muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8356, Karar No: 2021/11010, Tarih: 05.11.2021

Bilahare yargılamanın yenilenmesini isteyen davalılar vekili, 07.03.2016 tarihli dilekçesi ile, Demirköy (Kapatılan) Kadastro Mahkemesinin 2000/39 Esas, 2001/18 Karar sayılı dosyasında verilen hükmün Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2001/10324 Esas, 2001/9422 Karar sayılı ilamı ile onanarak kesinleştiğini ve bu hükümle müvekkili olan mirasçıların kullanmakta olduğu 28.604,52 m² alanın ormandan açma olduğu belirtilerek yeni bir parsel numarası ile Hazine adına tapuya tescil edildiğini, 28.12.2015 tarihinde Kadastro Müdürlüğüne yapmış oldukları müracaatta 2000 yılında yapılan ölçümleme ile oluşan kadastral durum ile zemin durumu arasında büyük bir farkın ortaya çıktığını, arazideki kayıklığın hiç bir şekilde dikkate alınmadığını, zemin durumu dikkate alındığında tüm girinti ve çıkıntılar dahil olmak üzere arazi üzerinde ormandan açma bir yer olmadığını, ellerine geçen ve yargılamanın hatalı olduğu sonucunu doğuran kadastral durum ve zemin durumuna ilişkin evrak ile HMK’nin 375/1-ç bendi uyarınca yargılamanın yenilenmesi talebinde bulunduklarını, bölgede yapılan 2/B çalışmaları sonucunda da müvekkillerine ait arazilerin orman ile ilgili olmadığı sonucuna varıldığından ormandan ayrı tutulduğunu belirterek, Demirköy Kadastro Mahkemesinin 2000/39 Esas ve 2001/18 Karar sayılı ilamının 28.604,52 m2’lik alan bakımından kaldırılarak tapu kaydının iptali ile müvekkilleri adına 65.376,00 m² alanın tescilini talep etmiştir.

Mahkemec yapılan yargılama sonunda; yargılamanın yenilenmesi isteminin reddine karar verilmiş, hükmün, yargılamanın yenilenmesini talep eden davalılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince, istinaf talebinin Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiş ve iş bu karar, yargılamanın yenilenmesi talep eden davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararında yazılı gerekçelere, hukuki ilişkinin nitelendirmesine göre temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı HMK'nin 370. maddesi uyarınca ONANMASINA, 31.40 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 27.90 TL'nin temyiz edenlerden alınmasına 05.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21572, Karar No: 2015/2077, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21572 E.  ,  2015/2077 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/7264, Karar No: 2014/11003, Tarih: 04.06.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/7264 E.  ,  2014/11003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARATAŞ ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 24/12/2013

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi Mehmet Dağlı'nın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dava, 30.09.2011 günlü dilekçe ile 8000-TL ecrimisilin davalılardan tahsili istemiyle açılmış, 11.02.2013 tarihli dilekçe ile de fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak davalı N.. D.. ve H.. Ş.. için 656,25'er TL, D.. Ş.. ve H.. K.. için 437,50'şer TL A.. K.., Ümmet H. Karaca, N.. S.., Aslan Ç. Karaca ve H.. K.. için 218,75'er TL'nin C.. K..'dan tahsilini; N.. D.. ve H.. Ş.. için 93,75'şer TL, D.. Ş.. ve H.. K.. için 62,50'şer TL A.. K.., Ümmet H. Karaca, N.. S.., Aslan Ç. Karaca ve H.. K.. için 31,25'er TL'nin K.. K..'dan tahsilini istemiş, bu istek üzerinden 24.12.2013 tarihinde nihai karara bağlanmıştır. Davacılar ve davalılar arasında ihtiyari dava arkadaşlığı vardır. Mahkemece, C.. K..'nın sorumluğu olduğu ecrimisil tutarı N.. D.. ve H.. Ş.. için 1564,72'şer TL, D.. Ş.. için 1043,03 TL, H.. K.. için 720,78 TL, A.. K.., Ümmet H. Karaca, N.. S.., Aslan Ç. Karaca ve H.. K.. için 360,28'er TL; K.. K..'nın sorumlu olduğu ecrimisil tutarı N.. D.. ve H.. Ş.. için 1.030,92'şer TL, D.. Ş.. için 687,28 TL, H.. K.. için 463,92 TL A.. K.., Ümmet H. Karaca, N.. S.., Aslan Ç. Karaca ve H.. K.. için 231,96 TL olarak belirlenmiştir.

Bilindiği üzere, 14.07.2004 tarihli ve 5219 sayılı yasa ile HUMK.nun 427/2 maddesindeki temyiz ile ilgili parasal sınır 1.000,00 TL olarak belirlenmiş, 5236 sayılı yasanın 19. maddesi uyarınca 01.01.2013 tarihinden itibaren 1.822,00 TL'na çıkarılmıştır.

Öte yandan, kesin olan kararlara karşı temyiz isteği yönünden mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve ¾ sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtayda da bir karar verilebilir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar yönünden hüküm altına alınan miktarlar davacılar H.. K.., A.. K.., N.. S.., S.. K.., H.. K.., H.. Ş.., D.. Ş.., Ü.. K.., A.. K.. ve N.. D.. yönünden yukarıda anılan madde hükmüne göre temyiz kesinlik sınırı altında kaldığından temyiz isteğinin REDDİNE.

Davalıların H.. K.. ve G.. Ç.. yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 133, 137, 299, 564 ve 566 parsel sayılı taşınmazın davalılar ile davacıların mirasbırakanı H.. K.. adına kayıtlı olduğu, dava konusu 50, 52, 82, 91, 92, 93, 193, 196, 230, 263, 265, 293, 316 ve 318 parsel sayılı taşınmazların davacılar neslihan, Handan, Duran ve mirasbırakanları Hamiyet ile davalılar adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Davalıların H.. K.. ve G.. Ç.. yönünden temyiz itirazlarına gelince;

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; çekişme konusu 133, 137, 299, 564 ve 566 parsel sayılı taşınmazın davalılar ile davacıların mirasbırakanı H.. K.. adına kayıtlı olduğu, dava konusu 50, 52, 82, 91, 92, 93, 193, 196, 230, 263, 265, 293, 316 ve 318 parsel sayılı taşınmazların davacılar neslihan, Handan, Duran ve mirasbırakanları Hamiyet ile davalılar adına kayıtlı olduğu anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olaya gelince; mahkemece hüküm kurmaya yeterli araştırma ve inceleme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur. Taşınmazın kullanım durumu denetime olanak verecek şekilde saptanmamıştır.

O halde; öncelikle tarafların tüm delillerin toplanması, alanında uzman bilirkişiler ile mahallinde keşif yapılması, tanıkların keşif yerinde dinlenilerek yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda araştırma ve inceleme yapılması, iddia ve savunma doğrultusunda taşınmazların kullanım durumunun ve fiili bir taksimin bulunup bulunmadığının açıkça belirlenmesi sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik soruşturma ile yetinilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalıların temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenlerle (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 04.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12971, Karar No: 2014/21620, Tarih: 27.11.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/12971 E.  ,  2014/21620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Elbistan İş Mahkemesi

Tarihi : 19/03/2014

Numarası : 2013/593-2014/472

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı Ç.Ç.. San.ve Tic. A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı Ç.. Ç.. Sanayi ve Ticaret A.Ş.’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı işyerinde taşeron elemanı olarak çalışırken yapılan fazla mesailerin karşılığının ödenmediğinden bahisle fazla mesai alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı Ç. Ç..San.. ve Ticaret A.Ş. fazla mesai yapmadığını yapılan fazla mesai olursa ücretinin ve davacının tüm haklarının ödendiğini hiçbir alacağı olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının fazla mesai yaptığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, davacı, ayda 26 gün, 12 saatlik vardiyalarla çalıştıklarını ve 2012 yılı Ağustos ayına kadar 15 günde bir vardiya değişimlerinde 24 saat çalıştıklarını iddia etmiştir. Bilirkişi hesaplama yaparken, davacının izin dönemlerini dışlayarak 12 saatlik mesaide günlük 3 saat, 24 saat çalışılan günlerde ise günlük 5 saat fazla mesai yaptığı kabulü ile hesaplama yapmıştır. Davacının, hafta tatili talebi yoktur. Ancak bilirkişi, izin kullanmadığı aylarda 30 gün çalıştığı kabulü ile fazla mesai hesabı yapmıştır. Bu hesaplama tarzı hatalıdır ve sunulan rapor hükme esas alınmaya elverişli değildir. Mahkemece yapılacak iş, davacının hafta tatili talebi olmadığı hususu gözönünde tutularak, çalıştığı dönemlerde 26 gün üzerinden ve 15 günde bir, günlük 5 saat fazla mesai hesabı yaptığının kabulü ile yeniden hesaplama yaptırmak ve çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde davalı Ç.. Ç.. San.ve Tic. A.Ş. vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı Çimsa Çimento San. ve Tic. A.Ş.'ne iadesine, 27.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/12126, Karar No: 2012/2219, Tarih: 14.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2010/12126 E.  ,  2012/2219 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye ve iadeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Katılan vekilinin temyizine yönelik incelemede,

Açılan kamu davasının niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Kültür ve Turizm Bakanlığının davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi olmadığından, anılan bakanlık adına hazine vekilinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca isteme uygun olarak REDDİNE,

II-Sanığın temyizine yönelik incelemede,

1-Suçtan doğrudan zarar görmeyen gümrük idaresinin davaya katılmasına karar verilerek lehine vekalet ücretine hükmedilmesi,

2-Ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 03.02.2009 gün ve 2008-250 Esas - 2009/13 Karar sayılı ilamında açıklandığı üzere adli sicilden silinme koşulları oluşan mahkumiyetin ve de hükmolunan para cezalarının miktarı hükmün açıklanmasının geri bırakılması uygulamasında yasa engel oluşturmayacağı gözetilmeksizin adli para cezalarının miktarı ve sanığın adli sicilden silinme şartları oluşmuş sabıkası nedeni ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığı yönünde karar verilmesi suretiyle hüküm tesisi,

3-01.03.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 5739 sayılı Kanun ile değişik 5237 sayılı TCK'nun 50. ve 5275 sayılı CGTİK'nun 106. maddelerinde yapılan değişiklikler sonucu hapisten çevrili adli para cezası ile doğrudan tayin olunan adli para cezasının infazları arasındaki farklılık ortadan kalkmış olduğu gözetilmeksizin hapisten çevrili 6.000 TL adli para cezası eşit 10 taksitle tahsiline karar verildiği halde doğrudan tayin edilen 1.660 TL adli para cezasında taksitlendirme yapılmaması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.02.2012 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6136, Karar No: 2021/29683, Tarih: 21.12.2021

**4. Ceza Dairesi         2019/6136 E.  ,  2021/29683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, cinsel taciz

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Katılan ... 'nin Cumhuriyet savcılığı'nca alınan beyanında olay esnasında yanında arkadaşı olan ... isimli kişinin bulunduğunu beyan etmesi ve sanığın üzerine atılı eylemleri kabul etmemesi karşısında, olayın tek tanığı olan ... isimli kişinin açık kimlik bilgileri tespit edilerek tanık sıfatıyla dinlenilmeden hüküm kurularak, CMK'nın 210/1. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/15469, Karar No: 2020/13617, Tarih: 14.10.2020

**3. Ceza Dairesi         2020/15469 E.  ,  2020/13617 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Kasten yaralama, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

1) Sanık ... hakkında müştekiler ..., ... ve ...'a karşı silahla tehdit suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

Sanığa yüklenen suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst haddine göre, 5237 sayılı TCK’nin 66/1-e, 67/4. maddeleri gereğince "8 yıllık" asli, "12 yıllık" olağanüstü zamanaşımı süresine tabi bulunmakla, zamanaşımını kesen son sebep olan sanığın savunmasının alındığı 11.04.2007 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında 8 yıllık asli zamanaşımı süresinin ve suç tarihi olan 10.08.2006 tarihi ile temyiz inceleme tarihi arasında 12 yıllık olağanüstü zamanaşımı süresinin gerçekleşmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu nedenden dolayı 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının 5271 sayılı CMK'nin 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE,

2) Sanık ... hakkında müşteki ...'e karşı kasten yaralama suçundan verilen mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz sebeplerinin incelenmesinde;

a) Oluşa, sanığın soruşturma aşamasında ki müştekiyi sopa ile darp ettiğine dar ikrarına, müştekinin beyanına ve alınan doktor raporu ile tüm dosya kapsamına göre sanığın eylemini 5237 sayılı TCK'nin 6/1-f-4 maddesine göre silahtan sayılan sopa ile gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında sanığın cezasında 5237 sayılı TCK'nin 86/3-e maddesine göre arttırım yapılmayarak eksik ceza tayin edilmesi,

b) Sanığın aşamalardaki aksi kanıtlanamayan savunmalarında, olay günü kız kardeşinin eşi olan müştekinin eve geldiğinde tornavida benzeri bir cisim ile üzerine yürüyerek tehdit etmesi üzerine müştekiyi darp ettiğine dair beyanları ve müşteki hakkında da sanığa yönelik silahla tehdit suçundan mahkumiyet hükmü verilmiş olmasına göre; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 29. maddesinde düzenlenen haksız tahrik hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz sebepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu nedenle 6723 sayılı Kanun'un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ceza miktarı açısından CMUK'un 326/son maddesi gereğince sanığın kazanılmış hakkının dikkate alınmasına, 14.10.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/17367, Karar No: 2010/8018, Tarih: 07.06.2010

**7. Ceza Dairesi         2008/17367 E.  ,  2010/8018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4926 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanıkların beraatlerine ve iadeye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

... Nakliye şirketine ait tır aracı ile İngiltere`den yüklenip, ... gümrüğünden giriş yapan ve ... gümrüğünden yurt dışı edilmesi gereken transit rejimi çerçevesindeki eşyayı Yurt içinde kaçağa bırakarak sarf ettikleri anlaşılan sanıkların çıkış gümrüğü olan ... girişte Ülkeye sokulan malların eksik olduğunun tespit edildiği bu hususun 24.04.2006 tarihli bilirkişi raporu ile doğrulanarak eksik çıkan ve Yurt içinde bırakılan eşyanın cif değerinin tespit edildiği soruşturma aşamasında şüphelilere araçta Yurt içinde bırakılmayan tüm beyanname kapsamı eşyanın değeri üzerinden önödeme yapıldığından bilirkişi raporunda belirtilen ve eksik çıkan eşyanın cif değerlerinin Gümrük Müdürlüğüne gönderilerek gümrüklenmiş değerin tespiti ile bu yeni değer üzerinden sanıklara önödeme teklifi yapılmasının ve sonucuna göre ortadan kaldırma yada mahkumiyet kararı verilmesi zorunluluğu;

Bozmayı gerektirmiş; katılan vekili ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün BOZULMASINA, 07.06.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21564, Karar No: 2015/2076, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21564 E.  ,  2015/2076 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi