muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/1449, Karar No: 2015/2858, Tarih: 09.12.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1449 E.  ,  2015/2858 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki "işçilik alacağı" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 30.İş (Kapatılan Bakırköy 14. İş) Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 15.02.2013 gün ve 2009/792 E.-2013/126 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan ... Temizlik ve Hizmetleri San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22.Hukuk Dairesi'nin 12.07.2013 gün ve 2013/17280 E.-2013/17304 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’üncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulunun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 10.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00 TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan ... Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz isteminin REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 09.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1763, Karar No: 2011/13353, Tarih: 27.10.2011

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2011/1763 E.  ,  2011/13353 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında düzenlenen yazılı sözleşme uyarınca davalıya balık yemi sattığını, sözleşme gereğince ödemelerin ödeme günündeki ... Bankası euro efektif kuru üzerinden yapılacak olduğunu, faturadaki ödeme vadesinde yapılmadığında aylık %1,5 oranında vade farkı uygulanacağının davalılarca kabul edildiğini, davalıların cari hesap borçlarına karşılık iki adet bono verdiklerini, bu bonoların ödenmediğini, davalılar hakkında 14.8.2003'te takip başlattıklarını takipten sonra 18.8.2003'te davalıların dört adet toplam 20.000 TL bedelli çekleri verdiklerini, bu çeklerden 6.9.2003 ve 8.9.2003 tarihli çeklerin tahsil edildiğini, çeklere ilişkin yasal haklarını saklı tuttuklarını, bakiye alacakları için davalıların borca itiraz ettiklerini, çeklere ilişkin tahsilatlar mahsup edildikten sonra dava tarihi itibariyle davalıların müvekkiline 42.173.17 euro borcu bulunduğunu belirterek davalıların itirazlarının iptaline ve %40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkilinin talep edilen kadar borçlarının olmadığını, davacının dayandığı sözleşmenin şirket yetkililerince imzalanmadığını, bu nedenle sözleşmenin bağlayıcı olmadığını, taraflar arasında en son 24.9.2002 'de ticari ilişki olduğunu ve bu tarih itibariyle müvekkilinin borcunun 52.055.15 TL olduğunu, müvekkilince 03.2.2003 tarihli 10.000 TL'lik daha önceden verilen çekle ödeme yapıldığını, 17.1.2003 te var olan bakiye 42.055.15 TL borç için ise sözkonusu borç euroya çevrilmek ve vade tarihinde ödenmesi konusunda mutabakata varılmak suretiyle iki adet toplam 24.000 euroluk bonoların verildiğini, bu bonoların vadesinde ödenememesi üzerine müvekkilince dört adette 20.000 TL'lik çeklerin verildiğini ve bu çeklerin de vadelerinde ödendiğini buna göre müvekkilinin takip tarihinde 22.055.15 TL borcu bulunduğunu, ancak davacının takipte 70.870.09 TL talep ettiğini bildirerek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının kendi defterlerine göre, davalıdan 56.988.85 TL alacaklı görüldüğü, ancak bu miktara kur farkına ait faturaların da dahil edildiği, sözleşmeye göre kur farkından kaynaklanan kayıt ve faturaların alacak olarak talep edilemeyeceği, kur farkına ilişkin faturaların tutarı düşüldüğünde davacının 22.793,58 TL alacağı bulunduğu, bu tutara (32) günlük reeskont faiz tutarı da eklendiğinde davacı alacağının 23.448.78 TL ye ulaştığı gerekçeleriyle davanın kısmen kabulüne, davalının itirazının kısmen iptaline, takibin 23.448.78 TL asıl alacak üzerinden devamına, icra takibine reeskont ticari faiz işletilmesine, fazlaya dair taleple, tarafların tazminat istemlerinin ayrı ayrı reddine karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında bağıtlanan 01.05.2001 tarihli sözleşmenin 3. maddesi, “Alıcı, bu sözleşmeyi imzalamakla, satıcı tarafından kendisine verilen ve bir irsaliyesi alıcı tarafından imzalanarak iş bu sözleşmeye ilişkin satın almaları faturada ... Lireti olarak belirtilen miktarlarda yine ... Lireti olarak veya ödeme tarihindeki ... ... Lireti efektif satış kuru üzerinden TL. olarak ödeyeceğini kabul ettiğini beyan eder” anılan sözleşmenin 5. maddesi ise “Alıcı fatura tarihi ile ödemenin yapılacağı tarih arasında oluşan kur farkını ödemeyi kabul eder” şeklindedir.

Sözleşmenin anılan bu hükümleri uyarınca davacının kur farkı alacağının hesaplattırılmak üzere bilirkişi incelemesi yaptırılarak varılacak uygun sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

SONUÇ:Yukarıda acıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının tüm temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2425, Karar No: 2015/2507, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2425 E.  ,  2015/2507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/21194, Karar No: 2015/7165, Tarih: 02.04.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/21194 E.  ,  2015/7165 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

1- Davalılar... gerekçeli kararın usulsüz tebliğ edildiği (birlikte sakin eş ve oğul oldukları belirtilmelerine rağmen ehil oldukları belirtilmediğinden) anlaşıldığından adı geçen davalılara gerekçeli kararın usulüne uygun tebliğ edilmesi, temyiz süresi geçtikten ve gerektiğinde HMK'nun 366. maddesindeki prosedür işletildikten sonra

2- Temyiz eden davalılar vekili tarafından sunulan gerekçeli temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davacılar vekiline yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere, sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 02/04/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8564, Karar No: 2024/47, Tarih: 08.01.2024

**5. Hukuk Dairesi         2023/8564 E.  ,  2024/47 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2023/41 Esas, 2023/45 Karar

Alacak istemine ilişkin açılan davada Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesince, davaya bakma yetkisini Erzurum Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesinde olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildiği; Erzurum 1. Asliye Hukuk Mahkemesince ise davaya bakmakla yetkili mahkemenin Karayazı Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verildiği; Karayazı Asliye Hukuk Mahkemesince ise davaya bakmakla yetkili mahkemenin Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilerek ortaya çıkan olumsuz yetki uyuşmazlığının çözümü için dosyanın Yargıtaya gönderilmesine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 ... Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 22 nci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir.”

Olumsuz yetki uyuşmazlığından bahsedilebilmesi için mahkemeler arasında karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmesi zorunludur. Somut olayda, mahkemeler arasında karşılıklı olarak verilmiş bir yetkisizlik kararı bulunmamakta olup, Karayazı Asliye Hukuk Mahkemesinin kararında yetkili olduğu belirtilen Gaziosmanpaşa 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin de karşı yetkisizlik kararı vermesi ve bu kararın kesinleşmesi gerektiği nazara alındığında yargı yeri belirlenmesi için aranan "iki mahkeme arasında olumsuz yetki uyuşmazlığı bulunması" koşulunun henüz gerçekleşmediği kuşkusuzdur.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın ilgili mahkemeye gönderilmek üzere MAHALLİNE İADESİNE,

08.01.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/12204, Karar No: 2008/2818, Tarih: 11.03.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/12204 E.  ,  2008/2818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik 11.maddesinin Birinci fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise ... ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Bu itibarla;

Dosyada mevcut İl Tarım Müdürlüğünün 04.02.2005 ... tarihli cetvellerinde dekar başına ortalama verimleri buğday için 325 kg., mısır için 525 kg ve pamuk için 335 kg. olarak bildirildiği halde, bilirkişi raporlarında sırasıyla buğdayın 450 kg, mısırın 600 kg ve pamuğun 500 kg alınması suretiyle ve ayrıca mısırın kg başına ortalama satış fiyatının 0,274 YTL/kg yerine 0,330 YTL/kg ve pamuğun 0.74 YTL/kg yerine 0.80 YTL/kg alınarak değerlendirme yapılmış olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 11.3.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/28659, Karar No: 2013/21809, Tarih: 06.11.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/28659 E.  ,  2013/21809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülüklerine, ertelemeye ve müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava konusu nakil aracı olan at arabası ile ilgili mahallinde her zaman bir karar alınması mümkün görülmüştür.

I-Sanık ...'ün temyizine göre yapılan incelemede,

27.03.2012 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edilen hükmü yasal süresinden sonra 04.04.2012 tarihinde temyiz eden sanığın temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317.maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II-Katılan vekilinin sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyizine göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

III-Sanık ... ve katılan vekilinin bu sanık yönüyle temyizine gelince;

Sanığın savunmasında olay günü tarlasından dönerken diğer sanık ...`le karşılaşıp suça konu eşyanın bulunduğu at arabasının yanında yürüdüğünü, olayla ilgisinin bulunmadığını beyan etmesi ve diğer sanığın da bu savunmayı doğrulaması karşısında; sanığın ne şekilde diğer sanık ...'ün eylemine iştirak ettiği karar yerinde açıklanıp tartışılmadan yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.11.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5377, Karar No: 2018/5526, Tarih: 11.09.2018

**14. Hukuk Dairesi         2017/5377 E.  ,  2018/5526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 11.05.2007 gün ve 2017/4156 Esas - 2017/5521 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı ... tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, çekişmeli taşınmazın evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu olamayacağı iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davalının temyizi üzerine hükmün, Dairemizin 11.05.2007 tarih 2007/4156 Esas, 2007/5521 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

Davalı ..., karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dava konusu taşınmazın ... İlçesi, ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, ... yere yakın mesafede ... Mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarihli ve 2000/8-1836 Esas, 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü ve Dairemizin 11.05.2007 tarihinde temyizen incelediği 2007/4156, 2007/5521 E- K sayılı kararı da bu yöndedir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölge, herkesçe bilinen maruf ve meşhur "... Yaylasıdır" Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup, taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun için de geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu beldede belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK'nın 238/2 maddesine göre "Maruf ve meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz." Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın "yayla" olma özelliğini kaybettirmez.

Mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde kanuna aykırılık yoktur. Davalının diğer karar düzeltme itirazları yerinde değildir;

Ancak; Dairemizin onama kararından sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir." hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarihli ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir kanun ve düzenleyici hüküm o kanunun yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı Kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

09.03.1988 tarihli ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir kanun ve düzenleyici hüküm o kanunun yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı Kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse kanun uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Davalının karar düzeltme istemi açıklanan nedenle yerinde olduğundan hükmün yazılan gerekçe ile bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalının karar düzeltme isteminin kabulüyle Dairemizin 11.05.2007 tarih 2007/4156 Esas, 2007/5521 Karar sayılı ilamının KALDIRILMASINA, hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde yatırana iadesine, 11.09.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.