muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/14122, Karar No: 2010/10249, Tarih: 14.10.2010

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davalı adına önceki tarihlerde tescil edilen “BİZİM” ibareli markalar bulunduğu ve “BİZİM” ibaresinin davalı tarafından tanınmış marka haline getirildiğinden dava konusu 2002/11138 sayılı “Bizim Gurme” markasının da ayırt edicilik vasfına sahip olduğu ve gıda sektöründe davacıya ait 1987 97731 sayılı “BİZİM KEBAP” markasıyla iltibasa yol açmayacağı gerekçesiyle hükümsüzlük davasının reddine karar verilmiştir. Oysa salt “BİZİM” ibaresinin davalı tarafından tanınmış marka haline getirilmiş olması davacının tescilli markasına rağmen sonraki tarihte tescil olunan dava konusu markanın da bu tanınmışlıktan istifade etmesi ve ayırt edicilik vasfına sahip olması sonucunu doğurmaz. Bu bakımdan mahkemenin açıklanan gerekçesi yerinde değildir.Ancak,dava dosyasındaki örneklerden de anlaşıldığı üzere davalı şirketin “BİZİM” esas unsurlu davaya konu markası dışında yine 29/1 ve 30/4.alt gruplarındaki ürünleri de kapsayan tescilli 09.11.2001 tarihli “BİZİM MUTFAK” ve 24.09.2001 tarihli “BİZİM İKİZ” ibareli markaları da bulunmaktadır. O halde davalı şirketin de dava konusu markadan önceki tarihleri kapsayan söz konusu marka tescilleri vasıtasıyla “BİZİM” ibaresi üzerinde 29/1 ve 30/4.alt gruptaki ürünler bakımından korunması gereken marka hakkı mevcuttur. Öte yandan davacı adına 29/1.alt grubundaki yatık döner emtiası için tescilli “BİZİM KEBAP” markasının varlığı karşısında davacı ve davalı şirket adlarına “BİZİM” asıl unsurlu mükerrer marka tescillerinin bulunduğu ve işbu dava tarihine kadar da söz konusu markalardan dolayı taraflar arasında bir çekişme olmadığı anlaşılmaktadır.Bu durumda ,davalı şirketin 29/1 ve 30/4.alt gruplarında adına tescil ettirdiği davaya konu “BİZİM GURME” markasını seri marka amacıylamı,yoksa davacı adına tescilli “BİZİM KEBAP” markasına yakınlaştırarak (benzeştirerek)haksız yararlanma amacıyla mı tescil ettirdiğinin tartışılması gerekir.

Bir işletme tarafından kullanılan markanın asli unsuru muhafaza edilerek bu işletme ile bağlantısı ve tüketici nezdinde yarattığı imaj korunmak suretiyle önceki markanın kapsadığı mal veya hizmeti yada bir çeşidini tüketiciye yenilenmiş bir marka imajıyla sunulması ve bu yolla marka sahibi işletmenin piyasaya arz ettiği mal veya hizmetlerin işletmesel köken olarak öncekiyle bağlantılı olduğu mesajını veren yeni markalar yaratmak amacıyla önceki markalarda yer alan asli unsurların yanına başkaca asli ve/veya tali unsurlar ekleyerek oluşturduğu markaların seri marka olarak kabulü olanaklıdır.İşletmenin önceki markasındaki ortak asli unsurları taşımakla birlikte esasen seri markalarında her biri diğerinden bağımsız nitelikte birer ticaret ve hizmet markalarıdır.

Davalı şirketin dava konusu markadan daha önceki tarihlerde tescil ettirdiği 29/1 ve 30/4. alt gruplardaki ürünleri kapsayan markaları “BİZİM MUTFAK” ve “BİZİM İKİZ” ibarelerinden ibarettir. Dava konusu markada “BİZİM GURME” kelimelerinden oluşmaktadır. Gerek davacı ve gerekse davalı adına tescilli markaların asli unsurlarının “BİZİM” ibaresi olduğu sabittir. Bu durumda, davalı ve davacı şirketin dava konusu marka dışında da aynı asli unsurlara sahip önceki tarihli mükerrer tescilli markalarının bulunması ve her birisinin markası hükümsüz kılınmadığı müddetçe tescilli markalarını kullanmaktan birbirlerini men edemeyecek olmaları da göz önüne alındığında sonraki tarihli dava konusu markanın haksız yararlanma amacıyla değil de seri marka yaratmak amacıyla tescil ettirildiğinin anlaşılması halinde, dava konusu markanın 556 sayılı KHK’nın 7/1(b), 8/1(b)

ve 42. maddeleri uyarınca hükümsüz kılınması önceki tescilli markalardan doğan kazanılmış haklar ilkesine uygun düşmeyeceği gibi menfaatler dengesini de zedeler. Aksi düşünüldüğünde, başlangıçta karşı çıkılmaması nedeniyle farklı kişiler adına tescil edilmiş mükerrer markaların varlığı halinde, işaretler arasında benzeştirme, yakınlaştırma ve bu yolla haksız yararlanma amacını taşımayan sonraki tarihli seri markaların tescili mükerrer marka sahiplerinin hiç biri için mümkün olamayacaktır.

Bu açıklamalardan sonra somut uyuşmazlığa dönüldüğünde de, 29/1 ve 30/4. alt gruptaki ürünler için davalı şirket adına dava konusu markadan daha önceki tarihlerde tescilli markaların asli unsurunu oluşturan “BİZİM” ibaresinin davaya konu 2002/11138 sayılı markada da aynı şekilde muhafaza edildiği, davacı markasını oluşturan işaretin “BİZİM KEBAP” ve davalı markasını oluşturan işaretin ise “BİZİM GURME” kelimelerinden oluşması karşısında, dava konusu markanın davacı markasından haksız yararlanma amacıyla değil de seri marka yaratmak amacıyla teşkil ettirildiği anlaşıldığından açıklanan nu gerekçe itibarıyla sonucu itibarıyla doğru olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile kararın HUMK’nun 438/son maddesi uyarınca değişik gerekçe ile ONANMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 03,15 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/9638, Karar No: 2021/1234, Tarih: 08.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2019/9638 E.  ,  2021/1234 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50, 52/son maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamına göre; sanığın yöneticisi olduğu, işveren konumunda bulunan firma tarafından, sözleşme ile yüklenici firmaya devredilen, dış cephe aydınlatmalarının değiştirilmesi işi esnasında, yüklenici firmanın çalışanı olan ölenin kaynak işlerini yaparken elektrik çarpması sonucunda çalıştığı 4 metre yükseklikteki iskeleden düşmesi şeklinde meydana gelen ve sanığın tali kusurlu olarak bir kişinin ölmesine sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin savunma hakkının kısıtlandığına, sanığın cezai sorumluluğunun bulunmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, sanığın suç işleme kastının olmadığına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 08/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7423, Karar No: 2014/14795, Tarih: 23.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/7423 E.  ,  2014/14795 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, iftira

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında iftira ve beden veya ruh sağlını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel isismarı suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

Çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçunda suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenleme sanık aleyhine bulunduğundan tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatları yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Mağdurenin ve annesi .....'in kolluktaki anlatımlarına, sanığın savunmalarına ve tüm dosya içeriğine göre, sanığın eylemini cebir ve tehdit kullanmak suretiyle işlediğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığı halde temel cezanın TCK.nın 109/1. maddesi yerine 109/2. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 23.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6304, Karar No: 2011/9538, Tarih: 12.09.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/6304 E.  ,  2011/9538 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü 101 ada 104 parsel sayılı 10465,23 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla vasfı ile davalılar adlarına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında olan yerlerden olduğu iddiası ile dava açmıştır. Mahkemece, davanın kabulüyle 101 ada 104 parselin orman vasfı ile Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1948 yılında 3116 sayılı Yasa hükümleri gereğince yapılan orman tahdidi ile 01.02.2001 tarihinde ilan edilen 3302 sayılı Yasa ile değişik 2/B madde uygulaması ve 10.10.2008 tarihinde Ilan edilen 6831 sayılı Yasanın 4999 sayılı Yasa ile değişik 9 maddesi gereğince yapılan aplikasyon, ölçü ve çığım hesaplamalarından kaynaklan yüzölçümü ve fenni hataların düzeltilmesi çalışması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, dava konusu taşınmaz ve etrafının 3116 sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan orman kadastrosunda 29.05.1948 tarihli orman kadastro tutanağında çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerin orman iç parseli olarak sınırlandırıldığı ve bu iç poligon içinde kalan arazinin "% 50 yabani zeytinlik, % 10 çalılık ve % 40 basit karışık baltalık devlet ormanı ile kaplı olduğu belirtilerek o tarihte yürürlükte bulunan 01.12.1940 tarihli orman tahdit ve tescil talepnamesinin 38. maddesi gereğince fiili durumu tespit edilerek orman sınırı dışında bırakıldığı, taşınmazın bu şekilde 1948 yılında niteliğinin belirlenmesinin hak sahiplerinin geçerli bir tapusu varsa o tapuya dayanarak orman kadastrosuna itiraz davasına imkan vermek olduğu, aslında taşınmazın orman kadastrosu içinde bırakıldığı, orman kadastrosunun iptali için hak düşürücü süre içinde herhangi bir dava da açılmadığı, taşınmazın üzerinde pırnal meşeleri ile 40 - 50 yaşılı kurumaya yüz tutmuş zeytin ağacı bulunduğu ve % 20 - 25 eğimli olduğu, taşınmazın belirlenen bu nitelikleri ile fiilen orman niteliğinde olduğu da gözönünde bulundurularak 1948 yılında kesinleşen orman sınırı içinde bırakılan taşınmazın orman niteliğinde Hazine adına tesciline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile getirilen 3402 sayılı Yasanın 36/A maddesinde “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet Ücreti dahil, yargılama giderine hükmolunmaz.” ve 17. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesine göre; “bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” hükmü gereğince davalı gerçek kişiler aleyhine yargılama giderleri ve vekalet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de, bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hüküm fıkrasının 4.,5. ve 6. bentlerinin hükümden tamamen çıkartılarak, bunun yerine, “ “6099 Sayılı Yasa ile 3402 sayılı yasanın 36.maddesine eklenen (a) fıkrası gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasanın 16. maddesi ile getirilen 3402 sayılı Yasanın 36/A maddesi gereğince davalılardan onama harcı alınmasına yer olmadığına ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 12/09/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7112, Karar No: 2017/10844, Tarih: 09.11.2017

**13. Hukuk Dairesi         2017/7112 E.  ,  2017/10844 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirme kapsamında davalı belediye ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek taşınmazın dava tarihindeki rayiç değerinin tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla talep sonucunu 98.700,00 TL’na yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 98.000,00 TL’nin 98.700 TL nin davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, bu miktarın 10.000,00 TL’ye edimin imkansız olduğu 08.12.2009 tarihinden itibaren, ıslah olunan 88.700,00 TL’ye ıslah tarihi olan 09.09.2014 tarihinden itibaren yasal faiz işletilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12. maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10. maddesi ile “... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bent gereğince davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 09/11/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21616, Karar No: 2015/2092, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/21616 E.  ,  2015/2092 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/6884, Karar No: 2019/3618, Tarih: 18.04.2019

**10. Hukuk Dairesi         2018/6884 E.  ,  2019/3618 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

KARAR

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne alınmıştır.

Hükmün, taraf vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-) Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davacı kurum vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-) 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, davalı ... yönünden davanın yasal dayanağının 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 4. fıkrası olduğu gözetilerek ve dava dosyasında mevcut peşin sermaye değer tabloları ve fiili ödemeler değerlendirilerek yapılacak hesaplamaya göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme sonucu anılan madde hükmü gözardı edilerek karar verilmesi isabetsizdir ve hükmün bozulması gerekmektedir.

Ne var ki, bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı ve 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi gereğince halen yürürlükte bulunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzelterek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkralarının silinerek yerine; “Davanın kısmen kabulü ile, 49.710,08 TL kurum alacağının davalı ...'den gelir onay tarihinden, davalı ... A.Ş.'den dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen (sigorta şirketinin sorumluluğu poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere) alınarak davacı kuruma ödenmesine,

Harçlar Kanununa göre alınması gereken 3.395,69 TL karar ve ilam harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile (sigorta şirketinin sorumluluğu poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere) hazineye irat kaydına,

Harçlar Kanununa göre alınması gereken 3.395,69 TL karar ve ilam harcının davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile (sigorta şirketinin sorumluluğu poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere) hazineye irat kaydına,

Davacı tarafından yapılan bilirkişi ücreti, tebligat ve müzekkere masrafından ibaret toplam 634,40 TL yargılama giderinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile (sigorta şirketinin sorumluluğu poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere) davacıya verilmesine,

Davacı kendisini vekille temsil ettirdiğinden hüküm tarihi itibari ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan 5.818,11 TL vekalet ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile (sigorta şirketinin sorumluluğu poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere) davacıya verilmesine,

Davalılar kendisini vekille temsil ettirdiğinden hüküm tarihi itibari ile yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi gereğince hesaplanan 1.388,79 TL nispi vekalet ücretinin davacı taraftan alınarak davalılara verilmesine” ibarelerinin yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTEREK ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 18.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5454, Karar No: 2018/3344, Tarih: 12.03.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/5454 E.  ,  2018/3344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Duruşma gününün müşteki kurum vekili yerine müşteki kuruma bildirilmesi suretiyle 7201 sayılı Tebligat Kanununun 11. maddesine aykırı davranılmış ise de; 5271 sayılı CMK'nın 260/1. maddesi uyarınca hükmü temyiz etmeye hakkı bulunan katılan sıfatını alabilecek şekilde suçtan doğrudan zarar görmüş bulunan müşteki kurum vekilinin, temyiz dilekçesinden davaya katılma iradesinin bulunduğu anlaşılmakla davaya katılmasına karar verilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre katılan vekilinin temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 12/03/2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.