muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12108, Karar No: 2010/12945, Tarih: 06.12.2010

**1. Hukuk Dairesi         2010/12108 E.  ,  2010/12945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KUŞADASI 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, eşini trafik kazasında kaybettiğini, müşterek çocukları olan davalıların kendisine bakıp gözeteceklerini söyleyerek kandırdıklarını ve maliki olduğu 1957 parsel sayılı taşınmazdaki 2/8 payını davalılara intifa hakkını saklı tutarak temlik ettiğini, ancak davalıların devirden sonra kendisi ile ilgilenmediklerini hata ile davalılara güvenilerek yapılan temliki işlemlerden rücu etmek istediğini ileri sürerek, 1957 nolu parseldeki davalılara temlik ettiği payının iptali ile adına  tescili isteminde bulunmuştur.

Davalılardan Ç.., davayı kabul ettiğini belirtmiş, davalı Ç.. satışın gerçek olduğunu belirterek  davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine   karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik  Hakimi

Raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, tapu iptal ve tescil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden toplanan delillerden; çekişme konusu 1957 parsel sayılı taşınmazın ¼ payının davacı adına kayıtlı iken intifa hakkını üzerinde bırakarak çıplak mülkiyetini 30.10.2008 tarihinde davalılara satış suretiyle temlik ettiği  anlaşılmaktadır.

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme neticesinde davalılardan Ç.. hakkında açılan davanın reddine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değilidir. Reddine.

Ancak, davalılardan Ç. davayı kabul etmiştir. Kural olarak kabul kesin hükmün hukuki neticelerini doğurur.

Hal böyle olunca, davanın Ç.. yönünden kabul sebebiyle kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı olduğu üzere hüküm kurulması doğru değildir.

Davacının, bu yöne ilişkin temyiz itirazları yerindedir.Kabulü ile hükmün açıklanan sebeplerle H.U.M.K.’nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan  peşin  harcın  temyiz  edene  geri  verilmesine, 6.12.2010  tarihinde  oybirliğiyle  karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8117, Karar No: 2019/6185, Tarih: 03.10.2019

**14. Hukuk Dairesi         2016/8117 E.  ,  2019/6185 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalılar ... ve ... (ortak imzalı dilekçe) tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

I- 7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

II- Tebligat Kanununun 35. maddesinin;

a) Birinci ve ikinci fıkralarında, gerçek kişilerle ilgili olarak, muhatabın kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre tebliğ yapılmasından sonra, eğer bu kişi adresini değiştirirse, yenisini hemen tebliği yaptırmış olan kaza merciine bildirmeye mecbur olduğu; adresini değiştiren kişinin yeni adres bildirmemesi ve adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresi de tespit edilemediği takdirde, tebliğ olunacak evrakın bir nüshasının eski adrese ait binanın kapısına asılacağı ve asılma tarihinin tebliğ tarihi sayılacağı hükmüne yer verilmiştir.

b) Dördüncü fıkrasında, tüzel kişi muhataplara daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişilerin resmî kayıtlarındaki adreslerinin esas alınacağı ve bu madde hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

b) Dördüncü fıkrasında, tüzel kişi muhataplara daha önce tebligat yapılmamış olsa bile, tüzel kişilerin resmî kayıtlarındaki adreslerinin esas alınacağı ve bu madde hükümlerinin uygulanacağı belirtilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince,

Gerekçeli kararın davalılardan ... Kurban’ın adres kayıt sistemindeki adresine doğrudan Tebligat Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca tebliğ edilmesinin usulsüz olduğu,

Yine davalılardan ... ile ...’a tebliğe çıkarılan gerekçeli kararın ilk seferde tebligat parçasının arkasına posta memuru tarafından “belirtilen adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olması sebebiyle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi uyarınca evrak mahalle muhtarlığına teslim edilmiştir” ibaresi yazılmak suretiyle tebliğ edildiği ve bu işlemin de usulsüz olduğu,

Gerekçeli kararın davalılardan ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’nın adresleri olan ... Köyü’ne tebliğe çıkarıldığı, adı geçen davalıların tamamına aynı gün ve aynı posta memuru tarafından muhatapların çarşıda olmaları sebebiyle Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre tebliğlerin yapıldığı, anılan durumun hayatın olağan akışına aykırı olduğu ve tebliğlerin usulsüz olduğu,

Gerekçeli kararın davalılar ..., ..., ... ve ... yönünden .... Merkez Küme Evlerinde farklı numaralarda bulunan adreslere tebliğe çıkarılmasına karşın, aynı posta memuru tarafından aynı tarihte Tebligat Kanununun 21/1. maddesine göre tebliğlerin yapıldığı, anılan durumun da hayatın olağan akışına aykırı olduğu ve muhatapların savunma hakkını kısıtlaması sebebiyle usulsüz olduğu, anlaşılmıştır.

Bu sebeple gerekçeli kararın davalılar ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...’a 7201 sayılı Tebligat Kanunu ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmelik hükümlerine ve yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde tebliğ edilerek ve yasal temyiz süresi beklenildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 03.10.2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2918, Karar No: 2014/3762, Tarih: 25.02.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/2918 E.  ,  2014/3762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon 1. İş Mahkemesi

TARİHİ : 19/11/2012

NUMARASI : 2010/379-2012/853

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde 15.09.2004- 18.09.2009 tarihleri arasında çalıştığını, iş sözleşmesinin işverence haksız fesih edildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi isteği ile işten ayrıldığını ve hak kazandığı tüm işçilik haklarının ödendiğini itirazi kayıtsız imzalanan ibraname içeriği ile sabit olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davacı ve davalı vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacının tüm davalının ise aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki davacının işverene bağlı gerçekleşen hizmet süresi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı 15.09.2004-18.09.2009 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığını ileri sürmektedir. Davalı işveren ise çalışmanın 15.12.2006-12.08.2008 tarihleri arasında gerçekleştiğini savunmuştur.

Dosya içerisinde mevcut Sosyal Güvenlik Kurumu kayıtlarını incelenmesinde, uyuşmazlık konusu dönemde, 15.09.2004- 30.09.2006 tarihleri arasında 1033758 sicil sayılı, 31.10.2008- 07.06.2009 tarihleri arasında 1032408 sicil sayılı ve 02.07.2009- 18.09.2009 tarihleri arasında 1000820 sicil sayılı iş yerlerinden davacının çalışma kaydının bildirildiği görülmektedir.

Uyuşmazlık konusu dönemde davacının çalışma kaydını bildiren 1033758 -1032408 ve 1000820 sicil sayılı iş yerlerinin hangi işverenlere ait olduğu ve bu işverenler ile davalı şirket arasında bir bağ bulunup bulunmadığı araştırılmamıştır.

Davacı ve davalı tanıklarının işe giriş tarihi hususunda beyanları bulunmamaktadır. İşten çıkış tarihi hususunda da taraf tanıklarının beyanları çelişkilidir .

Bu durumda, uyuşmazlık konusu dönemde davacının çalışma kaydını bildiren iş yerlerinin davalı şirkete ait olup olmadığı ve farklı şirketlere ait ise çalışma kaydını bildiren işverenler ile davalı şirket arasında fiili veya organik bağ bulunup bulunmadığı araştırılmadan ve tanıkların işe giriş ve çıkış tarihi hususunda beyanları ayrıntılı olarak alınmadan hizmet süresi yönünden davacının iddiası doğrultusunda karar verilmesi isabetsizdir.

3- Davacı işçinin hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı noktasında da uyuşmazlık söz konusudur.

3- Davacı işçinin hafta tatillerinde çalışıp çalışmadığı noktasında da uyuşmazlık söz konusudur.

Davacı işçi yurt dışı tır şoförü olarak çalışmaktadır. Davacı ve davalı tanıklarının beyanları ile Avrupa ülkelerine gerçekleştirilen seferlerde görev aldığı anlaşılmaktadır.

Avrupa 'da bazı ülkelerde cumartesi günü de dahil olmak üzere Pazar günlerinde trafik yasağı bulunduğu, bilinen ve yerleşik uygulamadır. Dairemizce de Avrupa ülkelerinde yurt dışı tır şoförü olarak çalışanların hafta tatili ücreti talep hakkı olamayacağı görüşü benimsenmiştir.

Davacı her ne kadar Azerbeycan ve İran gibi ülkelere de sefer yaptığını ileri sürmekte ise de, bu iddiasını ve ilgili ülkelere yaptığı seferlerde hafta tatillerinde çalıştığını tanık beyanları ile ispatlayamamıştır. Saptanan bu durum karşısında ve yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulduğunda, hafta tatili ücret alacağı yönünden davanın reddi gerekirken kabulüne karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ : Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 25.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3208, Karar No: 2015/6072, Tarih: 31.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/3208 E.  ,  2015/6072 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 2926 sayılı Kanun ile 5510 sayılı Kanununun 4. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendi kapsamında Tarım Bağ-Kur sigortalılığının ve 6111 sayılı Kanun kapsamında prim borçlarının yapılandırılması hakkından yararlanabileceğinin tespiti ve yaşlılık aylığı bağlanması istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davacı ve davalı Kurum avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanununun geçici 7.maddesi delaletiyle mülga 2926 sayılı Kanunun 2,3,6,9 ve 10. maddeleridir.

2926 sayılı Kanunun 2.maddesinde, Kanunla veya kanunların verdiği yetkiye dayanılarak kurulan sosyal güvenlik kuruluşları kapsamı dışında kalan ve herhangi bir işverene hizmet akdiyle bağlı olmaksızın, 3.maddenin (b) bendinde tanımlanan tarımsal faaliyette bulunanların Tarım Bağ-Kur sigortalısı sayılacakları belirtilmiştir.

Anılan Kanunun 3.maddesinin (b) bendinde "Tarımsal faaliyette bulunanlar: kendi mülkünde, ortaklık veya kiralamak suretiyle başkalarının mülkünde, kamuya mahsus mahallerde ekim dikim, bakım, üretim, yetiştirme ve ıslah yollarıyla veya doğrudan doğruya tabiattan istifade etmek suretiyle bitki, orman, hayvan ve su ürünlerinin üretimini, avlanmasını, avcılar ve yetiştiriciler tarafından muhafazasını, taşınmasını sağlayanlar veya bu ürünlerden sair bir şekilde faydalanmak suretiyle kendi adına ve hesabına faaliyette bulunanlar" olarak tanımlanmış, 5.maddesinde, sigortalı olmanın zorunlu olduğu, sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemeyeceği ve kaçınılamayacağı, 6.maddesinde ise, diğer sosyal güvenlik kuruluşları kapsamına tabi bir işte çalışanların, çalışmaya başladıkları tarihten bir gün önce, sigortalılıklarının sona ereceği hüküm altına alınmıştır. Ayrıca aynı Kanunun 9.maddesi Kuruma re'sen tescil yükümlülüğü yüklemiştir.

Anılan Kanunun 10.maddesine göre ise, kayıt ve tescil işlemlerinde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile, diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifleri ve birliklerinin T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir.

Anılan Kanunun 10.maddesine göre ise, kayıt ve tescil işlemlerinde valilik, kaymakamlık, özel idare, belediye, muhtarlık ve nüfus idareleri kayıtları ile, diğer kamu kurum ve kuruluşlarının, kanunla kurulu meslek kuruluşlarının, tarım satış kooperatifleri ve birliklerinin T.Şeker Fabrikaları Anonim Şirketi ve tarım kesimine yönelik faaliyette bulunan milli bankaların kayıtlarının esas alınacağı bildirilmiştir.

Tarım Bağ-Kur sigortalılığının yasal dayanağını oluşturan 2926 sayılı Kanunda, bildirimsiz kalan sigortalılar için 506 sayılı Kanunun 79 ve 5510 sayılı Kanunun 86.maddesinde öngörülen "hizmet tespiti" davasına koşut bir düzenlemeye yer verilmemiştir. Anılan düzenlemede, kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülüklerinin kayıt ve tescil edildikleri tarihi takiben başlayacağının hükme bağlanmış olması karşısında, kayıt ve tescil, yada tescil yerine geçen iradi prim ödemesi veya prim tevkifatı öncesine isabet eden tarımsal faaliyet ve buna dayalı "Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti" söz konusu olamayacaktır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 18.05.2011 gün, 2011/10-230 Esas 2011/319 Karar sayılı, 29.02.2012 gün ve 2011/10-769 Esas 2012/107 karar sayılı ve 27.06.2012 gün 2012/10-292 Esas ve 2012/415 Karar kararlarında da açıkça belirtildiği üzere, davacının tarımsal faaliyetinin kesintisiz sürüp sürmediğinin tespiti için, Mahkemece;

1-Çekişmeli dönemde davacının nerede oturduğu; Nüfus Müdürlüğü, İlçe Seçim Kurulu Başkanlığı ve Muhtarlık kayıtları esas alınarak belirlenmeli,

2-Dönem içinde Ziraat Bankası, Kooperatif veya Birlikler aracılığıyla "Tarımsal Amaçlı Kredi" kullanıp kullanmadığı araştırılmalı,

3-Dönem içinde ürün teslimatından dolayı prim kesintisi yapılıp yapılmadığı veya sigortalılık iradesini ortaya koyacak şekilde prim ödemesinin bulunup bulunmadığı araştırılmalı,

1-Çekişmeli dönemde davacının nerede oturduğu; Nüfus Müdürlüğü, İlçe Seçim Kurulu Başkanlığı ve Muhtarlık kayıtları esas alınarak belirlenmeli,

2-Dönem içinde Ziraat Bankası, Kooperatif veya Birlikler aracılığıyla "Tarımsal Amaçlı Kredi" kullanıp kullanmadığı araştırılmalı,

3-Dönem içinde ürün teslimatından dolayı prim kesintisi yapılıp yapılmadığı veya sigortalılık iradesini ortaya koyacak şekilde prim ödemesinin bulunup bulunmadığı araştırılmalı,

4-25.04.2006 gün 26149 sayılı Resmi Gazetede yayımlanan 5488 sayılı Tarım Kanunun 19. maddesi uyarınca Çiftçi Kayıt Sistemine dahil edilerek doğrudan gelir desteği alıp almadığı ve bu bağlamda davacının hangi ürünleri ekerek bunları nerelere sattığı, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunun "Zirai kazanç, zirai faaliyet, zirai işletme, çiftçi ve mahsulün tarifi" başlıklı 52, " Zirai kazançta vergileme" başlıklı 53, ve "Vergi Tevkifatı" başlıklı 94 vd. maddeleri ile 213 Vergi Usul Kanununun " Vergi kesenlerin sorumluluğu" başlıklı 11. maddesi kapsamında zirai kazançlarından dolayı vergi ödeyip ödemedikleri araştırılmalıdır. Konu ile ilgili Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 08.12.2010 gün ve 2010/10-580-647 sayılı kararında da açıkça belirtildiği üzere " Tevkifat yapma ve kurum hesaplarına aktarma yükümü, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunun 94/11.maddesinde öngörülen çiftçilerden satın alınan zirai mahsuller için yapılan ödemelerden gelir vergisine mahsuben tevkifat yapma yükümüne paralel olarak getirilmiştir. Bakanlar Kurulu Kararı kapsamındaki gerçek ve tüzel kişiler, tarımsal faaliyette bulunan bu kişilerden satın aldıkları ürün bedellerinden tevkifat yapmakla yükümlüdürler." Tevkifat suretiyle vergilendirilen çiftçiler yaptıkları satış ve hizmetleri dolayısıyla müstahsil makbuzu almak ve saklamak zorundadırlar.

5-Tarımsal faaliyeti kapsamında ilaç, gübre ve sulama parası ödeyip ödemediği, varsa bunların fatura ve belgelerinin nelerden ibaret olduğu, Ziraat Odası, Kooperatif veya Birliklere üyeliği varsa bu kuruluşlara düzenli bir şekilde aidat ödeyip ödemediği araştırılmalı, tarımsal faaliyete elverişli tapulu taşınmazının bulunup bulunmadığı, tarımsal faaliyetin taşınmaz kiralanması yoluyla gerçekleştirildiğinin savunulması halinde; taşınmazların, kimden hangi yıllar için kiralandığı, kiracının; kiralama yoluyla faaliyetini yürütmeye elverişli alet ve edavatının bulunup bulunmadığı araştırılmalı, traktörünün bulunduğunun ileri sürülmesi halinde, traktörün hangi tarihte satın alınıp ilgilisi adına trafiğe tescil edildiğini gösteren fatura ve trafik tescil belgesinin celp edilmeli,

6-Hayvan yetiştiriciliği bulunduğunun ileri sürüldüğü hallerde, Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 01.06.2011 gün ve 2011/10-306-365 sayılı kararında da belirtildiği üzere 16.05.1986 tarihinde yürürlüğe giren 3285 sayılı Hayvan Sağlığı ve Zabıtası Kanununun 22.maddesi kapsamında hayvanlarına ilişkin menşe şehadetnamesinin bulunup bulunmadığı tespit edilerek, büyük ve küçükbaş hayvanlarına ilişkin istatistik bilgileri ve bu hayvanlara ilişkin yapılması zorunlu bulunan periyodik aşılara ilişkin bilgiler İlçe Tarım Müdürlüklerinden sorulmalı, köy muhtarı ve ihtiyar heyeti üyeleri gibi tarımsal faaliyetin varlığını yakından bilebilecek durumdaki tanıklar dinlenilerek sigortalılık olgusunun varlığı hiçbir duraksamaya yer vermeyecek şekilde açıklığa kavuşturulmalıdır.

Ayrıca 2926 sayılı Kanunun 6.maddesinde belirtilen şekilde sigortalılığın sona erip ermediği araştırılmalı ve bu bağlamda çekişmeli dönemde 506 sayılı Kanun kapsamında SSK sigortalılığı ya da 1479 sayılı Kanun kapsamında zorunlu Bağ-Kur sigortalılığı varsa ve bu sigortalılık süresi makul süreyi aşmışsa, HGK.nun 14.02.2007 gün, 2007/21-73-71 sayılı ve 14.03.2012 gün, 2011/10-804-152 sayılı kararları göz önünde bulundurularak sigortalılığın sona erdiği olgusu da dikkate alınmalıdır.

Eldeki davaya konu somut olayda, davacı 1.1.1997 ile 27.4.2011 tarihleri arasında tarım bağ-Kur sigortalısı olduğunun tespitini talep etmiş olup, Kuruma ... Et ve Balık Kombinası tarafından düzenlenmiş 1.10.1996 tarihli tevkifat belgesini sunmuşsa da, anılan kombina 14.1.2002 tarihli kesimden tevkifat yapılmadığını bildirmiş, böylece ilk tevkifatın mevcut olup olmadığı çelişkili olduğu gibi, tevkifat bulunmayan yıllar bakımından da eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Mahkemece, yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde, 1997 ile 2011 yılları arasında davacının 2926 sayılı Yasaya tabi sigortalılık iradesini ortaya koyacak herhangi bir başvurusu, prim ödemesi, ürün satışı veya bu satışlardan yapılan prim tevkifatı bulunup bulunmadığı hususları ayrıntılı olarak araştırılarak, yapılacak değerlendirme sonucuna göre yaşlılık aylığı koşulları hakkında bir karar verilmelidir.

Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı ve davalı Kurum avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 31.03.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.