muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/7436, Karar No: 2024/1045, Tarih: 07.02.2024

eşyaların miktarı, araçta ele geçirildikleri yer ile sanık ...'nin beyanında araçtaki eşyalardan haberi olduğu yönündeki ifadesi ve tüm dosya kapsamına göre sanıkların savunmalarına itibar etmenin mümkün olmadığı, sanıkların birlikte iştirak iradesiyle kaçakçılık yaptıklarının kabulünün gerektiği, suçun sübuta erdiği anlaşılmakla, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık görülmemiştir.

Ancak;

1. 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 61 inci maddesi uyarınca, suçun işleniş biçimi, suçun işlenmesinde kullanılan araçlar, suçun işlendiği zaman ve yer, suçun konusunun önem ve değeri, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı ile failin kast veya taksire dayalı kusurunun ağırlığı unsurları dikkate alınarak temel cezanın belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, sanıklar hakkında temel cezanın tayininde uygulama yeri bulunmayan “sanıklar sosyal ve ekonomik durumu” şeklindeki yasal olmayan gerekçe de gösterilmek suretiyle alt sınırdan uzaklaşılarak teşdiden hüküm kurulması,

2.Suç tarihinde yürürlükte olan 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 5 inci maddesinin ikinci fıkrasının "Yedinci fıkrası hariç, 3 üncü maddede tanımlanan suçlardan birini işlemiş olan kişi, etkin pişmalık göstererek, soruşturma evresi sona erinceye kadar suç konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı kadar parayı ... Hâzinesine ödediği takdirde, hakkında, bu kanunda tanımlanan kaçakçılık suçlarından dolayı verilecek ceza yarı oranında indirilir. Bu fıkra hükmü, mükerrirler hakkında veya suçun bir örgütün faaliyeti çerçevesinde işlenmesi halinde uygulanmaz" hükmünü içerdiği, 7242 sayılı Kanun'un 62 nci maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrası gereği kovuşturma aşamasında da etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği ve 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasının son cümlesi kapsamında "Soruşturma evresinde, ihtar yapılmaması hâlinde kovuşturma evresinde hâkim tarafından sanığa ihtar yapılır" düzenlemesinin getirildiği cihetle, yurt içindeki açık adresleri saptanamayan sanıklar hakkında gerektiğinde yakalama emri düzenlenmek suretiyle dava konusu eşyanın gümrüklenmiş değerinin iki katı tutarını yatırmaları halinde soruşturma aşamasında ihtarat yapılmadığından haklarında 5607 sayılı Kanun'un 5 inci maddesinin ikinci fıkrasının uygulanabileceği ve bu kapsamda verilecek cezada 1/2 oranında indirim yapılabileceği ihtarı yapılarak sonucuna göre sanıkların hukukî durumunun değerlendirilmesi gerekirken, sanıklara etkin pişmanlık hükmünün mahiyeti anlatılarak usulüne uygun ihtarat yapılmadan yazılı şekilde hüküm tesisi,

3.Aramanın dayanağını oluşturan önleme arama kararının aslı ya da onaylı örneği getirtilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

3.Aramanın dayanağını oluşturan önleme arama kararının aslı ya da onaylı örneği getirtilmeden eksik inceleme ile hüküm kurulması,

4.Davaya konu eşyalar hakkında 08.12.2014 tarihinde tasfiye kararı verildiğinin anlaşılması karşısında, eşya tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin hazine adına irad kaydına, tasfiye edilmemiş ise 5237 sayılı Kanun'un 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği müsadere kararı verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

5.Alıkonulan nakil aracının 20.01.2015 tarihinde satılarak tasfiye edildiğinin anlaşılması karşısında satış bedelinin iadesi yerine aracın iadesine karar verilmesi, nedenleriyle hukuka aykırılık bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kilis 1. Asliye Ceza Mahkemesinin 28.06.2021 tarihli ve

2020/656 Esas, 2021/1201 Karar sayılı kararına yönelik sanıklar müdafii ve katılan ... İdaresi vekilinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/26129, Karar No: 2019/24132, Tarih: 23.12.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/26129 E.  ,  2019/24132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil günleri çalışmalarının karşılığının ödenmediğinden iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2. Taraflar arasında fazla çalışma ve hafta tatili alacağı uyuşmazlık konusudur.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda benimsenen hesaplama yöntemi hatalı olduğu gibi daha önce Yargıtay incelemesine tabi tutulan pek çok emsale de aykırıdır. (Örneğin 2017/2014, 1967, 6369 esas sayılı dosyalar). Bilirkişi raporunda davalı işyerinde haftanın 5 gününün iş günü olduğu ve Cumartesi ve Pazar günleri çalışıldığında bu çalışmanın hafta tatili çalışması olduğu kabul edilerek hesaplama yapılmıştır.

Dosya içeriği ve Dairemizden geçen emsal dosyalar birlikte değerlendirildiğinde, işyerinde normalde Cumartesi günleri çalışılması veya çalışılmaması işverenin yönetim hakkından kaynaklanmakta olup eğer bireysel veya toplu iş sözleşmesinde Cumartesi gününün açıkça hafta tatili(akdi tatil) olduğu düzenlenmemişse o gününün işgünü sayılması gerektiği, davalı işyerinde ise haftanın 6 gününün iş günü, 1 gününün hafta tatili olduğunun kabulü gerektiği sonucuna varılmıştır. Bu nedenle mahkemece Cumartesi ve Pazar gününün hafta tatili olarak kabul edilmesi hatalıdır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır. Davacının 7 gün kesintisiz çalışıp çalışmadığı hafta içinde hafta tatili iznini kullanıp kullanmadığı belirlenmeden hafta tatili alacağının hesaplanması yerinde bulunmamıştır.

Hükme esas alınan bilirkişi raporunda, fazla çalışmanın yanısıra hafta tatili ve ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacakları da %50 zamlı olarak hesaplamış olup, bu günlerde çalışma var ise 1 saat bile olsa tam gün yevmiye ücretine hak kazanılacağı; dolayısıyla hafta tatilinde çalışıldığında çalışılmasa da ödenmesi gereken 1 yevmiyenin yanı sıra 1.5 yevmiyeye; genel tatil gününde çalışıldığında çalışılmasa da ödenmesi gereken 1 yevmiyenin yanı sıra 1 yevmiyeye de daha hak kazanılacağı göz ardı edilmiş ise de davacının hükmü temyiz etmediği dikkate alındığında davalı yararına olan bu hesaplama yöntemi bozma nedeni yapılmamıştır.

O halde, mahkemece davalı yararına oluşan usuli kazanılmış haklar da gözetilerek, fazla çalışma ve hafta tatili alacakları yeniden hesaplanmalıdır.Yine, bu hesaplama yöntemine göre fazla çalışma ücretinin davacı yararına değişmesi halinde, davacının fazla çalışmalarının hafta tatili olarak hesaplandığı dikkate alınarak bu yönden davalı yararına usuli kazanılmış hak oluşmayacağı kabul edilmeli ve ıslah dilekçesi bir bütün olarak değerlendirilerek ve davacının fazla çalışma alacağını bilirkişinin bu hesap yöntemi nedeniyle hafta tatili olarak ıslah etmiş olduğu dikkate alınarak sonuca gidilmelidir.

Ara dinlenmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre 4 saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az 15 dakika, 4 saatten fazla ve 7,5 saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük 7,5 saati aşan çalışmalar bakımından ise en az 1 saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada 7,5 saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63. maddesi hükmüne göre günlük çalışma süresi 11 saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği 7,5 saati aşan çalışmalar yönünden en az 1 saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok 11 saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde 11 saate kadar olan çalışmalar için ara dinlenmesi en az 1 saat, 11 saati aşan çalışmalarda ise en az 1,5 saat olarak verilmelidir. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda işyeri giriş çıkış kayıtlarına göre yapılan fazla çalışma süresi hesaplamasında 11 saati aşan çalışmalarda ara dinlenme sürelerinin yukarıdaki ilkeler doğrultusunda dikkate alınmaması doğru olmamıştır.

Mahkemece bu yönler gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 23.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1785, Karar No: 2011/3129, Tarih: 17.03.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/1785 E.  ,  2011/3129 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ

Taraflar arasındaki davadan dolayı ....Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 12.10.2010 gün ve 210-138 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

İlgisine binaen 777 parsel içerisinden D.S.İ. Sulama Kanalı ve yol geçirilip geçirilmediğinin geçirilmişse buna ilişkin belgelerin ilgili merciinden celp edilerek evrakına eklenmesi, 776 parsel kaydı ile 777 parsele komşu davalılara ait 285,286,287 ve 288 parsel sayılı taşınmazların tapu kayıtlarının ilgili Tapu Sicil Müdürlüğünden celp edilerek evrakına eklendikten sonra gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.03.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10678, Karar No: 2019/22376, Tarih: 16.12.2019

**9. Hukuk Dairesi         2016/10678 E.  ,  2019/22376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya ait şirketin... tesislerinde 07.02.2007-03.05.2012 tarihleri arasında ilk üç yıl temizlik görevlisi son iki yıl ise teknik personel olarak çalıştığını, müvekkilinin emeklilik nedeniyle işten ayrılmasına rağmen kıdem tazminatının ödenmediğini, müvekkilinin ilk üç yıl 08.00-22.00 arası çalıştığını, bir gün mesai yapıp bir gün dinlendiğini, son iki yıl ise haftada 6 gün 08.00-17.00 arası çalışmasına rağmen fazla mesai ücretinin ödenmediğini, müvekkilinin dini bayramların arefe gününde çalıştığını, ayrıca bayramlarda en az bir gün de nöbetçi kaldığını, resmi bayramların tamamında çalıştığını, bu çalışmaların karşılığı olan ücretin de ödenmediğini, son maaşının net 1.450,00 TL olduğunu, çalıştığı süre boyunca toplam 14 gün izin kullandığını, kullanmadığı yıllık izinlerinin ücretinin de ödenmediğini iddia ederek, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, husumet bakımından davanın diğer yüklenici firmalara yöneltilmesi gerektiğini, T.C. İstanbul Büyükşehir Belediyesi'nin bir iştiraki olan müvekkili şirketin İstanbul genelinde 34 spor tesisi işleten ve yılda yaklaşık 5 milyon kişiye hizmet sunan bir şirket olduğunu, müvekkili şirketin 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve ilgili mevzuat çerçevesinde ve yıllık planlama dahilinde asli işi olmayan temizlik, güvenlik gibi ihtiyaç duyduğu hizmetleri ihale yoluyla temin ettiğini, davacının ihale sözleşmeleri kapsamında yüklenici firmalar bünyesinde kesintili olarak çalıştığını, kabul anlamına gelmemekle birlikte davacı lehine herhangi bir işçilik alacağına hükmedilmesi halinde muhatabın yüklenici firmalar olduğunu, bu nedenle müvekkili şirket bakımından davanın bu sebeple reddi gerektiğini, dava tarihinin 03.02.2014 olduğunu ve 4857 sayılı Yasanın 32. maddesi uyarınca bu tarihten geriye dönük 5 yıldan önceki ücret alacaklarının zamanaşımına uğradığını, davacının müvekkili şirket çalışanı olmadığı için hangi sebeple işten ayrıldığı bilgisine sahip olmadıklarını, bu nedenle davacının iş akdini sona erdiren nedenin davacının son işvereni olan ... Grup Temizlik İnşaat Gıda Sanayi ve Ticaret Limited Şirketi'nden talep edilmesi gerektiğini, davacının maaşına yansıtılmayan fazla mesai alacağının olmadığını, fazla mesai yapsa dahi bunun serbest zaman olarak kullandırıldığını, puantaj kayıtları, imza föyleri ve ücret bordrolarından anlaşılacağı üzere davacının resmi, dini tatillerde çalışma yapması halinde bunun maaşına yansıtıldığını veya serbest zaman olarak kullandırıldığını, hafta tatillerinin ve yıllık izinlerinin de kullandırıldığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı yasal süresi içinde davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki bilgi ve belgelere, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davalı vekilinin cevap dilekçesinin süresinde olmadığının, 13.01.2016 tarihli bilirkişi raporuna itiraz dilekçesi içeriğinde yaptığı ıslaha karşı zamanaşımı def'inin ıslah dilekçesinin 24.12.2015 tarihinde tebliğ edilmesi karşısında süresinde olmadığının ancak rapora itiraz açısından dilekçe süresinde olmakla birlikte dosya kapsamı nazara alındığında itirazlarının yerinde olmadığının anlaşılmasına göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde 200,00 TL ulusal bayram genel tatil ücreti talep etmiş, 22.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 140,00 TL artırarak 340,00 TL'ye çıkarmıştır.

Mahkemece, davacının net 560,57 TL ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazandığı kabul edilmiştir.

2-Davacının ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı dava dilekçesinde 200,00 TL ulusal bayram genel tatil ücreti talep etmiş, 22.12.2015 tarihli ıslah dilekçesi ile talebini 140,00 TL artırarak 340,00 TL'ye çıkarmıştır.

Mahkemece, davacının net 560,57 TL ulusal bayram genel tatil ücretine hak kazandığı kabul edilmiştir.

Dolayısıyla HMK’nın 26. maddesine aykırı şekilde talep aşılarak net 560,57 TL ulusal bayram genel tatil ücretine karar verilmesi isabetsizdir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 16/12/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2676, Karar No: 2015/2571, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2676 E.  ,  2015/2571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/6286, Karar No: 2013/14619, Tarih: 26.06.2013

**7. Ceza Dairesi         2012/6286 E.  ,  2013/14619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 ve 5015 sayılı kanunlara muhalefet

HÜKÜM : Beraat, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın şoför olarak çalıştığı, olay günü sevk ve idaresinde bulunan ticari nitelikteki tırın deposunda 550 litre kaçak akaryakıt ele geçirilmesi karşısında, akaryakıtın da ticari mahiyette olduğunun kabulü gerekeceğinden sanığın mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, o yer Cumhuriyet Savcısının ve müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321.maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 26.06.2013 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3458, Karar No: 2013/5512, Tarih: 15.04.2013

**17. Hukuk Dairesi         2013/3458 E.  ,  2013/5512 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Davalılar ... ve ...’a gerekçeli karar tebligatının reşit olmadıkları sırada velayeten vekalet verilen ve reşit olduktan sonra yeniden vekaletnamesi sunulmayan avukat ...’a tebliğ edildiği anlaşıldığından aynı vekile ait anılan davalılar tarafından reşit olduktan sonra verilen vekaletname ya da muvafakatname suretinin dosyaya ibrazının sağlanması bu sağlanamadığı takdirde davalılar ... ve ...’a gerekçeli kararın kendilerine yöntemine uygun tebliği sağlanarak temyiz süresinin beklenmesi, hükmü temyiz ettikleri takdirde temyiz dilekçelerinin dosyaya konulması, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 15.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/9332, Karar No: 2024/12963, Tarih: 12.12.2024

**10. Hukuk Dairesi         2024/9332 E.  ,  2024/12963 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/555 E., 2024/1868 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Karaman 1. İş Mahkemesi

SAYISI : 2021/756 E., 2022/1125 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacıya maluliyet aylığı bağlanmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; davacının Konya Kurum Sağlık Kurulunun 17.03.2021 tarih 20217000081 sayılı kararında çalışma gücünün en az %60 ını kaybetmediğine karar verildiğini, 14.06.2021 tarihli Yüksek Sağlık Kurulu kararında davacının çalışma gücünün en az %60 ını kaybetmemiş olduğunu, bu nedenle malul sayılamayacağına oy birliği ile karar verildiğini, davacının toplam 1401 gün çalışmasının bulunduğunu ve 1800 gün şartını yerine getirmediğini, bu nedenlerle davanın reddini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davacının çalışma gücünün en az %60 (yüzdealtmış)'ını kaybetmemiş olduğu hususunda Yüksek Sağlık Kurulu ile Adli Tıp Kurumu raporları arasında çelişki bulunmadığı anlaşıldığından ATK 2 nci Üst Kuruldan rapor alma yoluna gidilmediği; davacının çalışma gücünü en az %60'ını kaybetmemiş olduğu ve malulen emekli olma şartlarını taşımadığı tespit edildiğinden davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "davacının çalışma gücünün en az %60 (yüzdealtmış)'ını kaybetmemiş olduğu hususunda Yüksek Sağlık Kurulu ile Adli Tıp Kurumu raporları arasında çelişki bulunmadığı anlaşıldığından ATK 2 nci Üst Kuruldan rapor alma yoluna gidilmediği; davacının çalışma gücünü en az %60'ını kaybetmemiş olduğu ve malulen emekli olma şartlarını taşımadığı tespit edildiğinden davanın reddine" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekilinin istinaf başvurusunda bulunması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, "davacının 17.02.2021 tarihinde çalışma gücünün en az %60'ını kaybettiğinin tespitine dair sağlık kuruluşuna sevk talebi üzerine, Konya Kurum Sağlık Kurulu'nun 17.03.2021 karar tarihli kararında çalışma gücünün en az %60'ını kaybetmediğine karar verildiği, davacının itirazı üzerine Yüksek Sağlık Kurulu'nun 09.062021 tarihli kararı ile çalışma gücünün en az %60'ını kaybetmemiş olduğundan malul sayılamayacağına karar verildiği, yargılama aşamasında alınan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Kurulu'nun 28.09.2022 tarihli kararında, davacıda mevcut meme kanseri hastalığı nedeniyle 03.08.2013 tarihli Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği gereğince Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi'nin patoloji raporunun düzenlendiği 07.08.2014 tarihinden itibaren 18 ay süreyle çalışma gücünün en az %60'ını kaybetmiş olduğu, malul sayılması gerektiği, bu sürenin bitimi itibariyle ve halihazırda mevcut hastalığının nüks ve metastazının saptandığına dair tıbbi belge mevcut olmadığı cihetle 03.08.2013 tarihli Maluliyet Tespit İşlemleri Yönetmeliği hükümleri kapsamında değerlendirildiğinde çalışma gücünün en az %60'ını kaybetmemiş olduğu, malul sayılmayacağına oy birliği ile karar verildiği, davacı sigortalının ilk defa 16.09.2003 tarihinde çalışmaya başladığı ve toplam 1402 gün prim ödeme gün sayısının bulunduğu anlaşılmaktadır.

...

Davacı tarafından istinaf edilen kararda; dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, kamu düzenine aykırı bir hususun tespit edilmemiş olmasına, ve özellikle Yüksek Sağlık Kurulu ile Adli Tıp Kurumu raporları arasında çelişki bulunmaması ve davacının 5510 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesinde bahsi geçen şartları taşımamasına göre yerel mahkeme kararının usul ve yasaya uygun olduğu" gerekçesiyle istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili, davacının Adli Tıp Kurumunca eksik inceleme sonucu rapor hazırlanması sebebiyle mağdur edildiğini, zira davacının %64 engelli raporu mevcut olup, %64 engelliliği olan davacının çalışma gücünü %60 oranında kaybetmemesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu belirterek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe