muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2025/2826, Karar No: 2025/8504, Tarih: 21.05.2025

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile istinaf isteminin esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; dosya kapsamında alınan raporlara yönelik itirazların değerlendirilmediğini, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 2. Üst Kurul tarafından düzenlenen raporun karar kurmaya elverişli olmadığını, eski muayene ve tetkik evraklarının değil, fiziki muayene ve tetkiklerin yeniden yapılarak rapor tanzim edilmesi gerektiğini ileri sürerek kararın bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık maluliyet aylığı bağlanması, aksine Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371. maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde verilen hükmün yerinde olduğu anlaşılmakla davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370. maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Temyiz yoluna başvuru harcı ve aşağıda yazılı temyiz harcının ilgilisinden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4336, Karar No: 2024/4145, Tarih: 11.09.2024

**12. Ceza Dairesi         2023/4336 E.  ,  2024/4145 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/708 E., 2023/127 K.

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Bozma

Sanık hakkında dairemizce verilen bozma ilamı üzerine kurulan hükmün; sanık müdafi tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemenin sanık hakkında taksirle öldürme suçundan mahkumiyet hükmüne yönelik sanık müdafiinin temyiz istemine dayalı olarak yapılan inceleme sonucunda Dairemizce verilen 24.03.2021 tarihli sanık hakkında beraat hükmü kurulması gerektiğine ilişkin bozma ilâmı üzerine Yerel Mahkemece bozma ilamına direnilmesi üzerine direnme kararının sanık müdafii tarafından temyizi sonucunda Dairemize dosya tekrar alınarak incelenmiş ve direnme kararının eylemli olduğu ve bu hali ile direme niteliği taşımadığı gerekçesi ile sanığın beraatine karar verilmesi yönünde bozma ilamı üzerine Yerel Mahkemce, tekrar direnme kararı verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca bozma ilâmına eylemli uyularak kurulan hükmün bozulmasına karar verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; beraat kararı verilmesine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, Dairemizce verilen bozma ilâmı üzerine yapılan yargılamada sanığın kusurlu olduğu gerekçesi ile sanık hakkında mahkumiyet hükmü kurulması gerektiği kanısı ile direnme kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 26.11.2013 tarihli, 2013/50 esas, 2013/525 sayılı kararına ve süreklilik kazanmış uygulamalarına göre, şeklen direnme kararı verilmiş olsa dahi; bozma kararı doğrultusunda işlem yapmak, bozma kararında tartışılması gerektiği belirtilen hususları tartışmak, bozma sonrasında yapılan araştırmaya, incelemeye, toplanan yeni delillere dayanmak, ilk kararda yer almayan ve daire denetiminden geçmemiş bulunan yeni ve değişik gerekçelerle (Sakarya 5. Hukuk Mahkemesi Hakimliğine sunulan bilirkişi raporu ) hüküm kurmak suretiyle verilen karar; özde direnme niteliğinde olmayıp, bozmaya eylemli uyma sonucu verilen yeni bir hükümdür. Bu nitelikteki bir hükmün temyiz edilmesi halinde ise incelemenin Yargıtay'ın ilgili dairesi tarafından yapılması gerekir. Dairenin bozma ilamından sonra yerel mahkemece yapılan yargılama sonucunda önceki uygulama aynen benimsenmemiş; yeni ve değişik gerekçelerle hüküm kurulmasından ve bozma kararında belirtilen hususların tartışılmasından dolayı yerel mahkemenin son uygulaması direnme kararı olmayıp, yeni hüküm niteliğinde olduğundan, direnme kararının eylemli uyma olarak kabulü ile hükmü temyizen inceleme görevinin Dairemize ait olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Sanığın, idaresindeki çekici ve çekiciye bağlı yarı römork ile alacarakanlıkta, meskun mahalde yer alan aydınlatması bulunan bölünmüş yolun sağ şeridinde seyir halinde iken, kontrollü kavşağı 17 metre geçtikten sonra yarı römorkun sağ arka teker ve yan kapak kısımlarına yine yolun sağ kısmında yer alan ve 1 metre genişliğe sahip emniyet şerdinde bisikleti ile seyir halinde olan ...’nın, yarı römorkun sağ arka tekerliğinin altına düşmesi ve yarı römork tekerinin bisiklet sürücüsünün üzerinden geçmesi neticesinde bisiklet sürücünün öldüğü olayda, aynı gün düzenlenen kaza tespit tutanağında, sanığa kusur atfedilmediği, sanığın aşamalardaki beyanlarında, yolda kimseyi görmediğini, ölenin,havanın rüzgarlı olması nedeniyle dengesini kaybederek düşüp tekerin altına girdiğini beyan etttiği ve tarafsız tanık ...’ın kollukta verdiği beyanında, yaklaşık 30 metre önünde yol kenarında bisikleti ile yavaş bir şekilde seyreden bir kişi ile onun yanında yüreyerek ilerleyen bir kişiyi gördüğünü, olaya karışan tırın yanından geçtiğini, ilerde önünde ilerleyen bisikletli şahsın yanından geçerken bisikleti kullanan şahsın rüzgarın etkisi ile sallanmaya başladığını ve emniyet şeridinde giden bisikletlinin yola doğru düştüğünü bu sırada yanından geçen tırın arka sağ tekerinin altına girdiğini, tırın hızının yaklaşık 35-40 km/saat olduğunu beyan ettiği anlaşılmakla, yukarıda izah edilen olayda, sanığın atılı suçu işlediğine dair şüpheden uzak, kesin ve somut delil bulunmaması karşısında, sanık hakkında taksirle öldürme öldürme suçundan beraat hükmü kurulması gerektiği gözetilemeden, sanığın mahkumiyetine hükmedilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle Sakarya 7. Asliye Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/495, Karar No: 2015/886, Tarih: 16.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2015/495 E.  ,  2015/886 K.**

**"İçtihat Metni"**

...

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, dava dışı Tuncay Kılıç tarafından ....sun 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/534 Esasından müvekkili ve davalı aleyhine açılan tazminat davasına ilişkin olarak anılan Mahkeme'nin 15.05.2012 tarih ve 2012/286 Karar sayılı ilamı ile, davanın kabulü ile 9.347,80 TL'nin yasal faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline dair kesinleşen kararın .... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2012/2285 Esas sayılı dosyası üzerinden takibe konulduğunu, toplam 12.816,54 TL'nin müşterek ve müteselsil hükmü gereğince müvekkilince ödendiğini, müvekkili ile davalı arasında ihale yolu ile hizmet alımlarına ait tip sözleşme imzalandığını, davalının genel temizlik ve yemek pişirme işini aldığını, söz konusu işleri yürütmek üzere davalının personel çalıştırdığını, sözleşmeye göre sözleşme konusu iş ile ilgili çalıştıracağı personele ilişkin sorumlulukların tamamının yükleniciye ait olduğunu, davalının işten çıkarmış olduğu personelin kıdem ve ihbar tazminatlarını ve diğer maddi yükümlülüklerini yerine getirmesi gerektiğini ileri sürerek, bu nedenlerle fazlaya ilişkin hakların saklı kalmak kaydı ile 2.500,00 TL'nin ödeme tarihlerinden itibaren avans faiziyle davalıdan rücuen tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; 04.09.2013 tarihli dilekçesi ile, 2.500,00 TL olan tazminat taleplerini, fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak, 7.387,06 TL'ye yükseltmek suretiyle ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile, 7.387,06 TL'nin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1-Dava, tacir olan taraflar arasındaki hizmet alım sözleşmesi uyarınca dava dışı işçiye ödenen işçi alacağının rücuen tahsili istemine ilişkindir.

Taraflar tacir olup, uyuşmazlık 6102 sayılı TTK'nın 4. maddesi uyarınca nispi ticari dava niteliğinde olduğundan, mahkemece yargı çevresinde ticaret mahkemesi bulunmadığı gözetilerek, TTK'nın 5/4. maddesi gereğince asliye ticaret mahkemesi sıfatıyla davaya bakılması gerekirken, asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla yargılamaya devam edilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, YHGK'nın 17.10.2012 tarih ve 9-838 E., 715 K. sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Taraflar tacir olup, uyuşmazlık 6102 sayılı TTK'nın 4. maddesi uyarınca nispi ticari dava niteliğinde olduğundan, mahkemece yargı çevresinde ticaret mahkemesi bulunmadığı gözetilerek, TTK'nın 5/4. maddesi gereğince asliye ticaret mahkemesi sıfatıyla davaya bakılması gerekirken, asliye hukuk mahkemesi sıfatıyla yargılamaya devam edilmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, YHGK'nın 17.10.2012 tarih ve 9-838 E., 715 K. sayılı ilamında açıklandığı üzere;

Bir davanın kısmi dava olarak nitelendirilebilmesi için, alacağın tümünün aynı hukuki ilişkiden doğmuş olması ve alacağın şimdilik belirli bir kesiminin dava edilmesi gerekir. Diğer bir söyleyişle, bir alacak hakkında daha fazla bir miktar için tam dava açma imkânı bulunmasına rağmen, alacağın bir kesimi için açılan davaya, kısmi dava denir. Kısmi dava açılabilmesi için talep konusunun bölünebilir olması gerekli olup, açılan davanın kısmi dava olduğunun dava dilekçesinde açıkça yazılması gerekmez. Dava dilekçesindeki açıklamalardan davacının alacağının daha fazla olduğu ve istem bölümünde “fazlaya ilişkin .../...

S.2

haklarını saklı tutması” ya da “alacağın şimdilik şu kadarını dava ediyorum” demesi, kural olarak yeterlidir. Kısmi dava imkânının Kanun'la, talep konusunun niteliği itibariyle bölünebilir olması, miktarın taraflar arasında ''tartışmalı'' olması ya da baştan beri ''açıkça belirli olmaması'' (m.109) koşullarına bağlanarak uygulama alanının daraltılmış olması uygulamada alacağın miktarının baştan tam olarak belirli olmadığı ve bu belirlemenin dava açan alacaklı tarafından yapılmasının da mümkün olmadığı durumlarda hak kayıplarına yol açmayacağını belirtmek gerekir. Çünkü artık usûl hukukumuzda '' belirsiz alacak davası'' açılması imkânı getirilmiştir. (m.107). Alacağın yalnızca bir bölümü için açılan davaya kısmi dava denir. (YHGK 02.04.2003 gün ve 4-260 Esas, 271 K.sayılı ilamı; Pekcanıtez H./Atalay M./Özekes M.; Medeni Usul Hukuku, 12. Bası, s. 320; Kuru/Arslan/Yılmaz, Medeni Usul Hukuku, 22. Bası, s.286).

1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nda açıkça kısmi dava düzenlenmediği halde, söz konusu Kanunun yürürlükte olduğu dönemde de kısmi dava açılması mümkün bulunmaktaydı. Çünkü, alacak hakkının bir bölümünün dava edilip, geriye kalan kısmının ikinci bir dava ile istenmesini engelleyen bir hüküm bulunmamaktaydı. Kısmi dava, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 109. maddesinde ise, ayrıntılı olarak düzenlenmiştir. Anılan maddenin birinci fıkrasında; talep konusunun niteliği itibariyle bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmının da dava yoluyla ileri sürülebileceği; ikinci fıkrasında ise; talep konusunun miktarı, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamayacağı belirtilmiştir.

Bu durumda; davadaki talep konusunun miktarı taraflar arasında “tartışmasız” ise veya taraflar arasında miktar veya parasal tutar bakımından bir tartışma olmakla beraber, tarafların anlaşmasına gerek kalmaksızın, objektif olarak talep konusunun miktarı herkes tarafından anlaşılabilecek şekilde “belirli” ise o talep konusunun sadece bir kısmı dava edilemeyecektir. Örneğin satım sözleşmesinde alıcının ödemesi gereken bedel, sözleşmede tereddüde yer bırakmayacak biçimde, açıkça yazılı ise kısmi dava caiz değildir. (Pekcanıtez H./Atalay M./Özekes M, age s.328; Kuru/Arslan/Yılmaz, age s.286). Talep konusunun miktarının taraflar arasında tartışmasız olup olmadığı, ancak davalının davaya cevap vermesinden sonra anlaşılabilecek bir husustur. Nihayet hakim, ön inceleme aşamasında bu hususu tespit edebilecektir (m. 140/1). Böylece kısmi dava açılmasında hukuki yarar bulunup bulunmadığı ortaya çıkmış olacaktır. Ancak hemen belirtmek gerekir ki, dava açılmadan önceki dönemde davalı, o davanın talep konusunun miktarı bakımından bir uyuşmazlık çıkarmış ve bu konuyu tartışmalı hale getirmiş idi ise, davacının kısmi dava açmakta hukuki yararının mevcut olduğu kabul edilmelidir. Davaya cevap dilekçesi ile davalı söz konusu tartışmayı ortadan kaldırmış olursa, artık kısmi dava olarak devamında hukuki yarar kalmamıştır. Böyle bir durumda davacı, cevaba cevap dilekçesiyle dava konusunu, tartışmasız hale gelen miktara yükselterek davaya devam edebilir. Nihayet davacı, tartışmasız hale gelen talep konusunu ön inceleme duruşmasında karşı tarafın açık muvafakatiyle ya da ıslah yoluna başvurarak tam dava haline dönüştürebilir. Aksi takdirde hakim, ön inceleme aşamasından sonra artırılan kısma ilişkin talebi reddedecektir. Zira, taraflar cevaba cevap ve ikinci cevap dilekçeleriyle serbestçe; ön inceleme aşamasında ise karşı tarafın açık muvafatiyle iddia ve savunmalarını değiştirebilirler (m.141).

Doktrinde; talep konusunun miktarının, tarafların anlaşmasına gerek kalmaksızın objektif olarak belirlenebilmesinde, İİK m. 67 hükmünde öngörülen icra inkâr tazminatına ilişkin “likit alacak” kavramının yol gösterici olabileceği ileri sürülmüştür. (Kuru/Budak, Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Getirdiği Başlıca Yenilikler, İstanbul Barosu Dergisi, Cilt 85, Sayı, 2011/5, s. 11; Yılmaz Ejder, Hukuk Muhakemeleri Kanunu Şerhi, Ankara 2012 s.737 vd.).

.../...

S.3

Genel bir kavram olarak “likid (liqiude) alacak”; “tutarı belli (muayyen), bilinebilir, hesaplanabilir alacaktır” Likit bir alacaktan söz edilebilmesi için; ya alacağın gerçek miktarının belli ve sabit olması ya da borçlusu tarafından belirlenebilmesi için bütün unsurların bilinmesi veya bilinmesinin gerekmekte olması; böylece, borçlunun borç tutarını tahkik ve tayin etmesinin mümkün bulunması; başka bir ifadeyle, borçlunun yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilecek durumda olması gerekir. Bu koşullar yoksa, likit bir alacaktan söz edilemez (YHGK 14.07.2010 gün ve 2010/19-376 Esas 397 K.sayılı ilamı).

Likit alacak bakımından aranan “borçlunun, talep edilen alacağı veya alacağın bütün unsurlarını bilmesi veya bilmek (kolayca hesap edebilmek) durumunda olması; bu bağlamda alacağın miktarının belirlenmesi için tarafların ayrıca mutabakata varmasına (anlaşmasına) veya mahkemenin tayin edeceği bilirkişi eliyle bir değerlendirme yapılmasına ihtiyaç bulunmaması, diğer bir anlatımla, borçlunun, yalnız başına ne kadar borçlu olduğunu tespit edebilir durumda olması” ölçütü birçok tartışmayı sona erdirmekle beraber, bir davada bilirkişi incelemesine gidilmesinin, alacağın likit olup olmadığı ile ilgili başlı başına bir kıstas olarak kabul edilmesi de doğru değildir. Çünkü mahkeme uygulamasında “hesap işi”, çözümü özel veya teknik bir bilgiyi gerektiren hallerden olduğundan borçlunun, kendi başına hesaplayabilecek durumda olduğu asıl alacak ve temerrüt faizine itiraz etmesi halinde, mahkemenin, alacaklının alacağının miktarını, bizzat tespit etmeyip, bilirkişi vasıtasıyla belirleyeceğinden, likit olan bir alacağın sırf bilirkişi incelemesi yapıldığı gerekçesi ile likit sayılmaması doğru olmayacaktır (Yılmaz, age s. 737, 740).

Somut olayda, davalı tarafça, icra dosyasına 12.816,54 TL ödendiği belirtilerek, dava dilekçesiyle fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak, 2.500,00 TL'nin ve 04.09.2013 tarihli ıslah dilekçesiyle, yine fazlaya ilişkin haklar saklı tutularak, 7.387,06 TL'nin, bir diğer deyişle, alacağın bir kısmının tahsili istenmiştir.

Bu durumda, mahkemece, kısmi dava açılamayacağı gerekçesiyle hukuki yarara ilişkin dava şartı yokluğundan HMK'nın 114/1-h ve 115/2. maddeleri uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken, davanın esastan sonuçlandırılması doğru olmamıştır.

2- Bozma nedenine göre, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün, re'sen BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, taraf vekillerinin temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harçların istek halinde temyiz edenlere iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 16.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12287, Karar No: 2015/9409, Tarih: 15.10.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/12287 E.  ,  2015/9409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... İş ve ... İş Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

... İş Mahkemesince, davalı işyeri ve ilgili ... Merkezi açısından ... İş Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... İş Mahkemesi tarafından ise, davalı işyerinin adresinin ... ve davalı işyerinin bağlı bulunduğu ... Merkezinin de ... ... Merkezi olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

6100 sayılı HMK'nın 6. maddesi uyarınca her dava kural olarak davalının ikametgahı mahkemesinde açılır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5. maddesinde, iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili İş Mahkemeleri belirlenmiştir. Buna göre, “İş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medenî Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

Somut uyuşmazlıkta, davacı, davalı işyerinde 01.02.2006-30.06.2007 tarihleri arasında sürdürdüğü fakat kuruma muvazaalı bildirilmesi nedeniyle iptal edilen çalışmasının sigortalı hizmet olarak tespitini talep etmiştir. Dava, dava olunan şirketin ikametgahı sayılan ...'ın yargı yeri bakımından dahil olduğu ... Mahkemelerinde açılmış olup yukarıda açıklanan yasal düzenlemeler çerçevesinde; eldeki davada yetkili mahkeme, davalı şirketin ikametgahının bulunduğu yer mahkemesidir. Bu durumda, uyuşmazlığın ... İş Mahkemesinde görülüp çözümlenmesi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... İş Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 15/10/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/47972, Karar No: 2015/2584, Tarih: 03.02.2015

**4. Ceza Dairesi         2014/47972 E.  ,  2015/2584 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/127280

MAHKEMESİ : Mersin 1. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 04/03/2013

NUMARASI : 2012/260 (E) ve 2013/184 (K)

SUÇLAR : Tehdit, konut dokunulmazlığının ihlali

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak;

1- Suça sürüklenen çocuğun, cami avlusunda bulunan şikayetçinin oturduğu lojmanın kapısının önüne gelerek zili çalmak suretiyle konut dokunulmazlığını ihlal ettiğinin kabul edilmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun bulunduğu yerin eklenti niteliğinde olup olmadığı ve eyleminin TCK'nın 35. maddesi kapsamında kalıp kalmadığı mahallinde uzman bilirkişilerle keşif yapılarak saptanması ve sonucuna göre suça sürüklenen çocuğun hukuki durumunun değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, eksik incelemeyle mahkumiyet kararı verilmesi,

2- Suça sürüklenen çocuğun, aşamalarda ısrarla suçlamayı reddetmesi karşısında, olayın tek tanığı olan şikayetçinin adresi araştırılarak ifadesine başvurulması gerektiği gözetilmeden, CMK'nın 210. maddesine aykırı olarak yazılı şekilde hüküm kurulması.

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk E.. K.. müdafiinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/5169, Karar No: 2012/18502, Tarih: 30.05.2012

**8. Ceza Dairesi         2011/5169 E.  ,  2012/18502 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz

HÜKÜM : Hükümlülük ve erteleme

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanığın dava konusu yeri ağabeyi olan ...’dan yaklaşık 5 yıl kadar önce 20.000.000.000 TL.ye satın aldığını, o tarihten beri bu yeri kullandığını, taşınmaz üzerinde ...’ın kredi borcu nedeniyle ipotek olduğu için tapusunu alamadığını, bu bağ için ...’a ödeme yaptığına dair tanıkları olduğunu ve tapuda devir yapamadığı için kendisinden 20.000.000.000 TL.lik borç senedi aldığını beyan etmesi, tanıklar ve ...’ın bu beyanı doğrulamaları karşısında; sanık tarafından iddianame tarihinden önce dava konusu yere ilişkin olarak 09.11.2006 tarihinde Alaşehir 2 Asliye Hukuk Mahkemesine açılan ve 14.10.2008 tarihinde davacı sanık lehine karara bağlanan tasarrufun iptali dava dosyası ile suça konu yere ilişkin tapu kaydı ve paftaları getirtilerek, yeri iyi bilen tarafsız yerel bilirkişi, tanıklar ve teknik bilirkişiler marifetiyle mahallinde keşif yapılıp, dava konusu yer ile suça konu taşınmazın aynı olup olmadığı ve suça konu yerde sanığın hak sahibi bulunup bulunmadığı kesin biçimde saptanarak sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden, eksik soruşturmayla yazılı biçimde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi gereğince (BOZULMASINA), 30.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.