muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/7849, Karar No: 2012/11179, Tarih: 27.09.2012

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.

21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslar Arası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 12. maddesi gereğince bu Yönetmelikte yer alan güvenlik mesafelerinin ölçümünün üniversitelerin; elektrik-elektronik, haberleşme, fizik mühendisliği, fizik lisansı veya elektromanyetik dalgalar ile ilgili dersleri alarak teknik bölümlerin birinden veya meslek yüksek okulu ile liselerinin elektrik, elektronik haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olan personel tarafından yapılacağı ve ölçüm işlemleri ölçüm sertifikası almış olan personel tarafından yapılabileceği,

Aynı Yönetmelikte yer alan Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri Ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğin 4. maddesinde ise; Sertifika Başvurusu Yapacakların Nitelikleri, Kurs Süresi ve Zamanı, Kursun İçeriği, Kurs Ücreti, Devam Zorunluluğu, Değerlendirme ve Belge Verilmesi, Sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri, 5. maddesinde; Kurs süresi ve zamanı, 6. maddesinde; Kursun içeriği, 10. maddesinde ise; Elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü düzenlenmiştir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp yine yukarıda açıklanan Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olaya gelince;

Mahkemece mahahallinde keşif yapıldığı ve bilirkişi olarak Elektronik mühendisinin tayin edildiği görülmektedir. Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri Ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğe göre bilirkişinin ölçüm sertifikası almış konusunda uzman kişilerden olması gerektiği belirtilmiştir. Bu durumda 21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslar Arası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 12. maddesi ve Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri Ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğe göre ölçüm sertifikası bulunan uzman bilirkişlerden rapor alınarak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamıştır.

Hükmün, açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 27.09.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3737, Karar No: 2024/5052, Tarih: 04.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3737 E.  ,  2024/5052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2467 E., 2022/2927 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesinin, 21.06.2022 tarihli ve 2020/522 Esas, 2022/295 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında katılana yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1,3-e, 87/1-d, 53/1-3, 58/6-7. maddeleri uyarınca 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve hükmolunan cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmiştir.

B. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 15.11.2022 tarihli ve 2022/2467 Esas, 2022/2927 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; sanığın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığına, sanığın yeğenine yönelik haksız saldırı karşısında orantılı güç kullandığına, meşru savunmanın şartlarının oluştuğuna, lehe hükümlerin uygulanmamasının hatalı olduğuna ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Katılanın sahilde bulunan bir cafede garson olarak çalıştığı, sanığın ise aynı yerde seyyar olarak parfüm satmakta olduğu, sanığın cafeye gelen müşterilere parfüm satmak istemesi, cafe sahibinin ise buna karşı çıkması meselesinden kaynaklı önceye dayalı anlaşmazlık bulunduğu, olay tarihinde bu meseleden çıkan tartışmada, sanığın üzerinde taşıdığı bıçakla katılanın karın bölgesine bir kez, sol koluna da bir kez vurarak, karın bölgesindeki yaralanma sebebiyle yaşamsal tehlike geçirecek ve hayati fonksiyonlarını orta (3.) derecede etkileyecek kemik kırığına neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, katılanın ve tanıkların beyanlarına, olay yeri inceleme ve görgü tespit tutanaklarına, katılan hakkında düzenlenen adli tıp raporunun içeriğine göre, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, ilk haksız eylemin sanıktan geldiği anlaşımakla meşru savunmanın unsurları itibarıyla oluşmadığı, mükerrir olan sanık hakkında sanıklar hakkında lehe hükümlerin uygulanmamasına ilişkin Mahkemece gösterilen gerekçelerde isabetsizlik görülmediğinden, sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesinin, 15.11.2022 tarihli ve 2022/2467 Esas, 2022/2927 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 9. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 10. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 04.07.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3566, Karar No: 2023/1831, Tarih: 25.05.2023

**12. Ceza Dairesi         2019/3566 E.  ,  2023/1831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Ceza Mahkemesi

Sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan kurulan hükmü, katılan ... vekilinin temyiz hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz eden Çevre ve Şehircilik Bakanlığı vekili ile sanık müdafiinin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27.01.2012 tarihli, 2012/14 nolu iddianamesi ile sanık hakkında, 23.08.2011 tarihli 17-18 sahife nolu yapı tatil zabıtlarına dayalı olarak, imar kirliliğine neden olma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış olup, dosya ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/28 Esasına kaydedilmiştir.

2. ... Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 21.05.2012 tarihli, 2012/77 nolu iddianamesi ile sanık hakkında, 23.08.2011 tarihli 18 sahife nolu yapı tatil zaptına dayalı olarak, imar kirliliğine neden olma suçundan cezalandırılması talebiyle kamu davası açılmış olup, dosya ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/101 Esas numarasına kaydedilmiştir.

3. ... Asliye Ceza Mahkemesinin 24.05.2012 tarihli ve 2012/101 Esas, 2012/93 Karar sayılı kararı ile dosyanın ... Asliye Ceza Mahkemesinin 2012/28 Esas nolu dosyası ile birleştirilmesine karar verilmiştir.

4... Asliye Ceza Mahkemesinin, 12.02.2014 tarihli ve 2012/28 Esas, 2014/25 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 5271 sayılı Kanun'un 231 inci maddesinin beşinci fıkrası gereğince, 1 yıl 8 ay hapis ve 80 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiştir.

5. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına katılan ... Bakanlığı vekili ile mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından itiraz edilmesi üzerine, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.04.2014 tarihli ve 2014/374 değişik ... nolu kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

5. Hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına katılan ... Bakanlığı vekili ile mahalli Cumhuriyet savcısı tarafından itiraz edilmesi üzerine, ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 11.04.2014 tarihli ve 2014/374 değişik ... nolu kararı ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılmasına karar verilmiştir.

6. ... Asliye Ceza Mahkemesinin, 09.07.2015 tarihli ve 2014/60 Esas, 2015/47 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, 2863 sayılı Kanun'un 65 inci maddesinin birinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 51 inci maddesi gereğince, 1 yıl 8 ay hapis ve 80 gün adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

7. Dava dosyası, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca tanzim olunan, 26.03.2019 tarihli ve 2015/352909 sayılı, düzeltilerek onama görüşlü Tebliğname ile Daireye tevdii olunmuştur.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

A. Katılan ... Bakanlığı vekilinin temyiz isteği;

1.Kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna,

2.Alt sınırdan ceza tayini, cezada indirim uygulanması, cezanın ertelenmesi hususlarının Kanuna aykırı olduğuna,

İlişkindir.

B. Katılan ... vekilinin temyiz isteği;

Kurum lehine vekalet ücretin hükmedilmesi gerektiğine,

İlişkindir.

C. Sanık müdafinin temyiz isteği;

1. Sanığın suç tarihinde şirket yetkilisi olmaması nedeniyle sorumluluğu olmadığına,

2. Dava konusu yapıları doğal yapıyı bozmadığına,

3. Sanığın beraatine karar verilmesi gerektiğine,

4. Diğer temyiz sebeplerine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

A. Yerel Mahkemenin Kabulü

1. "Yapılan yargılama, toplanan deliller, dosya içerisinde mevcut bilgi ve belgeler, sanığın savunması, katılan vekillerinin beyanları ve diğer deliller bir bütün olarak değerlendirildiğinde; dava konusu 30 ve 31 nolu parsellerin ... 1 Nolu KTVKK'nın 07/05/1992 tarih ve 3683 sayılı kararı belirlenen 1. derece doğal sit alanı içerisinde kaldığı 31 nolu yapıda herhangi bir yapılaşmanın olmadığı, 30 nolu parselde bulunan 4 adet konteynır 1 adet jenaretör odası, 2 adet soğuk hava amaçlı. kasası, 1 adet karavan, 2 adet polyester bekçi kulubesinin zeminde fiziki ve inşai müdahale meydana getirdiği, arazinin ekolojik yapısında bozulma olduğu, söz konusu yapıların sit kararının ilan edildiği, 01/05/2000 tarihinden sonra yapılmış olduğu, 30 nolu parselin kıyı şeridinde bulunan iskelelerden bir tanesinin 2006 yılından önce diğerlerinin ise 2006 yılından sonra yapıldığı, ... Belediyesi hoparlörü ile ve ilan panosuna asılmak sureti ile 14.04.2000 tarihinden itibaren 15 gün süre ile ilan edilen ... 1 numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü’ nün 07.05.1992 tarih 3683 numaralı kararı ile dava konusu sanıklara ait suça konu yerlerin sit alanı kabul edildiği, bu karar gereğince söz konusu taşınmazın tapu kaydına herhangi bir şerh düşülmediği ancak söz konusu bu kararın 14.04.2000 tarihinden itibaren 15 gün süre ile ... Belediyesi hoparlörü ile ve ilan panosuna asılmak suretiyle ilan edildiği, bu nedenle her ne kadar sanık dava konusu taşınmaz üzerine suça konu yerlerin sit olduğunu bilmediğini söylemiş ise de; ... 1 numaralı K.T.V. Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğü'nün yukarıda tarih ve numarası belirtilen kararının ilan edilmiş olması nedeniyle sanıkların suça konu yerler ile ilan ile söz konusu yerin sit alanı olduğunu bildiğinin kabulü gerektiği, Her ne kadar 6498 sayılı yasa ile 2863 sayılı Yasanın 65 maddesinde yapılan değişiklik ile aynı Yasanın 8 maddesi kapsamında tebliğ veya ilan edilme şartı getirilmiş ise de duyurulma zorunluluğunun amacının ilgili kurul kararlarından muhataplarını haberdar etmek olduğu, şirket sorumlusu olan sanığın sit alanı içerisinde bulunduğu sabit olan yer ile ilgili izin almaksızın inşai ve fiziki müdahalede bulunduğu, üzerine atılı suçu işlediği, sanığın suça konu yeri 2006 yılı ve sonrasında yaptıkları bu nedenle zaman aşımının süresinin dolmadığı, 6498 sayılı Kanunun 3. maddesi ile değişik 2863 sayılı Kanunun 65/1 maddesinde öngörülen yaptırım miktarında sanık lehine herhangi bir değişiklik olmadığı anlaşılmakla, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın suça konu yerin sit alanı olduğunu bilmediğine, atılı suçu işlemediğine ilişkin yerinde görülmeyen savunmasına itibar edilmeyerek sanığın üzerine atılı 2863 sayılı Kanun'un 65/1 maddesinde düzenlenen suçu işlediği anlaşılmıştır.(Yar. 12. CD 2013/16419 E ve 2013/27420 s

. maddesi ile değişik 2863 sayılı Kanunun 65/1 maddesinde öngörülen yaptırım miktarında sanık lehine herhangi bir değişiklik olmadığı anlaşılmakla, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın suça konu yerin sit alanı olduğunu bilmediğine, atılı suçu işlemediğine ilişkin yerinde görülmeyen savunmasına itibar edilmeyerek sanığın üzerine atılı 2863 sayılı Kanun'un 65/1 maddesinde düzenlenen suçu işlediği anlaşılmıştır.(Yar. 12. CD 2013/16419 E ve 2013/27420 s. Kararı) sanık hakkında sit alanı içerisinde ruhsatsız olarak yapı yapmak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği, sanık hakkında 7 kez imar kirliliği suçundan kamu davası açıldığı, yapılan yargılama neticesinde suça konu yerin sit alanı olduğu ve belediye sınırları dışında bulunduğu anlaşıldığından eylemin 2863 sayılı Yasa kapsamında kaldığı, suça konu yerin belediye sınırları dışında bulunduğu, eylemin 5237 sayılı Yasanın 184 maddesi kapsamında imar kirliliği suçunu oluşturmayacağı anlaşıldığından 2863 sayılı Kanunun 65/1 maddesinde düzenlenen suçtan ceza vermek gerekmiştir. Sanığın 2863 sayılı Kanunun 65/1 ve 5237 sayılı TCK’nun 53 maddeleri gereğince cezalandırılmasına, sanık hakkında kurulacak hükmün sanığın sabıkasız olması, sanığa verilecek olan cezanın iki yıldan az hapis ve adli para cezası olması, sanığın bir daha suç işlemeyeceği yolunda mahkememizde olumlu kanı oluşması göz önünde bulundurularak hükmün ertelenmesine karar verilmiş ve aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." denilmektedir.

2. Sanık 25.04.2012 tarihli savunmasında; 2010 yılında Akuvaturda işe başladım, söz konusu yapılar zaten orada vardı, yeni birşey yapılmadı, önceden de yapılar orada mevcuttu, kıyıyı bozacak herhangi bir yapı da zaten mevcut değildir üzerime atılı suçlamayı kabul etmem, üzerime atılu suçtan beraatimi talep ederim dedi." demiştir.

3. Sanık 17.10.2012 tarihli savunmasında; "Dava konusu yapı çok eskiden beri mevcut olan bir yapıdır, söz konusu yapınınn yeri ile bir balantısı olmayan geçici nitelikteki konteynır tipi yapılardır, bu nedenle sit alanına müdahale niteliğinde bir eylemin olduğunu düşünmüyorum, bu nedenle bu suçtan beraatimi talep ederim." demiştir.

4. Sanık 24.11.2014 tarihli savunmasında; "Ben su ürünleri mühendisiyim. Olay tarihinde de .Su ürünlerinde görevli idim. 2012 yılında şirket yetkilisi idim. Şirket bu yeri 2004 yılında satın almış burada balık çiftlikleri bulunuyormuş, satın aldıkları denizdeki çiftlik karadaki yapılarıda kapsıyormuş, mevcut yapılarında üzerinde olduğunu bana söylemişlerdi. Ben işe başladığımda mevcut yapılar da vardı. Ben şirket yetkilisi olduktan sonra herhangi bir yapı yapmadım. Mevcut yapıların da ... Valililğinin Tarım Bakanlığı ile ortaklaşa yaptığı bir çalışma sonucu hasat süresi bitinceye kadar kullanılmasına izin verildi. Bakanlıkça verilen gecici izin 2015 yılı Ocak ayında bitiyordu. Ben görevli olduğum süre içinde hiç bir şekilde mevcut yapılara müdahale etmedim. Zaten ben adı geçen işyerinden 17/10/2014 tarihinde ayrıldım. Şirket tarafından yetkilerimden azledildiğine dair tarafıma verilen belgeyi ibraz etmek istiyorum dedi. Sanık tarafından verilen Azillaname örneği alındı. Okundu. Talimat evrakına eklendi. Atılı suçlamayı kabul etmiyorum. Söz konusu yeri suçtan önceki hale getirme yetkisi bana ait olmadığından eski haline ben getiremem dedi. Suçsuzum. Beraatimi talep ediyorum." demiştir.

5. Mahkemece mahallinde 22.03.2013 tarihinde keşif icra edilmiştir.

6. Keşif neticesinde alınan fen bilirkişi raporu ile, dava konusu alanın I. derece doğal sit alanı içerisinde kaldığı, dava konusu yapıların bir kısmının 30 nolu parselde, bir kısmının ise deniz ve kumsalda kaldığı tespit edilmiştir.

7. Keşif neticesinde alınan mimar bilirkişi raporu ile, dava konusu yapıların sit alanında fiziki ve inşai müdahale niteliğinde olduğu, arazinin ekolojik yapısında bozulma meydana getirdiği, kıyı şeridindeki iskelelerde yapılan göz muayenesi ile renk değişimi ve solmalar, eskime durumu, parlaklık/solukluk, dökülmeler ve diğer teknik özellikler de dikkate alınmak suretiyle yapılan inceleme neticesinde, 1 nolu iskelenin 2006 yılından önce, 2 nolu iskelenin 2006 yılından sonra, her iki iskelenin de dava konusu yerin doğal sit alanı olarak tesciline dair kurul kararının ilan edildiği 01.05.2000 tarihinden sonra yapıldığı tespit edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Katılan ... vekilinin Temyiz İsteği Açısından

IV. GEREKÇE

A. Katılan ... vekilinin Temyiz İsteği Açısından

Mağdur kavramı gibi kanunda açıkça tanımlanmamış olan "suçtan zarar görme" kavramının, gerek Ceza Genel Kurulu, gerekse Özel Dairelerin yerleşmiş kararlarında; "suçtan doğrudan doğruya zarar görmüş bulunma hali" olarak anlaşılıp uygulandığı, buna bağlı olarak da dolaylı veya muhtemel zararların, davaya katılma hakkı vermeyeceğinin kabul edildiği, bu hususun, Ceza Genel Kurulunun 11.04.2000 gün ve 65–69, 22.10.2002 gün ve 234–366, 04.07.2006 gün ve 127–180, 03.05.2011 gün ve 155–80, 21.02.2012 gün ve 279–55, 15.04.2014 gün ve 599-190, 28.03.2017 gün ve 214-206 sayılı kararlarında; “dolaylı veya muhtemel zarar, davaya katılma hakkı vermez” şeklinde açıkça ifade edildiği ve Ceza Genel Kurulunun 25.03.2003 gün ve 41–54 sayılı kararında da “tazminat ödenmesi, itibar zedelenmesi ve güven kaybı” gibi dolaylı zararlara dayanarak kamu davasına katılmanın olanaklı olmadığının kabul edilmesi karşısında; 2863 sayılı Kanuna aykırılık suçu yönünden ... Belediye Başkanlığının suçtan zarar gören sıfatının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 237 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca mezkûr suçtan açılan kamu davasına katılma hakkının ve aynı Kanun’un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği bu suçtan kurulan hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunmadığı anlaşılmıştır.