muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6829, Karar No: 2014/1652, Tarih: 06.03.2014

**23. Hukuk Dairesi         2013/6829 E.  ,  2014/1652 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Yalova 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 06/11/2012

NUMARASI : 2010/155-2012/441

Taraflar arasında görülen karşılıklı akdin feshi ve tazminat davalarının sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 07.05.2013 gün ve 2013/749 Esas, 2013/2978 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacılar vekili, müvekkilinin arsa sahipleri ile davalı yüklenici M.. A.. arasında 03.10.1997 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme uyarınca inşaa edilecek 120 daireden 47 tanesinin müvekkiline, geri kalanın da yükleniciye ait olacağının kararlaştırıldığını, davalı M.. A..'nin sözleşmedeki yetkiye dayanarak sözleşmeyi diğer davalı kooperatife devrettiğini, ancak yüklenicinin edimlerini yerine getirmediğini, süresinde daireleri teslim etmediğini, eksik imalat yaptığını, bu nedenle iskan ruhsatı alınamadığını ileri sürerek, akdin feshine, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 10.000,00 TL kira bedeli, 10.000,00 TL eksik imalat bedelinin davalılardan müteselsilen tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı M.. A.. vekili, sözleşmeden sonra 1999 yılında yaşanan deprem dolayısı ile imar değişikliğiyle kat sayısının düşürüldüğünü, taraflar arasında yapılan görüşmeler sonucunda 13 dairenin davacılara, 19 dairenin ise yükleniciye bırakılması hususunda mutabakata varıldığını ve davacı tarafa 12 daire teslim edildiğini, bu nedenle fesih talebinin reddi gerektiğini savunarak davanın reddine; karşı dava olarak da, davacılar tarafından daire yapılmayan taşınmazların tapularının iptali ile müvekkili adına tescilini istemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonunda; davacı arsa sahiplerine devri gereken 13 daireden 12 tanesinin teslim edildiği, teslim edilmeyen son dairenin rayiç değeri ile ruhsat alınması için gerekli masraflar toplamının 147.563,00 TL olduğu, sözleşmenin %92,3 oranında ifa edilmiş olması karşısında feshin istenemeyeceği, fesih ile birlikte müspet zarar olan kira tazminatının da talep edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulü ile 10.000,00 TL eksik iş bedelinin davalılardan tahsiline, diğer taleplerinin ise reddine karar verilmiş, hükmün davacılar vekillerince temyiz edilmesi üzerine Dairemizin 07.05.2013 gün, 2013/749 E., 2013/2978 K. sayılı ilamı ile mahkeme kararı bozulmuştur.

Bu kez, davalılar vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Bu kez, davalılar vekili karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Taraflar arasında akdedilen 03.10.1997 gün, 13628 yevmiye numaralı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca davalı yüklenici tarafından inşaa edilecek toplam 120 adet bağımsız bölümden 37 tanesinin arsa sahiplerine, geri kalan 73 tanesinin ise yükleniciye ait olacağı ve işin sözleşme tarihinden itibaren 46 ay içinde (03.08.2001 tarihine kadar) bitirilip teslim edileceği kararlaştırılmıştır. Ancak sözleşme konusu inşaatın devamı sırasında 17.08.1999 tarihinde meydana gelen Marmara Depremi sonucu imar mevzuatında değişiklik yapılıp inşaattaki kat adedi beşten üçe inmiş, böylece toplam 32 bağımsız bölümün yapılabileceği anlaşılmıştır.

Davacılar vekili, 01.11.2012 tarihli dilekçesinde müvekkillerinin 13 bağımsız bölüm almaları gerekirken, 12 adet bağımsız bölüm teslim aldıklarını ifade etmiş olup, inşaatın mevcut haline göre de 31.10.2005 tarihinde kat irtifakının tesis olduğu saptanmıştır.

Mahkemece yargılama sırasında alınan bilirkişi kurulu rapor ve ek raporlarında, arsa sahiplerinin almaları gereken bağımsız bölüm sayısının 13 adet olduğu tesbit edilmiş, bu yönde verilen mahkeme kararı yüklenici tarafça temyiz edilmeyerek benimsenmiştir. Ne var ki, mahkemece bilirkişi kurulu tarafından yapılan bu tespite dayalı olarak arsa sahiplerinin almaları gereken 13 bağımsız bölümden 12 adedinin teslim edildiği hususu esas alınarak karar gerekçesinde işin gerçekleşme seviyesinin %92,3 olduğu belirtilmiştir. Oysa ki, teslim edilen bağımsız bölüm sayısına göre işin fiziki seviyesinin tesbit ve ifade olunması mümkün değildir.

Bunun yanında, sözleşmenin ifa süresi içinde deprem meydana geldiği, ancak bundan sonraki dönemde kat ve bağımsız bölüm adedinin değişmesi nedeni ile sözleşmeye nazaran kısmi imkansızlık oluşmasına karşın, tarfalarca özellikle deprem sonrası dava tarihine kadar geçen on yılı aşan süre içinde akdin devamı hususunda irade gösterildiği, keza yapılan keşif sonrası tespit olunduğu üzere işin deprem sonrası imar mevzuatına göre tamamlanma aşamasına geldiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, dosyadaki delil durumuna göre işin bitirilme durumuna geldiği anlaşılmakla, her ne kadar mahkemece arsa sahiplerine teslimi gereken ve fiilen teslim edilen bağımsız bölüm sayısına göre inşaatın gerçekleşme oranının kararın gerekçe kısmında %92,3 olarak ifade edilmesi hatalıysa da, özellikle tesbit edilip hüküm altına alınan eksik işler bedeli nazara alındığında artık bu aşamada sözleşmenin feshinin talep edilmesi TMK'nın 2. maddesin de düzenlenen dürüstlük kuralına aykırıdır.

Bu durumda, dosyadaki delil durumuna göre işin bitirilme durumuna geldiği anlaşılmakla, her ne kadar mahkemece arsa sahiplerine teslimi gereken ve fiilen teslim edilen bağımsız bölüm sayısına göre inşaatın gerçekleşme oranının kararın gerekçe kısmında %92,3 olarak ifade edilmesi hatalıysa da, özellikle tesbit edilip hüküm altına alınan eksik işler bedeli nazara alındığında artık bu aşamada sözleşmenin feshinin talep edilmesi TMK'nın 2. maddesin de düzenlenen dürüstlük kuralına aykırıdır.

Hal böyle olunca, mahkemece fesih isteminin reddine ilişkin karar yerinde olduğundan ve davacı arsa sahiplerince, kararın temyizinde gerek gecikme tazminatı ve gerekse eksik işler konusunda herhangi bir temyiz sebebi ileri sürülmemesi nedeni ile mahkeme kararının onanması gerekirken, bozulması yerinde görülmediğinden 1086 sayılı HUMK'nın 440 ve devam maddeleri uyarınca davalılar vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalılar vekilinin karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemizin 07.05.2013 gün, 2013/749 E., 2013/2978 K. sayılı bozma ilamının kaldırılarak, mahkeme hükmünün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacılar-karşı davalılardan alınmasına, davalılar alınan karar düzeltme harcının istek halinde iadesine, 06.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1338, Karar No: 2019/9740, Tarih: 02.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2018/1338 E.  ,  2019/9740 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/1, 50/4-1-a, 52/2-4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan suça sürüklenen çocuğun mahkumiyetine ilişkin hüküm, suça sürüklenen çocuk tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, suça sürüklenen çocuğun sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Olay günü suça sürüklenen çocuğun, meskun mahal dışında, aydınlatmanın olmadığı, gece vakti, saat 00.30 sıralarında bölünmüş yolda panelvan tarzı kamyonet tipi aracı ile seyri sırasında önünde kendi istikameti ile aynı istikamette gitmekte olan çekici ve çekiciye bağlı yarı römorka, sağ şeritte kamyonetinin sağ yan ve ön kısmı ile römorkun sol arka tampon ve kasa kısmına çarpıp yoldan çıkarak yolun sağındaki bilgi levhasına çarparak durduğu ve bu kaza neticesinde suça sürüklenen çocuğun kamyonetindeki yolcusunun öldüğü olayda; suça sürüklenen çocuğun savcı huzurunda verdiği beyanında, yola çıktıklarında aracı ölenin kullandığını, geç saatlere doğru ölenin kendisine yorulduğunu söylerek aracı kullanmasını istediğini söylediğini, kendisinin de ölene, ehliyetinin olmadığını şöforlüğünün de çok iyi olmadığını söylediğini, daha sonra ölenin uykusunun geldiğini düşünerek ve ölenin de tekardan aracı kullanmasını istemesi üzerine şöfor koltuğuna geçtiğini, aracı kullanmaya başladığını, önünde sağ şeritte bir tırın olduğunu fark ettiğini,tırı sollamak istediğinde bir an ne olduğunu anlamadığını, gözlerinin kararır gibi olduğunu, dalmış da olabileceğini, çarpışma anını hatırlamadığını beyan ettiği, suça sürüklenen çocuğun, sorguda verdiği ifadesinde, aracı kullanmaya başladıktan yaklaşık yarım saat sonra kaza olduğunu beyan ettiği, duruşmada verdiği beyanında ise, aracı kullanmaya başladıktan sonra uyukladığını, kazayı nasıl yaptığını hatırlamadığını, hızının 70-80 km/saat olduğunu tahmin ettiğini ancak uyuduğu için tam olarak hatırlamadığını ifade etmesi karşısında, suça sürüklenen çocuğun ehliyetinin olmamasının tek başına bilinçli taksir hükümlerinin uygulanmasında yeterli olmayacağı ancak araç sevk ve idare etmekte acemi olan ve direksiyon başında uyuklayan suça sürükelenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 22/3 maddesi uyarınca arttırım yapılması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında basit taksirden hüküm kurulmak suretiyle eksik ceza tayinine hükmedilmesi,

Kabule göre de;

1- Olay tarihinde 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 31/3 maddesinin uygulanmasındaki zorunluluk gözetilmeden hüküm kurulması,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının paraya çevrilmesi sırasında 18.200-tl adli para cezası yerine 18.000-tl adli para cezasına hükmedilmesi,

Kabule göre de;

1- Olay tarihinde 18 yaşını doldurmamış olan suça sürüklenen çocuk hakkında TCK'nın 31/3 maddesinin uygulanmasındaki zorunluluk gözetilmeden hüküm kurulması,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında tayin olunan 2 yıl 6 ay hapis cezasının paraya çevrilmesi sırasında 18.200-tl adli para cezası yerine 18.000-tl adli para cezasına hükmedilmesi,

Kanuna aykırı olup, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden suça sürklenen çocuğun kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 02/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2774, Karar No: 2011/5092, Tarih: 03.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/2774 E.  ,  2011/5092 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki baz istasyonunun kaldırılması davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 06/12/2010 gün ve 2010/13468-2010/12570 sayılı ilamıyla bozulmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalılar ... Telekominikasyon A.Ş ve ... İletişim Hiz. A.Ş vekillerince kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir. Mahkemece dava reddedilmiş; karar, Dairemizce bozulmuş; davalılardan ... İletişim Hiz. A.Ş ve ... Telekominikasyon A.Ş karar düzeltme istemişlerdir.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE),… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine dair yerel mahkeme kararı doğrudur. Ne var ki, Dairemizce karar bozulduğundan karar düzeltme istemi kabul edilerek Dairemizin bozma kararı kaldırılıp, kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairezimin 06/12/2010 gün ve 2010/13468-2010/12570 karar sayılı bozma ilamının kaldırılmasına ve kararın yukarıda yazılı olan nedenlerle ONANMASINA ve aşağıda yazılı onama harcının önceki kararımızı temyiz eden davacılara yükletilmesine ve tashihi karar talep eden davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 03/05/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddi gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun kararına katılmıyoruz. 03/05/2011
Yargıtay — Esas No: 2025/588, Karar No: 2025/1541, Tarih: 16.04.2025

**6. Hukuk Dairesi         2025/588 E.  ,  2025/1541 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/2272 E., 2024/2417 K.

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 4. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2024/167 E., 2024/304 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı dava dilekçesinde; dava dışı kooperatifin 709 no'lu üyeliğini davalıdan noter aracılığı ile satın aldığını, ancak yaptığı başvuru sonucunda dava dışı kooperatifin 709 no'lu üyeliğinin bulunmadığının tespit edildiğini, hisse devri için ödediği bedelin iade edilmediğini, davalı hakkında mahkumiyet kararı verildiğini, noter senedinde hisse bedelinin 2.500,00 TL gösterilmesine rağmen gerçek bedelin 95.000,00TL olduğunu, kısmi olarak açılan davada yapılan ödeme miktarının 95.000,00 TL olduğunun ve denkleştirici adalet ilkesi uyarınca ödenmesi gereken miktarın 414.625,44 TL olarak tespit edildiğini, kısmi davanın ıslah edilmeksizin kabulüne karar verildiğini, kısmi olarak açılan davadaki tespite ilişkin kısımların kesin hüküm niteliğinde olacağını belirterek 403.714,41 TL bedelin 15.06.2022 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan alınmasını talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; kısmi olarak açıldığı belirtilen davanın belirsiz alacak davası niteliğinde bulunduğunu, belirsiz alacak davası sonrasında ek dava açılamayacağını, kısmi olarak açıldığı belirtilen dava nedeniyle derdestlik bulunduğunu, resmi senette satış bedelinin 2.500,00 TL olarak gösterildiğini, 95.000,00 TL olduğuna ilişkin herhangi bir belge veya bilgi sunulmadığını belirterek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda bilgileri yazılı kararı ile denkleştirici adalet ilkesinin haklı bir sebep olmaksızın mal varlığını artıranın elde ettiği kazanımı geri vermek zorunda olduğu düşüncesine dayalı olduğu, kısmi olarak açılan davada davacının fazlaya ilişkin haklarını saklı tuttuğu, davanın saklı tutulan fazlaya ilişkin haklara ilişkin olarak açıldığı, kısmi olarak açılan davada alınan bilirkişi raporu ile davacının ödediği bedelin denkleştirici adalet ilkesi uyarınca kısmi olarak açılan dava kapsamında netleşip kesinleşen bakiye miktara hükmedilmesinin gerektiği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içerisinde davalı vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararı ile; taraflar arasındaki hisse devrinin noterde yapıldığı ve resmi senette bedelin 2.500,00 TL olarak belirtildiği, bu hâli ile davacının kendi muvazaasına dayanamayacağı ve lehine sonuç çıkaramayacağı, senedin aksinin kesin delille ispatının gerektiği, dava dilekçesinde açıkça yemin deliline dayanılmadığı, herkesin haklarını kullanırken ve borçlarını yerine getirirken dürüstlük kuralına uymasının zorunlu olduğu, hakkın açıkça kötüye kullanılmasının hukuk düzeni tarafından korunamayacağı gerekçesiyle istinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılmasına ve yeniden esas hakkında olmak üzere davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı temyiz dilekçesinde; noter senedinde bedelin 2.500,00 TL olarak gösterilmesine rağmen gerçek bedelin 95.000,00 TL olduğunu, kısmi olarak açılan davada bu hususun tespit edildiğini, sebepsiz zenginleşme hukuksal nedenine dayalı davada mahkemece gerçek bedelin tespitinin gerektiğini, resmi senede konu kooperatif hissesinin bulunmaması ve Türk Borçlar Kanunu'nun 27. maddesi dikkate alındığında konusu imkansız olan resmi işlemin kesin hükümsüz olduğunu, hissenin gerçekte bulunmamasından dolayı dairenin rayiç bedelinin talep edilemeyeceğini, sebepsiz zenginleşme hükümleri uyarınca bedelin iadesinin ve noter senedinden ayrı değerlendirilmesinin gerektiğini, istinaf incelemesinin duruşmasız yapılmasının da hukuki dinlenilme hakkının ihlaline neden olduğunu beyan etmektedir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, gerçekte olmayan kooperatif hissesinin satışı sonucunda ödenen bedelin denkleştirici adalet ilkesi dikkate alınarak iadesi istemine ilişkindir.

1. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi gereğince, bir sözleşmenin türü ile içeriğinin belirlenmesinde ve yorumlanmasında tarafların yanlışlıkla veya gerçek amaçlarını gizlemek için kullandıkları sözcüklere bakılmaksızın gerçek ve ortak iradeleri esas alınır. Muvazaalı işlem olarak da belirtilen bu durum, mutlak muvazaa ve nispi muvazaa olarak kendi içinde ikiye ayrılmaktadır. Mutlak muvazaada taraflar, gerçekte o işlemi yapmak istemedikleri halde, üçüncü kişilere karşı onları aldatmak amacıyla görünürde bir işlem yapılması söz konusudur. Nispi muvazaada ise iki işlem söz konusudur. Birincisi tarafların gerçek iradelerini yansıtan işlem, ikincisi ise üçüncü kişilere karşı yapılan işlemdir. Tarafların gerçek iradeleri görünürdeki işlem ile gizlenmektedir. 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 19. maddesi gereğince, gerçek iradelerin ispatlanması halinde, gerçek ve ortak iradelerin esas alınması gerekir.

Her ne kadar Bölge Adliye Mahkemesi taraf muvazaasına dayanmış ise de, taraflar arasındaki muvazaa iddiası üçüncü kişilere karşı ileri sürülemez. Bu nedenle hukuki nitelendirme doğru değildir. Önceki kesinleşen kararda delil olarak ele alınan ceza dosyasındaki maddi vakıaya göre 95.000,00 TL ödendiği ve fazlaya ilişkin hakların saklı tutulduğu sabit olduğundan, önceki kararda hükmedilen miktar düşülerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuş, kararın bozulması gerekmiştir.

2. Bozma nedenine göre, davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1. Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

2. Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek olmadığına,

Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

Dosyanın Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine,

16.04.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.