muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/3487, Karar No: 2015/17653, Tarih: 22.12.2015

Sanıklar M.. G.. ve A.. K.. hakkında resmi belgede sahtecilik suçlarından beraatlerine, sanıklar M.. G.. A.. K.. ve M.. G.. hakkında özel belgede sahtecilik suçlarından mahkumiyetlerine dair hükümler kurulmuş ise de; Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 19/11/2013 tarih ve 2013/458 sayılı Kararında da belirtildiği üzere, "Sahtecilik suçları bakımından kanun koyucunun resmi belgede sahtecilik ve özel belgede sahtecilik suçlarını benzer şekilde düzenlemesi, her iki suçta korunan hukuki yararın kamu güveni olması, suçların mağdurunun geniş anlamda toplumu oluşturan tüm bireyler olması ve suç isimlerinin aynı olması nedeniyle, resmi belgede sahtecilik suçu ile özel belgede sahtecilik suçunun “aynı suç” kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, somut olayda da sanıklar tarafından fikir ve eylem birliği içerisinde beşi özel belge, beşi de resmi belge niteliğindeki toplam 10 adet sahte belgenin düzenlenip kullanıldığı gözetildiğinde; katılan kurum antetli sahte akaryakıt teslim tutanakları ve sahte kantar fişleri düzenlenmesi eylemlerinin bir suç işleme kararının icrası cümlesinden olarak aynı suçun birden fazla işlenmesi şeklinde gerçekleşen zincirleme suç kapsamında olduğu, ancak dosyadaki bilgi ve belgelerden sahte akaryakıt teslim tutanaklarını imzalayan sanık A.C'ın bu belgeleri görevi gereği düzenlemeye yetkili olup olmadığı tespit edilemediğinden, öncelikle anılan eksik hususun araştırılmasından sonra sonucuna göre görevi gereği düzenlemeye yetkili olduğunun belirlenmesi durumunda bu sanığın eyleminin zincirleme biçimde kamu görevlisinin resmi belgede sahteciliği, diğer sanıkların eylemlerinin ise bu suça iştirak niteliğinde olduğu, görevi gereği düzenlemeye yetkili olmadığının tespiti halinde ise tüm sanıkların eylemlerinin zincirleme resmi belgede sahtecilik suçunu oluşturacağı gözetilmeden suç vasfına hasren eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde mahkumiyet ve beraat hükümleri kurulması,

Sanık Duran'ın özel belgede sahtecilik suçundan beraatine hükmedilmiş ise de; söz konusu sahte kantar fişlerini tanzim eden petrol görevlisi sanığın eylemlerini diğer sanıkların bilgisi dahilinde onlarla fikir ve eylem birliği içerisinde gerçekleştirdiği, zira söz konusu kantar fişlerini her defasında sanık Mustafa tarafından başka bir araç kantara getirilmesine rağmen suça konu içerisinde yakıt olan araç için tanzim edilmiş gibi gösterdiği, bu suretle tüm dosya kapsamındaki bilgi ve belgelerden yüklenen zincirleme biçimde özel belgede sahtecilik suçunu işlediği gözetilmeden yetersiz gerekçe ve yanılgılı değerlendirme sonucunda yazılı şekilde beraat hükmü kurulması,

Kabule göre de;

Özel belgede sahtecilik suçundan cezaları alt sınırdan saptanan ve ertelenen sanıklar M.. G.., A.. K.. ve M.. G.. hakkında TCK'nın 51/3. maddesine aykırı olarak, denetime olanak verecek şekilde gerekçeleri gösterilip açıklanmadan denetim süresinin en üst sınırdan tayin edilmesi,

Kabule göre de;

Özel belgede sahtecilik suçundan cezaları alt sınırdan saptanan ve ertelenen sanıklar M.. G.., A.. K.. ve M.. G.. hakkında TCK'nın 51/3. maddesine aykırı olarak, denetime olanak verecek şekilde gerekçeleri gösterilip açıklanmadan denetim süresinin en üst sınırdan tayin edilmesi,

Suçları TCK'nın 53/1-a maddesindeki yetkiyi kötüye kullanmak suretiyle işleyen sanık A.C hakkında aynı Yasanın 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve E.2014/140; K. 2015/85 sayılı kararının Resmi Gazetenin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar müdafiileri ve katılan İ.. B.. vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/10595, Karar No: 2022/7030, Tarih: 12.05.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/10595 E.  ,  2022/7030 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın olay günü meçhûl bir anda, müştekînin sokak üzerine direksiyon kilidi ile kilitlenmiş vâziyette park etmiş olduğu motosikleti çaldığı anlaşılmakla; eylemin tavsifine dair mahkeme kabulünde hukukî olmayan bir yön bulunmadığından, tebliğnamede yer alan ve eylemin TCK’nın 141/1. maddesine uyması sebebi ile uzlaşma bozması isteyen görüşe iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usûl ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye aykırı olarak ONANMASINA, 12/05/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/8465, Karar No: 2021/221, Tarih: 12.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2020/8465 E.  ,  2021/221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Miktar ve değeri temyiz kesinlik sınırını aşmayan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararlar 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 427. maddesi uyarınca temyiz edilemez. Kesinlik sınırı kamu düzeni ile ilgilidir. Temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız dava konusu edilen taşınır malın veya alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra (inkar) tazminatı, vekalet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

Mahkemece, 26.02.2020 tarihli ek karar ile kararın kesin olarak verildiği gerekçesi ile temyiz isteğinin reddine karar verilmiş,ek karar davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut dosyada; kısmi olarak açılan davada, kesinlik sınırının belirlenmesinde alacağın tamamının dikkate alınması gerekir. Davacı dava dilekçesinde fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak bir kısım işçilik alacakları yönünden talepte bulunmuş ve bilirkişi tarafından ücret farkı ve ilave tediye alacakları bakımından hesaplama yapılmıştır.Bilirkişi raporunda hesaplanan toplam miktara göre verilen kararın kesinlik sınırının altında kaldığından söz edilemeyeceğinden,davacının temyiz isteminin kesinlik sebebi ile reddine dair karar tesisi hatalı olup, Mahkemece verilen 26.02.2020 tarihli EK KARARIN BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi.

Hüküm süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve özellikle dava dilekçesinin dava konusu kısmının son cümlesinde yer alan “Kısmi davamız dışında...” , sonuç ve istem kısmının C bendinde yer alan “Kısmi davamızın kabulü ile” ibareleriden ve davanın kısmi dava olarak açıldığının davacı vekilinin temyiz dilekçesindeki ifadeleri ile açıkça beyan edildiği de nazara alındığında davasının kısmi dava olduğunun anlaşılmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün bu ilave gerekçe ile ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine. 12.01.2021 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12016, Karar No: 2020/6954, Tarih: 29.06.2020

**2. Ceza Dairesi         2020/12016 E.  ,  2020/6954 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-Dosya kapsamına göre, “olay günü katılanın dışarda iken önce yanına gelen bir kişinin kendisini oranın yabancısıymış gibi göstererek gezdirmesini istemesi ve sohbet ettikleri sırada kendisini tenha bir yöne doğru konuşturarak yönlendirmesi, orada karşılaştıkları diğer iki kişinin de katılanın yanındaki ilk kişi için dolandırıcı olduğunu ve kendilerinin ise polis olduklarını söyleyerek yine katılanda inandırıcılığı artırmak için polis kimlik kartıymış gibi bir kimlik çıkartmaları, katılanın ise yaşlı olması nedeniyle kimliği tam görememesi, bu arada yine yanlarına dördüncü kişinin de yine polis edasıyla gelerek ilk kişinin ensesine vurup “şerefsiz sen yine mi burdasın” şeklinde sözler sarf ettiği ve polis olduğunu söyleyen en baştaki iki kişinin “sen gel” diyerek katılanı yanlarına alıp başka bir yöne götürüp bir kaldırım üzerine oturup katılandan cüzdan ve üzerindeki eşyaları çıkarmasını istemeleri, sonrası katılanın 4.200 TL parasını ruhsatının içine koyup çıkartıp kaldırım üzerine bıraktığı, buradan ruhsat ve parayı birisinin alması ve bir cami önünde katılana hitaben namaz kılıp gelmesini sonrasında sanki karakola gideceklermiş gibi söyleyerek mizansenlerine devam edip katılanı orada bırakıp katılandan aldıkları para ve ruhsat ile kaçmaları” şeklindeki eylemlerinin bir bütün olarak dolandırıcılık suçunu oluşturduğu ve TCK’nın 158/1-l bendi kapsamında kaldığı ancak, “l” bendinin suç tarihinden sonra 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun’un 14. maddesi ile 158. maddeye eklenmiş olması nedeniyle suç tarihi itibariyle sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 157/1. maddesinde tanımlanan basit dolandırıcılık suçu kapsamında değerlendirilmesi gerekeceği gözetilmeden, suç vasfının nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun'un 142/2-f. maddesi gereğince uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini,

2-Bir numaralı bozma düşüncesine göre, 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

2-Bir numaralı bozma düşüncesine göre, 02/12/2016 tarihinde yürürlüğe giren 6763 sayılı Yasa'nın 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ile uzlaştırma hükümleri yeniden düzenlenmiş olup, sanığın eylemine uyan TCK'nın 157/1. maddesinde düzenlenen dolandırıcılık suçunun uzlaşma kapsamına alındığı nazara alınarak, uzlaştırma işlemi yapılıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 29/06/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/594, Karar No: 2016/3101, Tarih: 12.05.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/594 E.  ,  2016/3101 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arasında 01.04.1987 tarihinde... İnşaat ve Gayrimenkul Satış Vaadi Sözleşmesi imzaladığını, müvekkilinin sözleşme gereğince yapı ruhsatını alarak inşaatı süresinde tamamlayıp davalı arsa sahibine teslim ettiğini, inşaatın tamamlanmasından sonra dava konusu taşınmazın 3. derece SİT alanında kaldığını öğrendiklerini, davalı arsa sahibinin bu hususu önceden bildiği halde müvekkilinden sakladığını, sözleşme tarihinde tapu kayıtlarında bu yönde bir şerh bulunmadığını, şayet bulunuyor olsa idi belediyece yapı ruhsatının da verilmeyeceğini ileri sürerek, müvekkiline ayıplı arsa verilmesi, müvekkilinin inşaat için harcama yapmasına sebep olunması, iskân ruhsatının verilmemesi ve müvekkiline ait bağımsız bölümlerin tescilinin yapılmaması sebebiyle oluşan zararının tazmini için şimdilik 10.000,00 TL'nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının kendisine ait bağımsız bölümleri otel ve pansiyon olarak kiraya verdiğini, yapı ruhsatına aykırı olarak binayı yaptığını, davacı tacirin özen borcu sebebiyle inşaata başlamadan önce hertürlü tedbiri almak zorunda olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; davacının dava konusu yerin SİT alanı olduğunu 1989 tarihinde öğrendiği, bu konuda kendisine gerekli bildirimlerin yapıldığı... yargılandığı ve delil yetersizliğinden dolayı beraat ettiği, ancak bu durumdan haberdar olmasına rağmen inşaatı yapmaya devam ettiği, inşaatı tamamladıktan sonra 1990 yılından 2008 yılında kadar kaçak inşaatta bulunan yapıları kiraya verdiği, 2008 yılında da binadaki ince işlerin yapımı için dava dışı taşeron firmayla yeni bir sözleşme imzaladığı, davacı tarafın basiretli tacir gibi davranmayarak yaklaşık 22 yıl önce dava konusu yerin SİT alanı olduğunu öğrenmesine ve bu konuda ceza mahkemesinde yargılanmasına rağmen eylemlerine devam ederek dava konusu taşınmazla ilgili tasarrufta bulunmaya devam ettiği ve hatta kaçak yapıdaki ince işler için dava dışı taşeron firma ile yeni bir sözleşme imzaladığı, 22 yıl sonra davacının bu davayı açmasının hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olduğu ve TMK'nın 2. maddesi gereği bir hakkın açıkça kötüye

kullanılmasının hukuk düzeni tarafından korunamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

kullanılmasının hukuk düzeni tarafından korunamayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosya kapsamından, taraflar arasında imzalanan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine konu taşınmazın Kültür ve... no'lu kararı ile SİT alanına alındığı, ... sayılı kararı ile kaçak inşaatla ilgili olanlar hakkında kovuşturma açılmasına, hazırlanan projenin reddine, Geçici Dönem Yapılaşma Koşullarına göre hazırlanacak yeni projenin kurula iletilmesine, söz konusu yeni projenin tasdik edilmesini takiben, kaçak inşaattan fazla kısımların yıktırılmasına karar verildiği, 30.06.1989 tarihl ... tespitine göre, binanın mevzuata aykırı olarak yapılmaya devam edilmesi sebebiyle inşaatın mühürlenerek durdurulduğu, 21.09.1989 tarihli Belediye Encümeni kararı ile inşaatın yasal hale getirilmesi için verilen 30 günlük süre içinde gereği yapılmadığından yapı ruhsatının iptali ile yıktırılmasına karar verildiği, davalı arsa sahibinin başvurusu üzerine verilen Koruma Kurulu'nun 30.05.1990 tarih ve 1360 sayılı kararında ise, 21.06.1989 tarihli kararı ile yeni yapılaşmanın durdurulmuş olmasına rağmen kaçak inşaatın tamamlandığı ve önceki 21.06.1989 tarihli kararın geçerliliğini koruduğunun belirtildiği anlaşılmıştır.

Davacı tarafça dava dilekçesinde, bilseydi SİT alanı olan bir arsa üzerinde inşaat yapmak için sözleşme imzalamayacağı, bahse konu SİT şerhinin arsa üzerinde her türlü inşaat yapmaya engel olacak nitelikte bir hukuki ayıp olduğu, İmar Kanunu'na göre arsa üzerinde hukuken inşaat yapmanın mümkün olmadığı, sözleşmenin ifasının imkânsız olduğu belirtilmiş olup, temyiz dilekçesinde ise, dava konusu inşaatın tamamen ya da kısmen yasal hale getirilmesinin mümkün olduğuna ve kendisine bu nedenle yetki ve süre verilmesi gerektiğine yönelik herhangi bir itiraz ileri sürülmemiş, hatta dilekçenin 9. sayfasının 27. paragrafında sorunu çözmek ve iskân ruhsatı almak için devletin bütün kurumlarına başvurulduğu ve sonuç alınamadığı, ayrıca yine temyiz dilekçesi içeriğinde birden fazla defa edimin ifasının imkânsız olduğu belirtilmiştir. Diğer anlatımla, yukarıda anılan Koruma Kurulu Kararlarında geçen imkânı davacının bildiği, buna rağmen bu imkânı kullanmak istemediği anlaşılmaktadır. Buna göre mahkemece, inşaatın yapıldığı taşınmazın son hukuki durumunun ve tadilat projesiyle taşınmaza iskân ruhsatı verilmesinin mümkün olup olmadığının araştırılmasına gerek görülmemesi doğru olmuştur.

Öte yandan, dava konusu iş, dava tarihi itibariyle yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nın 12/III. maddesi uyarınca ticari bir iş, bu nitelikte bir edimi yüklenen davacı da tacir sayılmaktadır. Böyle bir hukuki statüde bulunan davacı yüklenici, TTK'nın 20/II. maddesi gereğince ticaretine ait tüm faaliyetlerinde basiretli bir iş adamı gibi hareket etmek mecburiyetindedir. Davacı yüklenicinin, bu yükleniminin doğal sonucu olarak inşaat yapacağı arsayı tüm yönleriyle ve nitelikleri ile incelediğinin, taşınmazın ifrazdan önceki tapu kaydındaki "SİT alanı" şerhini araştırdığının, araştırması gerektiğinin, ne tür ve nasıl bir inşaat yapabileceğini belirlemesi açısından da sözleşmenin imzalanmasından önce, imar durumunu tespit ettiğinin ve ona göre taahhüt altına girdiğinin kabulü zorunludur.

Bu açıklamalara ve dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12.05.2016 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereği edimini ifa etmeyen arsa sahibinden yüklenici davacının talep ettiği tazminat istemidir.

Arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi TBK. 470 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinin bir türüdür. Eser sözleşmesi ile taraflara karşılıklı hak ve borçlar yüklenmektedir. Yüklenicinin borcu inşaat yapımı, arsa sahibinin borcu yapılan iş karşılığı olarak taşınmaz malda pay mülkiyetinin devri borcudur. Yüklenicinin sözleşmede kararlaştırılan tapu payı veya bağımsız bölümleri tescil istemeyip bedelini istemesi halinde bunların bedeline hak kazanabilmesi için inşaatı sözleşme ve ekleri ile tasdikli proje ve inşaat ruhsatı ile kamu düzenininden olan imar mevzuatına uygun olarak tamamlayıp arsa sahip veya sahiplerine teslim etmesi gerekir. 3194 sayılı imar kanunu uyarınca her türlü bina inşaatının yerel idarenin tasdikli projesine uygun yapılması zorunludur.

Somut olayda... sayılı kararı ile inşaat ruhsatının verildiği, daha sonra... taşınmazın 3. derece sit alanında kaldığı 21.09.1989 tarih 626 sayılı kararı ile tesbit edilmesi üzerine ruhsatın iptal edildiği, yine kurulun 30.05.1990-1360 sayılı kararında yeni projenin (revize projenin) düzenlenip kurula iletilmesi halinde inşaattaki fazla kısımlar yıktırılarak inşaatın yasal hale getirileceğinin bildirildiği, dosyada mevcut kurul kararından anlaşılmaktadır.

Somut olayda... sayılı kararı ile inşaat ruhsatının verildiği, daha sonra... taşınmazın 3. derece sit alanında kaldığı 21.09.1989 tarih 626 sayılı kararı ile tesbit edilmesi üzerine ruhsatın iptal edildiği, yine kurulun 30.05.1990-1360 sayılı kararında yeni projenin (revize projenin) düzenlenip kurula iletilmesi halinde inşaattaki fazla kısımlar yıktırılarak inşaatın yasal hale getirileceğinin bildirildiği, dosyada mevcut kurul kararından anlaşılmaktadır.

Davacı taraf dava dilekçesinde akdin ifasından vazgeçtiğini, adına taşınmaz pay tescili edilememekten doğan zararını istediğini bildirmiş, davalı vekili davaya cevabında aradan geçen uzun süreye rağmen davalıya düşen payların verildiği, davalı tarafından tasarruf edilerek kiraya verildiğini ve sözleşmeyi ayakta tutmak istediklerini belirtmişler, davacı taraf akdin feshine yönelik talebini temyize taşımamıştır. Davacının yüklenici, davalının muafakat eden olarak ortak imza ile inşaatın tadilat ve yenilenmesi yönünde alt taşerona yetki vermeleri hususları da dikkate alındığında yanlar arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin halen geçerliliğini koruduğu anlaşılmaktadır.

Bu durumda, sözleşmenin halen ayakta olduğu dikkate alınarak, İzmir Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu ile yazışma yapılarak taşınmazın en son durumu ve koruma kurulunun kararlarının geçerliliğini koruyup korumadığı hususları ile yenilenecek projeye göre (revize proje) ruhsat verilip verilemeyeceğinin sorulması, ilgili belediyesinden en son imar durumu ile birlikte işlem dosyası getirtilmek suretiyle, keşif ve bilirkişi incelemesi yapılarak inşaatın koruma kurulunun belirttiği ve belirteceği şekilde bazı bölümlerinin yıkımı halinde iskan ruhsatı verilip verilemeyeceği, ruhsata aykırılıkların tadilat projesi ya da başka bir usulle giderilmesinin mümkün olup olmadığı, tüm binanın yasal hale gelmesi mümkün ise davacıya bu yönde süre verilmesi ve inşaatın yasal hale getirilme hususlarının düşünülmemesi doğru olmamıştır.

Öte yandan davacı davasını yanlar arasında mevcut arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayandırarak ifa imkansızlığının (iskan alınmama) hususunda kusurunun davalı arsa sahibinde olduğunu, sözleşme esnasında arsanın kusurunun saklandığı belirtilerek tazminat isteminde bulunmuştur. Mahkemece TBK 485. madde kapsamına giren bu iddia ile ilgilide denetlenebilir karar yerinde tartışılan somut bir gerekçe oluşturmamasıda doğru olmamış

Açıklanan gerekçelerle, sayın çoğunluğun "davacı tarafın dava konusu inşaatı tamamen ya da kısmen yasal hale getirilmesinin mümkün olduğuna yönelik herhangi bir itiraz ileri sürmemiş olması" yönündeki açıklamalı onama görüşüne katılmadığımızdan kararın bozulmasına ilişkin azınlık görüşüdür.16.06.2016
Yargıtay — Esas No: 2012/7986, Karar No: 2014/3344, Tarih: 17.03.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/7986 E.  ,  2014/3344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan Katılan SHÇEK vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/14636, Karar No: 2007/12508, Tarih: 18.10.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/14636 E.  ,  2007/12508 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tereke hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ile... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, tereke hukukuna ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 589. maddesinde "miras bırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi, istem üzerine veya resen tereke mallarının korunması ve hak sahiplerine geçmesini sağlamak üzere gerekli olan bütün önlemleri alır.", aynı Yasanın 19. maddesinde de "Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyeti ile oturduğu yerdir" hükümleri yer almaktadır. Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yer de yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Dosya kapsamından, muris ...'in ... Merkez ... nüfusuna kayıtlı olduğu,... bulunan ... Otelde vefat ettiği, başka açık adresi bulunmadığı anlaşılmakla yetkili mahkeme ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 18/10/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.