muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/16160, Karar No: 2016/4538, Tarih: 26.02.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/16160 E.  ,  2016/4538 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1- Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki itirazlarının reddine,

2- Davacı, davalı Belediyede işçi olarak çalıştığını, emeklilik nedeni ile iş akdinin sona erdiğini beyanla fazla çalışma, hafta tatili ücreti ve ulusal bayram genel tatili ve kömür yardımı alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı vekili davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacının kömür yardımı alacağı, fazla çalışma ücreti ve ulusal bayram genel tatili alacak taleplerinin kabulüne, hafta tatili alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

HMK'nun 107.maddesinde davanın açıldığı tarihte alacağın miktarını yahut değerini tam ve kesin olarak belirleyebilmesinin kendisinden beklenemeyeceği veya bunun imkansız olduğu hallerde, alacaklının hukuki ilişkiyi ve asgari bir miktar ya da değeri belirtmek suretiyle belirsiz alacak davası açabileceği, karşı tarafın verdiği bilgi veya değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olduğu anda, davacının iddianın genişletilmesi yasağına tabi olmaksızın davanın başında belirtmiş olduğu talebini artırabileceği, ayrıca kısmi eda davasının açılabildiği hallerde, tespit davası da açılabileceği ve bu durumda hukuki yararın var olduğunun kabul edileceği, 109.maddesinde ise talep konusunun niteliği itibariyle bölünebilir olduğu durumlarda sadece bir kısmının da dava yoluyla ileri sürülebileceği, talep konusunun miktarı, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli ise kısmi dava açılamayacağı, kısmi dava açılması halinde dava açılırken talep konusunun kalan kısmından açıkca feragat edilmiş olması hali dışında talep konusunun geri kalan kısmından feragat edildiği anlamına gelmeyeceği bildirilmiştir.

Görüldüğü gibi her iki dava çeşidinin de açılabilirlik şartı alacağın konusunun miktarının yahut değerinin tam ve kesin olarak belirlenebilmesinin mümkün olmamasıdır. Her iki dava çeşidinde de (alacak miktarını tespiti davası dışında) dava açan alacağın asgari bir miktar ve değerini belirterek talepte bulunmaktadır.

Dava dilekçesinin talep sonucu bölümünde davacı neye karar verilmesi istiyorsa onu açık şekilde yazar. Tespit davalarında davacı bir hukuki ilişkinin var olup olmadığının tespitine karar verilmesini ister, kısmi davada davacının dava dilekçesinde kısmi dava açtığını açıkça bildirmesi gerekir, belirsiz alacak davasında ise alacağın miktarının belirlenmesi açıkça talep edilmelidir.

Dava dilekçesinin talep sonucu bölümünde davacı neye karar verilmesi istiyorsa onu açık şekilde yazar. Tespit davalarında davacı bir hukuki ilişkinin var olup olmadığının tespitine karar verilmesini ister, kısmi davada davacının dava dilekçesinde kısmi dava açtığını açıkça bildirmesi gerekir, belirsiz alacak davasında ise alacağın miktarının belirlenmesi açıkça talep edilmelidir.

Talep sonucu açık değilse mahkeme talep sonucunu açıklattırmalıdır. Bundan başka, talep sonucunun açık olmaması halinde, onu dava dilekçesinin diğer bölümlerinde yazılanların ışığında bir yoruma tabi tutarak davacının açtığı davanın belirsiz alacak davası mı yoksa kısmi dava mı olduğunu belirlemek hakimin ödevidir.

Somut olayda dava dilekçesinde davacı vekili davanın belirsiz alacak davası olduğunu açıklamadığı gibi talep ettiği alacakların miktarının da belirlenmesini talep etmemiştir. Dava dilekçesinin içeriğinden davanın kısmi dava olarak açıldığı anlaşılmakta olup, davacı vekilinin 21/11/2014 tarihli ıslah dilekçesi ile dava değerini arttırması üzerine davalı tarafça 25/11/2014 tarihinde 6100 sayılı HMK'nun 317/2 ve 319. maddeler uyarınca iki haftalık süre içinde usul ve süresinde zamanaşımı definde bulunduğu halde bu savunmanın değerlendirilmemesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş, davalı tarafından süresinde ileri sürdüğü zamanaşımı savunması ile ilgili ek hesap raporu almak ve sonucuna göre bir karar vermektir.

3- Davacı 4,5 ton kömür yardımı bedelinin ödenmediğini beyanla davalıdan tahsilini istemiştir. Taraflar arasında geçerli Toplu İş Sözleşmesi’nin 71. maddesinde her yıl 1 ton taş kömürü veya bedelinin işçilere verileceği düzenlenmiştir. Bilirkişi tarafından Türkiye Taşkömürü Kurumu yazısında bildirilen birim ton fiyatına göre davacının sendika üyesi olduğu 1990 yılından dava tarihi 2011 yılına kadar tüm yıllar için kömür yardımı alacağı 2.486,25 TL olarak hesaplanmış ve davacının ıslahı üzerine bu miktar üzerinden hüküm altına alınmıştır. Davacının talebi 4,5 ton kömür yardıma alacağıdır ve hangi yıllara ait olduğu açıklattırılmadığı gibi, TİS gözetildiğinde davacının talebi 4,5 yıl karşılığı 4,5 ton olduğu halde 22 yıl için kömür yardımı alacağı hesaplanarak hüküm kurulmuş olması HMK’nun 26. maddesinde belirtilen taleple bağlılık kuralına da aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece yapılacak iş davacıya kömür yardımı alacağı talebinin hangi yıllara ilişkin olduğunu açıklattırdıktan sonra, o yıllara ilişkin kömür alacağını yine ... Kurumu yazısında bildirilen birim ton fiyatına göre belirlenmesi için ek hesap raporu almak ve zamanaşımı defini de gözeterek kömür alacağına yönelik istem hakkında bir karar vermektir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 26/02/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/3050, Karar No: 2023/6862, Tarih: 27.11.2023

**11. Hukuk Dairesi         2022/3050 E.  ,  2023/6862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/677 Esas, 2022/93 Karar

HÜKÜM : Esas hakkında yeniden kurulan hükümle davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 3. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/110 E., 2019/461 K.

Taraflar arasındaki TPMK Yeniden İnceleme ve Değerlendirme Kurulu (YİDK) kararının iptali ve marka hükümsüzlüğü davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip, gereği düşünüldü.

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin "MAKRO" ve "MACRO" asıl unsurlu tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalı şirketin bu marka ile karıştırma ihtimali bulunacak derecede benzer nitelikteki “Makrofin” ibaresini marka olarak tescil ettirmek üzere başvuruda bulunduğunu, 2017/75159 kod numarasını alan başvuruya müvekkilinin itirazının, YİDK'in 2018-M-11800 sayılı kararı yerinde görülmeyerek reddedildiğini, oysa taraf markalarının ortalama tüketici nezdinde iltibasa neden olma ihtimalinin bulunduğunu, müvekkili şirkete ait tanınmış markanın benzerinin tescil başvurusuna konu edilmesinin kötü niyetli olarak kabul edilmesinin gerektiğini ileri sürerek, davalı TÜRKPATENT YİDK kararının iptaline ve davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

1.Davalı kurum vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin başvurusu ile davacının itiraza mesnet markaları arasında karıştırılma ihtimaline yol açacak derecede benzerlik bulunmadığını, markaların iştigal alanlarının farklı olduğunu, kötü niyet iddiasının zeminsiz olduğunu, tek başına tanınmışlığın tescile engel olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

2.Davalı şirket vekili cevap dilekçesinde; müvekkilinin başvurusu ile davacının itiraza mesnet markaları arasında karıştırılma ihtimaline yol açacak derecede benzerlik bulunmadığını, markaların iştigal alanlarının farklı olduğunu, kötü niyet iddiasının zeminsiz olduğunu, tek başına tanınmışlığın tescile engel olmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; 29 uncu sınıftaki "Yenilebilir bitkisel yağlar" emtiasının, itiraza dayanak markaların kapsamında yer alan mallar ile aynı, kalan 01 inci ve 04 üncü sınıftaki emtia yönünden farklı oldukları, davacı markalarının esaslı unsurunun “macro” olduğu, başvuru markasında da “macro” unsurunun ayırt edilemeyecek kadar benzeri olan “makro” kelimesine “fin” ibaresinin eklenmesiyle oluşturulduğu, markalar arasında görsel ve işitsel benzerliğin ortalama olduğu, kavramsal benzerliğin de bulunduğu, "Macro" markasının gıda satışında belli bilinirlik kazanmış bir marka olmasının da karışıklık riskini arttıracağı, bununla birlikte farklı olan emtia açısından 6769 sayılı Sınai Mülkiye Kanunu’nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin 5 inci fıkrasındaki diğer koşulların doğabileceği yönünde bir kanaatin oluşmadığı, davalı şirketin kötü niyetli olmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, YİDK'in 2018-M-11800 sayılı kararının 29 uncu sınıfta yer alan "Yenilebilir bitkisel yağlar" emtiası ile sınırlı olarak kısmen iptaline, 2017/75159 sayılı markanın bu sınıfta bulunan "yenilebilir bitkisel yağlar" emtiası ile sınırlı olarak kısmen hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine, fazlaya dair istemlerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davacı vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; davaya konu “MAKROFİN" ibareli marka ile müvekkili şirkete ait "MAKRO/MACRO" ibareli seri markalar arasında 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi anlamında yüksek derecede benzerlik bulunduğunu, müvekkilinin markalarının kapsamındaki emtiaların başvuru kapsamındaki diğer emtialarla da ilişkilendirilme ihtimalinin olduğunu, başvuru konusu markanın kapsamındaki tüm emtialar yönünden iltibas ihtimalinin bulunduğunu, yerel mahkeme kararının aksine müvekkili şirkete ait "MACRO/MAKRO" ibareli markaların yoğun kullanım ve tanıtım neticesinde ayırt edicilik kazanmış ve tüketici nezdinde tanınmış markalar olup, anılan kanun maddesindeki koşulların müvekkili yararına oluştuğunu ileri sürerek, ilk derece mahkemesi kararının kaldırılmasına ve davanın kabulüne karar verilmesini istemiştir.

2.Davalı TPMK vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; davacının "makro/macro" ibareli markalarının zayıf markalar olduğunu, markaların içerdikleri farklı unsurlar, yarattıkları bütünsel algı nazara alındığında, tarafların markaları arasında 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında benzerlik bulunmadığını belirterek, davanın reddini istemiştir.

3.Davalı şirket vekili istinaf başvuru dilekçesinde özetle; tarafların, müşteri kitlesinin birbiriyle hiç alakasının olmadığının göz önünde bulundurulmadığını, müvekkilinin davacı gibi marketlerde yenilebilir bitkisel yağların satışını yapmadığını, gıdaya uyumlu endüstriyel yağlar bakımından marka korumasından faydalanmayı amaçladığını, bu nedenle markalar arasında 29 uncu sınıftaki yenilebilir "bitkisel yağlar" emtiası bakımından dahi karıştırılma ihtimalinin bulunmadığını, ayrıca müvekkiline ait "makrofin" markasının, "makro" kelimesine "fin" kelimesinin eklenmesi ile oluşmadığını, "makrofin" kelimesinin transparan kafalı bir balık türünün ismi olduğunu, davacının “macro” markasını “büyük” manasında kullandığını ve buna eklemeler yaparak, her şeyin büyüğünden bahsettiğini, markalar arasında karıştırılmaya neden olacak hiç bir durumun söz konusu olmadığını ileri sürerek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; davalının başvurusuna konu ibarenin “Makrofin” olduğu, davacının itirazına mesnet markalarının esas unsurunun da "MAKRO/ MACRO" ibaresinden oluştuğu, bu ibarenin Türkçe'de "büyük, geniş" anlamlarına geldiğinden ayırt ediciliğinin oldukça düşük bulunduğu, her ne kadar tescilli olduğu sürece markanın korunması esas ise de bu ibareyi içeren markaların koruma kapsamlarının dar olacağı, diğer bir deyişle, anılan ibarenin ortak olarak yer aldığı markalarda yapılacak küçük değişikliklerin dahi iltibas tehlikesini ortadan kaldıracağının kabulünün gerektiği, nitekim bu hususların, Yargıtay 11. Hukuk Dairesinin 2014/14005 E., 2015/59 K. sayılı ilamında da kabul edildiği, buna göre dava konusu başvuruda da "Makro" ibaresi tek başına değil, bir bütün olarak "Makrofin" şeklinde yazıldığı, markaların bir bütün olarak değerlendirilmelerinin esas olduğu gözetildiğinde, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet "MAKRO/MACRO" asıl unsurlu markalar arasında, 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunmadığı kanaatine varıldığı, davacının daha baştan zayıf ayırt edici niteliği haiz bir sözcük olan "MACRO" ibaresini markasına koyarken, sonradan üçüncü kişiler tarafından başka bazı sözcüklerle birlikte aynı kelimenin kullanılabileceğini öngörmesinin ve buna katlanmasının gerektiği, somut olayda da başvuruya yeterli ayırt ediciliğin sağlandığı kanaatine varıldığı, bu itibarla her ne kadar marka kapsamlarında yer alan bir kısım mallar arasında kısmen benzerlik bulunmakta ise de marka işaretleri arasında yukarıda açıklanan nedenlerle benzerlik olmadığından, dava konusu başvuru ile davacının itirazına mesnet markaları arasında, anılan kanun maddesi ve fıkrası anlamında iltibas tehlikesinin bulunmadığı, taraf marka işaretleri arasında benzerlik görülmediğinden, davacı markalarının tanınmış olmalarının da başvurunun tesciline engel olmayacağı, aksi yönde değerlendirme yapılmasının doğru görülmediği gerekçesi ile davacı vekilinin istinaf talebinin reddine, davalılar vekilinin istinaf başvurularının kabulüne karar verilerek yeniden esas hakkında kurulan hüküm ile davanın reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davaya konu markalar arasında görsel, işitsel ve kavramsal benzerliğinin bulunduğunu, kelimenin yazım şeklinin değil, kendisinin korunduğunu, müvekkiline ait markalarda yer alan ikincil unsurlar, tanımlayıcı nitelikte olup, esas unsurlarının macro/makro ibaresi olduğunu, bu itibarla başvuruya esas markanın da müvekkil şirketin seri markalarından birisi olarak algılanmasının kaçınılmaz olduğunu, diğer taraftan dava konusu markanın standart siyah karakterlerle oluşturulduğunu, yani müvekkili tarafından farklılaştırıldığını, ancak markalar arsındaki benzerliğinin yüksek olduğunu, macro ve macrocenter markalarının davacının herkes tarafından bilinen markaları olduklarını, makrofin ibareli bir markanın müvekkili şirketin seri markalarından biri olarak ortalama tüketici nezdinde algılanmasının ve karıştırılmasının kaçınılmaz olduğunu, bu davaya benzer davalarda Yargıtay 11. Hukuk Dairesince markaların benzer olduğu yönünde kararlar verildiğini, TÜRKPATENT kurumu tarafından da macro ibaresi ile yapılan başvurulara ilişkin itirazlarının kabul edildiğini, tüketiciler, itiraza gerekçe gösterilen markaları birbirinden ayırt edebilse bile üreticileri arasında organik bağlantı bulunduğunu, davacıya ait seri marka olabileceğini düşünebileceğini, davacının markalarının tanınmış olduğunu, davalının kötüniyetli olduğunu belirterek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, YİDK kararının iptali ile markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun’un 6 ncı maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 nci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve yasaya uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2058, Karar No: 2016/20488, Tarih: 14.12.2016

**3. Ceza Dairesi         2016/2058 E.  ,  2016/20488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyetlere dair

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan sanık ... müdafiinin sanık müdafii sıfatıyla temyize ilişkin süre tutum dilekçesi sunduğu ve bu nedenle sanığın kendisi hakkında verilen mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği belirlenerek yapılan incelemede;

1) Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafiinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA,

2) Sanık ... hakkında verilen mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

a) Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanığın taşıdığı tabancanın kabzası ile katılana vurmak suretiyle katılan - sanık ...'ın burun kemiğinde lineer kırığa, sağ fronto-parieto-occipitalde subdural ve subaraknoidal kanamaya, beyin ödemine, pnömosefaliye, sağ hemipareziye, kraniektomiye ve sağ frontobazalde ensefolomalaziye neden olacak şekilde yaraladığı olayda, yaralanma sonucunun katılanın yaşamını tehlikeye soktuğu, yüzde sabit iz ve iyileşmesi olanağı bulunmayan bir hastalığa neden olduğu anlaşılmakla, suçun işlenmesinde kullanılan araç, hedef alınan vücut bölgesi, yara yeri ve niteliği dikkate alındığında, sanığın eyleminin adam öldürmeye teşebbüs suçunu oluşturup oluşturmadığına ilişkin delillerin takdir ve değerlendirmesinin üst dereceli Ağır Ceza Mahkemesine ait olduğu gözetilerek görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yargılamaya devamla hüküm kurulmuş olması,

b) Kabule göre, yaralama eyleminin katılanda TCK’nin 87. maddesi kapsamında birden fazla sonucu aynı anda oluşturması durumunda bu durumun temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmayı gerektirdiği ve sanığa verilen cezanın 87. maddeye göre ancak bir kez artırılabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde temel cezanın alt sınırdan belirlenmesi ve TCK'nin 86/1, 86/3-e ve 87/2-a maddesi uyarınca belirlenen cezada ayrıca kemik kırığı nedeniyle TCK'nin 87/3. maddesi uyarınca arttırım yapılması,

c )Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

c )Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas- 2015/85 karar sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümlerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ile katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerle 6723 sayılı Kanunun 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Yasanın 8/1 maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 14/12/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/15559, Karar No: 2007/3893, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/15559 E.  ,  2007/3893 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı dava dilekçesinin yetki yönünden reddine yönelik olarak verilen süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, 2002 yılındaki futbol turnuvası elemelerinde orgazinazyon işlerinin yürütülmesi amacıyla davalı ile aralarında sözleşme düzenlediklerini, sözleşmede hüküm bulunmamasına rağmen davalı şirketin kendi personelinin masraf faturalarını da kendilerine ödettiğini ayrıca ... ve ...'de yapılan organizasyonda da fazla para tahsil ettiğini ... sürerek toplam 315.698,59 YTL'nın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, aralarındaki sözleşleşme gereğince yetkili mahkemenin ... Mahkemeleri olduğundan bahisle yetki itirazında bulunmuştur.

Mahkemece, yetki yönünden dava dilekçesinin reddine, talep halinde dava dosyasının yetkili ... Asliye Ticaret Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında düzenlenmiş bulunan 2.9.2002 tarihli sözleşmenin 5. maddesinde her ne kadar anlaşmazlık durumunda davalının merkez şubesi ... olduğu için ... Mahkemelerinin yetkili olduğu kararlaştırılmış ise de; gerek bu sözleşme içeriğinden ve gerekse dosya içerisindeki faturalardan anılan davalının bir şubesinin de ...'da bulunduğu, sözleşmeye dahi bu şubenin isim ve adresinin yazıldığı anlaşılmaktadır. Yapılan yetki sözleşmesi genel yetkili mahkemenin yetkisini ortadan kaldırmaz.

2006/15559-2007/3893

HUMK. 17. maddesi hükmünce davacı davalının şubesinin bulunduğu ... mahkemelerinde dava açabileceği gibi HUMK 10. maddesi hükmünce de aktin vuku bulduğu ... mahkemelerinde dava açabilir. Hal böyle olunca işin esası incelenip, sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yetki yönünden dava dilekçesinin reddine karar verilmiş olması usül ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden tarafa iadesine, 20.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.