muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/28355, Karar No: 2021/2657, Tarih: 22.02.2021

**8. Ceza Dairesi         2019/28355 E.  ,  2021/2657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

I- Mağdur ...'ın temyizine ilişkin yapılan incelemede,

Mağdurun kovuşturma aşamasında alınan beyanında sanıktan şikayetçi ve davacı olmadığını beyan etmek suretiyle katılan sıfatını almadığı anlaşılmakla, hükmü temyize hak ve yetkisi bulunmadığından, temyiz isteminin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Sanık hakkında kurulan hükme yönelik Cumhuriyet Savcısı ve sanık tarafından yapılan temyiz taleplerinin incelenmesine gelince,

a- Başka suçtan aynı yer cezaevinde hükümlü iken savunması alınan ve duruşmalardan bağışık tutulma talebi bulunmayan sanığın, hükmün verildiği oturuma getirtilmeyerek ya da talebi halinde SEGBİS sistemi ile hazır bulundurulmayarak savunma hakkının kısıtlanması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 196. maddesine aykırı davranılması,

b- Kabule göre de; 5237 sayılı TCK'nın 268/1. maddesinde düzenlenen başkalarına ait kimlik veya kimlik bilgilerini kullanma suçunun oluşabilmesi için işlediği suç nedeniyle kendisi hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını engellemek amacıyla, başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılarak soruşturma ve kovuşturma işlemlerinin kimlik bilgileri verilen mağdur hakkında yapılmasına neden olunması gerekir. Bir adli soruşturma ya da kovuşturma işlemi olmaksızın kimlik bilgilerinin gizlenmesi amacıyla başkalarına ait kimlik bilgilerinin kullanılması ve verilen kimlik bilgilerine göre resmi belge düzenlenmesi halinde TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçu oluşur.

Somut olayda, olay günü alkollü araç kullanması nedeniyle sanık hakkında trafik güvenliğini tehlikeye sokmak ya da başka suçtan işlem yapılmayıp emniyet görevlilerince sadece kabahat sayılan eyleminden dolayı trafik ceza tutanağı düzenlenmesi sırasında mağdura ait kimlik bilgilerinin kullanılmasından ibaret eylemin TCK'nın 206. maddesinde düzenlenen resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyanda bulunma suçunu oluşturacağı ve hukuki durumunun buna göre takdir ve tayini gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, Cumhuriyet Savcısı ve sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.02.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/848, Karar No: 2021/3567, Tarih: 20.05.2021

**14. Ceza Dairesi         2017/848 E.  ,  2021/3567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılanın yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 20.05.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/22665, Karar No: 2019/20085, Tarih: 04.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/22665 E.  ,  2019/20085 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin haklı neden olmaksızın davalı tarafça feshedildiğini beyanla kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu:

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtayın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur. Somut olayda mahkeme gerekçesinde, davacı işçinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı nedenle sona erdirildiği belirtildikten sonra hüküm kısmında davacının kıdem tazminatının kabulüne ihbar tazminatına yönelik talebin ise reddine karar verilmiştir. Bu durumda gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki doğmuştur. Mahkemece, gerekçe ve hüküm fıkrası arasındaki aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar verilmesi gerekmektedir. Bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

2-Kabule göre de, davacının fazla mesai alacağının reddine karar verilmiş ise de, davalı tanık beyanı dikkate alınarak davacının haftanın 6 günü 09.30-18.30 saatleri arasında çalıştığının düşünülmemesi hatalı olmuştur. SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/8065, Karar No: 2020/2334, Tarih: 03.03.2020

**19. Ceza Dairesi         2018/8065 E.  ,  2020/2334 K.**

**"İçtihat Metni"**

6563 sayılı Elektronik Ticaretin Düzenlenmesi Hakkında Kanun’a aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli ... hakkında Adana Ticaret İl Müdürlüğünün 02/02/2018 tarihli ve 487 sayılı kararı ile uygulanan 2.000,00 Türk lirası idarî para cezasına yönelik başvurunun reddine dair Adana 2. Sulh Ceza Hâkimliğinin 17/05/2018 tarihli ve 2018/1781 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 15/11/2018 gün ve 94660652-105-01-12244-2018-Kyb sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/11/2018 gün ve 2018/93466 sayılı ihbarnamesi ile Dairemize gönderilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, kabahatlinin savunmasında özetle, Dağ-Kon İletişim İnş. Tem. Taş. Elek. Tic. Ve San. Ltd. Şti. ile kendisinin yetkilisi olduğu Akarsubaşı Yazılım firması arasında distrübütörlük anlaşması bulunduğu ve ürettikleri ürünlerin Türkiye geneli tüm reklam ve satışlarını bu firmanın üstlendiği, idarî para cezasına konu olan mesajların (Ticari elektronik iletilerin) şahsı ya da firması tarafından değil; Dağ-Kon İletişim İnş. Tem. Taş. Elek. Tic. Ve San. Ltd. Şti. tarafından gönderildiği belirtilip buna ilişkin her iki firma arasında imzalanan distrübütörlük sözleşmesinin dosyaya ibraz edildiği, buna göre her iki firma arasındaki distrübütörlük anlaşmasının kabahate konu fiilin işlendiği tarihte yürürlükte olup olmadığı araştırılarak sonucuna göre karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin, kabahatlinin başvurusunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Mahkemece kanun yararına bozma isteminde ileri sürülen nedenler yönünden dosya kapsamında tüm deliller tartışılıp takdir edilmek suretiyle karar verildiği ve delil takdiri yapılarak verilen kararlar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceğinden;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 03/03/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25309, Karar No: 2015/1748, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25309 E.  ,  2015/1748 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/32455, Karar No: 2013/39696, Tarih: 12.12.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/32455 E.  ,  2013/39696 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gediz İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/09/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Yargıtay ilamında belirtilen bozma sebepleri çerçevesinde işlem yapılarak karar verilmiş, bozma ile kesinleşen hususların yeniden temyiz sebebi yapılmasına usul hükümleri elvermemiş bulunmasına ve temyiz edilen kararda yazılı gerekçelere göre yerinde olmayan temyiz sebeplerinin reddiyle bozma gereğine ve usule uygun mahkeme kararının İİK.nun 366. ve HUMK.nun 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 24,30 TL onama harcı temyiz edenden alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/12/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/12204, Karar No: 2018/5985, Tarih: 07.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/12204 E.  ,  2018/5985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili asıl ve birleştirilen davalarda; davalı tarafa sigortalı araç sürücüsünün kusurlu hareketi ile meydana gelen kazada müvekkillerinin desteğinin öldüğünü açıklayıp 1.000,00'er TL maddi tazminatın tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslah dilekçesi ile talebini artırmıştır.

Davalı vekili; medyana gelen kazada kask takmaması sebebi ile desteğin de kusurunun bulunduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, asıl davada davacıların tazminat alacağının ferileri ile birlikte ödendiğinden davanın konusu kalmadığından konusu kalmayan davanın esası ile ilgili karar verilmesine yer olmadığına, birleştirilen davada desteğin eşi için 140.884,92 TL tazminatın, desteğin çocuğu için 34.612,23 TL tazminatın tahsiline karar verilmiş, hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazası sonucu destekten yoksun kalmaya dayalı tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun 44/1. maddesi hükmüne göre zarara uğrayan, zarar doğuran eyleme razı olmuş veya kendisinin sebep olduğu hal ve şartlar zararın meydana gelmesine etki yapmış veya tazminat ödevlisinin durumunu diğer bir surette ağırlaştırmış ise, hakim, tazminat miktarını hafifletebilir.

Davaya konu olan olayda, desteğin kullandığı motosikletle seyri sırasında davalı tarafa sigortalı araç sürücüsünün çarpması neticesinde desteğin künt kafa travması sebebi ile boyunda trakea ve özefagus yaralanması ve künt travmaya bağlı genel beden travması ile birlikte beyin kanaması ve büyük damar yaralanması sebebi ile öldüğü dosya kapsamından anlaşılmaktadır.

Bu itibarla; desteğin ölüm sebebinden kaza anında kask takmadığı ve koruyucu giysiler giymediği anlaşılmış olup, desteğin bu eylemi zararın artmasına neden olduğundan mahkemece hükmedilecek tazminattan %20 oranında indirim yapılması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine, 07/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/599, Karar No: 2016/99, Tarih: 01.03.2016

**Ceza Genel Kurulu         2015/599 E.  ,  2016/99 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza

Günü : 09.01.2014

Sayısı : 542-1124

Kasten yaralama suçundan sanık ...'ın 765 sayılı TCK’nun 456/4, 457/1 ve 647 sayılı Kanunun 6. maddeleri uyarınca 2 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve cezasının ertelenmesine ilişkin, Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 12.04.2006 gün ve 1212-231 sayılı hükmün sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 2. Ceza Dairesince 09.04.2008 gün ve 20233-6661 sayı ile;

“...Sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK’nun 7 ve 5252 sayılı Kanunun 9. maddeleri uyarınca sanıkların eylemlerinin uyduğu kabul edilen 765 sayılı TCK’nun ve 5237 sayılı TCK’nun tüm hükümleri olaya ayrı ayrı uygulanmak suretiyle sonuçlar belirlenmesi, bu şekilde belirlenen sonuç cezaların karşılaştırılması ve sonucuna göre lehe olan kanunun belirlenmesi gerekirken açıklanan şekilde ve denetime olanak verecek biçimde değerlendirme yapılmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Katılanın hırsızlık yapmak amacı ile sanığın evine girmesinin sanık için tahrik teşkil edip etmediğinin kararda tartışılmaması,

3-Hükümden sonra 08.02.2008 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasa’nın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesi uyarınca; hükmolunan cezanın tür ve süresine göre hükmün açıklanmasının geri bırakılıp bırakılmayacağı hususunun değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması” isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 18.11.2008 gün ve 542-1124 sayı ile; sanığın 765 sayılı TCK’nun 456/4, 457/1, 51/2 ve 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca 312 Lira adli para cezasıyla cezalandırılmasına, 5237 sayılı CMK’nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına, 5 yıl denetim süresine tâbi tutulmasına karar verilmiş, itiraz edilmeyen bu karar 01.01.2009 tarihinde kesinleşmiştir.

Sanık hakkında denetim süresi içinde 21.12.2010 tarihinde işlediği hırsızlık suçundan açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonucunda Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesince 24.01.2012 gün ve 7-33 sayı ile; 5237 sayılı TCK’nun 141/1, 143, 62, 50/1-a ve 52/2. maddeleri uyarınca 6.500 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hükmün Yargıtay 2. Ceza Dairesince 22.10.2013 gün ve 2091-23845 sayı ile onanarak kesinleşmesinden sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar veren mahkemeye ihbarda bulunulmuştur.

Bu ihbar üzerine, hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararını ele alan Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesince duruşma açılmaksızın dosya üzerinden yapılan inceleme sonucunda 18.11.2008 gün ve 542-1124 sayı ile; CMK’nun 231/11. maddesi gereğince hükmün açıklanmasına, sanığın 765 sayılı TCK’nun 456/4, 457/1, 51/2 ve 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca 312 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hükmün sanık tarafından temyiz edilmesi sonucunda dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 26.01.2015 gün ve 35163-2521 sayı ile;

"Suç tarihi olan 28.01.2005 tarihi ile inceleme tarihi arasında 765 sayılı TCK'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş bulunduğunun anlaşılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı bozulmasına ve gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle sanık hakkında açılan kamu davasının CMUK’nun 322/1 ve 223/8. maddeleri uyarınca düşürülmesine" karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 23.03.2015 gün ve 86410 sayı ile;

"CMK’nun 231/8. madde son cümlesi, aynı maddenin 5. fıkrası uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği hallerde, dava zamanaşımının 8. fıkrada belirlenen 5 yıllık denetim süresi içinde duracağını hüküm altına almıştır. Ancak denetim süresi içinde suç işlenmesi halinde dava zamanaşımı süresinin ne zaman işlemeye başlayacağına dair maddede açık bir düzenleme bulunmamaktadır. Diğer bir ifadeyle sanığın tabi tutulduğu denetim süresinin CMK’nun 231/8. maddesinde belirlenen beş yıllık süresinin geçmesi halinden başka bir nedenle sona ermiş sayılabileceğine, denetim süresi içinde işlenen suçun denetim süresini sona erdireceğine veya böyle bir durumun varlığı halinde hangi tarihin esas alınarak zamanaşımının hesaplanması gerektiğine dair bir düzenleme yoktur. Bu nedenle anılan konuda bir yoruma ihtiyaç olduğu anlaşılmaktadır.

Somut olayda 28.01.2005 günü atılı 'kasten yaralama' suçunu işlediği iddia edilen sanık hakkında Adana Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 29.07.2005 gün ve 2005/3071 sayılı iddianamesi ile kamu davası açıldığı, Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 12.04.2006 gün 2005/1212 esas, 2006/231 sayılı kararı ile sanığın atılı suçtan mahkûmiyetine karar verildiği, sanık müdafii tarafından hükmün temyiz edildiği, Yargıtay 2. Ceza Dairesi tarafından 09.04.2008 gün ve 2007/20233 esas, 2008/6661 sayılı kararı ile hükmün bozulduğu, Adana 3. Sulh Ceza Mahkemesi tarafından yapılan yargılama sonucunda bu kez 18.11.2008 gün ve 2008/542 esas, 2008/1124 sayılı kararı ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verdiği, bu hükmün itiraz edilmeden 01.01.2009 günü kesinleştiği, sanığın denetim süresi içinde 21.12.2010 günü işlediği hırsızlık suçu nedeniyle Adana 6. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 24.01.2012 gün ve 2011/7 esas, 2012/33 karar sayılı kararı ile 6.500 TL adli para cezasına mahkûm edildiği, hükmün 22.10.2013 günü Yargıtay 2. Ceza Dairesi'nin 2013/2091 esas, 2013/23845 sayılı onama kararı ile kesinleştiği, dosyanın bu mahkûmiyet kararı nedeniyle 09.01.2014 günü ele alındığı ve dosya üzerinden hükmün açıklanmasına dair temyize konu kararın verildiği anlaşılmaktadır.

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararın kesinleşmesi ile başlayan denetim süresinin beş yıl olduğu, denetim süresince CMK’nun 231/8. maddesi gereğince zamanaşımı süresinin duracağı ve sanık hakkında yasa gereği tayin edilen bu denetim süresinin yasada belirtilen beş yıllık süresinin geçmesi dışında, başka bir nedenle sona ereceğine dair yasada açık bir düzenleme bulunmadığı gözetilerek yapılan değerlendirmede;

Hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen kişinin CMK’nun 231/8. maddesi gereğince belirlenen beş yıllık denetim süresi içinde yeniden bir suç işlemesi halinde, bu durumunun kesinleşmiş bir mahkûmiyet hükmü ile tespit edilmesinin zorunlu olduğu, soruşturma ve kovuşturma aşamalarından, hatta kanun yolu denetiminden oluşan bu sürecin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararı veren mahkemece beklenmesi gerektiği, hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilen kişinin denetim süresi içinde suç işlediğine ilişkin iddianın kararı verilen mahkemece bilinmesinin dosyanın ele alınması için yeterli olmadığı, sanık hakkında kesinleşmiş bir mahkumiyet hükmü olmadan açıklanması geri bırakılan hükmün mahkemesince açıklanmasının mümkün olmadığı, böyle bir imkansızlık varken hükmün açıklanmasının geri bırakılması nedeniyle duran dava zamanaşımın, denetim süresi içinde işlenen suçun işlenme tarihinden itibaren işlemeye başladığının kabul edilmesinin sanık lehine fakat hakkaniyete aykırı bir yorum olduğu düşünülmüştür.