muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/17983, Karar No: 2021/19450, Tarih: 15.06.2021

Somut olayda, Kemer Belediye Başkanlığı vekilinin 07/11/2019 tarihli dilekçesi ile şüphelinin Antalya ili Kemer ilçesi Yeni Mah. 550 parselde bulunan taşınmazda 3194 sayılı İmar Kanunu'na aykırı inşaat yaptığının tespit edilmesi sonucunda düzenlenen 15/05/2018 tarihli yapı tespit ve tatil zaptında resmi parselli yerde ruhsatsız inşaat yapıldığının tespit edildiğinden bahisle şikayetçi olması üzerine, Kemer Cumhuriyet Başsavcılığınca 19/02/2020 tarihinde şüphelinin üzerine atılı suçun unsurlarının oluşmadığı gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesini müteakip, müşteki kurum vekili tarafından anılan karara karşı 12/03/2020 tarihinde yapmış oldukları itirazda, 07/11/2019 tarihli şikayet dilekçelerinde şikayet konusu taşınmaza ait parsel numarasını maddi yazım hatası sonucu "Yeni Mah. 550 parsel" olarak belirttiklerini, ancak şikayet dilekçesi ekinde sunmuş oldukları ilgili taşınmaza yönelik yapı tatil zaptı ve encümen kararında, şüpheliye ait suç konusu taşınmazın adres bilgisinin "Beldibi Mahallesi Başkomutan Atatürk Caddesi No:123, 962 parsel" olduğunun anlaşıldığını beyan etmelerine karşın mercii Antalya 1. Sulh Ceza Hâkimliğince itirazın reddine karar verilmiş ise de, şüpheli ...'e ait 3194 sayılı Kanun'a aykırı inşa edildiği iddia olunan yapı hakkında taşınmaz kaydının tespit edilmesini takiben, ilgili belediyeye yazı yazılarak şüpheli hakkında düzenlenen varsa yapı tatil zaptı, idari para cezası gibi belgelerin celp edilerek mahallinde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılmak suretiyle bilirkişi raporu aldırılması, tutanak tanıkları ve komşu taşınmazlarda bulunanların tanık olarak dinlenmesi ve şikayet konusunda her türlü delil araştırıldıktan sonra şüphelinin hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, eksik soruşturmaya dayalı verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir." denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme:

Hukuksal Değerlendirme:

CMK'nın 160/1. maddesinde, "Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hali öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya haşlar.", 160/2. maddesinde "Cumhuriyet Savcısı, maddi gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için. emrindeki adli kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.'' 170. maddesinin 2. fıkrasında, "Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler. 172. maddesinin 1. fıkrasında, "Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir." hükümleri düzenlenmiştir.

Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen mahkeme, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar verebilecektir.

CMK'nın 170/2. maddesine göre kamu davası açılabilmesi için soruşturma aşamasında toplanan delillere göre suçun işlendiğine dair yeterli şüphe bulunması gerekir. Suç ihbar veya şikayeti yoluyla soruşturma yaparak maddi gerçeğe ulaşma yükümlülüğü ve yetkisi bulunan Cumhuriyet Savcısı, soruşturma sonucunda elde edilen delilleri değerlendirerek kamu davası açmayı gerektirir nitelikte yeterli şüphe olup olmadığını takdir edecektir. Ancak soruşturma aşamasında Cumhuriyet Savcısının delil değerlendirmesiyle, kovuşturma aşamasında hakimin delilleri değerlendirmesi birbirinden farklı özelliklere sahiptir. CMK'nın 170/2. maddesine göre soruşturma aşamasında toplanan deliller kamu davası açılması için yeterli şüphe oluşturup oluşturmadıkları çerçevesinde incelemeye tabi tutulurken, kovuşturma aşamasında, isnad edilen suçun işlenip işlenmediği hususunda mahkumiyete yeter olup olmadığı ve tam bir vicdani kanaat oluşturup oluşturmadığı çerçevesinde değerlendirilmektedir.

İnceleme konusu somut olayda; müşteki Kemer Belediye Başkanlığı vekilinin 07/11/2019 tarihli dilekçesiyle şüphelinin Antalya ili Kemer ilçesi Yeni Mah. 550 sayılı parselde bulunan taşınmazda imara aykırı inşaat yaptığından bahisle şikayetçi olup 15/05/2018 tarihli yapı tespit ve tatil zaptının dilekçeye eklendiği, Kemer Cumhuriyet Başsavcılığınca "yerinde yapılan inceleme sonucu bilirkişi raporunda imara aykırı yapıların yıkıldığı ve belirlenen usul ve yasaya aykılıkların giderildiği, suç unsuru oluşturan eylemin olmadığı" gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği, bu karara yönelik müşteki kurum vekili tarafından yapılan itirazda, 07/11/2019 tarihli şikayet dilekçesinde şikayet konusu taşınmaza ait parsel numarasını maddi yazım hatası sonucu "Yeni Mah. 550 parsel" olarak yazdıklarını, ancak şikayet dilekçesi ekinde sunmuş oldukları ilgili taşınmaza ilişkin yapı tatil zaptı ve encümen kararında, suç konusu taşınmazın adres bilgisinin "Beldibi Mahallesi Başkomutan Atatürk Caddesi No:123, 962 parsel" olduğunu, yanlış yerde keşif yapılıp rapor alındığını, suça konu yerde imara aykırılıkların giderilmediğini belirttikleri anlaşılmıştır,

Suça konu yapının bulunduğu taşınmazın tapu kaydının getirtilmesi, şikayete konu taşınmazın bulunduğu yerde uzman bilirkişi aracılığıyla keşif yapılmak suretiyle bilirkişi raporu aldırılması, tutanak tanıkları ve komşu taşınmazlarda bulunanların tanık olarak dinlenmesi, suça konu inşaatın yıkılıp yıkılmadığı, yıkılmış ise şüpheli tarafından yıkılıp yıkılmadığı araştırılarak yıkım işlemlerinin ilgili belediye tarafından gerçekleştirilmiş olması halinde, şüphelinin TCK’nın 184/5. maddesindeki düzenlemeden faydalanabilmesi için, yıkım masraflarını karşılayıp karşılamadığı ve şüpheliye yıkım masrafları açısından müşteki Belediye tarafından bildirimde bulunulup bulunulmadığının belirlenmesi gerektiğinin anlaşılması karşısında, bu araştırmalar yapılmadan eksik soruşturma sonucu kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmesi ve bu karara yapılan itirazın reddedilmesi hukuka aykırıdır.

Sonuç ve karar:

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’nın, Kanun yararına bozma isteği doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden,

1- Antalya 1. Sulh Ceza Hâkimliğinin 13/05/2020 tarihli ve 2020/1268 değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA,

2- CMK'nın 309. maddesinin 4-a fıkrası gereğince, sonraki işlemlerin mahallinde tamamlanmasına, dosyanın Yüksek Adalet Bakanlığına sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 15/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4807, Karar No: 2017/5760, Tarih: 19.09.2017

**11. Ceza Dairesi         2015/4807 E.  ,  2017/5760 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun 14.12.1992 tarih ve 1/5 ve Ceza Genel Kurulu'nun 24.03.1998 gün ve 51/106 sayılı kararlarında açıklandığı üzere kambiyo senetlerinde yapılan sahtekârlığın resmi belgede yapılmış sayılabilmesi için, ilgili kambiyo senedinin Türk Ticaret Kanununda öngörülen bütün unsurlarını taşıması gerekir. Aksi takdirde yasal unsurları taşımayan bir kambiyo senedinde sahtekârlık yapılması halinde fiil, özel belgede sahtekârlık suçunu oluşturacaktır. Mülga 6762 sayılı Türk Ticaret Kanununun 688/6 ve 689/4. ( 6102 sayılı TTK'nun 776, 777. md.) maddeleri uyarınca bonoda tanzim yerinin yazılı bulunması zorunludur, tanzim edildiği yer gösterilmeyen bir bono tanzim edenin ad ve soyadı yanında yazılı olan yerde tanzim edilmiş sayılır. Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulu'nun anılan kararında belirtildiği üzere düzenleme (keşide) yerinin hiçbir duraksamaya yer vermeyecek ve başka yerleşim yerlerini çağrıştırmayacak biçimde açık, net ve herkes tarafından anlaşılabilir şekilde gösterilmesi gerekir. Dosya içerisinde örneği bulunan suça konu bonoda açıkça düzenleme yeri belirtilmemiş, senedi düzenleyen ismi altında “Ayaslar Kasabası” biçiminde bir adres gösterilmiştir. Bu adres hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek biçimde anlaşılabilir bir idari birim adını ifade etmemektedir. Bu itibarla, suça konu senedin bono vasfını taşımadığı cihetle özel belge niteliğinde bulunduğu gözetilmeden yazılı şekilde "resmi belgede sahtecilik" suçundan sanığın mahkûmiyetine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 19.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17608, Karar No: 2014/23318, Tarih: 02.10.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/17608 E.  ,  2014/23318 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 6. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/04/2014

NUMARASI : 2014/221-2014/240

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi ve alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi .... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Şikayetçinin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların iddia ve savunmalarına, dosya içeriğindeki bilgi ve belgelere ve kararın gerekçesine göre şikayetçinin temyiz itirazlarının REDDİNE;

2-Alacaklının temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Alacaklı vekili tarafından borçlu Ankara Üniversitesi Rektörlüğü aleyhine başlatılan icra takibinde borçlunun şikayetçi şirkette olan hisseleri üzerine haciz konulmasına karar verilerek, şikayetçiye 89/1 haciz ihbarnamesi ve haciz müzekkeresi tebliğ edildiği, şikayetçinin, icra mahkemesine başvurusunda, 5018 sayılı Yasa gereği ve 2457 sayılı Yasa gereği Ankara Üniversitesi döner sermaye işletmesinin her türlü malları, banka hesaplarındaki nakitleri ve diğer kurumlardaki alacaklarının devlet malı niteliğinde olduğu, bu malların ve hakların haczedilemeyeceğini, ileriye sürerek gönderilen 89/1 haciz ihbarnamesi ve haciz müzekkeresinin iptaline ve konulan hacizlerin kaldırılmasına karar verilmesini talep ettiği görülmüştür.

Borçlu hakkında takibin kesinleşmesinden sonra, alacaklı, İİK.nun 78 ve müteakip maddeleri gereğince borçlunun hak, alacak ve malları üzerine doğrudan haciz konulmasını isteyebileceği gibi, İİK.nun 89. maddesi gereğince borçlunun 3. şahıs nezdindeki hak ve alacağının haczi için anılan madde koşullarında üçüncü şahsa 89/l ve 2. haciz ihbarı tebliği suretiyle de üçüncü şahıs nezdindeki hak ve alacağın haczini de talep edebilir. Her iki hal İİK.'nun farklı maddelerinde ve farklı düzenlemeye tabi tutulmuş, sebep ve sonuçları ayrı ayrı belirlenmiştir.

Somut olayda, şikayetçiye gönderilen 28.3.2014 tarihli yazı İİK.nun 78. maddesi kapsamında ve haciz müzekkeresi niteliğinde olup, İİK.nun 89/1. maddesine uygun 1. haciz ihbarı vasfında değildir. Şikayetçi nezdinde borçluya ait alacak var ise haciz gereği işlem yapması yeterli olup 89. maddeye göre olumsuz koşulların meydana gelmesi söz konusu değildir. Ancak haciz konusunun varlığı halinde 3.kişi haciz koymakla yetinmelidir. Bu hacze ilişkin şikayet hakkı da (haczedilmezlik şikayeti) borçluya ait olup 3. kişi Ankara Üniversitesi Teknoloji Geliştirme Bölgesi Yönetici A.Ş'nin 28.3.2014 tarihli haciz müzekkeresi yönünden şikayette hukuki yararı bulunmamaktadır.

Öte yandan İİK'nun 89/1.maddesi uyarınca şikayetçi 3. kişi Ankara Üniversitesi Teknoloji Geliştirme Bölgesi Yönetici A.Ş'ne 1.haciz ihbarnamesinin gönderildiği ve adı geçenin yasal sürede icra dairesine itiraz etmesinden sonra icra mahkemesine başvurarak haczin kaldırılmasını istediği görülmektedir.

İİK'nun 89/3-4. maddesine göre, üçüncü şahıs, haciz ihbarnamesinin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde itiraz etmezse, mal yedinde veya borç zimmetinde sayılır ve kendisine gönderilen haciz ihbarnamesine süresinde itiraz etmediği, bu nedenle de malın yedinde veya borcun zimmetinde sayıldığı ikinci bir ihbarname ile bildirilir. Bu ikinci ihbarnamede ayrıca, üçüncü şahsın ihbarnamenin kendisine tebliğinden itibaren yedi gün içinde ikinci fıkrada belirtilen sebeplerle itirazda bulunması, itirazda bulunmadığı takdirde zimmetinde sayılan borcu icra dairesine ödemesi veya yedinde sayılan malı icra dairesine teslim etmesi istenir. İkinci ihbarnameye süresi içinde itiraz etmeyen ve zimmetinde sayılan borcu icra dairesine ödemeyen veya yedinde sayılan malı icra dairesine teslim etmeyen üçüncü şahsa onbeş gün içinde parayı icra dairesine ödemesi veya yedinde sayılan malı teslim etmesi yahut bu süre içinde menfi tespit davası açması, aksi takdirde zimmetinde sayılan borcu ödemeye veya yedinde sayılan malı teslime zorlanacağı bildirilir. Bu bildirimi alan üçüncü şahıs, icra takibinin yapıldığı veya yerleşim yerinin bulunduğu yer mahkemesinde süresi içinde menfi tespit davası açtığına dair belgeyi bildirimin yapıldığı tarihten itibaren yirmi gün içinde ilgili icra dairesine teslim ettiği takdirde, hakkında yürütülen cebri icra işlemleri menfi tespit davası sonunda verilen kararın kesinleşmesine kadar durur. Bu süre içinde 106 ncı maddede belirtilen süreler işlemez. Bu davada üçüncü şahıs, takip borçlusuna borçlu olmadığını veya malın takip borçlusuna ait olmadığını ispat etmeye mecburdur. Üçüncü şahıs açtığı bu davayı kaybederse, mahkemece, dava konusu şeyin yüzde yirmisinden aşağı olmamak üzere bir tazminata mahkum edilir. Bu fıkraya göre açılacak menfi tespit davaları maktu harca tabidir.

Üçüncü şahıs, haciz ihbarnamesine müddeti içinde itiraz ederse, alacaklı, üçüncü şahsın verdiği cevabın aksini icra mahkemesinde ispat ederek üçüncü şahsın 338 inci maddenin 1 inci fıkrası hükmüne göre cezalandırılmasını ve ayrıca tazminata mahkum edilmesini istiyebilir. İcra mahkemesi, tazminat hakkındaki davayı genel hükümlere göre halleder.

İtiraz üzerine 3. kişiye artık 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnamesi gönderilemeyeceğinden gerçekleşmiş bir haciz işleminden bahsedilemez. Ortada usulüne uygun konulmuş bir haciz bulunmadan 3. kişi tarafından haczin kaldırılmasını istemek fuzuli bir başvurudur.

Bu durumda mahkemece istemin yukarıda açıklanan nedenlerle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

İtiraz üzerine 3. kişiye artık 89/2 ve 89/3 haciz ihbarnamesi gönderilemeyeceğinden gerçekleşmiş bir haciz işleminden bahsedilemez. Ortada usulüne uygun konulmuş bir haciz bulunmadan 3. kişi tarafından haczin kaldırılmasını istemek fuzuli bir başvurudur.

Bu durumda mahkemece istemin yukarıda açıklanan nedenlerle reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile kabulü yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda (2) nolu bentte yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 02.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11553, Karar No: 2019/13782, Tarih: 19.09.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/11553 E.  ,  2019/13782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını bozma suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 19.09.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1915, Karar No: 2018/7369, Tarih: 26.11.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/1915 E.  ,  2018/7369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 24/11/2016 tarih ve 2016/390-2016/479 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davalı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin davalı bankanın ... Şubesi'nde USD cinsi vadesiz mevduat hesabı bulunduğunu, davalı bankanın bazı personelinin müşteri hesaplarında usulsüzlük yapmasından dolayı haklarında ceza davası açıldığını öğrenince hesabını kontrol etmek için davalı bankaya gönderdiği ihtar üzerine müvekkiline verilen dekont örneklerinden 23.01.2009 tarihli 2.000 USD, 30.04.2009 tarihli 30.000 USD, 04.05.2009 tarihli 30.000 USD, 15.05.2009 tarihli 10.000 USD, 05.06.2009 tarihli 20.000 USD, 19.06.2009 tarih 20.000 USD, 16.07.2009 tarihli 20.000 USD, 26.08.2009 tarihli 30.000 USD, 27.08.2009 tarihli 20.000 USD, 17.09.2009 tarihli 50.000 USD'lik dekontlardaki imzaların kendisine ait olmadığını farkettiğini, davalı bankadan talepte bulunulmasına rağmen davalı bankanın ödeme yapmadığı ileri sürerek, şimdilik 50.000 TL’nin faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; müvekkilince yaptırılan imza incelemesinde dava konusu dekontlardaki imzaların davacıya ait olduğunun tespit edildiğini, ... 2 Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2010/74 esas sayılı dosyasında davacının çalışanı ... beyanlarına göre davacının imzaladığı boş dekontlar ile hesaptaki parayı kullandığını, yapılan işlemlerden haberdar olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya göre; dava konusu dekontlara ilişkin alınan 25.02.2014 tarihli ATK raporu ve 04.11.2013 tarihli adli tıp uzmanı bilirkişi tarafından düzenlenen rapora göre 30.04.2009, 04.05.2009, 15.05.2009, 05.06.2009, 19.06.2009, 16.07.2009, 27.08.2009, 17.09.2009, 26.08.2009 tarihli dekontlardaki imzaların davacının eli ürünü olduğunun ve 23.01.2009 tarihli 2000 USD bedelli dekonttaki imzanın ...'in eli ürünü olmadığının tespit edildiği, davacının 23.01.2009 tarihli 2000 USD bedelli dekont yönünden talebinde haklı olduğu, bu paranın iradesi dışında hesaptan çekildiği, davalının uğranılan zararı gidermekle yükümlü olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 2000 USD'nin dava tarihinden itibaren işleyecek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 185,25 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 26/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4698, Karar No: 2018/5073, Tarih: 19.06.2018

**10. Ceza Dairesi         2014/4698 E.  ,  2018/5073 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Hüküm : Değişen suç vasfına göre, ''kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma'' suçundan verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

21.03.2009 tarihli olay tutanağı ile duruşmada tanık olarak dinlenen tutanak düzenleyicilerin beyanlarına ve dosya kapsamına göre; sanığın eyleminin uyuşturucu madde ticareti yapma suçunu oluşturduğu gözetilmeden suçun niteliği yanlış değerlendirilerek kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddeleri uyarınca sonuç ceza yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 19/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12827, Karar No: 2012/12032, Tarih: 27.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/12827 E.  ,  2012/12032 K.**

**"İçtihat Metni"**

Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan mahkûmiyetine dair Üsküdar 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 04.04.2012 gün ve 2010/194 Esas, 2012/104 Karar sayılı re'sen temyize tâbi hükmün Yargıtayca incelenmesi için dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

TCK.nın 53/3. maddesi uyarınca aynı Kanunun 53/1-c maddesinde düzenlenen kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık haklarından yoksunluğun koşullu salıverilmeye, alt soyu dışındakiler üzerindeki vesayet ve kayyımlık yetkileri yönüyle ise hak mahrumiyetin infaz tamamlanıncaya kadar hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı görüldüğünden, re'sen temyize tâbi hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu hususun yeniden duruşma yapılmaksızın 1412 sayılı CMUK.nın 322. maddesinin verdiği yetki uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, 5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölüm hükümden çıkarılarak yerine "5237 sayılı TCK.nın 53/1. maddesinin (a), (b), (d), (e) bentlerinde belirtilen haklarından mahkûm olunan hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, (c) bendindeki haklarından yalnız kendi alt soyu üzerindeki velâyet, vesayet ve kayyımlık yetkileri yönünden koşullu salıverilmesine kadar diğer kişiler yönünden ise hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına" ibaresi eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.