muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/2928, Karar No: 2016/7761, Tarih: 28.04.2016

**19. Hukuk Dairesi         2016/2928 E.  ,  2016/7761 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : ...

KARAR NO :...

T.C.

YARGITAY

...Hukuk Dairesi

ESAS NO :...

KARAR NO :...

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ :...

TARİHİ : 26/11/2015

NUMARASI : 2015/364-2015/579

DAVACI : ...

DAVALI : ...

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının bozma ilamına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulü kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; taraflar arasındaki Satın Alma Anlaşması ve Ticari Şartlar Anlaşması uyarınca ''listeleme'' ve ''WKZ'' bedellerinin fatura edildiğini, davalının bu bedellere ilişkin cari hesap borcunu ödememesi üzerine müvekkilinin alacağının tahsili için davalı aleyhine icra takibi başlatıldığını, ancak davalının kısmi ödeme yaparak takibin 38.501,48-TL asıl alacak ile 1.970,53-TL işlemiş faize ve faiz oranına itiraz ettiğini belirterek, davalının itirazının iptali ile takibin devamına ve %20'den az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili; taraflar arasında cari hesap ilişkisinin bulunduğunu, müvekkilinin davacıya toplam 54.374,37-TL'lik bal satışı yaptığını, bunun karşılığında davacının mal bedelini ödememek için müvekkiline toplam 106.778,35-TL'lik hizmet bedeli faturası kestiğini, davacının en son kestiği ''WKZ bütçesi'' ibareli 30.11.2011 tarihli, 655594 nolu ve 36.875-TL bedelli faturayı müvekkilinin davacıya iade ettiğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılamada sonunda; davalının defterlerinde yer almayan ve davacıya iade edilen 30.11.2011 tarihli, 655594 nolu ''WKZ'' içerikli 36.875-TL tutarlı faturanın sözleşmedeki genel işlem şartına dayandığı, sözleşmedeki bu kayıtların tedarikçi aleyhine ölçüsüz olarak külfet getiren, eş deyişle; aleyhe ve davalının durumunu ağırlaştıran haksız içerikte bir şart olduğu, davalının aleyhine ve onun durumunu ağırlaştırıcı nitelikte ve dürüstlük kurallarına aykırı şekilde sadece davacı-alıcı yararına öngörülen hizmet bedelleri ile ilgili şartın kesin geçersiz sayılması gerektiği (TBK.m.27), sözleşmenin taraflarının tacir sıfatını haiz olmalarının sonucu değiştirmeyeceği, davacı kayıtlarında yer alan 1.626,48-TL'lik alacağın 1.615,68-TL'lik faturaya ilişkin olduğu ve bu fatura içeriğindeki malların davalıya iade edildiğinin davalı vekilince kabul edildiği, icra takip tarihinden önce davalının temerrüde düşürülmediği, alacağın likit olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının Menemen İcra Müdürlüğü'nün 2012/2593 sayılı dosyasında itiraz ettiği 1.615,68-TL'lik alacağa yönelik haksız itirazının iptali ile takibin bu miktar üzerinden devamına ve İİK'nun 67/2 maddesi gereğince %20 oranındaki 323,13-TL icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Yerel mahkeme hükmünün davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin ... E., ... K. sayılı ve 26.01.2015 tarihli bozma ilamında ''taraflar tacir olup, aralarında imzalanan sözleşmelerde kararlaştırılan hükümler gereğince dava konusu faturada belirtilen hizmetin verildiğini davacı tarafın kanıtlaması gerekir. Davacıya bu iddiasını kanıtlayacak nitelikte delilleri sorularak toplanacak deliller hep birlikte değerlendirilip sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır'' denilmek suretiyle hükmün bozulmasına karar verilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyulduğu belirtilerek yapılan yargılama sonunda; bozma ilamı çerçevesinde davacı vekilinin 01.10.2015 havale tarihli beyan dilekçesi ve eklerini sunduğu, bu kayıtların bozmaya konu kararın tesisinden önce davacı vekili tarafından sunulduğunun belirlendiği, bozma ilamı kapsamında başka bir delilin bulunmadığı, dava konusu faturada belirtilen hizmetin verildiğinin davacı tarafça ispatlanamadığı, mevcut delillere göre davacının davalıda 1.615,68-TL alacağının bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile davalının Menemen İcra Müdürlüğü'nün 2012/2593 sayılı dosyasında 1.615,68-TL'lik alacağa yönelik haksız itirazının iptali ile takibin bu miktar üzerinden devamına ve İİK'nun 67/2 maddesi gereğince %20 oranındaki 323,13-TL icra inkar tazminatının davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dairemizin ... E.,...K. sayılı ve 26.01.2015 tarihli bozma kararı uyarınca, dava konusu faturada gösterilen hizmetin davacı tarafça verilip verilmediği konusunda inceleme ve değerlendirme yapılıp, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, bu yönde bir inceleme yapılmamak suretiyle, hükmüne uyulan bozma kararı uyarınca işlem yapılmadan, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 28/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.

Aslı gibidir.

Karşılaştırıldı. T.G
Yargıtay — Esas No: 2019/3984, Karar No: 2019/14820, Tarih: 03.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/3984 E.  ,  2019/14820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan kovuşturma aşamasındaki ifadesinde; gündüz vakti yolda yürürken bir şahsın yanına yaklaştığını ve arka cebinde bulunan 5.000,00 TL parayı aldığını, bu sırada yanında bulunan kızının durumu farkedip karşı koymak istediği esnada, şahsın kızına tekme vurarak onu etkisiz hale getirdiğini beyan ettiği anlaşılmakla; suça sürüklenen çocuğun eyleminin bir bütün halinde 5237 sayılı TCK'nın 148. vd. maddelerinde tanımlanan yağma suçunu oluşturup oluşturmayacağına ilişkin delilleri takdir ve değerlendirmenin, üst dereceli ağır ceza mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi yerine duruşmaya devamla yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan sebepten dolayı diğer yönleri incelenmeksizin istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1 maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 03/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3147, Karar No: 2006/4374, Tarih: 13.04.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/3147 E.  ,  2006/4374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar, arasındaki vakıf şerhinin terkini davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 28.11.2005 gün ve 2005/9910-10481 sayılı ilamiyle bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vakıf şerhinin silinmesi istemine ilişkindir. Dava kabul edilmiş hükmü davalı temyiz etmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1-2004/1 sayılı kararı uyarınca vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen 10 yılık hak düşürücü sürenin uygulanması gerekir. Ne var ki; Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5304 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle bir madde eklenmiş “Tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” hükmü getirilmiştir. 5304 Sayılı Kanun 3.3.2005 günlü Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Eldeki davada tapu kayıtlarına vakıf şerhinin tutanaklarının kesinleşmesinden 10 yıl geçtikten sonra işlendiği hususunda bir çekişme yoktur. Burada sorun, olaya 2.4.2004 tarih ve 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı veya 5304 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle eklenen hükümden hangisinin uygulanacağıdır. O yüzden, yasaların yürürlüğü ve kazanılmış haklarla ilgili Medeni Hukuk ilkelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangibir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma “yasaların geriye yürümemesi” (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yasanın derhal yürürlüğe girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.

3402 Sayılı Kanuna 5304 sayılı Kanunun 11. maddesi ile yapılan “tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” değişikliği 3.3.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanmış ve yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir. Görülüyor ki, yasa koyucu yapılan değişikliğin geçmişe uygulanacağına dair bir irade açıklamamış, tamamlanmış hukuki durumları korumuştur. Esasen yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koymaması, hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Bu duruma da Medeni Hukuk uygulamasında “kazanılmış hak” (müktesep hak) denilmektedir.

Yukarıda söylendiği üzere, taşınmazların kadastro tesbitleri kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kayıtlarına vakıf şerhinin yazıldığı sabittir. Burada, hak düşürücü süre geçirilmiş, davacı kayıt maliki yararına tamamlanmış hukuki durum ortaya çıkmıştır. Ancak kazanılmış hakların korunması açısından 2.4.2004 tarih ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanması zorunlu hale gelmiştir. Nitekim, bu hususlar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.3.2005 tarih 2005/14-172-195 sayılı kararının görüşülmesi sırasında da tartışılmış aynı sonuca ulaşılmıştır.

O halde kadastro tesbiti kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kaydına yazılan vakıf şerhinin terkininde usul ve yasaya aykırı bir yön yoktur. Davacının karar düzeltme açıklanan nedenlerle kabul edilmelidir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme istekminin kabulüne bozmaya ilişkin Dairemizin 28.11.2005 tarih 9910-10481 sayılı ilamının KALDIRILMASINA, davalı ... İdaresinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının karar düzeltme isteyenden tahsiline, 13.4.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/41600, Karar No: 2017/759, Tarih: 24.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/41600 E.  ,  2017/759 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 8. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 08/04/2014 tarih ve 2013/66-2014/145 sayılı hükmün 3. Hukuk Dairesinin 16/02/2015 tarih ve 2014/12075-2015/2196 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde taraflar avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı ... ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek arsanın rayiç değerinin tespiti yapılarak, bu bedelin yasal faiziyle birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, davalının temyizi üzerine 3. Hukuk dairesince hüküm düzeltilerek onanmış, taraflar karar düzeltme istemişlerdir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12. Maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10. maddesi ile “.... ili, .... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre tarafların diğer karar düzeltme itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle düzeltilerek onama ilamının kaldırılmasına, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, 2. bent gereğince tarafların diğer karar düzeltme itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde taraflara iadesine, 24/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3582, Karar No: 2014/10324, Tarih: 02.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/3582 E.  ,  2014/10324 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 3. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/04/2013

NUMARASI : 2012/82-2013/292

Taraflar arasında görülen davada Adana 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 30/04/2013 tarih ve 2012/82-2013/292 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı M.. A... vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, 02.11.2012 tarihinde müvekkilinin konutunda meydana gelen hırsızlık nedeniyle pırlanta tek taş yüzük, altın bilezik, altın zincir, saat, cep telefonu gibi eşyaların çalındığını ileri sürerek şimdilik 8.000,00 TL'nin davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, 25.02.2013 havale tarihli ıslah dilekçesi ile talep sonucunu 11.629,78 TL'ye çıkarmıştır.

Davalı M.. A.. vekili, diğer davalı Y...Güvenlik ve Koruma Hizmetleri Ltd. Şti'nin 03.03.2011- 03.03.2012 tarihleri arasında "Özel Güvenlik Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi" ile müvekkilince sigortalandığını, ancak meydana gelen hırsızlık nedeniyle oluşan zarardan müvekkilinin hiç bir sorumluluğunun bulunmadığını, poliçenin özel güvenlik görevlilerinin bu hizmetlerini yerine getirirken 3. kişilere verdikleri zararları teminat altına aldığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı E.. Sigorta Aracılık ve Danışm. Hizm. Ltd. Şti. vekili, müvekkilinin acente olarak sigorta aracılık hizmeti verdiğini, poliçede taraf sıfatı bulunmadığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı Y..Güvenlik ve Koruma Hizmetleri Ltd. Şti, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, kuyumcu bilirkişinin davacının konutundan çalınan eşyanın değerini 11.629,78 TL olarak belirlediği, davalı E..Sigorta Aracılık ve Danış. Hizm. Ltd. Şti'nin sigorta poliçesinin tarafı olmadığı, davacının konutunun bulunduğu sitenin güvenliğini sağlamakla yükümlü Y.. Güvenlik ve Koruma Hizmetleri Ltd. Şti'nin ve Özel Güvenlik Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesini düzenleyen M.. A..'nin sorumluluğunun bulunduğu gerekçesiyle davalı E.. Sigorta Aracılık ve Danış. Hizm. Ltd. Şti. aleyhine açılan davanın husumet nedeniyle reddine, davalılar Y.. Özel Güvenlik ve Koruma Hizmetleri Ltd. Şti. ile M.. A... aleyhine açılan davanın kabulü ile 11.629,78 TL tazminatın bu davalılardan dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı M.. A... vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı M.. A... vekili temyiz etmiştir.

Dava, davacının konutunda meydana gelen hırsızlık nedeniyle çalınan değerli eşya bedelinin özel güvenlik hizmeti veren şirketten, Özel Güvenlik Mali Sorumluluk Sigortacısı'ndan ve bu sigorta poliçesinin düzenlenmesine aracılık yapan acenteden tahsili istemine ilişkin olup, mahkemece yazılı gerekçe ile davalılar özel güvenlik şirketi ile Özel Güvenlik Mali Sorumluluk Sigortacısı yönünden davanın kabulüne karar verilmiştir. Ancak, Özel Güvenlik Zorunlu Mali Sorumluluk Sigortası Genel Şartları, sigortanın konusunu "Sigortacı, sigorta ettiren tarafından 5188 sayılı Özel Güvenlik Hizmetlerine Dair Kanuna istinaden istihdam ettikleri özel güvenlik görevlilerinin, özel güvenlik hizmetine dair mevzuat çerçevesindeki görevlerini yerine getirmeleri sırasında üçüncü şahıslara verecekleri zararları ... teminat altına alır." şeklinde tanımlamış olup, aynı Genel Şartların "Teminat Dışında Kalan Haller" başlıklı A.5.C maddesinde ve anılan poliçenin Muafiyetler- Koasüranslar- İstisnalar başlığının 3'üncü bendinde; "Zarara sebebiyet veren bir olay sonucunda, sağlanan özel güvenlik hizmetinin eksik veya yetersiz olduğu iddiasıyla özel güvenlik görevlilerinin mesleki sorumlulukları nedeniyle sigorta ettirene yöneltilebilecek zarar ve ziyan taleplerinin" teminat dışında olduğu açıkça belirtilmiştir. Bu itibarla davacının konutunda hırsızlık sonucu meydana gelen hasarın davalı sigorta şirketince tanzim edilen Özel Güvenlik Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi kapsamında teminat altına alınmadığı nazara alınarak mümeyyiz davalı yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın temyiz eden davalı yararına bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz eden davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davalı M.. A... yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı M.. A..'ye iadesine, 02/06/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1060, Karar No: 2012/7684, Tarih: 14.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/1060 E.  ,  2012/7684 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/10/2010 tarih ve 2009/157-2010/240 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin, dava dışı şirketle yaptığı lisans sözleşmesi kapsamında "LOFÇALI" ibareli markayı temizlik maddelerinde kullandığını, davalının, müvekkiline gönderdiği 21.04.2009 tarihli ihtarnamede "ANKARA SODAMATİK" ibareli markanın kendilerine ait olduğu ve "LOFÇALI SODAMATİK" markasının kendi markalarına tecavüz oluşturduğunu, haksız kazanca sebep olduğunu ifade ederek bu kullanımın durdurulmasını talep ettiğini, oysa davalı markasında bulunan "SODAMATİK" ibaresinin bir temizlik maddesi olan SODA'nın otomatik makinelerde kullanılan cinsini ifade ettiğini, 556 sayılı KHK'nın 7. ve 5. maddesi anlamında ayırt edici özelliği bulunmadığını ileri sürerek, müvekkilinin "LOFÇALI SODAMATİK" ibaresini kullanımının davalının markasına tecavüz oluşturmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı istemlerinin dava konusu olamayacağını, davanın eda davası olması gerektiğini, davacının lisansının münhasır lisans olmadığını, müvekkilinin 1989 yılından beri çamaşır sodası ürettiğini, daha sonra piyasaya arzettiği "ANKARA SODAMATİK" markasının tanıtımı için yoğun emek ve para harcadığını, davacının müvekkilinin paketlerine benzer şekilde paketler hazırlayarak piyasaya girdiğini ve haksız yarar sağladığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait "ANKARA" markasının kullanılacağı mal olan "çamaşır makineleri için soda" ibaresi ile birlikte tescil edildiği taraf ürünlerinde kullanılan "SODAMATİK" ibaresinin çamaşır makinelerinde kullanılan "SODA" ürünü olduğu, 03. sınıftaki soda emtiası için ayırt edici özelliği bulunmadığı, ayırt edici özelliği bulunmayan bu ibarenin sektörde diğer üreticiler tarafından kullanılmasının marka sahibinin marka hakkına tecavüz oluşturmayacağı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 14/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.