muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13783, Karar No: 2016/12127, Tarih: 13.12.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/13783 E.  ,  2016/12127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 2. Sulh Hukuk, ... ... 14. Sulh Hukuk ve ... 11. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, mirasın reddi istemine ilişkindir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince; murisin ölmeden önceki son yerleşim yerinin Kartal /... olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

... ... 14. Sulh Hukuk Mahkemesince; davacının yerleşim yerinin Eyüp olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

... 11. Sulh Hukuk Mahkemesince ise; murisin ölmeden önceki son yerleşim yerinin ... /... olduğu gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

4721 sayılı TMK'nın 609. maddesinin dördüncü fıkrasında "Süresi içinde yapılmış olan ret beyanı, mirasın açıldığı yerin sulh mahkemesince özel kütüğüne yazılır ve reddeden mirasçı isterse kendisine reddi gösteren bir belge verilir." hükmüne yer verilmiştir.

Bu yasal düzenlemeye göre mirasın reddi istemi, mirasın açıldığı yerin sulh hukuk mahkemesinde mirasçı tarafından sözlü veya yazılı beyanla yapılabilir. Buradaki yetki kesin olup, miras bırakanın son yerleşim yerindeki sulh hukuk mahkemesi görevli ve yetkili mahkemedir (TMK 609. md - Y.2.HD 2009/129191 E. - 2009/17413 K).

Murisin adrese dayalı nüfus kayıt sistemi bilgilerine göre ölmeden önceki son yerleşim yerinin “Kartal/... ” olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ... ... 14. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülerek sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince; ... ... 14. Sulh Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/12/2016 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2700, Karar No: 2012/9152, Tarih: 17.05.2012

**11. Ceza Dairesi         2012/2700 E.  ,  2012/9152 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bilişim

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5349 sayılı Kanunla değişik 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “bilişim” suçunun yasada gerektirdiği cezasının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suç tarihi 11.01.2004'ten temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış ve sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken, 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK.nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca istem gibi DÜŞÜRÜLMESİNE, 17.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1281, Karar No: 2025/4727, Tarih: 16.06.2025

**1. Ceza Dairesi         2024/1281 E.  ,  2025/4727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/2430 E., 2023/2523 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesinin 27.04.2023 tarihli ve 2022/287 Esas, 2023/99 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/1, 29, 62, 53, 58. maddeleri uyarınca 14 yıl 2 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına, ikinci kez tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.09.2023 tarihli ve 2023/2430 Esas, 2023/2523 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan ...

vekilinin istinaf başvurusunun adli emanetteki eşyalar yönünden 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303. maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, haksız tahrik ve takdiri indirim nedenlerinin uygulanma yeri bulunmadığına, azami hadden ceza verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

vekilinin istinaf başvurusunun adli emanetteki eşyalar yönünden 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a ve 303. maddeleri uyarınca düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; suç vasfına, haksız tahrik ve takdiri indirim nedenlerinin uygulanma yeri bulunmadığına, azami hadden ceza verilmesi gerektiğine, ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, canavarca hisle öldürme ve tasarlamanın koşullarının oluşmadığı, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemin ve buna bağlı indirim oranının doğru olarak belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından katılan ... vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 22.09.2023 tarihli ve 2023/2430 Esas, 2023/2523 Karar sayılı kararında katılan ... vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Manisa 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

16.06.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7368, Karar No: 2011/7291, Tarih: 21.06.2011

**4. Hukuk Dairesi         2010/7368 E.  ,  2011/7291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 23/06/2004 gününde verilen dilekçe ile adam öldürmeye teşebbüs eylemi sonucu oluşan maluliyet nedeniyle maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 31/12/2009 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalılar vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, adam öldürmeye teşebbüs eylemi sonucu oluşan maluliyet nedeniyle maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı hakkında, ceza yargılaması sırasında alınan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulunun 30.05.2003 tarihli raporunda, davalıların eylemleri sonucu davacıda meydana gelen arızanın 765 sayılı TCK’nun 456/3 maddesi kapsamında kat’i veya muhtemel surette iyileşmesi kabil olmayacak derecede akıl hastalığı niteliğinde olduğu ve yine, eldeki davada aynı kurumca verilen 16.04.2008 tarihli raporda davacıda oluşan organik beyin sendromu arızasının Sosyal Sigortalar Kurumu Sağlık İşlemleri Tüzüğüne göre davacının çalışma gücünü % 100 oranında kaybettiği belirtilmiştir. Bu raporlarda davacının medeni hakları kullanma ehliyetinin bulunup bulunmadığı tam olarak belirlenmemiştir. Şu durumda mahkemece, davacıya vasi atanması gerekip gerekmediği konusu ön sorun olarak incelenip sonuçlandırılmalı, davacının vasi atanmasını gerektiren bir sağlık sorunu bulunduğunun belirlenmesi durumunda atanacak vasiye dava bildirilerek varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Yerel mahkemece, açıklanan yönler gözetilmeden yargılama yapılmış olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelemesine yer olmadığına ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/06/2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/38651, Karar No: 2013/24698, Tarih: 31.10.2013

**2. Ceza Dairesi         2011/38651 E.  ,  2013/24698 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/246980

MAHKEMESİ : Selendi Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2009

NUMARASI : 2009/54 (E) ve 2009/77 (K)

SUÇ : Hakaret

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Oluş ve tüm dosya kapsamından, olay günü sanık ile katılanın oy verme meselesi nedeniyle tartıştıkları ve tartışma esnasında sanığın, katılana yönelik onur, şeref ve saygınlığını rencide edebilecek nitelikte sinkaflı hakarette bulunduğu anlaşılmakla; sanığın, eylemini, katılanın siyasî inanç, düşünce ve kanaatlerini açıklaması, değiştirmesi ve yaymaya çalışması nedeniyle gerçekleştirmediği gözetilmeden, sanığın katılana yönelik hakaret eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nun 125/1. maddesi yerine suç vasfının hatalı değerlendirilmesiyle uygulama yeri bulunmayan aynı kanunun 125/3-b maddesi gereğince cezalandırılmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 31/10/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/17548, Karar No: 2011/9844, Tarih: 22.09.2011

**8. Ceza Dairesi         2009/17548 E.  ,  2011/9844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın dosyada bulunan adli sicil kaydına göre sanığın kasıtlı suçtan silinme koşulları gerçekleşmeyen sabıkasının bulunması nedeniyle tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde görülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplanması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususların, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından, hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 22.9.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5215, Karar No: 2014/21714, Tarih: 04.11.2014

**12. Ceza Dairesi         2014/5215 E.  ,  2014/21714 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ağır Ceza Mahkemesi

Dava : Koruma tedbirleri nedeniyle tazminat

Hüküm : 1.000 TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacıya verilmesi

Davacı vekilinin 03.07.2012 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacının bir suç soruşturması nedeniyle gözaltına alındığını, yapılan soruşturma sonunda üzerine atılı suçla ilgili olarak hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar verildiğini belirterek CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince manevi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kısmen kabulüne ilişkin hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Tazminat davasının dayanağı olan Batman Cumhuriyet Başsavcılığının, 2010/2153 Soruşturma sayılı ve Diyarbakır Cumhuriyet Başsavcılığının, 2012/12120 Soruşturma – 2012/8382 Karar sayılı ceza dosyalarının incelenmesinde; şüphelinin (davacının) suç işlemek amacıyla kurulan örgüte üye olma ve yetkili olmadığı bir iş için yarar sağlama suçlarından, 28.02.2011 – 04.03.2011 tarihleri arasında gözaltında kaldığı, yapılan soruşturma sonunda hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair kararlar verildiği, kararların itiraz edilmeksizin kesinleştiği, tazminat davasının 03.07.2012 tarihinde, CMK’nın 142/1. maddesinde öngörülen süre içinde yetkili ve görevli mahkemeye açıldığı, kanunda öngörülen yasal şartların oluştuğu anlaşılmakla;

Yapılan incelemeye, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 04.11.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6983, Karar No: 2017/18222, Tarih: 14.11.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/6983 E.  ,  2017/18222 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının, ... Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından alt işverenlere ihale edilen temizlik işlerinde temizlik işçisi olarak 02/05/1997 tarihinde çalışmaya başladığını ve emeklilik nedeniyle 28/01/2014 tarihinde işten ayrıldığını, davacının hizmet süresi hesaplanırken ilk devreden yanındaki ilk işe giriş tarihinin dikkate alınması gerektiğini, işten ayrıldığında kıdem tazminatı ve kullanmadığı yıllık izinlerin karşılığı ücretin ödenmediğini belirterek bu alacakların davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı ile davalı kurum arasında herhangi bir iş akdinin olmadığını, davada ihaleyi alan son işveren şirketin sorumlu olduğunu bu nedenle husumet sebebiyle ve ayrıca zaman aşımı nedeniyle davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece özetle; davalı ...’na bağlı hastanede çalışan davacının dosyaya sunulan yıllık izin defterlerine göre yıllık izinlerini kullandığından yıllık izin alacağı olmadığı ancak emeklilik nedeniyle işten ayrılması nedeniyle kıdem tazminatı alacağının olduğu gerekçesi ile alınan bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının emeklilik koşullarını gerçekleştirdiği tespit edildiğinden kıdem tazminatına hükmedilmesi yerindedir. Ancak davacının emeklilik koşullarını oluşturduğuna ilişkin belgeyi işverene tebliğ ettiğine dair dosyada belge olmadığından kıdem tazminatına faizin dava tarihi yerine fesih tarihinden yürütülmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK'nun geçici 3/2. maddesi yollamasıyla HUMK'un 438/7. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F) SONUÇ :

Hüküm fıkrasının 1 numaralı bendindeki "....fesih tarihi olan 28/01/2014" sözcük ve tarihinin çıkarılarak yerine "...dava tarihi olan 04/03/2014 " sözcük ve tarihinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2424, Karar No: 2018/7977, Tarih: 30.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2018/2424 E.  ,  2018/7977 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ...; müştekiler... ve ...'e yönelik işyeri dokunulmazlığının ihlali ve katılan ... ve müşteki ...'e yönelik mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı suça sürüklenen çocuk hakkında tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezaları ile işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen 2.000,00 TL adli para cezalarına ilişkin hükümlerin, cezaların türü ve miktarları itibarıyla temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz taleplerinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında katılan ... ve müşteki ...'e yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle,usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki...'na yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

III-Suça sürüklenen çocuk hakkında müşteki...'na yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin işyerinden 20,00 TL bozuk para çalan suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-TCK'nın 61. maddesine aykırı olarak etkin pişmanlık hükmünü düzenleyen 168. maddesinin, yaş küçüklüğü sebebiyle indirim öngören 31/3. maddesinden önce uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 30.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.