muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14150, Karar No: 2018/1454, Tarih: 06.02.2018

**2. Hukuk Dairesi         2016/14150 E.  ,  2018/1454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davacı-davalı kadın tarafından, her iki dava ve fer'ileri ile ortak çocukların geçici olarak kuruma yerleştirilmesine dair verilen karar yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 06.02.2018 günü duruşmalı temyiz eden davacı-davalı ... ile vekili Av. ... geldiler. Karşı taraf davalı-davacı ... ve vekilleri gelmedi. Gelenin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle mevcut delil durumuna göre zina eyleminin ispatlandığının anlaşılmasına göre, davacı-davalnın aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Taraflar arasında görülen boşanma davasında ortak çocukların velayetleri davalı- davacı babaya bırakılmış, ancak davacı-davalı babanın ise çocukları bakıp besleyecek bir ortamının bulunmadığı, kendisinin iki yıldan beri bir depoda yatıp kalktığı, eşi ...’dan çekindiği, çocukların bu haliyle babalarına teslim edilmesinin de uygun olmayacağı, bununla birlikte babanın düzenli bir hayat ve ortam sağlaması halinde velayet görevini danışmanlık tedbiriyle birlikte yerine getirebileceği, bu aşamaya gelinceye kadar da çocukların kurum korumasına alınmalarının çocukların yararına olacağı gerekçesiyle ortak çocukların velayetlerinin babaya vermekle beraber 5395 sayılı çocuk koruma kanunun 5.maddesi uyarınca çocukların geçici olarak bir kuruma yerleştirilmelerine karar vermiştir.

Tüm dosya kapsamı ve toplanan delillerden, babanın kendi beyanlarından anlaşıldığı üzere; sabit bir ikametgahının ve çocukların gelişimi için gerekli, düzenli bir ev hayatının olmadığı, çocukların barınmalarını sağlayacak sağlıklı bir ortamı hazırlayamadığı, kaldı ki mahkeme tarafından alınan 16.04.2015 ve 23.06.2015 tarihli uzman raporlarında da danışmanlık ve eğitim tedbirlerinin uygulanmak suretiyle velayetin anneye verilmesinin tavsiye edildiği, ortak çocukların da annelerini istediği, erkek çocuğunun beyanına göre de babanın çocuklara fiziksel şiddet uyguladığı, karar tarihinden sonra Aile ve Sosyal Politikalar Bakanlığı uzmanınca hazırlanan 14.06.2016 havale tarihli sosyal inceleme raporunda da danışmanlık tedbiri uygulanmak suretiyle kurum yerine baba çocukları alana kadar anne yanında kalmalarının uygun olacağının belirtildiği, baba tarafından ortak çocuk ...'a davacı-davalının eski ortağının cinsel istismarda bulunduğuna dair iddiasını da ispatlayamadığı anlaşılmaktadır.

Gerçekleşen bu durum karşısında, 2006 doğumlu ... ve 2007 doğumlu ...'un anne sevgi, şefkat ve ilgisine muhtaç yaşta oluşları ile üstün yararları dikkate alındığında 5395 sayılı kanunun 5/a. maddesi uyarınca danışmanlık tedbiri uygulanmak suretiyle velayetlerinin davacı-davalı anneye bırakılması gerekirken, yanılgılı kanaat ile velayet hakkında yazılı şekilde hüküm kurulması doğru bulunmamış ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, duruşma için taktir olunan 1.680,00 TL. vekalet ücretinin Mehmet'den alınıp Neziha'ya verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.02.2018 (Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/2552, Karar No: 2015/2539, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2552 E.  ,  2015/2539 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/1499, Karar No: 2014/8975, Tarih: 15.05.2014

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2014/1499 E.  ,  2014/8975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu taşınmazın kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde bulunup bulunmadığı, kesinleşmiş imar planı içinde olmadığının anlaşılması halinde belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber belediye ve altyapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd. gibi) yararlanıp yararlanmadığı, özellikle etrafının meskûn olup olmadığı, taşınmaz belediye nazım imar planı içinde ise Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 17.04.1998 gün ve 1996/3-1998/1 sayılı kararı uyarınca (nazım imar planı içinde bulunan ancak, belediye hizmetlerinden yararlanmayan ve meskûn yerler arasında yer almayan bir taşınmazın arsa olarak değerlendirilebilmesi için) bu plan içine alındığı tarih ve plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezlerine uzaklığı, sınırları ve mücavir alan içinde yer aldığı belediyenin nüfus ve yapılaşma yoğunluğu, genişleme hızı, taşınmazın altyapı hizmetlerine yakınlığı, ulaşım olanakları, kullanma biçimi itibariyle iskan amacına yönelik yapılaşma imkanları, bu verilere göre taşınmazın nazım planının hazırlanma amacı olan uygulama imar planı kapsamına alınmasının yakın bir olasılık olması vs. hususlarının ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi raporunda değerlendirmeye alınan buğday, buğday samanı ve ikinci ürün mısır, kırmızı biber ve pamuğa ait 2012 yılına ilişkin kuru ve sulu arazide dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderine ilişkin veri listesinin ..., ... ilçe müdürlüğünden,

3-Davaya konu taşınmazın kamulaştırıldığına dair kamulaştırma evrakı ile kıymet taktir raporu ve ilgili tüm evrakın onaylı suretinin davacı idareden ,

4-Mahkemece tesbit edilen kamulaştırma bedelinin davalı adına bankaya bloke edildiğine dair dekontun,

5-Davalı vekiline ait temyiz dilekçesinin temyiz defterine kayıt tarihinin araştırılarak ilgili evrakın,

6-Davaya konu taşınmaza ait tapu kaydının tapu müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28690, Karar No: 2014/20480, Tarih: 21.10.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/28690 E.  ,  2014/20480 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç :Taksirle yaralama

Hüküm :TCK'nın 89/1, 62, 52/2, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet, sürücü belgesinin geri alınması.

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın saat 19:30 sıralarında aracı ile tek yönlü çift şeritli.. Köprüsü üzerinde sol şeritte seyrettiği bir sırada ön ilerisinde seyreden belediye otobüsünü geçmek amacıyla sağ şeride kendi beyanına göre 80 km hızla yöneldiği anda, sağ şerit üzerinde, aracından LPG kokusu gelmesi nedeniyle park halindeki diğer araçların arkasında biraz evvel durmuş bulunan katılan ... idaresindeki araca arkadan çarpması sonucu katılan ... ile aracındaki katılan ...’nin basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmalarına neden olduğu olay sonrası ambulansla ... Eğitim ve Araştırma Hastanesine kaldırılan katılan ... hakkında acil serviste düzenlenen adli raporda, “bulantısı mevcut, hafif baş ağrısı var” ve beyin cerrahi servisinde düzenlenen raporda “motor-duyu defisit saptanmadı, grafileri görüldü, nöroşirurjikal girişim gerektirecek patoloji saptanmadı” şeklinde bildirimlerde bulunulmakla, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilebilir derecede yaralandığı hususunda şüphe bulunmadığı gözetilmeyerek, katılanın olay nedeniyle yaralanmadığının kabul edilmesi sonucu sanık hakkında TCK’nın 89/4. maddesi yerine 89/1. maddesi gereğince mahkumiyetine karar verilmesi ile asli kusurlu sanık hakkında asgari hadden ceza tayin edilmiş olması; yargılamanın asliye ceza mahkemesince yapılması ve aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, beraate ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, eleştirilen husus dışında sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 21/10/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2616, Karar No: 2023/3619, Tarih: 04.04.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/2616 E.  ,  2023/3619 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI :

Taraflar arasındaki kurum işleminin iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davalı kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlenildikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I.DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle; davacının eşinin 16.11.2017 tarihli ölüm tarihini takip eden aybaşından itibaren kendisine ölüm aylığı bağlanmasına, birikmiş aylıkların da 5510 sayılı Kanun'un 42 inci maddesi hükmü gözetilerek her bir aylığın hak ediş tarihinden itibaren işleyen yasal faizi ile birlikte hesaplanarak davacıya ödenmesine, aksine Kurum işlemi olan müvekkiline bağlanmış bulunan kısmi ölüm aylığının iptaline karar verilmesini istemiştir.

II.CEVAP

Davalı vekili tarafından sunulan cevap dilekçesinde özetle; Kurumlarınca tesis edilen işlemde Kanun ve mevzuat hükümlerine aykırılık arz eden bir hususun bulunmadığını beyan ederek yersiz ve mesnetsiz açılan davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III.İLK DERECE MAHKEME KARARI

Murisin kısmi yaşlılık aylığına hak kazanabilmesi için Almanya’da geçen hizmet süreleri birleştirilerek toplam hizmet üzerinden Türkiye’de geçen hizmet süresi ile orantılı olarak kısmi yaşlılık aylığı bağlandığı,oysa eldeki davada murisin sadece Türkiye de geçen sigortalılık süresi ve prim ödeme gün sayısına göre ölüm aylığına hak kazandığı,murisinin kısmi yaşlılık aylığı almadan ölmesi halinde-başka bir anlatımla murisin kısmi yaşlılık aylığı yönünde talebi olmasa ve kurumca da yaşlılık aylığı bağlanmadan ölmesi halinde -davacıya en az 5 yıl sigortalılık süresi ve her türlü borçlanma hariç en az 900 gün malullük yaşlılık ve ölüm sigortası primi ödenmiş olması halinde tam ölüm aylığı bağlanma şartları araştırılarak davacıya ölüm aylığı bağlanacak olduğu, hal böyle olunca murisin kısmi yaşlılık aylığının tam yaşlılık aylığına yetecek kadar yurtdışı borçlanma bedelini ödemeden ölmesi ve tam yaşlılık aylığı bağlanmaması nedeni ile murisin almakta olduğu kısmi yaşlılık aylığına göre ölüm aylığı bağlanmasının hatalı olduğu sonucuna varıldığı,

Davacının müteveffa eşinin 5 yıldan fazla (yaklaşık 56 yıl) sigortalılık süresinin bulunduğu, ancak 1392 gün malullük, yaşlılık ve ölüm sigortasının bildirildiği, bildirilen bu sürenin ölüm aylığından yararlanabilmek için gerekli olana -her türlü borçlanma hariç- 900 günden fazla olduğu, 5510 sayılı Kanun'un 32/a maddesi gereğince murisin ölüm tarihi olan 16.11.2017 tarihini takip eden aybaşından itibaren tam ölüm aylığı bağlanması ve aksi yöndeki kurum işleminin iptalinin gerektiği tespit edildiği

Davanın kabulü ile,

Davacıya müteveffa eşinin ölüm tarihi olan 16.11.2017 tarihini takip eden aybaşı olan 01.12.2017 tarihinden itibaren 4/1-a kapsamında tam ölüm aylığı bağlanması gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

IV.İSTİNAF

A.İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili istinaf yoluna başvurmuştur.

B.İstinaf Sebepleri:

1.Davalı Kurum Vekilinin İstinaf Sebepleri

Hak sahipleri almakta oldukları kısmi aylıklarını, sigortalının yurt dışı hizmetlerinden, ölen sigortalıya kısmi aylığın bağlandığı tarihteki malullük veya yaşlılık aylığına hak kazanmaya yetecek kadar olan sürelerini 3201 sayılı Kanuna göre borçlanarak tam aylığa yükseltebileceklerini, ...'nın ölümü üzerine davacının almakta olduğu kısmi yaşlılık aylığı üzerinden 01.12.2017 tarihinden itibaren ... aylığı bağlandığını, davacının 2208 gün karşılığında bildirilen borcunu ödemesi halinde tam yaşlılık aylığı bağlanabileceğini, kurum işleminde isabetsizlik olmadığını belirterek kararın kaldırılmasını, davanın reddini talep etmiştir.

C.Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile,

Somut olayda davacının murisi ...'nın hizmet cetveli incelendiğinde 1962-1972/11 ay arasında 4/a kapsamında toplam 1392 günlük hizmetinin bulunduğu, sigortalılık süresi ve prim ödeme gün sayısına göre ölüm aylığına hak kazandığı, kurum işleminin yerinde olmadığı gerekçesiyle,

Davalı vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine, karar verilmiştir.

V.TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı vekili; istinaf sebepleri doğrultusunda temyiz talebinde bulunmuşlardır.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; ölüm aylığı bağlanması talebine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanunun 32 nci maddesinde,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C.Gerekçe

1.Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava; ölüm aylığı bağlanması talebine ilişkindir.

2.İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanunun 32 nci maddesinde,

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı kurum vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle,

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

04.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27061, Karar No: 2014/19840, Tarih: 03.06.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/27061 E.  ,  2014/19840 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2012/50004

MAHKEMESİ : Denizli 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 31/10/2011

NUMARASI : 2011/113 (E) ve 2011/632 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Olay günü suça konu işyeri önünde bulunan sanıkların şüpheli hareketleri nedeniyle bir vatandaşın kendisini uyarması nedeniyle işyerinin güvenlik görevlisi olan tanık M.. Ö..'in sanıkları gözle takip etmeye başladığı, sanıklardan K.. B..'nın başındaki şalı çıkarıp işyeri önünde bulunan deterjanı şala sararken diğer sanık R.. B.. ve dosya dışı sanık A..B..ı'nın ona perdeleme yaptığı, tanığın deterjanı çalarak otobüs duraklarına yürüyen sanıkları takip ettiği sırada sanıklardan R.. B..'nın tanığı fark etmesiyle sanıkların ellerinde bulunan deterjanı durağa bırakarak kaçmaya başladıkları ancak tanığın sanıklardan dosya dışı sanık A..B..ı'yı yakaladığı ve sanıkların otobüs durağına bıraktığı deterjanı kesintisiz takiple geri aldığının anlaşılması karşısında, eylemin kalkışma aşamasında kaldığı gözetilmeden tamamlandığından bahisle 5237 Sayılı TCK'nın 35/2. maddesi gereği sanıkların cezasından indirim yapılması gerektiğinin düşünülmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 29,00 TL değerindeki deterjanı çalmak isterken yakalanan sanıklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş,sanıklar R.. B.. ve K.. B..'nın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 03.06.2014 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1413, Karar No: 2012/2239, Tarih: 05.04.2012

**15. Hukuk Dairesi         2011/1413 E.  ,  2012/2239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-k.davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili Avukat... ile davalı-k.davacı vekili Avukat ... geldi. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, ayıplı işlerin giderilme bedeli ile kâr mahrumiyetinin tahsili, birleşen dava, sözleşmede kararlaştırılan iş bedelinden ödenmeyen kısım ile sözleşme dışı yapılan işlerin bedellerinin tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece istekle bağlı kalınarak asıl davanın kabulüne, yüklenici şirket tarafından açılan birleşen davanın reddine karar verilmiş, karar davalı ve birleşen davanın davacısı yüklenici şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-k.davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Mahkemece, balık yemi tesisinin teslim edilmesi gereken tarih 01.09.2002 olarak kabul edilmiştir. Davacı iş sahibi şirket yüklenici şirkete gönderdiği 31.12.2002 tarihli gecikme bedeli faturasında gecikme bedeli olarak 38.760,26 TL istekte bulunmuş, bu fatura yüklenici şirket tarafından iade edilmiştir. Eser sözleşmelerine dayanan ilişkilerde eserin teslim edildiğini kanıtlama yükümlülüğü yükleniciye aittir. Yüklenici, daha önce eseri teslim ettiğini kanıtlayamamıştır. İş sahibi şirketin gönderdiği gecikme bedeli faturası eserin 31.12.2002 tarihinde teslim alındığının kanıtıdır. Bu durumda işin teslimindeki gecikme 01.09.2002 tarihi ile 31.12.2002 tarihi arasındaki süre için kabul edilmelidir. Ancak işin ayıplı olarak yapıldığı, bu konuda yükleniciden ayıpların giderilme bedelinin tahsiline karar

verildiğine göre, bu ayıpların giderilme süresi kadar gereken süreninde yukarıda açıklanan süreye eklenmesi gerekir. Yüklenici şirket, sözleşme dışı işler yaptığını iddia ettiğine ve karara dayanak alınan bilirkişi kurulu rapor ve ek raporda sözleşme dışı işlerin yapıldığı kabul edildiğine göre, bu işlerin yapım süresinin de bulunacak gecikme süresinden düşülerek gecikilen sürenin bulunması ve kâr mahrumiyetinin bulunacak bu süre yönünden hesaplanması gerekirken, bu kurala uyulmadan ve dava tarihini dahi geçen süre için kâr mahrumiyetinin tahsiline karar verilmesi doğru olmamıştır.