muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/453, Karar No: 2022/1230, Tarih: 04.10.2022

20. Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “İncelemenin kapsamı” başlıklı 355. maddesi; “İnceleme, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır. Ancak, bölge adliye mahkemesi kamu düzenine aykırılık gördüğü takdirde bunu resen gözetir” şeklinde düzenleme altına alınmıştır. Buna göre; bölge adliye mahkemesi, incelemesini istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplere bağlı olarak yapmak zorundadır. Temyiz incelemesinden farklı olarak, bölge adliye mahkemesinde yapılacak incelemede tarafların ileri sürdüğü sebeplerle bağlı kalınmasının nedeni, bölge adliye mahkemesinin ilk derece mahkemesi kararının kanuna aykırılığını tespit etmesi hâlinde, çoğu zaman yeniden yargılama yaparak yeni bir karar verebilmesidir. Ne var ki Yargıtayın temyiz sebepleri ile bağlı olmaksızın kanunun açık hükmüne aykırılık hâllerini inceleyebileceği öngörülmüş ise de, istinaf incelemesinde ileri sürülmediği için bölge adliye mahkemesince incelenmeyen bir konunun temyiz yolunda ileri sürülmesi durumunda Yargıtayın bu temyiz sebebini incelemesi mümkün değildir. Başka bir anlatımla temyiz incelemesinin sınırlarından biri ve en önemlisi, ileri sürülen temyiz sebebinin istinafta ileri sürülüp sürülmediği ve ileri sürülen sebeple ilgili bölge adliye mahkemesinin yaptığı değerlendirmenin hukuka aykırı olup olmadığı hususudur.

21. Özetle Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile düzenlenen istinaf sebeplerinin “kamu düzenine aykırılık” ve “taraflarca ileri sürülen” nedenler olmak üzere iki ayrımda incelenmesi gerekmektedir. Kamu düzenine aykırılık mutlak istinaf sebebidir ve bölge adliye mahkemesince kendiliğinden gözetilir. Bu nedenle kamu düzenine aykırı bir sebebin istinaf dilekçesinde ileri sürülüp sürülmemesinin de bir önemi bulunmamaktadır. Buna karşılık kamu düzenine aykırı olmayan istinaf sebeplerinin istinaf dilekçesinde mutlaka gösterilmesi gerekmektedir. Kamu düzenine aykırı olmayan bir istinaf sebebi istinaf dilekçesinde gösterilmemiş ise bölge adliye mahkemesince kendiliğinden dikkate alınamaz. Çünkü istinaf incelemesi, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılır.

22. Somut olay ve dosya kapsamına göre; davacı idare vekili tarafından sunulan 22.12.2017 havale tarihli istinaf dilekçesi incelendiğinde, istinaf sebebi olarak sadece zemin bedelinin yüksek belirlendiğine ilişkin itirazların ileri sürüldüğü, buna karşılık davacı idare vekili tarafından yapı bedeline yönelik herhangi bir itirazda bulunulmadığı anlaşılmıştır. Bölge adliye mahkemesince taraf vekillerinin istinaf itirazları reddedilmek suretiyle kamu düzenine ilişkin olan harç yönünden ilk derece mahkemesi kararı kaldırılmak suretiyle yeniden karar verilmiştir. Bu itibarla bölge adliye mahkemesince, istinaf sebepleri ile bağlı kalınarak karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

23. Hukuk Genel Kurulunda yapılan görüşmeler sırasında, bölge adliye mahkemesinin istinaf sebepleri ile bağlı olduğuna yönelik açık hüküm bulunduğu, ancak temyiz incelemesi yönünden bu yönde bir hükmün mevcut olmadığı, dolayısıyla kanuna aykırılıkların Yargıtay tarafından incelenebileceği, kararın değişik gerekçe ve nedenlerle bozulması gerektiği yönünde görüş ileri sürülmüş ise de bu görüş, yukarıda açıklanan nedenlerle Kurul çoğunluğunca benimsenmemiştir.

24. Hâl böyle olunca Bölge Adliye Mahkemesince yukarıda açıklanan hususlara değinilerek verilen direnme kararı usul ve yasaya uygun olup yerindedir.

25. Ne var ki davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

IV. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Direnme uygun olduğundan, davacı idare vekilinin diğer temyiz itirazları ile ilgili inceleme yapılması için dosyanın YARGITAY 5. HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE, 04.10.2022 tarihinde oy çokluğu ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/5882, Karar No: 2010/8299, Tarih: 10.06.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/5882 E.  ,  2010/8299 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı şirketin KSUB abonesi olduğunu, fatura tahakkukuna rağmen KSUB bedellerini ödemediğini ileri sürerek, KSUB bedeli ile gecikme zammı toplamı 23.085 TL.nin asıl alacağın aylık %4 faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, aynı alacak nedeni ile açılan itirazın iptali davasınınn kabul edilip kesinleştiğini başkaca talep hakkının bulunmadığını savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, 1.567 TL.nin dava tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline, asıl alacak 1.007 TL.nin dava tarihinden aylık %4 gecikme faizi yürütülmesine karar verilmiş; hüküm, davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının tüm davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davalı şirketin (önceki adı ile Özcan şirketi ) davacı idarenin KSUB abonesi olduğu ve sözleşmenin özel şartlar bölümünün dosyada bulunmadığı anlaşılmaktadır. Hemen belirtmek gerekir ki, davacı kurumun kuruluş kanununda alacaklarına 6183 sayılı yasa uyarınca gecikme cezası uygulanacağına dair bir hüküm bulunmamaktadır. Bu itibarla davacı kurum alacağına 6183 sayılı yasa uyarınca gecikme cezası uygulanabilmesi için abonelik sözleşmesinde bu yönde bir hüküm bulunması gerekir. Bu itibarla,davaya konu aboneliğe ilişkin abone sözleşmesinin özel şartlarını da

içerir şekilde sözleşme istenerek , 6183 sayılı yasa uyarınca gecikme cezası alınacağına ilişkin hükmün bulunması halinde faturadaki son ödeme tarihlerinden itibaren gecikme cezası hesabının yapılarak bir karar verilmesi gerekir. Ancak, çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince davacı, sözleşmede 6183 sayılı yasa gereği gecikme cezası alınacağına dair kararlaştırma bulunmayan alacakları için temerrüt tarihinden itibaren avans faizi isteyebilir. Öyle olunca bilirkişiden bu yönde ek rapor alınarak sonucuna uygun hüküm tesis edilmesi gerekirken yazılı şekilde uygulanan faizin ne şekilde belirlendiği açıklanmadan yetersiz bilirkişi raporu ile gecikme bedeli ve % 4 faiz üzerinden karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

3-Kabul şekli bakımından; 6183 sayılı yasa gereğince hesaplanan gecikme zammı faiz niteliğindedir. Hal böyle olunca BK.nun 104/son maddesi uyarınca faize faiz yürütülmesi mümkün değildir. Mahkemece, 1.007 TL asıl ve 559 TL gecikme zammı toplamı üzerinden faiz yürütülmesine karar verilmesi de yanlış olup bozmayı gerektirir.

3-Kabul şekli bakımından; 6183 sayılı yasa gereğince hesaplanan gecikme zammı faiz niteliğindedir. Hal böyle olunca BK.nun 104/son maddesi uyarınca faize faiz yürütülmesi mümkün değildir. Mahkemece, 1.007 TL asıl ve 559 TL gecikme zammı toplamı üzerinden faiz yürütülmesine karar verilmesi de yanlış olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan 1.bent gereğince davacının tüm davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. ve 3. bent gereğince temyiz olunan kararın davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 10.6.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2016/34277, Karar No: 2019/7697, Tarih: 03.04.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/34277 E.  ,  2019/7697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili müvekkilinin davalı işyerinde 28/12/2013-30/05/2015 tarihleri arasında çalıştığını, son ücretinin net 1.600.00 TL olduğunu, müvekkilinin makinacı olduğunu, öğlen yemeğinde yarım saat mola verilip, normal şartlarda mola esnasında makinaların durdurulup ondan sonra yemeğe çıkılması gerekirken, işyerinde müvekkilinin 14 makinadan sorumlu olduğunu ve öğle yemeğine gidenlerin makinalarının sorumluluğunun da müvekkiline yüklendiğini, 14 makinaya zor bakan müvekkilinin öğle arasında 42 makinaya bakmasının kendi işi olmadığını belirttiğini, işverenin bunu dayatması sonucunda davacının karşı çıktığını, davacı hakkında tutanak tutulduğunu, “davacıya öğle saatlerinde yemeğe çıkanların yerine 42 makinaya bakarsın, ya da işten çıkarsın” denilerek tutanak tutulduğunu, davacının bunu kabul etmemesi üzerine, davacı hakkında 3 gün üst üste tutanak tutularak haksız olarak işten çıkartıldığını iddia ederek 200 TL kıdem tazminatı, 500 TL ihbar tazminatını talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, ara dinlenmesi esnasında üretim faaliyetlerinin tamamen durdurulmaması, makinelerin kapatılmayarak ara dinlenmelerinin münavebeli olarak kullanılması ve ara dinlenmesine çıkan işçinin kapatılmayan makinede nöbetçi olarak bırakılan çalışanlar tarafından bakılması şeklindeki uygulamanın tüm sektörde yerleşik bir uygulama olduğunu, ara dinlenmesi esnasında, nöbet sırası kendisine geldiğinde, kapatılmayan makinelerin başında nöbet tutmanın da davacının görev ve sorumlulukları arasında olduğunu davacının yaklaşık 1.5 yıldır da bu şekilde çalıştığını, davacının birden bire nöbet sırası kendisine geldiğinde mesai arkadaşlarını makinelerine bakmaktan hiçbir haklı sebebi olmaksızın imtina eder hale geldiğini, diğer tüm çalışanların da nöbet usulü ile ara dinlenmesine çıktığını makinaların insan gücüyle çalışmadığını, makinaların başında kalınmasının nedeninin yangın vs. gibi olabilecek tehlikelerin farkına varmak olduğunu, makine. 14 makine veya 42 makineye bakmak arasında hiçbir fark olmadığını, davacının 28/29/30.05.2015 tarihlerinde nöbet sırası kendisine geldiğinde haklı bir sebep olmaksızın makinelere bakmaktan imtina ettiğinin tespit edildiğini, bunun üzerine davacının iş akdinin feshedildiğini, davacının son ücretinin net 1.600.00 TL olduğunu, çalışanların servis ve yemek imkanından yararlandığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın reddine karar verildi.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece davanın reddine karar verildi.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Somut uyuşmazlıkta dosyadaki bilgi ve belgelerle taraf tanıklarının ortak anlatımlarından ve cevap dilekçesinin içeriğinden tekstil üretimi yapılan davalı işyerinde çalışan başına her vardiyada 13-14 makineye bir işçi bakarak üretim yapıldığı, iş yerinde yemek molasının 30 dakika olduğu ve yemek molasının nöbetleşe verildiği, yemeğe gitmeyen işçinin bu yarım saat içinde 42 makineye baktığı ve fakat davacının öğlen saatinde 42 makineye bakmasının dayatılmasını kabul etmediği ve işverenin davacının iş akdini yapmakla ödevli olduğu görevi yapmadığı olarak nitelendirip feshettiği anlaşılmıştır. Bu hususlar taraflar arasında uyuşmazlık dışı olup mahkemeninde kabulündedir.

Mahkemece işin başından beri çalışma koşullarının bu şekilde olduğu, dolayısıyla davacının iş koşullarında ağırlaşma olmadığı gerekçesiyle dava reddedilmiş ise de bu gereke yerinde değildir.

Ara dinlenme İş Kanunu’nun 68. maddesinde düzenlenmiş olup, madde de belirtilen süreler asgaridir. Ara dinlenme süreleri yasada en az olarak düzenlenmiştir. Ara dinlenmenin yasada belirtilen süreden az kullandırılması kanuna aykırıdır.

Dosya kapsamından davalı iş yerinde 8’er saatlik 3 vardiya halinde çalışıldığı açıktır. Vardiya 8 saat olup, ara dinlenmesinin Kanunun 68/c uyarınca en az 1 saat olarak verilmesi zorunludur. Benzer sebeplerle iş akdi feshedilen ... 25. İş Mahkemesi ...’na ait 2014/358 E. sayılı dosyasında dinletilen aynı tanıklar iş yerinde 7,5 saat üzerinden ücret ödendiğini ve yarım saat yemek molası ücretinin ödenmediğini bildirmişlerdir.

İş yerindeki bir saat yerine yarım saat yemek molası verilmesi ve yemek molasının ücretten düşülmesi Yasa'nın 68. maddesine açıkca aykırıdır. İşçiden yasaya aykırı uygulamaları kabul etmesi beklenemez. İş yerindeki uygulamanın bu şekilde olması, başka bir deyişle önceden buna karşı çıkılmaması yasaya aykırı olduğundan bunun kabul edilebilir bir iş yeri uygulaması olduğu sonucunu doğurmaz. Davacı işçinin yasaya uygun olmayan bir uygulamaya karşı çıkarak yemek molasına giden işçilerin makinelerine bakmaması yapmakla ödevli olduğu görevi yapmamak olmayıp, yasa dışı uygulamaya muvafakat etmemektir. Yasal hakkını kullanan işçinin bu sebeple işten çıkarılması haksız olup, davacının kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin kabulü gerekirken yerinde olmayan gerekçe ile reddi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 03.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17660, Karar No: 2013/4902, Tarih: 20.03.2013

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2012/17660 E.  ,  2013/4902 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili şirket ile davalı şirket arasında akdedilen 25.10.2002 tarihli 15 yıl süreli Akaryakıt İstasyonu Bayiilik Sözleşmesi uyarınca davalının, sözleşme süresince 1000 m3 beyaz ürün cinsi akaryakıt ile 3 ton/yıl madeni yağ ve müstahzarlarını satmayı kabul ve taahhüt ettiğini, sözleşmenin 7. maddesine göre bayi'nin Turkuaz'a cezai şart olarak satışını taahhüt ettiği miktar üzerinden akaryakıtta 30 USD (Otuz Amerikan Doları) madeni yağda 250.-USD (İkiyüzelli Amerikan Doları) ödemeyi taahhüt ettiğini, davalı şirket sözleşmenin yürürlüğe girdiği tarihten bu yana sözleşmenin 2. maddesinde belirtilen akaryakıt ve madeni yağ alımına ilişkin yıllık tonaj taahhüdünü yerine getirmeyerek sözleşmeyi ihlal ettiğini, bunun üzerine 04.09.2008 tarihli ihtarname ile bayilik sözleşmesinin feshedildiğini, ayrıca davalı bayiinin feshe sebebiyet vermesinden dolayı maruz kalınan kar kaybının da davalı bayiden talep edilebileceğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik 8.000.00-TL kar mahrumiyetinin T.C. Merkez Bankasının kısa vadeli kredilere uyguladığı reeskont faiz oranının 3 katı oranında işleyecek faizi ile birlikte sözleşme tarihinden itibaren davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş, 07.02.2011 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini 418.968,00 TL artırarak toplam 426.968,00 TL alacağın tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, yanlar arasındaki sözleşmenin münhasır bir anlaşma olup rekabet etmeme yükümlülüğü ihtiva ettiğini, sözleşmenin 15 yıl süreli olduğu, 2002 yılında başladığı ve 2008 yılında davacı tarafından feshedildiğini, rekabet etmeme yükümlülüğünün 5 yıllık bir süreyi aştığından geçersiz olduğunu, müvekkili şirketin dava konusu sözleşmenin 2. maddesinde taahhüt ettiği tonaj yükümlülüğünü yerine getirememiş olmasının kendi kusurundan kaynaklanmadığını, talep edilen faiz oranını da kabul etmediklerini belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma ve toplanan deliller doğrultusunda, sözleşmenin imza edilip yürürlüğe girdiği ve uygulanmaya başlandığı 2002 yılı dahil olmak üzere feshin yapıldığı 2008 yılına kadar her yıl, davalı bayi tarafından yıllık alım taahhüdünün ve sözleşmenin bu yönden ihlal edildiği hususu konusunda uyuşmazlık bulunmadığı, sözleşmenin bu şekilde en baştan beri ihlal edildiğinin sabit olmasına rağmen akdin bu şekilde devamına rıza gösteren ve üstü örtülü şekilde akdin bu şekilde devamına zımnen rızası olan davacı şirketin, 6 yılın sonunda akdi feshedip kar yoksunluğunu istemesinin iyi niyet kuralları ile bağdaşmadığı, öte yandan taraflar arasındaki sözleşmenin Rekabet Kurumu kararı nedeni ile 2010 yılında zorunlu olarak bitecek olması da gözetildiğinde 2008 yılı 9. ayında sözleşmenin feshedilerek geçmiş yıllara ilişkin kar yoksunluğunun da talep edilmesinin hukuken himaye edilemeyeceği gerekçeleriyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 20.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9067, Karar No: 2015/13538, Tarih: 17.11.2015

**16. Hukuk Dairesi         2015/9067 E.  ,  2015/13538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : GÖLKÖY KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/01/2014

NUMARASI : 2009/316-2014/25

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında A. Mahallesi çalışma alanında bulunan temyize konu 277 ada 198 parsel sayılı 14.331.67 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle Mehmet Çakır adına tespit edilmiştir. Davacı K.. Ç.., yasal süresi içinde; tapu kaydı ve harici anlaşmaya dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda temyize konu çekişmeli 277 ada 198 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın kısmen kabulüne, payları oranında Mehmet mirasçıları adına tesciline, tapu kaydının beyanlar hanesine taşınmaz üzerindeki 3 katlı kargir bina ile yığma ev ve kargir ahırın K.. Ç..'a, kargir evin ise A.. Ç..'a ait olduğu şerhinin yazılmasına karar verilmiş; hüküm, davacı K.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve temyiz edenin sıfatına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz edenden alınmasına,

17.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/658, Karar No: 2011/2076, Tarih: 03.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/658 E.  ,  2011/2076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 15.11.2007 gün ve 2007/11831-14452 sayılı bozma kararında özetle: “Karara dayanak alınan ve uzman bilirkişi ... tarafından düzenlenen raporunun yetersiz olduğu, çekişmeli taşınmazlar ile birlikte dava dışı daha bir çok parselin kadastro tesbitine esas alınan in ve ... sınırı itibariyle değişebilir nitelikte sınır içeren 1 dönüm yüzölçümündeki tapu kaydının, yüzölçümünden çok fazlaya revizyon gördüğü halde, 3402 Sayılı Yasanın 20/C maddesi gereğince çekişmeli parselleri kapsayıp kapsamadığı yöntemince araştırılmadığı, bu nedenle çekişmeli parsellerin de kadastro tesbitine esas alınan tapu kayıtlarının revizyon gördüğü parsellerin tesbit tutanakları, bu revizyonları dıştan çevreleyen komşu parsel ve dayanakları, eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planının ilgili yerlerden getirtilip, aynı tapu kaydının revizyon gördüğü parsellere ilişkin derdest davaların birleştirilmesi, yada birleştirme olanağı yok ise dosyalardan birisi kılavuz dosya seçilerek, önceki bilirkişiler dışında bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman mühendisi ve bir fen elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte çekişmeli taşınmazlar ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle, taşınmazların öncesinin eski tarihli memleket haritası, amenajman planı ve hava fotoğraflarında ne şekilde nitelendirildiği belirlenmesi, 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumunun ve dayanılan tapu kaynını yüzölçümü ile geçerli kapsamı içinde kalıp kalmadığının saptanması, 3402 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve bir sayfalık çalışma tutanağı ile ekindeki uygulanabilir nitelikte olmayan haritadan ibaret çalışmanın, orman kadastro faaliyeti olarak kabul edilemeyeceği gibi, bir an için orman kadastrosu kabul edilse dahi işlem kesinleşmediğinden; yukarıda değinilen memleket haritası, amenajman ve hava fotoğrafları fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; bu harita ve fotoğrafların orijinal ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınması” gereğine değinilmiştir. Mahkemece davanın REDDİNE, çekişmeli ... Köyü 144 ada 20 ve 21 sayılı parsellerin tesbit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava kadastro tespitine itiraza ilişkindir.