muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/99, Karar No: 2022/713, Tarih: 15.11.2022

(5) Türkçe bilmeyen ya da engelli olan şüpheli, sanık, mağdur veya tanık için görevlendirilen tercümanın giderleri, yargılama gideri sayılmaz ve bu giderler Devlet Hazinesince karşılanır." şeklinde düzenlenerek, avukatlık ücretlerinin yargılama giderleri kapsamında olduğu açıkça belirtilmiştir.

Konuyla ilgili 26.05.1935 tarihli ve 111-7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; "Ceza davalarındaki yargılama giderlerinin hükmün tamamlayıcı bir parçası olduğu," sonucuna ulaşılmıştır.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun "Avukatlık ücret tarifesinin hazırlanması" başlıklı 168. maddesi;

"Baronun yönetim kurulları, her yıl Eylül ayı içerisinde, yargı yerlerindeki işlemler ile diğer işlemlerden alınacak avukatlık ücretinin asgarî hadlerini gösteren birer tarife hazırlayarak Türkiye Barolar Birliğine gönderirler.

Türkiye Barolar Birliği Yönetim Kurulunca, baro yönetim kurullarının teklifleri de göz önüne alınmak suretiyle uygulanacak tarife o yılın Ekim ayı sonuna kadar hazırlanarak ... Bakanlığına gönderilir...

Avukatlık ücretinin takdirinde, hukukî yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarife esas alınır." şeklinde düzenlenmiştir. Yargı yerlerindeki işlemler ile diğer işlemlerden alınacak avukatlık ücretinin belirlenmesi görevi Türkiye Barolar Birliğine verilmiş olup avukatlık ücretinin takdirinde, hukuki yardımın tamamlandığı veya dava sonunda hüküm verildiği tarihte yürürlükte olan tarifenin esas alınacağı kabul edilmiştir.

1136 sayılı Avukatlık Kanunu’nun 168. maddesi uyarınca Türkiye Barolar Birliği tarafından hazırlanıp 02.01.2020 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren ve karar tarihinde uygulanması gereken 2020 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin 14/1. maddesinde ise; "Kamu davasına katılma üzerine, mahkumiyete ya da hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmiş ise vekili bulunan katılan lehine bu Tarifenin ikinci kısmın ikinci bölümünde belirlenen avukatlık ücreti sanığa yükletilir." şeklinde düzenlemeye yer verilmiştir.

Kanuni düzenlemeler ve içtihadı birleştirme kararı ışığında, hükmün tamamlayıcı parçası olan yargılama giderlerinin hüküm ve kararlarda gösterilmesi, giderlerin kim tarafından karşılanacağının belirtilmesi gerekmektedir. Bu kapsamda mahkemece yargılama giderleri içerisinde bulunan avukatlık ücretleri de kararda gösterilmeli ve ücretlerin hangi tarafça karşılanacağı belirtilmelidir. Aksine bir uygulama CMK'nın 324. maddesine aykırılık oluşturmaktadır. Nitekim Ceza Genel Kurulunun 09.10.2012 tarihli ve 301-1800 sayılı kararında da aynı husus vurgulanmıştır.

Avukatlık Asgari Ücret Tarifelerinin kanuni dayanağı, 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'dur. Anılan Kanun'un 169. maddesinde yer alan "karşı tarafa yükletilme" kuralının ceza muhakemesi bakımından kanuni dayanağı ise CMK'nın 324. maddesi olup bu maddenin birinci fıkrasında belirtilen "tarifesine göre ödenmesi gereken avukatlık ücretleri" ifadesi ile CMK'da yargılama gideri olarak kabulen edilen avukatlık ücretinin Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'ne göre ödeneceği kabul edilmiştir.

Bu açıklamalar ışığında inceleme konusu değerlendirildiğinde;

Kamuoyunda “... askeri casusluk davası” olarak bilinen ... 11. Ağır Ceza Mahkemesinin (CMK 250. maddesi ile görevli) 2011/37 esas numaralı dosyasında sanık olarak yargılanan katılanlar ..., ..., ... ve ... ile birlikte toplam 56 kişi hakkında suç işlemek amacıyla örgüt kurma, örgüte üye olma, devletin güvenliğine ilişkin bilgileri temin etme, yasaklanan bilgileri temin, siyasal veya askerî casusluk, kişisel verilerin kaydedilmesi ve verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçlarından kamu davası açılmadan önce katılanların vekili tarafından katılanların çalıştığı TÜBİTAK'a, soruşturmaya ilişkin bazı hususların aydınlatılması amacıyla birtakım sorular sorulması üzerine anılan kurum tarafından katılanlar vekiline hitaben 29.11.2010 tarihli ve 35 sayılı yazı ile bir kısım sorulara cevap verildiği bir kısmının cevabının ise Cumhuriyet başsavcılığı ile paylaşılabileceğinin bildirildiği, daha sonra katılanlar vekilinin bu yazının Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesini talep etmesi üzerine anılan kurumun 09.10.2010 tarihli ve 40 sayılı yazısı ile Cumhuriyet Başsavcılığına gönderildiği, yazının inceleme dışı sanık ... tarafından adli emanete alındığı, kamu davası açılması üzerine katılanlar vekilinin istemi üzerine Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben gönderilen 09.10.2010 tarihli ve 40 sayılı yazının mahkemeye hitaben 01.07.2011 tarihli ve 125 sayılı yazı ile gönderildiği ve sanık ...'in havalesi ile adli emanete alındığı, katılanlar vekilinin TÜBİTAK’ın ilgili cevaplarının adli emanetten getirtilerek dosyaya konulması talebinin, söz konusu belgelerin devlet sırrı niteliğinde ve aleniyet kazanmaması gereken gizli belgeler olup olmadığı hususunda değerlendirme yapıldıktan sonra karara bağlanmasına, bu aşamada bu yöndeki taleplerin reddine karar verildiği, TÜBİTAK’ın ilgili yazısının 4 sayfalık kısmının yaklaşık 1 yıl sonra sanık olarak yargılanan katılanların müdafisine verildiği, TÜBİTAK’ın söz konusu yazılarının katılanların hukuki durumunu aydınlatacak nitelikte olup devlet sırrı niteliğinde olmadığı, bu belgelerin adli emanete kaydı gereken suç eşyası niteliğinde olmadığı hâlde yapılan yargılama sırasında dosyaya konulması taleplerinin reddine karar verilerek delil olarak değerlendirilmeye alınmayarak ve bu belgelerin tamamı taraflara verilmeyerek katılanların mağduriyetlerine neden olduğundan sanıkların görevi kötüye kullanma suçunu işlediği iddia ve kabul edilen olayda;

... 11. Ağır Ceza Mahkemesinin (CMK 250. maddesi ile görevli) 2011/37 esas numaralı dosyasında katılanlar ..., ..., ... ve ... ile birlikte toplam 56 kişinin yargılandığı davada, davanın ...Küçükakça'nın ikamet ettiği adreste ele geçirildiği iddia edilen 78 numaralı CD içerisindeki dijital belgelere dayanıp katılanların söz konusu dijital belgelerin kendi bilgisayarlarında oluşturulmadığını, davanın komplo ve kurgudan ibaret olduğunu savundukları, mahkûmiyete esas alınan dijital belgeler üzerindeki üst verilerin her zaman değiştirilebilir olduğu, bazı dijital belgelerin kurumdaki bilgisayarlarda son kaydedildiği tarihte katılanlar ...'nin raporlu olduğu, ...'in ise o tarihte kurumda olmadığı, mahkûmiyetlerine esas alınan 78 numaralı CD içerisindeki bir klasörün ve diğer dijital belgelerin katılan ...'ye ait bilgisayarlarda bulunmadığının, anılan kişilerin bilgisayarlarında ve kurtarılan belgelerde suç unsuru olan ve onlar tarafından oluşturulan bir bilgiye rastlanılmadığının ifade edildiği TÜBİTAK...'in 35, 40 ve 125 sayılı yazılarının içerdiği bilgiler itibarıyla CMK'nın 125. maddesi kapsamında devlet sırrı niteliğinde olmayıp sanık olarak yargılanan katılanlar lehine bilgiler içeren belge niteliğinde bulunduğu, devlet sırrı olduğunun düşünülmesi hâlinde de CMK'nın 125/2. maddesine özgü uygulamanın yapılması gerekirken bunun yerine getirilmemiş olduğu, suç tarihinde yürürlükte olan Suç Eşyası Yönetmeliği'nin 3. maddesindeki düzenleme uyarınca suç eşyası kapsamında kalmayıp adli emanete alınmaması gerektiği, TÜBİTAK...'in 29.11.2010 tarihli ve 35 sayılı yazısının soruşturma aşamasında bizzat katılanların vekiline hitaben yazıldığı ve anılan kurumun 09.12.2010 tarihli ve 41 sayılı yazısının da katılanlar vekiline hitaben yazılıp bu yazıda söz konusu dosyanın son kaydedildiği tarihte katılan ...’nin istirahatlı olduğu, katılan ...’e ait olan bilgisayarda kaydedildiği belirtilen dosyanın son kaydedildiği tarihte katılan ...’in kurumda olmadığı bildirildiğinden söz konusu bu yazılardan katılanlar vekilinin yargılama aşamasında bilgi sahibi olduğu anlaşılmakla birlikte, TÜBİTAK...'in düzenlediği 09.12.2010 tarihli ve 40 sayılı ile 01.07.2011 tarihli ve 125 sayılı belgelerin katılanların vekili tarafından yargılama aşamasında adli emanetten getirtilip dosya içerisine konulması, bir örneğinin verilmesi talep edilmesine rağmen; katılanların bilgisayarlarında ve kurtarılan belgelerde suç unsuru olan ve onlar tarafından oluşturulan bir bilgiye rastlanılmadığına ilişkin ve benzer şekilde lehlerinde bilgi içeren Cumhuriyet Başsavcılığına hitaben anılan kurum tarafından yazılan 09.12.2010 tarihli ve 40 sayılı yazının içeriği ile aynı olup Mahkemeye hitaben yazılan 01.07.2011 tarihli ve 125 sayılı yazının yaklaşık bir yıl sonra ilk 4 sayfasının verilmiş olması, katılanların lehlerine bilgiler içeren ilgili yazıların gerekçeli kararda tartışılıp değerlendirilmemesi, katılanların adil yargılanma haklarının ihlal edilerek ve katılanlar ... ve ..

.12.2010 tarihli ve 40 sayılı yazının içeriği ile aynı olup Mahkemeye hitaben yazılan 01.07.2011 tarihli ve 125 sayılı yazının yaklaşık bir yıl sonra ilk 4 sayfasının verilmiş olması, katılanların lehlerine bilgiler içeren ilgili yazıların gerekçeli kararda tartışılıp değerlendirilmemesi, katılanların adil yargılanma haklarının ihlal edilerek ve katılanlar ... ve ...’in tutuklu olarak yargılanmalarına karar verilerek mağduriyetlerine neden olunması, nitekim yeniden yargılama neticesinde katılanların atılı suçlardan beraatlarına karar verilip kararların kesinleşmesi, sanıkların eylemlerinin takdir hakkı kapsamında kalmayıp meslekî kıdemleri ve çalıştıkları mahkemelerdeki görev süreleri dikkate alındığında, beşeri hata ve mesleki tecrübesizlik olarak nitelendirilemeyecek olması birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların görevlerini kötüye kullanarak katılanların mağduriyetine neden oldukları,

Görevi kötüye kullanma suçunun katılanlara karşı tek bir fiille işlendiği anlaşılmakla sanıklar hakkında TCK'nın 43/1-2. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanmadığı,

Görevi kötüye kullanma suçunun TCK'nun 53. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, sanıklar hakkında aynı maddenin beşinci fıkrasına göre cezalarının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezalarının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmediği,

Davaya katılmalarına karar verilen ve kendilerini vekil ile temsil ettiren katılanlar ..., ... ve ... yararına vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin göz ardı edilerek usul ve kanuna aykırı olarak hükümler kurulduğu,

Kabul edilmelidir.

Bu itibarla, Özel Daire kararının sanıklar hakkında TCK'nın 43/1-2. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması, görevi kötüye kullanma suçunun TCK'nın 53. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, sanıklar hakkında aynı maddenin beşinci fıkrasına göre cezalarının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezalarının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi, davaya katılmalarına karar verilen ve kendilerini vekil ile temsil ettiren katılanlar ..., ... ve ... yararına vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 11. Ceza Dairesinin 24.09.2020 tarihli ve 3-1 sayılı kararının sanıklar hakkında TCK'nın 43/1-2. maddesinde düzenlenen zincirleme suç hükümlerinin uygulanması, görevi kötüye kullanma suçunun TCK'nın 53. maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinde belirtilen yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlendiğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, sanıklar hakkında aynı maddenin beşinci fıkrasına göre cezalarının infazından sonra işlemek üzere, hükmolunan cezalarının yarısından bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi, davaya katılmalarına karar verilen ve kendilerini vekil ile temsil ettiren katılanlar ..., ... ve ... yararına vekâlet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi isabetsizliklerinden BOZULMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 11. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİ EDİLMESİNE 15.11.2022 tarihinde yapılan müzakerede ön sorun ve inceleme konusu yönünden oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27242, Karar No: 2013/21484, Tarih: 11.10.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2013/27242 E.  ,  2013/21484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı ... A. Ş. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, asıl işveren Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş.'nin işyeri olan Uşak Şeker Fabrikasında 18.12.2009 yılında güvenlik görevlisi olarak işe başladığını, asıl işverenin güvenlik işini ihale usulü ile başka firmalara verdiği için sürekli başka işveren yanında sigortalı gösterildiğini, en son ihaleyi davalı işveren 3 Ç Özel Güvenlik firmasının aldığını ve 3 Ç Özel Güvenlik işçisi olarak çalışırken iş sözleşmesinin haklı ya da geçerli sebep gösterilmeden feshedildiğini ileri sürerek, feshin geçersizliğine ve işyerindeki işe iadesine karar verilmesini, işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat ve boşta geçen süre ücretinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ...Ş. vekili, diğer davalı 3 Ç Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti. ile imzalanan 17.12.2012 tarihli teknik şartname uyarınca yüklenicinin yürürlükteki 4857 sayılı İş Kanun'u ve Sosyal Güvenlik mevzuatı hükümlerine göre çalıştıracağı elamanların her türlü özlük haklarını karşılamak zorunda olduğunu, davalı şirkete işçi alınması, işçi çıkarılması, her türlü tazminat, işçi haklarının ödenmesi ve sair konularda tüm sorumluluğun diğer davalı şirkete ait olduğunu, işyerinde davacı hakkında bir çok tutanak tutulduğunu, davacının işine gerekli özeni göstermeyen, amirlerinin söylediklerini yapmayan, mesai saatleri içerisinde uyuyan, uyumadığı zamanlarda cep telefonundan dizi izleyen, kendisini uyaran mesai arkadaşlarına hakaret eden bir çalışan olduğunu belirterek davanın reddini istemiştir.

Davalı 3 Ç Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti. vekili, Türkiye Şeker Fabrikaları A. Ş. tarafından yapılan ihale sonucunda Şeker Fabrikalarının güvenlik işlerini aldığını, fabrikada daha önce çalışmaya devam eden tüm güvenlik elemanları ile şirketleri arasında süresi belirli hizmet sözleşmesi imzalanarak işe başlatıldıklarını, davacının işinin gereklerini yerine getirmediği, görevi sırasında uyumuş olmasının geçerli fesih sebebi olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin 29.01.2013 tarihinde uyuduğunun tespit edilmesi üzerine 12.02.2013 tarihinde son verildiği, davacının 29.01.2013 tarihli nöbet yerinde uyuduğu iddiası ile ilgili savunmasının alınmadığı veya savunma istenildiğine dair yazılı delil sunulmadığı, uyuduğu iddiasının üzerinden 14 gün geçtikten sonra iş sözleşmesinin feshinin geçersiz olduğundan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mahkemece, davacının iş sözleşmesinin 29.01.2013 tarihinde uyuduğunun tespit edilmesi üzerine 12.02.2013 tarihinde son verildiği, davacının 29.01.2013 tarihli nöbet yerinde uyuduğu iddiası ile ilgili savunmasının alınmadığı veya savunma istenildiğine dair yazılı delil sunulmadığı, uyuduğu iddiasının üzerinden 14 gün geçtikten sonra iş sözleşmesinin feshinin geçersiz olduğundan davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalılardan Türkiye Şeker Fabrikaları A.Ş. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık, iş sözleşmesinin feshinin geçerli sebebe dayanıp dayanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, davalı alt işverenin dosyaya sunduğu yazılı belgelere göre davacının işyerinde işin yürütümünü bozucu ve olumsuzluklara sebebiyet veren davranışları sebebi ile iş sözleşmesinin geçerli nedenle feshedilmesine rağmen mahkemece feshin geçerli sebebe dayanmadığına yönelik kurulan hükmün davalı alt işverence temyiz edilmemesi karşısında bu husus bozma sebebi yapılmamıştır. Ancak bu durumda hükmü temyiz eden davalı asıl işverenin işe iadenin mali sonuçlarından sorumlu tutulması mümkün değildir.

Belirtilen sebeplerle, 4857 sayılı Kanun’un 20. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, hükmün bozulmak suretiyle ortadan kaldırılması ve aşağıdaki gibi karar verilmesi gerekmiştir.

HÜKÜM : Yukarıda belirtilen sebeplerle;

1-Mahkemenin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararının BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA,

2-İşverence yapılan FESHİN GEÇERSİZLİĞİNE ve davacının davalı 3 Ç Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti.’ne ait işyerindeki İŞİNE İADESİNE,

3-.Davacının kanuni süre içinde başvurusuna rağmen davalı işverence süresi içinde işe başlatılmaması halinde davalı 3 Ç Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti. tarafından ödenmesi gereken tazminat miktarının davacının kıdemi, fesih sebebi dikkate alınarak takdiren davacının dört aylık brüt ücreti tutarında belirlenmesine,

4.Davacı işçinin işe iadesi için işverene süresi içinde müracaatı halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklarının davalı 3 Ç Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti.'nden tahsilinin gerektiğine,

5-Harç peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına,

6-Davacı vekille temsil edildiğinden, karar tarihinde yürürlükte olan tarifeye göre 1.320,00 TL vekâlet ücretinin davalı 3 Ç Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti.'nden alınıp davacıya verilmesine,

7-Davacı tarafından yapılan 108,35 TL yargılama giderinin davalı 3 Ç Özel Güvenlik Hizmetleri Ltd. Şti'nden alınıp davacıya verilmesine,

8-Peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.10.2013 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10126, Karar No: 2018/5587, Tarih: 05.06.2018

**10. Hukuk Dairesi         2016/10126 E.  ,  2018/5587 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 3201 sayılı Yasadan kaynaklanan uyuşmazlığa ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, "tasarruf ilkesi" geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir. Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.06.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla, somut olayda davada feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 05/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12362, Karar No: 2015/14338, Tarih: 09.12.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/12362 E.  ,  2015/14338 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVATÜRÜ: ECRİMİSİL

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar, davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla; dosya incelendi, duruşma isteği değerden reddedilerek Tetkik Hakimi ... 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.Davacı ıslah ettiği dava dilekçesinde, 104 ada 43 parsel, 111 ada 5 ve 20 sayılı parseller ile 438 parsel sayılı taşınmazlarda davalı ve dava dışı iki kardeşi ile birlikte müştereken ve iştiraken malik olduklarını, ancak bu taşınmazları davalının kullandığını, davalının kendisine 2008 yılı için 3.500,00TL, 2010 yılı için 4.500,00TL fındık bedeli verdiğini, bu bedelin payından az olduğu gibi diğer yıllar için de hiçbir bedel vermediğini ileri sürerek 2007 yılı 1 Eylül'ünden itibaren 2007-2010 yılları (2010 yılı dahil)için 15.197,31TL ecrimisile karar verilmesini istemiştir.Davalı, 1995 yılından itibaren taşınmazların yarıcı tarafından işlenmekte olup mahsulün yarısının yarıcı tarafından alındığını, söz konusu dönemlere ilişkin hasılatın davacıya elden ödendiğini, bu ödemelere ilişkin tanıkları bulunduğunu belirterek davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, taşınmazların nitelikleri nazara alındığında intifadan men şartının aranmayacağı, bilirkişi raporlarının yasal, bilimsel, gerekçeli, konunun izlenmesine ve denetlenmesine elverişli olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.