muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/10993, Karar No: 2019/10339, Tarih: 17.10.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/10993 E.  ,  2019/10339 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-e maddesi gereğince beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın sair temyiz itirazlarının reddine,ancak;

Sanığa isnat edilen taksirle yaralama suçunun TCK'nın 89/5. maddesi uyarınca soruşturma ve kovuşturmasının şikayete tabi olduğu, TCK'nın 73/1. maddesine göre soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan suç hakkında yetkili kimsenin altı ay içinde şikayette bulunmadığı takdirde soruşturma ve kovuşturma yapılamayacağı, aynı Kanunun 73/2. maddesinde de zamanaşımını geçmemek koşuluyla altı aylık şikayet süresinin şikayet hakkı olan kişinin fiili ve failin kim olduğunu bildiği veya öğrendiği günden başlayacağının belirtildiği, taksirle yaralama fiilinin dosya kapsamına göre 23.10.2011 tarihinde gerçekleştiği, katılanın ise vekili aracılığı ile 26.06.2012 tarihinde sanıklar hakkında şikayetçi olduğu anlaşılmakla, yasal süresinde yapılmayan şikayet nedeni ile taksirle yaralama suçundan açılan davanın şikayet yokluğu nedeniyle düşmesine karar verilmesi yerine sanıkların beraatine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca, hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 17.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1823, Karar No: 2012/9126, Tarih: 12.03.2012

**3. Ceza Dairesi         2011/1823 E.  ,  2012/9126 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Sanığın mahkumiyetine dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Adli sicil kaydında mevcut Erbaa Sulh Ceza Mahkemesi 2004/397 Esas 2004/456 karar sayılı doğrudan verilen para cezasını içeren sabıkasına esas ilamın incelenmesinde sanık hakkında verilen ağır para cezasının hapis cezasına çevrildiği, ve sanığın bihakkın tahliye tarihinin 06.05.2005 olduğunun anlaşılmasına göre tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yerinde görülmeyen sair itirazların reddine; Ancak;

Sanığın savunmalarında suça konu yeri Karayaka Belediyesinden satın aldığını beyan etmesine göre 22.03.2006 tarihli belediyeye ait artık yerlerden 500 metrekare yerin sanığa verilmesine dair Encümen Karar Kağıdında belirtilen yer ile dava konusu yerin aynı yer olup olmadığı tespit edilmeksizin eksik inceleme ile hüküm tesisi,

Bozmayı gerektirmiş,sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan bozma üzerine verilen hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 12.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/29036, Karar No: 2017/14132, Tarih: 20.11.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/29036 E.  ,  2017/14132 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk ...'ün müşteki ...'in yetkilisi olduğu ... markete yönelik hırsızlık eylemi için kurulan hükmün yapılan incelemesinde;

5237 sayılı TCK 35. maddesinin, 31/3. maddesinden sonra uygulanması suretiyle aynı Kanun'un 61. maddesine aykırı davranılması, sonuca etkili olmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

2-Suça sürüklenen çocukların müşteki ...'in yetkilisi olduğu ... markete yönelik hırsızlık suçu ile müşteki ...'in yetkilisi olduğu ... markete yönelik hırsızlık suçu için kurulan hükümlerin yapılan incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocukların müşteki ...'in yetkilisi olduğu .... market ile müşteki ...'in yetkilisi olduğu ... markete girip, suça konu malları aldıkları, sonradan suça sürüklenen çocuk ...'ün diğer müşteki ...'in yetkilisi olduğu ... markete girip, hırsızlık yaparken yakalanması sonucu bu müştekilerin yetkilisi oldukları marketlerden çalınan malların da suça sürüklenen çocuklarda olduğu, müştekilerin bir başvurusu yokken çaldıkları marketlerin adres ve isimlerini vererek soruşturma aşamasında iadeye sağladıklarının anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuklar hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.TCK 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müşteki ...'in yetkilisi olduğu... isimli marketten 54 TL değerinde ayakkabı ile 2 adet şampuan alan suça sürüklenen çocuklar hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile müdafilerinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 20.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18651, Karar No: 2015/32133, Tarih: 10.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2013/18651 E.  ,  2015/32133 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2012/10736

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Ankara 7. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/11/2011

NUMARASI : 2010/192,2011/271

SUÇ : Dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

Dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan H.. A..'un keşidecisi H.... Ç.....-B..... T....., lehtarı A............. olan T..M..... Ş..... verilme, 30/03/2007 k..... tarihli, k..... yeri İ....., bedeli 22.550 TL olan ç.... karşılıksız çıkması üzerine şikayetçi olduğu, ç.... k...... olan H.... Ç..... ifadesinde ç..... rızası dışında ortağı B...... Ö..... tarafından işyerinden çıkarıldığını ve imzalandığını beyan etmesi karşısında, B..... Ö..... kimlik ve adres bilgileri tespit edilerek tanık olarak ifadesine başvurulup, çekteki imzaların kendisine ait olup olmadığı hususunun ve çekin ne şekilde eline geçtiğinin sorulması, tanığın yazı ve imza örnekleri alınarak, ç..... yazı ve imzaların kendisine ait olup olmadığının belirlenmesi için ç... üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması sonucu tüm deliler birlikte değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri yerine yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre,

5237 sayılı TCK.nın 53.maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden bu yönde değerlendirme yapılmaması,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca hükümlerin isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 10.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/2464, Karar No: 2009/8244, Tarih: 15.06.2009

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/2464 E.  ,  2009/8244 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, emlakçı olan davalı ile dava dışı ....’ın arsasının satışı konusunda şifahi olarak anlaştıklarını, arsa bedeline mahsup olmak ve arsa sahibine verilmek üzere 2005 yılı Temmuz ayında değişik tarihlerde toplam 20.000-YTL’yi davalıya verdiğini, ancak davalının kendisini sürekli oyalayarak arsa sahibi ile görüştürmediğini, kendi çabası ile ulaştığı Arsa sahibiyle ortak bina yapımı için sözleşme imzaladıklarını, bir süre sonra sözleşemeden vazgeçtiklerini, satış parasına mahsuben verilen ve satış gerçekleşmediği için haksız yere alınmış olan 20.000-YTL’nin tahsili için başlatılan icra takibine itiraz edildiğini ileri sürerek itirazın iptaline ve %40 icra inkar tazminatının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, emlakçı olduğunu, tarafları bir araya getirerek üzerine düşen edimi yerine getirdiğini, davacıdan aldığı paranın 10.000-YTL’sini arsa sahibine verdiğini, bakiye 10.000-YTL’nin ise emlakçılık sözleşmesi nedeniyle hakettiği bedel olduğunu savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalıya husumet yöneltilemeyeceği gerekçesiyle pasif husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacının aşağıdaki bentin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Taraflar arasında şifahi olarak tellallık sözleşmesi yapıldığı ve davacının davalıya 20.000-YTL verdiği hususlarında uyuşmazlık yoktur. HUMK’nun 76. maddesi gereğince maddi vakıaları açıklamak taraflara, hukuki tavsifi yapmak hakime aittir. BK.404/3 maddesi hükmüne göre gayrimenkul tellallığı akdi yazılı şekilde yapılmadıkça muteber olmaz. Yasanın bu hükmü emredici niteliktedir. Tellallık sözleşmesi için öngörülen yazılı şekil ispat değil, geçerlilik şartıdır. Bu hususu mahkemenin kendiliğinden nazara alması gerekir. Somut olayda, taraflar arasında yazılı olarak yapılmış geçerli bir tellallık sözleşmesi bulunmadığından davalı tellallık ücretine hak kazanamamıştır. Davalı, davacı tarafından verilen paranın 10.000-YTL’sinin tellallık ücreti olarak uhdesinde bulunduğunu ikrar etmiş, 10.000-YTL’nin ise arsa sahibine verildiği diğer delillerle kanıtlanmıştır. O halde mahkemece, davanın 10.000-YTL yönünden kabulüne karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacının sair temyiz itirazlarının reddine,(2)nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 15.6.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/26724, Karar No: 2014/11155, Tarih: 06.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/26724 E.  ,  2014/11155 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2011/157803

MAHKEMESİ : İzmir 10. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 23/12/2010

NUMARASI : 2010/296 (E) ve 2010/1016 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 09.09.2013 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 06.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2283, Karar No: 2015/2472, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2283 E.  ,  2015/2472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/3164, Karar No: 2012/4657, Tarih: 13.04.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/3164 E.  ,  2012/4657 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Hükümlü hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada İzmir 4.Sulh Hukuk ve Nazilli Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R –

Dava, hükümlüye vasi tayini istemine ilişkindir.

HUMK.nun 25. maddesinde, "Yetkili mahkemenin bir davaya bakmasına fiili veya hukuki bir engel çıktığı veya iki mahkemenin yargısal sınırları kapsamının belirlenmesinde tereddüt edildiği takdirde, yetkili mahkemenin tayini için Yargıtay’a başvururlar. İki mahkemenin aynı dava hakkında göreve veya yetkiye ilişkin olarak verdikleri kararlar temyiz edilmeksizin kesinleştiği takdirde, görevli veya yetkili mahkeme Yargıtay’ca belirlenir" hükmüne yer verilmiştir.

Somut olayda,İzmir 4.Sulh Hukuk Mahkemesince, yetkili mahkemenin Nazilli Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu, Nazilli Sulh Hukuk Mahkemesi ise, hükümlü ...'ın nüfus kayıt sisteminde yerleşim yeri olarak bildirilen Nazilli adresinin cezaevi adresi olduğu, cezaevine girmeden önceki yerleşim yerinin "Osman Yozgatlı Mahallesi, ... Caddesi, NO:17 AYDIN" adresi olduğu gerekçesi ile yetkisizlik kararı vermişlerdir. Karşılıklı olarak her iki mahkeme tarafından görevsizlik ve yetkisizlik kararı verilmemiştir. Yargı yeri belirtilmesi yukarıda da anıldığı gibi mahkemenin davaya bakmasına hukuki veya fiili bir engel çıkması, iki mahkemenin yargısal sınırlarının kapsamının belirlenmesinde tereddüt edilmesi ve karşılıklı olarak görevsizlik ve yetkisizlik kararı verilmesi halinde olanaklıdır.

Bu durumda, gerçek anlamda karşılıklı olarak iki mahkeme arasında Yetkisizlik kararı bulunmadığından, bu aşamada yargı yeri belirlenmesi koşulları bulunmayan dava dosyasının mahalline GÖNDERİLMESİNE, 13.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1188, Karar No: 2015/2528, Tarih: 06.11.2015

**Hukuk Genel Kurulu         2015/1188 E.  ,  2015/2528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasındaki “işçilik alacağı” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Bakırköy 14. İş Mahkemesince davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.04.2013 gün ve 2009/885 E., 2013/447 K. sayılı kararın incelenmesi davalılardan Temay Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 22. Hukuk Dairesi’nin 12.07.2013 gün ve 2013/14509 E., 2013/17493 K. sayılı ilamıyla bozulmuş, yeniden yapılan yargılama sonunda; mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Hukuk Genel Kurulundaki görüşme sırasında, esasa girilmeden önce, dava konusu alacak miktarı itibariyle direnme kararına karşı temyiz yasa yolunun açık olup olmadığı, ön sorun olarak incelenmiştir.

1 Ekim 2011 tarihinde 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu (HMK) yürürlüğe girmiş; anılan Kanunun 450.maddesiyle de 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ek ve değişiklikleriyle birlikte tümüyle yürürlükten kaldırılmıştır. Bununla birlikte yasa koyucu uygulamada birtakım sorunların ortaya çıkmasını engellemek için, 6100 Sayılı Kanuna geçiş hükümlerini ayrıca düzenlemiştir.

6217 sayılı Kanun’un 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’na eklenen geçici madde 3 (Ek:31.03.2011– 6217/30 md.) göre bölge adliye mahkemelerinin göreve başlama tarihinden önce aleyhine temyiz yoluna başvurulmuş olan kararlar hakkında, kesinleşinceye kadar 1086 sayılı Kanun’un 26.9.2004 tarih ve 5236 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten önceki 427’nci ilâ 454’ncü madde hükümlerinin uygulanmasına devam olunacaktır.

Bilindiği üzere, 21.7.2004 gün ve 25529 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak, öngördüğü istisnalar dışındaki hükümleri yayım tarihinde yürürlüğe giren, 14.07.2004 tarih ve 5219 sayılı “Çeşitli Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun”; yürürlük tarihinden sonra mahkemelerce verilen hükümler yönünden 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun 427. maddesindeki temyiz (kesinlik) sınırını bir milyar TL; yine yürürlük tarihinden sonra Yargıtay Daireleri ve Hukuk Genel Kurulunca temyiz incelemesi sonucunda verilen kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilebilmesi için 440/III-1. maddesinde aranan parasal sınırı da altı milyar TL olarak değiştirmiştir. 5219 ve 5236 sayılı Kanunlara göre katsayı artışı uygulanarak bu sınırlar yıllar itibariyle arttırılmıştır.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

16.07.1981 gün ve 2494 sayılı Kanun'un geçici maddesi ile temyiz ve karar düzeltme sınırlarına ilişkin değişikliklerin, Kanunun yürürlüğe girmesinden sonra verilecek nihai kararlara yönelik temyiz ve karar düzeltme istemleri hakkında uygulanacağı belirtilmiş; dolayısıyla, dava hangi tarihte açılmış olursa olsun, temyiz ve karar düzeltme sınırlarının saptanmasında, hakkında bu yollara başvurulan hükmün verildiği tarihteki yasal durumun esas alınacağı kabul edilmiştir.

Şu durumda; bir mahkeme kararının temyiz edilip edilemeyeceği veya Yargıtay kararına karşı karar düzeltme yolunun açık olup olmadığı belirlenirken, temyiz ya da karar düzeltme hakkının doğduğu (kararın verildiği) tarihteki hukuksal durum esas alınmalı; temyiz yada karar düzeltme istemine konu karar tarihinde yürürlükte bulunan kanun hükmü temyiz sınırı yönünden hangi düzenlemeyi içeriyor ise, ona bağlı kalınmalıdır.

Buradaki "karar" teriminin, mahkemenin, Özel Daire bozmasına karşı verdiği direnme kararını ve ayrıca Hukuk Genel Kurulu’nun verdiği kararı da kapsayacağında duraksama bulunmamaktadır.

Bu açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde:

Dava, işçilik alacağı istemine ilişkindir. Eldeki davada, temyiz istemine konu direnme kararının verildiği 09.12.2013 tarihinde, uygulanacak temyiz (kesinlik) sınırı 1.820,00:-TL’dir. Uyuşmazlığı oluşturan direnme kararına konu fazla çalışma ücreti alacağı miktarı, açık biçimde temyiz edilebilirlik sınırı altında olduğundan, anılan karara karşı temyiz yasa yoluna gidilmesi, miktar itibariyle mümkün değildir.

Hal böyle olunca, davalılardan Temay Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda yer alan açıklamalara göre davalılardan Temay Temizlik Hizmetleri Sanayi ve Dış Ticaret Ltd. Şti. vekilinin temyiz itirazının REDDİNE, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, 06.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3444, Karar No: 2017/4471, Tarih: 29.11.2017

**1. Ceza Dairesi         2016/3444 E.  ,  2017/4471 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : TCK'nun 81/1, 35/2, 29, 62 ve 53. maddeleri uyarınca 4 yıl 2 ay hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Oluşa ve dosya içeriğine göre, sanıkla mağdurun aynı mahalleden çocukluk arkadaşı olduğu, sanığın bir suç nedeniyle cezaevine düştüğü, cezaevine girdikten sonra aynı mahallede oturan kız arkadaşı ile mağdurun çıkmaya başladığı, sanığın cezaevinden tahliye olduktan sonra bu durumu öğrendiği, olay günü tarafların bu meseleyi konuşmak için bir araya geldiği, sanığın mağdura ''kendine nasıl yakıştırdın benim kız arkadaşımla çıkıyorsun, oldu mu şimdi'' dediği, mağdurun da ''sana ne lan, kız kiminle isterse onunla çıkar'' şeklinde hakaret vari cevap verdiği, tartışmanın büyüdüğü, mağdurun sinkaflı konuşmaya devam edip, sanığa bir kez yumruk vurduğu, sanığın yere düştüğü, mağdurun bununla yetinmeyip sanığın üstüne çullandığı, bunun üzerine mağdurun yerde cinsi tam olarak tespit edilemeyen kesici ve delici bir alet ile mağduru sol akciğer üst lobda laserasyona, hemopnömotoraksa ve hayati tehlike geçirmesine neden olacak şekilde dokuz bıçak darbesiyle yaraladığı, mağdurun acil ameliyata alınıp beş gün hastanede kaldıktan sonra hayata döndürüldüğü olayda;

a) Teşebbüs nedeniyle 9 yıldan 15 yıla kadar hapis cezası öngören 5237 sayılı TCK'nun 35. maddesi ile yapılan uygulama sırasında, meydana gelen zarar ve tehlikenin ağırlığı birlikte gözetilerek makul bir ceza tayini yerine yazılı şekilde 10 yıl hapis cezasına hükmolunması,

b) Mağdurdan sanığa yönelen ve sanığı basit şekilde darp etmekten ibaret haksız eylemi nedeniyle 1/4 ile 3/4 arasında ceza indirimi öngören TCK'nun 29. maddesi ile yapılan uygulama sırasında asgari oranda indirim yapılması yerine yazılı şekilde 1/2 oranında indirim uygulanması,

Suretiyle eksik ceza tayini, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında; mağdur ...’ya yönelik kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişen cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde eleştiri ve düzeltme nedenleri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık müdafiinin; bir nedene dayanmayan ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle;