muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/14923, Karar No: 2017/4405, Tarih: 23.05.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/14923 E.  ,  2017/4405 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

09.02.2013 tarihinde gerçekleşen iş kazasında yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelir ve yapılan masraflar nedeniyle uğranılan davacı Kurum zararının davalıdan yasal faiziyle birlikte rücuan alınmasına ilişkin davanın gelirler yönünden yasal dayanağı olan 5510 sayılı Kanunun 21. maddesinin 1. fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir davranışı sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamının, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirileceği, 4. fıkrasında, iş kazası, meslek hastalığı ve hastalık, üçüncü bir kişinin kusuru nedeniyle gerçekleşmişse, sigortalıya ve hak sahiplerine yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısının, zarara sebep olan üçüncü kişilere ve şayet kusuru varsa bunları çalıştıranlara rücû edileceği belirtilmiştir.

Sağlık hizmeti giderleri bakımından davanın yasal dayanağı niteliğindeki 5510 sayılı Kanunun 76. maddesinin 4. fıkrasında, iş kazası ile meslek hastalığı, işverenin kastı veya genel sağlık sigortalısının iş sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı davranışı sonucu olmuşsa, Kurumca yapılan sağlık hizmeti giderlerinin işverene tazmin ettirileceği, son fıkrasında, genel sağlık sigortalısına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere kastı veya suç sayılır bir davranışı veya ilgili kanunlarla verilmiş bir görevi yapmaması ya da ihmali nedeniyle Kurumun sağlık hizmeti sağlamasına veya bu kişilerin tedavi süresinin uzamasına sebep olduğu mahkeme kararıyla belirlenen üçüncü kişilere, Kurumun yaptığı sağlık hizmeti giderlerinin tazmin ettirileceği açıklanmıştır. Anlaşılacağı üzere 21/1. ve 76/4. maddelerde işverenin, 21/4. ve 76/son maddelerde üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanunu'nun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141– 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Dosya kapsamına göre, davalı işveren şirkete %60, ihbar olunan üçüncü kişi ...'ya %10 kusur veren rapora itibar edildiği, davacı Kurumca talep sonucu ıslah edilerek hak sahiplerine bağlanan gelir ve masraflardan oluşan Kurum zararının %70 karşılığının talep edildiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, davacı Kurumun ıslah ile teselsülen sorumluluğu talep ettiği gözetilerek, yukarıda yapılan açıklamalar ışığında yapılacak hesaplama ile davalı işveren şirketin sorumluluğunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilerek hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine 23.05.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4693, Karar No: 2013/529, Tarih: 24.01.2013

**1. Ceza Dairesi         2012/4693 E.  ,  2013/529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Mağdurun tahrik oluşturan ve süregelen haksız söz ve eylemleri nedeniyle, TCK.nun 29. maddesi uyarınca cezasından 1/2 oranında indirim yapılmasında bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki eleştiri düşüncesi benimsenmemiştir.

2- Oluşa ve dosya içeriğindeki delillere göre, olay tarihinden önce bir kaç kez sanığın mesul müdürü olduğu restauranta gelerek hesabı ödemeden ayrılan mağdurun olay günü yine alkol alarak hesabı ödemeden gittiği, bir süre sonra geri dönerek kapalı olan işyerinin kapısını tekmeleyip içeridekilere hitaben hakaret ve tehdit içerikli sözler sarf ettiği, sanığın süregelen bu davranışlarının etkisi altında kalan sanığın işyeri içerisinden ruhsatsız silahla üç el ateş ederek mağduru bacak ve karın bölgesinden iki isabetle duyu ve organlarından birinin işlevinin sürekli yitirilmesine neden olacak, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek ve yaşamını tehlikeye sokacak şekilde yaraladığı olayda;

Kasten yaralamanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olması ve bu suçun silahla işlenmesi halinde öngörülen hapis cezasının 5237 sayılı TCK.nun 86/1.maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren nedenlerin bulunması halinde bu cezanın üst sınırının oniki yıl onsekiz aya kadar ulaşabileceği (TCK.nun 86/1, 86/3-e, 87/2-b, 87/2-son), oniki yıl onsekiz ay hapis cezasının, kasten yaralama suçları için öngörülen cezanın üst sınırı olduğu, kasten insan öldürmeye teşebbüs suçu için öngörülen cezanın, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığına göre, dokuz yıldan onbeş yıla kadar hapis cezası olduğu (TCK.nun 35/2); anılan suçlar arasında hiyerarşik bir denge (önem sırası, daha ağır bir ceza ile cezalandırılmayı gerektirme hali) bulunduğu; uygulamada birliğin sağlanması için, bu dengenin korunması gerektiği, 35. maddenin uygulanmasında esas alınması gereken tek "ölçüt" ün "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" olduğu; 35. madde uyarınca cezanın alt ve üst sınırlar arasında belirlenmesinde yargıca taktir hakkı tanınmış ise de, takdirde yanılgı bulunup bulunmadığını denetlemenin, uygulamada birliği sağlamakla görevli Yargıtay'a ait olduğu; "tehlike" sözcüğünün, büyük bir zarara yada yok olmaya yol açabilecek bir durum yada şey olarak, "zarar" sözcüğünün, bir şeyin, bir olayın yol açtığı kötü sonuç olarak, "hayati tehlike" kavramının, yaralama ile başlayan ve ölüme yol açabilen, tedavi ile düzelse bile kişiyi ölüme yaklaştırmış olan tablo olarak tanımlandığı konuları göz önünde tutularak somut olaya bakıldığında; 35. madde uyarınca, meydana gelen zararın ağırlığına göre, cezanın üst sınırdan tayini gerektiği anlaşıldığı halde oniki yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

3- Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın kasten öldürmeye teşebbüs ve 6136 sayılı Yasaya muhalefet suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin niteliği ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin suç vasfına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve tutuklulukta geçen süre gözönüne alındığında sanığın tahliye talebinin reddine, 24/01/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1468, Karar No: 2006/7252, Tarih: 10.05.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/1468 E.  ,  2006/7252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Nazilli Aile Mahkemesi

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden  beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin  reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre de diğer temyiz itirazlarını incelenmesine yer olmadığına,  temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere   oybirliğiyle karar verildi.10.05.2006 çar.
Yargıtay — Esas No: 2013/3282, Karar No: 2013/7239, Tarih: 03.12.2013

**1. Ceza Dairesi         2013/3282 E.  ,  2013/7239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2012/270047

MAHKEMESİ : Eskişehir 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 04/09/2012, 2011/281 (E) ve 2012/290 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanığın eyleminin sübutu kabul, haksız tahrike ve takdire ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin derecesi ve niteliği takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiilerinin temyiz delikçesinde ve duruşmalı incelemede sübuta, haksız tahrikin derecesine vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

1- Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanığın maktülün halasının eşi olduğu, olaydan 10 gün önce sanığın alacağını istemesi üzerine maktülün, sanığa hakaret ettiği, olay günü mağdurun borcunu ödemek için sanığın evine gittiği, aralarında çıkan tartışmada maktülün tekrar hakaret etmesi üzerine, sanığın maktülün kafasına sert bir cisim ile bir kez vurduğu, Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Dairesinin 14.12.2011 tarih 4089 sayılı raporunda "kesin ölüm nedeninin künt kafa travmasına bağlı akut subdural kanama ve buna bağlı komplikasyonlar olduğu, maktülün kullandığı coumadin isimli ilacın ve mevcut beyin damar hastalığının bu kanama oluşumunu kolaylaştırıcı nitelikte olduğu" belirtilmesine rağmen, yine aynı raporda "yaralanmanın sağlıklı bir kişide dahi başlı başına öldürücü nitelikte olduğunun" belirtilmesi karşısında, tüm dava dosyası, tedavi evrakları ve raporlar gönderilmek sureti ile Adli Tıp Genel Kurulu’ndan kesin ölüm nedeni ve maktülün önceden mevcut olan hastalıklarının, kullandığı ilaçların ve geçirmiş olduğu operasyonların ölüm üzerinde etkili olup olmadıkları konusunda rapor aldırılarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiğinin düşünülmeyerek Adli Tıp Kurumu 1. İhtisas Kurulunun çelişkili raporu esas alınarak hüküm kurulması,

2- Hak yoksunluğuna ilişkin 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin uygulanması sırasında 53/1-c maddesindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından kısıtlılık süresinin belirlenmesinde kendi alt soyu üzerindekiler ile diğer kişiler üzerindekiler arasında bir ayrım yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiilerinin sair temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, re'sen de temyize tabi olan hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi (BOZULMASINA), 03/12/2013 gününde oybirliği ile karar verildi.

03/12/2013 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı B..Y..'ün huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık Z.. E.. müdafii Avukatlar Y..A.. ile S.. Ç..'in yokluklarında 05/12/2013 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2014/23414, Karar No: 2016/4660, Tarih: 31.03.2016

**7. Ceza Dairesi         2014/23414 E.  ,  2016/4660 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1.Sanık ... tarafından dava konusu eşyaya ilişkin ibraz edilen fatura ile ilgili olarak düzenleyici firma yetkilisinin beyanının alınması, faturanın firma defterlerinde kayıtlı olup olmadığının tespiti ile ithale kadar inilmek suretiyle zincirleme menşei araştırmasının tamamlanması, ilgili gümrük idaresinden gümrük giriş beyannameleri tüm ekleriyle birlikte getirtilip, dava konusu tüm belgeler konusunda uzman bilirkişiye tevdi edilerek cins, miktar, menşei ve sair özellikleri itibariyle ayniyet tespiti yaptırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı şekilde sanıkların mahkumiyetine hükmolunması,

2.Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 13/1.maddesi uyarınca, kendisini vekille temsil ettiren katılan kurum lehine maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde dilekçe yazım ücretine hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, O Yer Cumhuriyet Savcısı'nın, katılan ... İdaresi vekilinin ve sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 31/03/2016 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6634, Karar No: 2015/34, Tarih: 12.01.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6634 E.  ,  2015/34 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 26.03.2014 tarih ve 2013/9215 Esas, 2014/2308 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahipleri arasında, 24.07.2009 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile 26.07.2011 günlü ek protokol imzalandığını, davalıların ek protokole göre iskân izni alınmasından sonra müvekkiline devretmeyi taahhüt ettikleri C blok 2 nolu daireyi yapılan ihtara rağmen devretmediklerini ileri sürerek, C blok 2 no'lu dairenin tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tescilini talep ve dava etmiştir.

Davalılar vekili, müvekkillerinin 26.07.2011 tarihli protokole dayalı olarak davacıdan 100.000,00 Euro cezai şart alacakları olduğunu ve bu alacağa binaen daire üzerinde hapis hakları bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, dosya kapsamına göre; davacı yüklenicinin sözleşmeden kaynaklanan edimini yerine getirdiği, inşaatın %100 seviyesinde tamamlandığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile C blok 2 no'lu bağımsız bölümün davacı adına tapuya kayıt ve tesciline dair verilen karar davalılar vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 26.03.2014 tarih ve 2013/9215 Esas, 2014/2308 Karar sayılı ilamıyla onanmıştır.

Bu kez, davalılar vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Davacı yüklenici, taraflar arasındaki 24.07.2009 günlü arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ile 26.07.2011 günlü ek protokol uyarınca yapı kullanım izin belgesi alınmasına bırakılan ve arsa sahiplerinin sözleşmedeki haklarının teminatı olan son bağımsız bölümün tapusunun iptali ile adına tescilini istemiştir. Diğer yandan, davalı arsa sahiplerince, 26.07.2011 günlü ek protokole aykırılık nedeniyle yüklenici aleyhine .... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2012/158 Esas sayılı dosyasında itirazın iptali davası açılmıştır. Mahkemece, davalının itirazının iptaline dair verilen karar Dairemizin 26.03.2014 tarih ve 2013/8540 Esas, 2014/2306 Karar sayılı ilamıyla onanmış, yüklenicinin karar düzeltme istemi de 02.12.2014 gün ve 2014/5602-7772 Esas-Karar sayılı ilamla reddedilmiştir. Bu durumda, yüklenicinin sözleşmeden kaynaklanan tüm edimlerini yerine getirmediği, kendisine ait