuzlukların düzeltildiği, mülkiyet değişimine yönelik çalışma yapılmadığı, dava konusu taşınmazın, 3116 sayılı Kanun kapsamında yapılan kesinleşen Orman Kadastrosunda, Devlet ormanı sınırları içerisinde kaldığı, takip eden zamanda yapılan kadastro çalışmalarında da dava konusu taşınmazın orman vasfında olduğu ve orman sınırları içerisinde kaldığı, 6292 sayılı Kanun uyarınca yapılan kadastro işlemlerinde, dava konusu taşınmaz açısından bir değişikliğin, yeni tespitin bulunmadığı, çalışmanın mevzuata ve usule uygun olduğu, dava konusu taşınmaz açısından, düzeltilmesi gereken herhangi bir hatanın bulunmadığı, taşınmazın vasfında, konumunda veya yüzölçümünde herhangi bir değişikliğin yapılmadığı, davanın 6292 sayılı Kanun uyarınca yapılan kadastro tespitine itiraz davası olduğu, sadece 6292 sayılı Kanun gereği yapılan işlemin, mevzuatına uygun olup olmadığının değerlendirildiği, davacı tarafın tescil talebinin 6292 sayılı Kanun uyarınca yapılan kadastro çalışmalarının konusu olmadığı, davacı tarafın tescil talebi açısından Kadastro Mahkemesinin görevli olmadığı gerekçeleriyle; 6292 sayılı Kanun gereğince yapılan kadastro çalışmasının düzeltilmesi davasının reddine, "Davacı taraf adına tescil" talebi açısından, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanun'un (6100 sayılı Kanun) 114/1-c ve 115 inci maddeleri uyarınca davanın görev yönünden usulden reddi ile Mahkemenin görevsizliğine, karar kesinleştiğinde, dosyanın görevli ve yetkili İstanbul Asliye Hukuk Nöbetçi Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş, hükme karşı davacı ... ve arkadaşları vekili tarafından; müvekkillerine murisleri ... Akilçe'den miras yoluyla geçen dava konusu olan ve haritalarda belirttikleri arsanın 17.12.2015 tarihli 6292 sayılı kanun 11/10 uncu maddesinin uygulamasına ilişkin İstanbul İli Eyüp ilçesi Mithatpaşa ve Mimarsinan mahallesi Orman Kadastro Haritalarındaki teknik hataları tespit ve düzeltme raporu (teknik rapor) kapsamı çalışmalarında orman sınırları içerisinde bırakıldığını, ilk yapılan kadastro çalışmaları sınırlarının bu çalışma ile sonuçlandığını ve 1938-1939 kadastrosunun kesinleşmediğinin ortada olduğunu, dava konusu arsanın orman adına tespitinin iptali ile müvekkillerinin murisi adına tescilini talep etiklerini, 17.12

.12.2015 tarihli 6292 sayılı çalışmaya ve bu çalışmanın yapılmasına sebep olan bu çalışmadan önce yapılan çalışmalara yani son çalışma ve geldi çalışmalarına itiraz ettiklerini, 1942 yılı hava fotoğrafı ile 1956 yılı memleket haritasına göre dava konusu taşınmazın tahdit sırasında ziraat arazisi özelliğinde açık alanda kaldığını, üzerinde orman bitki örtüsünün bulunmadığını, müvekkillerinin mülkiyet haklarının korunmasının gerekli olduğunu, teknik hataların düzeltilmesi adı altında yapılan işlemin hukuka aykırı olduğunu, müvekkillerine Eyüp Tapu Müdürlüğü tarafından 1976 tarihinde verilen iskan kayıtlarında yer alan iki farklı taşınmaz olduğunu, birinci olan taşınmazın miktarı açısından 5 Dönüm 2 Evlek olan, Kurudereüstü mevkiinde bulunan ve hudutları açısında bir tarafı yol, bir tarafı fundalık, bir taraf tarafı fundalık, bir tarafı ... ... olan taşınmaz olduğunu, bilirkişi raporunda dava konusu taşınmazın 1940 yılında 3116 sayılı kanuna göre yapılan ve kesinleşen tahdide göre Belgrad Devlet Ormanı sınırları içerisinde kaldığına ilişkin görüş bildirildiğini, 1940 yılında yapılan kadastro çalışmalarının 6292 sayılı Kanun ile yapılan çalışmalar ile kesinleşmediğini ileri sürerek istinaf isteminde bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; dava konusu edilen ve bilirkişi raporlarında (A) harfi ile gösterilen taşınmazın, 1940 yılında 3116 sayılı Kanun uyarınca yapılan orman tahdit çalışmalarında orman sınırları içerisinde bırakıldığı ve 26.07.1945 tarihinde "Karışık Baltalık" vasfı ile Hazine adına tapuya tescil edildiği, 2896 ve 3302 Sayılı 31.08

.07.1945 tarihinde "Karışık Baltalık" vasfı ile Hazine adına tapuya tescil edildiği, 2896 ve 3302 Sayılı 31.08.1956 Tarihli ve 6831 Sayılı Orman Kanununda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun uygulamalarında muhafaza orman statüsünde olduğu için 2/B uygulamasına konu edilmediği, 557 ada 1 parsel sayılı orman niteliğindeki taşınmazın sınırları içerisinde kaldığı, dava konusu edilen 6292 sayılı Kanun çalışmalarında da, taşınmazın sınırlarında herhangi bir değişiklik yapılmadığı anlaşıldığından İlk Derece Mahkemesi kararının dayandığı gerekçeye göre vakıa ve hukuki değerlendirmede usul ve kanuna aykırı bir durum bulunmadığı, davacılar vekilinin, dava konusu taşınmazın tescil talebi yönünden İlk Derece Mahkemesince görevsizlik kararı verildiği, 6292 sayılı Kanun kapsamında yapılan çalışmanın, yeni bir Orman Kadastro ve/veya 2B uygulama çalışması olmadığı, Orman Kadastro haritalarındaki teknik hataların düzeltilmesine yönelik bir çalışma olduğu, bu çalışma ile orman sınırları içerisindeki bir taşınmazın orman dışına çıkarılmasının ve şahıslar adına tescilinin mümkün olmadığı, dava konusu taşınmazın bulunduğu mahalde arazi kadastro çalışmalarının 1962 yılında yapıldığı, İlk Derece Mahkemesince verilen görevsizlik kararının dayandığı gerekçeye göre vakıa ve hukuki değerlendirmede usul ve kanuna aykırı bir durum bulunmadığı gerekçeleriyle, 6292 sayılı Kanun'un 11 inci maddesine göre yapılan Orman Kadastro haritalarındaki teknik hataların düzeltilmesi işlemine karşı yapılan başvurunun ve tescil talebi yönünden yapılan başvurunun 6100 sayılı Kanun'un 353/1-b-1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesi kararına karşı davacı ... ve arkadaşları vekili tarafından istinaf dilekçesinde ileri sürülen nedenler tekrar edilerek temyiz isteminde bulunulmuştur.

Dava, 6292 sayılı Kanun'un 11 inci maddesine göre yapılan Orman Kadastro haritalarındaki teknik hataların düzeltilmesi işlemine karşı açılan itiraz davası ile tescil istemine ilişkindir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun'un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı ... ve arkadaşları vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

80,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 534,70 TL'nin temyiz eden davacı ... ve arkadaşlarından alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29877, Karar No: 2016/3441, Tarih: 11.02.2016

**22. Hukuk Dairesi         2014/29877 E.  ,  2016/3441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı ve davalı ...Ltd. Şti. avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; davacının, Bakanlığa ait işyerinde altiş verenler in işçisi olarak temizlik işlerinde çalıştığını, iş sözleşmesinin emeklilik sebebiyle sona erdiğini, tazminat ve alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek, kıdem tazminatı ve yıllık izin ücretinin faizleriyle birlikte davalılardan tahsilini istemiştir.

Davalı Bakanlık vekili, husumet itirazında bulunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davanın reddini savunmuştur.

Davalı vekili; davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, dosya içeriği ve bilirkişi raporu doğrultusunda, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm, kanuni süresi içinde, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Kısmi dava olarak açılan davanın mahkemece re'sen belirsiz alacak davası olarak görülüp görülemeyeceği konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut olayda, dava dilekçesinde açık bir niteleme bulunmasa da, talep, miktar ve şekli ile davacının bilirkişinin hesap raporundan sonra verdiği ıslah dilekçesi ile eksik harcı tamamalayarak taleplerini artırmasına göre, davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul ortadadır. Hüküm kurulurken mahkemece davanın, re'sen belirsiz alacak davası olarak yorumlanarak yıllık izin ücretine uygulanacak faiz başlangıç tarihi dava tarihinden itibaren belirlenmiş ise de, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 109/2 fıkrasının yürürlükte olduğu tarihte dahi Dairemiz yorumu ile talep konusu miktar belirlenebilir olduğu durumlarda da kısmi dava açılabileceği kabul edilmiştir. 01.04.2015 tarihli 6644 saylı Kanun'un 4. maddesi ile 6100 sayılı Kanun'un 109/2 fıkrasının mülga hale gelmesi ile talep konusu miktarın belirlenbilir olduğu durumlarda kısmi dava açılmasının kabulü artık tartışma dışı kalmıştır. Bu durumda, davanın kısmi dava olarak açıldığı hallerde mahkemece re'sen belirsiz alçak davası olarak yorumlanmasına imkan bulunmamaktadır. Mahkeme, bu konuda ancak açılan davanın şartlarının oluşup oluşmadığını usulen değerlendirebilir, re'sen davanın türünü kendisi tayin edemez. Bu bağlamda, davanın, kısmi dava olarak açıldığı anlaşıldığından bu şekilde sonuçlandırılması gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle hüküm fıkrasının yıllık izin ücreti alacağına dair, ikinci parağlafının "b" bendinin silinerek yerine; “b-Brüt 10.078,80 TL yıllık izin ücreti alacağının 5.000,00 TL'sinin 11.11.2013 dava tarihinden itibaren, kalan 5.078,80TL'sinin 18.06.2014 ıslah tarihinden itibaren işleyecek kanuni faizi ile birlikte davalı şirketten alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.02.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.