muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3616, Karar No: 2016/5426, Tarih: 21.04.2016

**4. Hukuk Dairesi         2016/3616 E.  ,  2016/5426 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Talep eden ... tarafından, karşı taraf ... aleyhine 03/07/2015 gününde verilen dilekçe ile aracın iş makinesi olduğunun ve mülkiyetin tespitinin istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; tespit talebinin reddine dair verilen 18/11/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi tespit isteyen tarafından istenilmekle dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Tespit isteyen, aracın iş makinesi olduğunu ve mülkiyetin kendisine ait olduğunu delil tespiti şeklinde istemiştir.

Yerel mahkemece, yapılan keşif ve bilirkişi raporunda belirtilen araç şase ve motor numarasıyla talep edenin sunmuş olduğu faturadaki araç özelliklerinin bire bir uymadığı gerekçesiyle tespit isteyenin talebinin reddine karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesinde; "Bölge Adliye Mahkemelerinin 26/9/2004 tarihli ve 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkındaki Kanunun geçici 2. maddesi uyarınca Resmi Gazetede ilan edilecek göreve başlama tarihine kadar 1086 sayılı Kanunun temyize ilişkin yürürlükteki hükümlerinin uygulanmasına devam olunur." şeklinde düzenleme yapıldığı anlaşılmaktadır.

Yukarıdaki yasal düzenleme ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun "temyiz edilebilen kararlar" başlıklı 427. maddesi ve "temyiz edilemeyen kararlar" başlıklı 428/4. maddesi birlikte değerlendirildiğinde; çekişmesiz yargı niteliğinde olan delil tespiti istemi aynı zamanda nihai karar niteliğinde de olmadığından temyiz edilebilen kararlardan değildir. Şu halde, davacının temyiz dilekçesinin reddine karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle talep edenin temyiz dilekçesinin reddine ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 21/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8671, Karar No: 2012/16273, Tarih: 16.10.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/8671 E.  ,  2012/16273 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 17.03.2011 tarih ve 2010/441-2011/132 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, dava dışı İnci Akü San. Tic. A.Ş'ye ait emtianın müvekkili tarafından Nakliyat Abonman Sigorta Poliçesi ile sigortalandığını, sigortalı emtia olan akü plakalarının Türkiye'den İran'a davalıya ait trenle nakli esnasında yangın sonucu hasarlandığını, tespit edilen 28.000,00 TL tutarındaki hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini belirterek ödenen hasar bedelinin ödeme tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yangının çıktığı vagonda herhangi bir elektrik düzeneğinin bulunmadığını, vagon tahtalarında alttan bir yangın başlangıcının olduğunu belirten emareye rastlanmadığının eksperce saptandığını, hasarda müvekkilinin kusur ve sorumluluğunun bulunmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamından "vagon yan cidarlarında ve taban kısmında herhangi bir yanma izinin olmadığı, emtianın durdukları yerde yandığı ve bunların bulunduğu yerin taban kısmında yanma izinin görüldüğü, meydana gelen hasarın dışarıdan atılan bir yabancı maddenin veya yükleme esnasında kasaların arasında bulunan sigara izmaritinden çıkan yangın sonucunda meydana gelen hasar niteliğinde olmadığı, dava dışı sigortalı tarafından emtianın yeterince kurutulmadan yüklenmesi sonucu ortaya çıkan ısının yangına sebep verdiği" yönündeki bilirkişi raporunun ve CIM sözleşmesinin 11. ve 23. maddelerinin birlikte değerlendirilmesi sonucunda, davalının ortaya çıkan hasarda müşterek kusurunun, dolayısıyla sorumluluğunun bulunmadığı, gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

1) Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Ancak, mahkemece davanın reddi nedeniyle Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre davalı lehine 3.300,00 TL nispi vekalet ücreti takdiri yerinde ise de bunun yanı sıra ayrıca 1.000,00 TL maktu vekalet ücreti verilmesi doğru olmamış, kararın bu nedenle davacı yararına bozulmasına karar vermek gerekmiş ise de, anılan bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'un 438/7 maddesi uyarınca kararın düzelterek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının HÜKÜM bölümü (3) nolu bendinde yer alan "maktu 1.000,00 TL" ibaresinin karardan çıkartılarak hükmün düzeltilmiş bu şekliyle ONANMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 16.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3182, Karar No: 2018/591, Tarih: 14.02.2018

**1. Ceza Dairesi         2017/3182 E.  ,  2018/591 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : Sanıklar ..., ..., ... hakkında;

TCK.nun 86/1-3-e, 87/2-b-son, 62, 53. maddeleri uyarınca ayrı ayrı 7 yıl 28 ay 15 gün hapis cezası.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında;

TCK.nun 86/1-3-e, 87/2-b-son, 31/2, 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 20 ay 7 gün hapis cezası,

Sanıklar ... ve ... hakkında;

Kasten yaralama suçundan ayrı ayrı beraat.

Sanıklar ... ve ... hakkında;

Kasten öldürmeye teşebbüs suçundan ayrı ayrı beraat.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ..., ... ve ...’ın, mağdur ...’ya yönelik eylemlerinin sübutu kabul, ..., ..., ... ve ...’ın, kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından elde edilen delillerin hükümlülüğüne yeter nitelik ve derecede bulunmadığı gerekçeleri gösterilerek, mahkemece kabul ve takdir kılınarak beraatine hükmedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bozma nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanıklar müdafilerinin atılı suçu işlemediklerine, eksik incelemeye, beraat etmeleri gerektiğine, Cumhuriyet savcısının suçun niteliği dışındaki nedenlere, sanıklar ... ve ...’ın hakkında mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, mağdur vekilinin ..., ..., ... ve ... hakkında mahkümiyet kararı verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının rediyle;

A-) Sanıklar ..., ..., ... ve ...’ın kasten öldürmeye teşebbüs suçlarından verilen beraat hükümlerinin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA,

B-) Oluşa ve dosya kapsamına göre; olayı gören tanık ..., her ne kadar aşamalarda ifadesini değiştirse de, olay tarihinde verdiği ifadesinde, olay yerinde suça sürüklenen çocuk ...’ı görmediğini, mağduru dövenlerin sanıklar ..., ... ve ... olduğunu beyan ve teşhis ettiği, sanıkların topluca ellerindeki sopalarla mağdura saldırıp vurmaları sonucu, mağdurun, hayati fonksiyonlarını 3. dereceden etkileyecek şekilde kafatası kırığı, beyinde epidural ve subdoral kanama bu travmaya bağlı olarak noroölojik yönden iyileşme olasılığı bulunmayan hastalığa maruz kaldığı ve konuşma yeteneğinin de kaybolduğu ve hayati tehlike geçirecek şekilde yaralandığı, sanıkların ortalık kalabalıklaşınca eylemlerine son vererek yaya olarak kaçtıkları, suçu suça sürüklenen çocuk ...’nin üstlendiği olayda,

1-) Sanıklar ..., ... ve ...'ın, eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kasıtlarının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması yerine, suç vasfında yanılgı ile yazılı şekilde kasten yaralamadan hüküm kurulması,

2-) Suça sürüklenen çocuk ...’ın görevli ağır ceza mahkemesinde usulüne uygun savunmasının alınmaması,

1-) Sanıklar ..., ... ve ...'ın, eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kasıtlarının öldürmeye yönelik olduğu anlaşıldığı halde, kasten öldürmeye teşebbüs suçundan cezalandırılması yerine, suç vasfında yanılgı ile yazılı şekilde kasten yaralamadan hüküm kurulması,

2-) Suça sürüklenen çocuk ...’ın görevli ağır ceza mahkemesinde usulüne uygun savunmasının alınmaması,

Bozmayı gerektirmiş olup, Cumhuriyet savcısının, sanıklar ve suça sürüklenen çocuk müdafilerinin ve mağdur vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle, hükümlerin kısmen tebliğnamedeki düşünce gibi BOZULMASINA, 14/02/2018 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/12762, Karar No: 2012/781, Tarih: 26.01.2012

**6. Hukuk Dairesi         2011/12762 E.  ,  2012/781 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiralananın tahliyesi

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı tahliye davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dosya kapsamına, toplanan delillere, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verilmiş olmasına ve takdirde de bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA ve aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edenden alınmasına 26.01.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11881, Karar No: 2015/17848, Tarih: 27.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2015/11881 E.  ,  2015/17848 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, Alman rant sigortasına giriş tarihinin Türkiye'de sigorta başlangıcı olarak tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312. maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 91 ila 94. maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usul hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hakim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel

Kurulunun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 2.6.1982 günlü 1982/376-547 sayılı kararları ile 11.4.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davada feragat edildiği açıkça ve koşulsuz olarak bildirdiğinden, hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde, yeniden inceleme yapılmak üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün sair hususlar incelenmeksizin yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 27.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/11040, Karar No: 2021/12304, Tarih: 01.11.2021

**5. Hukuk Dairesi         2021/11040 E.  ,  2021/12304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesince yetkisizlik kararı verilmesi nedeniyle yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, mirasın reddi istemine ilişkindir.

İzmir 11. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, uyap sisteminden alınan nüfus kayıt örneğinin incelemesinde; murisin mernis adresinin boş olduğu, Akhisar İlçe Jandarma Komutanlığına yazılan müzekkere cevabından murisin vefat etmeden evvel Akhisar ve Turgutlu İlçelerinde yaşadığının bildirildiği ve uyap sisteminden yapılan sorgulamada murisin Akhisar İlçesinde birden çok kayıtlı adresinin bulunduğu ve mahkemenin 01/04/2021 tarihli duruşmasında talep edenin eski eşinin vefat etmeden evvel Akhisar'da yaşadığını beyan ettiği gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine, HMK'nın 20. maddesi gereğince kararın kesinleşmesinden itibaren iki hafta içinde mahkemeye başvurulması halinde dosyanın görevli ve yetkili Akhisar Sulh Hukuk (Ahkam-ı Şahsiye) Mahkemesi'ne gönderilmesine karar verilmiştir.

HMK’nın 22/2. maddesinde "İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar kanun yoluna başvurulmaksızın kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme, ilgisine göre bölge adliye mahkemesince veya Yargıtayca belirlenir." hükmüne yer verilmiştir.

Olumsuz yetki uyuşmazlığından bahsedilebilmesi için mahkemeler arasında karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmesi zorunludur. Somut olayda mahkemece, davaya bakmaya yetkili mahkemenin Akhisar Sulh Hukuk Mahkemesi olduğuna karar verildiği ancak Akhisar Sulh Hukuk Mahkemesi'nce verilmiş karşı yetkisizlik kararının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmekle yetinilmesi gerekirken yargı yeri belirlenmesi için Yargıtaya gönderilmesi doğru olmamıştır.

Bu aşamada yargı yeri belirleme koşulları bulunmayan dosyanın MAHALLİNE İADESİNE, 01/11/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4248, Karar No: 2019/7413, Tarih: 03.10.2019

**3. Hukuk Dairesi         2019/4248 E.  ,  2019/7413 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki alacak (kanal katılım ve şebeke hisse bedelinden kaynaklı) davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, 343,80.TL bakiye temyiz harcının temyiz edene yükletilmesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 03.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18164, Karar No: 2017/6659, Tarih: 20.09.2017

**14. Hukuk Dairesi         2016/18164 E.  ,  2017/6659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 16.02.2016 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13.04.2016 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı hazine vekili, dava konusu taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı belediye adına tespit edildiğini; ancak, bu taşınmazın 1953 yılında tahsis edilen mera tahsis kararı ve krokisinin sınırları içinde kaldığını, anılan taşınmazın ifraz edilerek değişik parsellere gittiğini ve imar uygulamasıyla da dava konusu 2133 ada 17 parsel sayılı taşınmazın arsa vasfıyla belediye adına tescil edildiğini, satış ve ferdileşme sonucu davalı adına tescil edildiğini ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmü, davalı temyiz etmiştir.27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Yasanın 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile; "Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir. (Ek fıkra: 03/06/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir" hükmü getirilmiştir.Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz. Bir yörede 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğinyürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır. c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır. Somut olayda, dava konusu taşınmazın 295/110 parsel sayılı taşınmazda imar uygulaması sonucu oluştuğu, fen bilirkişi rapor ve krokisinde; dava konusu yere ait 1953 tarihli basit kroki niteliğindeki toprak tevzi belirtmelik tutanaklarının uygulanabilir niteliği olmadığı, ancak taşınmazın kroki kapsamında kaldığı belirtilmiştir.Bu durumda mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak, mera norm kararı sınırlarında kaldığı tespit edilen ve 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.11.2015 tarihli, 2014/14-1313 Esas sayılı Kararı da bu doğrultudadır. Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere20.9.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.