muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/4580, Karar No: 2024/8650, Tarih: 15.10.2024

**9. Ceza Dairesi         2024/4580 E.  ,  2024/8650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/322 E., 2024/624 K.

SUÇLAR : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Yargılanmanın yenilenmesi talebinin kabulüyle yapılan yargılama sonucu önceki hükmün onaylanması ve aynen infazı

TEMYİZ EDENLER : Sanık müdafii, katılan Bakanlık vekili

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince yargılamanın yenilenmesi talebinin kabulüyle yapılan yargılama sonucunda verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında yargılamanın yenilenmesi talebinin kabul edildiği Nevşehir 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına ilişkin önceki hükümlerin onaylanmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Sanık Müdafiinin Temyiz İsteği

Özetle, mağdurenin beyanlarının çelişkili olduğuna, sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan mahkumiyet hükmü kurulmasının hukuka aykırı olduğa ilişkindir.

B. Katılan Bakanlık Vekilinin Temyiz İsteği

Sanık hakkında üst hadden mahkumiyet hükmü kurulması ve takdiri indirim uygulanmaması gerektiğine yöneliktir.

III. GEREKÇE

Muhakeme safahatını yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, iddia ve savunma ile tüm delillerin eksiksiz olarak kararda gösterilmek suretiyle gerçekleştirilen yargılama neticesinde önceki hükmün onaylanmasına dair kurulan hüküm usul ve kanuna uygun olduğundan sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz isteği yerinde görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Nevşehir 1. Ağır Ceza Ceza Mahkemesinin kararında sanık müdafii ile katılan Bakanlık vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16605, Karar No: 2016/11075, Tarih: 23.05.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/16605 E.  ,  2016/11075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı işçi, alt işveren işçisi arıza bakım elemanı olarak çalışırken iş akdinin haklı neden olmadan feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının hüküm altın alınmasını talep etmiştir.

Davalılar yetkisizlik itirazında bulunarak öncelikle yetkisizlik kararı verilmesini, bunun kabul edilmemesi halinde davacının iş akdinin haklı nedenle feshi sebebiyle davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının ... ilinin ... ilçesinde çalıştığı, davalılardan ... Temizlik Gıda Elek. Mak. Tek. Ser. Hiz. San. ve Tic. A.Ş.’nin ikametgahının ..., diğer davalı ...’ın ikametgahının ... olduğu anlaşıldığından; bu davaya bakmaya ortak yetkili mahkeme olan ... Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) yetkili olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddi ile mahkemenin yetkisizliğine ve talep halinde dosyanın yetkili ... Nöbetçi Asliye Hukuk (İş Mahkemesi Sıfatıyla) mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, İş Mahkemelerinde açılacak her davanın, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabileceği, bunlara aykırı sözleşmelerin muteber olmayacağı bildirilmiştir. Davalı ...’ın merkezi ... ili, diğer davalı ... Temizlik Gıda Elek. Mak. Tek. Ser. Hiz. San. ve Tic. A.Ş.’nin merkezi ..., işin görüldüğü yer ise ... ili ... ilçesidir. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 7. maddesinde ise, davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabileceği, birden fazla davalının bulunduğu hâllerde, davanın, davalılardan birini sırf kendi yerleşim yeri mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek amacıyla açıldığı, deliller veya belirtilerle anlaşılırsa, mahkemenin ilgili davalının itirazı üzerine, onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik kararı vereceği bildirilmiş ise de somut olayda bu olgunun gerçekleştiği ispat edilmediğinden bu düzenlemenin uygulama yeri bulunmamaktadır. Dava davalılardan birinin ikametgahında açıldığından mahkemece yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, işin esasına girerek iddia ve savunma ile ilgili gerekli araştırma yapıldıktan sonra çıkacak sonuca göre karar vermektir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer itirazların incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 23/05/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5374, Karar No: 2014/16249, Tarih: 17.07.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5374 E.  ,  2014/16249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Alanya İş Mahkemesi

Tarihi : 16/12/2013

Numarası : 2011/280-2013/466

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalılar SGK. Başkanlığı ve K.. M..C.. A.Ş. vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşılmakla, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı S.. M..nün tüm, davalı K..M.. C.. A.Ş.’nin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirketlere ait hastanede 1.8.1996-27.7.2011 tarihleri arasında çalıştığını, iş akdinin haksız ve bildirimsiz olarak feshedildiğini ileri sürerek 2001 yılında çalıştığı halde sigortalı gösterilmediği 8 aylık sürenin tespiti ile kıdem ve ihbar tazminatları, yıllık izin, fazla çalışma, ulusal bayram genel tatil ve hafta tatili ücreti alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı SGK vekili, hizmet tespitinin hak düşürücü süre içinde istenmediğini, hizmet tespiti ve alacak davasının tefrik edilmesi gerektiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı K..M..C... A.Ş., diğer davalı şirketin birleşme yolu ile 2.6.2011 tarihinde devralındığını, davalı işyerinde temizlik, yemek ve güvenlik işlerinin taşeron aracılığıyla yürütme kararı alındığını, davacıya benzer pozisyonda bir iş sunulamadığından davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesine talep etmiştir.

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, hizmet tespiti davasının hak düşürücü süre içinde açılmadığı, ayrıca ispat da edilemediğinden hizmet tespiti talebinin reddi gerektiği, davacının iş akdinin haklı nedenle feshedildiğine dair davalı işverence herhangi bir bilgi ve belge sunulmadığından davacının iş akdinin haksız feshedildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borçları bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

II. Genel Hükümler Yönünden Değerlendirme

Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

III. İşçi Alacakları Yönünden Değerlendirme

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Somut olayda; hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacıya davalı tarafından banka kanalıyla kıdem tazminatı, yıllık izin ve fazla mesai açıklaması ile yapılan ödeme nedeniyle davacıya 2.064,84 TL fazla ödeme yapıldığı tespit edilmiş olup fazla yapılan ödemelerin davacının alacaklarından yukarıda açıklanan ilke kararı doğrultusunda mahsubu gerekirken eksik inceleme ile karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalı K..M..C.. A.Ş.'ye istek halinde iadesine, davalı SGK Başkanlığı harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, 17/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22701, Karar No: 2014/2057, Tarih: 07.02.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/22701 E.  ,  2014/2057 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/182194

MAHKEMESİ : Büyükçekmece 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 03/05/2012

NUMARASI : 2005/643 (E) ve 2012/1925 (K)

SUÇ : Devlete ait mühürler ve damgalarla alametlerin taklidi

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 08.12.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 07.02.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1331, Karar No: 2025/2137, Tarih: 11.02.2025

**2. Ceza Dairesi         2024/1331 E.  ,  2025/2137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/253 E., 2022/874 K.

SUÇ : Konut dokunulmazlığının ihlâli

İNCELEME KONUSU

KARAR : Mahkûmiyet

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : İlgili kararın kanun yararına bozulması

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 16.01.2024 tarihli ve KYB-2024/2316 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

"7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntem benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise mernis adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Kanun'u uyarınca öncelikle bilinen son adrese normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi hâlinde, aynı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, tebligata 7201 sayılı Kanun'un 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği nazara alındığında,

Somut olayda, sanığın yokluğunda verilen İstanbul Anadolu 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/05/2016 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının, "Çukur Mah. Peşkirci Sokak No:17/A Kat:1 Beyoğlu/İstanbul" şeklindeki adresine 04/08/2016 tarihinde 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca tebliğ işlemi yapılarak evrakın mahalle muhtarına tebliğ edildiği anlaşılmış ise de, Mahkemesince sanığın hükümlü olarak bulunduğu anlaşılan Kırklareli Açık Ceza İnfaz Kurumuna müzekkere yazıldığı, anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 28/07/2016 tarihli yazısı ile sanığın denetimli serbestlik tedbiri kapsamında tahliye olduğu ve izinde geçireceği adresin "Çukur Mah. Peşkirci Sokak No:17/A Kat:1 Beyoğlu/İstanbul" olduğunun bildirildiği, dosya arasında mevcut sanığa ait adres sorgulama evrakları ile sabit olduğu üzere sanığın tebliğ tarihinde adres kayıt sisteminde kayıtlı adresinin bulunmadığının anlaşılması karşısında 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesine göre yapılan gerekçeli karar tebliğinin usulsüz olduğundan, sanık hakkındaki hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının henüz kesinleşmediği ve denetim süresinin işlemeye başlamadığı, dolayısıyla denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlediği gerekçesiyle açıklanması geri bırakılan hükmün açıklanamayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

Hükümlünün yokluğunda verilen İstanbul Anadolu 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 10.05.2016 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararının, dosya kapsamında hükümlünün bilinen son adresi olan "Çukur Mah. Peşkirci Sokak No:17/A Kat:1 Beyoğlu/İstanbul" adresine tebliğe çıkarıldığı, ancak bu adresten hükümlünün taşındığından bahisle anılan tebligatın bila-tebliğ iade dönmesi üzerine, bu kez aynı adrese MERNİS şerhli olarak çıkarılan tebligat üzerine 04.08.2016 tarihinde 7201 sayılı Kanun'un 21/2. maddesi uyarınca evrakın mahalle muhtarına tebliğ edilmesi suretiyle tebliğ işlemi yapılmış ise de; dosya arasında mevcut hükümlüye ait adres araştırma formu ile sabit olduğu üzere hükümlünün tebliğ tarihinde adres kayıt sisteminde kayıtlı adresi bulunmadığından, 10.05.2016 tarihli hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının usûlünce kesinleşmediği ve böylece denetim süresinin başlamadığı gözetilmeksizin, denetim süresi içerisinde kasıtlı suç işlendiğinden bahisle açıklanması geri bırakılan hükmün açıklandığı, bu doğrultuda verilen İstanbul Anadolu 28. Asliye Ceza Mahkemesinin 15.12.2022 tarihli hükmün açıklanmasına ilişkin kararının da hukukî değerden yoksun ve yok hükmünde olduğu anlaşıldığından, anılan 15.12.2022 tarihli kararın kanun yararına bozmaya konu yapılamayacak olması nedeniyle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

III. KARAR

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce, gerekçe bölümünde açıklanan nedenle yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN REDDİNE, dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 11.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.