muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3834, Karar No: 2021/6788, Tarih: 06.04.2021

Zira, Yargıtay'ca davanın esasına hükmedilecek hâllerde, hukuka aykırılığın düzeltilmesi başlıklı CMK’nın 303. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde (1412 sayılı CMUK’un 322/1-a maddesinde) belirtildiği üzere, olayın daha ziyade aydınlanması gerekmeden beraate veya davanın düşmesine ya da alt ve üst sınırı olmayan sabit bir cezaya hükmolunması gerekirse Yargıtay’ın davanın esasına hükmedebileceği gibi hükümdeki hukuka aykırılığı da düzeltebileceği belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere; temyiz olunan hükmün, maddî hukuk kurallarının veya yargılama hukukuna ilişkin kuralların uygulanmaması, eksik veya yanlış uygulanması hâlinde Yargıtayca bozulması kuraldır. Ancak, istisna olarak, hükme esas kabul edilen maddî olaylara hukuk kurallarının uygulanmasında hata yapılması nedeniyle hüküm bozulmuşsa ve yeniden yargılama yapılması gerekmiyorsa, mahkemeye bırakılmış serbest değerlendirme yetkisi söz konusu değilse maddede sekiz bent hâlinde ve sınırlı olarak sayılan durumlarda davanın esasına hükmedilebilecek veya hükümdeki hukuka aykırılık Yargıtayca düzeltilebilecektir.

Açıklanan nedenlerle;

Mala zarar verme eyleminin, suça konu olan aracın mülkiyetine yönelik olduğunun anlaşılması karşısında Yargıtay’ımızın istikrar bulmuş içtihatları uyarınca mala zarar verme suçunun yasal unsurunun oluşmaması sebebiyle anılan suçtan beraatlerine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafii ile sanıklar ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hükümlerin fıkrasından sanıkların mala zarar verme suçundan mahkumiyetine ilişkin bölümlerin karardan çıkarılarak yerine “Her ne kadar sanıklar hakkında mala zarar verme suçundan kamu davası açılmış ise de; yüklenen fiilin kanunda suç olarak tanımlanmamış olması nedeniyle sanıkların atılı suçtan 5271 sayılı CMK’nın 223/2-a maddesi uyarınca BERAATİNE’’ cümlesinin eklenmesi suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

VI-Sanık ... hakkında kurulan tüm mahkumiyet ve beraat hükümlerinin temyiz incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen ve Y.C.G.K.'nın 05.03.2013 günlü, 2012/1-1560 esas ve 2013/81 karar sayılı ve aynı günlü 2013/8-131 esas ve 2013/75 karar sayılı içtihatlarında da belirtildiği üzere, temyiz incelemesinden önce sanığın ölmesi hâlinde, müsadereye tâbi eşya olsun ya da olmasın, 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca hükmün bozulmasıyla yetinilmesi, müteakip işlemlerin ise; mahkemesince yapılması gerekir. UYAP'tan alınan nüfus kaydına göre, sanık ...’ın 07.04.2019 tarihinde öldüğünün belirtilmiş olması karşısında 5271 sayılı CMK'nın 223/8 ve TCK'nın 64/1. maddeleri uyarınca sanığın öldüğünün anlaşılması hâlinde kamu davalarının düşürülmesine karar verilmesinde zorunlululuk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin, temyiz itirazları yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenle 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 06/04/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/6571, Karar No: 2007/5333, Tarih: 29.03.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/6571 E.  ,  2007/5333 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, meslek hastalığı sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalının sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Dava, meslek hastalığı sonucu sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan davacı işçinin manevi zararının giderilmesi istemine ilişkindir.

Olayın oluş şekline, müterafik kusur oranlarına, davacının duyduğu elem ve ızdırabın derecesine, tarafların sosyal ve ekonomik durumuna 26.6.1966 gün 1966/7-7 sayılı İçtihadı Birleştirme kararının içeriğine ve öngördüğü koşulların somut olayda gerçekleşme biçimine ve hak ve nesafet kurallarına göre hükmedilen tazminat çoktur. Bu nedenle 8.500.00YTL manevi tazminat yerine10.000.00YTL manevi tazminata hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden H.U.M.K.’nun 438/7. maddesi uyarınca hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının tümü silinerek yerine:

“Davanın KISMEN KABULÜ ile,%12 fark maluliyet sebebi ile, takdir edilen 8.500.00 YTL manevi tazminatın maluliyet tarihi olan 25.04.2006 tarihinden itibaren yasal faiz ile birlikte davalıdan alınıp davacıya verilmesine,fazlaya ilişkin talebin reddine ,

Kabul olunan miktar yönünden karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca belirlenen 970.00YTL avukatlık ücretinin davalıdan alınıp davacıya verilmesine,

Ret olunan miktar yönünden karar tarihinde yürürlükte bulunan avukatlık asgari ücret tarifesi uyarınca belirlenen450.00YTL avukatlık ücretinin davacıdan alınıp davalıya verilmesine,

Alınması gereken 459.00YTL karar harcından 135.70YTL peşin harcın düşümü ile kalan323.30YTL harcın davalıdan tahsili ile hazineye irat kaydına,

Davacı tarafından yapılan 156.30YTL yargılama giderinden 133.00 YTL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalanın davacı üzerinde bırakılmasına.” rakamının ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA,aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 29.03.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Düzelterek Onama yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki nedenlerle karşıyım:

Davacı tarafından yapılan 156.30YTL yargılama giderinden 133.00 YTL yargılama giderinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, kalanın davacı üzerinde bırakılmasına.” rakamının ve sözcüklerinin yazılmasına ve hükmün düzeltilmiş bu şekli ile ONANMASINA,aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 29.03.2007 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Düzelterek Onama yönündeki çoğunluk görüşüne aşağıdaki nedenlerle karşıyım:

1-Yüksek Mahkeme, bir inceleme mahkemesidir. Hüküm mahkemesi değildir. Denetim makamı, temel olarak hükmü bozma veya onama ile yetkilidir. Düzeltilerek Onama, istisnai bir yetkidir. İstisnai yetkiler yorumla genişletilemez. Manevi tazminatta düzelterek onama yetkisi genel olarak başvurulan bir yetki değildir. Nitekim dairemizin önceki uygulaması ve diğer tazminat dairelerinin uygulamaları manevi tazminatta düzelterek onama yetkisini işletme biçiminde olmamıştır. İstikrarlı uygulamada bu şekilde teşekkül etmiştir.

2-Manevi tazminatı takdir hakkı, hüküm mahkemesinindir (BK.45.47.49 ve MK. 24). Yasa koyucunun bu yetkiyi alt mahkemeye vermesinin temel nedeni alt mahkemenin hukukun yanında vakıaları değerlendiren bir mahkeme oluşudur. Yargı makamlarından olaya ve maddi delillere en yakın olan organ alt mahkemedir. Manevi tazminat çoğunlukla olayların takdirinden kaynaklanan bir tazminat şeklidir. Yüksek Mahkeme elbette alt mahkemenin takdirini inceleyebilecektir. Ancak alt mahkemenin yerine geçerek takdiri bizzat kendisi yapamayacaktır.

3-Düzelterek onama Prof. Kuru’nun isabetle vurguladığı gibi hukuk kuralının uygulanmasında hata edilmiş olması ön şartına bağlıdır. Yeniden yargılamayı gerektirmemek gerekli ve fakat yeterli olmayan bir şarttır. Takdir hakkının az veya çok kullanılması bir hukuk hatası anlamına gelmez. Bu bir tercih meselesidir.

4- 3 nolu gerekçemin doğal uzantısı, bu tür bir uygulamanın hakimin direnme hakkını ve bozma aleyhinde olan tarafın direnmeyi isteme imkanını ortadan kaldırmaktadır. Usul dengesi, HUMK. 438 hükmü yanlış yorumlanarak bozulmaktadır.

5-Düzeltilen miktar ile hükmedilen miktar arasında büyük bir fark yoktur. Özellikle enflasyonun para değerini hızlı bir şekilde çökertmesi karşısında her ikisi arasındaki fark önemsenemez. Takdir ve hakkaniyet hukuku terimiyle, Yargıtay’ın müdahalesini haklı kılacak fahiş bir hata yoktur. Bu yönden düzelterek onama gerekçesinin hakkaniyet ve hak temelinde de dayanağı bulunmamaktadır. Daha ötesi olayın niteliğine, manevi tazminatın amacına ve para değerinin azaltıcı karakterine göre hükmedilen tazminat dahi azdır. Ne var ki davacı temyizi olmaksızın Yüksek Mahkemenin böyle bir gerekçe ile davacı lehine dokunma hakkı yoktur.

6-Çağımızın hukuk anlayışında manevi tazminatın belirlenmesinde keyfilikler eşitsizlikler aşılmakta, ortak ve somut bir ölçü bulmak gerektiği kabul görmektedir. Kimilerine göre manevi tazminat acı ve üzüntüyü giderme ve öfkeyi yatıştırma parasıdır. Yargıtay’ın 22.06.1966 gün 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında benimsenen ve dairemizin çoğu kararında yenilenen bu görüş, eski çağların öç almayı önlemek ve toplumda huzur ve barışı sağlamak adına konulan kısas kuralını ve uzantısı olan “diyet” uygulamasını çağrıştırmaktadır. Dünyada hiçbir aletin dozunu saptıyamacağı bir acının, üzüntünün, bunalımın ve sıkıntının manevi tazminatın dayanağı ve ölçüsü sayılması akla uygun olmadığı gibi aynı zamanda sakıncalıdır.

Bu olumsuzluğu aşmada alınması gereken ölçülerin neler olması lazım geldiği noktasında; şu saptamalarda bulunmayı uygun görmekteyiz.

Manevi tazminatın, maddi tazminat ödenmesinin imkansızlığı durumunda tamamlayıcı ve denkleştirici işlemini göz ardı etmemek gerekir. Hiç maluliyet olmasa bile, bedensel zarara uğrayan kişinin manevi tazminat istiyebileceğini artık Yargıtayda benimsemiştir. Öyleyse manevi tazminatın acı, üzüntü, öfke, kin gibi duygusal işleminden arındırılıp maddi tazminatın yetersiz kaldığı durumlarda onun eksiğini ve açığını kapatıcı, zararı denkleştirici somut gerçekçi ve toplumsal bir işlevinin olduğuna inanmaktayız. Ayrıca “sosyal ve ekonomik durum ölçütü” zengine daha çok, yoksula daha az manevi tazminat ödenmesini amaçlayan bir anlayışın izlenimini vermektedir. Oysa kişilerin onuru, saygınlığı, kişilik ve yaşam hakları, bedensel bütünlükleri onların varlıklı veya yoksul, mevki ve makam sahibi veya sıradan yurttaş oluşlarına göre değerlendirilmemeli, cana gelen zarar için manevi tazminat miktarı belirlenirken de, zengin-yoksul, maddeci-emekçi, şehirli-köylü, eğitimli-eğitimsiz, ayrımı yapılmadan, zararın azlığına çokluğuna, haksız eylemin ve hukuka aykırılığın niteliğine, kusurun ve sorumluluğun derecesine göre değerlendirme yapılmalı, hüküm altına alınacak manevi tazminat, maddi tazminatı tamamlayıcı ve zarar vereni caydırıcı bir işlev görmelidir. Giderek vardığımız bu sonuç YHGK.’nun 23.06.2004 gün ve E:2004/13-291, K:2004/370 sayılı kararı ile de desteklenmektedir. Bu anlayış bir bakımada, Anayasamızın 10.maddesinde ifadesini bulan “eşitlik ilkesi” ne de uygun düşecektir.

Yukarıda açıkladığım nedenlerle manevi tazminatın çokluğu gerekçesine dayalı olarak miktarın azaltılması suretiyle hükmün düzeltilerek onanması yönündeki sayın çoğunluk görüşüne katılmamaktayım.
Yargıtay — Esas No: 2014/10048, Karar No: 2014/14371, Tarih: 15.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/10048 E.  ,  2014/14371 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2012/786-2014/374

Davacı vekili tarafından, davalı M.. Ç.. aleyhine 28.08.2012 gününde verilen dilekçe ile önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davalı M.. Ç..'a yönelik davanın husumetten reddine, davalı İ.. P..'a yönelik davanın ise kabulüne dair verilen 15.04.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı İ.. P.. vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, önalım hakkı nedeniyle payın iptali ile davacı adına tescili istemine ilişkindir.

Davacı vekili, davacının dava konusu .. parsel sayılı taşınmazda paydaş bulunduğunu, taşınmazın diğer paydaşlarından M..D..ve diğerlerinin 9/21 payını 22.03.2012 tarihinde davalı M.. Ç..'a satarak devrettiğini, noter vasıtası ile davacıya bildirim yapılmadığını, davalı M.. Ç.. adına kayıtlı 9/21 payın iptali ile davacı adına tescilini istemiştir.

Davalı M.. Ç.., yargılama sırasında 12.10.2012 tarihinde dava konusu taşınmazdaki payını İ.. P..'a devrettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davacı vekili, önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil davasını yeni malik İ.. P..'a karşı devam ettirmiştir.

Davalı İ.. P.., taşınmazda önceden paydaş bulunduğunu, taşınmazın fiilen taksim edildiğini, her paydaşın fiili taksime uygun şekilde yerini kullandığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalı M.. Ç..'a yönelik davanın husumetten reddine, davalı İ.. P..'a yönelik davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı İ.. P.. vekili temyiz etmiştir.

Önalım davasına konu payın ilişkin bulunduğu taşınmaz paydaşlarca özel olarak kendi aralarında taksim edilip her bir paydaş belirli bir kısmı kullanırken bunlardan biri kendisinin kullandığı yeri ve bu yere tekabül eden payı bir üçüncü şahsa satarsa, satıcı zamanında bu yerde hak iddia etmeyen davacının tapuda yapılan satış nedeniyle önalım hakkını kullanması TMK’nın 2. maddesinde yer alan dürüst davranma kuralı ile bağdaşmaz. Kötüniyet iddiası 14.2.1951 tarihli ve 17/1 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca davanın her aşamasında ileri sürülebileceği gibi mahkemece de kendiliğinden nazara alınması gerekir. Bu gibi halde savunmanın genişletilmesi söz konusu değildir. Eylemli paylaşmanın varlığı halinde davanın reddi gerekir.

Somut olayda; dava dışı M..D.. ve diğerlerinin dava konusu taşınmazdaki 9/21 payını 22.03.2012 tarihinde davalı M.. Ç..'a sattığı, satıştan noter aracılığıyla davacıya bildirim yapılmadığı, davacının yasal süresi içerisinde 28.08.2012 tarihinde önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil davasını açtığı, davalı M.. Ç..'ın da yargılama sırasında 12.10.2012 tarihinde davaya konu payı diğer paydaş davalı İ.. P..'a sattığı, davacının önalım hakkı nedeniyle tapu iptali ve tescil davasını yeni pay satın alan davalı İ.. P..'a karşı devam ettirdiği, davalı İ.. P..'ın fiili taksim savunmasında bulunduğu, mahkemenin ise fiili taksim savunmasını araştırmadan ve keşif yapmadan davanın kabulüne karar verdiği anlaşılmıştır.

Davalı İ.. P.. fiili taksim savunmasında bulunduğuna göre bu konuda delillerini sunması için mehil verilmesi, delil bildirildiği takdirde toplanması, varsa davacının karşı delillerinin de toplanarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı İ.. P.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 15.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2683, Karar No: 2011/5694, Tarih: 05.10.2011

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2011/2683 E.  ,  2011/5694 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış, eksiklik nedeniyle mahalline iade edilen dosya ikmal edilerek gelmiş olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi nedeniyle uğranılan gecikme tazminatının arsada oluşan kayıp alan değerinin, imardaki değişiklik sonucu kat sayısının düşmesi nedeniyle daire sayısının azalmasından kaynaklanan zararın ve manevi tazminat ile emlak vergisi tutarının tahsili istemiyle açılmıştır.

Davalılar imar plânının yeniden değiştiğini, hak kaybı bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece davacının menfi zararının tahsiline karar verilmiş, karar, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık 27.03.1996 tarihli arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanmıştır. Davacı arsa sahibi, davalılar yüklenicidir. Davalıların yapımını yükümlendiği 5 blok inşaattan A ve C bloklarda yer alan toplam 8 dairenin ruhsatın alındığı 24.02.1999 tarihinden itibaren 45 ayda tamamlanması ve teslimi kararlaştırılmıştır. Buna göre inşaatın 24.11.2002 tarihinde bitirilmesi gerekmekte ise de 16.04.2003 tarihinde imar plânı revize edilmiş, arsa tevhit ve ifraz sonucu bir miktar küçülmüş, kat sayısı da 11'den 2'ye düşürülmüştür. Ancak, yargılamadan sonra imar plânı yenilenmesi ile kat sayısı yeniden artırılmış, 02.03.2009 tarihli ruhsata göre 10 kata çıkarılmıştır. Davada, kat adedinin düşürülmesi ve sair zararlar nedeniyle istemde bulunulmuş ise de, bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra verilen 23.11.2007 tarihli dilekçe ile, davadaki tazminatın 02.10.2007

tarihli bilirkişi raporunda muhtemel sözleşmeye göre hesaplanan zarar olan 348.000,00 TL'ye çıkarılması ve davanın bu yönde ıslah edilmesi istenilmiştir. Bu haliyle davacının sözleşmenin feshi sonucu uğradığı menfi zararını istediği anlaşılmaktadır. Mahkemenin de menfi zarar istemini kabulü yerindedir. Ne var ki, hükme esas alınan bilirkişi raporunda menfi zarar hesabı Hukuk Genel Kurulu ve Dairemiz uygulamalarında belirtilen yönteme uygun yapılmamıştır. Hukuk Genel Kurulu'nun 17.01.1990 tarih ve 1989/13-392-1 sayılı kararında da belirtildiği gibi menfi zarar sözleşme yapılmasaydı davalının uğramayacağı zarar olarak tanımlanmaktadır. Menfi zarar, sözleşmenin yapıldığı tarihte başkasıyla dava konusu arsa üzerinde ne miktarda daire ve arsa payı karşılığı sözleşme yapılabileceğinin belirlenmesi, bu miktar ile yeni ruhsata göre yapılabilecek inşaatlardan davacıya verilecek arsa payı ve bağımsız bölüm arasındaki fark tutarıdır. Bilirkişilerce yapılan hesap buna uygun bulunmadığından mahkemece yapılması gereken iş, bilirkişilerden ek rapor alınarak, davacının sözleşmeyi fesihte haklı bulunması nedeniyle uğradığı menfi zararı az yukarıda açıklandığı biçimde hesaplatmak ve hüküm altına almaktan ibarettir. Bu hususlar üzerinde durulmadan bilirkişinin raporuyla bağlı kalınarak hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olmuş, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle tarafların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün taraflar yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 05.10.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3036, Karar No: 2018/10546, Tarih: 12.11.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/3036 E.  ,  2018/10546 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davalı ile ... Marka ... Konveyörlü 2000 tb Kurutmasız bulaşık makinesi satımı hususunda alım-satım sözleşmesi akdedildiğini, kararlaştırılan ürünün teslim edildiğini ancak verilen sürede borcun ödenmemesi üzerine davalı hakkında ... İcra Müdürlüğünün 2014/791 Esas sayılı dosyası ile takip başlattıklarını,davalı borçlunun takibe itiraz ettiğini ve takibin durduğunu, davalı kurumun itirazının haksız olduğunu, 06.09.2013 tarihinde ... Marka ... Konveyörlü 2000 tb kurutmasız bulaşık makinesinin davalı tarafa teklif edildiğini, teklif formu ve ürünün özelliklerini gösterir belgelerin davalının mail adresine gönderildiğini, aynı şekilde davalı tarafın imzaları ile tasdik edilen belge ile de davalı tarafça aynı ürünün okulda kullanılmak üzere talep edildiğini, 08.10.2013 tarihinde dava konusu bulaşık makinesinin davalıya teslim edildiğini ve teknik servis elemanlarınca kurularak davalı tarafa kusursuz olarak teslim edildiğini, davalı tarafın borca konu malın ayıplı olduğundan bahisle itiraz ettiğini, davalı tarafın şirketlerinden hiçbir suretle kurutmalı bulaşık makinesi istemediğini, kendilerinin ise talep edilen makinenin kurutmalı olduğu şeklinde bir taahhütte bulunmadıklarını, ayrıca kesinlikle kabul anlamına gelmemek kaydı ile malın bir an için ayıplı olduğu düşünülse dahi, TBK'nun 223. maddesi gereğince bu durumun bildirilmesi gerektiğini, ürünün kurutmasız olduğunun ilk kullanımdan itibaren anlaşılabileceğini beyan ederek % 20'den az olmamak kaydıyla icra inkar tazminatına hükmedilmesine ve izah edilen nedenlerle davalı borçlunun haksız itirazının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalı, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne, davalının ... icra müdürlüğünün 2014/791 esas sayılı icra takibine yaptığı itirazın iptali ile icra takibinin devamına, Asıl alacağa mahsus %20 icra inkar tazminatının davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulüne, davalının ... icra müdürlüğünün 2014/791 esas sayılı icra takibine yaptığı itirazın iptali ile icra takibinin devamına, Asıl alacağa mahsus %20 icra inkar tazminatının davalıdan alınıp davacıya ödenmesine karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dava, davacıların davalı kuruma bağlı ... ... Öğretmen Lisesi'ne satıp teslim ettiği bulaşık makinesi ve döner ocağı bedellerinin ödenmemesi üzerine başlatılan takibe, itirazın iptaline ilişkindir. Dava tarihinden yürürlükte bulunan 6102 Sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 5.Maddesinde “Aksine hüküm bulunmadıkça, dava olunan şeyin değerine veya tutarına bakılmaksızın asliye ticaret mahkemesi tüm ticari davalar ile ticari nitelikteki çekişmesiz yargı işlerine bakmakla görevlidir.” hükmü yer almaktadır. Aynı kanunun 5/3. Maddesine göre de; Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasındaki ilişki görev ilişkisi olup, bu durumda göreve ilişkin usul hükümleri uygulanır. Anılan yasa hükümleri gereği, davalı tarafın tacir sıfatı bulunmadığından davaya bakmaya görevli mahkeme genel mahkemelerdir. Görev kamu düzeni ile ilgili olup, yargılamanın her safhasında ve re'sen nazara alınmalıdır. Hal böyle olunca, mahkemece davaya genel mahkeme sıfatı ile bakılması gerekirken, aksi düşünce Asliye Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla bakılması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1 nolu bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, 2 nolu bentte açıklanan nedenlerle davalının sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.