muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/120, Karar No: 2018/2988, Tarih: 12.03.2018

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müşteki ... suç tarihinde saat 21:00 sıralarında iş yerini kilitleyip sabah saat 07:30 sıralarında iş yerine geldiğinde hırsızlık yapıldığını anladığını beyan ettiği, suça sürüklenen çocuklar ... ve ...'in savunmalarında suç saatine ilişkin net bir zaman vermedikleri, hırsızlık eyleminin hangi saatte gerçekleştirdiğinin tespiti mümkün olmadığında, bu durum lehe kabul edilerek gündüzleyin hırsızlık suçundan hüküm kurulması gerektiği halde TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayin edilmesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; toplam 30,00 TL değerinde parayı çalan suça sürüklenen çocuklar hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk (suç tarihinde) ... ve suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/33292, Karar No: 2015/18020, Tarih: 17.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/33292 E.  ,  2015/18020 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/390139

MAHKEMESİ : Ankara 3. Çocuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2013

NUMARASI : 2011/665 (E) ve 2013/535 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığının ihlali

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuklar hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

14.04.2011 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasanın 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. maddesi uyarınca, hapis cezasından çevrilenler hariç olmak üzere, sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirasına kadar olan (üçbin Türk Lirası dahil) mahkumiyet hükümleri kesin olup, hüküm tarihi, cezanın türü ve miktarı itibariyle hükmün temyizi olanaklı olmadığından suça sürüklenen çocuklar O.. Ç.. ve H.. Ç.. müdafiinin temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince;

Suça sürüklenen çocuk H.. Ç.. hakkında kurulan hükümde, TCK’nın 62. maddesi ile 1/6 oranında indirim yapılırken, hapis cezasının 11 ay 7 gün yerine, 9 ay 7 gün olarak belirlenmesi ve devamında aynı Kanunun 52. maddesi uyarınca yapılan uygulama sırasında, sonuç cezanın 6.740 TL adli para cezası yerine 5.540 TL olarak hesaplanması suretiyle eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre suça sürüklenen çocuklar O.. Ç.. ve H.. Ç.. müdafiinin temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye kısmen uygun olarak ONANMASINA, 17.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2311, Karar No: 2025/631, Tarih: 03.02.2025

**8. Hukuk Dairesi         2023/2311 E.  ,  2025/631 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Trabzon Bölge Adliye Mahkemesi 3. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/1496 E., 2023/99 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun kabulü ile kararın kaldırılarak yeniden hüküm tesis etmek suretiyle davanın reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Of 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2020/21 E., 2022/300 K.

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı ... İdaresi vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun kabulü ile kararın kaldırılarak yeniden hüküm tesis etmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde, Trabzon ili Of ilçesi ... Mahallesi 228 ada 5 parsel sayılı taşınmazın müvekkiline ait olduğunu, kadastro çalışmaları sırasında yapılan hata nedeniyle iş bu taşınmazın sınırları içerisinde tespit edilmesi gereken bir kısım taşınmazın komşu 101 ada 1 sayılı orman parselinin sınırları içerisinde bırakıldığını, bu kısmın sınırlarının mahallinde yapılacak keşif esnasında ayrıntılı şekilde gösterileceğini, dava konusu yerde çok sayıda özel mülke konu taşınmaz bulunduğunu, dava konusu edilen taşınmazın da 6831 sayılı Kanun kapsamında orman sayılabilecek yerlerden olmadığını, çekişmeli taşınmaz bölümünde davacı ve murislerinin tarımsal faaliyet icra ettiklerini belirterek, 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın sınırları keşif esnasında gösterilecek olan çekişmeli bölümünün tapu kaydının iptali ile davacıya ait 228 ada 5 parsel sayılı taşınmaza eklenmek suretiyle yada ayrı bir parsel numarası verilerek davacı adına tapuya tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi, davanın kabulü ile fen bilirkişisinin 11.10.2021 havale tarihli raporunda ve krokisinde çay bahçesi vasfı ile belirttiği Trabzon ili Of ilçesi ... Mahallesi 101 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan (A) harfi ile gösterilen 1.330,82 metrekarelik kısım ile fen bilirkişisinin 11.10.2021 havale tarihli raporunda ve krokisinde çalılık vasfı ile belirttiği Trabzon ili Of ilçesi ... Mahallesi 101 ada 1 parsel sayılı taşınmaz içerisinde kalan (B) harfi ile gösterilen 1.142,64 metrekarelik kısmın orman vasfı ile Hazine adına kayıtlı tapu kaydının iptali ile iptal edilen bu kısımların ayrı parsel numaraları verilerek davacı adına tapuya kayıt ve tesciline, karar vermiştir. Karara karşı davalı ... İdaresi vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, davacının tutunduğu dayanak tapu kaydının miktarının 1.838,00 m2 olduğu, fen bilirkişi raporuna ekli krokiye göre dayanak tapunun kapsadığı belirtilen alanın toplamının ise tapu kaydında yazılı miktarın çok üzerinde olduğu, davacı ve kardeşi ... adına tespit edilen ve fen bilirkişi raporuna göre dayanak tapu kaydının kapsamında kaldığı belirtilen dava dışı 228 ada 5, 213 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazların toplam alanlarının dahi yaklaşık 6,5 dönüm civarında bulunduğu, kaldı ki taşınmazların sınırında orman bulunduğu ve tapunun bir sınırının mahallinde yapılan keşifte tespit edilemediği, dolayısıyla dayanak tapu kaydının miktarıyla geçerli olduğu, tapunun miktarı kadar yerin davacı ve kardeşi adına kadastro sırasında tespit edildiği, hal böyle olunca miktarıyla geçerli olan dayanak tapu kaydının çekişmeli taşınmaz bölümlerini kapsamadığı, ayrıca, harita ve orman mühendisi bilirkişiler tarafından müştereken hazırlanan bilirkişi kurulu raporunda; yöreye ait 1959, 1973, 1982 ve 2004 yıllarına ait hava fotoğrafları üzerinde inceleme yapıldığı ve hava fotoğraflarının çekildiği tarihler itibariyle taşınmazlar üzerinde ekonomik amaca uygun herhangi bir işlemeli zirai faaliyet bulunmadığının belirtildiği, keşifte görev yapan ziraat mühendisi bilirkişi raporunda da, krokide (A) harfiyle gösterilen kısım üzerinde 5-6 yaşlarında çay bitkileri bulunduğu, (B) harfiyle gösterilen kısmın ise ağaçlık - çalılık arazi vasfında olduğu, bu kısım üzerinde kendiliğinden yetişmiş kızılağaç başta olmak üzere bölge iklimine adapte olmuş çeşitli cins ve evsafta ağaç ve çalılar bulunduğu, zemin üzerinde uzun yıllardır tarımsal faaliyet yapılmadığının ifade edildiği, mahalli bilirkişi ve tanık beyanlarında her ne kadar krokide (A) harfiyle gösterilen çekişmeli taşınmaz bölümünün 35-40 yıldır çay bahçesi olarak kullanıldığı, (B) harfiyle gösterilen çekişmeli taşınmaz bölümünün ise mısır tarlası ve çayır olarak kullanıldığı belirtilmiş ise de, gerek geçmişten bu yana incelenen tüm hava fotoğrafları, gerekse ziraat bilirkişi raporunda belirtilen çayların yaşları ve yapılan açıklamalar dikkate alındığında, söz konusu beyanlara itibar etme olanağı bulunmadığı, davacı taraf lehine zilyetlikle kazanım koşullarının oluşmadığı gerekçeleriyle, istinaf başvurusunun kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak yeniden hüküm tesis etmek suretiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacı vekili, 28.09.2021 tarihli fen raporunda dayanak tapu kayıtlarının batı, kuzey ve güney sınırları ile uyduğu, bu kayıtların aynı zamanda müvekkiline ait diğer tapulu taşınmazları kapsadığı ve bunların kayıtlarına da yön itibariyle uyduğunun ortaya konulduğunu, bu durumun dava konusu yerlerin müvekkiline ait taşınmazların devamı niteliğinde olduğunu gösterdiğini, keşif esnasında dinlenen tüm mahalli bilirkişi ve tanıkların beyanlarında dava konusu taşınmazların çok uzun zamandır davacının kullanımında olduğu, son beş-on yıldır çay bitkisi tarımı yapıldığı, öncesinde ise kadimden beri davacı ve murisleri tarafından mısır, fasulye ve ekonomik olarak hayvan yemi olarak ot yetiştiriciliği yapılmak suretiyle kullanıldığını ifade ettiklerini, yine bölge insanının ekonomik nedenlerle büyük illere göç etmesi ve mirasçılarının da toprağı işlemesiz bırakması gibi durumlarda bölgenin iklim koşulları nedeniyle hemen yeşillenmeye başladığını, orman heyet bilirkişi raporunda da dava konusu taşınmazların orman sayılmayan yerlerden olduğunun net bir şekilde belirtildiğini, Bölge Adliye Mahkemesince dosyaya sunulan tapu kaydının kadastro öncesi eski bir tapu kaydı olduğu, belirli harita, plan ve krokiye dayanmayan bir tapu kaydı olduğu, yani sayısal olarak kadastral sınırları belli olmayan bir tapu kaydı olduğu hususunun atlanarak bu eski kayıttaki yüzölçümünün esas alındığını, oysaki bu tür tapu kayıtlarının gerek keşifte uygulandığı üzere gerekse keşifte mahalli bilirkişi ve tanıklara sorulup kapsadığı alanın sayısal yüzölçüm olarak değil de yön olarak kapsadığı sınır itibariyle tapulamaya esas alınması gerektiğinin hem yerleşik Yargıtay kararları hem de doktrinde kabul edilen bir husus olduğunu, bu nedenlerle kararın usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürerek, Bölge Adliye Mahkemesi kararını temyiz etmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile Bölge Adliye Mahkemesi kararındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Yukarıda açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

179,90 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 435,50 TL'nin temyiz eden davacıdan alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

03.02.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22798, Karar No: 2014/19890, Tarih: 29.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/22798 E.  ,  2014/19890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasında ... 10. İş Mahkemesi ile ...Asliye Hukuk Mahkemelerince (İş Mahkemesi Sıfatıyla) ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, iş mahkemesinde işçilik alacaklarının tahsili istemine ilişkindir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

İş mahkemesinin yetkisi kamu düzeni ile ilgili olduğundan, davalı tarafça süresinde yetki itirazı yapılmamış olsa bile, mahkeme tarafından bu husus kendiliğinden göz önünde bulundurmalıdır. Bir başka anlatımla hâkim, davanın her aşamasında yetki itirazını dikkate alabileceği gibi, kendisi de resen yetkisizlik kararı verebilir

Somut uyuşmazlıkta, davalının ikametgah adresinin “.../...” olduğu, davacının davalının ... şantiyesinde çalıştığı, davanın ise ... İş Mahkemesinde açıldığı anlaşılmıştır. ... İş Mahkemelerinin hem işin görüldüğü yer, hem de davalının ikametgahı bakımından yetkili mahkeme olmadığı, davalının ikametgahının bulunduğu yer Mahkemesi olan ... Mahkemelerinin yetkili olduğu anlaşılmakla, uyuşmazlığın davanın ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nde (İş Mahkemesi Sıfatıyla) görülerek sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 21.ve 22. maddeleri gereğince ... Asliye Hukuk Mahkemesi'nin (İş Mahkemesi Sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 29.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8034, Karar No: 2014/9362, Tarih: 21.04.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/8034 E.  ,  2014/9362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Bakırköy 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ :24.10.2013

NUMARASI :Esas no:2013/745 Karar no:2013/815

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı (kadın) tarafından, lehine hükmedilen tazminatların miktarları ile yargılama harç ve vekalet ücreti yönünden; davalı (koca) tarafından ise tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yersizdir.

2-Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumlarına, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur derecelerine, paranın alım gücüne, ihlal edilen mevcut ve beklenen menfaatlerin kapsamına nazaran, davacı (kadın) yararına hükmolunan maddi tazminat çoktur. Türk Medeni Kanununun 4. maddesindeki hakkaniyet ilkesi ile Türk Borçlar Kanununun 50. ve devamı maddeleri hükmü nazara alınarak, daha uygun miktarda maddi tazminat (TMK md.174/1) takdiri gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir

3-Dava, evliliğin boşanma sebebiyle sona ermesinden sonra açılmış bulunan maddi ve manevi tazminat (TMK md. 174/1-2) talebine ilişkindir. Boşanma davası içinde harca tabi olmadan istenebilecek olan tazminat (TMK md. 174/1-2) taleplerinin boşanma davasından bağımsız olarak talep edilmesi halinde, harca tabi olduğu gibi, vekalet ücretinin de nispi olarak hesaplanması gerektiği tartışmasızdır. Davacı kadın maddi ve manevi tazminat taleplerini ayrı bir dava konusu yapmış ve talep ettiği tazminat miktarı üzerinden hesap edilen peşin nispi harç eksikliğini yargılama aşamasında 14.04.2011 tarihinde tamamlamıştır. Bu hale göre davacının tazminat talebinin kabul edilen kısmı üzerinden 492 Sayılı Harçlar Kanunu uyarınca hesap edilecek olan nispi harcın davalıdan tahsiline, davacı tarafından yatırılmış bulunan peşin harcın ise yargılama gideri meyanında davalıdan alınıp davacıya verilmesine ve yine hüküm altına alınmış bulunan tazminat miktarları da dikkate alınarak karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmayıp bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda 2. ve 3. bentlerde gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, bozma kapsamı dışında kalan temyize konu bölümlerinin ise yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple ONANMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatıranlara geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.04.2014 (Pzt.)

İşin müzakeresinden ve kararın oluşumundan sonra üyelerden 'ın 28.04.2014 günü ölümü sebebiyle kararı imzalaması mümkün olmamıştır (HMK m.299). 06.05.2014
Yargıtay — Esas No: 2011/11164, Karar No: 2012/12700, Tarih: 15.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/11164 E.  ,  2012/12700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan yargılaması sonucunda kurulan 21/10/2010 günlü hükmün Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi davacı vekili tarafından istenmekle, tayin olunan 19/04/2011 günü için yapılan tebligatlar üzerine duruşmalı temyiz eden davacı vekili . geldi. Karşı taraftan davalı Hazine vekili avukat ..., davalı ... Yönetimi vekili avukat ... ... ... geldi, başka gelen olmadı. Açık duruşmaya başlandı. Süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra gelenlerin sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. ... karara bırakıldı. Daha sonra dosya içindeki tüm belgeler incelenip gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili dava dilekçesinde özetle ... İlçesi, ... Köyü arazisinin 7000 dekarlık kısmının Haziran 1951 tarih ve Cilt 92, Sayfa: 45, No: 1 de tapuda kayıtlı ... Çiftliğini kapsadığını, dava konusu 220 özel parsel numaralı taşınmazın da bu çiftliğin sınırları içinde yer aldığını, ... Çiftliği sınırlarının Doğusu: . yolu, Güneyi: ...- . yolu, Batısı: . yolu, Kuzeyi: Eski ... yolu şeklinde olduğunu, sınırları oluşturan bu yolların halen zeminde mevcut ve işler durumda bulunduğunu, sınırların değişmeye elverişli olmadığını, ... Köyü halkının 1928 yılında Balkan ülkelerinden gelerek çiftliğe yerleştikleri ve sonraki yıllarda çiftliği tapudan devren satın aldıklarını, davalı ... ve arkadaşlarının da satın alan kişilerden olduğunu, 07/06/1951 tarih ve Cilt: 92, Sayfa: 46, Sıra:1’de kayıtlı 4/ 160 payın davalıların murisi ... Tepeci adına olduğunu, köylülerin satın aldıkları paylar oranında arazinin tamamını 1946 yılında taksim ettiklerini, tarlaların o tarihten bu yana taksime uygun şekilde kullanıldığını, 13/05/1987 tarihinde kesinleşen tapulama çalışmaları sırasında da evvelce yapılan bu taksime aynen uyulduğunu, dava konusu tarlanın bu taksim sonucunda .’ye isabet ettiğini, .’nin taşınmazı 1986 yılında haricen davacı ...’ya satıp devrettiğini, nitekim davalı ... ve arkadaşlarının ... 1. Noterliğinin 19/06/2006 tarih, 09018 yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi ve temliknamesini yaparak durumu teyit ettiklerini, ... Çiftliğinin yukarıda ... sınırları içinde kısmen tarım arazileri, kısmen de baltalık cinsinden meşe ormanlarının bulunduğunu, 1942 - 1943 yıllarında ... Köyünde 3116 sayılı Yasaya göre orman kadastrosunun yapılarak kesinleştiğini, böylece köyde bulunan ormanların kadastral olarak belirlendiğini, orman kadastrosu yapılırken tapu kayıtları ile irtibat kurulmadığından tamamının devlet ormanı olarak tahdit gördüğünü, bu nedenle köyde özel orman bulunmadığını, bu nedenle 4785 sayılı Yasaya göre devletleştirilen orman da olmadığını, 1996 yılında ise 3302 sayılı Yasa gereğince orman sınırlarının aplikasyonu yapılarak 1/5000 ölçekli haritalara aktarılıp orman sınırlarının güncellendiğini, dava konusu taşınmazın kadimden beri tarım arazisi olarak kullanılan ve ormanla ilgisi bulunmayan bir yer olduğunu, buna rağmen taşınmazın bulunduğu bölgede orman alanlarının da bulunması nedeniyle Orman Yönetiminin yasal hasım olarak davalı gösterildiğini, ... Köyünde 766 sayılı Yasaya göre tapulama çalışmasının 13/ 05/ 1987 tarihinde kesinleştiğini, ... Çiftliğine ait 1951 tarih, Cilt: 92, Sayfa: 45, Sıra No: 1’de bulunan tapunun kapsadığı alanların bir kısmında tapulama çalışması yapılarak ..

... Köyünde 766 sayılı Yasaya göre tapulama çalışmasının 13/ 05/ 1987 tarihinde kesinleştiğini, ... Çiftliğine ait 1951 tarih, Cilt: 92, Sayfa: 45, Sıra No: 1’de bulunan tapunun kapsadığı alanların bir kısmında tapulama çalışması yapılarak ... Köyü 1461 ilâ 1530 numaralı parsellerin bu tapudan revizyon gördüğünü, tapulama ekibinin kök tapunun kapsamında kalan arazinin bir kısmını çalışma alanına dahil etmediğini, bu sebeple tapu kapsamındaki tarım arazilerinin bir bölümünün tapulaması yapılmadan çalışmanın tatil edildiğini, bu nedenle çekişmeli yerin tapulama dışı kaldığını, söz konusu yerin 766 sayılı Yasanın 2. maddesinde belirtilen yerlerden olması nedeniyle tapulama dışı bırakılmadığını, taşınmazın Rumi 1296 tarihinden beri tapulu şahıs mülkü olduğunu, o tarihten beri de tarım arazisi olarak kullanıldığını, ilk malikten müvekkiline kadar gelen eklemeli zilyetliğin Medeni Yasanın 713. maddesinde düzenlenen 20 yıllık süreyi çok aştığının, 20 yıllık bu sürenin tapulama çalışmalarının kesinleştiği 13/05/1987 tarihten bu yana da dolmuş olduğunu belirterek . adına olan tapunun iptali ile taşınmazın davacı ... adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmesini istemiştir.