muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/13951, Karar No: 2013/11556, Tarih: 03.06.2013

koyarak taşımayı gerçekleştirmesi gerektiği gerekçesiyle davacı ... şirketinin TTK 1301. maddesi gereğince ödeme yaptığı 40.301,75 TL miktarındaki emtia hasarının ödeme tarihi olan 28.01.2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2.154,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10789, Karar No: 2013/13871, Tarih: 08.05.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/10789 E.  ,  2013/13871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile dini bayram ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 01.04.2005 tarihinde çalışmaya başladığını, bu tarihten 30.10.2007 tarihine kadar çalıştığını, iş akdinin davalı tarafça 06.11.2007 tarihli ihtarname ile idaresi altında olan araca hasar verdiği gerekçesiyle 30.10.2007 tarihinde feshedildiğini, davacının araca hasar vermesi gibi bir durumun söz konusu olmadığını, davacı tarafından aracın bakımının yaptırılması konusunda davalının uyarılmasına rağmen araç bakımının yaptırılmadığını, şoförün arızayı yaptırma gibi bir yükümlülüğünün olmadığını, haftanın 7 günü çalışmasına rağmen hafta tatili ve fazla mesai alacağı ödenmediğini, davacının aylık 900,00 TL Net ücretle çalışmasına rağmen, SSK’ya asgari ücret üzerinden bildirildiğini, tüm resmi dini bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını, hak kazandığı yıllık izinlerini kullanmadığını iddia ederek kıdem, ihbar tazminatı, fazla mesai, yıllık izin, ulusal bayram ve genel tatil ile dini bayram alacağının faiziyle tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, kamyon şoförü olarak çalışırken davacıya sıfır km tır emanet edildiğini, davacının tırı çamur takviyesi ile kullanması gerekirken normal şekilde kullandığını, araca verdiği hasarın davacının maaşının kat be kat üzerinde olduğunu, iş akdinin haklı nedenle feshedildiğini, davacının ihtarnameye cevabında ve dava dilekçesinde araçta meydana gelen hasarı kabul etmekte olduğunu, fakat bunu aracın bakımının yapılmamış olmasına bağlayarak kendisini haklı çıkarmaya çalıştığını, davalı işyerinde işin niteliği gereği fazla mesai yapılmadığını, davacı ve çalışan tüm işçilerin ...-... seferini yaptıktan sonra en az bir gün mutlaka dinlendiğini, Karayolları Trafik Kanununa göre de 9 saatten fazla uzun yolda araç kullanmanın yasak olduğunu, başka bir şoförün açtığı davada bilirkişi raporunda belirtilen şartlarda çalışan işçilerin fazla mesailerinin olmadığının da belirtildiğini, bu bağlamda davacının hafta tatili ve ulusal dini bayram çalışmasının da bulunmadığını, davacının son maaşının 403,30 TL olduğunu savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Bilirkişi raporunda, fazla mesai ücret alacağından % 30, Ulusal bayram ücret alacağından % 25 nispetinde yapılan hakkaniyet indiriminin makul sayıldığı, bilirkişi raporuna itiraz edilmesi ve ıslah dilekçesine karşı zamanaşımı itirazında bulunulması dikkate alınarak bilirkişiden ek rapor aldırıldığı, ek raporda fazla mesai ücret alacağı ile ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılarak zamanaşımına uğraşan kısmın düşüldüğü ve fazla mesai ücret alacağının net 7.876,67 TL hesaplandığı, alacakların ödenmemesinde davalı tarafın temerrüdü olduğu, temerrüt tarihinin dosyadaki ihtarnameye göre 4.12.2007 tarihi olarak kabul edildiği, davacı vekilinin dava dilekçesini ıslah ettiği gerekçesiyle toplanan delillerle, fazla mesai ücret alacağının kısmen kabulüne, diğer alacakların kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E) Gerekçe:

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı yasal gerektirici nedenlere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2.Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda, ihtirazi kayıt ileri sürülmemiş olması, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının yazılı delille ispatlanması gerektiği sonucunu doğurmaktadır.

İşyerinde üst düzey yönetici konumda çalışan işçi, görev ve sorumluluklarının gerektirdiği ücretinin ödenmesi durumunda, ayrıca fazla çalışma ücretine hak kazanamaz. Bununla birlikte üst düzey yönetici konumunda olan işçiye aynı yerde görev ve talimat veren bir başka yönetici ya da şirket ortağı bulunması halinde, işçinin çalışma gün ve saatlerini kendisinin belirlediğinden söz edilemeyeceğinden, yasal sınırlamaları aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti talep hakkı doğar. O halde üst düzey yönetici bakımından şirketin yöneticisi veya yönetim kurulu üyesi tarafından fazla çalışma yapması yönünde bir talimatın verilip verilmediğinin de araştırılması gerekir. İşyerinde yüksek ücret alarak görev yapan üst düzey yöneticiye işveren tarafından fazla çalışma yapması yönünde açık bir talimat verilmemişse, görevinin gereği gibi yerine getirilmesi noktasında kendisinin belirlediği çalışma saatleri sebebiyle fazla çalışma ücreti talep edemeyeceği kabul edilmelidir.

Günlük çalışma süresinin ... bir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedi buçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırk beş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedi buçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir (Yargıtay 9.HD. 23.6.2009 gün 2007/40862 E, 2009/17766 K).

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasanın 68 inci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Taraflar arasında fazla mesai konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır. Davacı tanığı çalışma saatleri konusunda açık beyanda bulunmamıştır. Davalı tanığı ise 2 tır şoförünün dönüşümlü çalıştığını beyan etmiştir.

Davacı işçinin çalışma şeklinin ne şekilde gerçekleştiği mahkemece tereddüde yer vermeyecek şekilde tespit edilmelidir. Davacı tanığı fazla çalışma şekline ilişkin yeterli ve açıklayıcı bir beyanda bulunmamış, davalı tanığı ise her bir tırda 2 şoförün bulunduğunu, dolayısıyla her bir şoförün 2 hafta tatili olduğunu beyan etmiştir. Bu durum karşısında davacının ayda kaç gün çalıştığının, bunun her bir hafta için ne şekilde gerçekleştiğinin, ara dinlenmelerinin nasıl kullanıldığının gerekirse tanıklar yeniden çağrılarak ayrıntılı beyanlarına başvurulmadan yetersiz tanık ifadelerine göre sonuca gidilmesi isabetli değildir.

Yukarıdaki açıklamalar ve dairemizin ilke kararları doğrultusunda denetime elverişli bilirkişi raporu alınması, gerekirse dosyaya sunulu emsal bilirkişi raporu da incelenerek değerlendirilmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Yukarıdaki açıklamalar ve dairemizin ilke kararları doğrultusunda denetime elverişli bilirkişi raporu alınması, gerekirse dosyaya sunulu emsal bilirkişi raporu da incelenerek değerlendirilmesi gerektiği düşünülmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 08.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21803, Karar No: 2018/13842, Tarih: 07.06.2018

**8. Hukuk Dairesi         2015/21803 E.  ,  2018/13842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun Mahkeme kararının İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca ONANMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 27,70 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 8,20 TL'nin temyiz edenden alınmasına, 07/06/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/17059, Karar No: 2016/909, Tarih: 21.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2015/17059 E.  ,  2016/909 K.**

**"İçtihat Metni"**

Hırsızlık suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nın 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 142/2-b, 168/2, 31/3 ve 62. maddeleri uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun'un 51. maddesi gereğince ertelenmesine ve 3 yıl denetim süresi belirlenmesine dair\* Asliye Ceza Mahkemesinin 28/09/2007 tarihli ve 2007/213 esas, 2007/887 sayılı kararının kesinleşmesini müteakip, adı geçenin deneme süresi içerisinde kasıtlı bir suç işlediğinin ihbar edilmesi üzerine yapılan duruşma sonucunda mahkemenin görevsizliğine ve dosyanın Çocuk Mahkemesine gönderilmesine ilişkin anılan Mahkemenin 01/04/2014 tarihli ve 2014/130 esas, 2014/280 sayılı kararını müteakip, Çocuk Mahkemesinin 15/09/2014 tarihli ve 2014/454 esas, 2014/443 sayılı karşı görevsizlik kararı ile çıkan olumsuz görev uyuşmazlığı üzerine, Çocuk Mahkemesinin görevli olduğuna dair Ağır Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarihli ve 2014/605 değişik iş sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 16/10/2015 gün ve 2014-20786/66762 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04/11/2015 gün ve 2015/352380 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre;

1- Asliye Ceza Mahkemesinin 28/09/2007 tarihli ve 2007/213 esas, 2007/887 sayılı kararına yönelik incelemede;

Dosya kapsamına göre, evvelce hapis cezasına ilişkin hükümlülüğü bulunmayan suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezasının, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 50/3. maddesindeki “Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmemiş olmak koşuluyla, mahkûm olunan otuz gün ve daha az süreli hapis cezası ile fiili işlediği tarihte onsekiz yaşını doldurmamış veya altmışbeş yaşını bitirmiş bulunanların mahkûm edildiği bir yıl veya daha az süreli hapis cezası, birinci fıkrada yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilir" hükmü uyarınca aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesi gerektiğinin gözetilmemesinde,

2- Ağır Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarihli ve 2014/605 değişik iş sayılı kararına yönelik incelemede;

2- Ağır Ceza Mahkemesinin 18/09/2014 tarihli ve 2014/605 değişik iş sayılı kararına yönelik incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkındaki ilk yargılamanın bir yetişkin ile birlikte suç işlediği için birleştirme kararı sonucunda genel mahkeme olan Asliye Ceza Mahkemesinde yapıldığı ve cezasının ertelenmesine karar verildiği, ancak suça sürüklenen çocuğun deneme süresi içinde yeni bir suç işlemesi üzerine, aynen infaz kararı vermeye görevli mahkemenin esas yargılamanın yapıldığı Asliye Ceza Mahkemesi mi, yoksa Çocuk Mahkemesi mi olduğu noktasında uyuşmazlık çıktığı anlaşılmakla, her ne kadar çocukların işlediği suçlara bakmakla görevli mahkemeler Çocuk Mahkemeleri olsa da, somut olayda suça sürüklenen çocuk bir yetişkin ile birlikte suç işlediği için birleştirme kararı sonucunda genel mahkemede yargılandığı, bu nedenle erteli cezasının aynen infazına karar verilip verilmeyeceğinin de yargılamayı yapan mahkemenin görevinde olduğu gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Yargıtay 13 Ceza Dairesi'nce yapılan inceleme sırasında, dairece tespit edilen başka bir hukuka aykırılık nedeniyle kanun yararına bozma isteminin genişletilmesi yönünde, Adalet Bakanlığına ihbarda bulunulduğu belirlenmekle, sehven dairemize gönderildiği anlaşılan dosyanın, daha önce inceleme yaparak ihbarda bulunan Yargıtay 13 Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 21/01/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27401, Karar No: 2014/19934, Tarih: 15.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/27401 E.  ,  2014/19934 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 12 - 2013/325153

Mahkemesi : İstanbul 11. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 16.07.2013

Numarası : 2012/1628-2013/346

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin, sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Olaya ilişkin kamera kaydının yapılan incelemesi ve tüm dosya kapsamına göre, olay günü, sanığın, idaresindeki damperli kamyon ile meskun mahalde, seyir yönüne göre sağ tarafında park etmiş araçlar bulunan çift yönlü yolda seyir halindeyken, önünde aynı yönde bir başka aracın duraklaması üzerine kısa süreli duraklayıp tekrar harekete geçeceği esnada, duraklayan araçların arasından geçmek için seyir yönüne göre sağ tarafından dar açıyla aniden kaplamaya giren ve şoför mahallinin görüş açısı dışında kalan yayaya çarpması şeklinde gerçekleşen olayda, sanığa kusur yüklenemeyeceğinden beraati yerine, oluşa uygun düşmeyen bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

a-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

b-Sanık hakkında hükmolunan gün para cezasının TCK'nın 52/2. maddesi uyarınca bir gün karşılığı 20 TL hesabıyla "12.100" TL adli para cezasına çevrilmesi gerekirken hesap hatasıyla 540 gün karşılığı 10.800 TL adli para cezası biçiminde belirlenmesi suretiyle sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması, keza sanık hakkında hükmolunan 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. maddesi uyarınca kısa süreli olmaması nedeniyle, hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, hürriyeti bağlayıcı cezayı adli para cezasına çevirmenin yasal dayanağını oluşturan TCK'nın 50/4. maddesinin gösterilmemesi

c-Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, infazda tereddüte yol açacak şekilde taksitlerin ödeme aralığının belirtilmemesi, suretiyle TCK'nın 52/4.maddesine aykırı davranılması,

d-Kendisini vekille temsil ettiren katılanlar lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlar yerine, davanın tarafı olmayan “katılanlar vekiline” verilmesine karar verilmesi,

c-Sanık hakkında hükmolunan adli para cezasının taksitlendirilmesi sırasında, infazda tereddüte yol açacak şekilde taksitlerin ödeme aralığının belirtilmemesi, suretiyle TCK'nın 52/4.maddesine aykırı davranılması,

d-Kendisini vekille temsil ettiren katılanlar lehine hükmedilen vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılanlar yerine, davanın tarafı olmayan “katılanlar vekiline” verilmesine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafii ve katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 15.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7192, Karar No: 2013/5492, Tarih: 08.10.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/7192 E.  ,  2013/5492 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava 818 Sayılı Borçlar Yasası'nın 355 ve devamı maddelerinde düzenlenen eser sözleşmesinden kaynaklanan itirazın iptâli istemine ilişkindir.

Yerel mahkemede görülen davanın yapılan açık yargılaması sonucunda davanın 6100 Sayılı HMK'nun 114/1-g maddesinde yer alan dava şartının yokluğu nedeniyle HMK'nun 115/2. maddesi ve HMK'nun 119. maddesi uyarınca usulden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı yüklenici dava dosyasında, 26.12.2008 tarihli fatura ve muhtevasından kaynaklanan alacağı için davalı aleyhine ... 18. İcra Müdürlüğü'nün 2009/3971 Esas sayılı dosyası ile icra takibine girişildiğini, davalının haksız olarak itiraz ettiğini, itirazın iptâli ile %40 oranında icra inkar tazminatı isteminde bulunmuştur.

Yerel mahkemece, yapılan yargılama sürecinde 27.12.2011 tarihli oturumun (2) nolu ara kararında dava şartlarından olan gider avansı tutarı olarak belirlenen 56,00 TL tebligat gideri, 50,00 TL vesair gider, 250,00 TL bilirkişi ücretini yatırması için davacı vekiline 2 haftalık kesin süre verilmesine, kesin süreye uyulmadığı taktirde davanın usulden reddedileceği hususunun ihtarına karar verilmiş, anılan avans mahkeme veznesine süresinde yatırılmamıştır. Mahkemece gider avansının dava şartı olduğu, iki haftalık kesin süre içerisinde yatırılmadığı gerekçesiyle davanın usulden reddine karar verilmiştir.

6100 Sayılı Kanun hükümleri tamamlanmış işlemleri etkilememek kaydıyla derhal yürürlüğe girmiştir.

Gider avansı dava şartlarından olup, davanın açılması sırasında alınmasa dahi mahkemece, sonradan bu eksikliğin kesin süre vererek tamamlattırılması sağlanabilir. Kesin süreye sadece taraflar değil yargıç da bağlıdır. Bu süre içinde dava şartı eksikliği tamamlanmaz ise dava, dava şartı yokluğu sebebiyle usulden reddedilmelidir.

Dava şartı olmayan delil avansının davanın başında alınmasında zorunluluk olmayıp, delil avansının yatırılmaması dava şartı yokluğu nedeniyle davanın reddine neden olmayacak, sadece avansı yatırılmayan delile dayanmaktan vazgeçilmiş sayılacaktır.

Mahkemece, davacı yana, gider avansı ile ilgili olarak eksik yatırılan avansın iki hafta içinde ikmâl edilmesi için kesin süre verilmiş, gider avansının süresinde yatırılmaması nedeniyle dava şartı yokluğundan davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, uyuşmazlığa konu dava 1086 Sayılı HUMK zamanında açılmıştır. Dilekçelerin teati aşaması geçmiştir, tahkikat aşamasına geçilmiştir. Bu aşamada 6100 Sayılı HMK’nın 324. maddesi uyarınca sadece delil ikâmesi avansının isteneceği dikkate alınmadan dava şartı yokluğundan davanın reddi doğru değildir.

Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilip işin esası hakkında bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu 56,00 TL tebligat gideri, 50,00 TL vesair gider, 250,00 TL bilirkişi ücretine dair avansın süresinde yatırılmadığı gerekçesiyle 6100 Sayılı HMK’nın 114/1-g maddesinde yer alan dava şartının yokluğu nedeniyle HMK'nın 115/2. ve 119. maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 08.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.