muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/4815, Karar No: 2011/9202, Tarih: 21.12.2011

**12. Ceza Dairesi         2011/4815 E.  ,  2011/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1,62, 52 maddeleri uyarınca mahkumiyet.

Taksirle yaralama suçundan sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmü sanık ve şikayetçi vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü.

Şikayetçinin kovuşturma aşamasında vekili vasıtasıyla şikayetçi olduğu, şikayetçi vekilinin 22/08/2007 tarihli temyiz dilekçesinden de şikayetçinin davaya katılmak istediği, mahkemenin katılma konusunda bir karar vermediği anlaşılmakla, şikayetçinin CMK'nın 237/2. maddesi gereğince katılan sıfatı ile davaya kabulüne karar verilmekle yapılan incelemede;

Sanığın kovuşturma aşamasında uzlaşmayı kabul etmediği, katılanın zararının giderilmediği anlaşılmakla , tebliğnamedeki bozma nedenine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın ve şikayetçi vekilinin ceza uygulamasına yönelik yerinde görülmeyen sair itirazlarının reddine, ancak;

Katılanın kendini vekille temsil ettirdiği anlaşılmakla vekalet ücretine hükmedilmemesi,

Kanuna aykırı olup hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, bu hususun yeniden yargılama yapılmaksızın aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, Hükme ''Katılan kendisini vekille temsil ettiğinden A.A.Ü. tarifesi gereğince 250 TL vekalet ücretinin sanıkdan alınarak katılan tarafa verilmesine'' cümlesinin eklenmesine, sair hususların aynen bırakılmasına karar verilmek suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA 21.12.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2444, Karar No: 2015/2514, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2444 E.  ,  2015/2514 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/7660, Karar No: 2008/9860, Tarih: 04.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/7660 E.  ,  2008/9860 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Sakarya 1. Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk ile Ümraniye 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; kısıtlanması istenilen ...’un dava tarihinden önce evlendiği ve ..., ... Mahallesi, No. 71 2/4 Ümraniye adresinde oturduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Ümraniye 2. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Ümraniye 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 04/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15736, Karar No: 2014/788, Tarih: 16.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/15736 E.  ,  2014/788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 5 - 2011/374979

MAHKEMESİ : Menemen 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/05/2011

NUMARASI : 2010/326 (E) ve 2011/287 (K)

SUÇ : Mühür bozma

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 11.11.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1470, Karar No: 2015/2871, Tarih: 09.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1470 E.  ,  2015/2871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 30. İş (Kapatılan Bakırköy 14. İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2013 gün ve 2009/878 E., 2013/150 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesinin 12.07.2013 gün ve 2013/17264 E., 2013/17288 K. ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’ncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulunun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00:-TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10593, Karar No: 2018/11833, Tarih: 03.10.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/10593 E.  ,  2018/11833 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanığın, ... isimli iş yerinden 51.50 TL değerinde bir şişe rakı çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise;

Sanığın, ... isimli iş yerinden 51.50 TL değerinde bir şişe rakı çalmaya teşebbüs ettiğinin anlaşılması karşısında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan Uşak 1.Asliye Ceza Mahkemesi'nin 08.10.2009 tarih 2008/510-Esas ve 2009/757 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyetinin, 5237 sayılı TCK'nın 141/1,35 maddelerinde düzenlenen hırsızlık suçundan TCK’nın 50/1-f maddesi gereğince verilen “2 ay 15 gün ” süre ile kamuya yararlı işte çalışma seçenek tedbiri olduğu ve sabıka kaydına göre 02.03.2011 tarihinde “5 ay” hapis cezası olarak yerine getirildiğinin anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 50/5. maddesi uyarınca “uygulamada asıl mahkumiyetin, bu madde hükümlerine göre çevrilen adli para cezası veya tedbir” oluşu, yine aynı Kanunun 58/2. maddesi uyarınca tekerrür hükümlerinin uygulanabilmesi için önceki mahkumiyetin hapis ya da adli para cezası olması gerektiği, bu itibarla tekerrüre esas ilamdaki kesinleşen hükmün kamuya yararlı işte çalışma seçenek tedbiri olması nedeniyle sonradan tedbire uyulmadığından önceki hükmün hapis cezasına çevrilerek infaz edilmesinin ilamı tekerrüre esas hale getirmeyeceği de gözetilerek sanık hakkında koşulları oluşmadığı halde anılan ilamın tekerrüre esas alınması,

3-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.10.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4240, Karar No: 2017/4895, Tarih: 04.10.2017

**20. Ceza Dairesi         2017/4240 E.  ,  2017/4895 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1-Sanık müdafiinin temyizi yönünden yapılan incelemede;

28.05.2009 tarihinde sanık müdafiine duruşmada tefhim edilen hükmün 1412 sayılı CMUK’nın 310/1 maddesinde öngörülen bir haftalık süreden sonra 13.07.2009 tarihinde temyiz edildiği anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. ve CMUK'nın 317. maddesi uyarınca sanık müdafiinin temyiz isteğinin REDDİNE,

2-Cumhuriyet Savcısının temyizi yönünden yapılan incelemede;

Suç tarihi olan 17.06.2004’ten inceleme tarihine kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımı süresinin dolduğu anlaşıldığından; Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları yerinde görüldüğünden diğer yönleri incelenmeksizin hükmün BOZULMASINA; 5320 sayılı Kanun’un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddelerinin verdiği yetkiye dayanılarak, 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkındaki kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 04.10.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26331, Karar No: 2014/8594, Tarih: 08.04.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26331 E.  ,  2014/8594 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/308757

Mahkemesi : Ankara 5. Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 06/11/2012

Numarası : 2012/291 – 2012/343

Dava : Koruma Tedbirleri Nedeniyle Tazminat

Davacı vekilinin 12.07.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle tutuklu kaldığını, yapılan yargılama sonunda üzerine atılı suçtan beraatine hükmedildiğini belirterek CMK’nın 141 ve devamı maddeleri gereğince maddi ve manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağını oluşturan Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 2009/274 Esas - 2012/117 Karar sayılı ceza dava dosyasının incelenmesinden; sanığın (davacının) Nitelikli cinsel saldırı suçundan, 02.09.2009 – 04.12.2009 tarihleri arasında tutuklu kaldığı, yargılama sonunda beraatine hükmedildiği, hükmün temyiz edilmeksizin 11.04.2012 tarihinde kesinleştiği, tazminat davasının 12.07.2012 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla,

Yapılan incelemeye, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre, davalı vekilinin tazminat miktarına ve mahkemenin vekalet ücreti takdirine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Davacının 02.09.2009 – 04.12.2009 tarihleri arasında 93 gün süreyle tutuklu kaldığı, dosya kapsamında bulunan B.. İlçesi Milli Eğitim Müdürlüğünün 13.08.2012 ve 26.09.2012 tarihli yazılarına göre, sözleşmeli öğretmen olarak görev yapan davacının 29.06.2009 tarihinden sonra, tutuklanmadan önce, Van İli Muradiye İlçesine atandığı, tutuklu kaldığı dönemde Bala İlçesinde görevli olmadığının belirtilmesi karşısında, tutuklu kaldığı dönemdeki maaşlarını alamadığını iddia eden davacının bu dönem içerisinde kendisine maaşlarının ödenip ödenmediği görev yaptığı Muradiye İlçe Milli Eğitim Müdürlüğünden sorulmadan banka hesap ekstrelerine itibarla maddi zararının yazılı şekilde belirlenmesi,

2- Davacının maddi ve manevi tazminat talepleri için yasal faizin tarih belirtilmeksizin talep edilmesi karşısında kabul edilen tazminat miktarlarına dava tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi yerine talepten fazla olacak şekilde tahliye tarihinden itibaren yasal faize hükmedilmesi,

3- Tazminat davasının dayanağını oluşturan Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.04.2012 tarih, 2009/274 Esas - 2012/117 Karar sayılı ceza dava dosyasındaki beraat hükmünün onaylı suretinin dosya arasına alınmaması,

3- Tazminat davasının dayanağını oluşturan Ankara 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 03.04.2012 tarih, 2009/274 Esas - 2012/117 Karar sayılı ceza dava dosyasındaki beraat hükmünün onaylı suretinin dosya arasına alınmaması,

4- Dairemizce yapılan temyiz incelemeleri sırasında aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı olarak birden fazla davanın açıldığının tespit edildiğinin anlaşılması karşısında; hazine zararına yol açan mükerrer davalara ilişkin ödemelerin önlenmesinin temini ve kamu kaynaklarının etkili, verimli ve hukuka uygun kullanılması bakımından, aynı konu ve haksız tutuklama nedenine dayalı açılmış dava olup olmadığının ilgili birimlerden sorulup, Ulusal Yargı Ağı Bilişim Sistemi (UYAP) üzerinden de araştırılarak tespit edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin eksik inceleme ile hüküm kurulduğuna ve davacının muvafakatının bulunmadığına ilişkin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme uygun olarak, BOZULMASINA, 08.04.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/10778, Karar No: 2008/12192, Tarih: 21.10.2008

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2008/10778 E.  ,  2008/12192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıların inşa ettikleri binadan bir daire satın aldıklarını, dairenin 17 Ağustos 1999 depreminde yıkıldığını, zararlarından davalıların sorumlu olduklarını ileri sürerek yıkılan daire için 8.000,00 YTL, içerisindeki eşyalar için de 1.000.00 YTL tazminatın müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, ... Arsa Ofisi koll. Şirketi (...-...) ile ... Arsa Ofisi Villa İnşaat Taah. Tur. Ltd. Şti. davanın reddini dilemiş, diğer davalılar duruşmalara katılmadıkları gibi cevapta vermemişlerdir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile davalılar ... Arsa Ofisi koll. Şirketi (...-... ... ortaklığı) ile ... Arsa Ofisi Koll. Şirketi (... ...-... ... ortaklığı) ‘nın meydana gelen zarardan kusurları oranında sorumlu bulundukları gerekçe gösterilmek suretiyle yıkılan daire için 2.206.70 YTL, içerisindeki eşyalar yününden de 225.00 YTL nın müştereken ve müteselsilen tahsiline, diğer davalı hakkındaki davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacı, davalı ... Arsa Ofisi koll. Şirketi (... ...-... ... ortaklığı) tarafından inşa edilen konutu davalı ... Arsa Ofisi koll. Şirketi (... ...-... ortaklığı)’nden satın almıştır. Mahkemece, davada kusur incelemesi yapılarak müteahit firmanın %50, dava dışı belediyenin %15, Statik Mühendisinin %10, TUS görevlisinin %15, deprem şiddetinin %10 oranında sorumlu olduğuna ilişkin kusur veren bilirkişi raporuna göre kusur indirimi yapılmak suretiyle hüküm kurulmuş ise de, olayda davacı alıcı yönünden kusur sorumluluğuna göre hüküm kurulması imkanı yoktur. Zira davalılar, davacılara karşı satıcının ayıba karşı tekeffülü hükümlerine göre sorumludurlar. (BK. 217 maddesi delaletiyle aynı kanunun 184 maddesi). Davalılar Müteahit ve satıcı binanın tekniğine uygun olmayan şekilde eksik ve kusurlu yapılmasından dolayı depremde yıkılması nedeniyle oluşan davacı zararının tamamından müştereken ve müteselsilen sorumlu oldukları halde, mahkemece, davalı müteahit ve satıcının kusur oranı nispetinde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle diğer temyiz itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenle kararın davacılar yararına BOZULMASINA, 21.10.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.