muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/2102, Karar No: 2017/1644, Tarih: 02.05.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/2102 E.  ,  2017/1644 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Ağır Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4607, Karar No: 2021/135, Tarih: 11.01.2021

**9. Hukuk Dairesi         2018/4607 E.  ,  2021/135 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ: ... 28. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili; davacının davalı nezdinde 15/10/1988-31/12/2011 tarihleri arasında kesintisiz olarak uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, ayda ortalama 1,5 sefer yaptığını, sefer başına ortalama 500-600 Euro sefer primi aldığını, iş akdine haksız olarak son verilerek asgari ücret üzerinden ihbar ve kıdem tazminatının ödendiğini iddia ederek; fark kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık ücretli izin ile ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; zamanaşımı itirazında bulunduklarını, davacının imzaladığı ibraname ile hiçbir alacağının kalmadığını, ibranamenin feragatname niteliğinde olduğunu, alacak miktarının belli olmaması nedeni ile belirsiz dava açılamayacağını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince; “Toplanan deliller ve dosya kapsamına göre, davacının, 03/02/1992 tarihinden itibaren fasılasız iş akdinin feshedildiği 31/12/2011 tarihine kadar davalı iş yerinde uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı, aylık ücret ve ortalama harcırah ödemesi ile birlikte fesih tarihindeki brüt ücretinin 2.815,70 TL olduğu, iş akdinin işveren tarafından haklı neden olmadan feshedildiği, bu durumda davacının kıdem ve ihbar tazminatı almaya hak kazandığı, davalı tarafından yapılan ödemenin kıdem tazminatından mahsubu gerekeceği, dinlenen tanık beyanlarına göre davacının seferde olduğu ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığı, davalının yıllık izinlerin kullandırıldığını kanıtlayamadığı, çalışma süresi dikkate alındığında davacının 246 gün hakettiği ve kullanılmayan yıllık izin süresinin bulunduğu” gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı, davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti :

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz başvurusu :

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı, davalı işverenlikte çalışırken, yanıltıcı hareketlerde bulunmuş, sefere çıktığında aslında yapmadığı masrafları yapmış gibi göstermiştir. Bu husus, davacının imzaladığı ve inkar etmediği iş sözleşmesinin sonlandırılmasına dair tarafların mutabakatını içerir sözleşme metnin içeriğinden de anlaşılmaktadır. Davacı bu suçlamaları kabul etmiş, kendi talebine binaen ayrılmak istemiş, kendisine sadece kıdem tazminatı ödenmiştir.

Mutabakat metninin ikale şeklinde gerçekleştiği ve belge içeriğine göre icabın işçiden geldiği anlaşılmakla, kıdem tazminatı ödenmek suretiyle gerçekleşen anlaşmanın geçerli olduğu kabul edilerek, ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekirken kabulü hatalıdır. Sonuç:Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 11.01.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7909, Karar No: 2024/38, Tarih: 08.01.2024

**1. Hukuk Dairesi         2022/7909 E.  ,  2024/38 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/70 E., 2022/130 K.

ASIL VE BİRLEŞTİRİLEN

DAVADA DAVACI : ... vekilleri Avukat ..., Avukat ...

BİRLEŞTİRİLEN DAVADA

ASIL DAVADA DAVALI : ... vekili Avukat ...

BİRLEŞTİRİLEN DAVADA

DAVALILAR : ... vekilleri Avukat ..., Avukat ..., ... vekili Avukat ..., ... vekili Avukat ..., ..., ..., ...

DAVA TARİHİ : ...

HÜKÜM : Asıl Dava Yönünden Karar Verilmesine Yer Olmadığına - Birleştirilen Dava Yönünden Kısmen Kabul

Taraflar arasındaki davadan dolayı Fethiye 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 07.03.2022 tarihli ve 2022/70 Esas 2022/130 Karar sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi birleştirilen davada davacı ... vekili ve birleştirilen davada davalı ... tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

1- 492 sayılı Harçlar Kanunu'na bağlı (I) sayılı tarifenin yargı harçları başlığını taşıyan bölümünün karar ve ilam harcı başlıklı III. kısmının 1. fıkrasında, konusu belli bir değerle ilgili bulunan davalarda esas hakkında karar verilmesi halinde hüküm altına alınan anlaşmazlık konusu değer üzerinden tarifede gösterilen oranda nispi karar ve ilam harcı; 2-a fıkrasında ise 1. fıkra dışında kalan davalarla taraf teşkiline imkan bulunmayan davalarda verilen esas hakkındaki kararlar ve davanın reddi kararlarında maktu karar ve ilam harcı; IV. kısmında da, temyiz başvuru harcı alınacağı hükme bağlanmıştır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (HMK'nın) geçici 3 üncü maddesi yollamasıyla 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun (HUMK'un) 434 üncü maddesinde, temyiz dilekçesi verilirken gerekli harcın tamamının ödenmesi gerektiği belirtilmiş; harcın tamamının ödenmemesi halinde yapılacak işlemin usul ve esasları gösterilmiş; 10.05.1965 tarihli ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararıyla da peşin ödenmesi gerekli temyiz harcının, hüküm altına alınan karar ve ilam harcının dörtte biri olacağı kabul edilmiştir.

Somut olayda, Mahkemece (bozma öncesi verilen hükümde) davalı ...'ten alınması gerekli 1.733,00 TL karar ve ilâm harcına hükmedildiği, bu miktar üzerinden alınması gerekli nispi temyiz harcının 433,26 TL olduğu, ne var ki davalı ...'ten yalnızca maktu temyiz harcı alınarak dosyanın temyiz incelemesine gönderildiği anlaşılmıştır.

Bu durumda hükmü temyiz eden davalı ...'a 433,26 TL temyiz harcını yatırması yönünde 1086 sayılı HUMK'un 434 üncü maddesi gereğince usulüne uygun olarak muhtıra tebliğ edilerek tebligat parçasının evrak arasına alınması ve sonucuna göre işlem yapılması,

Bu durumda hükmü temyiz eden davalı ...'a 433,26 TL temyiz harcını yatırması yönünde 1086 sayılı HUMK'un 434 üncü maddesi gereğince usulüne uygun olarak muhtıra tebliğ edilerek tebligat parçasının evrak arasına alınması ve sonucuna göre işlem yapılması,

2- Öte yandan, Mahkemece hakkında kabul hükmü kurulan davalı ...'in karar tarihinden sonra 28.06.2022 tarihinde öldüğü, mirasçılarından çocukları ...,...,...'e gerekçeli kararın tebliğ edildiği, ancak 08.02.2016 tarihinde ölen oğlu ... 'in mirasçılarına tebligat çıkarılmadığı (UYAP ortamından alınan nüfus kayıtlarına göre mirasçılarının eşi ... ile çocukları ...,...,... olduğu) anlaşılmakla gerekçeli kararın davalı ... mirasçılarından olup kendisinden önce ölen oğlu ...'in mirasçılarına usulüne uygun tebliğ edilmesi, tebligat evrakının dosyasına eklenmesi, yasal temyiz süresinin beklenilmesi ve kararın temyiz edilmesi halinde temyiz dilekçesinin de eklenmesi,

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren İlk Derece Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

08.01.2024 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2957, Karar No: 2015/8693, Tarih: 25.06.2015

**11. Hukuk Dairesi         2015/2957 E.  ,  2015/8693 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL 17. ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/09/2014

NUMARASI : 2014/498-2014/234

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 17. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 23/09/2014 tarih ve 2014/498-2014/234 sayılı kararın yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, M. Mobilya ve Aksesuar Paz. A.Ş. tarafından, İKEA Franchise&P. M. Ltd.'den ithal edilen mobilyanın, müvekkili nezdinde Nakliyat Poliçesi ile sigortalandığını, ilgili emtia'nın G./P.- İ./T. nakliyesinin MSC N. gemisi ile davalı tarafından üstlenildiğini, malların 26 adet konteyner içine konularak taşıyana teslim edildiğini, MSC N. gemisinin, H.'nın R. limanı açıklarında N. P. gemisi ile çarpışması sonucu 1 konteyner yükünün denize düşüp tamamen ıslanmak suretiyle pert olduğunu, ekspertiz incelemesi sonucu denize düşen 1 adet konteynerin alıcıya teslim edilmediği ve bu konteyner yükü mal tutarının 20.477,86 Euro olduğunun tespit edildiğini, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini ileri sürerek 20.477,86 Euronun davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu olayda MSC N. ile N. P. gemileri arasında çatma meydana geldiğini, haksız fiilden dolayı acenteye dava açılamayacağını, uyuşmazlığın sözleşmeden kaynaklanmadığını, MSC N.'nın denize, yola ve yüke elverişli olduğunu, çatmanın N.P. Gemisinin kusurlu hareketinden meydana geldiğini ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, aksine bir delil sunulmamasına göre geminin seyir esnasında denize elverişli olduğunun değerlendirildiği, ziyaa sebep olan çatmada her iki geminin de kusurlu olduğu, davalı taşıyanın gemi adamlarının çatmada kusurlu bulunması halinde dahi, gemi adamlarının çatmaya sebebiyet veren kusurlarının geminin sevkine ve başkaca teknik idaresine yönelik bir kusur mahiyeti arzettiği, TTK'nun 1062. maddesi hükmü gereğince zararın sebebi geminin sevkine veya başkaca teknik idaresine yönelik bir kusur ise taşıyanın yalnızca kendi kusurundan sorumlu olacağı, taşıyanın gemi adamlarının teknik kusurlarından sorumluluğunun bulunmadığı, dava dilekçesinde konteynırın yüklenmesi esnasında hasar gördüğüne değil, çatışma neticesi denize düşmesine dayanıldığı, ekspertiz raporunda da çatma sonucu zayiatın meydana geldiğinin tespit edildiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, 25/06/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11055, Karar No: 2014/5999, Tarih: 02.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/11055 E.  ,  2014/5999 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve suça konu eşyanın niteliğine göre, sanıkların 5752 sayılı yasa ile değişik 4733 sayılı yasanın 8/4. fıkrası uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi, sanık ... hakkında TCK 58. maddesinin uygulanmaması aleyhte temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Sair temyiz itirazları yerinde görülmemiş ise de;

1- Sanıklar hakkında tayin olunan hapis cezalarından çevrili adli para cezalarının taksitle tahsiline karar verilirken, 5237 sayılı TCK.nun 52/4.maddesi hükmüne aykırı olarak ve infazda tereddüt oluşturacak şekilde taksit aralıklarının karar yerinde gösterilmemesi, gün adli para cezalarının ise takside bağlanmadığı halde infaz yetkisini kısıtlar biçimde ödenmeyen kısımlara karşılık gelen gün miktarınca hapse çevrilerek infaz edilmelerine karar verilmesi,

2- Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan gümrük idaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücreti hükmedilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanıkların temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi uyarınca; hükmün 1 ve 2 nolu fıkralarının 7. bentlerinde yer alan “cezasının” ibarelerinden sonra gelmek üzere “birer ... ara ile” ibarelerinin eklenmesi ile aynı bentlerde "her iki" ibarelerinin çıkarılarak yerine “hapis cezasından çevrilen” ibarelerinin eklenmesi, gümrük idaresi lehine hükmedilen vekalet ücreti kısmının hükümden çıkarılması ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 02.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/405, Karar No: 2017/9460, Tarih: 27.11.2017

**12. Ceza Dairesi         2017/405 E.  ,  2017/9460 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Haberleşmenin gizliliğini ihlal

Hüküm : Beraat

Haberleşmenin gizliliğini ihlal suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Belirli veya belirlenebilir bir kişiye ait her türlü bilginin, başkasına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi, TCK'nın 136/1. maddesinde “Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme” başlığı altında suç olarak tanımlanmış olup, eylemin; kamu görevlisi tarafından ve görevinin verdiği yetki kötüye kullanılmak ya da belli bir meslek ve sanatın sağladığı kolaylıktan yararlanmak suretiyle gerçekleşmesi hali, aynı Kanunun 137. maddesinde cezada artırım nedeni olarak öngörülmüştür.

Verileri hukuka aykırı olarak verme veya ele geçirme suçunun maddi konusunu oluşturan “kişisel veri” kavramından, kişinin, yetkisiz üçüncü kişilerin bilgisine sunmadığı, istediğinde başka kişilere açıklayarak ancak sınırlı bir çevre ile paylaştığı nüfus bilgileri (T.C. kimlik numarası, adı, soyadı, doğum yeri ve tarihi, anne ve baba adı gibi), adli sicil kaydı, yerleşim yeri, eğitim durumu, mesleği, banka hesap bilgileri, telefon numarası, elektronik posta adresi, kan grubu, medeni hali, parmak izi, DNA'sı, saç, tükürük, tırnak gibi biyolojik örnekleri, cinsel ve ahlaki eğilimi, sağlık bilgileri, etnik kökeni, siyasi, felsefi ve dini görüşü, sendikal bağlantıları gibi kişinin kimliğini belirleyen veya belirlenebilir kılan, kişiyi toplumda yer alan diğer bireylerden ayıran ve onun niteliklerini ortaya koymaya elverişli, gerçek kişiye ait her türlü bilginin anlaşılması gerekir. Herkes tarafından bilinen ve/veya kolaylıkla ulaşılması ve bilinmesi mümkün olan kişisel bilgiler de, yasal anlamda “kişisel veri” olarak kabul edilmekte ise de, anılan maddenin uygulama alanının amaçlanandan fazla genişletilerek, uygulamada belirsizlik ve hemen her eylemin suç oluşturması gibi olumsuz sonuçların doğmaması için, maddenin uygulamasında, somut olayın özellikleri dikkate alınarak titizlikle değerlendirme yapılması, olayda herhangi bir hukuk dalı tarafından kabul edilebilecek bir hukuka uygunluk nedeni veya bu kapsamda nazara alınabilecek bir hususun bulunup bulunmadığının saptanması ve sanığın eylemiyle hukuka aykırı hareket ettiğini bildiği ya da bilebilecek durumda olduğunun da ayrıca tespit edilmesi gerekir.

TCK'nın 136/1. maddesinin, “Bu madde hükmü ile hukuka uygun olarak kaydedilmiş olsun veya olmasın, kişisel verileri hukuka aykırı olarak başkalarına vermek, yaymak veya ele geçirmek, bağımsız bir suç olarak tanımlanmıştır.” şeklindeki gerekçesinden de anlaşılacağı üzere, kişisel verilerin, “verildiği”, “yayıldığı” veya “ele geçirildiği”nin kabul edilebilmesi için, kişisel verilerin kaydedilmiş halde bulunması, kaydedilmiş haliyle başkalarına verilmesi, yayılması ya da ele geçirilmesi gerekir. Kişisel verilerin kaydedilmeden önce öğrenilmesi, hafızada tutulan kişisel verilerin başkalarına açıklanması, kişisel verilere salt duyu organları aracılığıyla vakıf olunması, ancak TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilebilir.

Bu açıklamalar ışığında somut olayda; sanık ile katılanın resmi nikahlı evli olup aralarında boşanma davası bulunduğu, sanığın kendi adına kayıtlı olan ve katılan tarafından kullanılan cep telefonu hattının geçmişe ait ayrıntılı görüşme dökümlerini içerir HTS raporlarının GSM şirketinden talep ettiği ve gönderilen bu dökümleri katılanın akrabası olan tanık Tamer'e gösterdiği iddia edilen olayda; katılanın kim ile ne zaman, hangi sıklıkla, hangi süreyle görüştüğüne ilişkin görüşme dökümlerini içerir HTS raporları kişisel veri kapsamında olup, sanığın, kişisel veri niteliğindeki HTS raporlarını hukuka uygun bir şekilde elde etmesine rağmen, tanık Tamer'e göstererek tanığın duyu organları aracılığıyla katılanın kişisel verilere vakıf olmasına neden olan sanığın eyleminin TCK'nın 134/1. maddesinin 1. cümlesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturduğu ve bu suçtan sorumlu tutularak cezalandırılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, suçun nitelendirilmesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca, beraate ilişkin hükmün isteme uygun olarak BOZULMASINA, 27.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/27314, Karar No: 2013/28691, Tarih: 17.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/27314 E.  ,  2013/28691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu icra mahkemesi kararı, kira alacağından kaynaklanan itirazın kaldırılması ve tahliye talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre,  belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 6. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 17/09/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.