muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/31349, Karar No: 2016/2862, Tarih: 08.02.2016

Kategorik olarak, belirli bir tür davanın veya belirli kişilerin açtığı davaların baştan belirli veya belirsiz alacak davası olduğundan da söz edilemez. Her bir davaya konu alacak bakımından, belirsiz alacak davasına ilişkin ölçütlerin somut olaya uygulanarak, belirleme yapılması gereklidir.

Hakime alacak miktarının tayin ve tespitinde takdir yetkisi tanındığı hallerde (Örn: 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu md 50, 51,56), hakimin kullanacağı takdir yetkisi sonucu alacak belirli hale gelebileceğinden, davacının davanın açıldığı tarih itibariyle alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin imkansız olduğu kabul edilmelidir. Örneğin, iş hukuku uygulamasında Yargıtayca, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının yazılı belgelere ve işyeri kayıtlarına dayanmayıp, tanık anlatımlarına dayanması halinde, hesaba esas alınan süre ve alacağın miktarı nazara alınarak takdir edilecek uygun oranda takdiri indirim yapılması gerekliliği kabul edilmektedir. Bu halde, tanık anlatımlarına dayanılarak hesaplanan alacak miktarından hakimin takdir yetkisine bağlı olarak yapılacak indirim oranı baştan belirli olmadığından, alacak belirsiz kabul edilmelidir.

6100 sayılı Kanun ile birlikte, yukarıda belirtilen çerçevede belirsiz alacak davası açma imkanı tanınarak, belirsiz alacaklar bakımından hak arama özgürlüğü genişletilmiş; bununla bağlantılı olarak da hukuki yarar bulunmadan kısmi dava açma imkanı sınırlandırılmakla birlikte, tamamen kaldırılmamıştır.

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Kanunun kısmi dava açma imkanını sınırlamakla birlikte tamamen ortadan kaldırmadığı da gözetildiğinde, belirli alacaklar için, belirsiz alacak davası açılamasa da, şartları oluştuğunda ve hukuki yarar bulunduğunda kısmi dava açılması mümkündür. Aksi halde, sadece ya belirsiz alacak davası açma veya belirli tam alacak davası açma şeklinde iki imkandan söz edilebilir ki, o zaman da kısmi davaya ilişkin 6100 sayılı Kanun'un 109. maddesindeki hükmün fiilen uygulanması söz konusu olamayacaktır. Çünkü, belirsiz alacak davasında zaten belirsiz alacak davasının sağladığı imkanlardan yararlanarak dava açılabilecek; şayet alacak belirli ise de, o zaman sadece tam eda davası açılabilecektir. Oysa kanun koyucunun abesle iştigal etmeyeceği prensibi gereği, anılan maddeyle kısmi davaya ilişkin düzenleme yapıldığı düşünülerek ve Kanundaki sınırlamalara dikkat edilerek kısmi dava açılabilecektir.

Bu noktada ... da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/...-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/...-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz. Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Somut olayda, dava dilekçesinde davanın 6100 sayılı Kanun'un 107. maddesine dayanılarak açıldığına dair herhangi bir ifade veya talep olmadığı gibi "fazlaya ilişkin haklarımızı saklı tutarak" ifadesi kullanılmasından davacı tarafın iradesinin "kısmi dava" açma yönünde olduğu somut şekilde ortaya konulmuştur. Davacının talebi olmamasına rağmen mahkemenin re'sen davanın türünü değiştirip belirsiz alacak davası olarak nitelemesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. Buna göre, davanın kısmi dava olarak açıldığı gözönünde bulundurularak alacak miktarlarına faiz uygulanma tarihi ve zamanaşımına uğrayan kısımlar olup olmadığının değerlendirilmesi bakımından dava ve ıslah tarihleri dikkate alınarak hüküm kurulması gerekmektedir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.02.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/190, Karar No: 2019/3269, Tarih: 11.04.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/190 E.  ,  2019/3269 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki kanal katılım ve ... hisse bedeli ödenmeksizin abonelik tesisi davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 11.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10087, Karar No: 2023/19174, Tarih: 31.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/10087 E.  ,  2023/19174 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2015/85 E., 2016/19 K.

SUÇLAR :Hakaret, görevi yaptırmamak için direnme, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında,

Hakaret suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendi, 29 uncu, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 7 ay 15 gün hapis cezası, görevi yaptırmamak için direnme suçundan 5237 sayılı Kanun'un 265 inci maddesinin birinci fıkrası, 29 uncu, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 3 ay 22 gün hapis cezası, trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası, 62 nci ve 51 inci maddeleri uyarınca 1 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hapis cezalarının ertelenmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz isteğinin, şikâyetçiye yönelik hakaret ya da görevi yaptırmamak için direnme suçlarını oluşturacak sözler söylemediğine, üzerine atılı suçların maddi ve manevi unsurlarının oluşmadığına, resen belirlenecek sebeplerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın aracı ile kaza yapması sonrasında görevli jandarma ekiplerinin kaza yerine geldiği, sanığın yapılan alkol kontrolünde 111 promil alkollü olduğunun tespit edildiği ve adli işlemlerin yapılması amacıyla karakol bahçesine gelindiği esnada şikâyetçi jandarma görevlisinin sanığa telefonunu kapatması gerektiğini bildirdiği, sanığın buna karşı çıkarak "İlla ki terörist mi olalım, dağa mı çıkalım." dediği, daha sonra içeride işlemlerinin yapıldığı esnada sanığın yine şikâyetçiye görevi yaptırmamak amacıyla "Mesai illaki biter, seninle dışarıda görüşürüz." diyerek tehdit ettiği, görevli jandarmanın nöbetçi Cumhuriyet savcısını arayarak olaya ilişkin bilgi vereceği esnada sanığın "Öt bakalım savcıya savcı ne yapabilecek." diyerek hakaret ettiği, Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Aşamalarda dinlenen tanıkların sanığın söylediği iddia edilen sözleri doğrulamaları ile sanığa ait alkol raporu karşısında, aşağıda yer alan bozma nedenleri dışında Yerel Mahkemenin kabulünde hukuka aykırılık bulunmadığı anlaşılmıştır.

2. Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nispi olup zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kişilere yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövme fiilini oluşturması gerekmektedir.

Olay günü sanığın söylediği kabul edilen "Öt bakalım savcıya savcı ne yapabilecek" şeklinde, kaba hitap tarzı niteliğindeki sözlerinin, muhatabının onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmaması nedeniyle hakaret suçunun yasal unsurlarının somut olayda oluşmadığı gözetilmeden yetersiz gerekçeyle mahkûmiyet kararı verilmesi,

3. Kabule gere de;

a. Hakaret suçunun haksız tahrik altında işlendiğinin kabulü karşısında, özel hüküm olan 5237 sayılı Kanun'un 129 uncu maddesi yerine genel tahrik kurumunu düzenleyen 29 uncu maddesinin uygulanması,

b. Sanığın hakaret eylemini aleni sayılan bekleme salonu içerisinde gerçekleştirmesine karşın 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının uygulanmaması,

c. Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan temel ceza tayin edilirken, uygulanan Kanun maddesinin, “5237 sayılı Kanun'un 179 uncu maddesinin üçüncü fıkrası yollamasıyla ikinci fıkrası” yerine, “TCK’nın 179/3. maddesi” şeklinde gösterilmesi,

d. Sanık hakkında kurulan hükümlerde yer alan hapis cezalarının, 5237 sayılı Kanun'un 49 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kısa süreli olmalarına rağmen, ''Sanığa verilen hapis cezalarının kısa süreli olmaması nedeniyle 5237 sayılı Kanu'nun 50 nci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına" şeklindeki gerekçeyle sanık hakkında 5237 sayılı Kanu'nun 50 nci maddesinin uygulanmaması,

Nedenleriyle kararda hukuka aykırılık görülmüştür.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2 ve 3) numaralı bentlerinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/25301, Karar No: 2012/36595, Tarih: 07.11.2012

**9. Hukuk Dairesi         2010/25301 E.  ,  2012/36595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, sefer ücreti, ücret ile ihbar tazminatı alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin tır şoförü olarak 2004 Haziran ayında çalışmaya başladığını, 2005 Ocak tarihinde davalı tarafından işine son verildiğini, davacının yurt içi ve Avrupa ülkelerine sefer yapan bir işçi olduğunu iddia ederek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere ödenmeyen 3 sefer ücreti, 6 aylık ücret ve ihbar tazminatı alacaklarının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, işe başlama tarihinin 20.07.2004 olduğunu, işten çıkarılma tarihi olarak iddia edilen tarihten en az 1 ay önce başka bir firmada çalıştığının işe giriş bildirgesi ile sabit olduğunu, davacının ücret alacağının kalmadığını, sefer harcırah alacağı da bulunmadığını, davacının sağlık sorununu neden göstererek işten kendi isteğiyle ayrıldığını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, işverence haklı feshin ve ücretin ödendiğinin ispatlanamadığı gerekçesiyle ihbar tazminatı ve ücret alacağının tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Gıyabi hükmün davalı vekiline 29.04.2010 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği ve kararın davalı vekili tarafından 10.05.2010 tarihinde temyiz edildiği görülmüştür.

5521 Sayılı Yasanın 8. Maddesi uyarınca İş Mahkemeleri kararları tefhim veya tebliğinden itibaren 8 gün içinde temyiz edilebilir.

Somut olayda, gıyabi hüküm davalı vekiline 29.04.2010 tarihinde tebliğ edildiğinden, 8 günlük temyiz süresi 07.05.2010 Cuma günü mesai bitimi itibariyle sona ermektedir.

Davalının temyizi 10.05.2010 tarihinde yapıldığından, davalı vekilinin süresinde yapılmayan temyiz talebinin reddine, nispi temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,

2-Davacı temyizine gelince;

A)Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

B)Davacı 2004 yılı Haziran ayında işe başladığını iddia etmiş ise de, mahkemece işe başlama tarihi olarak 20.07.2004 tarihi kabul edilmiştir.

Her ne kadar davacının 07.07.2004’e kadar dava dışı şirkette çalıştığına dair SSK kaydı var ise de, fiili çalışma önem arz etmektedir.

Dosyada mevcut araç denetleme belgesinde davacının davalı şirkete ait TIR aracı ile Kapıkule’den giriş yaptığı görülmektedir.

B)Davacı 2004 yılı Haziran ayında işe başladığını iddia etmiş ise de, mahkemece işe başlama tarihi olarak 20.07.2004 tarihi kabul edilmiştir.

Her ne kadar davacının 07.07.2004’e kadar dava dışı şirkette çalıştığına dair SSK kaydı var ise de, fiili çalışma önem arz etmektedir.

Dosyada mevcut araç denetleme belgesinde davacının davalı şirkete ait TIR aracı ile Kapıkule’den giriş yaptığı görülmektedir.

Belgenin tarihi 19.07.2004 olup, ayrıca gümrük kaşesinde 14.07.2007 tarihi basılıdır.

Mahkemece yapılacak iş, söz konusu belge ve davacının yurda giriş-çıkış Emniyet kayıtları birlikte değerlendirilmek suretiyle, davacının davalı şirket adına hangi tarihte çalışmaya başladığı saptanarak hizmet başlangıcının belirlenmesidir. Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

F) Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 07.11.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1643, Karar No: 2017/4724, Tarih: 05.12.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/1643 E.  ,  2017/4724 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : 1- Sanık ... için;

TCK.nun 81, 35, 62, 53, 63. maddeleri uyarınca; 10 yıl 10 ay hapis cezası,

2- Sanık ... için; TCK.nun 86/2-3e, 62, 53, CMK.nun 231. maddeleri uyarınca; hükmün açıklanmasının ertelenmesi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar itiraza tabi olduğundan inceleme dışı bırakılmıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...'i kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin, cezayı azaltıcı takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sanık müdafiinin kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna, sübuta, yasal savunmaya, ceza miktarına, suç vasfına, vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Sanığın mağduru, beyin kanamasına, kontüzyona, sol temporoparietalde parçalı çökme kırığına, geniş kraniektomi defektine neden olacak, hayati tehlike geçirecek, ağır (4) kemik kırığı oluşacak, yüzde sabit iz ve dava konusu olaya bağlı

gelişen nörolojik tablo nedeniyle iyileşmesi olanağı bulunmayan hastalığa yakalanmasına neden olacak şekilde yaralandığı anlaşılan olayda, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı dikkate alınarak teşebbüs nedeni ile 9 yıl ile 15 yıl arasında ceza öngören TCK.nun 35. maddesinin uygulanması sırasında üst sınıra yakın bir ceza tayini yerine yazılı biçimde 13 yıl hapis cezası belirlenmesi suretiyle eksik ceza tayini,

2- Sanığın savunmasında, mağdurun babasına, annesine, kendisine saldırması ve hakaret etmesinden dolayı mağdura vurup yaraladığını söylemesi karşısında, olayda sanık lehine tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının Yargıtay denetimine olanak verecek şekilde tartışılması gerektiği düşünülmeksizin, CMK.nun 230-1-b maddesine aykırı davranılması,

3- TCK.nun 53. maddesi yönünden, Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren iptal kararı doğrultusunda yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 05/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2672, Karar No: 2013/20841, Tarih: 02.07.2013

**4. Ceza Dairesi         2012/2672 E.  ,  2013/20841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre temyiz dilekçesi içeriğine göre ...'ın sadece sanık sıfatıyla hükmü temyiz etmesi karşısında tebliğnamedeki (1) nolu bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek yapılan incelemede;

1-Sanıklar ... ve ...'e yükletilen yaralama ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunlarda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanıklar ... ve ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2- Sanık ... hakkında yaralama ve tehdit ile sanık ... hakkında tehdit suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a) Sanık ...'in mağdur ...'a söylediği kabul edilen “eşin burada dua et yoksa ben sana ne yapacağımı bilirim, tepemi attırma” biçimindeki sözlerin TCK'nın 106/1-2. cümlesi kapsamında kaldığı gözetilmeden, aynı maddenin birinci cümlesi uyarınca hüküm kurulması,

b) 2- Sanık ...'ın aynı suç işleme kararı kapsamında mağdur sanıklar ... ve ...'i "silahım yanımda olsaydı ikisini de vurmuştum, bunları sağ bırakmayacağım, Yalova'yı dar edeceğim" biçimindeki sözlerle hem olay yerinde hem de karakolda tehdit ettiğinin anlaşılması karşısında; sanığın eyleminin TCK'nın 106/1. maddesinin 1. cümlesinde belirtilen tehdit suçunun oluşturduğu ve belirlenecek cezanın önce tek eylemle birden fazla kişiye karşı gerçekleştirildiğinden anılan Kanunun 43/2. maddesi uyarınca, daha sonra da aynı kimselere değişik zamanlarda işlenmesi nedeniyle 43/1. maddesi gereğince artırılması gerektiği gözetilmeden, TCK’nın 106/1-2. cümlesi uyarınca iki kez mahkumiyet hükmü kurulması,

c) Sanık ...'in sanık ...'a hakaret ve tehdit içeren sözler söylemesi üzerine tartışmanın meydana geldiğinin kabul edilmesi karşısında, olayın çıkış nedeni ve gelişimi üzerinde durularak, sanık ... lehine tehdit ve kasten yaralama suçları yönünden haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmaması,