muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/20197, Karar No: 2007/19817, Tarih: 05.11.2007

Somut olayda dava konusu iş makinesine fiili haciz 07.06.2001 tarihinde yapılmıştır. İİK.’nun 106. maddesine göre, haczolunan  iş makinesi için bir yıl içinde usulüne uygun olarak satış istenmediğinden İİK.’nun 110. maddesi hükmü uyarınca haciz kendiliğinden kalkmış olur. Davacı dava konusu iş makinesi  haciz kaktıktan sonra  04.04.2003 tarihinde noterde düzenlenen satış  sözleşmesi ile üçüncü kişiden satın almıştır. Davacı iş makinesini satın alırken Ticaret ve sanayi Odasındaki kaydında haciz bulunmadığından iş makinesinin mülkiyetini kazanmıştır.  Davacı iş makinesini  devraldıktan sonra  04.05.2004 tarihindeki fiili haciz, iş makinasını iyi niyetle satın alanın hakkını etkilemez. Davacı 3.kişinin  iyi niyetli olmadığı ısbat edilemediği gibi davacı aleyhine açılmış tasarrufun iptali davası da bulunmamaktadır.

Bu durumda 3. kişi tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacı 3. kişinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı (3. Kişi)'ye iadesine, 05.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/22453, Karar No: 2015/37722, Tarih: 12.11.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/22453 E.  ,  2015/37722 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2014/171920

MAHKEMESİ : Posof(Kapatılan) Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/02/2014

NUMARASI : 2013/50 (E) ve 2014/10 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, sanık Ç.. E.. hakkında yaralama suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmiş olup sanığın 19/03/2014 havale tarihli dilekçesiyle bu karara karşı itirazı üzerine üst merci tarafından itirazın reddi kararının verildiği anlaşılmakla, temyiz konusunun sanık H.. D.. hakkında katılan Ç.. E..'e yönelik tehdit ve hakaret suçlarından verilen beraat hükümlerine ilişkin olduğunun kabulüyle sanık Ç.. E.. hakkında yaralama suçundan tebliğnamedeki temyiz isteminin reddine ilişkin düşünceye iştirak edilmeyerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

Eylemlere ve yükletilen suçlara yönelik katılan Ç.. E..'ün temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 12/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/939, Karar No: 2015/1592, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/939 E.  ,  2015/1592 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/8995, Karar No: 2011/9475, Tarih: 29.09.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/8995 E.  ,  2011/9475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasası'nın 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim koşulları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ile bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı vb) gözetildiğinde, dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan Ülkemizin değişik yörelerindeki sulu tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli biçimde etkileyen, kanıtlanmış farklı ve özel bir etkenin bulunması durumu dışında) kapitalizasyon faiz oranı %5 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken değerlendirmeye esas alınan bilirkişi kurulu raporunda taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %5 yerine %4 olarak kabulü,

2-2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için aynı Yasanın 4650 sayılı Yasa ile değişik 15.maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca, kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği gün itibarıyla dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Dava konusu taşınmazın zeytin bahçesi olduğu yerinde yapılan inceleme sonucunda anlaşılmış ve bu ağaçların net geliri dikkate alınarak, 2010 yılı yok yılında 300 kg, 2009 yılı var yılında 1050 kg ürün alınacağı, %60'ının yağlık, %25'inin yemeklik ve %15'inin salamura zeytin olarak sınıflandırılmak ve Ticaret Borsasında her tür zeytin için belirlenen satış fiyatı esas alınarak 2009 yılı için bulunan net gelirle 2010 yılı için bulunan net gelirin toplamının yarısı (ortalaması) alınmak suretiyle hesaplama yapılmıştır. Ülkemizde zeytinin en çok üretildiği Marmara, Ege ve Akdeniz bölgelerinde dekara normal sıklıkta 17 zeytin ağacı düştüğü ve zeytin ürünü veriminin var yılı yok yılı da gözetildiğinde genelde dekar başına ortalama 400-500 kg civarında olduğu yıllardır Yargıtay'a gelen kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin dava dosyalarından bilinmektedir. Bu nedenle değerlendirmede zeytin ürününün veriminin yukarıdaki ülke ortalaması gözetilerek dekar başına en çok 500 kg'ı geçmemek kaydıyla, İlçe Tarım Müdürlüğünce 2010 yılı için bildirilen 2 TL/kg. satış fiyatı üzerinden ve dosya içerisinde bulunan İlçe Tarım Müdürlüğünün 05.05.2010 tarihli yazısında üretim giderinin 427 TL., geri çevirme kararıyla dosyaya getirtilen 12.08.2011 tarihli yazıda ise 734 TL. olarak bildirilen üretim gideriyle ilgili bu çelişkinin İlçe Tarım Müdürlüğünden sorularak giderilmesinden sonra değerlendirme yapılarak kamulaştırma bedelinin tespiti gerektiğinin düşünülmemesi,

3-Dava konusu taşınmazın tapu kaydında mevcut "2 ve 6 nolu zeytin ağaçları ...'ya, 4 nolu zeytin ağacı ... Sağlık'a aittir" şerhinin değerlendirmede dikkate alınmamış olması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan zeytin veriminin 500 kg. olarak değerlendirileceği de gözönünde tutularak İlçe Tarım Müdürlüğünden 2010 yılı itibariyle çelişkinin giderildiği ortalama dekar başına üretim giderini gösteren veri cetveli getirtilerek, bu veri cetveline göre ve kg. başına satış fiyatı da 2 TL. alınmak suretiyle kapitalizasyon faizinin %5 alınarak değerlendirme yapılan ek rapor alınarak ve bozmanın 3. bendindeki husus da gözetilerek sonucuna göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 29.09.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12398, Karar No: 2014/13747, Tarih: 17.10.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/12398 E.  ,  2014/13747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

KISITLI ADAYI : ...

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesi ve... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayına vasi atanması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının adrese dayalı nüfus kayıt sistemi bilgilerine göre bakımevine girmeden önceki adresinin “... Mahallesi ...Sokak No...-...” olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 13. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 17.10.2014 de oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/10354, Karar No: 2021/3331, Tarih: 06.04.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/10354 E.  ,  2021/3331 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 20:30 sıralarında sanığın sevk ve idaresindeki otomobille meskun mahalde, iki yönlü, iki şeritli, 7 metre genişliğinde, aydınlatmasız, ıslak-nemli yolda seyir halindeyken önündeki aracı geçmek için karşı istikametin kullandığı şeride geçtiği esnada, karşıdan kendi şeridinde seyreden katılan ...’nın sevk ve idaresindeki elektrikli bisiklete çarptığı, katılan ile yanında yolcu olarak bulunan katılan ...’ın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı, kazanın meydana gelmesinde sanığın asli ve tam kusurlu olduğunun tespit edildiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusura, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 06.04.2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2268, Karar No: 2020/2486, Tarih: 04.06.2020

**20. Ceza Dairesi         2019/2268 E.  ,  2020/2486 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : SAKARYA 2. Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hükümler : Mahkûmiyet

Dosya İncelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

1)Dosya kapsamına göre, üzerlerinde ve ikametlerinde herhangi bir uyuşturucu madde ele geçmeyen, olay anında yakalanamayan ve olay tarihinden üç gün sonra 16/09/2013 tarihinde adliyeye kendiliğinden teslim olan sanıkların, aşamalardaki "ele geçen uyuşturucu madde ve terazinin kendilerine ait olmadığına, olay tarihinde olay yerinden kaçtığı iddia edilen şahıslar olmadıklarına" ilişkin inkara yönelik savunmaları ve duruşmada tanık olarak dinlenen tutanak düzenleyici polis memurlarından Ali Keskin'in, sanıkları olay tarihinde olay yerinden kaçan şahıslar olarak kesin olarak teşhis etmesine karşılık, tanık polis memuru Bilal Toy'un, "bulunduğu konum ve mesafe nedeni ile olay yerinden kaçan şahısları net olarak göremediğini, teşhis edemeyeceğini" beyan etmesi hususları birlikte dikkate alındığında, 13/09/2013 tarihli “olay, Cumhuriyet savcısı görüşme ve muhafaza altına alma" tutanağında imzası bulunan tutanak düzenleyici kolluk görevlilerinin tamamının tanık sıfatı ile dinlenip, yüz yüze veya fotoğraf ile teşhis işlemleri yapıldıktan sonra, sanıkların hukukî durumunun belirlenmesi gerekirken, iki polis memurunun tanıklık beyanları ile yetinilerek, yazılı şekilde eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

2)Kabule göre de;

a)15/04/2020 tarihinde Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 49. maddesi ile değişik 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Yasanın 108/4, 5, 6. fıkralarında “İnfaz hâkimi, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıverilmeye ilişkin hükümler uygulanır. İnfaz hâkimi, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir. Denetim süresi en fazla beş yıla kadar uzatılabilir.” hükmünü düzenlemiştir. Buna göre denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek infaz hakîmliğine aittir. Buna göre; hüküm kurulurken mükerrir olan sanık ... hakkında TCK’nın 58/7. maddesi uyarınca “mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra da denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, infazı kısıtlar şekilde "1 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbiri uygulanmasına," karar verilmesi,

b)Hükümden sonra 24/11/2015 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarihli 2014/140 esas ve 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı hükümlerinin iptal edilmesi ve 15/04/2020 tarihinde yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanunun 10. maddesi ile TCK’nın 53/3. fıkrasında yapılan değişiklik nedeniyle, bu maddenin uygulanması açısından, sanıkların durumlarının yeniden belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

c)Sakarya Cumhuriyet Başsavcılığı adli emanetinin 2014/1897 sırasında kayıtlı uyuşturucu madde ile İstanbul Kriminal Polis Laboratuvarı’nca suç konusu uyuşturucu maddeden alınan şahit numunenin müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar müdafilerinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükümlerin BOZULMASINA, 04/06/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7811, Karar No: 2013/23749, Tarih: 30.12.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/7811 E.  ,  2013/23749 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 5. Asliye Ticaret (Kadıköy 5. Asliye Ticaret) Mahkemesi’nce verilen 27/12/2012 tarih ve 2011/65-2012/1238 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olup, davalı şirketin kuruluşunda sahip olduğu %10 oranındaki hissesinin 1991 yılı olağan genel kurul toplantısında alınan sermaye artırım kararı neticesinde %5,6 oranına indiğini, müvekkilinin davalı şirketin yönetim kurulu başkanlığına hitaben yazdığı 1.9.1999 tarihli dilekçe ile davalı şirketteki hissesini dava dışı ...'e devrettiğini beyan ettiğini ancak, hisse bedellerinin ödenmesi hususunun atiye bırakıldığını, müvekkilinin 1993 yılı sonrasında yapılan olağan ve olağanüstü genel kurul toplantılarında alınan sermaye artırım kararları ile hissesinin %0,2 oranına düşürüldüğünü öğrendiğini, müvekkilinin gıyabında, yasanın emredici hükümlerine aykırı şekilde gerçekleştirilmiş olan tüm bu genel kurul kararlarının baştan itibaren geçersiz ve yok hükmünde olduğunu ileri sürerek, müvekkilinin davalı şirketteki hissesinin eksilmesine neden olan tüm genel kurul kararları ile hisse devir işlemlerinin hükümsüzlüğünün tespitine, hükümsüzlük kararı sonucunda ortaya çıkan duruma göre şirket pay defterindeki kayıtlar ile Ticaret sicil kayıtlarının tashihine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın hukuki yarar, hak düşürücü süre, husumet, zaman aşımı yönünden usulden ve genel kurul kararlarının usul ve yasaya uygun olarak alındığını, davacının hisse devrinin geçerli olduğunu savunarak, esastan reddini istemiştir.

Davalı vekili, davanın hukuki yarar, hak düşürücü süre, husumet, zaman aşımı yönünden usulden ve genel kurul kararlarının usul ve yasaya uygun olarak alındığını, davacının hisse devrinin geçerli olduğunu savunarak, esastan reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacının, davalı şirkette hissedar iken daha sonraki tarihlerde şirketteki hisselerinin büyük bir kısmını devrettiği, her ne kadar davacı gıyabında yapılan genel kurul toplantılarında alınan sermaye artırım kararları nedeniyle davalı şirketteki hisse oranının düşürüldüğünü, ayrıca devrettiği hissesinin bedelinin kendisine ödenmediğini iddia ederek gerçekleştirilen tüm genel kurul kararları ile hisse devir işleminin hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiş ise de, davacının hisse oranının azalmasında ve hükümsüzlüğü talep edilen genel kurul kararlarında davalı şirketin kanuna ve usule, yasanın emredici hükümlerine aykırı herhangi bir eyleminin bulunmadığı, aksinin de davacı tarafça ispat olunamadığı, davacı genel kurul toplantılanna katılmış ve olumsuz oy kullanmış olsa dahi kararlann değişmesine etki edecek miktarda hissesinin bulunmadığı gerekçesiyle, ispatlanamayan davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmaması ile davacının hisselerini sattığını belirttiği dava dışı ... mirasçılarına husumet yöneltilmeden genel kurul kararının hükümsüzlüğü talebini de içeren işbu davayı açmasının mümkün bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 30.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/13822, Karar No: 2007/1402, Tarih: 07.02.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/13822 E.  ,  2007/1402 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ  : Şile A.H.( Aile) Mahkemesi

TARİHİ  : 15.03.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden kocanın bir başka kadınla yaşadığı, birlik görevlerini yerine getirmediği, boşanmaya neden olan olaylarda tamamen kusurlu olduğu anlaşılmıştır.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü  tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü  böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada  mademki birlik artık sarsılmış  diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk  Medeni  Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa  kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden  beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin  reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklananz nedenlerle BOZULMASINA, bozma sebebine göre sair hususların incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine  işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi.07.02.2007 ( Çarş.)
Yargıtay — Esas No: 2013/21380, Karar No: 2014/3677, Tarih: 24.02.2014

**2. Hukuk Dairesi         2013/21380 E.  ,  2014/3677 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı-davalı tarafından; kusur belirlemesi, tazminatlar ile ziynet ve çeyiz eşyası alacağı yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Temyiz eden davacı-davalı ...'ten, eşya alacağı ve ziynetler nedeniyle 337.50 TL temyiz peşin harcının eksik alındığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının mahalli mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 24.02.2014 (Pzt.)