muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/2260, Karar No: 2022/1141, Tarih: 15.02.2022

Bunun yanında, hile her türlü delille ispat edilebileceği gibi iptal hakkının kullanılması hiç bir şekle bağlı değildir.

Diğer taraftan, sözleşmenin gabin (aşırı yararlanma) nedeniyle illetli olduğunun kabulü için edim ve karşı edim arasındaki oransızlığın, taraflardan birinin diğerinin şahsında mevcut özel bir durumu bilerek istismar etmesi, sömürmesi sonucu oluşması gerekir. Dar ve zor durumda kalmaları nedeniyle sözleşme yapmaya, mallarını çok düşük bedel ile devretmeye sürüklenmiş kişileri korumak zayıfı güçlüye ezdirmemek için hukukumuzda da düzenlemeler yapılmış ... sayılı Türk Borçlar Kanu'nun(TBK) 28. (818 s. Borçlar Kanunun (BK) 21) maddesi ile aynen; "Bir sözleşmede karşılıklı edimler arasında açık bir oransızlık varsa, bu oransızlık, zarar görenin zor durumda kalmasından veya düşüncesizliğinden ya da deneyimsizliğinden yararlanılmak suretiyle gerçekleştirildiği takdirde, zarar gören, durumun özelliğine göre ya sözleşme ile bağlı olmadığını diğer tarafa bildirerek ediminin geri verilmesini ya da sözleşmeye bağlı kalarak edimler arasındaki oransızlığın giderilmesini isteyebilir. Zarar gören bu hakkını, düşüncesizlik veya deneyimsizliği öğrendiği; zor durumda kalmada ise, bu durumun ortadan kalktığı tarihten

başlayarak bir yıl ve her hâlde sözleşmenin kurulduğu tarihten başlayarak beş yıl içinde kullanabilir." hükmü getirilmiştir.

O halde, aşırı yararlanmadan (gabinden) söz edilebilmesi, objektif unsur olan edimler arasındaki aşırı oransızlık yanında bir tarafın darda kalma, tecrübesizlik, düşüncesizlik (hafiflik) hallerinin bulunması, diğer yanın ise yararlanmak, sömürmek kastını taşıması biçiminde iki sübjektif unsurun gerçekleşmesine bağlıdır.

3.3. Değerlendirme

Yukarıda değinilen ilkelere, dosya içeriğine, toplanan delillere ve V. bentte benimsenen gerekçelere göre, davacıların davaya konu taşınmazlardaki paylarını 3.8.2009 tarihli ve 1996, 1997 ve 2006 yevmiye sayılı işlemlerle davalılardan ...′ya satış şeklinde temlik etmelerinin hukuken geçerli bir nedene dayanmadığı sonuç ve kanaatine varıldığından yazılı biçimde davanın kısmen kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır

VI. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle; davalılar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya ve bozma kararının gerekçelerine uygun olan hükmün ONANMASINA; davalı ...′dan alınması gereken 683.10 TL onama harcından peşin alınan 171,00 TL harcın mahsubu ile bakiye 512,10 TL harcın tahsiline, davalı ...′den alınması gereken 80.70 TL onama harcının peşin alınan 171,00 TL harçtan mahsubu ile bakiye 90,30 TL harcın istek halinde iadesine; kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 15/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11243, Karar No: 2018/1946, Tarih: 26.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11243 E.  ,  2018/1946 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5.fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tespiti açısından öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal ettiği iddia edilen sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 26/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13516, Karar No: 2021/12756, Tarih: 12.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/13516 E.  ,  2021/12756 K.**

**"İçtihat Metni"**

1567 sayılı Türk Parasının Kıymetini Koruma Hakkında Kanun’a aykırı davranmaktan Yenilenebilir Enerji Sistemleri Anonim Şirketi yetkilisi ... hakkında, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 02/05/2019 tarihli ve 2018/787 defter, 2019/246 sayılı kararı ile uygulanan 6.304,03 Türk lirası idarî yaptırım kararına yönelik başvurunun reddine ilişkin Ankara 5. Sulh Ceza Hakimliğinin 06/12/2019 tarihli ve 2019/7717 değişik iş sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine dair Ankara 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/12/2019 tarihli ve 2019/9429 değişik iş sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 28/10/2020 tarihli kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 10/11/2020 tarihli ve KYB. 2020/98673 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının 02/05/2019 tarihli idari yaptırım kararı ile "Kabahatlilerin ihbar yazısında belirtilen yetkilisi oldukları şirketlerin akdedilen kredi sözleşmesi kapsamında taahhüt ve yükümlülükleri mevzuatta belirlenen 30 günlük süre aşıldıktan sonra gerçekleştirdikleri eyleminin 1567 sayılı Kanunun 3/1. maddesine temas ettiği..." gerekçesiyle kabahatli aleyhine idari para cezası tesis edilmiş ise de,

5326 sayılı Kabahatler Kanunu'nun 25. maddesinin, "İdari yaptırım kararına ilişkin tutanakta;

a) Hakkında idari yaptırım kararı verilen kişinin kimlik ve adresi,

b) İdari yaptırım kararı verilmesini gerektiren kabahat fiili,

c) Bu fiilin işlendiğini ispata yarayacak bütün deliller,

d) Karar tarihi ve kararı veren kamu görevlilerinin kimliği,

Açık bir şekilde yazılır. Tutanakta, ayrıca kabahati oluşturan fiil, işlendiği yer ve zaman gösterilerek açıklanır." şeklinde olduğu,

Kararda bahsedilen dayanak 1567 sayılı Kanun'un 3/1. maddesindeki düzenlemenin, "Cumhurbaşkanının bu Kanun hükümlerine göre yapmış bulunduğu genel ve düzenleyici işlemlerdeki yükümlülüklere aykırı hareket eden kişi, üçbin Türk Lirasından yirmibeşbin Türk Lirasına kadar idarî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde olduğu nazara alındığında,

Açık bir şekilde yazılır. Tutanakta, ayrıca kabahati oluşturan fiil, işlendiği yer ve zaman gösterilerek açıklanır." şeklinde olduğu,

Kararda bahsedilen dayanak 1567 sayılı Kanun'un 3/1. maddesindeki düzenlemenin, "Cumhurbaşkanının bu Kanun hükümlerine göre yapmış bulunduğu genel ve düzenleyici işlemlerdeki yükümlülüklere aykırı hareket eden kişi, üçbin Türk Lirasından yirmibeşbin Türk Lirasına kadar idarî para cezası ile cezalandırılır." şeklinde olduğu nazara alındığında,

Somut olayda idari yaptırım tutanağında, kabahatlinin, Cumhurbaşkanlığının anılan Kanun hükümlerine göre yapmış bulunduğu hangi genel ve düzenleyici işlemlerdeki yükümlülüklerine aykırı hareket ettiği belirsiz olduğu cihetle, 5326 sayılı Kanun'un 25/1-b maddesi uyarınca idari yaptırım kararı verilmesini gerektiren kabahat fiilinin açık bir şekilde yazılmadığı göz önüne alınarak idari yaptırıma yönelik başvurunun reddine dair Ankara 5. Sulh Ceza Hâkimliği kararına karşı yapılan itirazın kabulü ile anılan idari yaptırım kararının kaldırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde itirazın reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görülmekle,Ankara 6. Sulh Ceza Mahkemesinin 23/12/2019 tarihli ve 2019/9429 D.İş sayılı kararının CMK'nun 309/4-d maddesi uyarınca BOZULMASINA, Ancak, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden kabahatli hakkında uygulanan idari para cezasının kaldırılmasına, 12/10/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4221, Karar No: 2014/6207, Tarih: 17.03.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/4221 E.  ,  2014/6207 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 2. İş Mahkemesi

TARİHİ : 30/05/2012

NUMARASI : 2010/989-2012/530

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, kesinleşen işe iade kararı sonrası süresinde işverene başvurduğunu, ancak işe başlatılmadığını, tazminat ve alacaklarının da eksik ödendiğini ileri sürerek, fark kıdem ve ihbar tazminatları ile fark işe başlatmama tazminatı alacaklarını istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davaya cevap vermemiş, sonraki aşamalarda davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-İhbar süreleri ve ihbar tazminatı yönlerinden taraflar arasında uyuşmazlık sözkonusudur.

Somut olayda; davalı işveren işyerinde 15.06.1990-14.11.2006 tarihleri arasında çalışmış olan davacının, fesihten sonra işe iade davası açtığı, yargılama sonucunda işe iadesine karar verildiği, kesinleşen karar üzerine işverene süresinde başvurduğu ve işverence işe başlatılmadığı, feshin 04.08.2008 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır. Feshin kesinleştiği tarihte yürürlükte olan Toplu İş Sözleşmesinin İş Kanununa Göre İş Akdi Fesihlerinde İhbar Önelleri başlıklı 86. maddesinde hizmet süresine göre hak kazanılacak ihbar süreleri belirlendikten sonra, 01.03.1989 tarihinden sonra işe giren işçiler için kanuni ihbar sürelerinin uygulanacağı hususu düzenlenmiştir. Davacı 01.03.1989 tarihinden sonra 15.06.1990 tarihinde işe girmiş olup, davacı için kanuni ihbar süresinin uygulanması gerekir. Bu durumda; davacının ihbar tazminatı sekiz haftalık ücreti üzerinden hesaplanıp ödenen miktar mahsup edildikten sonra varsa fark ihbar tazminatının hüküm altına alınması gerekirken, ihbar tazminatının ondört haftalık ücret üzerinden hesaplanması ile sonuca gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 17.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6418, Karar No: 2020/2866, Tarih: 02.06.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6418 E.  ,  2020/2866 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle Yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-3-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre; sanığın işletmekte olduğu Ayder Ekmek Fabrikası isimli iş yerinde hamurcu olarak çalışan katılanın, olay günü fırına odun atacağı esnada elinin odun ile fırın kapağı arasında sıkışması şeklinde meydana gelen ve sanığın asli kusurlu olarak bir kişinin ikinci derece kemik kırığı olacak şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, fırının sahibinin sanık olmadığına, savunma hakkının kısıtlandığına ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 02/06/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/25939, Karar No: 2014/324, Tarih: 14.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/25939 E.  ,  2014/324 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/260094

Mahkemesi : Ardahan Ağır Ceza Mahkemesi

Tarihi : 27/06/2012

Numarası : 2009/107 - 2012/71

Davacılar vekilinin 02.06.2009 tarihli dilekçesi ile müvekkili davacıların sahibi oldukları tırlara bir suç soruşturması nedeniyle el konulduğunu, yapılan soruşturma sonunda üzerlerine atılı suçtan kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini belirterek CMK’nın 141. vd maddeleri gereğince maddi tazminat istemine ilişkin açılan davanın mahkemece kabulüne ilişkin hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü,

Davacılar yararına hükmedilen toplam tazminat miktarına göre karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca 17.649,76 TL nisbi vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken 2.400 TL maktu vekalet ücretine hükmedilmesi, temyiz edenin sıfatına göre bozma sebebi yapılmamıştır.

Davacılar vekili 02.06.2009 tarihli dilekçesi ile 24.01.2008 tarihinde müvekkillerinin sahibi ve yöneticisi oldukları Gürcistan uyruklu A.B.S. Trans Ltd. şirketine ait üç adet çekici kamyon ve bu kamyonlara bağlı 3 adet dorseye el konulduğunu, yapılan soruşturma sonunda da kovuşturmaya yer olmadığına karar verildiğini, araçlara uzun süre el konulması nedeniyle ticari olarak zarara uğradıklarını belirterek 91.529,13 TL lira maddi tazminat verilmesini talep etmiştir.

Elkoyma işlemi 24.01.2008 tarihinde yapılmış olup, Artvin Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2009 tarihli 2009/60 Değişik iş sayılı kararı ile birlikte araçların iadesine karar verilmiş, 20.03.2009 tarihinde fiilen teslimatlar yapılmış olup böylece dava konusu araçlara 386 gün süreyle el konulduğu, elkoyma CMK hükümlerine uygun olarak yapılmış, ancak el koyma koruma tedbiri nedeniyle tazminat verilmesini öngören CMK’nın 141/1-j maddesi gereğince el konulan araçların “zamanında geri verilmemesi” nedeniyle davacıların oluşan zararları nedeniyle tazminata hak kazandığı anlaşılmakla;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre; davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Davacıların sahibi ve yöneticisi oldukları Gürcistan uyruklu A.B.S. Trans Ltd. şirketine ait araçlara 24.01.2008 – 13.02.2009 tarihleri arasında kaçakçılık suçu iddiasıyla haksız olarak el konulduğu nedeniyle 5271 sayılı CMK’nın 141. ve devamı maddeleri gereğince tazminat davası açıldığı, tazminat istemine dayanak teşkil eden Artvin Ağır Ceza Mahkemesinin 13.02.2009 tarihli 2009/60 Değişik iş sayılı dosyasında bahse konu araçlara ilişkin iade kararının verildiğinin anlaşılması karşısında davacıların zararının el koyma tarihi olan 24.01.2008 ile iade kararı tarihi olan 13.02.2009 tarihi arasındaki süreyi kapsayabileceği belirlenerek, öncelikle davacılara ait araçların Türkiye ile Gürcistan ülkesi arasında yük taşımak üzere giriş çıkış yaptığı tarihlerin belirlenmesi ve haksız el koymaya konu olan araçların sahibi olan firmanın gerçek zararının belirlenebilmesi bakımından; firmanın 2007, 2008 ve 2009 yıllarına ait vergi beyannameleri getirtilerek dava konusu tırların ticari faaliyetinden elde edilen gelirin resmi olarak ve kuşkuya yer vermeyecek şekilde belirlenmesi yönünden bilirkişi incelemesi yaptırılarak gerçek zararın tespiti gerekirken, el koyma döneminde durmaksızın ticari sefer yapılacağını öngören bilirkişi raporuna itibarla maddi zararın yazılı şekilde belirlenmesi,

Kanuna aykırı olup, davalı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebepten 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak, BOZULMASINA, 14.01.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2648, Karar No: 2015/1526, Tarih: 29.01.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/2648 E.  ,  2015/1526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : DİYARBAKIR 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2010/1034-2013/924

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Davacı, kayden paydaşı olduğu dava konusu onüç parça taşınmazı uzun yıllardan beri davalılara kiraladığını, en son 2009 yılı için kira sözleşmesi yapıldığını, anlaşamadıkları için daha sonrası için herhangi bir kira sözleşmesi yapmadıkları halde davalıların taşınmazları kullanmaya devam ettiklerini ve taşınmazları ekip biçerek haksız şekilde gelir elde ettiklerini ileri sürerek elatmanın önlenmesi ile ecrimisil istemiştir.

Davalılar, dava konusu taşınmazlarda kendi payları ve diğer paydaşlardan kiraladıkları yerleri kullandıklarını, taşınmazlarda fiili kullanım durumu oluşmadığını ve intifadan men olgusunun gerçekleşmediğini ayrıca dava konusu taşınmazların bir kısmını ise kullanmadıklarını belirtip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, dava konusu taşınmazların bir kısmında davacıya ait payın haklı ve geçerli bir neden olmaksızın davalılar tarafından kullanıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden, dava konusu taşınmazların ifraz ve imar görerek pek çok parsele gittiği, 1, 2, 4, 5, 1185, 1187, 11, 12, 1173, 1006, 1181, 1183, 1089, 1182 parsellerin ¼ payının S.. Ü..(Ç...) adına kayıtlı olduğu; dava konusu 5 parsel dışındaki taşınmazların bir kısmında her iki davalının, bir kısmında ise sadece davalı M..S..'in paydaş olduğu, davalıların paylarıyla birlikte diğer paydaşlara teban taşınmazları kullandıkları savunmasında bulundukları, İl Tarım Müdürlüğünden getirtilen çiftçi kayıt sistemine ilişkin belgelerden 2010 yılında dava konusu 1, 2, 4, 11, 12 parsellerin tamamının; 5, 1006 ve 1089 parsellerin bir kısmının davalılar, 1185 ve 1187 parsellerin geldisi olan 10 parselin ise sadece davalı Hacı tarafından kullanıldığının belirtildiği, davacı tarafından sunulan kira sözleşmesine göre 01/01/2009 tarihinden itibaren bir yıllığına 1, 2, 4, 5, 10, 11, 12, 14, 1006, 1030, 1089 parsellerin davalı M. S..'e kiraya verildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazların bir kısmında taraflar paydaş olup bir kısmında da davalılar diğer paydaşlara teban taşınmazları kullandıklarını savunmaktadırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Ayrıca paydaşlar arasındaki elatmanın önlenilmesi davalarında tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planının olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı, varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptamalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi, Türk Medeni Kanunu'nun müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Ecrimisil isteği bakımından ise kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.