muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/18015, Karar No: 2015/3119, Tarih: 09.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/18015 E.  ,  2015/3119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13/02/2014 tarih ve 2012/411-2014/92 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 28/03/2012 tarih ve 13520465 nolu poliçe kapsamında nakliyat abonman poliçesi ile müvekkilinin sigortalısı olan dava dışı ....'nin, ...'ye kiraladığı paletli Hidrolik Kaya Delme makinesinin, ... Gümrüğü'ne geldikten sonra ... plakalı yarı römork araca sağlam bir biçimde yüklendiğini, sevkiyatı gerçekleştiren tırın 19/04/2012 tarihinde ...'da şantiyeye girdiğini, ancak tır üzerindeki makinenin uç kısmının hasara uğradığının tespit edildiğini, nakliyat abonman poliçesi kapsamında iş makinesini kiralayan firmaya müvekkili şirket tarafından 15/05/2012 tarihinde 41.856 TL ödendiğini ve kanun uyarınca halef olduğunu, davalıya hasarsız olarak teslim edilen makinenin dorse üzerinde taşınırken aldığı darbe sonucunda hasara uğradığının tespit edildiğini ileri sürerek 41.786 TL'nin ödeme tarihi olan 15/05/2012 tarihinden itibaren avans faizi uygulanmak sureti ile rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, hatalı yüklemeden kaynaklanan hasardan müvekkilinin sorumlu bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, dava dışı sigortalının yine dava dışı şirkete kiraladığı paletli hidrolik kaya delme makinesinin gümrüğe geldikten sonra davalı firmanın aracına yüklendiği, ancak varma yerinde makinede hasar bulunduğunun tespit edildiği ve bu hasar bedelinin davacı şirket tarafından 15/05/2012 tarihinde ödendiği, aracın üzerine yüklenen makinenin bomununun indirilmemesi nedeniyle yüksekte kalan makinenin hasara uğradığı, bu nedenle yüklemenin hatalı olduğu, yüklemenin ise davalı tarafından yapılmadığı, ancak davalı taşıyıcının bu şekilde taşıma yaptığı için %25 oranında kusurlu bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 10.464 TL tazminatın 15/05/2012 ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava taşıma sözleşmesinden kaynaklanan rücuen tazminat istemine ilişkin olup, mahkemece benimsenen bilirkişi raporuna göre, davalı taşıyıcı şirkete somut olaydaki eylemine nazaran %25 oranında kusur izafe edilmiştir. Oysa somut olay irdelendiğinde, davalı tarafından taşınan paletli hidrolik kaya delme makinesinin bomununun indirilmemesi nedeniyle hasara uğradığı anlaşılmaktadır. Bu husus da bilirkişi raporunda açıkça belirtildiği üzere karayollarında taşınması gereken azami yükseklikten fazlasına tekabül ekmektedir. Dosya kapsamında bu hususta davacının sigortalısı tarafından verilen bir muvafakat da bulunmadığına göre, karayolları azami yükseklik sınırından fazla yükseklikte yük taşıyan davalı taşıyıcının kusurunun daha fazla bulunması gerekir. Bu itibarla mahkemece davalı taşıyıcıya %25 oranında kusur izafe eden bilirkişi raporuna istinaden hüküm kurulması doğru bulunmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 09/03/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/950, Karar No: 2014/1479, Tarih: 04.03.2014

**15. Hukuk Dairesi         2014/950 E.  ,  2014/1479 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... ile davalılar ... vs. arasındaki davadan dolayı ... Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 08.05.2012 gün ve 2011/155-2012/176 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki iş makinesi ve kamyon kira sözleşmesinden kaynaklandığından dosyanın temyiz incelemesini yapma görevi Yüksek 6. Hukuk Dairesi’ne aittir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeple Dairemizin görevli olmadığından dosyanın temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 6. Hukuk Dairesi’ne GÖNDERİLMESİNE, 04.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/16501, Karar No: 2020/10726, Tarih: 06.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/16501 E.  ,  2020/10726 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar Mersin Büyükşehir Belediye Başkanlığı vekili ile ... Turizm İnşaat Nakliyat Gıda Temizlik San. ve Tic. Ltd. Şti. tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine, 06/10/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4829, Karar No: 2019/183, Tarih: 15.01.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/4829 E.  ,  2019/183 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tük. Mah. Sıf.)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesi nedeniyle fazladan yapılan ödemelerin tahsili istemine ilişkin olup; mahkemece davanın kabulüne ilişkin verdiği karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiştir.

Davanın açıldığı 01.09.2010 tarihinde yürürlükte bulunan 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun'un “Amaç” başlıklı 1. maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanun 1. maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiş; Yasa'nın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. "Satıcı" kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar.

Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre Yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle Yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun Yasa'nın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre istisna sözleşmesinden doğan ilişkilere de 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 Esas, 2003/102 Karar sayılı kararında bu husus belirtilmiştir.

Somut olayda, taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi kurulmuş olup dava açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4822 sayılı Yasa ile değişik 4077 sayılı Yasa uyarınca, eser sözleşmeleri anılan Yasa kapsamında olmayıp, görevli mahkeme asliye hukuk mahkemesidir. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup mahkemece her aşamada resen nazara alınması gerektiğinden ve kazanılmış hak söz konusu olamayacağından, yerel mahkemece ara kararıyla davaya asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla bakılması gerekirken, 4077 sayılı Yasa uygulanarak tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılıp, esası hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere 15.01.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/4449, Karar No: 2025/2646, Tarih: 21.04.2025

**11. Hukuk Dairesi         2024/4449 E.  ,  2025/2646 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 5. Hukuk Dairesi

SAYISI :2021/1207 Esas, 2024/767 Karar

KARAR :İstinaf başvurusunun esastan reddine

SAYISI :2017/481 E., 2021/100 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

KARAR

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalının, müvekkiline ait olup Türk Patent ve Marka Kurumu nezdinde 30. ve 43. sınıflarda tescilli KOKPİT ibareli markayı, "..." isimli iş yerinin tabelasında ve internet adresinde kullandığını, 16.10.2015 tarihli ihtarnameye rağmen sonuç alınamadığını ileri sürerek davalının tecavüz eylemlerinin tespitine, men'ine, 20.000,00 TL manevi tazminat ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalının markayı kullanmak yoluyla elde ettiği kazanca göre belirlenecek olan 2.000,00 TL maddi tazminatın haksız fiilin öğrenildiği tarih olan 16.10.2015'ten itibaren işleyecek olan yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini 46.926,00 TL'ye yükseltmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu markanın tescili tarihinden dava tarihine kadar 5 yıllık süre geçmediğinden ciddi kullanım yükümlülüğünün henüz doğmadığı, davalının davacıya ait markayı içeren kullanımının ayniyet derecesinde benzerlik taşıdığı, markaların kullanıldığı mallar ve hizmetlerin ayniyeti nedeniyle tüketicinin iltibasa düşme tehlikesinin bulunduğu, 16.10.2015 tarihinden dava tarihine kadar davalının markayı kullanmak sureti ile elde ettiği kazanca göre maddi tazminat tutarının 46.926,00 TL olarak hesaplandığı, ayrıca davalının kullanımı ile davacının iktisadi şahsiyet hakları zarar gördüğünden, tarafların ekonomik ve sosyal durumu, kullanımın süresi ve şekli, davacı markasının piyasadaki imajı, davranışların ağırlığı gözetilerek 5.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiilin öğrenildiği 16.10.2015'ten itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince istinaf edilmiştir.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tescilli marka hakkına tecavüzün tespiti, önlenmesi ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararında usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesi ile davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Dava ve Hukuki Nitelendirme

Dava, tescilli marka hakkına tecavüzün tespiti, önlenmesi ile maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) 353/1-b(1) hükmü uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 hükmü uyarınca ONANMASINA, aynı Kanun'un 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.04.2025 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3193, Karar No: 2024/12287, Tarih: 23.10.2024

**11. Ceza Dairesi         2024/3193 E.  ,  2024/12287 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 02.02.2024 tarihli ek kararın verildiği tarihte ceza evinde bulunan sanığın, CMK'nin 263/1 maddesi gereğince tutuklu/ hükümlü bulunduğu ceza infaz kurumu ve tutukevi müdürüne beyanda bulunmak suretiyle veya bu hususta bir dilekçe vererek kanun yollarına başvurabileceğinin de ek karara yazılması gerektiği halde yazılmamış olması nedeniyle, sanığın ek karara yönelik temyiz isteminin süresinde olduğu tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

5271 sayılı CMK'nin 42/1.maddesine göre eski hale getirme talebi hakkında inceleme merciinin Yargıtay'ın ilgili dairesi olması nedeniyle mahkemenin 02.02.2024 tarihli ek kararın hukuki değerden yoksun olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün, sorgusunda bildirdiği "Günhan Mahallesi Büşra Sokak no:8 Alaca/Çorum" adresine çıkartılan tebligatın, sanığın adres bırakmadan taşınmış olduğu belirtilerek yapılan tebliğin iade edilmesi üzerine aynı adrese 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca tebliğine ilişkin işlemin, daha önce adli mercilerce söz konusu adrese usulüne uygun tebligat yapılmamış olması nedeniyle usulsüz olduğu, 14.11.2008 tarihli sanığa usulüne uygun yapılan tebligattaki adresin "Günhan Mahallesi Büşra Sokak no: 10/11 Alaca/Çorum" adresi olduğundan aynı adres olmadığı, ayrıca adli para cezasının infazı için Ankara Cumhuriyet Başsavcılığı'na sunulan 04.12.2015 tarihli dilekçenin sanık tarafından değil sanığın kardeşi olduğunu belirten "Zeki Erdugan" tarafından verildiği anlaşılmış ise de;

7201 sayılı Kanun'un 32/1. maddesinde yer alan "Tebliğ usulüne aykırı yapılmış olsa bile, muhatabı tebliğe muttali olmuş ise muteber sayılır" şeklindeki düzenleme nazara alındığında, sanığın 28.11.2022 tarihli " Karşıyaka 1. A.C.M'nde bulunan 2011/172 esas nolu ceza davası dosyamın "Uzlaşma yasasına" uygun olduğu için dosyama uzlaşma yasasının uygulanarak infazımın durdurulmasını yüce mahkemenizden talep ediyorum." şeklindeki dilekçesi ile kararı en geç 28.11.2022 tarihinde öğrendiği ve 19.11.2023 ve 17.01.2024 tarihli dilekçelerle gerekçeli kararın usulüne uygun şekilde tebliğ edilmediğinden bahisle eski hale getirme ve temyiz talebinde bulunduğu anlaşılmakla, sanığın yokluğunda verilen karara karşı, karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nin 310/1. maddesinde belirlenen bir haftalık kanunî süre geçtikten sonra temyiz isteğinde bulunulduğu, hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 305 inci maddesinin birinci fıkrası gereği re’sen temyize de tabi olmadığından, sanığın temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun’un 317 nci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,23.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9289, Karar No: 2020/4114, Tarih: 19.10.2020

**14. Ceza Dairesi         2016/9289 E.  ,  2020/4114 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 19.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1907, Karar No: 2021/16001, Tarih: 20.10.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/1907 E.  ,  2021/16001 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın yargılama aşamasında kısmi iadede bulunması sebebiyle müştekiden kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorulmadan sanık hakkında TCK’nın 168/2. maddesinin uygulanması karşı temyiz bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre sanığın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 20.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7083, Karar No: 2010/13993, Tarih: 09.11.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/7083 E.  ,  2010/13993 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ davasının yapılan yargılaması sonunda kurulan 20/11/2009 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davalı ... tarafından istenilmekle, tayin olunan 13/07/2010 günü için yapılan tebligat üzerine,duruşmalı temyiz eden gelmedi, karşı taraftan davalı HAZİNE vekili avukat . geldi,başka gelen olmadı, açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip, gereği düşünüldü:

K A R A R

K A R A R

Kadastro sırasında, ... Köyü 114 ada 13 parsel sayılı 469,27 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, üçüncü katı tamamlanmamış kargir ev ve arsası niteliği ile belgesiz kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, davalı yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının oluşmadığını ileri sürerek Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın REDDİNE, çekişmeli taşınmazın tespit gibi davalı adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacı Hazine tarafından temyiz edilmekle Yargıtay 20 hukuk Dairesinin 23/02/2009 gün ve 2008/16978 - 2009/2980 sayılı bozma kararı ile, "Davacı Hazine, çekişmeli taşınmaz hakkında imar ve ihyanın tamamlanmadığı ve zilyetlikle kazanma şartların gerçekleşmediği iddiasına dayandığına göre, taşınmazın tarım arazisi olup olmadığı ve zilyetlik süresinin ne kadar olduğunun duraksamaya yer vermeyecek biçimde saptanması gerektiği, oysa bu konudaki bilirkişi rapor ve beyanlarının çelişkili olduğu gibi araştırma ve incelemenin hükme yeterli olmadığı gibi,davaya konu küçük yüzölçümlü parsel bazında inceleme yapılarak sonuca varılamayacağı, öncelikle mahkemece,çekişmeli taşınmazın bulunduğu köyde, 1972 yılında yapılan ilk tesis kadastrosuna ait fotogometrik yöntemle düzenlenen kadastro paftası Kadastro Müdürlüğünden getirtilerek; dava konusu yerle birlikte 2006 yılında ek kadastrosu yapılan taşınmazların hangi sebeple 1972 yılında kadastrosunun yapılmadığı, o tarihteki niteliğinin ne olduğu kadastro müdürlüğünden sorulmalı ve alınacak cevapla birlikte orijinal kadastro pafta örneği dosyaya konulması,2006 yılında ek kadastrosu yapılan ve öncesi bütün olan parselleri dıştan çevreleyen ve 1972 yılında yapılan ilk tesis kadastrosunda tapulaması yapılan parsellere ait tapulama tutanak örnekleri ile varsa dayanağı tapu ve vergi kayıtları ilk oluştuğu günden itibaren tüm gittileri ile birlikte getirtildikten sonra, yerel bilirkişi ve uzman üç kişilik ... bilirkişileri kurulu aracılığı ile yeniden keşif yapılarak, taşınmazın zilyetlikle kazanılabilecek yer olup olmadığı ve kazanma koşullarının kişi yararına oluşup oluşmadığının bilimsel yöntemle kesin olarak belirlenmesi gerektiğinden dava konusu taşınmazın orman sayılmayan ve zilyetlikle kazanılabilecek yerlerden olduğunun belirlenmesi halinde, dava konusu taşınmaz ve etrafını gösterir ve ilk defa o yerde grafik ya da fotogrametri yöntemiyle düzenlenen 1/5000 ölçekli arazi kadastro paftasının orijinal fotokopi örneği ile taşınmaza bitişik