muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/1372, Karar No: 2024/6745, Tarih: 17.10.2024

3. Sanık ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın suç işleme kastıyla hareket etmediğine, eksik incelemeye, adli raporlara, meşru savunmaya, diğer sanık ... ile iştirak iradesinin bulunmadığına, sanığın eylemleriyle maktulün ölümü arasında illiyet bağı bulunmadığına, eyleminin basit kasten yaralama olarak kabul edilmesi gerektiğine ve fazla ceza tayinine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından kasten fikir ve eylem birliği içerisinde gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, dosyada eksik inceleme bulunmadığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, somut olayda sanıklar lehine meşru savunma ve sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, maktulden kaynaklanan ve sanık ...'a yönelen haksız tahrik oluşturduğu kabul edilen davranışların ulaştığı boyut dikkate alınarak uygulanan haksız tahrik indirim oranının ve yine sanık ... hakkında haksız tahrik şartlarının gerçekleşmediğine ilişkin kabulün isabetli olduğu anlaşıldığından, hükümlerde bozma nedeni dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sanıklar ile maktulün arkadaş oldukları ancak sanık ... ile maktul arasında maktulün eşini haksız şekilde kendisi aldatmakla suçlamasından ötürü husumet oluştuğu, olay öncesinde bu hususta adlî merciilere yansımayacak şekilde tartışmaların yaşandığı, olay günü sanıkların iş yerinde alkol aldıkları sırada yaya halde evine gitmekte olan maktul ile karşılaştıkları, maktulü de davet ettikleri ancak maktulün daveti kabul etmeyerek evde işlerinin olduğundan bahisle evine gittiği, sanıkların bir müddet daha alkol aldıktan sonra konuşmak amacıyla maktulün evine gittikleri, sohbet sırasında sanık ...'ın maktulde bıçak olduğunu fark ettiği, maktulün tedirgin davranışlarından ötürü tedbir amaçlı olarak bıçağı maktulden alarak koltuğun yastıklarının altına sakladığı, bir müddet birlikte oturduktan sonra alkollerinin bitmesi üzerine sanık ...'ın alkol almak amacıyla evden ayrıldığı, evde yalnız kalan sanık ... ile maktul arasında sebebi belirlenemeyen şekilde kavga çıktığı, sanık ...'ın da basit tıbbi müdahale ile yaralanmasında anlaşılacağı üzere karşılıklı olarak birbirlerini beden yoluyla ve sehpa ayağıyla darp etmeye başladıkları, bu arada sanık ...'ın tanık ...'ın işlettiği markete gittiği ancak ...'ın iş yerini kapattığını satış yapamayacağını söylemi üzerine tanık Volkan'ın iş yerinden alkol alarak 00.10-00.30 aralığında maktulün evine döndüğü, müstakil olan eve giriş yapmadan önce sanık ...'ın pencereden sanık ... ile maktulün kavga halinde olduğunu görerek içeriye girdiği, tarafları ayırdığı, dosyada mevcut olay yeri fotoğraflarından da anlaşılacağı üzere sanık ... tarafından ağır şekilde darp edilmiş yüzü gözü kan içerisinde bulunan maktulün sanık ... tarafından beden yoluyla darp edildiği, akabinde olay yerinde bulunan bıçak ile kolunda 15 cmlik kesi olacak şekilde yaralandığı, sanık ...'ın suçta kullandığı bıçağı yıkayarak mutfak bölümünde lavabonun iç kısmına bıraktığı ardından sanıkların yaraları nedeniyle kanlar içerisinde koltuk üzerinde hareketsiz halde bulunan maktulü öldüğü düşüncesiyle bırakarak olay yerinden birlikte ayrıldıkları, maktulün ağır şekilde yaralanmasına rağmen yardım çağırmadıkları, üstleri kanlı şekilde tanık ...'ın yanına giderek maktulden kasıtla Almancılar ile kavga ettiklerini söyleyip kendilerini hastaneye götürmesini istedikleri ancak araçla seyir halindeyken vazgeçerek sahile gitmek istediklerini belirttikleri, aracın yolda kuma saplanması üzerine bir müddet de orada alkol aldıktan sonra evlerine dağıldıkları, sanık ...'ın eve üstü başı kanlı halde gelmesinden şüphelenen eşi tanık ...'nin isteği üzerine maktulün evine kontrol amaçlı olarak sanık ... ve tanık ...'nin gittiği, maktulün sanıkların bıraktığı halde koltuk üzerine hareketsiz şekilde bulunduğu, tanık ...'nin açık olan pencereden içeri girerek kapıyı sanık ...'a açtığı ve yine tanık ...'nin 112 Acil Servis'i arayarak yardım talebinde bulunduğu, sonrasında tanık ve sanık ..

...'ın eve üstü başı kanlı halde gelmesinden şüphelenen eşi tanık ...'nin isteği üzerine maktulün evine kontrol amaçlı olarak sanık ... ve tanık ...'nin gittiği, maktulün sanıkların bıraktığı halde koltuk üzerine hareketsiz şekilde bulunduğu, tanık ...'nin açık olan pencereden içeri girerek kapıyı sanık ...'a açtığı ve yine tanık ...'nin 112 Acil Servis'i arayarak yardım talebinde bulunduğu, sonrasında tanık ve sanık ...'ın ikametgah kapısını açık bırakarak olay yerinden ayrıldıkları, maktul hakkında düzenlenen ölü muayene ve otopsi raporlarında kafa ve göğüs bölgesinde künt travmaya bağlı çok sayıda ekimoz, hematom ve laserasyon tespit edildiği, iç muayenede göğüs ve boyun bölgesine yapılacak bası ve ya sert darbeler neticesinde oluşabilecek hyoid kemikte, thyroid kartilajın sol boynuzlarında, çok sayıda kostada ve klavikulada kırık, çene ekleminde çıkık tespit edildiği, beyinde yaygın subaraknoidal kanama mevcut olduğu maktul hakkında Adli Tıp 1. Adli Tıp İhtisas Kurulu tarafından düzenlenen 08.11.2021 tarihli raporda kişinin ölümünün genel beden travmasına bağlı hyoid kemik, thyroid kıkırdak, çok sayıda kosta ve klavikula kemik kırıkları, çene ekleminde çıkık ile birlikte beyin kanaması sonucu meydana gelmiş olabileceği gibi genel beden travması sonrası boyna bası ve ağız burun tıkanmasına bağlı mekanik asfiksi sonucu da meydana gelmiş olabileceğinin belirtildiği anlaşılmakla; sanıklar İhsan ve ...'ın fikir ve eylem birliği içerisinde maktulü beden yoluyla, sehpa ayağıyla ve bıçakla darp etmek suretiyle kasten öldürdükleri gözetilmeksizin suç vasfının hatalı belirlenmesi suretiyle kasten yaralama neticesinde ölüme neden olma suçundan cezalandırılmaları suretiyle eksik ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklandığı üzere suç vasfının hatalı belirlenmesi nedeniyle katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesinin, 04.03.2022 tarihli ve 2022/681 Esas, 2022/648 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, üye ...'ın karşı oyuyla ve oy çokluğuyla BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2. maddesi uyarınca İzmir 4. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

17.10.2024 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

İncelenen davada hukukî uyuşmazlık konusu olan husus sanık ... hakkında eyleme iştirak olup olmadığı yolundadır.

Mevcut olayda sanıklar ve maktul müstakil bir evde birlikte alkol almışlardır ve bu ev maktulün evidir. Sohbet sırasında sanık ... maktulde gördüğü bıçağı her ihtimale karşılık maktulden alarak alarak kanepenin bir kenarına bırakmıştır. Bir süre sonra sanık ... alkol almak amacıyla evden ayrılmış ve evde kalan sanık ... ile maktul arasında arbede çıkmıştır. Sanık ... basit tıbbî müdahale ölçüsünde yaralıdır. Zaten alkol alıp eve dönen ... içeride kavga eden iki kişiyi pencereden de görmüştür. Sanıklar maktulün artık hareketsiz kaldığını görünce evden ayrılmışlar yardım çağırmamışlardır. Adlî Tıp Kurumu raporuna göre maktul bedenen aldığı darbeler sonucunda ölmüştür ve arada illiyet vardır.

Mevcut davada sanık ...'ın yine mevcut deliller ile beraatine karar verilmesi gerekir iken sanığın mahkûmiyeti yolundaki kararın onanması yolunda görüş bildiren Sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/5108, Karar No: 2014/12404, Tarih: 04.06.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/5108 E.  ,  2014/12404 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : KDZ.Ereğli 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 14/02/2014

Numarası : 2013/346-2014/43

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Taraflar arasındaki uyuşmazlık,davacının fazla mesai ücretine hak kazanıp kazanmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 41. maddesinin ikinci fıkrası uyarınca, fazla çalışma saat ücreti, normal çalışma saat ücretinin yüzde elli fazlasıdır. İşçiye fazla çalışma yaptığı saatler için normal çalışma ücreti ödenmişse, sadece kalan yüzde elli kısmı ödenir.

Fazla çalışma ücretinin son ücrete göre hesaplanması doğru olmayıp, ait olduğu dönem ücretiyle hesaplanması gerekir

İşçinin normal çalışma ücretinin sözleşmelerle haftalık kırbeş saatin altında belirlenmesi halinde, işçinin bu süreden fazla, ancak kırkbeş saate kadar olan çalışmaları “fazla sürelerle çalışma” olarak adlandırılır (İş Kanunu, Md. 41/3). Bu şekilde fazla saatlerde çalışma halinde ücret, normal çalışma saat ücretinin yüzde yirmibeş fazlasıdır.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Dosya kapsamında yer alan ve karara esas alınan bilirkişi raporu irdelendiğinde; işveren tarafından dosyaya sunulan işe giriş-çıkış kayıtlarına göre davacının günlük çalışma sürelerinin belirlendiği,günlük 9 saat çalışma ve 1 saat ara dinlenme dikkate alındığında 10 saati aşan sürelerin fazla çalışma olarak kabul edildiği ve raporun açıklama kısmında girişlerde 15-20 dakikaya kadar erken girişlerin, çıkışlarda ise 25 dakikaya kadar geç çıkışların nazara alınmayacağının belirtildiği anlaşılmaktadır.

Öncelikle İş Kanunun açık düzenlemesi karşısında fazla çalışma değerlendirmesi haftalık bazda yapılmalıdır.Bu durumun istisnası gece çalışmalarıdır. Bilirkişi raporunda "...Haftalık hesaplama yapılması halinde hafta ortası maaş değişikliklerinin hesaba yansıtılmasında hatalar olabileceğinden..." şeklinde yasal karşılığı bulunmayan sebep ileri sürülerek günlük bazda değerlendirme yapılması ve fazla çalışma hesaplanması hatalıdır.Bilirkişi raporundaki giriş çıkış kayıtları incelendiğinde, bazı haftalarda çalışılan gün sayısının 4 gün olduğu hatta bazı haftalarda çalışılan gün sayısının 3 güne kadar inebildiği görülmüştür ki; bu tarihlerde haftalık çalışma 45 saatin altında kaldığı halde fazla mesai hasabı yapılarak hataya düşülmüştür.

Dosyada TİS'nin olmaması ve hafta sonları cumartesi-pazar günleri veya hafta içi yapılan birkaç saat çalışmanın hafta sonu çalışması olarak kabul edilip bu hesaplamanın nedeni belirtilmeden denetime elverişsiz olarak rapor hazırlanmış olmasıda bozma nedenidir.

Yukarıda sıralanmış bulunan hata ve eksikleri içeren bilirkişi raporuna itibar edilerek karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 04/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11525, Karar No: 2013/14580, Tarih: 30.10.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/11525 E.  ,  2013/14580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine dair verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili müvekkili tarafından davada ve birleşen davalarda davalılardan ...’ın maliki, ...’ın sevk ve idaresindeki zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortası bulunmayan aracın tek taraflı kaza yapması sonucu yaralanan ... ve ...’e yapılan ödemelerin davalılardan rücuen tahsili için başlatılan icra takiplerine vaki itirazların iptali ile takiplerin devamına ve % 40 icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı ... vekili, müvekkilinin maliki olduğu aracın hususi olduğunu ve zorunlu karayolu taşımacılık mali sorumluluk sigortası yaptırma yükümlülüğü olmadığından davacının tazminat ödeme durumunda bulunmadığını bildirip zaman aşımı itirazında bulunarak davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... cevap vermemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre HMK’nin 16. maddesine göre davalılar yönünden haksız fiil dava sebebine göre ortak yetkili mahkemenin haksız fiilin meydana geldiği Buldan Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu, HMK’nin 7. maddesine göre de Buldan Asliye Hukuk Mahkemesi’nin yetkisinin kesin yetki niteliğinde olduğu belirtilerek mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan cismani zarar ile ilgili olarak davacı ... Hesabından yapılan ödemenin zorunlu trafik poliçesini yaptırmayan araç maliki ve sürücüsünden rücuen tahsili için yapılan icra takiplerine vaki itirazların iptali istemlerine ilişkindir.

6100 sayılı HMK.'nin genel yetkiyi düzenleyen 6. maddesininin 1.fıkrasına göre; "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir. "7. maddesinde de," davalı birden fazla ise dava, bunlardan birinin yerleşim yeri mahkemesinde açılabilir. Ancak, dava sebebine göre kanunda, davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan bir mahkeme belirtilmişse, davaya o yer mahkemesinde bakılır. Birden fazla davalının bulunduğu hâllerde, davanın, davalılardan birini sırf kendi yerleşim yeri mahkemesinden başka bir mahkemeye getirmek amacıyla açıldığı, deliller veya belirtilerle anlaşılırsa, mahkeme, ilgili davalının itirazı üzerine, onun hakkındaki davayı ayırarak yetkisizlik kararı verir." denilmektedir. Yine aynı Yasa'nın 16. maddesinde ise, "Haksız fiilden doğan davalarda, haksız fiilin işlendiği veya zararın meydana geldiği yahut gelme ihtimalinin bulunduğu yer ya da zarar görenin yerleşim yeri mahkemesi de yetkilidir." hükmü yer almaktadır.

HMK.'da kesin yetki halleri açıkça sayılmış olup, haksız fiile ilişkin davalardaki yetki, kesin yetki olmayıp, bir seçimlik yetkidir.

HMK.'da kesin yetki halleri açıkça sayılmış olup, haksız fiile ilişkin davalardaki yetki, kesin yetki olmayıp, bir seçimlik yetkidir.

Diğer taraftan 2918 Sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 110. Maddesinde ise "Motorlu araç kazalarından dolayı hukuki sorumluluğa ilişkin davalar, sigortacının merkez veya şubesinin veya sigorta sözleşmesini yapan acentanın bulunduğu yer mahkemelerinden birinde açılabileceği gibi, kazanın vuku bulduğu yer mahkemesinde de açılabilir." ifadesine yer verilmiştir.

Bir davada, birden fazla genel ve özel yetkili mahkeme varsa, davacı bu mahkemelerden birinde dava açmak hususunda bir seçimlik hakka sahiptir. Davacı, davasını bu genel ve özel yetkili mahkemelerden hiçbirinde açmaz ve yetkisiz bir mahkemede açarsa, o zaman seçme hakkı davalılara geçer.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; mahkemece, davalılar tarafından yapılmış süresinde ve usulüne uygun bir yetki itirazı bulunmadığı halde HMK'nın 7. maddesi yanlış yorumlanarak ortak yetkili mahkemenin kesin yetkili olduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmesi isabetli değildir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine 30.10.2013 gününde üye ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına, haksız fiil hukuki nedenine dayalı uyuşmazlıkta haksız fiilin gerçekleştiği Buldan Asliye Hukuk Mahkemesinin ortak ve kesin yetkili (HMK 16, 7/1) mahkeme olmasına göre davacı vekilinin temyiz itirazının reddi ile yerel mahkeme kararının onanmasına karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kararın bozulmasına ilişkin sayın çoğunluk görüşüne karşıyım.
Yargıtay — Esas No: 2022/5956, Karar No: 2022/9941, Tarih: 02.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/5956 E.  ,  2022/9941 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Uluborlu (Kapatılan) Sulh Hukuk ve Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Kısıtlı ..., Uluborlu (Kapatılan) Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 22.10.2009 tarih ve 2008/129 esas, 2009/107 karar sayılı ilamı ile TMK’nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Uluborlu (Kapatılan) Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, 03.12.2019 tarihli ek karar ile vasinin kısıtlı adına araç almak için izin istediğini belirterek kısıtlının yerleşim yeri adresinin “...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Ankara 4. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Uluborlu (Kapatılan) Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vesayet dosyasının takibi ile Uluborlu (Kapatılan) Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanun'un 36/3. maddesi gereğince Uluborlu (Kapatılan) Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/412, Karar No: 2014/25083, Tarih: 10.09.2014

**4. Ceza Dairesi         2013/412 E.  ,  2014/25083 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 10/09/2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

Sanığın imar kirliliği suçunu işlediği tarihin 12 Ekim 2004’ten öncesi olduğunun bir yargılama ve araştırma sonucu tespit edilmesi karşısında, CMK’nın 223/9. maddesinde öngörülen derhal “beraat kararı” verilecek hal olarak nitelenebilecek bir eylemin söz konusu olmadığı ve Mahkemece tespit edilen suç tarihinden beraat kararı verildiği tarihe kadar zamanaşımı süresini kesen bir durumun bulunmadığı gözetilerek, 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve CMK’nın 223/8. maddeleri uyarınca öncelikle düşme kararı verilmesi gerekirken, beraat kararının onanması niteliğindeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2021/13352, Karar No: 2022/4368, Tarih: 08.03.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/13352 E.  ,  2022/4368 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükümlü hakkında tehlikeli aletle üste fiilen taarruz suçundan dolayı (Kapatılan) ... Komutanlığı Askeri Mahkemesince 02.03.2011 tarih, 2011/41 Esas, 2011/57 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiği ve anılan kararın Askeri Yargıtay ... Dairesinin 04.04.2012 tarihli, 2012/417 Esas, 2012/394 Karar sayılı kararı ile onanmak suretiyle kesinleştiği, kesinleşme tarihinden sonra yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılaması yapıldığı ve devamında da temyize konu hükmün kurulmuş olduğu dosya kapsamından anlaşılmakla;

Uyarlama kararına konu olan mahkumiyet hükmünün, 5252 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 01/06/2005 tarihinden sonra kesinleştiği gözetilerek, bu tarihten sonra yapılan uyarlama yargılaması sonunda verilen kararlara karşı 5275 sayılı CGİK'nun 101/3. maddesi gereğince itiraz yolu açık olduğundan, hükümlünün dilekçesi hakkında itiraz merciince işin esasına ilişkin bir karar verilmek üzere dosyanın incelenrneksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.