muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1554, Karar No: 2020/5908, Tarih: 07.10.2020

Akabinde taraflar arasında 01.10.2012 tarihinde davacı ...’nın ... 5. Asliye Hukuk Mahkemesinden dava konusu evde tespit talep etmesi sebebiyle Mahkemece yapılan tespit sırasında, ... 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 2013/131 Esas, 2013/733 Karar sayılı dosyasına konu olan ...’nın katılan olduğu, davalılar ... ve ...’ün sanık olarak yargılandığı hakaret suçuna konu olayın yaşandığı ve bunun neticesinde ... ve ...’ün hakaret suçundan cezalandırıldıkları anlaşılmıştır.

Davacının eşi ve ... ile ...’ın babası olan ...’in 28.02.2012 tarihinde öldüğü, davacının eşi ile yaşadığı evde eşinin ölümünden sonra yaşamaya devam ettiği, davalı tarafın ortak irade ile dava konusu eve gittikleri ve ...’ın yukarıda bahsi geçen ceza dosyasındaki beyanıyla sabit olduğu üzere taşınmazın kilidini değiştirdikleri anlaşıldığına göre, 20.07.2020 tarihinde intifadan menin gerçekleştiğinin kabulü gerekir. O halde 20.07.2020 tarihinde intifadan men gerçekleştiğinden bu tarihten dava tarihine kadar ecrimisile hükmedilmesi gerektiği bu defa yapılan incelemede anlaşılmış olup, önceki bozma ilâmının kaldırılarak değiştirilen gerekçe ile kararın bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin karar düzeltme itirazları yukarıda belirtilen sebeplerle yerinde görüldüğünden kabulü ile Dairemizin 04.12.2019 tarihli ve 2018/3950 Esas, 2019/10919 Karar sayılı ilamının kaldırılmasına, hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde karar düzeltme isteyene iadesine, 07.10.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3443, Karar No: 2011/5605, Tarih: 14.06.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/3443 E.  ,  2011/5605 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalılardan işverene ait işyerinde 21.1.1996- 10.4.2005 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tespitiyle işçilik alacaklarının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalı işveren şirkete ait ve devlet hastanesinden ihaleyle aldığı temizlik işleri işyerinde 21.1.1996 tarihi ile 10.4.2005 tarihleri arasında geçen, davalı Kuruma bildirilmeyen çalışmalarının tesbiti ile bir kısım işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacının davalı şirket nezdinde 5.4.1996-9.4.2005 tarihleri arasında kesintisiz ve aralıksız olarak 3.245 gün çalıştığı Kuruma bildirilmeyen 314 günün tespitine, 2.325,96 TL. fazla mesai, 131,95 TL. U.B.G.T alacağının 130.00 TL. tasarruf teşfik kesintisinin dava tarihinden yasal faiziyle davalıdan alınıp davacıya verilmesine, 1.201,83 TL. nema alacağının davalıdan alınıp davacıya verilmesine, fazlaya dair istem ile yıllık izin ve hafta tatili ücreti alacaklarının reddine karar verilmiş ise de; varılan bu sonuç eksik incelemeye dayalı olup usul ve yasaya aykırıdır.

Davacı hizmet aktiyle çalışmaya ... Değer- ... Ticaret ünvanlı iş yerinde başlamıştır. Davalı ... Temizlik Gıda Tıbbi Malzeme Güvenlik Petrol Ürünleri Bilgisayar Turizm İnşaat ve Ticaret Ltd. Şti. işyeri ise 1.9.1998 tarihinde Yasa kapsamına alınmış ve şirket işyerinden davacının bildirimleri 1.5.1999 tarihinden itibaren başlamıştır. Dava ise şirket aleyhine açılmıştır. Davalı şirketin söz konusu hizmet tespiti davasında sorumlu olacağı dönem, şirketin Ticaret Sicile tescil edildiği tarihten itibaren başlayacaktır. Ticaret sicile kayıt edildiği tarihten önceki dönemlere ilişkin hizmet tespitinden davalı şirketin sorumluluğu yoktur.

Mahkemece, davacının tespitini istediği çalışma süreleri yönünden davalı şirketin Ticaret Sicile tescil edildiği tarih belirlendikten sonra, sigortalılık çalışma süresi hakkında bir karar verilmesi gerekirken, bu yönde bir araştırma ve inceleme yapılmadan sonuca gidilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

Yapılacak iş; davalı şirketin Ticaret Sicile tescil edildiği tarihin sorulup bu tarihten itibaren şirket hakkında sigortalılık tespiti konusunda çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum ve işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

Yapılacak iş; davalı şirketin Ticaret Sicile tescil edildiği tarihin sorulup bu tarihten itibaren şirket hakkında sigortalılık tespiti konusunda çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı Kurum ve işveren vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre, davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalılardan ...'ne iadesine, 14.06.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/11782, Karar No: 2007/11181, Tarih: 11.12.2007

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2007/11782 E.  ,  2007/11181 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tesbit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin yetkisizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, çek nedeniyle borçlu bulunulmadığının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davalının ikametgahının bulunduğu Şişli Mahkemelerinin yetkili olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Davadan önce girişilmiş bir icra takibi bulunmadığına göre yetkili mahkemenin HUMK.nun ve diğer özel yasalarda öngörülen yetki kuralları çerçevesinde belirlenmesi gerekir.Dava konusu çekin keşide yeri Malatya'dır.Buna göre mahkemece Malatya Mahkemelerinin de yetkili olduğu gözetilerek işin esasına girilmesi gerekirken yanılgılı gerekçelerle yetkisizlik kararı verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 11.12 .2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15433, Karar No: 2016/12562, Tarih: 07.06.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/15433 E.  ,  2016/12562 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : İmar kirliliğine neden olma, hakkı olmayan yer tecavüz, mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1- Hakkı olmayan yere tecavüz suçundan kurulan hükmün temyizinde; sanığın toprak tevzi tarafından belirlenerek 1958 yılından buyana babasının kullandığı sınırlarla ev yaptığının belirlenmesi karşısında tebliğnamedeki görüşe katılınmamıştır.

Eyleme ve yükletilen suça yönelik katılan ... vekili ile ... Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2- İmar kirliliğine neden olma ve mühür bozma suçlarından kurulan hükümlerin temyizine gelince;başkaca nedenler yerinde görülmemiştir;

Ancak;

1- TCK’nın 184/4. maddesindeki, “Üçüncü fıkra hariç, bu madde hükümleri ancak belediye sınırları içinde veya özel imar rejimine tabi yerlerde uygulanır.” hükmü uyarınca, suça konu taşınmazın mücavir alan dışında kaldığının anlaşılması karşısında, anılan yerin suç tarihi itibariyle özel imar rejimine tabi yerlerden olup olmadığı kuşkuya yer bırakmayacak biçimde saptanarak, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik kovuşturma ile hüküm kurulması,

2- Mühür bozma suçu açısından, mühürlenmiş binan kullanıldığının sabit olması karşısında yerinde olmayan ve yetersiz gerekçeyle beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve katılan ... vekili ile...Belediye Başkanlığı vekilinin temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 07.06.2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4742, Karar No: 2022/8721, Tarih: 06.12.2022

**11. Hukuk Dairesi         2021/4742 E.  ,  2022/8721 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada Malatya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nce verilen 05.03.2019 tarih ve 2017/616 E- 2019/140 K. sayılı kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf istemlerinin esastan reddine dair Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce verilen 08.04.2021 tarih ve 2019/1479 E- 2021/657 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili, davalı şirketin 06.07.2012 tarihli genel kurul toplantısında 2009, 2010 ve 2011 yıllarına ait genel kurul kararlarının bir arada alındığını ve kâr payı dağıtılmamasına karar verildiğini ileri sürerek 6102 sayılı Kanun'da belirtilen esaslara aykırı şekilde sermaye artırımına karar verilmesinin hükümsüzlüğünün tespitiyle müvekkillerine ödenmesi gereken kâr payının tespitini ve müvekkillerine ödenmesi gereken ileride artırma hakları saklı kalmak üzere şimdilik 20.000.- TL kâr payının ödenmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, zamanaşımı itirazlarının olduğunu, ayrıca davacıların 16.04.2012'de veraseten hissedar olduklarını, bu tarihten önceki genel kurullar için dava açma hak ve yetkilerinin olmadığını, yine 6102 sayılı TTK'ya göre 446. maddesinde belirtilen kişilerin üç ay içerisinde genel kurul kararı aleyhine iptal davası açabileceklerin sayıldığını, buna göre toplantıda hazır bulunup olumsuz oy kullanan üyelerin dava açabileceklerini savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi, iddia, savunma, toplanan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davalı şirketin genel kurul kararlarına karşı kararın alındığı tarihten itibaren üç ay içinde iptal davası açılabileceği, dava tarihi ve 06.07.2012 tarihli sermaye arttırım talepli genel kurul kararının iptali değerlendirildiğinde, davanın süresinde açılmadığı, davacıların dava açma yetkilerinin de bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından istinaf edilmiştir.

İstinaf Mahkemesince iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirket ortaklarınca, davalı şirketin 06.07.2012 tarihli olağan genel kurul toplantısında alınan kararların hükümsüzlüğünün tespiti ve kâr payı dağıtılması talebiyle açılmış ise de, hukuki nitelendirme bakımından dava, TTK'nın 445.maddesi uyarınca genel kurul kararının iptaline yönelik olduğu, davacı şirket ortaklarının iptalini istedikleri kararlar yönünden yokluk halinin bulunmadığı, davacıların daha önce Yerel Mahkemenin 2012/279 Esas sırasına kaydedilen 05.07.2012 tarihli dava dilekçeleri ile 06.07.2012 tarihinde yapılacak olan sermaye artırımı talepli genel kurul toplantısının tedbiren durdurulmasını, aksi halde dava neticesinde sermaye artırım kararının iptalini talep ettiği, sonradan aldırılan bilirkişi raporuna istinaden davayı tenkis talepli olarak ıslah ettiği, bu durumda davacıların, 06.07.2012 tarihli genel kurul kararının alınmasından yaklaşık üç yıl sonra 01.06.2015 tarihinde açtıkları dava üç aylık süreden sonra açılmış olup, mahkemece davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle davacılar vekilinin istinaf başvurusunun HMK'nın 353/(1)-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesi'nce verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesi'nce esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesi'ne, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesi'ne gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 21,40 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, 06/12/2022 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/3072, Karar No: 2010/495, Tarih: 26.01.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/3072 E.  ,  2010/495 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih, 2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde lehe Yasanın belirlenmesi amacıyla verilen uyarlama kararlarının duruşma açılarak verilmesi gerekir.

İnceleme konusu karara gelince;

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Hükümlünün, yakınana ait kapıları kilitli otomobiline, camını kırmak suretiyle girerek, oto teybini çaldığının anlaşılması karşısında; eyleminin 5237 sayılı TCK.nun 142.maddesinin 1.fıkrasının (b) bendine uyduğu gözetilmeden, aynı fıkranın (e) bendi ile uygulama yapılması,

2-5237 sayılı TCK.nun 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde,bu maddenin düzenleniş amacı dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın eyleminin, 142/1-b ve 143 .maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında yakınma bulunduğu için aynı Yasanın 151/1.maddesine uyan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi,

4-Özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53. maddesi ile uygulama yapılmaması,

3-5237 sayılı TCY’nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1 maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, sanığın eyleminin, 142/1-b ve 143 .maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunun yanında yakınma bulunduğu için aynı Yasanın 151/1.maddesine uyan mala zarar verme suçlarını da oluşturduğunun gözetilmemesi,

4-Özgürlüğü bağlayıcı ceza ile hükümlülüğüne karar verilen sanık hakkında 5237 sayılı Yasanın 53. maddesi ile uygulama yapılmaması,

5-5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, hükümlüler yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, hırsızlık ve mala zarar verme suçları nedeniyle temel cezanın 5237 sayılı TCK’nun 61. maddesindeki ölçütlerde gözetilerek ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, anılan Yasanın 145.maddesi uyarınca değer nedeniyle indirim yapılıp yapılmayacağını belirlenmesi ve cezanın bireyselleştirilmesini gerektiren takdir hakkının kullanılması durumunda duruşma açılması ve tüm bunların neden ve gerekçeleri gösterilerek hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 26.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4327, Karar No: 2020/6443, Tarih: 24.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2020/4327 E.  ,  2020/6443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Muhafaza görevini kötüye kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında muhafaza görevini kötüye kullanma suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Sanığın kendisine yediemin olarak teslim edilen tırların, halen kendi filosunda çalıştığını iddia etmesi karşısında; savunmasının doğruluğu ve mallar üzerinde teslim amacı dışında tasarrufta bulunup bulunmadığı, keşfen veya kolluk marifetiyle araştırılmadan eksik kovuşturmayla üzerine atılı muhafaza görevini kötüye kullanması suçundan mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Suç tarihinin "07/07/2014" olmasına rağmen gerekçeli karar başlığında hatalı olarak "01/01/2014" şeklinde yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan,hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.06.2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17262, Karar No: 2021/17556, Tarih: 16.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/17262 E.  ,  2021/17556 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Düşme

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5846 sayılı Kanunun 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki; "...71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir...” şeklindeki düzenlemeye göre, temyiz eden meslek birliğinin şikayet ve katılma dilekçelerine ekledikleri belge ve delillerin incelenmesi sonucunda;

Şikayetçi MESAM Meslek Birliğinin yabancı meslek birliği BUMA ile "karşılıklı temsil sözleşmesi" imzaladığı, ancak suça konu yabancı eserin hak sahibi olan gerçek veya tüzel kişilerin şikayet ve temsil haklarını adı geçen yabancı birliğe devrettiklerine dair hukuken geçerli ve yeterli belgelerin kanuni süresi içinde dosyaya sunulmadığı anlaşıldığından, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan şikayetçi MESAM vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 317. maddesi gereğince REDDİNE, 16.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20992, Karar No: 2015/1627, Tarih: 02.02.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/20992 E.  ,  2015/1627 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : Tehdit, özel hayatın gizliliğini ihlal

Hükümler : 1- Tehdit suçundan: TCK'nın 106/1-1, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- Özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan: TCK'nın 134/2, 53/1. maddeleri gereğince mahkumiyet

Tehdit ve özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarından sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık müdafiileri tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

A) Tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Oluşa ve dosya kapsamına göre, sanık, katılan ve katılanın eşinin aynı kurumda çalıştıkları, katılanla katılanın eşi arasında boşanma davası açıldığı dönemde, sanık ile katılanın duygusal boyutta arkadaşlık ilişkisi içerisine girdikleri ve bu süreçte katılanın çıplak görüntülerini elde eden sanığın, boşanmaktan vazgeçip, resmi nikahlı eşiyle beraber yaşamaya devam eden katılana, iş yerinden ayrılmaz ve ... ilini terk etmezse, özel görüntülerini içeren CD'yi çalıştıkları kurumun genel müdürlüğüne göndereceğini belirtip, “...'ı terk edin gidin, sizi burada yaşatmam” şeklinde sözler söylediği olayda,

Sanığın kendisine veya başkasına yarar sağlama maksadıyla hareket ettiğine dair delil bulunmamasından dolayı TCK'nın 107/2. maddesinde tanımlanan şantaj suçunun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın sübut bulan eyleminin genel kast ile işlenebilen TCK'nın 106/1-1. maddesindeki tehdit suçunu oluşturduğuna dair yerel mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiş, TCK'nın 61/1. maddesinde yer alan ölçütler nazara alınarak, aynı Kanun'un 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmedilmesi gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma sebebi sayılmamıştır.

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiilerinin eksik incelemeye dayalı olarak karar verildiğine, hükmedilen hapis cezasının ertelenmemesine, hükmün açıklanmasının geri bırakılmamasına ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanık hakkında TCK'nın 53. maddesi tatbik edilirken, 3. fıkraya aykırılık oluşturacak şekilde, TCK’nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (c) bendindeki hak ve yetkileri kullanmak yönündeki yoksunluğuna, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından “koşullu salıverilme tarihine kadar”, diğer kişiler yönünden ise, “hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar” karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,