muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/1412, Karar No: 2023/12358, Tarih: 13.09.2023

5237 sayılı Kanun'un “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

5237 sayılı Kanun'un 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle hüküm altına alınmış bir husustur.

Y.C.G.K.'nın 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı Kanun'un 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur. Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

5237 sayılı Kanun'un 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez.

Hâkim indirim oranını 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

5237 sayılı Kanun'un 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hâkime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı Kanun'un 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, 5237 sayılı Kanun'un 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır.

Bunun gibi kasten öldürme, kasten öldürmeye teşebbüs, cinsel istismar gibi ağır suçların yağma ile birlikte işlenmesi hallerinde değer azlığı indiriminin yapılmaması hukuka, vicdana ve adalete de uygun olacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, sanık tarafından mağdura ait 100,00 TL paranın alması şeklinde gerçekleşen eylemde, suç tarihi olan 15.10.2015 tarihinden yaklaşık 2 ay 20 gün sonra itibariyle paranın satın alma gücü ve günün ekonomik koşulları ile birlikte değerlendirildiğinde, sanığa verilen cezada değer azlığı indiriminin yapılması gerekir.

Açıklanan nedenlerle;

5237 sayılı Kanun'un 150/2. maddesiyle sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle indirim yapılması hususunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesinin, 29.05.2019 tarihli ve 2018/2223 Esas, 2019/1152 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 8. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

13.09.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15363, Karar No: 2015/30527, Tarih: 02.11.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/15363 E.  ,  2015/30527 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2013/384721

MAHKEMESİ : İzmir 19. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2013

NUMARASI : 2013/707 (E) ve 2013/799 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Müşteki M.. E.. hakkında İzmir Bozyaka Eğitim ve Araştırma Hastanesi tarafından düzenlenen 20/07/2013 ve 16/08/2013 tarihli raporlarda yaralanmanın hayati tehlikeye neden olduğu belirtilmesine rağmen, İzmir Cumhuriyet Başsavcılığı Hazırlık Bürosu'nun 23/07/2013 tarihli yazılarıyla müştekinin kati raporunun alınması için Adli Tıp Kurumu İzmir Şube Müdürlüğü'ne sevkinin sağlanması için Gaziemir Polis Merkezi Amirliği'ne müzekkere yazıldığı, fiziki dosya kapsamında yer almayan, ancak UYAP kayıtlarında bulunan İzmir Adli Tıp Şube Müdürlüğü'nün 23/07/2013 tarih ve 2013/1... sayılı raporunda, İzmir Buca Seyfi Demirsoy Devlet Hastanesi'nin 22.07.2013 tarihli geçici raporuyla beyin cerrahi konsültasyon raporunun incelenmesi ve müştekinin muayenesi neticesinde, tarif ve tespit edilen yumuşak doku travmasına neden olan yaralanmanın müştekinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı ve basit bir tıbbi müdahale ile giderilebilecek ölçüde hafif nitelikte olduğunun belirtilmesi ve müştekiye ait raporlar arasında çelişki olması karşısında, İzmir Bozyaka Eğitim ve Araştırma Hastanesi'nin geçici ve kesin raporlarıyla varsa hastane müşahade kağıtları, film ve grafilerinin Adli Tıp Kurumu'na gönderilerek meydana gelen yaralanmanın hayati tehlikeye neden olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu'ndan rapor aldırılarak sonucuna göre, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, bu sebepten dolayı 5320 Sayılı Kanun'un 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15843, Karar No: 2016/6367, Tarih: 23.05.2016

**23. Ceza Dairesi         2015/15843 E.  ,  2016/6367 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kamu malına zarar vermek

HÜKÜM : TCK'nIn 152/1, 168/1, 62/1, 53, 58 maddeleri uyarınca 3 ay 10 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına.

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanık ...'ın bir soruşturma nedeniyle...Polis Merkezinde bulunduğu esnada pencere camını kırmak suretiyle kamu malına zarar verme suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda, ikrar, olay tutanağı ve tüm dosya kapsamına göre sanığın eyleminin kamu malına zarar verme suçunu oluşturduğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

TCK'nın 53. maddesi ile ilgili hak yoksunluklarının Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 2015/85 sayılı iptal kararı çerçevesinde uygulamasının infaz sırasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 23.05.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5514, Karar No: 2015/5021, Tarih: 27.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/5514 E.  ,  2015/5021 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 27/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/1326, Karar No: 2019/2955, Tarih: 15.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/1326 E.  ,  2019/2955 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 13. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 06/07/2017 tarih ve 2017/332-2017/519 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili bankanın müşterisi Akfel Yapı ve Tic. Ltd. Şti.'ye 21.04.2001 tarihli Genel Kredi Sözleşmesi'ne istinaden kredi kullandırdığını, bu kredi ilişkisinin teminatını da Akfel Şirketi'nin iş ortaklığının davalı İSKİ için yaptığı "Avrupa Yakası 12. Kısım Müteferrik Atıksu ve Yağmursuyu Kanal İnşaatı” işiyle ilgili 08.06.2011 tarihli 25 nolu 2.325.137,96 TL'lik fatura alacağının 2.000.000,00 TL'lik kısmının temlikinin oluşturduğunu, temlik borçlusu durumunda olan davalıya temliknameden haberdar olabilmesi için 29.06.2011 tarihinde temlik sözleşmesinin tebliğ edildiğini, bildirimi 29.06.2011 tarihinde tebellüğ eden davalının hiçbir itirazda bulunmadığını, bunun yanında müvekkilinin ... şubesi hesabına 16.08.2011 tarihinde 512.082,76 TL'lik ödeme yaptığını, ancak daha sonra ödeme yapılmadığını, iş ortaklığı ile İSKİ arasındaki sözleşmenin 12.5. maddesinde temlikin tamamen yasaklanmayıp, sadece idarenin iznine tabi tuttuğunu, yalnızca fatura alacağını temlik alan ve fatura üzerinde de herhangi bir kısıtlayıcı hüküm olmadığından temlikin izne tabi olduğunu bilemeyecek durumda olan bankaya karşı temlikin izne tabi olduğuna dair bir def'inin ileri sürülemeyeceğini, temlik yasağının müvekkili bankaya karşı ileri sürülebileceğinin kabulünün varsayılması durumunda dahi İSKİ'nin kendisine noter kanalıyla bildirilen temlike ilişkin temlik yasağı def'ini ileri sürmeyip sessiz kalarak temlik işlemine zımnen rıza gösterdiğini ileri sürerek 1.487.917,24 TL alacağın 24.01.2012 tarihinden itibaren 3095 sayılı Kanun'un 2. maddesi hükmü gereğince işletilecek faiziyle tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; yüklenici firma ile idare arasında imzalanan sözleşmenin 12.5. maddesinde bulunan "Yüklenici her türlü hak ediş ve alacaklarını idarenin yazılı izni olmaksızın başkalarına temlik edemez" hükmü gereğince genel müdürlük onayı alınmadan temlik yapılamayacağını, temlik için herhangi bir genel müdürlük onayının alınmadığını, davacı tarafından sözü edilen 512.082,76 TL tutarında ödemenin temlik ödemesi değil, firmanın hesabına yapılan bir ödeme olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; dosya kapsamında bulunan ve davalı ile dava dışı Akfel Ltd. Şti. - Yapı Kur Ltd. Şti. ortaklığı arasında yapılan "Avrupa Yakası 12. Kısım Müteferrik Atıksu ve Yağmursuyu Kanal İnşaatı" işine dair sözleşmenin 12.5. maddesinde BK 162/1 kapsamında kalan sözleşmesel temlik yasağının bulunduğu, maddede yüklenicinin her türlü hak ediş ve alacaklarını idarenin yazılı izni olmaksızın başkalarına temlik edemeyeceği hüküm altına alındığı, buna göre dava dışı Akfel Ltd. Şti.-Yapı Kur Ltd. Şti. ortaklığının davalıdan olan hak ediş alacağını davalının yazılı izni olmaksızın davacıya devretmesinin BK 162/1. maddeye ve sözleşmeye aykırı bir davranış olduğu, işbu temlikin davalıya bildirimi sonrasında davalının hareketsiz kalmasının temlike onay verdiği şeklinde yorumlanamayacağı, davalının akidi tarafından kendisine hak ediş ödemelerinin yapılması için bildirilen ve yine akidin kendisine ait olan, davacı bankanın kendisine ait olmayan bir hesaba yapılan hak ediş ödemesinin temlik sözleşmesi kapsamında temlik alana yapıldığının kabulünün mümkün olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 15/04/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26761, Karar No: 2015/31486, Tarih: 05.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2015/26761 E.  ,  2015/31486 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 13. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 09/07/2015

NUMARASI : 2014/346-2015/314

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin davalıya ait işyerinde 05/08/2003 tarihinden 22/07/2014 tarihine kadar montaj profil ustası olarak çalıştığını, iş akdinin davalı tarafından haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti, ücret alacağı ve asgari geçim indirimi alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili davaya karşı süresinde bir cevap vermeyip, ıslaha ve bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde, hesap raporunun dosya kapsamına aykırı ve isabetsiz değerlendirmeler içerdiğini, davacının ıslah dilekçesi ile talep ettiği hak ve alacakları da kabul etmediklerini, davacının ıslah dilekçesi ile ileri sürdüğü hak ve alacaklarının zamanaşımına uğradığını, dosyaya sunulan ücret bordrolarının davacının imzasını taşıdığını, davacının buna itiraz etmediğini, davacının dava dilekçesinde talep edilen ve bilirkişi raporunda hesaplanan tüm hak ve alacaklarının bordroda yazılı ücretten hesaplanması gerektiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalabilmesini ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu da incelemesi mümkün değildir.

Kısmi davada ise zamanaşımı yalnızca dava edilen kısım kesilir. Henüz açılmayan (saklı tutulan) ve daha sonra ıslahla arttırılan bölüm için zamanaşımı işlemeye devam eder. Ancak kısmi davadaki miktar, kısmi davanın açıldığı dava tarihine göre geriye doğru belirlenen zamanaşımı süresini kapsar. Bakiye alacak talep edildiği tarihe göre, geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalıyor ise zamanaşımına uğramadığı kabul edilmelidir. Kısaca kısmi davadaki alacak miktarı belirlendiği tarihten itibaren öncelikle ileriye doğru gerçekleşen alacak için mahsup edilmeli, bakiye alacak ise ondan sonraki süreyi kapsamalıdır. İlk kısmi davada belirlenen alacak mahsup edildikten sonra bakiyenin talep edildiği tarihten geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalan alacak, alacaklı lehine hüküm altına alınmalıdır.

Somut olayda; davalı vekili davaya karşı süresinde zamanaşımı def'inde bulunmamıştır. Verilmeyen cevap dilekçesinin ıslahından da söz edilemez.Ancak dava mahkemece kısmi dava olarak kabul edilip, yürütülüp karar verildiğinden ve davacı tarafça da bu husus temyiz edilmediğinden, davalı vekilinin kısmi davada ıslaha karşı süresinde yaptığı zamanaşımı defi değerlendirilmeden karar verilmesi hatalıdır.

3-Hükmedilen miktarların net mi yoksa brüt mü olduğunun, hükümde belirtilmemesinin infazda tereddüte yol açacağının düşünülmemesi de hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15463, Karar No: 2017/8376, Tarih: 11.07.2017

**13. Ceza Dairesi         2015/15463 E.  ,  2017/8376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, trafik güvenliğini tehlikeye sokma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın tekerrüre esas alınan önceki hükümlülüğünün neden ibaret olduğu karar yerinde gösterilmemiş ise de; adli sicil kaydına göre tekerrür koşullarını taşıyan ilamın tek ilam olduğunun anlaşılması karşısında bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında TCK'nın 58. maddesinin her mahkumiyet için ayrı ayrı uygulanması gerekirken ortak hükümle “sanığın hükmolunan cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesi” şeklinde karar verilmesi infazda telafisi olanaklı olduğundan bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında tekerrüre esas olan Silivri 2. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 2009/164 Esas-2009/410 Karar sayılı ilamındaki mahkumiyeti, TCK'nın 106/1-1 maddesinde düzenlenen tehdit suçuna ilişkin olması ve hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun uzlaşma kapsamına alındığının anlaşılması karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. maddesi uyarınca; ''Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur.'' hükmü de gözetilerek 6763 sayılı Kanunun 35. maddesi ile değişik CMK'nın 254. maddesi uyarınca aynı Kanunun 253. maddesinde belirtilen esas ve usûle göre uzlaştırma işlemleri yerine getirildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilip hakkında bahsedilen ilamın esas alınarak TCK'nın 58. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu infaz aşamasında gözetilmesi olanaklı kabul edilerek bozma sebebi yapılmamıştır.

İddianamede müşteki olarak gösterilmeyen ve mahkemece yapılan yargılama sırasında katılan olarak kabul edilmesi nedeniyle gerekçeli karar başlığında katılan olarak gösterilen ... ile ilgili olarak, iddianamede her hangi bir eylem anlatılmadığı halde ve gerekçeli kararda da sanık tarafından bu kişiye yönelik bir eylem izafe edilmediği halde ...'in yargılama sırasındaki katılma talebinin reddedilmesi gerektiği halde katılan olarak kabulüne karar verilmesi mahallinde düzeltilebilir maddi hata olarak kabul edilmiştir.

Mağdur ...'in, deponun kilitli olmadığını beyan etmesi karşısında sanığın eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde yazılı suçu oluşturacağının gözetilmemesi ve mağdur ...'a yönelik hırsızlık suçunda, deponun kilitli olup olmadığı araştırılıp sonucuna göre, TCK'nın 142/1-b veya 142/1-e maddesi ile uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi, sonuç ceza değişmediğinden bozma sebebi yapılmamıştır.

Mağdur ...'ın, ... plakalı tırın ruhsat sahibi Mehmet Gümele isimli şahsın yanında şöfor olarak çalıştığı, sanığın söz konusu tırdan hırsızlık yapması şeklinde gerçekleşen eylemde mağdur ...'ın tır üzerinde zilyetliğinin bulunduğu anlaşılmakla, tebliğnamede bozma isteyen 2 numaralı görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçundan dolayı verilen sonuç ceza para cezası olması nedeniyle tekerrür hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-5275 sayılı Yasa'nın 108/4-5-6. maddesi gereğince, mükerrir sanık hakkında denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevinin, hükümlünün infaz aşamasında davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan mahkemeye ait olduğu gözetilmeden infazı kısıtlayacak biçimde denetim süresi belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ... temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu açısından tekerrür hükümlerinin uygulanmasına ilişkin bölümün ve hırsızlık suçları açısından '' 1 yıl denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına'' ilişkin bölümün çıkartılması ile yerine “cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11.07.2017 tarihinde oy birliği ile karar verildi.