muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/594, Karar No: 2016/7655, Tarih: 28.09.2016

**14. Hukuk Dairesi         2015/594 E.  ,  2016/7655 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 12.04.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali mera olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 01.10.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ve davalı vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_ K A R A R \_

Davacı Hazine, dava konusu taşınmazların geldisi olan 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı ... adına tespit edildiğini ancak bu taşınmazın 1953 yılında tahsis edilen mera tahsis kararı ve krokisinin sınırlarında kaldığını, anılan taşınmazın ifraz edilerek değişik parsellere gittiğini ve imar uygulamasıyla da dava konusu 4520 ada 1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10, 11, 12, 13, 14, 15, 16, 17, 18 parsel sayılı taşınmazların arsa vasfıyla Belediyesi adına tescil edildiğini ileri sürerek tapu iptali ve tescil istemiştir.

Davalı, 4342 sayılı Mera Kanununun 3. maddesi şartlarının oluştuğunu, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, taşınmazın mera vasfında olması ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planı içerisinde kalmakta ise de yoğun yerleşim alanı içerisinde bulunmadığı ve üzerinde yapılaşma olmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, tapu kaydının iptaliyle taşınmazın mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, taraflar temyiz etmişlerdir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Yasanın 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile; "Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder.

Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir. (Ek fıkra: 03/06/2007-5685/1 md.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir” hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

Bir yörede 4342 Sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 Sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazıyla oluştuğu anlaşılmaktadır. Fen Bilirkişi ek rapor ve krokisinde; dava konusu yere ait 1953 tarihli basit kroki niteliğindeki toprak tevzi belirtmelik tutanaklarının uygulanabilir niteliği olmadığı, dava konusu taşınmazın geldisi 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli ... Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerdende faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin kadastro paftası ile imar planları çakıştırılmak suretiyle çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazların 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 04.11.2015 tarihli, 2014/14-1313 Esas sayılı kararı da bu doğrultudadır.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma bedenine göre davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28.09.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17, Karar No: 2012/3256, Tarih: 09.05.2012

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2012/17 E.  ,  2012/3256 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm davacı ile davalılar ... ve ... vekillerince temyiz edilmiş, davalılar ... ve ... tarafından duruşma istenmiş ise de miktar itibariyle duruşma isteğinin reddiyle incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçelerininh süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca inşaa olunan B Bloktaki 2 nolu bağımsız bölümde gizli ayıptan kaynaklanan zararın tahsili istemiyle açılmış, davalı zamanaşımı def’inde bulunmuş, esastan da davanın reddini savunmuştur. Birleşen dava ise; 1 parselde inşaa olunan blokta bulunan 1 nolu daire nedeniyle ödenen gizli ayıp bedeli ve diğer masrafların davalı yükleniciden rücuan tahsili istemiyle açılmış, mahkemenin asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen kararı davacı ile davalılar ... ve ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalının aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Taraflar arasında imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca yapımı kararlaştırılan inşaatın 03.10.1994 tarihinde iskân ruhsatı alınarak teslim edildiği dosyaya giren belgelerden anlaşılmaktadır. BK.126/IV. maddesi uyarınca, eser sözleşmesinin bir çeşidi olan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmelerinde müteahhidin kasıt veya ağır kusuru ile akdi hiç veya gereği gibi yerine getirmemiş, bilhassa ayıplı malzeme kullanmış veya ayıplı bir ... meydana getirmiş olması sebebiyle açılacak davalar anılan Yasanın 125. maddesi uyarınca 10 yıllık zamanaşımı süresine tâbidir. Asıl davada 2 nolu bağımsız bölümdeki gizli ayıp bedelinin istenmesine göre iskân tarihinden itibaren dava tarihine kadar 10 yıllık zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu ortadadır. O halde bu nedenle asıl davanın zamanaşımı gerçekleştiğinden reddine karar verilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeksizin kabul kararı verilmesi doğru olmadığından karar bozulmalıdır.

Birleşen davadaki temyiz istemlerine gelince; arsa sahiplerinden 1 nolu daireyi satın alan ... tarafından arsa sahipleri ve yüklenici aleyhine açılan davada, gizli ayıplı imalâtların tutarı 10.358,18 TL’nin arsa sahiplerinden tahsiline karar verilmiş, yükleniciyle akdî ilişkisi bulunmadığından aleyhindeki dava reddedilmiştir. Bu durumda inşaat sözleşmesi uyarınca arsa sahiplerinin daire satın alana ödedikleri bu zararı sonuçta yükleniciye rücu edebilecekleri, o davada bulunan yüklenici tarafından da bilinebileceğinden ve arsa sahiplerinin yükleniciye rücu istemleri de yerinde olduğundan, birleşen davada istemin tümüyle kabulü gerekirken, bu husus gözetilmeksizin sadece ana paranın tahsili yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olmuştur. Karar bu nedenle de bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalıların diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davacı ile davalılar Yüksek Gökçay ve ...’ın temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün adı geçenler yararına BOZULMASINA, ödedikleri temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden davacı ile davalılar ... ve ...’a geri verilmesine 09.05.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16061, Karar No: 2009/13675, Tarih: 26.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/16061 E.  ,  2009/13675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverenlere ait işyerinde 1.3.2005- 13.4.2005 tarihleri arasında çalıştığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.03.2005-13.04.2005 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüyle davalı Pektim A.Ş. hakkındaki davanın, asıl işveren olarak hizmet tespiti davasında sorumluluğu bulunmadığından husumetten reddine, davacının davalı ...’ın işçisi olarak, 01.03.2005-14.04.2005 tarihi arasında çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davaya konu çalışmaların geçtiği işyeri ile ilgili Pektim A.Ş ile ... arasında imzalanan sözleşme ile “Merkez Bakım Ünitesi Çeşitli Bakım Onarım,Basınçlı su ile Temizlik İzolasyon ve Taşıma işi (İhale Yolu ile ) 13.12.2004-11.04.2005 tarihleri arasında yüklenici olarak ...’a verildiği, davacı ile davalılardan ... arasında “merkez bakım ünitesi çeşitli bakım onarım basınçlı su ile temizlik izolasyon ve taşıma hizmeti” işinde 15.12.2004-13.04.2005 tarihleri arasında haftalık 45 saat çalışılma konusunda sözleşme imzalandığı, davacının 2005 yılı mart ayında 30 gün, 2005 yılı nisan ayında 13 gün çalışmasının ücret bordrosunda gösterildiği ancak kuruma bildirilmediği, Karşıyaka 1. İş Mahkemesi’nin 19.07.2005 tarih 2005/547 E 2005/547 K sayılı kararı ile davacının 2005 yılı Mart ve Nisan ayı ücret ve Fazla mesai alacağı olan 536,89 YTL işçilik alacağının davalılar Pektim A.Ş ile ...’dan tahsiline karar verildiği, anlaşılmaktadır.

Davaya konu çalışmanın sona erdiği tarihten önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı İş Yasa’sının 1/sonuncu maddesinde bir işverenden belirli bir işin bir bölümünde veya eklentilerinde iş alan ve işçilerini münhasıran o işyerinde ve eklentilerinde çalıştıran diğer bir işverenin kendi işçilerine karşı o işyeri ile ilgili ve bu Kanun’dan veya hizmet aktinden doğan yüklemlerinden asıl işverenin de birlikte sorumlu olacağı; 10.06.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4857 sayılı İş Yasası’nın 2. maddesinde, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal ve hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiyi asıl işveren-alt işveren ilişkisi dendiği, bu ilişkide asıl işverenin alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanun’dan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu, asıl işverenin işçilerinin alt işveren

tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanamayacağı veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamayacağı aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem göreceği; 506 sayılı Yasa'nın 87. maddesinde sigortalıların üçüncü bir kişinin aracılığıyla işe girmiş ve bununla sözleşme yapmış olsalar bile, bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden dolayı aracı olan üçüncü kişi ile birlikte asıl işverenin de sorumlu olacağı, 5510 sayılı Yasanın 12.maddesinde; Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde, iş alan ve bu iş için görevlendirdiği sigortalıları çalıştıran üçüncü kişiye alt işveren deneceği, sigortalılar, üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bunlarla sözleşme yapmış olsalar dahi, asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu olacağı bildirilmiştir.

Somut olayda davalı ...Ş. asıl işinin bir bölümü olan " merkez bakım ünitesi çeşitli bakım onarım, basınçlı su ile temizlik izalosyon ve taşıma işlerini ihale ile diğer davalı ...’a vermiş olup gerek 4857 sayılı gerekse 506 ve 5510 sayılı Yasa karşısında davalı ...Ş., asıl işveren konumunda olup aylık sigorta primlerinin kuruma yatırılması, prim bildirgelerinin verilmesi, keza aylık sigorta bordrolarının verilmesi gibi ödevlerde bunların yasal sürede yerine getirilmemesi halinde davalı Kuruma karşı alt işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.

Yukarıda bahsedilen yasal düzenlemeler ve maddi olgular karşısında hizmet tespiti istemine ilişkin bu davada, davalı .... A.Ş. hakkındaki davanın, asıl işveren olarak hizmet tespiti davasında sorumluluğu bulunmadığından reddine karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı Kurum vekilinin öteki itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, 26.10.2009 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Asıl işveren ... Petro Kimya A.Ş. Merkez Bakım Atölyesinde bir takım bakım ve basınçlı su ile temizlik işlerini ... Firmasına sözleşme ile vermiştir.

Davacıyı işe alan ve ... A.Ş. gibi işyerlerinde çalıştıran, ... Firmasıdır. Asıl işveren ... ile Davacı arasında Hizmet Akdi ilişkisi yoktur ve 506 sayılı Yasa'nın 4. maddesine göre ... A.Ş.'nin işveren olarak kabulü mümkün değildir.

Davacıyı çalıştıran ... Firmasıdır. Çalışanını SSK'ya bildirme görevide mahkemenin kabulünde olduğu gibi ... Firmasına aittir. Nitekim davacı ve arkadaşlarının işe giriş bildirimleri bu firma tarafından tanzim edilmiştir. Davacı işçinin bir takım işçi alacaklarından ... A.Ş.'nin müteselsilen sorumlu olması ile işverenin işe giriş bildirgesi verme yükümlülüğünü birbirine karıştırmamak gerekir. Ayrıca davacı işçinin ödenmeyen SSK priminden asıl işvereninde sorumlu olması ile bu durumu yine birbirine karıştırmamak gerekir.

Diğer bir ifade ile işe alınan işçinin işe giriş bildirgesini ve prim bordrolarını SSK'ya vermek görevi işveren ... Firmasına aittir. Ancak çalışan işçinin hizmet tesbiti yönünden sadece bir işvereni mevcuttur ve bu işveren işe giriş bildirgesini SGK'na teslim etmeden bu işçiyi çalıştıramaz ve işçinin sigorta prim bordrosunu SGK'na verme ve bordroya göre sigorta primini SGK'na yatırma görevi işçiyi işe alan işverenindir.

Şöyle bir örnek verecek olursak ... bazı işlerin görülmesini bir (A) şirkete verse ve bu şirkette aldığı işlerin bir kısmını B şirketine devretse B Şirketinin eskiden beri çalışanı olan bir işçinin 3 tane işvereni mi olacaktır?

Tabi ki Hayır. Nitekim işe giriş bildirgelerinde de işveren sütununa sadece bir işveren yazılabilir.

Yerel Mahkemenin hizmet tesbit davasında davalı ...Ş. yönünden davanın reddi müstekar Yargıtay içtihatlarına ve yasa hükümlerine uygundur. Bu nedenlerle muhterem çoğunluğun bozma görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2013/17463, Karar No: 2015/2778, Tarih: 24.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2013/17463 E.  ,  2015/2778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ERDEMLİ 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 16/05/2013

NUMARASI : 2011/206-2013/283

Taraflar arasındaki davadan dolayı ........... 1.Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 16.05.2013 gün ve 206-283 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 24.02.2015 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edilen davalı H.. Y.. vekili Avukat .......... geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz eden davacı vekili Avukat ile davalı Ü.. B.. vekili Avukat gelmedi, yokluklarında duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

1-Çekişme konusu 1247 parsel sayılı taşınmazın davacı F.. Ç..’ten davalı kızı A.. Ş..’e 05.11.2009 tarihinde temlikine dair akit tablosu ile,

2- onun da, aynı taşınmazı davalı Ümmügülsüm’e devrine dair 03.09.2010 tarihli akit tablosunun, merciinden istenilerek evrakına eklenmesi, ondan sonra gönderilmesi için dosyanın yerel mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20001, Karar No: 2012/24266, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/20001 E.  ,  2012/24266 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın katılana ait evden 2 adet cep telefonu, 1 adet fotoğraf makinesı ile 630 TL parayı çaldığının iddia, 13.08.2006 tarihli yakalama tutanağı, tanık ...’nın andlı anlatımı ve dosya içeriğinden anlaşılması karşısında; yüklenen suçtan hükümlülüğü yerine delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yerinde ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde beraatına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,19.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.