muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/67952, Karar No: 2013/11248, Tarih: 17.06.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/67952 E.  ,  2013/11248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, mağdurun durumu, fiille olan ilişkisi, kullanılan hilenin şekli, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, şikayetçinin çalıştığı inşaata gelerek adının ... olduğunu söylediği ve Fransa’da eczacılık yaptığını bildirerek, yatırım amaçlı gayri menkul alma isteğinin olduğunu ifade ettiği, şikayetçi ve sanığın bir müddet sohbet ettikten sonra şikayetçiye ait büroya geçmeye karar verdikleri, bu sırada şikayetçinin ... isimli bir şahıstan 1.000 TL borç aldığı ve bunu sekreteri olan tanık ...'a teslim ettiği, büroda sohbetten sonra gayrimenkul alım satımı için şikayetçi ve sanığın bankaya gitmek üzere dışarıya çıktıkları, bankaya giderken sanığın eve düğün için para bırakacağını söyleyerek araçtan indiği ve şikayetçinin haberi olmaksızın hemen büroya giderek tanık ...'a "... bey arabada bekliyor, para ve dosyayı istiyor" diyerek şikayetçi tarafından büroya teslim edilen 1.000 TL'yi tanıktan alarak olay mahallinden ayrıldığı olayda, dolandırıcılık suçunun oluştuğu yönündeki kabul ve uygulamada bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 17/06/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17957, Karar No: 2015/2540, Tarih: 23.02.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/17957 E.  ,  2015/2540 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma - Ziynet Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı-davacı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Temyiz eden davalı-davacı ...'ten ziynetler yönünden 38 TL temyiz peşin harcının alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 23.02.2015 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2022/1210, Karar No: 2022/2350, Tarih: 24.02.2022

**9. Hukuk Dairesi         2022/1210 E.  ,  2022/2350 K.**

**"İçtihat Metni"**

BÖLGE ADLİYE

MAHKEMESİ : ... 29. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

İLK DERECE

MAHKEMESİ : ... 28. İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının davalıya bağlı Kütahya araç bakım vagon servis şefliğinde işçi olarak çalıştığını, ... Sendikası üyesi olduğunu, merii işletme toplu iş sözleşmesinin 51. maddesindeki belirtilen işler ve muadil iş yerlerinde çalışan işçilerin saat ücretlerinin %16 zamlı olarak ödendiğini, davacının işçi olarak çalıştığını, davalının eleman eksikliği vs. nedenlerle davacıyı çoğu zaman katener tamir ve bakım işlerinde bazen de yüksek gerilim altında yol bakım ve onarım işlerinde çalıştırdığını, davacının fiilen yaptığı işlerden ötürü 27. Dönem toplu iş sözleşmesinin 51. maddesinde öngörülen tazminata hak kazandığını, davacının saat ücretinin %16 zamlı olarak ödemek yerine yaptığı işle ilgisi bulunmayan %14 oranında ödediğini ileri sürerek fark tazminat alacaklarının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının toplu iş sözleşmesi 51/e maddesinde sayılan işleri yapmadığını, davacıya toplu iş sözleşmesinin 51/3 maddesi uyarınca %14 oranında ödeme yapıldığını, katener tamir ve bakım işi ile yol bakım ve tamir işinin, tren işletmeciliği yapmakla görevli olan davalı şirket tarafından dahi yapılmadığı, bu işleri alt yapı işletmecisi olan Türkiye Cumhuriyeti Devlet Demiryolları İşletmesi Genel Müdürlüğü’nün yaptığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesi Kararının Özeti:

İlk Derece Mahkemesince, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

İstinaf Başvurusu :

İlk Derece Mahkemesinin kararına karşı davalı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi Kararının Özeti:

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkemesi kararının usul ve esas yönünden hukuka uygun olduğu gerekçesiyle, istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Temyiz Başvurusu :

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, davacının fiilen yaptığı iş ve 26, 27 ve 28. Dönem Toplu İş Sözleşmelerinin 51/1. maddesine göre saat ücretinin %16’ sı tutarında tazminata hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Temyiz Başvurusu :

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, davacının fiilen yaptığı iş ve 26, 27 ve 28. Dönem Toplu İş Sözleşmelerinin 51/1. maddesine göre saat ücretinin %16’ sı tutarında tazminata hak kazanıp kazanmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Toplu iş sözleşmesinin tehlikeli, ağır ve yıpratıcı işler tazminatı başlıklı 51. maddesinin 1. bendinde yıllık ücretli izin, ücretsiz izin ve raporlu günlerde ödenmemek, kazanılmış hak sayılmamak ve başkaca ödemeyi etkilememek kaydıyla aşağıda belirtilen işyerlerinde ve işlerde çalışan işçilere saatlik ücretlerinden ayrı olarak, emek zammı dahil saat ücretinin %16’sı tutarında brüt tazminat ödeneceği belirtildikten sonra alt bentlerinde de sayılan işlerde çalışanların bu tazminatı almaya hak kazanacağı düzenlenmiştir.

Davacı vekili dava dilekçesinde, davacının işçi olduğunu, davalının eleman eksikliği ve sair nedenlerle işçiyi çoğu zaman katener tamir ve bakım işlerinde çalıştırdığını bazen de yüksek gerilim altında yol bakım ve tamir işlerinde çalıştırdığını, davacının fiilen yaptığı işin toplu iş sözleşmesinin 51/1-e maddesindeki işlerden olduğunu ileri sürerek tazminat talebinde bulunmuş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir.

Toplu İş Sözleşmesinin 51/1-e maddesine göre; trafo merkezleri, katener ve elektrikli sinyalizasyon tamir ve bakım işlerinde, elektrikli tren depolarında, banliyö hattı elektrikli trenlerdeki temizlik işlerinde, banliyö hattı elektrik işlerinde, haberleşme havai hat ve kablo işlerinde ve yüksek gerilim altında yapılan yol bakım ve tamir işlerinde çalışanlara saatlik ücretlerinden ayrı olarak saat ücretinin %16’sı tutarında tazminat ödeneceği düzenlenmiştir.

Yargılama sırasında yapılan keşif sonucunda alınan heyet raporunda, davacının lokomotif motorlarının yağ, su değişimi, manifold bakımı ve acil arızaların giderilmesi gibi tamir bakım işleri yaptığı, bu işleri katener/yüksek gerilim hattında, yüksek gerilim altında yaptığı belirtilmiştir. Davacı tanığı S.S de “davacı da lokomotiflerin bakım ve onarımını raylar üstünde elektrik tellerinin altında yerine getirir, bunun dışında bizzat katenerin bakım işinde çalışmaz, yine aynı şekilde yüksek gerilim hattı-katener hattı da aynı şeylerdir, davacı yol bakım onarım işinde çalışmaz, sadece yaptığı iş lokomotif bakım işidir.” şeklinde, diğer davacı tanığı V.K da “davacı bizzat katenerin tamir bakımında veya yüksek gerilim işlerinde çalışmamaktadır, yine yüksek gerilim hattındaki yol bakım işinde de çalışmamaktadır” şeklinde beyanda bulunmuşlardır.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor ve tanık beyanlarına göre davacı fiilen katener tamir ve bakımı işi ile yüksek gerilim altında yol bakım ve tamir işini yaptığını kanıtlayamamıştır.

Mahallinde yapılan keşif sonucu alınan rapor ve tanık beyanlarına göre davacı fiilen katener tamir ve bakımı işi ile yüksek gerilim altında yol bakım ve tamir işini yaptığını kanıtlayamamıştır.

Bilirkişi raporunda, davacının katener altında çalıştığı ve yaptığı işin toplu iş sözleşmesinin 51/1-e maddesinde sayılan işlerden olduğu belirtilmişse de ilgili maddeden katener altında çalışmanın yeterli olmadığı, katener ve elektrikli sinyalizasyon tamir ve bakım işlerinde ya da yüksek gerilim altında yapılan yol bakım ve tamir işlerinde çalışılması gerektiği anlaşılmaktadır.

Dosya kapsamına göre yapılan değerlendirme sonucunda davacının toplu iş sözleşmesinin 51. maddesinde düzenlenen tehlikeli, ağır ve yıpratıcı işler tazminatından yararlanamayacağının anlaşılmasına göre davanın reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3- Diğer yandan, davalı harçtan muaf olmamasına rağmen hüküm kısmında harçtan muaf tutulması da hatalı olmuştur.

SONUÇ:

Temyiz olunan İlk Derece Mahkemesi kararının ve bu karara karşı istinaf başvurusunu esastan reddeden Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULARAK ORTADAN KALDIRILMASINA, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin ise kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 24.02.2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/5233, Karar No: 2020/1371, Tarih: 11.02.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/5233 E.  ,  2020/1371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : CMK'nın 223/2-c maddesi gereği beraat

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya içeriğine göre olay günü sanık idaresindeki otomobille, gündüz vakti, iki yönlü, asfalt kaplama, ıslak köy yolunda seyri sırasında önündeki motosikleti sollamaktayken, aracının ön kısmıyla katılan, idaresindeki motosikletle kontrolsüzce sola manevra yaptığı esnada motosikletin arka kısmına çarptığı, bir kişinin hayati fonksiyonlarını 5. derecede etkileyecek şekilde yaralandığı olayda; sanığın atfı kabil kusuru bulunmadığından mahkemece verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin eksik inceleme sonucu hüküm kurulduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddi ile hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 11/02/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2417, Karar No: 2015/2504, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2417 E.  ,  2015/2504 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2015/6127, Karar No: 2015/2753, Tarih: 15.06.2015

**19. Ceza Dairesi         2015/6127 E.  ,  2015/2753 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2012/194026

MAHKEMESİ : İzmir 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/06/2012

NUMARASI : 2011/432 (E) ve 2012/268 (K)

SUÇ : Marka Hakkına Tecavüz

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Yükletilen suçların sanıklar tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından, sanık A.. Ç.. müdafii ve sanık F.. E..'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA, 15.06.2015 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

MUHALEFET ŞERHİ

5237 sayılı TCK'na göre suç, failler doğrudan doğruya beraber işlenebileceği gibi (m. 37/1)

birini azmettirerek (m. 38/2) veya birine yardım ederek de (m. 39/1) işlenebilir. Sanık A.. Ç..'ın Sanık F.. E..'in suç teşkil eden “tescilli markanın taklidi ürünleri satışa sunma ve satma” eylemine ne şekilde iştirak ettiği, iştirakin niteliği ve derecesi tartışılmamıştır. Sanık A.E.. diğer sanığın fiiline doğrudan doğruya iştiraki, fiili üzerinde hakimiyeti var mıdır? Yoksa sadece suç fiilinin icrasını mı kolaylaştırmıştır? Birinci halde diğer sanıkla birlikte asli fail, ikinci halde yardım eden olarak sorumlu olacaktır. Üçüncü bir ihtimal ise sanık F.. E..'de suç işleme kararı yokken, suç işlemesi konusunda karar verdirmesi, karar oluşturmasıdır. Bu halde ise A.. Ç.. azmettiren olacaktır.

Sanıklar arasındaki ilişki genellikle raslandığı şekildeki çalışan-çalıştıran ilişkisi değildir. Sanık F.. E..'in savunmasına göre; işyerinin sahibi A.. Ç..'dır ancak işyerine akşamları uğrar, kasa sayımı yapar ve işyerini kapatır. İşyerinde sürekli olarak durmaz. A.. Ç.. yokken iyerinin sorumlusu benim. Mal satın alma yetkim bulunmaktadır. Suça konu ürünleri tamamen kendi insiyatifimle aldım ve bu durumu sanık A.. Ç..'a söylemedim. Dolayısıyla ürünleri A.. Ç.. görmemiştir. Sanık A.. Ç..'ın savunması da bu savunmayı doğrular niteliktedir: Ç.....Çanta isimli işyerinin sahibi benim. Fakat ben işyerinde sürekli olarak durmuyorum. Sadece akşamları gidip işyerini kapatıyorum. Ürünlerin alınması ve satılmasıyla huzurdaki çalışanım F.. E.. ilgilenmektedir. Ürünleri ben satın almadım. Ben satmadım. Ürünler hakkında hiçbir bilgim yoktur.

Her iki sanığın savunması birbiriyle uyumlu olup, aksine delil bulunmamaktadır. Bu durumda Mahkemece sanık A.. Ç..'ın mahkumiyetine yeterli delil bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerekirdi. Yerel mahkeme, “Sanık Ali Ekber'in akşamları hesap almak için gelmiş olsa bile mutlaka işyerine alınan ve satılan ürünleri denetlemek zorunda olduğu, raflardaki teşhir halindeki ürünlerden habersiz olmasının ve bu ürünler için ödenen paraları bilmemesinin mümkün olmadığı” gerekçesiyle savunmasının inandırıcı olmadığı açıklanırken, bir bakıma sanığın işyerinin denetiminde “ihmali” bulunduğu, alınıp satılan ürünlerden “habersiz” olduğu belirtilerek, sanki suçun taksirle işlenebileceğini açıklamaya çalışmıştır. Bu gerekçe ancak kasten işlenebilen bir suç olan marka hakkına tecavüz suçundan sanığın mankumiyeti için yasal ve yeterli bir gerekçe değildir. Mahkemelerin her türlü kararlarının gerekçeli olması, Anayasa’nın 141/3, CMK 34 ve 230. maddelerinin amir hükmüdür.

Sanık A.. Ç..'ın suça iştirak ettiği kabul edilse bile diğer sanığın eylemine ne şekilde iştirak ettiği, iştirakin niteliği ve derecesinin tartışılması gerekirdi. Sanık, suçu doğrudan doğruya diğer sanıkla birlikte mi, onu azmettirerek mi yoksa yardım ederek mi işlemiştir? Her bir kabul sanığın hukuki durumunu da farklılaştıracaktır.

Açıklanan sebeplerle, sanık A.. Ç..'ın her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeterli, kesin delil bulunmadığı halde, yasal ve yeterli gerekçe de gösterilmeden mahkumiyetine ilişkin kararın bozulması gerektiğini düşündüğümden, sayın çoğunluğun kararına katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2006/6726, Karar No: 2006/7475, Tarih: 09.10.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6726 E.  ,  2006/7475 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı ve davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu 189 ada 74 parsel sayılı ve bilirkişi raporlarında somut emsal alınan 329 ada 72 parsel sayılı taşınmazların bağlı bulundukları cadde veya sokak itibarıyla belediyelerce emlak vergisine esas olmak üzere belirlenen 2004 yılındaki asgari m2 değerlerinin ilgli Belediye Başkanlıklarından sorularak alınacak yazı cevaplarının dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.10.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7521, Karar No: 2017/15035, Tarih: 05.06.2017

**5. Hukuk Dairesi         2017/7521 E.  ,  2017/15035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, taraf vekillerince verilen dilekçeler ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın yol olarak tapudan terkini istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Bilirkişi incelemesi yaptırılmıştır. Alınan rapor geçersizdir. Şöyle ki;

1-Dosyada bulunan ... Belediye Başkanlığı’nın 25/08/2014 tarihli yazı cevabına göre; dava konusu taşınmaz 1/5000lik imar planı içinde olduğu, meskun alanda olmadığı ve belediyenin alt yapı ve ulaşım hizmetlerinden yararlanmadığı bilirkişi raporunda etrafının meskun olduğu ve belediye hizmetlerinden yararlanabilecek durumda olduğu belirtilerek taşınmaz arsa kabul edilerek değer biçilmiştir.

Bu durumda, mahkemece öncelikle taşınmazın vasfı ile ilgili olarak belediyenin imar yazısı ve rapor arasındaki çelişki giderilip, arsa mı yoksa arazi mi vasfında olduğu kesin olarak belirlendikten sonra;

Arsa ise Kamulaştırma Kanununun 11/1-g maddesi uyarınca özel amacı olmayan, yakın tarihte satışı yapılan emsallerle mukayese yapılarak, emsal ile dava konusu taşınmazın üstün ve eksik yönleri belirtilmek suretiyle dava konusu taşınmaz ile bilirkişi kurulunca emsal kabul edilecek taşınmazın, Arsa Metrekare Rayiç Bedeli Takdir Komisyonu tarafından belirlenen 2014 yılı emlak vergisine esas olan m² değerleri de ilgili Belediye Başkanlığından istenip, dava konusu taşınmazın emsal taşınmazlara göre

üstünlük oranı yönünden bilirkişi kurulu raporu da denetlenerek, üzerindeki ağaç bedelleri yönünden ise kapama zeytin bahçesi değerinden zemine ekilebilecek ürün gelirine göre bulunacak değerin çıkartılması suretiyle 1 ağacın maktu bedeli belirlenerek ağaç bedeli arsa bedeline eklenmek suretiyle karar verilmesi;

Taşınmazın arsa olmadığı ve tarım arazisi niteliğinde olduğunun anlaşılması durumunda ise zeytin bahçesi niteliğine göre, değerlendirme tarihindeki resmi veriler doğrultusunda masrafın 623,27 TL alınması gerektiği düşünülmeden, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Doğru görülmemiştir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle H.U.M.K.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, davalıdan peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 05/06/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6559, Karar No: 2006/6699, Tarih: 20.06.2006

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2006/6559 E.  ,  2006/6699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... vekili Avukat ... ile davalılar 1-... Vek. Av. ..., 2-... Elk. Bey. Eşya Halı ve Mob. Tic. Ltd. Şti. aralarındaki istihkak davası hakkında Bursa 4.İcra Mahkemesinden verilen 1.2.2006 gün ve 502-20 sayılı hükmün davacı Şeyhamit Sevindir vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

K A R A R

2004 Sayılı İcra ve İflas Kanununun 4949 sayılı Yasanın 101. maddesiyle değişik 363. maddesi hükmüne göre; Yasa'nın yürürlüğe girdiği 30.7.2003 tarihinden sonra icra mahkemelerince verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 2.000.000.000 TL.’yi geçmesi gerekir.

İİK'na 4949 sayılı Yasa'nın 102. maddesiyle eklenen Ek 1. madde uyarınca da; bu parasal sınır, her takvim yılı başından geçerli olmak üzere, önceki yılda uygulanan parasal sınırların 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun mükerrer 298. maddesi uyarınca Maliye Bakanlığınca her yıl tesbit ve ilan edilen yeniden değerlendirme oranında artırılması suretiyle uygulanır. Bu şekilde belirlenen sınırların (on milyon TL.) 10.00 –YTL’yi aşmayan kısımları dikkate alınmaz.

2005 yılında bu parasal sınır 2.850.00 YTL. olarak uygulanmıştır. Öte yandan 18.11.2005 gün ve 25997 sayılı Resmi Gazetede ilan edilen Maliye Bakanlığı Vergi Usul Kanunu Genel Tebliğinde, 2006 yılı için belirlenen yeniden değerlendirme oranı % 9,8 olarak öngörülmüştür. Buna göre, 2006 yılında icra mahkemelerince istihkak davaları sonucunda verilecek kararların temyiz edilebilmesi için, temyize konu dava değerinin 3.120.00. YTL.’sini geçmesi gerekir.

Somut olayda, temyiz konusu dava değeri 1.500.-YTL’dir.

Bu durumda hüküm kesin nitelik taşıdığından temyiz dilekçesinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıdaki nedenlerle davacı vekilinin temyiz dilekçesinin REDDİNE, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, İİK'nun 363, 365/3 Eki 1. maddeleri uyarınca 20.06.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.