muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/13150, Karar No: 2013/19455, Tarih: 18.11.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/13150 E.  ,  2013/19455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı vekili, müvekkilinin davalıların Irak'ta bulunan işyerinde 1.500 Dolar karşılığında çalıştığını, sözleşmenin davalı tarafından haksız feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil ve ücret alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davacının müvekkilleri ne ait Kuzey Irak'ta bulunan işyerinde 19.07.2008-16.10.2010 tarihleri arasında ekskavatör operatörü olarak çalıştığını, davacının agresif tavırları nedeniyle bağlı bulunduğu amirleri tarafından düzenlenen 14.10.2010 tarihli tutanağa istinaden sözleşmesinin haklı olarak feshedildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında işçiye ödenen aylık ücretin miktarı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununda 32'nci maddenin ilk fıkrasında, genel anlamda ücret, bir kimseye bir iş karşılığında işveren veya üçüncü kişiler tarafından sağlanan ve para ile ödenen tutar olarak tanımlanmıştır.

Ücret kural olarak dönemsel (periyodik) bir ödemedir. Kanunun kabul ettiği sınırlar içinde tarafların sözleşme ile tespit ettiği belirli ve sabit aralıklı zaman dilimlerine, dönemlere uyularak ödenmelidir. Yukarıda değinilen Yasa maddesinde bu süre en çok bir ay olarak belirtilmiştir.

İş sözleşmesinin tarafları, asgarî ücretin altında kalmamak kaydıyla sözleşme özgürlüğü çerçevesinde ücretin miktarını serbestçe kararlaştırabilirler. İş sözleşmesinde ücretin miktarının açıkça belirtilmemiş olması, taraflar arasında iş sözleşmesinin bulunmadığı anlamına gelmez. Böyle bir durumda dahi ücret, Borçlar Kanunun 323 üncü maddesinin ikinci fıkrasına göre tespit olunmalıdır. İş sözleşmesinde ücretin kararlaştırılmadığı hallerde ücretin miktarı, işçinin kişisel özellikleri, işyerindeki ya da meslekteki kıdemi, meslek unvanı, yapılan işin niteliği, iş sözleşmesinin türü, işyerinin özellikleri, emsal işçilere o işyerinde ya da başka işyerlerinde ödenen ücretler, örf ve adetler göz önünde tutularak belirlenir.

Çalışma yaşamında daha az vergi ya da sigorta pirimi ödenmesi amacıyla zaman zaman, iş sözleşmesi veya ücret bordrolarında gösterilen ücretlerin gerçeği yansıtmadığı görülmektedir. Bu durumda gerçek ücretin tespiti önem kazanır. İşçinin kıdemi, meslek unvanı, fiilen yaptığı iş, işyerinin özellikleri ve emsal işçilere ödenen ücretler gibi hususlar dikkate alındığında imzalı bordrolarda yer alan ücretin gerçeği yansıtmadığı şüphesi ortaya çıktığında, bu konuda tanık beyanları gözetilmeli ve işçinin meslekte geçirdiği süre, işyerinde çalıştığı tarihler, meslek unvanı ve fiilen yaptığı iş bildirilerek sendikalarla, ilgili işçi ve işveren kuruluşlarından emsal ücretin ne olabileceği araştırılmalı ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir sonuca gidilmelidir.

Somut olayda davacı ücretinin 1500 USD olduğunu iddia etmiş, davacı tanıkları iddiayı doğrulamışlardır. Davalı ise sözleşmeye göre ücretin 550 USD olduğunu savunarak delil olarak asgari ücret üzerinden düzenlenmiş bordrolara dayanmıştır. Mahkemece emsal ücret araştırması yapılmadan davacı tanık beyanlarına itibar edilerek ücretin 1500 USD olduğu kabul edilmiştir.

Gerçek ücretin miktarı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunduğundan emsal ücret araştırması yapılmadan menfaat birliği ileri sürülen tanık beyanları doğrultusunda ücretin 1500 USD kabul edilmesi hatalıdır.

3-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda davacının 08:00-20:00 saatleri arasında günde 12 saat çalıştığı kabul edilerek 1 saat ara dinlenme süresi yapıldığı kabul edilmiştir. 11 saati aşan çalışmalardan en az 1,5 saat ara dinlenme süresi indirilmesi gerekliliğinin gözetilmemesi hatalı olup kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 18.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4194, Karar No: 2016/14543, Tarih: 16.06.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/4194 E.  ,  2016/14543 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, resmi-dini bayram tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı, davalılardan .... ile ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının 05/09/2005 tarihinden itibaren kesintisiz olarak taşeron şirketler üzerinden temizlik işçisi olarak çalıştığını, 12/05/2010 tarihinde çalışamaz raporu olmamasına rağmen ... Temizlik Şirketi tarafından işten çıkarıldığını, yasal alacaklarının kendisine ödenmediğini, asıl işveren ... Bakanlığı bünyesinde 2005 yılından beri çalışmakta olan davacının 01/04/2010 tarihinekadar alt işveren... ,bu tarihten sonra diğer alt işveren ...şirketinde çalıştığını, tüm davalıların tazminatlardan müştereken ve müteselsilen sorumlu olduğunu iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, genel tatil ücreti ve yıllık izin ücreti alacaklarının faizi ile birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili özetle; davalı şirketin... ve Araştırma Hastanesinde 30/03/2010 yılına kadar temizlik hizmeti verdiğini, 01/04/2010 tarihinde ihalenin başka firma tarafından kazanılması sebebiyle davalı şirketin işyerini bu firmaya devrettiğini feshin muhatabının işyerini devralan şirket olduğunu, davanın husumetten reddi gerektiğini, fazla mesai ve izin ücreti alacağının bulunmadığını, davalı şirket ile hastane arasında imzalanan sözleşme gereği... asıl işveren olarak, çalışanların kıdem tazminatından sorumlu olduğunu, ihbar tazminatının şirketten tahsilinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Davalı .... Davaya karşı herhangi bir beyan ve itirazda bulunmamıştır.

Davalı .... ...vekili özetle; davanın husumetten reddi gerektiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; kıdem ve ihbar tazminatı taleplerinin reddine, diğer taleplerin kısmen kabulüne, davalılar ... ve ... yönünden davanın kısmen kabulüne, bu davalıların müştereken ve müteselsilen sorumlu olduklarına, davalı ... yönünden davanın reddine, karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı, davalı ...ve davalı .... ... vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, temyiz sebeplerini bildirmeyen davacının tüm, davalı ... ve davalı .... ... aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

D) Temyiz:

Kararı, davacı, davalı ...ve davalı .... ... vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, temyiz sebeplerini bildirmeyen davacının tüm, davalı ... ve davalı .... ... aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Somut uyuşmazlıkta; davacı vekili dava dilekçesinde davacının 2006 yılı sonuna kadar hafta içi saat 07:00-19:00 arası, Cumartesi günleri saat 07:00-19:00 arası, 2006 yılından sonra haftada 6 gün 07:00-15:00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai karşılıklarının ödenmediğini iddia etmiştir. Davalı ... vekili davacının fazla mesai alacağı olmadığını savunmuştur. Dosyaya ibraz edilen puantaj kayıtlarından haftada 6 gün çalışıldığı tespit edilmiştir. Ancak puantaj kayıtlarında giriş çıkış saatleri bulunmamaktadır. Dosyada davacının fazla çalışma yaptığına daîr başkaca bilgi ve belge bulunmadığı gibi, dinlenen davacı tanığı da iddiayı doğrulamadığından ve fazla mesai yapıldığı iddiası ispatlanamadığından, fazla mesai ücreti talebinin reddi gerekirken, eksik araştırma ile talebin kabulü hatalıdır.

3-Davacı dava dilekçesinde “..davacının hakettiği ve eksik kullandırılan yıllık izin ücreti alacaklarının karşılığı kendisine ödenmemiştir” şeklinde beyanda bulunduğu halde, davacıya bu konuda açıklama yaptırılmadan, yıllık izin ücreti hesabında tüm çalışma dönemi için hak ettiği izin ücreti hesaplanarak, maddi vakıa ile bağlılık kuralına aykırı olarak talepten fazlasına karar verilmesi usule aykırıdır.

4-Hükmedilen genel tatil ücreti açısından, karar gerekçesinde hangi raporun hükme esas alındığının belirtilmemesi de isabetsizdir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16/06/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2683, Karar No: 2015/2573, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2683 E.  ,  2015/2573 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/1650, Karar No: 2021/4170, Tarih: 16.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/1650 E.  ,  2021/4170 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5015 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık ...'ye yokluğunda verilen kararın, hükümden sonra dosyaya 28.02.2017 hakim havale tarihli vekaletname ibraz eden Av. ... Erişgin'e usulüne uygun olarak tebliği ile kararın sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenerek bu hususta ek tebliğname düzenlendikten sonra iade edilmek üzere mahalline gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 16.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29321, Karar No: 2016/1303, Tarih: 25.02.2016

**6. Ceza Dairesi         2013/29321 E.  ,  2016/1303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

26.02.2010 tarihli tutanak içeriğine göre, sanık ... ...'in yakalandıktan sonra güvenlik güçlerine yakınandan yağmalanan telefonun evinde olduğunu söyleyerek iadesini sağladığı, yağmalanan 20.-TL'nin de kovuşturma aşamasında posta yoluyla yakınana iade edildiği, yakınanın 11.07.2012 tarihli Ağır Ceza Mahkemesinde vermiş olduğu ifadesinde kısmi iade nedeniyle sanıklar hakkında etkin pişmalık hükümlerinin uygulanmasına rızasının olduğunu beyan ettiğinin anlaşılması karşısında; sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesi ile uygulama yapılırken etkin pişmanlığın soruşturma aşamasında gerçekleştiği göz önüne alınarak cezadan 1/3'ten fazla oranda indirim yapılması gerektiği düşünülmeden yerinde ve yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde karar verilerek fazla ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ... ve ... ... savunmanları ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/11228, Karar No: 2025/1904, Tarih: 12.02.2025

**10. Hukuk Dairesi         2024/11228 E.  ,  2025/1904 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1983 E., 2024/787 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Samsun 3. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/747 E., 2023/17 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40. ve Yargıtay İç Yönetmeliğinin 18. maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; Bölge Adliye Mahkemesi kararının davalı Kurum vekilinin bağlı bulunduğu birime tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

7201 sayılı Tebligat Kanunu’nun “elektronik tebligat” başlıklı 7/a maddesi; “Aşağıda belirtilen gerçek ve tüzel kişilere tebligatın elektronik yolla yapılması zorunludur.

...

1. 10.12.2003 tarihli ve 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanunu'na ekli (I), (II), (III) ve (IV) sayılı cetvellerde yer alan kamu idareleri ile bunlara bağlı döner sermayeli kuruluşlar.…” düzenlemesini, aynı Kanun’un 11. maddesi ise; “Vekil vasıtasıyla takip edilen işlerde tebligat vekile yapılır. Vekil birden çok ise bunlardan birine tebligat yapılması yeterlidir. Eğer tebligat birden fazla vekile yapılmış ise, bunlardan ilkine yapılan tebliğ tarihi asıl tebliğ tarihi sayılır…” düzenlemesini içerdiğinden, davalı Kurumun 5018 sayılı Kamu Malî Yönetimi ve Kontrol Kanununa ekli (IV) sayılı cetvelde yer alan kamu idarelerinden olduğu gözetilerek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının vekil adı tebliğ mazbatasında belirtilmek suretiyle davalı ... Kurumunun ilgili birimine tebliğ edilmelidir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

12.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12692, Karar No: 2014/14236, Tarih: 07.07.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/12692 E.  ,  2014/14236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/3722, Karar No: 2013/13272, Tarih: 07.05.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/3722 E.  ,  2013/13272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Tekerrüre esas sabıkası bulunan sanık hakkında TK'nın 58. maddesinin uygulanmaması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup,hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi yasa koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi belirtmekte ,bu durum malın değerinin azlığının Ceza Genel Kurulunun içtihadında belirtildiği şekilde çoğun içinde azın alınması haline indirgenemeyeceğini göstermektedir. Anılan yasanın 145.maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup,hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.Ceza vermekten vazgeçme kararı verilecekse malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan,her somut olaya uygun,yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır. Somut olayda ise, 22 TL bozuk parayı çalmak isterken yakalanan sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiği gözetilmeden yeterli olmayan gerekçeye dayanarak yazılı şekilde cezadan indirim yapılmasına yer olmadığına kararı verilmesi,

2-Kasten işlemiş olduğu suçtan hapis cezasıyla mahkûmiyetinin yasal sonucu olarak sanığın 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin “c” bendinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, yalnızca kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07.05.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 07.05.2013 tarihinde oyçokluğu ile karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

Olay; yolcu taşımakta kullanılan fakat meydana gelen kaza sebebiyle yolcuların boşalttığı halk otobüsünde gerçekleşmiştir. Araç sürücüsü ise araçtan inmiş hasarla ilgilenmektedir. Sanık ise bu durumdan yararlanarak halk otobüsünün içine girerek yolculardan tahsil edilip para kutusu konulmuş olan 22 TL yani mevcut paranın tamamını aldığı esnada durumu fark eden sivil görevlilerce yakalanmıştır.

1- Mağdur içinde bulunduğu ruh hali sebebiyle o an için malını koruyamacak durumdadır. 5237 sayılı TCK'nın 142/2 madde fıkrasının (a) bendinin gerekçesinde de mağdurun trafik kazası geçirmiş olması kendini korumayacak duruma örnek olarak gösterilmiştir. Sanığın da meydana gelen trafik kazasının mağdur üzerinde oluşturduğu etkiden kaynaklanan durumdan yararlanarak fiili işlediği açıktır.

TCK'nın 142/2 madde fıkrasının (a) bendinde düzenlenen nitelikli halden hüküm kurulması gerekirken anılan maddenin 1. fıkra (c) bendindeki müeyyideyle yetinilmesi yerinde değildir.

2- Değer azlığı hükmünün uygulanma yeri bulunmamaktadır. Öncelikle hatırlamakta yarar var ki 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi 765 sayılı TCK'nın 522. maddesine karşılık olarak kabul edilmemiştir. Yine yürürlükteki TCK'nın 145. maddesinin hırsızlık suçunun az cezayı gerektiren bir nitelikli hal olduğu dikkate alınmalıdır. Dolayısıyla suçun konusu bu madde kapsamanda ele alınırken maddi ve manevi unsurlar belirleyici konuma sahiptir. Olayda sanık fiilinin konusunu araçta bulunan bütün para olarak belirlemiş, kast ve amaç buna yönelik oluşmuştur. Sanık mevcut paradan bir kısmını almakla yetinseydi değerin azlığı konusu ancak o takdirde gündeme getirilebilecektir. O anki hasılatın çok fazla olmaması sanığın lehine kullanılmasını gerektiren imkan sağlamaz. 5237 sayılı TCK'nın 168. maddesinde sanığın pişmanlığını suçu işledikten sonra fikir ve fiil olarak açıkça göstermesi aranırken, 145. maddede ise henüz suçu işlerken suçun konusunu az miktar ve değer için belirlediğini ortaya koyması gerekir. Başka bir örnekle, kişinin cebinden para cüzdanını alan failin cüzdandan az para çıktı diye değer azlığı hükmünden yararlandırılması mümkün değildir. Değer azlığı hükmü; ihlal edilen hukuki değerden, failin kastından, amacından, fiilinden, mağdurdan umduğu neticeden bağımsız olarak peşinen ve mutlak şekilde kazanılmış bir hak değildir. Kaldı ki 5237 sayılı 145. maddesinin uygulanmasına yönelik kıstaslar Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 13.11.2007-210-234 sayılı kararı ile ve 6. ve 13. Ceza Dairelerinin çeşitli kararlarıyla eşitlik ve belirlilik ilkeleriyle uyuşan şekilde istikrar kazanmış bulunmaktadır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasına yönelik (1) sayılı bozma yerinde değildir.

Açıklandığım sebeplerle sayın çoğunluğun kararına katılmıyorum. 07.05.2013

...

(Muhalif Üye)
Yargıtay — Esas No: 2013/21097, Karar No: 2015/29968, Tarih: 21.10.2015

**11. Ceza Dairesi         2013/21097 E.  ,  2015/29968 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/181196

MAHKEMESİ : İzmir 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 08/05/2012

NUMARASI : 2012/190 (E) ve 2012/652 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 24.08.2015 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.