muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/5762, Karar No: 2009/9306, Tarih: 11.05.2009

**2. Hukuk Dairesi         2009/5762 E.  ,  2009/9306 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Amasya l. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :04.07.2007

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden davacı kocanın birlik görevlerini yerine getirmediği, eşini evden kovduğu anlaşılmaktadır.Davalı kadından kaynaklanan boşanmayı gerektirir bir kusurun varlığı kanıtlanamamıştır.

Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış dIyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır.

Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.11.05.2009 pzt.
Yargıtay — Esas No: 2021/2464, Karar No: 2021/4959, Tarih: 30.03.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/2464 E.  ,  2021/4959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

1-Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Yasanın 61. maddesi ile 5607 sayılı Yasanın 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine aynı Yasanın 62.maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nun 7. maddesi ve 7242 sayılı Yasanın 63. maddesi ile 5607 sayılı Yasaya eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası gözetilerek ilgili hükümlerin yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,

2-Dairemizin 17.01.2017 tarihli ve 2014/30610 E., 2017/431 K. sayılı ilamı ile dava konusu 115 adet ısıtıcı cihazın zincirleme menşei araştırması ve ayniyet tespitinin yapılması için hükmün bozulmasına karar verilmekle, bozma sonrası yapılan yargılamada yasal olarak ithal edildiği sanıklar tarafından beyan edilen eşyalara ilişkin beyanname asılları dosyaya getirtilmekle, beyannamelerde eşyaların ticari tanımı “devre baskı makinesi” ve “devre baskı makinesi aksamı” olup, yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda eşyaların “ısıtıcı cihaz” olarak tanımlanması karşısında, beyanname kapsamı eşyalar ile sanıklardan ele geçen eşyanın aynı eşya olup olmadığının alanında uzman bilirkişi aracılığıyla tespit edilip, marka model gibi sair hususlar da dikkate alınarak ayniyet tespiti yaptırılmasından sonra yasal olarak ithal edilen eşya olup olmadığının tespitinden sonra müsaderesi ya da iadesine karar verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Yasaya aykırı, sanıklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17195, Karar No: 2019/31515, Tarih: 15.05.2019

**7. Ceza Dairesi         2015/17195 E.  ,  2019/31515 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın savunmasında, ele geçirilen elektronik eşyalara ilişkin faturalar ibraz ettiğinden dava konusu eşyalara ilişkin ibraz edilen faturalarla ile ilgili olarak düzenleyici firma yetkililerinin beyanlarının alınması, faturaların firma defterlerinde kayıtlı olup olmadığının tespiti ile ithale kadar inilmek suretiyle zincirleme menşei araştırmasının tamamlanması, ilgili Gümrük İdaresi'nden gümrük giriş beyannameleri tüm ekleriyle birlikte getirtilip, dava konusu tüm belgeler konusunda uzman bilirkişiye tevdi edilerek cins, miktar, menşei ve sair özellikleri itibariyle ayniyet tespiti yaptırılması ve sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre ise;

Dava konusu eşyaların 5607 sayılı Yasanın 13/1. maddesi yollamasıyla 5237 sayılı TCK'nun 54/4. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde 5237 sayılı TCK'nun 54. maddesi uyarınca müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarlarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1281, Karar No: 2021/9372, Tarih: 16.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1281 E.  ,  2021/9372 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.Ancak;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13173, Karar No: 2013/19093, Tarih: 30.10.2013

**11. Hukuk Dairesi         2013/13173 E.  ,  2013/19093 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Konya 2. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 21.12.2011 gün ve 2009/146-2011/459 sayılı kararı düzeltilerek onayan Daire’nin 18.03.2013 gün ve 2012/6534-2013/5221 sayılı kararı aleyhinde taraf vekilleri tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş olmakla, tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, vesayet altında bulunan davacının Konya'da tanınmış eski iş adamlarından olduğunu, kurduğu şirketlerin zamanla büyüdüğünü, bu şirketlerin en yüksek hisseye sahip kurucu ortaklarından olduğunu ve yönetim kurulu başkanlığı yaptığını, dava tarihi itibariyle davacının 78 yaşında olduğunu, beyin ameliyatı geçirmesi sebebiyle rahatsızlandığını, bu nedenle vesayet altına alındığını, hafıza sorunu yaşadığını, 2002 yılında geçirdiği beyin ameliyatı sonrasında sağlık problemlerinin başlamasıyla birlikte davalı şirketten ve yönetiminden uzaklaştırıldığını, diğer davalıların davacının kardeşleri olduğunu, davalıların şirketlerin gelirlerinden davacıya hiçbir ödeme yapmadıklarını, ayrıca şirketlerin gelir ve giderlerini de incelemesine müsaade etmediklerini, oğlunun da şirketlere girmesine izin vermediklerini, şirkete denetçi olarak seçilen ...'in davalıların eniştesi olduğunu, akraba olan şahsın denetçi olarak atanmasının kanunen mümkün olmadığını, davacının akıl zayıflığından faydalanarak ve şirketlerin borçları sebep gösterilerek davalılar tarafından birçok şirket gayrimenkulünün satıldığını ve gayrimenkul satışlarından davacıya para verilmediğini, davalı şahısların davacının şirketteki haklarını vermediklerini ve şirketin 45 yıllık birikimini son birkaç yıl içerisinde erittiklerini, özellikle 2006 yılından itibaren yönetim kurulunun basiretsiz yönetim tarzı nedeniyle davalı şirketin maddi zararlara uğradığını ve pazarlarını kaybettiğini, kredi alamaz hale geldiğini, bu nedenle şirket mal varlıklarının satıldığını, 2006 yılından itibaren de şirket yönetim kurulunun toplanmadığını, bu nedenle pay sahibi olan davacının şirketin kar ve zarar durumu, bilançosu ile faaliyet raporları hakkında bilgi sahibi olmasının imkansız hale geldiğini, davalılarla görüştüklerini ve genel kurulun toplanmasını talep ettiklerini, kabul edilmediğini, bunun üzerine 07/02/2009 tarihinde denetçi ...'e ihtarname çekildiğini, TTK'nın 363/1 maddesi uyarınca denetçiden açıklama yapmasının istendiğini, verilen 10 günlük süre içinde kendilerine cevap vermediklerini, 20/02/2009 tarihinde de yönetim kuruluna ihtarname çekilerek şüpheli görülen hususlara ilişkin davacı pay sahibi şahsın şirketin tüm ticari defterleri ile diğer belgelerinin incelenmesi konusunda TTK'nın 363/2 maddesi uyarınca izin istediklerini, bu talebe de herhangi bir cevap vermediklerini, bu şekilde bilgi alma haklarının kısıtlandığını, bu nedenle dava açtıklarını ileri sürerek, TTK'nın 363/2 maddesi uyarınca şirketin tüm ticari defterleri ile diğer defter ve belgelerin incelenmesi yönünde kendilerine izin verilmesine, 10.000,00 TL manevi tazminatın davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Davalılar vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının davalı şirketin kayıtları ve defterleri üzerinde inceleme taleplerine, noter ihtarnamelerine, ayrıca delil tespiti talebine rağmen davalı şirket defterleri şirkette pay sahibi olan davacının bilgisine sunulmamış olduğundan, bilgi alma hakkının kısıtlandığı, bu durumda da davacının ancak maddi zararının oluşabileceği, manevi zararının oluşmadığı, yargılama sırasında şirket kayıt ve belgeleri, defterleri bilirkişiler tarafından incelendiğinden ve kayıtlar açıklığa kavuşturulduğu gerekçesiyle, manevi tazminat talebinin reddine, davalı şirketin tüm ticari defterleri ile diğer belgelerin mahkemeye tevdii edilip davacı tarafça incelenmesinin sağlanması yönündeki talep ile ilgili olarak ise karar verilmesine yer olmadığına dair tesis edilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizce düzelterek onanmıştır.

Taraf vekilleri, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiç birisini ihtiva etmeyen diğer karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

Taraf vekilleri, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1- Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin tüm, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiç birisini ihtiva etmeyen diğer karar düzeltme istemlerinin reddi gerekmiştir.

2- Dava, mülga TTK'nın 363. maddesine dayalı anonim şirket defter ve kayıtların incelenmesine izin verilmesi ve manevi tazminat istemine ilişkindir. Yazılı şekilde yargılama sırasında davalı şirketin defter ve kayıtlarının incelenmesi yapıldığından bu davayla ilgili karar verilmesine yer olmadığına ve koşulları bulunmadığından manevi tazminat isteminin reddine karar verilmiştir. Somut uyuşmazlıkta objektif dava birleşmesi bulunup, defter ve kayıtların incelenmesine izin verilmemesi nedeniyle çekişmenin giderilmesi ile manevi tazminatın tahsiline karar verilmesi istemli iki ayrı dava vardır. Mülga TTK'nın 363. maddesi uyarınca açılan davada davacı taraf dava tarihi itibariyle dava açmakta haklı olduğundan davalı, bu davayla ilgili olarak yargılama gideri ile vekalet ücretinden sorumlu olacaktır. Manevi tazminatın reddi dolayısıyla da davacının yaptığı bu davayla yaptığı giderden ve vekalet ücretinden sorumluluğu bulunmaktadır. Mahkemece, bu hususlar dikkate alınarak yazılı şekilde yargılama giderlerine hükmedilmesinde bir yanlışlık bulunmamaktadır. Ancak, davacının defter ve kayıtların incelenmesine izin verilmesi davasının kabulü dolayısıyla davacı yararına hüküm tarihinde yürürlükte bulunan AAÜT hükümleri uyarınca maktu vekalet ücretine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, kararın salt bu yönden davalılar yararına bozulması gerekmiş ise de anılan yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması yoluna gidilmesi gerekirken, yazılı şekilde davacı yararına düzeltilerek onanmış olduğundan, davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 18.03.2013 tarih, 2012/6534 Esas-2013/5221 Karar sayılı düzelterek onama kararın kaldırılarak hükmün değişik şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin tüm, davalılar vekilinin diğer karar düzeltme istemlerinin reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar vekilinin karar düzeltme isteminin kabulü ile Dairemizin 18.03.2013 tarih, 2012/6534 Esas-2013/5221 Karar sayılı düzelterek onama kararının kaldırılmasına, mahkeme kararının hüküm kısmının 7. bendindeki '...4.650.00 TL...' ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine '...1.200.00 TL...' ibaresinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve kararın düzeltilmiş bu durumu ile ONANMASINA, alınması gereken 50,45 TL karar düzeltme harcı peşin ödenmiş olduğundan yeniden alınmasına yer olmadığına, 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca, takdiren 219,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine’ye gelir kaydedilmesine, ödedikleri karar düzeltme harcının istekleri halinde karar düzeltme isteyen davalılara iadesine, 30.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22126, Karar No: 2014/29410, Tarih: 04.12.2014

**12. Hukuk Dairesi         2014/22126 E.  ,  2014/29410 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 10/04/2014

NUMARASI : 2013/356-2014/272

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından başlatılan çeke dayalı kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takipte borçlu şirketlerin icra mahkemesine başvurarak takip konusu borcun takipten evvel ödendiğini ileri sürerek borcun tamamına itiraz ettikleri, mahkemece borcun yenilendiği gerekçesi ile istemin kabulü ile takibin iptaline karar verildiği görülmektedir.

İİK'nun 169/a-1 maddesi gereğince; borcun olmadığı, itfa veya imhal edildiği resmî veya imzası ikrar edilmiş bir belge ile kanıtlandığı takdirde mahkemece itiraz kabul edilir. Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre de, borcun olmadığı, itfa veya imhal edildiğine dair sunulan belgenin takip konusu borç sebebiyle verildiğinin kabul edilebilmesi için belgede takip dayanağı senede açıkça atıfta bulunulması zorunludur.

Somut olayda, borçlular tarafından ödeme belgesi olduğu iddia edilen belgelerde takip konusu senede herhangi bir atıf bulunmamaktadır. Alacaklının da bu yönde bir kabulü olmadığına göre borca itirazın İİK'nun 169/a maddesine göre usulünce ispatlandığı sonucuna varılamaz.

Öte yandan, en basit anlamıyla yenileme (tecdit); “Yeni bir borcun ihdası suretiyle eski bir borcun ıskatıdır. Alacaklının kendisine yapılması lazım gelen bir eda yerine borçluya karşı yeni bir alacak elde etmesi; borçlunun da edayı yerine getirmeksizin alacaklıya karşı yeni bir borç taahhüt etmek suretiyle borcundan kurtulmasıdır. Alacağın eskisi yerine kaim olmasıdır. Tecditte borçlunun kendisi borçlu olarak kalır ancak borcu eski borç ilişkisine değil yenisine taalluk eder. Yeni alacağın eskisi yerine kaim olması önemli iki sonuç doğurur. Birisi, eski alacağı sakatlayan fesat sebeplerinin ve iş bu alacağa karşı ileri sürülebilen def’ ilerin yeni alacağa tesir etmemesi, diğeri de eski alacağa ilişkin teminatların eski alacakla birlikte sakıt olmasıdır. (6098 sayılı TBK 133/II maddesi) 818 sayılı BK 114/II maddesinde (İBK 116/II) yer alan karineye göre bir tecdit iddiasında olan kimse tarafların bu husustaki anlaşmasını (animus novandi =tecdit kastı) ispat ile mükelleftir.

Kural olarak açık bir anlaşma olmaksızın salt yeni bir senet düzenlenmesi tecdit anlamına gelmemektedir. Yenilemenin (tecdidin) varlığını kabul için ; yeni bir alacak olmalı ve yenilemenin ıskat etmesi lazım gelen eski bir alacak da mevcut olmalıdır. Tecdit daima, aslında, akdin taraflarını teşkil eden kimseler arasında yapılmaz. Alacaklı ya da borçlunun değişmesi olanaklıdır. Her iki halde de tecdit alacağın temliki ve borcun naklinden ayrılır, zira eski alacak sükut etmiş yerine başka bir borçluya karşı veya diğer bir alacaklı lehine bulunan ve çoğunlukla mücerret olan yeni bir alacak kaim olmuştur” şeklinde açıklanmaktadır. (Andreas Von Tuhr-Borçlar Hukuku 1-2 Cevat Edege çevirisi Ankara,1983 sh.653-660).

Kısacası yenileme (tecdit) ile yenilenen borç ilişkisi değil, bu ilişkiden doğmuş borç veya borçlardır. Objektif yani konuda değişiklik ya da subjektif yani taraflarda değişiklik olarak da kendini gösterebilir. Yenilemede borç ilişkisi eski olmakla birlikte doğan yeni borç söz konusudur. (Prof.Dr.Kenan Tunçomağ Türk Borçlar Hukuku , Cilt I Genel Hükümler, İstanbul, 1976, Sh.1183 vd.)

Yapılan açıklamalar ışığında görülmektedir ki, borcun yenilenmesi dar anlamda borcu sona erdiren nedenlerden birisidir. Bir borcun yerine yenisinin geçmesi suretiyle eski borcun sona erdirilmesi sözleşmesine yenileme (Neuerung=Novation) denir. Borç ilişkisinde değil dar anlamda borçta söz konusudur. Örneğin satım sözleşmesinde satım parası borcu yenilendiğinde satım sözleşmesi eskiden olduğu gibi geçerli şekilde varlığını devam ettirir. Yenilenen sadece satım parası borcudur. Borcun yenilenmesi alacaklı veya borçlu arasında yapılacak bir sözleşme ile gerçekleşir. Buna yenileme sözleşmesi (neuerungsvertrag) denir. Bu sözleşme tarafların eski bir borç yerine yenisini geçirme iradelerinden oluşur. Yenilemenin varlığını kabul için öncelikle eski bir borç olmalı, yeni borç onun yerine geçmeli ve taraflar yenileme iradesine sahip olmalıdır. Eş söyleyişle, taraflar eski borç yerine geçecek yeni bir borç kurma iradesine sahip olmalıdır. Bu irade yeni bir borç kurmak suretiyle eski borcu ortadan kaldırma, onu sona erdirme iradesidir. Yenileme iradesi sözleşmeden açık bir şekilde anlaşılmalıdır. Tarafların açık iradesi yenileme yönünde birleşmelidir. Yenileme, sözleşmeye dayalı bir tasarruf işlemidir. Her tasarruf işleminde olduğu gibi yenileme de hukuki bir nedene dayanır. Yenileme sebebe bağlı bir işlem olduğu için temeldeki hukuki sebebin geçerli olması gerekir. Yenileme eski borcu sona erdirir ve onun yerine geçecek bir borç doğar. Borç ilişkisi varlığını korur ama borç yenilenmiş olur. İki borç arasında bir fark olmalı, taraflar yenileme iradesiyle hareket etmeli, yeni bir borç meydana getirirken eskisini ortadan kaldırma iradesi ortaya konulmalı anlaşılmalıdır. (Tekinay , Borçlar Hukuku Genel Hükümler Cilt2 İstanbul, 1985 sh. 1325)