muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2683, Karar No: 2016/4477, Tarih: 02.05.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/2683 E.  ,  2016/4477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet, diğer atılı suçtan beraat

İlk derece mahkemesince verilip kısmen re'sen de temyize tabi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içerisinde bulunan ... Devlet Hastanesinin 20.05.2008 tarihli raporunda mağdureye mental retardasyon, atipik psikoz teşhisinin konulduğu, %80 çalışma gücü kaybı oranının olduğunun belirtilmesine karşılık ... Üniversitesi Tıp Fakültesi Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Ana Bilim Dalının 18.05.2015 günlü raporunda mağdurede hafif düzey mental retardasyon rahatsızlığının bulunduğu, bu hastalığın hekim olmayanlarca anlaşılabileceği, suçun ahlaki redaetine kısmen müdrik olduğu, ruhsal mukavemete kısmen muktedir olduğu ve ifadelerine kısmen itibar edilebileceğinin bildirilmesi karşısında, Adli Tıp Kurumu ilgili İhtisas Kurulundan olay tarihi itibariyle mağdurede herhangi bir akıl hastalığı ya da zayıflığı bulunup bulunmadığı, var ise bu durumunun hekim olmayanlar ile çevresinde yaşayanlar ve tanıyanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, eyleme ruhsal yönden mukavemete muktedir olup olmadığı, beden veya ruh bakımından kendini savunup savunamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği hususlarında ayrıntılı rapor alındıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken, eksik araştırma ile yazılı şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan beraat kararı verilmesi,

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararı değerlendirilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafii ile O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tabi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.05.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15276, Karar No: 2024/2444, Tarih: 15.04.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15276 E.  ,  2024/2444 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2851 E., 2022/2689 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereğince temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Salihli Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.05.2022 tarihli ve 2022/224 Esas, 2022/217 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında mağdura karşı nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) ve (d) bentleri, 35 inci maddesinin ikinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve 53 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca 11 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 26.09.2022 tarihli ve 2022/2851 Esas, 2022/2689 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın korkutmak kastıyla hareket ettiğinden bahisle suç vasfına, eksik incelemeye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Mağdur ile sanığın kardeş oldukları ve aralarında miras uyuşmazlığından kaynaklanan husumet bulunduğu, olay günü alkollü olan sanığın beş litrelik benzin şişesi ile mağdurun ikametine gidip, açık olan kapıdan içeri girerek, yanında getirdiği benzini yer yatağında uyuyan mağdurun üzerine ve oda içerisine döktüğü, bunun üzerine mağdurun uyandığı, sanığın mağdura "seni öldüreceğim,yakacağım" şeklinde sözler söyleyerek cebinden çıkarttığı çakmağı ateşleyeceği esnada mağdur ile aralarında boğuşmanın başladığı, sesler üzerine olay yerine gelen tanıklar Coşkun ve Selim'in tarafları ayırıp, sanığın eylemini tamamlamasına engel oldukları, sanığın eyleminin nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu kabul edilerek buna uygun uygulama yapıldığı anlaşılmıştır.

2. Sanık savunmaları, mağdur beyanları, uzmanlık raporları, olay yeri inceleme raporu, nüfus ve adli sicil kayıtları, tutanaklar ve diğer tüm deliller dava dosyasında mevcuttur.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmamış ancak; sanığın eyleminin eziyet çektirerek öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturduğu halde gerekçede canavarca hisle öldürmeye teşebbüs suçu olarak kabul edilmesi, her iki suçun aynı Kanun maddesi içinde düzenlenmesine ve uygulamanın sonucuna göre yeniden yargılama nedeni kabul edilmeyerek eleştirildiği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hükme esas alınan adlî raporların yeterli olduğu, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, eksik incelemenin bulunmadığı, sanığın yanında getirdiği yanıcı ve patlayıcı maddeyi mağdurun üzerine ve odaya dökmesinin ardından, çakmağını ateşlemesinin mağdurun ve tanıkların engellemesi sebebiyle eylemini tamamlayamadığı, sanığın olay sırasında sarfettiği sözler ile taraflar arasında önceye dayalı husumetin bulunması da nazara alındığında suç vasfının tayininde isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından sanık müdafiinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 26.09.2022 tarihli ve 2022/2851 Esas, 2022/2689 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Salihli Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.04.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12003, Karar No: 2021/12554, Tarih: 21.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/12003 E.  ,  2021/12554 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuğa yüklenen hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve kamu malına zarar verme suçlarından zarar görme ihtimali bulunan Milli Eğitim Bakanlığı’nın açılan davadan haberdar edildiğine ilişkin dosya içerisinde bilgi ve belge bulunmadığı gibi Bakanlığın yokluğunda verilen hükmün tebliğ edildiğine ilişkin herhangi bir belgeye de rastlanmadığından; varsa dosyasına konulması, aksi halde yoklukta verilen hükmün 5271 sayılı CMK’nın 34/2. madde ve fıkrasında belirtilen başvurulabilecek kanun yolu, süresi, mercii ve şekli de belirtilmek suretiyle yöntemine uygun olarak adı geçen kuruma tebliğinin sağlanarak tebellüğ belgesi ve temyiz edilmesi halinde dilekçesi de eklenip ek tebliğname düzenlendikten sonra iadesi, temyiz edilmemesi halinde ise suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyizine hasren inceleme yapılmak üzere dosyanın geri gönderilmesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21/06/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/413, Karar No: 2015/1797, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/413 E.  ,  2015/1797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/11798, Karar No: 2010/4901, Tarih: 30.03.2010

**8. Ceza Dairesi         2008/11798 E.  ,  2010/4901 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın 5271 sayılı CMK'nun 231. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına engel sabıkası olduğu anlaşılmakla, tebliğnamede yer alan bozma düşüncesine katılınmamıştır.

Hakkında beraat kararı verilen diğer sanık ... savunmasında suça konu tabancayı sanık ...'in bulup polise teslim ettiğini belirtmesi, sanık ...'in ise aşamalarda değişmeyen savunmasında olayla ilgisinin bulunmadığını ve tabancanın da kendisine ait olmadığını beyan etmesi ve 27.8.2005 tarihli olay tutanağında suça konu tabancanın kovalama esnasında sanık ...'ın üzerinden düştüğünün belirtilmesi karşısında, 27.8.2005 tarihli olay tutanağını tanzim eden tutanak tanıklarının usulüne uygun şekilde duruşmaya çağrılarak olaya ilişkin bilgi ve görgülerinin tespitinden sonra sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesis edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı (BOZULMASINA), 30.3.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5809, Karar No: 2015/6675, Tarih: 05.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2015/5809 E.  ,  2015/6675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BİGA ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 11/12/2012

NUMARASI : 2009/990-2012/542

Taraflar arasında görülen ecrimisil, alacak davası sonunda, yerel mahkemece davanın, reddine ilişkin olarak verilen karar davacı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi Şükrü Hanlı Baydın'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dava, ecrimisil ve alacak isteklerine ilişkindir.

Davacı, ortak mirasbırakandan intikal eden 300 parsel sayılı taşınmazın kullanılmak ve toplam 13 adet değişik yaş ve cinsteki büyükbaş hayvanın da satılmak suretiyle davalı tarafından tasarruf edildiğini, karşılığında bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek, miras payı oranında ecrimisil ve alacak isteklerinde bulunmuştur.

Davalı, dava açılmazdan 1 ay önceye kadar kendisinden bir talepte bulunulmadığını, satıldığı iddia olunan büyükbaş hayvan sayısının 11 olup, mirasbırakanın sağlığındaki borçları ile cenaze masraflarının karşılanması için satışların gerçekleştirildiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, intifadan men olgusunun gerçekleşmediği ve büyükbaş hayvanların da mirasbırakanın borcuna mahsuben satışlarının yapıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Gerçekten de, dava konusu taşınmazın bizzat kullanılmak ve 11 adet büyükbaş hayvanın da satışı yapılmak suretiyle mirasbırakana ait malların davalı tarafından tasarruf edildiği sabit olup, çözüme kavuşturulması gereken ihtilaf, taşınmaz yönünden intifadan men olgusunun gerçekleşip gerçekleşmediği, gerçekleşmiş ise ne zaman gerçekleştiği, büyükbaş hayvanlar yönünden ise borca mahsuben satılıp satılmadığı, satılmış ise borç miktarının, büyükbaş hayvanların gerçek değerini karşılayıp karşılamadığı hususlarında toplanmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Somut olaya gelince; dava açılmadan 1 ay önce davacının talepte bulunduğu yönündeki bunu destekler mahiyetteki davalı savunması ile diğer mirasçı A.. Y..'ın beyanı dikkate alındığında intifadan men koşulunun gerçekleştiğinin kabulü gerektiği gibi satışları yapılan büyükbaş hayvanların mirasbırakandan kalan borca ve cenaze giderlerine mahsuben yapıldığı hususu da gerek davalının savunmasından gerekse anılan tanık anlatımlarından anlaşılmaktadır. Ne var ki, borç ve cenaze giderlerinin hayvanların satış tarihlerindeki gerçek değerlerini karşılamaya yetip yetmediği değerlendirme konusu yapılmamıştır.

Hâl böyle olunca, davalı savunması, tanık A.. Y.. ve diğer tanıkların beyanları tartışılarak intifadan men olgusunun ne zaman gerçekleştiği tam olarak saptanıp, bu tarih itibariyle pay oranında ecrimisile hükmedilmesi ve satışı yapılan büyükbaş hayvanlar yönünden ise bilirkişi tarafından tespit edilen satış tarihlerindeki gerçek değeri ile davalının kabulünde olan mirasbırakana ait borçlar ve cenaze giderleri toplamı arasında fark olup olmadığı, fark bulunması halinde belirlenecek bu değerin miras payı oranında hüküm altına alınması gerektiği gözetilmeden, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.

Davacı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 05.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2389, Karar No: 2019/4228, Tarih: 18.06.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/2389 E.  ,  2019/4228 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada .... Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., ....Mahkemesinin 07.09.2012 tarih ve 2012/263 Esas, 2012/1305 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 26.03.2018 havale tarihli dilekçesi ile vasilik süresinin uzatılmasını talep etmiştir.

...Mahkemesince, 23.07.2018 tarihli ek karar ile kısıtlının MERNİS adresinin ....” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Mahkemesince, kısıtlının .... adresinin “....” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Mahkemesince, kısıtlının .... adresinin “...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

...., kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine, kısıtlının adresinin “....” olduğundan bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Kısıtlının, ...Mahkemesinin 07.09.2012 tarih ve 2012/263 Esas.- 2012/1305 Karar sayılı ilâmı ile vesayet altına alındığı, vesayetin....Mahkemesince takip edildiği, kısıtlı ya da vasinin yerleşim yeri değişikliğine izin talebi olmadan dosyanın daha sonra esasına kaydedildiği....Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ve dosyanın...Mahkemesine gönderilmesine karar verildiği anlaşılmakla vesayet dosyasının takibinde ...Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ..... Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16153, Karar No: 2014/21797, Tarih: 01.12.2014

**(Kapatılan) 7. Hukuk Dairesi         2014/16153 E.  ,  2014/21797 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde 2001 yılında kadroya geçmeden önceki dönem mevsimlik işçi olarak çalıştığı hizmetlerinin kıdemine sayılmadığını, 2011-2013 yıllarını kapsayacak 3. Dönem ...’in geçici 4. maddesi gereği önceki işyerlerinde geçen çalışmaların da davalı işyerinde geçmiş gibi kabul edileceğine dair düzenleme gereği derece ve kademelerinin tespiti ile yeni derece ve kademeleri dikkate alınarak ilk kadroya geçişlerinden itibaren ...’den kaynaklanan ücret farkı, yıpranma primi, ilave tediye farkı, ikramiye farkı alacağının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davacıya sözkonusu hakların 2011-2013 yıllarını kapsayan ... ile tanındığını, bu nedenle geçmişe yönelik olarak talebinin yerinde olmadığını, derece ve kademe tespitinde hata olmadığını, gerekli ödemelerin ...’lere göre zaten yapıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının bilirkişi tarafından hesaplanan mevsimlik işçi olarak çalıştığı dönem yönünden hak ettiği derece ve kademenin tespitine, yeni derece ve kademeye göre 5 yıllık zamanaşımı süresi dikkate alınarak alması gereken ücret farklarının davacıya ödenmesine ve emsal bir yargı kararına göre seri davada davacı vekiline dilekçe yazım ücretine karar verilmiştir.

Taraflar arasında ilave tediyeye uygulanacak faiz oranı hakkında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı ilave tediye alacağının en yüksek banka mevduat faiziyle tahsilini istemiştir. Mahkemece davacının talep ettiği ilave tediye alacağının en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Ancak, bu faiz oranı işçi ücret alacakları yönünden 4857 sayılı İş Yasası tarafından getirilen bir faiz cinsidir ve sadece bu yasadan doğan ücret alacaklarına uygulanabilir.

İlave tediye alacağı ise 6772 sayıl...Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Ve 6452 sayılı Kanunla 6212 sayılı Kanunun 2. maddesinin Kaldırılması Hakkında Kanun ile getirilmiş bir alacak olup uygulanacak faiz oranı yasal faizdir. Mahkemece yazılı şekilde karar verilmiş olması bozma nedenidir.

Ne var ki; bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının “2” numaralı bendinin “c” alt bendinin tamamen silinerek, yerine;

Ne var ki; bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının “2” numaralı bendinin “c” alt bendinin tamamen silinerek, yerine;

“c) Davacının ilave tediye farkı alacağına ilişkin talebinin kabulüyle, bilirkişi raporunda hesaplanan brüt 1.646,12 TL ilave tediye farkı alacağının davacının davalı kuruma müracaat tarihi olan 30.09.2013 tarihinden itibaren işleyecek faiz oranını aşmamak üzere en yüksek banka mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.