muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/19623, Karar No: 2013/21034, Tarih: 12.11.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/19623 E.  ,  2013/21034 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahibine bağlanan gelirin 506 sayılı Yasanın 10. ve 26. maddeleri uyarınca tazmini istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde, bozma üzerine , davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dairemizin 08.5.2012 gün ve 2011/ 3491 – 2012/ 8118 sayılı bozma ilamına uyulması sonrası yapılan yargılama üzerine yazılı şekilde karar verilmiş ise de;

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 26.maddesindeki halefiyet ilkesi uyarınca, Kurumun rücu alacağı; hak sahiplerinin tazmin sorumlularından isteyebileceği maddi zarar (Tavan) miktarı ile sınırlı iken, Anayasa Mahkemesi’nin, 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E:2003/10, K:2006/106 sayılı kararı ile 26.maddedeki “…sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere…” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptali sonrasında, Kurumun rücu hakkının, yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı ya da hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması ; buna göre Kurum alacağının belirlenmesinde dikkate alınması gereken gelirin ilk peşin sermaye değeri yerine, onay tarihi itibariyle gelirin peşin sermaye değerinin esas alınması usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

O halde davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün, yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılara iadesine, 12.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19063, Karar No: 2013/18309, Tarih: 24.12.2013

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2013/19063 E.  ,  2013/18309 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayına vasi atanması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir.“

Dosya kapsamından, kısıtlı adayının adrese dayalı nüfus kayıt sistemi bilgilerine adresinin “...” olduğu belirtilmişse de, hükümlünün kendi beyanı ve hükümlü hakkındakimüddetnameye göre cezaevine girmeden önceki adresinin “... Mahallesi ... Sokak No:22 ... ” olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ... Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 Sayılı HMK.’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 24.12.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13586, Karar No: 2023/20970, Tarih: 13.09.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/13586 E.  ,  2023/20970 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/88 E., 2015/1079 K.

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında fuhuş suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 227 nci maddesinin ikinci fıkrası ve beşinci fıkrası ile 62, 52 nci ve 53 üncü maddeleri uyarınca uyarınca 2 yıl 6 ay hapis ve 100,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği; sanığın savunmasının alınmadığına, ek savunma verilmediğine, son söz hakkının tanınmadığına, evli olduğu mağdurla fiili birliktelik olup olmadığının tespit edilmediğine, suçun unsurlarının oluşmadığına, sübuta, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Mağdur ile sanığın suç tarihinde resmi nikahlı eş oldukları, olay günü bölge trafik istasyonu ekiplerinin otoban üzerinde yaptıkları yol kontrolü esnasında mağdurun yol üzerinde bir tırı durdurduğu ve tırın içerisindeki şahıs ile konuştuğunun görüldüğü, bunun üzerine mağdurun yanına gidildiği, bu sırada yolun karşısında park etmiş bir aracın yanında sanığın beklediğinin ve aracın içerisinde arka koltukta görünür vaziyette bir av tüfeğinin olduğunun görüldüğü, mağdurenin fuhuş için tırı durdurduğunu ve fuhuş yaptığını beyan ettiği, sanığın da mağdurenin fuhuş yaptığını bildiğini söylediği, sanığın yanında bulunduğu aracın kiralık olduğu ve aracı mağdureyi fuhuş için otobana götürmek amacıyla kullandığı, mağdure fuhuş yaparken sanığın yolun karşısında beklediği, araçtaki av tüfeğini de mağdurenin ve kendisinin güvenliği için bulundurduğu, böylece mağdurenin eşi olan sanığın mağdurenin fuhuş yapmasının yolunu kolaylaştırdığı, mağdure fuhuş yaparken yolun karşında bekleyen ve maddi sıkıntıları nedeniyle mağdurenin fuhuş yapmasına karşı çıkmadığını beyan eden sanığın mağdurenin kazancından yararlanarak geçimini sağladığı sanık savunması, mağdur beyanı, 20.10.2014 tarihli tutanak, nüfus kaydı ve tüm dosya kapsamına göre Yerel Mahkemece sabit görülerek sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

IV. GEREKÇE

1. Sanık Müdafiinin Temyiz Sebepleri Yönünden Yapılan İncelemede

Sanık savunması, mağdur beyanı, 20.10.2014 tarihli kolluk tutanağı içeriği, nüfus kayıt örnekleri ve tüm dosya kapsamı karşısında; unsurları oluşan suçun sübuta erdiğinin kabulü ile sanığın mahkumiyeti yönündeki Mahkemenin inanç ve takdirinin yerinde olduğu, talimat mahkemesince savunması alınan sanığa iddianamenin okunduğu, yasal haklarının hatırlatıldığı, sanığın müdafii istemediğini ve savunmasını yapacağını beyan etmesi üzerine savunmasının alındığı, ek savunma hakkı verilmesini gerektiren bir uygulamanın yapılmadığı, karar tarihinde veya öncesinde cezaevinde olmadığı gibi duruşmalardan vareste tutulma talebinin de bulunduğu, 5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin beşinci fıkrasının uygulanması için Kanun'un fiili birlikteliği aramadığı, bu nedenle sanık hakkında kurulan hükümde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Sair Yönlerden Yapılan İncelemede

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen;

İddianamenin sevk ve gerekçe kısmında 5237 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin ikinci fıkrasına atıfta bulunulmasına ve uygulama doğru yapılmasına rağmen hükümde uygulama maddesinin aynı Kanun'un 227 nci maddesinin birinci fıkrası olarak yazılması hususu dışında kararda bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hükmün (1) nolu fıkrasından" 5237 sayılı Kanun'un birinci fıkrası" çıkarılarak yerine "5271 sayılı Kanun'un 227 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca" ifadesinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3716, Karar No: 2010/4834, Tarih: 29.04.2010

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2010/3716 E.  ,  2010/4834 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 10.10.2007 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 11.04.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, davalıların murisi adına kayıtlı ... Mahallesi ... ada ... parsel sayılı taşınmazın öncesinin yayla olduğunu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceğini ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile özel siciline yazılmasını istemiştir.

Mahkemece, taşınmazın ilk tesisinin “hakkı karar” ile oluşturulduğundan davanın reddine karar verilmiş, hükmü, davacı Hazine vekili temyiz etmiştir.

Dava, kadim yayla iddiasına dayalı tapu iptali ve özel sicile yazılması istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın 1992 yılında Belediye teşkilatı kurulan, 19.01.2002 tarihinde imar planı kesinleşen Pozantı ilçesi Akçatekir Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında Beşoluk, Elmalı Boğazı, Nanelik, Topakardıç, Boyun, İladinli, Gedik, Büyük Kır ve Küçük Kır adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge, herkesçe bilinen maruf ve meşhur “Tekir Yaylası’dır.” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup, davalı

taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK’nun 238/2.maddesine göre “... ve ... olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu Tekir Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurova’ya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Dava konusu 484 ada 3 parsel sayılı taşınmaz 19.04.1951 tarihli ve 11 sıra numaralı tapu kaydının revizyon alınmasıyla tescil edilmiştir. Revizyon alınan tapu kaydının tedavül kayıtlarından, ilk tesisinin ... tarafından hasımsız olarak açılan Karaisalı Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 15.12.1950 tarihli ve 1950/33-123 sayılı kararı ile oluştuğu anlaşılmaktadır. İlk tesisi sağlayan kararda Hazine taraf olmadığından, bağlayıcı bir hüküm bulunmamaktadır.

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan

davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarihli ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre, çekişme konusu taşınmaz Hazine’nin taraf olduğu bir hüküm ile tescil edilmediğinden davanın bu nedenle reddine karar verilmesi doğru değildir. Dava konusu taşınmazın yayla olduğunun kanıtlanması halinde, olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gerçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Mahkemece, bu saptamalar bir yana bırakılarak davanın reddine karar verilmesi doğru bulunmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 29.04.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7126, Karar No: 2012/2279, Tarih: 28.03.2012

**1. Ceza Dairesi         2010/7126 E.  ,  2012/2279 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2010/261567

MAHKEMESİ : Elmalı Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 18/02/2010, 2008/209 (E) ve 2010/28 (K)

SUÇ : Kasten yaralama sonucu babasının ölümüne neden olmak

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Sanık müdafiinin, ceza miktarı itibariyle yasal şartları taşımayan ve süresinden sonra gerçekleşen duruşma talebinin CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

2-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık Abdil'in, babası olan maktul Durdali'ye yönelik eyleminin sübutu kabul, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçeler ile değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde bozma nedeni dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin sübuta, meşru savunmaya, teşdiden ceza verilmesinin yersizliğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, olay günü, sanığın, maktul Durdali'nin elinden tahrayı alarak kafa bölgesine vurması suretiyle sağ parietal arka kısmından başlayan 2 adet kırık hattı ile sol temporalde episubdural hematom ve kontüzyon oluştuğu, maktulün künt kafatası kırıkları, beyin harabiyeti ve kanaması sonucu öldüğü ve ölüm ile eylem arasında illiyet bağı bulunduğu anlaşılan olayda; yaraların niteliği ve darbenin şiddeti birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı olarak ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu ve bu nedenle kasten babayı öldürme suçundan 5237 sayılı TCK.nun 82/1-d,29,62 maddeleri uyarınca cezalandırılması gerektiği düşünülmeden suçu niteliğinde yanılgıya düşülerek kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan TCK.nun 87/4,29,62 maddeleri uyarınca hüküm kurulması suretiyle eksik ceza tayini,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, CMUK.nun 326/son maddesi uyarınca sanığın ceza miktarı itibariyle kazanılmış hakkı saklı kalmak kaydıyla, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), suçun niteliği, ceza miktarı ve tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alındığında, sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine, 27/03/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/470, Karar No: 2015/1484, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/470 E.  ,  2015/1484 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/13329, Karar No: 2010/2149, Tarih: 22.02.2010

**10. Hukuk Dairesi         2008/13329 E.  ,  2010/2149 K.**

**"İçtihat Metni"**

........

Davacı, işkazası sonucu sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan sigortalıya yaptığı sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğradığı zararın tazminine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde isteği hüküm altına almıştır.

.......ve ... ile ... avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Hâkimin son oturumda tutanağa yazdırıp tefhim ettiği karar, esas karar olup, sonradan yazılan gerekçeli kararın bu karara aykırı olmaması gerekir. Dosyanın, duruşma tutanağının ve kararın incelenmesinden, istemin işkazası sonucu sürekli işgöremezlik kaybına uğrayan sigortalıya yapılan ödemeler, tedavi yardımları ve bağlanan gelirin peşin sermaye değeri nedeniyle oluşan Kurum zararının davalılardan tazmini istemine ilişkin olduğu; Mahkemece, davanın kabulüne ilişkin kısa karar oluşturulmasına karşın gerekçeli kararın hüküm kısmında gelirin peşin sermaye değerinin 2.915,22 TL. sinin hüküm altına alınmadığı, böylelikle son oturumda tefhim edilen kısa kararın, belirgin şekilde gerekçeli karara aykırı olduğu anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, konuyla ilgili 10.04.1992 günlü ve 1991/7 Esas, 1992/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gereği açıktır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

......

O halde, davalılar......ve ... ile ... avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına,temyiz harcının istek halinde davalılardan .... ... ve ...'ya iadesine, 22/02/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2018/16847, Karar No: 2019/1802, Tarih: 24.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2018/16847 E.  ,  2019/1802 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait iş yerinde çalıştığını, muvazaalı olarak ... ait üretim sahalarında müteahhit firma elemanı olarak gösterildiğini, aynı işi yapan kadrolu çalışanlar ile arasında ücret farkı bulunduğunu, bu durumun kapsam içi personel yönetmeliğine aykırı olduğunu, ücrete dayalı tüm işçilik alacaklarının da noksan ödendiğini beyanla davacının işyerinde uygulanmakta olan Yönetmeliğin 6. maddesi uyarınca yeni yevmiyesinin belirlenerek geriye doğru 5 yıllık işçilik alacaklarının ödenmesi gerektiğini belirterek müvekkilinin eksik ödenen ücret ve diğer işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının kendi personeli olmadığını, davacının sendikaya üye olmadığını, taleplerinin haksız olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Yargıtay (Kapatılan) 7. Hukuk Dairesinin bozma ilamı doğrultusunda toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere, kararın bozmaya uygun olmasına göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının yaptığı fazla çalışmanın hesap yöntemi konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.