muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7193, Karar No: 2024/1466, Tarih: 22.02.2024

B. Mahkemece Bozmaya Uyularak Verilen Karar

Mahkemece yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davacıların dava konusu yerde 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 14 üncü ve 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 713 üncü maddelerindeki şartları ihtiva eden nitelikte zilyetliklerini ot biçmek ve çayır olarak kullanmak suretiyle sürdürdükleri, taraflar arasındaki sınır hattının arazilerin yamaç kısımlarının hâkim tepe denilen tepede birleşme noktalarından arazi sırtı boyunca oluşan hat olduğu, tespit edilen bu doğal sınırın taşınmazların güneyindeki yoldan kuzeyinde bulunan dere yatağına kadar devam ettiği, bu alanda bulunan kavak ağacının ise sınırın batı kısmında kaldığı 90 yaşında bulunan yerel bilirkişi ...’in kavak ağacının davacıların ablası tarafından dikildiği ve sınırın bu ağacın 2-3 metre sağ tarafından başladığı yönündeki ifadesine itibar edildiği, yerel bilirkişi ...'ün ise ağacın dikildiğini davalının yeğeninden duyması nedeniyle beyanına itibar edilmediği, diğer yerel bilir ...'a ait olup ölümünden sonra yapılan taksime göre davacılara kaldığı, bu hususun dosyaya sunulan muvafakat dilekçeleri ile de ispatlandığı, bozma öncesinde verilen hükmün yalnızca davalı tarafından temyiz edilmesi nedeniyle bozma öncesi hazırlanan fen bilirkişi raporunda hesaplanan yüzölçümü üzerinden hüküm kurulması gerektiği, bu hususta davalı lehine usuli kazanılmış hak doğduğu gerekçesiyle davanın kabulüne çekişmeli 127 ada 4 parsel sayılı taşınmazın 24.05.2016 havale tarihli bilirkişi raporunda (B) harfi ve yeşil renkle gösterilen 887,12 metrekare yüz ölçümlü kısmının ifraz edilerek tapu kaydının iptali ile aynı adanın son parsel numarası verilmek suretiyle eşit paylarla davacılar adına tarla vasfı ile tesciline karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Mahkemenin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili temyiz dilekçesinde; bozma ilamı öncesinde yapılan keşifte dinlenilen yerel bilirkişilerin beyanları arasındaki çelişkinin giderilmediğini, bozma ilamından sonra yapılan keşifte davacılarla akrabalığı bulunan yerel bilirkişilerin beyanlarına karşı yaptıkları itirazın kabul görmediğini, davaya konu taşınmazların davacılara taksimen kalıp kalmadığı hususunun yöntemince araştırılmadığını, bozma ilamında bu hususta değinilen eksikliklerin giderilmediğini, taraf teşkili sağlanmadan karar verilmesinin isabetsiz olduğunu, tarafsız olan tek yerel bilirkişinin bilgi sahibi olmaması nedeniyle davanın kanıtlanamadığını belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastrodan önceki nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü v.d. maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, kadastrodan önceki nedene dayalı tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 14 üncü v.d. maddeleri, 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 6 ncı maddesi, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 190 ıncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Temyiz olunan nihai kararların bozulması 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK) geçici 3/2 nci maddesinin yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK) uygulanacağı davalar yönünden HUMK'un 428 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dosyanın incelenmesinden; davaya konu 127 ada 4 parsel sayılı 7.950,71 metrekare yüzölçümündeki taşınmazın kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla vasfıyla davalı ... adına tespit edildiği, komşu 1, 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların ise sırasıyla davacılar ..., ... ve ... adına tespit edildiği, kadastro tespitinin 20.09.2007 tarihinde kesinleştiği, davanın ise 21.10.2014 tarihinde açıldığı, davacıların mirasbırakan babaları ... 'ın 1979 yılında öldüğü, davacılar dışında kalan mirasçılarının davaya muvafakat ettiği anlaşılmıştır.

3. Temyizen incelenen Mahkeme kararının bozmaya uygun olduğu, kararda ve kararın gerekçesinde hukuk kurallarının somut olaya uygulanmasında bir isabetsizlik bulunmadığı, bozmaya uyulmakla karşı taraf yararına kazanılmış hak durumunu oluşturan yönlerin ise yeniden incelenmesine hukukça imkân bulunmadığı anlaşılmakla; temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın ONANMASINA,

Aşağıda yazılı 346,90 TL bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına,

Dosyanın Mahkemesine gönderilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna,22.02.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3928, Karar No: 2022/11492, Tarih: 05.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/3928 E.  ,  2022/11492 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay (Kapatılan) 17. Hukuk Dairesi’nin 10.12.2018 tarih ve 2016/3067 Esas, 2018/11909 Karar sayılı ilamında özetle “Somut olayda, vefat edenin kamyonette yolcu olduğu, araç sürücüsü olan Sadettin’in karakol ifadesinde müteveffanın arkadaşı olduğunu, sağ yan kapının açılarak arkadaşlarının savrulduğunu beyan ettiği, gene kaza yapan araçta yolcu olarak bulunan Kerem’in karakol ifadesinde sabahleyin sohbete gittikten sonra Sadettin’in kullandığı araçla eve dönerken kazanın meydana geldiğini ifade ettiği kaza sonrası düzenlenen otopsi raporunda müteveffanın trafik kazası ile oluşması mümkün künt genel beden travmasına bağlı pelvis kırığı ile birlikte beyin kanaması, beyin doku harabiyeti sonucu vefat ettiğinin belirtildiği, kaza tespit tutanağında müteveffanın ön koltukta oturduğu, buna göre mahkemece, bu savunmalar üzerinde durulmalı ve tarafların delilleri toplanarak BK’nın 43. ve 44. maddesi uyarınca tazminattan indirim yapılması gerekip gerekmediği hususu karar yerinde tartışılıp değerlendirilerek, kabul edilmesi halinde ayrı ayrı hatır taşıması ve müterafık kusur için indirim yapılması” gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda; davacı ... yönünden açılan davanın reddine, davacı ... yönünden açılan davanın kısmen kabul kısmen reddi ile 6.609,42 TL tazminatın temerrüt tarihi olan 08.07.2014 tarihinden itibaren işleyecek avans faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı ... yönünden yapılan temyiz incelemesinde; davacı ...'nın yaşının küçük olması nedeniyle velayeten ... tarafından dava açılmış ise de, dava açılırken sunulan vekaletnamenin velayeten düzenlenmediği, yargılama esnasında davacı ...'nın reşit olduğu ancak ayrı bir vekaletnamenin ibraz edilmediği, kararın ise ... yönünden Av. ...'e tebliğ edildiği, davacılar vekilinden, ...'ya ait vekaletnamenin temin edilmesi, temin edilemediği takdirde mahkeme kararının davacı asil ...'a tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi konusunda işlem yapılmak üzere Dairemizce verilen geri çevirme kararından sonra, Mahkemesince davacı vekiline vekaletname sunması için gönderilen muhtıra sonrası davacı vekili tarafından '... tarafından verilen vekaletname bulunmamaktadır' şeklinde beyanda bulunulması üzerine davacı asıl ...'ın Mernis adresine 24.02.2022 tarihinde Tebligat Kanunu'nun 21/2.

maddesine göre kararın tebliğ edildiği, ancak davacı asıl ... tarafından kararın süresinde temyiz edilmediği ve davacı asıl adına kararı temyiz eden avukata usulünce verilmiş bir vekaletnamenin de bulunmadığının anlaşılması karşısında; Av. ...'in davacı ... hakkında verilen hükme yönelik temyiz isteminin reddi yönünde mahkemece bir karar verilebileceği gibi 01.06.1990 gün ve 3/4 Sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtayca da bu yolda karar verilebileceğinden, davacı ... adına yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

2-Davacı ... yönünden yapılan temyiz incelemesinde;

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı ... vekilinin yerinde olmayan tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı ... adına yapılan temyiz isteminin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 36,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı ...'dan alınmasına 05.10.2022 gününde Başkan ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

SONUÇ : Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacı ... adına yapılan temyiz isteminin REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 36,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı ...'dan alınmasına 05.10.2022 gününde Başkan ...'ın karşı oyu ve oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Borçlar kanunu haksız fiil tazminatını düzenlerken (T.B.K. 49 ve devamı maddeleri) zararın ispatı ve belirlenmesinin (50. md.) nasıl olacağını açıklamış, tam olarak ispat edilememesi halinde hakimin bu zararı belirleyeceğini öngörmüştür. Zarar belirlenirken bir takım veriler kullanılacaktır. (Türüne göre zararın kapsamı- gelir -kusur ödeme varsa vs.) Ayrıca haksız fiil sorumlusu tarafından ödemenin denkleştirici adalet gereği zarardan düşürülmesi gerekecektir. Bütün bu hesaplamalar (zararın belirlenmesi) H.M.K. 266 md. uyarınca genellikle bilirkişi marifetiyle olacaktır. Hakim önüne gelen zarardan somut olaya ve savunmaya göre (hatır taşıması) zararı artırıcı nedenler varsa (müterafik kusur) bununla ilgili bilgi ve belgeleri değerlendirip kendisi tazminatı belirleyecektir. TBK. 51. md. başlığı "tazminat ve belirlenmesi" 52. maddesi ise "tazminatın indirilmesi" ile ilgilidir. Bu maddelerin gerekçelerine bakıldığında bizzat hakimin değerlendireceği konulardır. Zararın belirlenmesi sırasında T.B.K.- 51-52 (43-44) maddeleri uygulanarak bilirkişiden rapor alırsak hakimin takdirinde olan hususlarda bilirkişi raporuna değer vermiş oluruz. Bu husus tazminat hukuk eserlerinde de (M. Reşit Karahasan) incelenmiş, zarar ile tazminat arasındaki fark şu biçimde açıklanmıştır. "Borçlar hukukunda zarar ve tazminat kavramlarının ayrı ayrı yeri ve sonuçları vardır. Zarar, malvarlığındaki eksilmeyi, tazminat ise sorumluluğun kapsamını tespit eder. Bu nedenle tazminat zarar miktarına eşit olabileceği gibi, ondan eksik de olabilir. B.K 43-44 maddeleri ile getirilen düzenleme sorumlunun zararı ne ölçüde yükleneceğini belirlemek içindir. Bu nedenle davalı ödemesi de göz önünde tutularak zarar kesin olarak belirlendikten sonra B.K. 43-44 maddelerinin somut olay içinde tartışılması ve araştırılması gerekir. Şayet olay içinde belirtilen yasa hükümlerine uygun indirim sebeplerinin varlığı tespit edilirse tazminat, başka bir deyişle hükmedilecek miktar zarardan az olacaktır." 17. ve 4. H.D. önceki içtihatları bu yöndedir.

Somut olayda mahkemece tazminat hesabında önce davalı tarafça yapılan ödemenin indirilmesi, daha sonra ayrı ayrı %20 oranında hatır taşıması ve %20 oranında müterafik kusur indirimi yapılması gerekirken, temyiz eden davacı ... aleyhine olarak önce toplam %40 oran üzerinden hatır taşıması ve müterafik kusur indirimi yapılıp daha sonra ödemenin mahsup edilmesi yerinde olmayıp bu sebeplerle hükmün bozulması kanaatinde olduğumdan, sayın çoğunluğun davacı ... hakkındaki onama kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2017/11626, Karar No: 2017/13327, Tarih: 05.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/11626 E.  ,  2017/13327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... 7. İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, fazla mesai genel tatil ve ücret alacaklarının ödenmemesi, Sosyal Güvenlik Kurumuna gerçek ücret üzerinden bildirimde bulunulmaması nedeni ile iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ve bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının istifa ederek işten ayrıldığını belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuşur.

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Dosya içeriğine göre, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının, cumartesi günleri 08:30-13:00 saatleri arasında fiilen dört buçuk saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Yarım saatlik kanuni ara dinlenme süresinin mahsubu ile cumartesi günleri fiilen dört saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

Dosya içeriğine göre, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının, cumartesi günleri 08:30-13:00 saatleri arasında fiilen dört buçuk saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılmıştır. Yarım saatlik kanuni ara dinlenme süresinin mahsubu ile cumartesi günleri fiilen dört saat çalıştığı kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalıdır.

3-Davacı ve davalı arasındaki diğer uyuşmazlık ödenmeyen ücret alacağı bulunup bulunmadığı konusundadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de, para borcu olan ücretin ödendiğinin tanıkla ispatı mümkün değildir.

Davacı, aylık ücretlerinin asgari ücret kısmının banka aracılığı ile bakiye kalan kısmının ise elden ödendiğini, son birbuçuk yıldır elden verilen kısmın ve son aya ait ücretin tamamının ödenmediğini belirterek bakiye ücret alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda son bir yıllık dönemde asgari ücretin üzerinde elden verilen kısmın ödenmediği belirtilerek bakiye ücret alacağı hesaplanmıştır.

Davacı 20.08.2013 tarihinde iş kurumuna şikayette bulunurken son aya ait 200,00 TL ücret ödemesinin yapılmadığını belirtmiştir. 03.09.2013 tarihinde banka aracılığı ile davacı hesabına 201,00 TL ücret ödemesi yapılmıştır. Davacının bu beyanı kendisi için bağlayıcı olup ödenmediği belirtilen bakiye ücret alacağının da şikayet sonrasında banka aracılığı ile ödendiği anlaşıldığından talebinin reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05.06.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6142, Karar No: 2015/6737, Tarih: 22.10.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6142 E.  ,  2015/6737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2014

NUMARASI : 2013/490-2014/79

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı arsa sahibi vekili, aralarındaki sözleşme ve protokoller gereği davalı T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı'nca yaptırılarak müvekkili belediyeye devredilen kültür merkezindeki anfitiyatronun duvarlarında çatlamalar ve market terasında su sızmaları olduğunu, ayıpların giderilmesinin istenmesine ve alt yüklenici şirketçe ayıplar kabul edilmesine rağmen giderilmediğini ileri sürerek, şimdilik 15.000,00 TL tazminatın davalı kurumdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı T.C. Başbakanlık Toplu Konut İdaresi Başkanlığı vekili ise, sözleşmenin 11. maddesinde uyuşmazlıkların çözüm yerinin Ankara mahkemeleri ve icra daireleri olarak düzenlendiğini, 6100 sayılı HMK'nın 17. maddesi gereğince yetki sözleşmesi düzenlendiğinden dosyanın yetkili Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesi gerektiğini, esas yönünden de imalatların projesine göre yapıldığını, ayıp ihbarı bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamı göz önüne alınarak, HMK'nın 17/1. maddesi gereğince tarafların yetki sözleşmesi yapabileceği, aksi kararlaştırılmamış ise davanın yalnızca yetki sözleşmesi ile belirlenen mahkemede açılabileceği, bu düzenlemenin 11.10.2011 tarihinden sonra açılan davalarda uygulanacağı, taraflar arasında düzenlenen sözleşmede Ankara mahkemeleri ve icra dairelerinin yetkili olacağına dair yetki sözleşmesi yapıldığı gerekçeleriyle, davalı tarafın yetki itirazının kabulü ile dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, kararın kesinleşmesi halinde dosyanın yetkili Ankara Nöbetçi Asliye Hukuk Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı işler bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklanan ayıplı işler bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Genel yetki kuralı gereğince, her dava, kanunda aksine hüküm bulunmadıkça davalının ikametgahında açılır. (1086 sayılı HUMK'un 9, 6100 sayılı HMK'nın 6.md) Ayrıca sözleşmenin yerine getirileceği yer (HUMK'un 10, HMK'nın 10.md) veya sözleşmenin yapıldığı yer (HMUK'un 10.md) mahkemelerinde de dava açılabilir. HMUK'un 22. maddesinde, kamu düzenine ilişkin olmayan hallerde tarafların davanın yetkili olmayan mahkemede görülmesini yazılı olarak kararlaştırabilecekleri hükme bağlanmıştır. Yine 6100 sayılı HMK'nın 17. maddesinde de tacirler veya kamu tüzel kişilerinin aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilecekleri düzenlenmiştir. Aynı Kanunun 18. maddesine göre tarafların üzerinde serbestçe tasarruf edemeyecekleri konular ile kesin yetki hallerinde yetki sözleşmesi yapılamaz. Yetki sözleşmesinin geçerli olabilmesi için yazılı olarak yapılması, uyuşmazlığın kaynaklandığı hukuki ilişkinin belirli veya belirlenebilir olması ve yetkili kılınan mahkemelerin gösterilmesi gerekir. Gerek HMUK'un 22. maddesinde gerekse HMK'nın 17. maddesindeki düzenlemeler göz önüne alındığında kamu düzeni gereği istisnalar hariç, davacı tarafın bu yer mahkemelerinden birisinde davasını açmak konusunda seçimlik hakkı vardır.

Sözkonusu usul yasası hükümlerine ve Dairemizin yerleşik içtihat ve uygulamalarına göre arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan davaların genel hükümler gereği davalının yerleşim yeri, işin ifa olunacağı yer ve sözleşmeyle kararlaştırılan yer mahkemelerinden birinde açılması mümkündür. 1086 sayılı HMUK gereğince yetki sözleşmesi yapılması genel yetkili mahkemelerin yetkisini kaldırmaz. Sözleşmenin imzalandığı tarih itibariyle 6100 Sayılı HMK yürürlüğe girmediğinden yetki sözleşmesinde kararlaştırılan yer mahkemesinin kesin yetkili olduğu kabul edilemez. Sözleşmeyle kararlaştırılan kesin yetki 6100 sayılı HMK'nın yürürlüğe girdiği 01.10.2011 tarihinden sonra imzalanan yetki sözleşmelerinde uygulanabilecektir. Aksi halde sözleşme tarihinde geçerli olan kanun gereğince tarafların dava açma konusunda sahip oldukları seçimlik haklarının ellerinden alınması söz konusu olur ki, bu durum hukuk güvenliği ilkesini zedeleyeceği gibi eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır.

Somut olayda taraflar arasında düzenlenen 01.12.2006 tarihli sözleşmenin “Anlaşmazlıkların Çözümü” başlıklı 11. maddesinde “bu protokolün uygulanmasından doğabilecek anlaşmazlıkların çözüm yeri Ankara Mahkemeleri ve İcra Daireleridir.” denilmek suretiyle yetki sözleşmesi düzenlenmiştir. Bu sözleşme gereğince inşaatların yapılacağı yer Bursa ili, Yıldırım ilçesi sınırları içindedir. Bu durumda HMUK'un 10. maddesi gereğince akdin ifa yeri Bursa ili olup, davacının Bursa Asliye Hukuk Mahkemesi’nde dava açmasında herhangi bir yasal engel bulunmamaktadır. Bursa Asliye Hukuk Mahkemesi davaya bakmaya yetkilidir. Yerel mahkemece işin esasının incelenerek sonucu dairesinde bir karar vermek gerekirken, yazılı şekilde Bursa Asliye Hukuk Mahkemesi’nin yetkisizliği ile dosyanın Ankara Asliye Hukuk Mahkemesi’ne gönderilmesine karar verilmesi isabetli olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 22.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.