muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/12717, Karar No: 2014/16631, Tarih: 20.11.2014

**17. Hukuk Dairesi         2013/12717 E.  ,  2014/16631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ve davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin eş ve babası olan ... 'a davalının aracı ile çarpması neticesinde ağır bir şekilde yaralandığını ve kafasına aldığı darbe sonucu beyin fonksiyonlarının olumsuz etkilendiğini, fiziksel olarak da kafasının neredeyse yarısının olmadığını,... 'ın meydana gelen fiziki ve nörolojik eksiklik nedeni ile kişisel ihtiyaçlarını tek başına karşılayamaz duruma geldiğini, müvekkillerinin acılar çektiğini müvekkili ... 'in hem analık hem babalık yapmak zorunda kaldığını belirterek 10.000,00'er TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacıların eş-babası... ın fiilen esnaf olarak çalıştığını, hayatını normal şekilde devam ettirdiğini ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere göre, davanın kısmen kabulü ile 5.000,00’er TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ve davalı vekilince temyiz edilmiştir

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde ve özellikle, manevi tazminatın takdirinde 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 47.maddesindeki özel haller dikkate alınarak hak ve nesafet kuralları çerçevesinde hüküm kurulmuş olmasına göre, davacılar vekili ve davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 231,05 TL fazla alınan temyiz peşin harcın temyiz eden davacılara geri verilmesine, aşağıda dökümü yazılı 768,40 TL kalan onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına 20.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/19866, Karar No: 2019/2302, Tarih: 05.02.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/19866 E.  ,  2019/2302 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... Belediyesi ve ...Tem Hiz. Nak. Tur. İnş. ... Ve San. A.Ş ile İhbar olunanlardan Gintem Madde ...etimi A.Ş vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

İhbar Olunan Gintem Madde .... A.Ş Temyizi ...ünden;

İhbar olunanın yer aldığı davada hüküm, taraflar hakkında verilir. Bu karara karşı kanun yoluna başvuru hakkı da, yalnız davanın taraflarına aittir. İhbar olunan, yanında davaya katıldığı tarafla, birlikte kararı kanun yoluna götürebilir. Yalnız başına kanun yoluna başvurma yetkisi yoktur. Ancak, kanuna aykırı olarak kendisi hakkında hüküm verilmişse, sadece hükmün kendisine ilişkin bölümünü tek başına temyiz edebilir.

Dosya içeriğine göre, ihbar olunanın hakkında verilen bir hüküm de bulunmamaktadır. Bu sebeple kararı tek başına temyiz hakkı bulunmayan ihbar olunanın temyiz istemlerinin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Davalı ... A.Ş. Temyizi ...ünden;

Karar tarihinde yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 8. maddesi gereğince kararın tebliğinden itibaren 8 gün içerisinde temyiz talebinde bulunulması gerekmektedir. Bu süre içinde temyiz dilekçesinin hakime havale edildikten sonra temyiz defterine kaydının yaptırılması ve harcının yatırılması gerekir. 8 günlük süre içinde temyiz edilmeyen, temyiz defterine kaydı yapılmayan veya verilen kesin süre içinde temyiz harç ve gideri yatırılmayan kararlar kesinleşmiş olur.

Gerekçeli kararın 03.12.2015 tarihinde davalı ... A.Ş.vekiline tebliğ edildiği, temyiz talebinin ise 18.12.2015 tarihinde 8 günlük temyiz süresi geçirildikten sonra yapıldığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine,

Davalı ... Belediyesi Vekili Temyizi ...ünden;

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalı ... Belediyesi vekilinin yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 05.02.2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1555, Karar No: 2015/2159, Tarih: 10.02.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/1555 E.  ,  2015/2159 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/243893

MAHKEMESİ : Mersin 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/06/2012

NUMARASI : 2011/513 (E) ve 2012/455 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığını bozma

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanıklar hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2-Sanıklar hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün temyiz incelemesinde;

Yakınanın, aşamalarda depo olarak kullandığını ve suç konusu kaçak mazotları buraya koyup buradan tanımadığı kişilere sattığını beyan etmesi karşısında, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun oluşup oluşmadığı karar yerinde denetime olanak verecek şekilde tartışılmadan ve olay tarihinde depo olarak kullanıldığı belirtilen yerin, iş yeri gibi kullanılan yerlerden olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre, iş yeri dokunulmazlığını bozma suçunun unsurlarının oluşup oluşmadığı tartışılarak karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 10/02/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11707, Karar No: 2012/24536, Tarih: 12.11.2012

**4. Ceza Dairesi         2012/11707 E.  ,  2012/24536 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- TCK'nın 184/4 maddesinin; "Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır" hükmü uyarınca, suça konu yer mücavir alanda ise suçun oluşmayacağı gözetilerek, Eyüp Belediye Başkanlığının 07.12.2007 tarihli yazısında belirtilmediğinden, anılan yerin belediye sınırı veya mücavir alanı içinde ya da özel imar rejimine tabi yer kapsamında kalıp kalmadığı araştırılıp, belediye başkanlığı yazısında sözü edilen yerin, "Tarihi Kırıkçeşme Tasdikli Koruma Bandında" yer aldığının belirtilmesi karşısında, özel imar rejimi uygulanan yer olup olmadığı hususu da değerlendirilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik soruşturma ile mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de, sabıka kaydı bulunmayan sanığa yüklenen imar kirliliğine neden olma suçunun kişilere ve kamu idaresine karşı doğrudan bir zarara yol açtığının kanıtlanmamış bulunması ve ruhsatsız yapının eski hale getirilmesinin ise ancak TCK'nın 184/5 maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması bakımından gözetilebilmesi karşısında, sanık hakkında CMK'nın 231.maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılması hususunun uygulanma koşullarının bu doğrultuda değerlendirilmesi gerekirken, belediyenin zararının giderilmediği, biçimindeki yasal olmayan gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanmaması,

Yasaya aykırı sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 12/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/678, Karar No: 2008/1320, Tarih: 07.02.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/678 E.  ,  2008/1320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar, arasındaki tapu kaydının iptali ile yayla olarak sınırlandırılması davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 18.06.2007 gün ve 2007/7705-7621 sayılı ilamiyle onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, dava kabul edilmiş, davalı vekilinin temyizi ile Dairemizin 18.06.2007 tarih 2007/7705-7621 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş, davalı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

... taşınmazın 1992 yılında Belediye teşkilatı kurulan, 19.1.2002 tarihinde imar planı kesinleşen .... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında.... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, ... yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

... taşınmazın bulunduğu bölge herkesce bilinen maruf ve meşhur “... Yaylası’dır.” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup, davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ...’ya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık ... olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmediğinden Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur.

Ancak; Dairemizin onama kararından sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar

sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre, olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gerçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davalı vekilinin karar düzeltme istemi açıklanan nedenle yerinde olduğundan hükmün yazılan gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 18.06.2007 tarih ve 2007/7705-7621 sayılı

ilamının KALDIRILARAK, hükmün açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.02.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3902, Karar No: 2019/14893, Tarih: 07.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3902 E.  ,  2019/14893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Müştekinin kovuşturma aşamasındaki ifadesinde, olay sonrası zararının suça sürüklenen çocuğun dedesi tarafından giderilmesi nedeniyle şikayetinden vazgeçtiğini beyan etmesi karşısında, hırsızlık ve mala zarar verme suçları açısından meydana gelen zararın hangi tarihte giderildiği tam olarak belirlenerek, kovuşturma başlamadan giderildiğinin tespit edilmesi halinde 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin, kovuşturma başladıktan sonra giderildiğinin tespiti halinde ise aynı Kanun'un 168/2. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15-18 yaş grubu içerisinde bulunan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 07/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8884, Karar No: 2013/44, Tarih: 14.01.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/8884 E.  ,  2013/44 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davacı Karayolları Genel Müdürlüğü ile davalı ... tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Kadastro sırasında dava konusu 485 ada 11 parsel sayılı 1546.74 m² yüzölçümündeki taşınmaz tapu kaydına, tapu dışı ifraza, paylaşmaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak davalı ... ve paydaşları adına tespit edilmiştir. Davacı Bayındırlık ve İskan Bakanlığı Karayolları Genel Müdürlüğü 7.Bölge Müdürlüğüne izafeten ..... vekili taşınmazın yol ve taş ocağı olarak kamulaştırılarak Karayolları Genel Müdürlüğü adına tapuya tescilinin yapıldığını ileri sürerek dava açmıştır. Mahkemece araştırmaya ilişkin bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, dava konusu 485 ada 11 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişiler tarafından hazırlanan 26.05.2011 havale tarihli rapor ve eki haritada (B) harfi ve sarı renk ile gösterilen 276,54 m² yüzölçümündeki bölümün 485 ada 11 parsel numarası ile davalı ... ve paydaşları adına, aynı rapor ve eki haritada (A) harfi ve yeşil renk ile gösterilen 1270,20 m² yüzölçümündeki bölümün ise aynı adanın son parsel numarası verilmek suretiyle taş ocağı vasfı ile ..... adına tapuya tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı Karayolları Genel Müdürlüğü ile davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava konusu 485 ada 11 parsel sayılı taşınmazın uzman bilirkişiler tarafından hazırlanan 26.05.2011 havale tarihli rapor ve eki haritada (A) harfi ve yeşil renk ile gösterilen 1270,20 m² yüzölçümündeki bölümün davacı Bayındırlık ve İskan Bakanlığı Karayolları Genel Müdürlüğü'nün tutunduğu kamulaştırma haritasının kapsamı içinde kaldığı mahkemece yapılan keşif, uygulama ve toplanıp değerlendirilen delillerle belirlenmiştir. Bu nedenler ve kararda gösterilen diğer gerekçelere göre davacı Karayolları Genel Müdürlüğü ile davalı ...'un yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının REDDİNE,

2-Dava ve temyiz konusu 485 ada 11 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma haritası kapsamı içinde kalan bölümü üzerinde kargir ev ve fındık ocağı niteliğinde muhtesat bulunduğu dosya içeriğinden anlaşılmıştır. Taşınmaz bölümü üzerinde bulunan muhtesatların kamulaştırmadan sonra meydana getirilip getirilmediği ve kime ait olduğu hüküm yerinde gösterilmemiştir. 3402 sayılı Kadastro Kanununun 19/2 maddesi hükmü gereğince malikinden başka bir kimseye veya paydaşlardan birine ait muhtesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesi gerektiği açıklanmıştır. Açıklanan bu olgular gözetildiğinde dava ve temyiz konusu taşınmaz bölümü üzerindeki muhtesatlar ile ilgili olumlu olumsuz bir hüküm kurulmaması isabetsiz, davalı ...'un temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davalı ...'a iadesine, 14.01.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/26508, Karar No: 2022/2772, Tarih: 22.02.2022

**2. Ceza Dairesi         2020/26508 E.  ,  2022/2772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihinde yürürlüğe giren 08.10.2015 tarihli ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının, 15.04.2020 gün ve 31100 sayılı Resmî Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun’un 10. maddesi ile TCK’nın 53. maddesinde yapılan değişiklikle birlikte infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müştekinin iş yerinden çaldığı eşyanın 25 TL para olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında TCK'nın 145. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; sanığın müştekinin iş yerinden çaldığı eşyanın 25 TL para olduğu anlaşılmakla; sanık hakkında TCK'nın 145. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Tekerrüre esas alınan Antalya 14. Asliye Ceza Mahkemesinin 10/09/2015 tarihli 2015/259-2015/512 sayılı kararı ile ilgili olarak UYAP üzerinden yapılan incelemede sanığın söz konusu karar nedeniyle eski hale getirme ve temyiz talebinin bulunduğu dosyanın Yargıtay 10. Ceza Dairesinin 2021/13696 esas sayılı numarası ile arşivde bulunduğu belirlenmiş olup sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyetinin Yargıtay 10. Ceza Dairesinin kararı neticesinde kesinleşip kesinleşmediği araştırılıp, sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 22/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.