muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6689, Karar No: 2018/9984, Tarih: 28.11.2018

**10. Hukuk Dairesi         2018/6689 E.  ,  2018/9984 K.**

**"İçtihat Metni"**

.......

Dava, ..... sigortalısı olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İnceleme konusu davada davacı ve davacı vekilinin birlikte 20.08.2018 tarihli dilekçeyle davadan feragat ettikleri anlaşılmaktadır.

Çekişmeli yargıda kural olarak, “tasarruf ilkesi” geçerlidir ve taraflar dava konusu üzerinde serbestçe tasarrufta bulunabilirler. Bu suretle davaya son verilebilmesinin bir yöntemi davadan feragattir ve anılan kurum 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 307 ila 312'nci maddelerinde (mülga 1086 sayılı Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu'nun 91 ila 94'üncü maddelerinde) düzenlenmiştir.

Hükmün kesinleşmesinden önceki herhangi bir aşamada davadan feragat edilebilir. Temyiz edilen ve fakat henüz temyiz Dairesince görüşülmeyen bir karar, usûl hukuku çerçevesinde kesinleşmiş olmadığından, bu aşamada davadan feragat mümkündür.

Hâkim, gördüğü davada tahkikatı bitirip hüküm kurduktan sonra davadan elini çekmiş olur ve kural olarak dava sonunda verilen karar temyiz edilip bozulmadan ve bu suretle yargılamaya yeniden başlanmadan davanın esası ile ilgili hiç bir karar veremez.

Feragat, davayı kesin olarak sonuçlandıran bir hukuki neden olduğundan, hakim karar verdikten sonra dahi belgelendirilen feragat üzerine davanın bu nedenle reddine karar verebilir ise de, Yargıtay uygulamalarında (örneğin Hukuk Genel Kurulu'nun 21.10.1981 gün 1981/2-551, 1981/683 ve 02.06.1982 günlü 1982/376 - 547 sayılı kararları ile 11.04.1940 gün ve 1939/15-1940/70 sayılı tevhidi içtihat kararının gerekçesinden esinlenen uygulama) hüküm temyiz edildikten sonra vaki feragat üzerine mahkemece kendiliğinden bir karar verilmeyerek Yargıtay'ın bu konuda (feragat konusunda) mahkemece bir karar verilmek üzere hükmün bozulmasına dair verilecek kararından sonra ancak dosyayı ele alabilir ve feragate dayanarak davayı reddedebilir.

Bu itibarla; somut olayda davadan feragat edildiği görüldüğünden ve hükümden sonra ortaya çıkan ve temyiz incelenmesine usulen engel oluşturan bu hukuki olgu çerçevesinde mahkemece yeniden inceleme yapılması gerektiğinden feragat beyanı hakkında karar verilmek üzere mahkeme hükmünün bozulmasına karar verilmesi gerekmektedir.

O hâlde, davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 28/11/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.......
Yargıtay — Esas No: 2010/6192, Karar No: 2012/2496, Tarih: 29.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2010/6192 E.  ,  2012/2496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi usul kanununa muhalefet

HÜKÜM : Beraat

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 25.10.2010 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanığın vefat etmesi nedeniyle hakkında açılan kamu davasının 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 29.02.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3247, Karar No: 2017/5210, Tarih: 20.12.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3247 E.  ,  2017/5210 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs etmek

HÜKÜM : TCK'nun 81, 35, 29, 53. maddeleri uyarınca; 6 yıl hapis cezası.

T

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in katılan ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebebin derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde bozma nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan vekilinin gerekçenin yetersizliğine, suç vasfına, sanık müdafiinin eksik incelemeye, delil yetersizliğine, suç vasfına, tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre; katılan ile sanık ...'nın kız kardeşi olan ve hakkında beraat kararı verilen Nuriye arasında rızaya dayalı gönül ilişkisi olduğu, katılanın zaman zaman, sanık ve ailesiyle birlikte kaldığı evin üst katındaki odayı kullanan Nuriye'nin yanına, yerden yüksekliği 2,90 m. olan duvardan tırmanıp, pencereden girmek suretiyle görüştükleri, olay günü saat: 23.00 sıralarında katılanın alkollü bir şekilde, yine duvardan tırmanarak çıkıp Nuriye ile buluşmak istediği, ancak alkolün de etkisiyle aşağıya düşmesi üzerine, Nuriye'nin ağabeyi olan sanığın gürültüyü duyarak geldiği ve katılan ile tartıştıktan sonra ele geçmeyen baltanın künt kısmı ile katılanın kafasına şiddetli şekilde bir kez vurduğu, kızkardeşi Nuriye'nin engellemesi nedeniyle eylemine devam edemediği, olay yerine gelen tanık Mustafa ve katılanın annesi tarafından hastaneye kaldırılan katılanın acil olarak ameliyata alındığı, en az üç kez beyin ameliyatı olduğu, yaklaşık 6 ay yoğun bakımda kaldığı, katılanın kafada sol temporal bölgede subdural hematoma yol açan yaralanmanın yaşamsal

tehlike geçirtecek nitelikte olduğu, sağ temporoparietal kemikte 8x7 cm.lik ebatta (56 cm2) kraniektomi (kafa kemiğinin çıkartılması) yapılmasına neden olan yaralanmanın ise organlardan birinin işlevinin yitirilmesi niteliğinde olduğu olayda,

a-Teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı gözetilerek üst sınıra yakın bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 12 yıl hapis cezasına hükmolunması suretiyle eksik ceza tayini,

b-24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinin iptal edilen bölümleri doğrultusunda sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılanın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 20/12/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/535, Karar No: 2018/6161, Tarih: 09.10.2018

**11. Hukuk Dairesi         2017/535 E.  ,  2018/6161 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 20/06/2016 tarih ve 2015/114-2016/478 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesinin davacı vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava konusu meblağ 22,420 TL'nin altında bulunduğundan 6100 sayılı Kanun'un geçici 3/2. maddesi delaletiyle uygulanması gereken HUMK 3156 sayılı Kanun'la değişik 438. maddesi gereğince duruşma isteğinin reddiyle incelemenin dosya üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, tarafların ... Day. Tük. Mal. Ltd. Şti. ortaklarından olduğunu, şirketin ... ve Vergi borçlarının müvekkilince 6111 sayılı Yasa'dan faydalanılarak yapılandırıldığını, müvekkilinin yaptığı ödemelerle davalının sorumlu olduğu tutarın tahsili amacıyla icra takibi yaptığını, davalının takibe itiraz ettiğini ileri sürerek itirazın iptalini istemiştir.

Davalı vekili, davacının şirket mallarını satarak şirketi zarara uğrattığını, şirketi yıllar boyunca tek başına idare ettiğini ve hiçbir kâr paylaşımı yapmadığını, şirket yetkilisi olarak şirketin mallarını sattığında satış bedelinden bu ödemeleri yapması gerektiğini, öncelikle şirkete başvurarak şirketten parayı alamamış olması gerektiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, rücua konu kamu borçlarının davacı şirket müdürü ve ortağı tarafından ödendiğinin ve ödeme tarihi itibariyle amme borçlarının muhatap şirketten tahsili imkanı olmadığının usulen kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 4,50 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 09/10/2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞIOY

Dava, tarafların ortağı bulundukları şirketin amme borçlarının davacı tarafından ödendiği, iddiasına dayalı olarak açılmış olup davacının sermaye payına düşen miktarın sermaye payı oranında davalıdan tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

KARŞIOY

Dava, tarafların ortağı bulundukları şirketin amme borçlarının davacı tarafından ödendiği, iddiasına dayalı olarak açılmış olup davacının sermaye payına düşen miktarın sermaye payı oranında davalıdan tahsiline yönelik icra takibine vaki itirazın iptali istemine ilişkindir.

Uyuşmazlığın açıklanan bu niteliği uyarınca, 6183 sayılı Kanunun 35. maddesi ile ilgili bulunduğu açıktır. Söz konusu madde hükmünde, limited şirket ortaklarının, şirketin amme borçlarından, amme alacaklısına karşı sermaye payları oranında sorumlu oldukları belirtilmiş olmakla, ortaklar bakımından amme alacaklısına karşı kanundan kaynaklanan ve ortakların sermaye payı ile sınırlı bir müteselsil sorumluluk öngörülmüş olduğunda duraksanmamalıdır.

Mahkemece ödemenin davacı tarafından yapıldığının ve ödeme zamanında amme borçlusu şirketin mal varlığının bulunmadığının ispatlanamadığı kanısıyla davanın reddine karar verilmiştir.

Bilindiği gibi, 6100 sayılı HMK'nın 187. maddesi uyarınca, ispatın konusunu tarafların üzerinde anlaşamadıkları ve uyuşmazlığın çözümünde etkili olabilecek çekişmeli vakıalar oluşturur ve bu vakıaların ispatı için delil gösterilir. Davalı yan vekili, davaya cevabında ve diğer yazılı-sözlü beyanlarında ödemelerin davacı tarafından yapıldığı yolundaki iddiaya karşı çıkmamış, keza şirketin mal varlığının davacı yan tarafından haksız ve kötüniyetli iş ve işlemlerle elden çıkarıldığını, elde edilen hasılanın şirket kayıtlarına aktarılmadığını, davacının bu nedenle şirkete ve diğer ortaklara karşı sorumlu olduğunu ve bu yolda tahsil davası ikame edildiğini ileri sürmüştür.

Bu durumda, taraflar arasında davacının iddiasına konu vakıalar bakımından bir çekişmeden söz edilemeyeceğinden, açıklanan vakıaların ispatı için ayrıca delil ikamesine gerek bulunmamaktadır. Şu halde, mahkemenin ileri sürülen bu vakıaların ispat edilemediğine ilişkin gerekçesi yerinde değildir.

Öte yandan, dosya kapsamı uyarınca, davadışı şirketin yıllara sari ödenmeyen ... primleri ve vergi borçlarından teşekkül eden amme borcunun bulunduğu sabittir. Bu durumda, 6183 sayılı Kanunun 35. maddesinde belirtildiği şekliyle, şirketten tahsil edilemeyen ve bu nedenle de yapılandırmaya tabi kılınan bir amme alacağının var olduğu açıktır. Davacı tarafından yapılan ödemelerin, amme alacaklısı tarafından davacı ve diğer ortaklar aleyhine girişilen bir takibat sonucu ödenip ödenmediği konusunda mahkemece bir araştırmaya gerek görülmemiş, şirketin davadışı ortağı ... tarafından aynı borca ilişkin kendi payına düşen ödemenin gerçekleştirilmiş olmasının mahiyeti üzerinde durulmamıştır. Davalı yan vekilinin, söz konusu ödemelerin zamanında yapılmamasından müdür sıfatıyla davacının sorumluluğu bulunduğu yolundaki beyanları, 213 sayılı Kanun'un 10. maddesinin nazara alınmasını gerektirecek şekilde hüküm yerinde ve ayrıca değerlendirilmesi gereken bir savunma enstrümanı niteliğinde olup mahkemenin red gerekçesinde bu yolda bir değerlendirmeye de yer verilmiş değildir.

Açıklanan tüm bu hususlar, yerel mahkemece verilen kararın hatalı değerlendirme ve eksik incelemeye dayalı olduğunu ortaya koyar niteliktedir. Kararın bu nedenlerle davacı yararına bozulması görüşündeyim.
Yargıtay — Esas No: 2019/4053, Karar No: 2020/2905, Tarih: 26.02.2020

**15. Ceza Dairesi         2019/4053 E.  ,  2020/2905 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Görevi kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Görevi kötüye kullanma suçundan sanıkların beraatlerine ilişkin hükümler katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

6545 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 04/02/1983 tarih ve 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesinde yapılan değişikliğin, 28/06/2014 tarih ve 29044 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiği dikkate alınarak ve söz konusu Kanun değişikliğine göre, “Ceza dairelerinde, daireler arasındaki işbölümünün belirlenmesinde; mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkumiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır.” hükmüne yer verilmiş olunması karşısında, somut olayda, tebliğname tarihinin 28/06/2014’ten sonra olduğu ve sanıklar hakkında beraat hükümleri verildiği dikkate alınarak, görevli Daire’nin söz konusu beraat hükümleri açısından, iddianamedeki nitelendirme ve anlatıma göre belirleneceği anlaşılmakla,

İddianamedeki sevk maddeleri, nitelendirme ve anlatıma göre, Yargıtay Kanunu'nun Değişik 14. maddesi gereğince temyiz incelemesinin Yüksek (9.) Ceza Dairesinin görevi dahilinde olduğundan Dairemizin GÖREVSİZLİĞİNE, dosyanın ilgili Daireye gönderilmesine, 26/02/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18389, Karar No: 2015/19237, Tarih: 17.02.2015

**11. Ceza Dairesi         2014/18389 E.  ,  2015/19237 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/223466

MAHKEMESİ : İstanbul 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/04/2013

NUMARASI : 2011/272 (E) ve 2013/140 (K)

SUÇ : Resmi belgede sahtecilik

1-Sanığın “Davaya konu çek bana aittir. Müşteki ile ailemin işlettiği işyeri nedeniyle ticari faaliyetimiz vardı. Kendilerinden mal aldığımız zaman teminat olarak boş çek de bırakılıyordu. Adıma bulunan mevcut çeki düzenlemek için ailemden, babama ya da abime vekaletname düzenlendiğini hatırlıyorum, ancak çekteki imzanın babam M.T. Ç.'a yada abim O. M. Ç.'a yada imza yetkisi olmasa da müştekiye ait olup olmadığını bilmiyorum.“ şeklindeki savunması, Yapı Kredi bankasının yazı cevabına göre suça konu çekler için çek keşide etme yetkisini içeren bir vekalet verilmediğini belirtmesi, katılanın suça konu çekleri sanık ya da kardeşinden imzalı olarak aldığını beyan etmesi, sadece keşideci imzası yönünden yapılan bilirkişi incelemesine göre imzanın sanığa ait çıkmaması, sanığın babası T. Ç. ve kardeşi M. Ç.'ın çeklerde cirolarının bulunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi bakımından suça konu çeklerde ciroları bulunan T. Ç. ve M. Ç.'ın tanık olarak dinlenilmesi, bu tanıklar ile sanık ve katılanın imza ve yazı örnekleri alınarak suça konu çekler üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması, suça konu çek asıllarının celp edilerek incelenmek suretiyle, özelliklerinin duruşma tutanağına yazılması ve denetime olanak verecek şekilde dosya içine konularak, iğfal kabiliyetinin ne şekilde oluştuğunun da kararda tartışılıp ve sonucuna göre sanığın hukuki durumunun tespit edilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabule göre de;

Resmi belgede sahtecilik suçunun cezası, 765 sayılı TCK'nun 342/1. maddesinde 2 yıldan 8 yıla kadar ağır hapis, 5237 sayılı TCK'nun 204/1. maddesinde ise 2 yıldan 5 yıla kadar hapis olarak öngörülmesine karşın, temel cezanın alt sınırdan tayini halinde 5237 sayılı TCK'nun 53.maddesinde düzenlenen ve kasıtlı suçtan hapis cezasına mahkumiyetin kanuni sonucu olarak uygulanan güvenlik tedbirlerinin 765 sayılı TCK'nunda bulunmadığı ve 5252 sayılı Yasa'nın 6. maddesi uyarınca kanunlarda öngörülen “ağır hapis” cezalarının “hapis” cezasına dönüştürüldüğü dikkate alınarak 5237 sayılı TCK'nun aleyhe sonuç doğurduğu gözetilmeden, cezanın nevi ve üst sınırı itibariyle 5237 sayılı Yasa hükümlerinin lehe olduğundan bahisle yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün belirtilen sebeplerden dolayı, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 17.02.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/4054, Karar No: 2013/7226, Tarih: 22.04.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/4054 E.  ,  2013/7226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işverene ait işyerinde 10.07.2009-01.02.2010 tarihleri arasında TIR şoförü olarak çalıştığını, davalının hiçbir neden yokken 01.02.2010 tarihinde davacının iş akdine tek taraflı ve haksız olarak, ihbar önellerine de uyulmaksızın feshettiğini, fazla çalışma ücreti, ihbar tazminatı, hafta tatili ücreti ve bayram ve genel tatil ücretinin ödetilmesini talep etmiştir.

Davalı, iş akdinin davalı şirketçe feshedildiği iddiasının doğru olmadığını işe gelmediğini ve kendi beyanıyla çalışmak istemediğini açıkça ifade ettiğini, davacının iş akdini 1.2.2010 tarihinde kendisinin feshettiğini, ihbar tazminatı hakkı olmadığını, davacının davalı şirkette çalışmış olduğu zamanlarda tüm ücretleri aldığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, davacının alkol alarak işleri aksattığına yönelik her hangi bir tutanak bulunmadığı; bu halde iş akdinin davalı tarafından haklı ya da geçerli neden olmadan ve ihbar sürelerine uymaksızın feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Genel olarak iş sözleşmesini fesih hakkı, karşı tarafa yöneltilmesi gereken tek taraflı bir irade beyanı ile iş sözleşmesini derhal veya belirli bir sürenin geçmesiyle ortadan kaldırabilme yetkisi veren, bozucu yenilik doğuran bir haktır. İşçinin haklı nedenle iş sözleşmesini derhal feshi 4857 sayılı İş Kanununun 24 üncü maddesinde düzenlenmiştir. İşçinin önelli fesih bildiriminin normatif düzenlemesi ise aynı yasanın 17 nci maddesinde ele alınmıştır. Bunun dışında Yasada işçinin istifası özel olarak düzenlenmiş değildir.

İşçinin haklı bir nedene dayanmadan ve bildirim öneli tanımaksızın iş sözleşmesini feshi, istifa olarak değerlendirilmelidir. İstifa iradesinin karşı tarafa ulaşmasıyla birlikte iş ilişkisi sona erer. İstifanın işverence kabulü zorunlu değilse de, işverence dilekçenin işleme konulmamış olması ve işçinin de işyerinde çalışmaya devam etmesi halinde gerçek bir istifadan söz edilemez. Bununla birlikte istifaya rağmen tarafların belirli bir süre daha çalışma yönünde iradelerinin birleşmesi halinde, kararlaştırılan sürenin sonunda iş sözleşmesinin ikale yoluyla sona erdiği kabul edilmelidir.

Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir. Uygulamada en çok karşılaşılan şekliyle, işçinin ihbar ve kıdem tazminatı haklarının ödenmesi şartıyla ayrılma talebi istifa olarak değil, ikale (bozma sözleşmesi) yapma yönünde bir icap olarak değerlendirilmelidir.

Şarta bağlı istifa ise kural olarak geçerli değildir. Uygulamada en çok karşılaşılan şekliyle, işçinin ihbar ve kıdem tazminatı haklarının ödenmesi şartıyla ayrılma talebi istifa olarak değil, ikale (bozma sözleşmesi) yapma yönünde bir icap olarak değerlendirilmelidir.

İşçinin istifa dilekçesindeki iradesinin fesada uğratılması da sıkça karşılaşılan bir durumdur. İşverenin tazminatların derhal ödeneceği sözünü vermek ve benzeri baskılarla işçiden yazılı istifa dilekçesi vermesini talep etmesi ve işçinin buna uyması halinde, gerçek bir istifa iradesinden söz edilemez. Bu halde feshin işverence gerçekleştirildiği kabul edilmelidir.

İşverenin baskı uygulaması sonucu düzenlenen istifa dilekçesine değer verilemez. Dairemizce bu gibi hallerde feshin işverence gerçekleştirildiği, bununla birlikte işveren feshinin haklı olup olmadığının değerlendirilmesi gerektiği kabul

İşçinin haklı nedenle derhal fesih nedenleri mevcut olduğu ve buna uygun biçimde bir fesih yoluna gideceği sırada, iradesi fesada uğratılarak işverence istifa dilekçesi alınması durumunda da istifaya geçerlilik tanınması doğru olmaz. Bu durumda işçinin haklı olarak sözleşmeyi feshettiği sonucuna varılmalıdır.

İstifa belgesine dayanılmakla birlikte, işçiye ihbar ve kıdem tazminatlarının ödenmiş olması, Türkiye İş Kurumuna yapılan bildirimde işveren feshinden söz edilmesi gibi çelişkili durumlarda, her bir somut olay yönünden bu çelişkinin istifanın geçerliliğine etkisinin değerlendirilmesi gerekir.

İstifa belgesindeki ifadenin genel bir içerik taşıması durumunda, işçinin dava dilekçesinde somut sebepleri belirtmesinde hukuka aykırı bir yön bulunmamaktadır. Bu halde de istifanın ardındaki gerçek durum araştırılmalıdır.

İş sözleşmesinin istifa ile sona ermesi halinde, işçinin iş güvencesi hükümlerinden yararlanması mümkün olmadığı gibi, ihbar ve kıdem tazminatlarına da hak kazanamaz. İstifa durumunda işçinin işverene ihbar tazminatı ödemesi yükümü ortaya çıkabileceğinden, istifa türündeki belgelerin titizlikle ele alınması gerekir. İmzaya itiraz ya da metin kısmına ilaveler yapıldığı itirazı mutlak olarak teknik yönden incelenmelidir.

İstifa halinde dahi işçiye kıdem tazminatı ödeneceğini öngören sözleşme hükümleri ile işyeri uygulamaları, 4857 sayılı Yasaya göre geçerli olup, bu halde kıdem tazminatı 1475 sayılı Yasanın 14 üncü maddesine göre hesaplanmalı ve anılan maddedeki kıdem tazminatı tavanı gözetilmelidir. Belirtmek gerekir ki, sözü edilen Yasada düzenlenen kıdem tazminatı tavanı mutlak emredici niteliktedir.