muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5618, Karar No: 2023/1496, Tarih: 30.03.2023

Ancak, suça sürüklenen çocuk ..., sanıklar ..., ..., tanıklar ..., ... ..., ...ve...’in beyanlarına göre, sanık ...’in maktule aylarca kısıtlı yemek vererek aç bıraktığı, sürekli darp ettiği, hürriyetinden yoksun kıldığı, soğukta yatırdığı sabittir ve maktul bu eylemler nedeniyle hayatını kaybetmiştir. 5237 sayılı Kanun’un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde belirtilen eziyet çektirerek öldürme suçunun işleniş şekline ilişkindir. Sanık ...’in maktule yönelik süreklilik, çeşitlilik ve devamlılık arz eden eylemlerin eziyet niteliğinde bulunduğu ve eylemler nedeniyle maktul öldüğünden, sanık ...’in, 5237 sayılı Kanun’un 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendinde yer alan eziyet çektirerek öldürme fiilinden sorumlu tutulması gerekir.

Sanıklar ..., ..., ..., ... ve suça sürüklenen çocuk ...’in, sanık ...’in maktule karşı eylemlerine tepkide bulunmamaları, sessiz kalmaları, yetkili makamlara işlenmekte olan suçu bildirmemeleri, maktulün tedavisi yönünde hiçbir girişimde bulunmamaları, yemek verilmemesi konusunda sanık ...’in talimatlarını yerine getirmeleri, maktul soğukta ve dışarıda yatarken maktulün araca alınmaması ve maktul ağaca bağlanıp bekletilirken çözmek yönünde herhangi bir girişimlerinin bulunmaması, maktul öldükten sonra yetkili makamlara yanıltıcı bilgi vermeleri, tüm bu eylemlerin de aylarca devam etmesi hususları bir bütün olarak değerlendirildiğinde, sanıklar ve suça sürüklenen çocuğun eylemleri, sanık ...’de bulunan suç işleme kararını kuvvetlendirici nitelikte olup, Mahkemece yapılan uygulama yerinde görülmüştür. Ancak yardım eyleminin kısa süreli ya da ani bir hareketle olmayışı, uzun süre aralıksız devam etmesi ve çeşitli olması nedeniyle 5237 sayılı Kanun’un 39 uncu maddesi hükümlerinin azami hadden uygulanması gerekmekte olduğundan, bu yönüyle çoğunluğun görüşüne katılmamaktayım.

Üye ...
Yargıtay — Esas No: 2015/434, Karar No: 2015/1463, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/434 E.  ,  2015/1463 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2022/8054, Karar No: 2023/877, Tarih: 07.03.2023

**1. Ceza Dairesi         2022/8054 E.  ,  2023/877 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜMLER : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 23.03.2022 tarihli ve 2022/74 Esas, 2022/107 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında,

a) Katılan ...'a yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) bendi, 35 ... maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 17 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

b) Katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin birinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (a) bendi, 87 nci maddesinin üçüncü fıkrası 53 üncü maddesi ve 58 ... maddesinin altıncı fıkrası uyarınca 2 yıl 2 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve cezasının mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine,

2. Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.05.2022 tarihli ve 2022/836 Esas, 2022/850 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan sanık ve sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca, kazanılmış hakkının korunması bu nedenle ceza miktarlarının düzeltilmesi suretiyle düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

1. Sanığın öldürme kastı ile hareket etmediğinden suç vasfının hatalı belirlendiğine,

2. Sanık hakkında gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Sanık hakkında takdîri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve sanık müdafiinin temyiz sebepleri;

1. Sanığın öldürme kastı ile hareket etmediğinden suç vasfının hatalı belirlendiğine,

2. Sanık hakkında gönüllü vazgeçme hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3. Sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

4. Sanık hakkında takdîri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

İlişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanık ...'nın mağdur ... ve mağdur ...'in oğlu olduğu, sanık ...'nın eşi olan ve tanıklıktan çekilen ...'den 2-3 sene önce resmî olarak boşandığı, aralarında çıkan anlaşmazlık sonucu zaman zaman birlikte, zaman zaman ayrı yaşadıkları, olay olduğu tarihten öncesinde de ...'in kadın sığınma evinde kaldığı, müşterek çocuklarının velayetinin ise sanık ...'ya verildiği, İsa'nın çocuğu zaman zaman anne ve babasının evine bıraktığı ve çocuğun bazı geceler burada kaldığı, olay tarihinde saat 15:00 gibi sanık ...'nın babasının evine geldiği ve babası ...a, ...'in dayısı tanık ...'in; "...

Babanların orda kalıyor, .....,i saklıyormuşsunuz." dediğinin söylediğini ve babası ...a; "Kalk ...'in yanında gidelim." dediği, babası ... yok diyince sanığın ona vurarak yere düşürdüğü tuvaletin kapısının önüne yatırarak ve bir eliyle onun boynunu tutarak diğer eliyle de kafasını tutup mermere sürekli vurmak suretiyle subdural hematoma, beyin kontüzyonuna ve nazal kemikte lineer fraktüre yol açan, kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak ve basit bir tıbbî müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaralanmasına sebebiyet verdiği ve ...ın kafasına 6 adet dikiş atıldığı, olay esnasında katılan ...'in tarafları ayırmaya çalıştığı esnada vurarak onu da yere düşürdüğü, düzenlenen rapora göre; yaralanmasının kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı, basit bir tıbbî müdahale ile iyileşebilecek nitelikte hafif olmadığı, kişide tarif edilen L1 vertabra proçesteki kırığın yaşam fonksiyonlarına 2 (iki) orta derecede etkileyeceği, yaralanmanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya kaybı niteliğinde olmadığı şeklinde olduğu, bu esnada katılan ...'ın sanığın elinden kurtularak olay yerinden kaçtığı anlaşılmıştır.

2. Sanık ... üzerine atılı suçlamayı tevil yoluyla ikrar etmiştir.

3. Katılanlar ..., ... ve tanık beyanları dava dosyasında mevcuttur.

4. Niğde Eğitim Araştırma Hastanesinin 19.01.2021 tarihli raporunda katılan ...'ın, "Subdural hematoma, beyin kontüzyonuna ve nazal kemikte lineer fraktüre yol açan yaralanmasının; kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, basit bir tıbbî müdahale ile iyileşebilecek nitelikte hafif olmadığı, kişide tarif edilen nazal kemikteki lineer fraktürün, yaşam fornksiyonlarını 1(Bir) Hafif derecede etkileyeceği," şeklinde görüş açıklandığı görülmüştür.

4. Niğde Eğitim Araştırma Hastanesinin 19.01.2021 tarihli raporunda katılan ...'ın, "Subdural hematoma, beyin kontüzyonuna ve nazal kemikte lineer fraktüre yol açan yaralanmasının; kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olduğu, basit bir tıbbî müdahale ile iyileşebilecek nitelikte hafif olmadığı, kişide tarif edilen nazal kemikteki lineer fraktürün, yaşam fornksiyonlarını 1(Bir) Hafif derecede etkileyeceği," şeklinde görüş açıklandığı görülmüştür.

5. Niğde Adlî Tıp Şube Müdürlüğünün 02.03.2022 tarihli raporunda katılan ...'ın, "Beyin kontüzyonuna ve nazal kemikte lineer fraktüre neden olan yaralanmasının duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya kaybı niteliğinde olmadığı," şeklinde görüş açıklandığı görülmüştür.

6. Niğde Eğitim Araştırma Hastanesinin 19.01.2021 tarihli raporunda katılan ...'in, "Yaralanmasının kişinin yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olmadığı, basit bir tıbbî müdahale ile iyileşebilecek nitelikte hafif olmadığı, kişide tarif edilen L1 vertabra proçesteki kırığın yaşam fonksiyonlarına 2 (iki) orta derecede etkileyeceği, yaralanmanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması veya kaybı niteliğinde olmadığı," şeklinde görüş açıklandığı görülmüştür.

7. 18.12.2020 tarihli genel adlî muayene raporunda sanık ...'nın; "Sağ boyun ve çene altında kızarıklık olduğu, basit tıbbî müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandığı," şeklinde görüş açıklandığı görülmüştür.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmış ise de; sanık hakkında kurulan hükümlere yönelik olarak 5271 sayılı Kanun'un 283 üncü maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesi gerektiğinin düşünülmemesi nedeniyle, 303 üncü maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi gereğince katılan ...'e yönelik kasten yaralama suçundan 1 yıl 13 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, katılan Rıfat'a yönelik nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan 16 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilerek istinaf başvurularının düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Suç Vasfı ve Gönüllü Vazgeçme

Sanık ve katılanların beyanları, adlî tıp raporları bir bütün halinde değerlendirildiğinde, sanığın eylemine kendiliğinden son vermediği, katılanların yaralanmalarının dereceleri, katılan baba ...ın sanığın saldırısından kendisinin ve eşinin imkanları ile kurtulduğu anlaşıldığından, sanığın eyleminin nitelikli öldürmeye teşebbüs ve kasten yaralama suçlarını oluşturduğu anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

B. Haksız Tahrik

Sanığın yaralanmalarının katılan ... ile boğuşurken meydana geldiği anlaşıldığından, hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Takdîri İndirim

B. Haksız Tahrik

Sanığın yaralanmalarının katılan ... ile boğuşurken meydana geldiği anlaşıldığından, hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

C. Takdîri İndirim

Sanığın geçmişten gelen suç işleme eğilimi nedeniyle kişiliği,duruşmadaki inkar yollu olumsuz tutum ve davranışları, sanığa verilen ceza miktarının yaşamı üzerine ıslah açısından daha etkili olacağına kanaat getirilmesi vede atılı eylem ile ilgili olarak samimi bir pişmanlığı gözlemlenmediğinden sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.05.2022 tarihli ve 2022/836 Esas, 2022/850 Karar sayılı kararında sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Niğde 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

07.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1344, Karar No: 2021/8769, Tarih: 11.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1344 E.  ,  2021/8769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece, bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak ;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13928, Karar No: 2022/16439, Tarih: 21.12.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/13928 E.  ,  2022/16439 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkeme, bozmaya uyarak ilamında belirtildiği şekilde, davanın kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Temyize konu davada, mahkemece verilen 07/04/2016 tarihli karar, kapatılan 21. Hukuk Dairesinin 12.03.2018 tarih 2016/12622 E. 2018/2143 K. sayılı ilamı ile “...Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davacının davalı işveren tarafından ilk hizmet bildiriminin 21.09.2001 tarihinde olduğu davacının sezonluk olarak çalıştığı, bordro tanıklarının dinlendiği, davalı işverenin 06.04.1998 tarihinde 506 sayılı Yasa kapsamına alınmış olduğu anlaşılmaktadır. Somut olayda, davalı şirketin ne zaman kurulduğu ve faaliyete geçtiği araştırılmadan ihtilaf konusu dönem olan 2001 yılı öncesine ilişkin olarak bordro tanıkları dinlenmeden, tanık beyanları ile netleştirilmeden karar verilmesi hatalı olmuştur. Yapılacak iş; 2001 yılı öncesini kapsar şekilde çalışan kayıtlı bordro tanıklarını dinlemek, bordro tanığı bulunmadığı ya da beyanı ile yetinilmediği, komşu işyeri çalışanları; yoksa işyeri sahipleri araştırılıp tespit edilerek davacının ihtilaflı dönemde fiili çalışmasının olup olmadığı hususunda yöntemince beyanlarını almak, davalı işyerinin kuruluşunu ve faaliyete başladığı dönemi araştırmak davanın nitelikçe kamu düzenini ilgilendirdiği de nazara alınarak gerçek çalışma olgusunu somut ve inandırıcı bilgilere dayalı şekilde kanıtladıktan sonra sonucuna göre karar vermekten ibarettir...” ” gerekçeleri ile bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyulmuş ise de bozma gerekleri yerine getirilmediği gibi mahkemece yapılan araştırma da hüküm kurmaya elverişli değildir. Davacının 1997 yılından 2014 yılına kadar her yıl 6 ay mevsimlik işçi olarak çalıştığının tespiti istemine ilişkin davada,öncelikle dinlenen tanıkların çoğu, dönemsel çalışan tanıklar olup, dönem dışında çalışmaları bilebilecek durumda değildirler. Bu nedenle, kabule konu olan 1997-2014 tarihleri arasında; sürekli çalışmaya karar verilen dönemlerde, kendi dönemleri de belirtilmek suretiyle, sürekli çalışan bordro tanıkları tespit edilerek, beyanlarına başvurulmalıdır. Mahkemece, alınacak bu beyanlarla, davacının talep ettiği dönemler zarfında ara vermeksizin sürekli çalışıp çalışmadığı, ne iş yaptığı, hangi bölümde çalıştığı, davalı işyerinde yaptığı işe ilişkin çalışmaların hangi dönemler arasında yapıldığı hususu tereddütsüz şekilde ortaya konulmalı; öte yandan davacının bildirimi yapılan dönemlerde, eksik bildirilen günlerinin hangi nedenle eksik bildirildiği, kurumdan buna ilişkin bilgi ve belgelerin gönderilmesinin istenmesi gerekirken; yetersiz tanık beyanları ile karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Açıklanan maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, taraf avukatlarının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyize eden ilgililere iadesine, 21.12.2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6090, Karar No: 2022/3197, Tarih: 20.04.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/6090 E.  ,  2022/3197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 18. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 12.03.2020 tarih ve 2019/310 E. - 2020/229 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi asıl davada davacı-birleşen davalarda davalı ICBC Turkey Bank A.Ş. vekili tarafından duruşmalı, birleşen 2009/772 esas sayılı davada davalı Takasbank -İMKB Takas ve Saklama Bankası A.Ş. ile birleşen 2009/664 esas sayılı davada davacı ..., birleşen 2010/87 esas sayılı davada davacı ..., birleşen 2009/772 esas sayılı davada davacı ... vekilleri tarafından duruşmasız olarak istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 19.04.2022 günü hazır bulunan asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekili Av. ..., birleşen davada davacılar vekili Av. ... ile davalı ... ve davalı-karşı davacı Merkez Menkul Değerler A.Ş. vekili Av. ... ile birleşen davada davalı Takasbank vekili Av. ... ile Fer'i müdahillerden ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin aracı kurum Merkez Menkul Değerler A.Ş.’ye kullandırdığı krediler için hisse senetlerini rehin aldığını, Sermaye Piyasası Kurumunun aracı kurumun faaliyetlerini önce geçici, ardından sürekli durdurulduğunu, tedrici tasfiyesine karar verildiğini, müvekkilinin rehin hakkına istinaden hisselerin satımı ve alacağın tahsili için işlem yapılmasını beklerken davalı Merkez Menkul Değerler A.Ş.’yi temsilen Yatırımcılar Koruma Fonu’nun gönderdiği 13.05.2009 tarihli ihtarnamede müvekkiline rehinli kıymetlerin Merkez Menkul Değerler A.Ş. müşterileri tarafından müvekkil nezdinde açılmış olan Merkez Menkul Değerler A.Ş. hesabına gönderildiği ve kıymetlerin maliklerinin Merkez Menkul Değerler A.Ş. müşterileri, rehin hakkı sahibinin ise Merkez Menkul Değerler A.Ş. göründüğü belirtilerek hisse senedi malikleri ile müvekkil arasında kredi/ rehin sözleşmesi ile hisse senetlerinin Merkez Menkul Değerler A.Ş. borcuna karşılık rehnedilmesine ilişkin muvafakat belgelerinin gönderilmesinin talep edildiğini, Merkez Menkul Değerler A.Ş.’nin müvekkilin rehnini hiçe saydığını, Yatırımcıları Koruma Fonunun talebinin hukuk dışı olduğunu, rehin haklarının yok edilmeye çalışıldığını, oysa müvekkilinin rehin teminatına dayalı aracı kuruma kredi kullandırdığını, Merkezi Kayıt Kuruluşunun bu rehinleri yok saymasının hak gaspı mahiyeti taşıdığını, mevzuat uyarınca hisse senetleri malikleri ile müvekkil arasında ayrıca kredi/ rehin sözleşmesi veya hisse senetlerinin aracı kurum borcuna karşılık rehnedilmesine ilişkin muvafakatnameye ihtiyaç bulunmadığını ileri sürerek müvekkilinin rehin hakkının varlığına binaen davalıların müvekkilinin rehin hakkını bertarafa yönelik rehinli hisse senetleri üzerinde yaptığı muarazının men’ini talep ve dava etmiştir.

Asıl davada davalılar vekili, ... A.Ş.’ye husumet yöneltilemeyeceğini, dava konusu menkul kıymetlerin mülkiyetlerinin aracı kurumun müşterilerine ait olduğu hususunda bir uyuşmazlık bulunmadığını, davacının bu kıymetler üzerinde rehin hakkının mevcudiyetini gösterin bir delil sunmadığını, bankayla müşteriler arasında bir rehin sözleşmesi olmadığı gibi müşterilerin iddia edilen rehin sözleşmesinden haberlerinin dahi bulunmadığını, Merkez Menkul Değerler A.Ş.’nin olmayan bir hakkını başkasına devredemeyeceğini, aracı kurum ile davacı banka arasındaki sözleşmelerin sadece ikisi arasındaki ilişkileri düzenlediğini, müşterileri bağlamayacağını, bu ikisi arasında kredi sözleşmesi kurulmuş olmasının müşterilerin muvafakatları olmaksızın davacı Bankanın doğrudan rehin hakkı sahibi olacağı anlamına gelmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.