muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/9392, Karar No: 2010/4555, Tarih: 13.05.2010

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/9392 E.  ,  2010/4555 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki istihkak davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı 3.kişi vekili ile müdahil davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı (3.kişi) vekili, İscehisar İcra Müdürlüğünün 2006/14 Esas sayılı dosyasından, borçlu ...'ın borcundan dolayı yapılan takipte, Nazilli İcra Müdürlüğünün 2006/64 Tal.sayılı dosyası üzerinden yapılan haciz işleminde, dava dışı 3.kişinin kullanımında bulunan müvekkiline ait menkullerin (Este Makinesi ile Yarma Makinesi) haczedildiğini, mahcuzların borçlu ile ilgisinin bulunmadığını belirterek, istihkak iddiasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep etmiş, 05.7.2006 tarihli oturumda da, haczedilen makinelerden birisi Başkesme Makinesi olduğundan, bu mahcuz yönünden “Yarma Makinesi” olan taleplerini “Başkesme Makinesi” olarak değiştirdiklerini/düzelttiklerini bildirmiştir .

Davalı (borçlu) ..., davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Davalı (alacaklı), duruşmalara katılmamış ve cevap dilekçesi sunmamıştır.

Yargılama sırasında ve 31.10.2007 tarihli oturumda, dava dışı ... Ltd.Şti. Vekili haczedilen ve dava konusu olan mahcuzların müvekkili şirkete ait olduğunu, davacı 3.kişi ve davalı borçlu ile bir ilgisinin bulunmadığını belirterek, mahcuzların müvekkiline aidiyetine ve teslimine karar verilmesi yönünden, asli müdahil olarak davaya katılma talebinde bulunmuş ve müdahillik talebi kabul edilerek yargılamaya devam edilmiştir.

Mahkemece, toplanan delillere göre; davaya konu menkullerin bulunduğu işyerinin mülkiyetinin yapılan devirler neticesinde, son olarak ve davaya konu haciz sırasında davalı

2009/9392

2010/4555

borçlu ...'da bulunduğu, davaya konu makinenin mülkiyet devrinin de içerisinde bulunduğu taşınmazın mülkiyet devri ile birlikte yapıldığı, bu durumun aksinin davacı ve müdahil davacı tarafından ispat edilemediği, gerekçesiyle davanın davacı ve müdahil davacı yönünden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı 3.kişi vekili ile müdahil davacı 3.kişi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davacı 3.kişi davacı müdahil vekillerinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 3,15 TL kalan onama harcının temyiz eden davacı 3.kişi ve müdahile iadesine 13.5.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16824, Karar No: 2017/1006, Tarih: 31.01.2017

**13. Hukuk Dairesi         2015/16824 E.  ,  2017/1006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 2013 yılının Ocak ayında 42.800 TL ye satın aldığı... marka 2012 Model aracını 2013 yılının Haziran ayında satmak için galeriye bıraktığında aracın sol arka çamurluğunda 40 mikron kadar fazla boya olduğunun tespit edilmesi üzerine davalı firmaya başvurduğunu ve davalının 21.06.2013 te aracın boyasındaki hatanın tolerans değerleri içinde olduğunu kabul etmeleri üzerine dava açtığını ve aracın ücretinin alındığı tarihten itibaren işleyecek en yüksek banka reeskont faizi ile geri ödenmesini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacının satın aldığı.... model aracın sol arka çamurluğunda boya kusuru bulunmasının üretim kaynaklı bir gizli ayıp mahiyetinde olduğu, her ne kadar davada araç bedelinin tamamı talep edilmiş ise de aracın 15.797 Km ye ulaşmış olması ve tespit edilen kusurun katlanılamayacak seviyede olmaması sebebi ile sözleşmenin feshi ve bedel iadesinin hakkaniyete aykırı olacağı için çoğun içinde az da vardır kuralı gereği bedel iadesinin talep edilmesi halinde ayıp oranında bedel indirimine hükmetmek gerektiği kanaatine varılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ve hüküm davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir

2-Dava, Tüketici Kanunu’na dayanan satım sözleşmesine konu malın ayıplı çıkmasından kaynaklı sözleşmenin feshi ve bedel iadesi istemine ilişkin olup, davada 42.800,00 TL’nin faizi ile birlikte davalıdan tahsili talep edilmiştir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu’nun 117. maddesi gereğince muaccel bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile mütemerrit olur. Dava konusu olayda davacının, davalıyı dava tarihinden önce temerrüde düşürdüğü ispat edilemediğine göre, mahkemece hükmedilen alacak miktarına dava tarihinden itibaren faiz yürütülmesi gerekirken, açıklanan husus göz ardı edilerek, tüm alacak miktarına satım sözleşmesinin yapıldığı tarihten itibaren faiz yürütülmüş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki; yapılan bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden kararın düzeltilerek onanması HMUK’un 438/7 maddesi gereğidir.

SONUÇ : Yukarıda birinci bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer temyiz itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenle hükmün 1.fıkrasındaki “15/01/2013 tarihinden itibaren” ibaresinin hükümden çıkarılarak yerine “dava tarihi olan 05.11.2013 tarihinden itibaren", ibaresinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 31/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2482, Karar No: 2011/3156, Tarih: 23.03.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2482 E.  ,  2011/3156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve elatmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, ... Köyü eski 2614 parsel sayılı, 2859 Sayılı Yasaya göre yapılan yenileme kadastrosu ile 102 ada 17 parsel sayılı 4309,80 m2 yüzölçümündeki taşınmazın, tapuda arsa niteliği ile davalı adına kayıtlı olduğunu, yörede ilk kez yapılan ve 18.04.1990-18.10.1990 tarihleri arasında ilan edilerek kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını ve işlemin kesinleştiğini belirterek davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle Hazine adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece davanın kabulüne ve Amasya Merkez, ... Köyü, ... mevkii Cilt: 1 Sayfa: 24 Cinsi: Arsa olan 4309,80 m² yüzölçümündeki davalı ... adına kayıtlı 102 ada 17 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile orman vasfıyla Hazine adına kayıt ve tesciline; karar kesinleşinceye kadar davalının dava konusu taşınmaza vaki müdahalesinin men'ine karar verilmiş, hüküm çekişmeli taşınmaz üzerinde lehine şerh bulunan davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan taşınmazın tapu kaydının iptali, tescili ve elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1990 yılında 6831 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve kesinleşen orman kadastrosunda, dava konusu taşınmaz orman sınırları içinde bırakılmış, 1988 yılında kayıt dışı kalmış yerlerin tescili yoluyla davalı adına özel mülk olarak tesbit ve yolsuz olarak tescil edilmiştir.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman tahdidi içinde kalan yerlerden olduğu anlaşıldığına göre, mahkemece davanın kabulü yolunda kurulan hükümde bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Ancak; 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 Sayılı Yasanın 16. maddesi ile getirilen 3402 Sayılı Yasanın 36/A maddesinde “Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet

ücreti dâhil, yargılama giderine hükmolunmaz.” ve 17. maddesi ile eklenen geçici 11. maddesine göre; “bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır.” hükmü gereğince davalılar aleyhine yargılama giderleri ve vekâlet ücretine hükmedilmesi doğru değil ise de; bu husus hükmün bozulmasını ve yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür. Bu sebeple; hükmün 2, 3, ve 4. bentlerinin kaldırılarak; bunun yerine, “6099 Sayılı Yasa ile getirilen 3402 Sayılı Yasanın 36/A maddesi gereğince yargılama giderlerinin davacı üzerinde bırakılmasına, davacı lehine vekalet ücreti takdirine yer olmadığına” cümlesinin yazılması suretiyle düzeltilmesine ve hükmün H.Y.U.Y.’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 23/03/2011 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4669, Karar No: 2012/6058, Tarih: 16.10.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4669 E.  ,  2012/6058 K.**

* KOOPERATİF ORTAKLIĞININ TESPİTİ TALEBİ

* KOOPERATİFLER KANUNU (1163) Madde 8

* KOOPERATİFLER KANUNU (1163) Madde 10

* KOOPERATİFLER KANUNU (1163) Madde 14

* KOOPERATİFLER KANUNU (1163) Madde 15

* KOOPERATİFLER KANUNU (1163) Madde 19

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasındaki kooperatif ortaklığının tespiti davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacılar vekili, müvekkillerinin murisi H..Ç..'nın 18.03.2010 tarihinde vefatından sonra davacıların 28.03.2010 tarihinde kooperatife başvuruları üzerine davalının ortaklığa kabul kararı verdiğini, davalının daha sonra veraset ilamı ile başvurmalarını istemesi üzerine 13.05.2010 tarihinde yeniden yaptıkları başvurunun da olumlu sonuçlandığını, daha sonra davalının 14.05.2010 tarihli karar ile ortaklığa kabule ilişkin önceki kararını iptal ettiğini ileri sürülerek, davacıların miras payları oranında davalı kooperatifin ortağı olduklarının tespitine, ortaklığı sona erdiren ve çekişme çıkaran davalının çekişmesinin men'ine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının talebi üzerine, yönetim kurulunca 28.03.2010 tarihli karar ile H.. Ç..'ya ait üyeliğin intikal nedeniyle davacılardan M..Ç..'ya devrine karar verildiğini, yalnız davacının üye yapılması hatasının giderilmeye çalışıldığından üyeliğin iptaline karar verildiğini, müvekkili tarafından istenilmesine karşın, küçük N..Ç..'ya üç aylık süre içerisinde temsilci tayin edilmediğini, davacının yükümlülüklerini yerine getirmediğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davacıların murisi H.. Ç..'nın 18.03.2010 tarihinde ölümü ile mirası ve kooperatif ortaklığı hakkının dört pay üzerinden ¼ payının davacı eş M.. Ç..'ya, ¾ payının ise N.. Ç..'ya kaldığının veraset ilamı ile doğrulandığı, kooperatifin yalnızca M..Ç..'yı üye kabul etmesi yerinde olmadığı gibi sonradan üyeliğini yasal prosedüre uymadan iptal etmesinin de doğru olmadığı, temsil hukukuna ilişkin kurallar nedeniyle maddi hukuka ilişkin hak sahipliği yönünde çekişme yaratan bu işlemlerin doğru bulunmadığı gerekçesiyle, davanın kabulü ile veraset ilamındaki paylar oranında davacıların davalı kooperatife üye olduklarının ve üyeliklerinin devam ettiğinin tespitine ve çekişmenin bu şekilde giderilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1163 sayılı Kooperatifler Kanunu'nun 14. maddesinin 1. ve 2. fıkrasında "Ortağın ölümü ile ortaklık sıfatı sona erer. Anasözleşmede gösterilecek şartlarla, ölen ortağın mirasçılarının kooperatifte ortak olarak kalmaları sağlanabilir." hükmüne; kooperatif anasözleşmesinin 16.maddesinde ise "Ferdi münasebete geçilmeden önce ölen ortağın kanuni mirasçılarının üç ay içinde temsilci tayin ederek kooperatife bildirmeleri halinde, ortaklık hak ve yükümlülükleri kanuni mirasçıları lehine devam eder. Mirasçıların temsilci tayin etmemeleri veya ortaklığa devam etmek istememeleri halinde, ölen ortağın alacak ve borçları 15'nci madde hükümlerine göre tasfiye edilir." hükmüne yer verilmiştir. Aynı Kanun'un 19.maddesi hükmüne göre her ortaklık payı bir kişiyle temsil edilir. Diğer anlatımla, ortaklık payı kendi içinde bölünemez. Birden fazla kişinin aynı pay için ortak olması mümkün değildir.

Öte yandan, Kooperatifler Kanunu'nun 8. ve anasözleşmenin 10.maddeleri gereğince kooperatife ortak olabilmek için medeni hakları kullanma ehliyetine sahip olmak gerekir. Bu durumda mahkemece, mirasçı N..Ç..'nın reşit olmaması nedeniyle anasözleşmenin 16. maddesi doğrultusunda temsilci olması mümkün olmadığından, mirasçılar arasında veraset ilamındaki paylar geçerli olmak üzere kooperatif nezdinde temsilci olarak M.. Ç..'nın kabulü ile, muarazanın bu şekilde giderilmesi gerekirken, kooperatife temsilcinin bildirilmesi halinde, ortaklık hak ve yükümlülüklerin mirasçılar lehine anılan düzenleme gereğince devam ettiği gözetilmeden, payın bölünmesini ve her mirasçının kooperatif nezdinde ayrı ayrı ortak sayılmasını sonuçlayan ve bu hali ile Kooperatifler Hukuku ilkelerine aykırı yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 16.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/40088, Karar No: 2013/5296, Tarih: 13.02.2013

**3. Ceza Dairesi         2011/40088 E.  ,  2013/5296 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezasının seçenek yaptırıma çevrilirken temizlik işi yapmak üzere denilmek suretiyle infazı kısıtlayacak şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi uyarınca hükmün “...kamuya yararlı bir işte çalıştırılması seçenek yaptırımına çevrilmesine...” şeklinde değiştirilmesine diğer kısımlarının aynen korunmasına karar verilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.02.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2006/174, Karar No: 2006/176, Tarih: 12.04.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/9-174 E.  ,  2006/176 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 11.İş Mahkemesi

TARİHİ : 23/11/2005

Taraflar arasındaki “alacak” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Ankara 11.İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 05.05.2005 gün ve 2004/613 E. 2005/197 K. sayılı kararın incelenmesi davalı vekilleri tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 9.Hukuk Dairesinin 16.06.2005 gün ve 2005/17510-21546 sayılı ilamı ile; (...Davacı işçi, davalıya ait işyerinde vardiyalı olarak çalıştığını, işyerinin konumu nedeniyle iş mahallinden ayrılmasının mümkün olmadığını, toplu iş sözleşmesinin 61.maddesinde vardiyalı işlerde çalıştırılan işçilerin yarım saatlik ara dinlenmelerini iş mahallinde geçirdiklerini, iş mahallinde geçirilen yarım saatlik ara dinlenme süreleri için bir saatlik normal çalışma ücretinin %50 arttırılmak suretiyle ödenmesi gerektiği belirtilmesine rağmen ödenmediğini belirterek ara dinlenme alacağının hüküm altına alınması isteğinde bulunmuştur.

Davalı işveren, bu konuda öncelikle toplu iş sözleşmesinin tarafı sendikaca yorum davası açılması gerektiğini, alacağın zamanaşımına uğradığını, toplu iş sözleşmesinin anılan hükmünün 2822 sayılı Kanunun 5 ve Borçlar Kanunun 19.maddesi uyarınca geçersiz olduğunu, vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında işe amade bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını, davacının haftalık çalışma süresinin 45 saati geçmediğini, davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece isteğin kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık toplu iş sözleşmelerindeki düzenlemeler uyarınca vardiyalı çalıştırılan davacı işçiye işyerindeki vardiyalı ve fiili çalışma şekline göre zamlı ara dinlenme ücretinin ödenip ödenmeyeceği noktasında toplanmaktadır. Davalı işveren vardiyalı çalışan işçilerden ara dinlenmesi sırasında zorunlu olarak işbaşında bulunması gereken işçilere ara dinlenmesi ücretinin verildiğini, ara dinlenmelerini işyeri mahallinde veya dışında serbestçe kullanabilme imkanına sahip işçilerin ise salt toplu iş sözleşmesindeki düzenlemeden hareketle zamlı ara dinlenme ücretine hak kazanamayacağını savunmaktadır. Davacı tanıkları davacının ara dinlenme sırasında işyerinde bulunduğunu belirtmişlerdir.

Toplu iş sözleşmesinin anılan hükmü, vardiyalı işçi çalıştırılan işyerlerinde ve işçinin ara dinlenmesini işin niteliği gereği fiilen çalışarak geçirmesi halinde uygulanma olanağına sahiptir. İşçinin salt ara dinleme sırasında işyerinde bulunması önemli olmayıp, bu süre içinde ara dinlenme yokmuş gibi çalışıyor olması da gerekir. İşçinin ara dinlenme sırasında kendi isteği ile veya başka bir yere gitme imkanının o sırada fiziken mümkün olmaması nedeniyle işyerinde bulunması halinde söz konusu alacağa hak kazanması mümkün değildir. Bu nedenle öncelikle işçinin vardiyalı çalışıp çalışmadığı, ara dinlenmesini işyerinde işin niteliği gereği fiilen çalışarak geçirip geçirmediği belirlenmelidir. Davacı tanıkları davacının ara dinlenme sırasında işyerinde bulunduğunu belirtmiş ise de işyerinde bulunmanın nedenini ve işyerinde bulunmanın gerekli olup olmadığı konusunda her hangi bir açıklamada bulunmamışlardır. Mevcut delillerle bir sonuca varma olanağı görülmemektedir. Bu nedenle, gerekirse işyerinde keşif yapılmak ve tanık anlatımları ile birlikte değerlendirme yapılmak suretiyle davacının yaptığı işin niteliği gereği ara dinlenme sırasında fiilen çalışarak işyerinde bulunmasının gerekip gerekmediği belirlenmeli sonucuna göre karar verilmelidir. Eksik inceleme ile hüküm kurulması hatalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN : Davalı vekilleri

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

1-Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında, işin esasına geçilmeden önce, davanın niteliği ve müddeabihi itibariyle direnme kararının temyizinin mümkün olup olmadığı hususu ön sorun olarak incelenmiştir.

Bilindiği üzere kanun koyucu, belirli düşüncelerle, miktar veya değeri belirli bir tutarın altında kalan taşınır mal ve alacak davalarına ilişkin nihai kararların kesin olduğunu, dolayısıyla temyizinin olanaklı bulunmadığını hükme bağlamıştır (HUMK.M.427).

Dava, vardiyalı çalışma nedeniyle, Toplu İş Sözleşmesinde belirtilen ara dinlenme ücretinin hüküm altına alınması isteğine ilişkindir.

Yerel mahkemece; TİS'nin 61.maddesinin yorumu ve emsal yargı kararları gözönünde tutulduğu belirtilerek, davacının 650.738.000 TL. olan isteminin kabulüne karar verilmiştir.

Toplu İş Sözleşmesine bağlanmış bir hakkın verilmemesi veya eksik verilmesi toplu hak uyuşmazlıklarını ortaya çıkarmaktadır.

2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu, toplu hak uyuşmazlıklarının çözümünde yorum davası ile birlikte, diğer yasal düzenlemelerden farklı, özel netileklibir dava türü olarak, eda davasına yer vermiştir.

Toplu İş Sözleşmesine bağlanmış bir hakkın verilmemesi veya eksik verilmesi toplu hak uyuşmazlıklarını ortaya çıkarmaktadır.

2822 sayılı Toplu İş Sözleşmesi, Grev ve Lokavt Kanunu, toplu hak uyuşmazlıklarının çözümünde yorum davası ile birlikte, diğer yasal düzenlemelerden farklı, özel netileklibir dava türü olarak, eda davasına yer vermiştir.

Toplu İş Sözleşmesinin genellikle düzenleyici bölümünde yeralan hükümler yönünden karşı tarafı ifaya zorlamak için özel yaptırımlarla donatılmış olan eda davalarının, işyerinde çalışma barışını en kısa sürede sağlamayı amaçladığı söylenebilir. Eda davalarının konusu çoğunlukla para borcuna ilişkin olsa da, ayni yükümlülüklerin yerine getirilmesi de istenebilir.

İşyerinde uygulanan toplu iş sözleşmesince tanınan bir hakkın işçilere uygulanmamasından dolayı tek bir işçi uyuşmazlığı yargıya taşıyabilir. Bu durumda da ortada bir toplu hak uyuşmazlığının bulunduğundan da söz edilebilir.

Toplu iş sözleşmesine dayalı iş uyuşmazlıklarının çözümünde yargıç, toplu iş sözleşmesi yorumlanarak karar verebilecektir. İçerisinde özel bir tespit hükmü niteliğinde olan yorum kararını da barındırması karşısında bu tür uyuşmazlıkların temyiz incelemelerinde, HUMK.427.madde de belirtilen miktar itibariyle kesinlik sınırının gözetilmemesi gerektiğine, dolayısıyla bu davaların miktar ve değerine bakılmaksızın temyizinin olanaklı bulunduğuna, yapılan ikinci görüşmede, oyçokluğuyla karar verilmiştir.

2-İşin esasının incelenmesinde;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dosyadaki tutanak ve kanıtlara, bozma kararında açıklanan gerektirici nedenlere göre, Hukuk Genel Kurulu’nca da benimsenen Özel Daire bozma kararına uyulmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenle direnme kararı bozulmalıdır.

S O N U Ç : Davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile, direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429.maddesi gereğince BOZULMASINA, 12.04.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.

ÖN SORUNA KARŞI OY YAZISI

Mahalli mahkemenin 23.11.2005 tarihli direnme kararı, miktar itibariyle temyiz kesinlik sınırı olan 1.000 YTL.nin altında olması nedeniyle, temyiz incelemesine tabi olup olmayacağı ön sorun olarak tartışılmıştır.

Toplu iş sözleşmesinden kaynaklanan bu tür ihtilafların yorum davası olduğunu kabul ettiğinden, miktara bakılmaksızın, temyiz incelemesine tabi olacağına Yargıtay Hukuk Genel Kurulu ikinci görüşmede oy çokluğu ile karar vermiştir.

Uyuşmazlık, taraflar arasında akdedilmiş olan 9.dönem Toplu İş Sözleşmesinin 61.maddesi hükmü dikkate alındığında, vardiyalı çalışma karşılığında ara dinlenme alacağına hak kazanabilmek için fiili çalışmaya ihtiyaç bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Öncelikle belirtmek gerekir ki; davanın davacısı hakiki şahıs, davalısı ise D.S.İ. Genel Müdürlüğü’dür. Davada alacak davasıdır.