muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/10874, Karar No: 2014/397, Tarih: 13.01.2014

5237 sayılı TCK’nun “Tanımlar” başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet, Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir... Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı” belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun’da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu’nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun’a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa’nın 38 ve TCK’nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Meram Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin 30.10.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği, 19.04.2010 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 13.01.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin bozma kararının gerekçelerine karşı düşüncelerimizin açıklanmasına ilişkindir.

1- 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi uyarınca çıkarılan "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği"nin 13. maddesinin 4. fıkrasında 13.07.2011 tarihinde yapılan değişiklik ile " Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur " hükmü getirilmiştir. Hükümde kaçak elektriği tespit eden kurumun/şirketin enerjiyi keserek mühür altına alacağı belirtilmiştir.

Bu düzenleme kaçak enerji kullanımı halinde yapılacak işlemlere ilişkindir. Herhangi bir ceza hükmü içermemektedir. Konulan mührü kaldıranların nasıl bir ceza ile karşılaşacaklarına ilişkin bir düzenleme değildir. Suç oluşturan bir düzenleme de değildir. Bu idari işleme suç elbisesini giydiren TCK'nun 203. maddesidir. Ceza Kanununun 203. maddesindeki düzenleme ortadan kaldırıldığında yönetmelikteki işlem/hüküm aynen yerinde durmasına rağmen ceza hukuku açısından herhangi bir önem ifade etmeyecektir. Kaldı ki, TCK'nun 203. maddesindeki suçu oluşturan eylem mührün bozulmasıdır. Yönetmelikte ise mührün konuluşu düzenlenmiştir. Suç duyurusu da mühür bozma suçu ile değil kaçak elektrik kullanma suçu ile ilgilidir. Mühür bozma suçunu oluşturan eylem mührün konulması değil kaldırılmasıdır.

Bu düzenlemenin "suçta ve cezada kanunilik" ilkesine aykırı olduğu şeklindeki kabul halinde, örneğin, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu ve 6831 sayılı Orman Kanunun birçok maddesi uyarınca ceza verilmesi mümkün olmayacaktır. Zira sit alanları, bu alanlarda uygulanacak hükümler, ne tür faaliyetlere izin verileceği, hangilerinin yasak olduğu, orman sınırları gibi hususlar komisyon kararları ile düzenlenmekte ve bu düzenlemelere yönelik cezai hükümler kanun ile getirilmektedir.

2- Mühür Bozma suçu 765 sayılı TCK'nun "Devlet İdaresi Aleyhine İşlenen Cürümler" başlıklı üçüncü Babının "Mühür Fekki ve Hükümletin Muhafazası Altında Bulunan Eşyayı Çalmak" başlıklı onuncu faslındaki 274. maddesinde düzenlenmişken, 5237 Sayılı TCK'nun "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Kamu Güvenine Karşı Suçlar " başlıklı dördüncü bölümüne alınmıştır.

Millete ve Devlete Karşı Suçlar ise 5237 sayılı Yasanın dördüncü kısmında, 247 ile 343. maddeleri arasında 8 bölüm halinde düzenlenmiştir. Görüleceği gibi Mühür Bozma suçu Devlet otoritesi değil kamu güvenine karşı işlenmiş suçlardandır. Mevzuat gereği konulan mührün kaldırılmasının da topluma karşı olduğu ve kamu güvenini sarsacağı hususunda da kuşku bulunmamaktadır.

3- TCK'nun 203. maddesindeki "kanun veya yetkili makamların" şeklinde düzenleme ile veya bağlacı kullanılarak mühürlemeyi ya yetkili makamların yapması ya da dayanağını kanundan alması amaçlanmıştır. Aradaki veya bağlacı çıkarılarak yetkili makam ve kanun terimlerinin birlikte değerlendirilmesinin ve mutlaka kamu görevlisi tarafından yapılması gerektiği düşüncesinin doğru olmadığı kanaatindeyim.

3- TCK'nun 203. maddesindeki "kanun veya yetkili makamların" şeklinde düzenleme ile veya bağlacı kullanılarak mühürlemeyi ya yetkili makamların yapması ya da dayanağını kanundan alması amaçlanmıştır. Aradaki veya bağlacı çıkarılarak yetkili makam ve kanun terimlerinin birlikte değerlendirilmesinin ve mutlaka kamu görevlisi tarafından yapılması gerektiği düşüncesinin doğru olmadığı kanaatindeyim.

4- Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi "Piyasada faaliyet gösterecek tüzel kişilerin faaliyetlerinde uymaları gereken usul ve esaslar bu kanun ve ilgili yönetmeliklerle düzenlenir" hükmünü getirmiştir. Bu hüküm gereğince çıkarılan "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği"nin 13. maddesi ilk düzenlemede "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur" şeklinde iken 13.07.2011 tarihli değişiklik ile "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur" şeklinde değiştirilmiştir. Bu yönetmelik kanuna aykırı değildir. Kanunun verdiği yetki ile, uygulanacak usul ve esasların belirlenmesi amacıyla, kanun koyucunun iradesine uygun şekilde çıkarılmış ve lisans sahibi tüzel kişilere mühürleme yetkisi verilmiştir. Bu yetkiye dayanılarak konulan mührün kaldırılması da kamu güvenini zedeleyecek ve TCK'nun 203. maddesindeki suçu oluşturacaktır.

Özelleştirme tarihlerinden itibaren mevzuata mühürleme yetkisinin konulduğu 13.07.2011 tarihine kadar şirketlerin mühürleme yapabileceğine dair hüküm bulunmadığından bozma kararı sonuç itibariyle doğru ise de, bozmanın dayanağı olan gerekçelere yukarıda sayılan nedenlerle katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/1637, Karar No: 2011/1500, Tarih: 14.03.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2010/1637 E.  ,  2011/1500 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, BK'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözlemesi ilişkisinden kaynaklanmış olup davacı yüklenici, eksik ödendiğini ileri sürdüğü iş bedelinin tahsilini istemiş, davalı iş sahibi davanın reddini savunmuş, mahkemece davanın kabulüne dair verilen karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Taraflar arasında düzenlenen 28.04.2008 günlü sözleşme ile üniteler gaz kanalları tamir ve onarım işlerinin KDV hariç 57.000,00 TL götürü bedelle yapımı kararlaştırılmıştır. İşin tamamlanarak teslim edildiği çekişmesizdir.

Davacı yüklenici iş teslim edildiğinden götürü bedelin tümüyle ödenmesi gerektiği halde ödemenin sözleşme bedelinden %20 oranında kesinti yapılarak gerçekleştirildiğini beyanla kesinti yapılan bu orana karşılık gelen 11.400,00 TL'nin tahsilini istemiş; davalı iş sahibi ise, sözleşmenin 30. maddesi uyarınca davacının işi sözleşme bedelinin %80'inden daha düşük bedelle tamamladığı için bu kesintiyi yapmakta haklı olduklarını savunmuştur.

BK'nın 365. maddesi hükmüne göre kural olarak taraflar yapımı kararlaştırılan imalât bedelini götürü olarak belirlemişlerse yüklenici, yapılacak eseri tahmin edilen miktardan fazla emek ve para sarfederek oluştursa bile bedelin arttırılmasını isteyemeyeceği gibi, iş sahibi de eser daha az bir emek ve masrafla oluşturulmuşsa bedelin tümünü ödemeye mecburdur. Ne var ki açıklanan bu hüküm emredici nitelikte olmayıp, düzenleyici nitelikte olduğundan sözleşme taraflarının bunun aksine bir anlaşmaya varmaları mümkündür.

Nitekim içeriğinde ihtilâf olmayan sözleşmenin 30. maddesine “sözleşme bedelinin %80'inden daha düşük bedelle tamamlanacağının anlaşılması halinde yüklenici işi bitirmek zorundadır. Bu durumda yükleniciye, yapmış olduğu gerçek giderleri ve yüklenici kârına karşılık olarak sözleşme bedelinin %80'i ile sözleşme fiyatlarıyla yaptığı işin tutarı arasındaki bedel farkının %5'i kabul (garanti süreli işlerde ön kabul) tarihindeki fiyatlar üzerinden ödenir.” ifadesi yazılarak taraflarca düzenleyici hüküm dışına çıkılıp işin sözleşme ile kararlaştırılan götürü bedelin %80'inden daha düşük bir bedelle tamamlanması halinde ödenecek bedelde değişiklik yapılmasının öngörüldüğü anlaşılmaktadır.

Şu halde mahkemece dosyanın uyuşmazlık konusu hakkında uzmanlığı olan bir bilirkişiye veya bilirkişi kuruluna tevdiî ile yukarıda belirtilen sözleşmenin 30. maddesi hükmü uyarınca (fiilen gerçekleştirilen tüm imalâta ait belgeler nazara alınarak) işin sözleşme bedelinin %80'inden daha düşük bir bedelle tamamlanıp tamamlanmadığının tesbit ettirilmesi, eğer gerçekten yapılan işlerin sözleşme bedelinin %80'inden daha düşük bedelle tamamlandığı anlaşılıyorsa 30. madde doğrultusunda davacının herhangi bir alacağının bulunup bulunmadığını değerlendirilip bu yönde hesap yaptırılması ve sonucuna uygun bir hükme varılması gerekmekte iken dosya ve bilhassa sözleşme içeriğine aykırı şekilde düzenlenen bilirkişi kurulu görüşüne itibar edilerek eksik inceleme ve hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bunun yanında kabule göre de; davalı iş sahibi, davadan önce BK'nın 101. maddesine uygun şekilde temerrüde düşürülmediği halde hükmedilen alacağa, dava tarihi yerine davacı yanca tahsil edilen iş bedeline dair düzenlenen kapalı fatura tarihinden itibaren faiz yürütülmesi de yerinde görülmemiş, usul ve yasaya aykırı kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün temyiz eden davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 14.03.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16347, Karar No: 2014/7717, Tarih: 21.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16347 E.  ,  2014/7717 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Müşteki gümrük idaresi temsilcisinin temyiz talebine yönelik yapılan incelemede;

Açılan kamu davasının niteliğine göre suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen Gümrük Müdürlüğü'nün davaya katılmasına karar verilmesi hukuken geçersiz olup, hükmü temyize hak vermeyeceğinden, Gümrük Müdürlüğü adına gümrük idaresi temsilcisinin temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan CMUK.nun 317.maddesi uyarınca REDDİNE,

Sanıklar ... ile ... 'in temyiz talebine yönelik yapılan incelemede ise;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi ile Kaçakçılık suçunda kamu zararının, eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler toplam tutarının olduğu, buna göre dava konusu eşyanın miktarının 400 karton olması nedeniyle, benzer dosyalardan bilindiği üzere kamu zararının gümrük idaresinin bildirdiği 510 TL'den çok fazla olmasının gerekmesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır. Ancak;

Suça konu kaçak eşyanın naklinde kullanılan sanık ...'e ait dava konusu aracın, kaçak eşyanın miktar ve değer hacim itibariyle aracın taşıma kapasitesinin ağırlıklı bölümünü oluşturduğu gözetilmeksizin dosya kapsamına aykırı

olarak iyi niyetli üçüncü kişiye ait olduğu gerekçesiyle aracın müsaderesi yerine, iadesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi/gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 21/04/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5440, Karar No: 2015/7350, Tarih: 13.10.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/5440 E.  ,  2015/7350 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğun suç arkadaşı ile birlikte pazar yerinde alışveriş yapmakta olan yakınanlardan Makbule'nin hırkasının cebindeki cüzdanı aldığı, cüzdanın içinden 50 TL alıp cüzdanı attıkları, sonra ise diğer yakınan...'in pantolon cebinden 350 TL para aldığı,...'e yönelik eyleminden sonra çevredekilerin göstermesi üzerine yakalandığı ancak hemen arama yapılamadığı, karakolda üzerindekileri masaya koyması istendiğinde çıkan 120 TL'nin yakınan ...'e verildiği olayda yakınan Makbule'ye yönelik hırsızlıktan sonra kesintisiz takip olmaksızın diğer eylemi üzerine yakalandığı halde hakkında 5237 sayılı TCK'nın 35. maddenin uygulanması ve ...'e yönelik olayda ise yakalandıktan sonra üzerindeki paraların verilmesinin rızai iade olarak değerlendirilemeyeceği düşünülmeden aynı Yasa'nın 168. maddesinin uygulanması karşı temyiz bulunmadığından, 5237 sayılı Yasa'nın 31/2. maddesinin anılan Yasa'nın 61. maddesine aykırı olarak 168. maddeden sonra uygulanması da sonuca etkili bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuk ...'ye yüklenen yargılama giderinden adli tıp gideri düşüldükten sonra kalan 15 TL'nin 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesine 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesiyle eklenen değişiklik doğrultusunda terkin edilecek miktar olan 20 TL'nin altında kaldığının anlaşılması karşısında, hazineye yükletilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama

yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin kısmın çıkartılarak yerine ''yargılama giderlerinin hazineye yükletilmesine'' cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.10.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6802, Karar No: 2020/7713, Tarih: 30.11.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/6802 E.  ,  2020/7713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacılar vekili, 1896 ada 7 parsel sayılı taşınmazın, tapuda tarafların murisi ... adına kayıtlı iken Hazine tarafından açılan, Gaziosmanpaşa Kadastro Mahkemesinin 1997/22 Esas sayılı dosyasında verilen karar neticesinde Hazine adına tescil edildiğini, bu taşınmaz üzerinde bulunan 7 bağımsız bölümden oluşan binanın, tarafların murisi ... tarafından yapıldığını, murisin 09/11/2005 tarihinde vefat ettiğini, 2005 yılından itibaren davalıların, binada hem ikamet ettiklerini hem de kira aldıklarını, miras payları olmasına rağmen davacılara taşınmazın kullandırılmadığını, alınan kiralardan da herhangi bir pay verilmediğini belirterek, geriye dönük 5 yıllık ecrimisil bedeli olarak fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 5.000,00 TL'nin, dönem sonlarından itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, davacıların miras hisseleri oranında davalılardan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, davacılar vekili talebinin açıklanmasına ilişkin dilekçede 1896 ada 7 parsel üzerinde 5 daire, 1896 ada 6 parsel üzerinde 2 daireye ilişkin olduğunu açıklamıştır.

Davalı ... vekili, davacılar ile davalıların anne baba bir kardeş olduklarını, dava konusu taşınmazın tamamının davalı tarafından yapıldığını davalının ve annesinin oturduğu daire dışında kalan 3 dairenin kirasını da ölene kadar anneleri ...'in aldığını, binanın tamamının davalı tarafından kullanılmasının söz konusu olmadığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ...; dava konusu taşınmazı 1992-1997 yılları arasında ağabeyi ... ile birlikte yaptıklarını, annesinin ve babasının tüm bakımlarını kendisinin yerine getirdiğini, ihtiyaçlarını kendisinin karşıladığını, şahsen kira bedeli almadığını, halen annesi ile birlikte ikametgahında oturduğunu, annesi ...'in, sağlığında, kendine düşen payını noter kanalı ile kendisine bıraktığını, kardeşlerinin, dava konusu taşınmaz yapılırken hiçbir katkılarının bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, 1.672,00 TL ecrimisil bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'den alınarak davacılara (eşit şekilde 1/3 'er) verilmesi, 33.452,00 TL ecrimisil bedelinin, dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalı ...'den alınarak, davacılara (eşit şekilde 1/3 'er) verilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili ve davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 1896 ada, 7 parselin bahçeli kargir ev vasfı ile Maliye Hazinesi adına kayıtlı, muhdesat bilgilerinde "Üzerindeki bina ... ve ...ye aittir" şerhinin bulunduğu, parsel üzerindeki 7 kapı numaralı binada beş daire bulunduğu, 1896 ada 6 parselin arsa vasfı ile Maliye Hazinesi adına kayıtlı, muhdesat bilgilerinde "Üzerindeki bina ...'e aittir" şerhinin bulunduğu, parsel üzerindeki 9 kapı numaralı binada iki daire bulunduğu, taşınmazlarda kat irtifakının bulunmadığı, 7 parsel üzerindeki beş dairenin birer dairesinin davalıların kendileri tarafından kullanıldığı, diğer üç dairenin kiraya verilerek tasarruf edildiği, 6 parsel üzerindeki iki katlı yapının da kiraya verilerek tasarruf edildiği, muris ...'in 09/11/2005 yılında, muris ...'in ise 06/06/2010 yılında vefat ettiği, ... ölünceye kadar kiraya verilen dairelerin kira gelirlerini tahsil ettiği, ... öldükten sonra kira gelirlerinin davalılardan ... tarafından tahsil edildiği, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, taşınmazların vergi beyannameleri dikkate alınarak 7 nolu parsel üzerindeki beş bağımsız bölüm için ...'nın ölüm tarihi olan 06/06/2010 tarihinden dava tarihi olan 01/10/2010 tarihine kadar olan dört ay için ecrimisil bedeli 11.200,00-TL, 6 nolu parsel üzerindeki iki bağımsız bölüm için dava tarihi olan 01/10/2010 tarihinden geriye dönük beş yıl ecrimisil bedeli 47.340,00-TL olmak üzere toplam 58.540,00-TL'nin davacıların miras payına düşen (58.540,00/5x3) 35.124,00 TL'nin davalıların sorumlu olduğu ecrimisil bedeli olarak belirlendiği, Mahkemece davalılardan ...'nin taşınmazlardan birinin kendisi tarafından kullanılması nedeniyle genel ecrimisil toplamının daire sayısına bölümü olan (58.540,00/7=) 8.362,85 TL'den mirasçı sayısına bölünmesi sonucu elde edilen (8.362,85/5=) 1.672,57-TL'nin bu davalıdan, davalılardan ...'in sorumlu olduğu ecrimisil bedelinin ise toplam ecrimisil bedelinden davacıların miras payına düşen (58.540,00/5 x3) 35.124,00 TL'den diğer davalı ...'nin sorumlu olduğu ecrimisil bedel düşüldükten sonra (35.124,00-1.672,57=) kalan 33.452,00-TL olarak belirlenerek, bu bedeller üzerinden ecrimisile hükmedildiği anlaşılmaktadır.