muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/19538, Karar No: 2012/37059, Tarih: 10.12.2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki şikayetçi tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :Şikayetçi 3. kişi, borçlu S.İnş. Tur. Tic. Ltd. Şti. ile aralarındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesi gereği yükümlülüklerini yerine getirmediğini, sözleşme yükümlülüğünü yerine getirmediği için  borçlu şirket adına tescil edilmemiş olan ve tapuda kaydı kendilerine ait olan  taşınmazlar üzerindeki haczin kaldırılmasını talep etmiş, mahkemece  borçlu şirketin inşaatı %98,8 oranında tamamladığı, buna göre sözleşme gereği hacze konu taşınmazın borçlu şirkete ait olduğu gerekçeleri ile şikayetin reddine karar verilmiştir.Hukuk Genel Kurulu'nun 07.04.2004 tarih ve 2004/12-210 E., 2004/208 K. sayılı kararında da açıklandığı üzere, taşınmazın borçlunun borcu nedeniyle haczedilebilmesi için haciz tarihinde borçlu adına kayıtlı olması zorunludur. Takipte borçlu sıfatı bulunmayan üçüncü kişinin, mülkiyeti kendisine ait taşınmaza konan haczin kaldırılmasını icra mahkemesinden şikayet yolu ile isteme hakkı vardır. 4721 Sayılı TM K'nun 705/1. maddesi; "Taşınmaz mülkiyetinin kazanılması tescille olur. Miras, mahkeme kararı, cebri icra, işgal, kamulaştırma halleri ile kanunda öngörülen diğer hallerde mülkiyet tescilden önce kazanılır. Ancak bu hallerde malikin tasarruf işlemleri yapabilmesi, mülkiyetin tapu kütüğüne tescil edilmiş olmasına bağlıdır." hükmünü içermektedir.Somut olayda, takibin borçlu şirket yönünden kesinleşmesi üzerine, alacaklı, borçlu ile şikayetçi arasındaki kat karşılığı inşaat sözleşmesini ileri sürerek haciz talebinde bulunmuş, şikayetçi takipde üçüncü kişi adına kayıtlı taşınmaza  haciz konulmuştur. Borçlu şirket kat karşılığı inşaat sözleşmesi müteahhidi olup, haciz tarihi itibariyle haciz konusu taşınmaz üzerinde borçlunun herhangi bir hakkı bulunmamaktadır. İnşaat sözleşmesinin icrasına bağlı olarak ileride doğması muhtemel haklar için 3. kişiye ait mallara haciz işlemi uygulanması mümkün değildir. Sözü edilen haciz işleminin usulsüz olduğuna ilişkin şikayetçinin hukuki yararı bulunduğundan mahkemece istemin kabulüne karar vermek gerekirken, dar yetkili icra mahkemesince ileride doğması muhtemel hakka yönelik olarak inceleme ile malların aidiyeti konusunda karar verilerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.Öte yandan HMK'nun 297.maddesinin (1).fıkrası gereği hükümde "Türk Milleti Adına" ibaresinin ve aynı fıkranın (e) bendi gereği "gerekçeli kararın yazıldığı tarihin" yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır..SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428

.Öte yandan HMK'nun 297.maddesinin (1).fıkrası gereği hükümde "Türk Milleti Adına" ibaresinin ve aynı fıkranın (e) bendi gereği "gerekçeli kararın yazıldığı tarihin" yer alması zorunlu olup, kanunun bu emredici hükmüne aykırı davranılması da doğru bulunmamıştır..SONUÇ  : Şikayetçinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6497, Karar No: 2016/694, Tarih: 25.01.2016

**11. Hukuk Dairesi         2015/6497 E.  ,  2016/694 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

(TİCARET MAHKEMESİ SIFATIYLA)

Taraflar arasında görülen davada Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 24.02.2015 tarih ve 2014/310-2015/68 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı aracılığıyla.... barkod numarasıyla ....'de bulunan alıcı .... adına ... marka cep telefonu gönderdiğini, söz konusu gönderinin alıcı dışında başka bir kişiye 18.7.2013 tarihinde teslim edildiğini, davalının sözleşmeye aykırı olarak üçüncü kişiye teslimat yapması nedeniyle müvekkilinin zarara uğradığını ileri sürerek uğranılan zarara binaen 3.500,00 TL'nin davalıdan avans faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, ... Posta İdaresince ülkeleri varışlı gönderilerin alıcı adı aranmaksızın alıcı adresine göre teslim edildiğini, dava konusu gönderinin bu suretle belirtilen adrese teslim edilmesinde müvekkilinin kusurunun bulunmadığını, Posta Kolileri Yönetmeliğinin 21. maddesi uyarınca alıcının kendisine verilecek kaydı taşımayan kolilerin adrese göre teslim edildiğini, dava konusu gönderinin adi koli olarak gönderildiğini, davacı tarafından gönderilen koli içerisinde telefon bulunduğu hususunun kabulünün mümkün olmadığı, posta kolileri yönetmeliğinin 50. maddesi uyarınca kolinin adi posta ücretinin en fazla 10 katı tutarının tazminat olarak istenebileceğini, Posta Tüzüğünün 163. maddesi uyarınca milletler arası sözleşme ve uzlaşmalara göre sorumluluk kabul eden bir yabancı memlekette kaybolan koliler nedeniyle yabancı memleketin ödeyeceği tazminat uyarınca sorumluluk bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taşımaya konu kolinin bildirilen adres kapsamında teslim edildiği, adres bilgilerinin hatalı verilmiş olmasından davacının sorumlu olduğu, davacının kendi kusuruna dayanarak tazminat isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre; taşımaya konu kolinin bildirilen adres kapsamında teslim edildiği, adres bilgilerinin hatalı verilmiş olmasından davacının sorumlu olduğu, davacının kendi kusuruna dayanarak tazminat isteyemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava taşıma sözleşmesinden kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir. Dosya kapsamından davacı tarafından ....'de bulunan alıcıya teslim edilmek üzere davalıya tevdi edilen kolinin alıcı dışında "...." isimli bilinmeyen bir kişiye teslim edildiği anlaşılmaktadır. Somut olayda uygulanacak Posta Tüzüğü'nün 130. maddesi uyarınca esas olan gönderinin alıcısına teslimidir. Aynı tüzüğün 137. maddesinde ise "Alıcı adresinde bulunamazsa, adi ve taahhütlü mektup postası gönderileri, değer konulmuş mektup ve kutular, koliler ve havalelerin haber kağıtları kendisiyle birlikte oturan ailesi fertlerinden veya hizmetçilerinden yetişmiş olan birine, bunların da bulunmamaları halinde aynı yerde oturan müdür, memur, mal sahibi gibi kimselere verilebilir." denilmek suretiyle alıcı dışında kimlere teslimat yapılabileceği düzenlenmiştir. Tüzüğün 142. maddesinde ise "Kayıtlı posta gönderileriyle havalelerin bedelleri, görevlilerce tanınmayan alıcılara, kimliklerini ispat etmek şartiyle teslim olunur veya ödenir." denilmek suretiyle gönderinin mutlaka kimlik kontrolü yapılmak suretiyle teslim edileceğine işaret edilmiş, benzer düzenlemelere PTT Kargo ve Kurye Gönderileri Hakkında Yönetmeliğin 35. maddesinde de yer verilmiştir. Kendisine teslim olan gönderilerin kaybolması veya hasara uğraması halinde davalının ne suretle sorumlu tutulacağı hususu ise Posta Tüzüğü'nün 163., PTT Kargo ve Kurye Gönderileri Hakkında Yönetmeliğin 44. maddelerinde düzenlenmiştir. Bu açıklamalar uyarınca kendisine tevdi edilen gönderiyi usule uygun şekilde teslim etmeyip kaybolmasına sebep olan davalının ilgili tüzük ve yönetmelik hükümleri uyarınca sorumluluğu ve bu sorumluluk uyarınca davacının talep edebileceği tazminat miktarının tespiti bakımından taşıma işlerinde uzman bilirkişiden rapor alınıp sonucu uyarınca bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeye dayalı yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 25.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/5866, Karar No: 2006/12242, Tarih: 25.09.2006

**2. Hukuk Dairesi         2006/5866 E.  ,  2006/12242 K.**

**"İçtihat Metni"**

SONUÇ:Temyiz olunan kararın gösterilen sebeple BOZULMASINA, tedbir nafakası dışında kalan temyize konu bölümlerin ise bozma sebebine göre şimdilik incelenmesine yer olmadığına, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine  işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.25.09.2006 (Pzt)
Yargıtay — Esas No: 2013/22139, Karar No: 2014/13945, Tarih: 01.07.2014

**8. Hukuk Dairesi         2013/22139 E.  ,  2014/13945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KDZ.Ereğli 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 18/07/2013

NUMARASI : 2013/227-2013/330

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Alacaklı tarafından borçlu aleyhine Alaplı Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi'nin 2007/182 Esas ve 2009/226 Karar sayılı nafaka alacağı ilamına dayanılarak başlatılan ilamlı takipte borçlu İcra Mahkemesi'ne başvurarak, takibe dayanak yapılan ilamda müşterek çocuklar için hükmedilen iştirak nafakasının, çocukların borçlu yanında kalmaları nedeniyle Alaplı Asliye Hukuk Mahkemesi'nce kaldırılması üzerine İcra Müdürlüğü'nden takip tarihinden itibaren biriken iştirak nafakasının tamamının düşülerek dosya borcunun hesaplanmasını istediklerini, İcra Müdürlüğü'nce 08.07.2013 tarihli karar ile ilamda geçmişe yönelik nafakaların kaldırılması yönünde hüküm bulunmadığından bahisle taleplerinin reddedildiğini açıklayarak, anılan işlemin kaldırılmasına veya düzeltilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, birikmiş nafakaların dosya hesabından düşürülmesi isteminin genel mahkemelerde açılabilen sebepsiz zenginleşme davasının konusunu oluşturabileceği, birikmiş nafakaların iadesine ilişkin mahkeme kararı olmadıkça sınırlı yetkili icra müdürlüğünün söz konusu talebe ilişkin karar verme yetkisinin bulunmadığı gerekçeleriyle şikayetin reddine karar verilmesi üzerine hüküm, borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Lehine nafakaya hükmedilen çocuklar yönünden borçlunun nafaka ödemekle sorumlu tutulabilmesi için çocukların alacaklı yanında bulunması gerekir. Borçlu vekili, bunun aksini ileri sürerek, velayeti alacaklıya bırakılan müşterek çocukların bakım ve giderlerinin borçlu tarafından karşılandığını iddia etmekte olup, bu iddiası her türlü delille ispatlanabilir.

Kaldı ki; borçlu vekilinin delil olarak ibraz ettiği Alaplı Asliye (Aile) Hukuk Mahkemesi’nin 21.03.2013 tarih 2012/227 Esas, 2013/120 Karar sayılı ilamından; borçlu vekilinin, müşterek çocukların 2010 yılının Haziran ayından beri borçlu yanında kaldıklarından bahisle alacaklıda bulunan velayetin değiştirilerek, velayetlerinin borçluya verilmesi ve iştirak nafakalarının kaldırılması istemi ile dava açtığı, Mahkemece davanın kabul edilerek, müşterek çocuklar Senanur ve Ferhat’ın davalı-alacaklıda bulunan

velayetlerinin ve aylık toplam 300,00 TL iştirak nafakasının kaldırılarak, velayetlerinin davacı-borçluya verilmesine karar verildiği, kararın 27.05.2013 tarihinde kesinleştiği, anılan ilam içeriğinden alacaklının 11.10.2012 tarihli celsede çocukların iki yıldan beri borçlunun yanında bulunduklarını söylediği, müşterek çocuklardan F.. Y..’ın 21.03.2013 tarihli celsede dört yıldan beri babasının yanında kaldığını beyan ettiği, aynı tarihli celsede tanıkların da tarafların boşanmalarından sonra bir süre çocukların alacaklının yanında kaldığı, fakat dört yıldan beri borçlunun yanında bulunduklarını ifade ettikleri anlaşılmaktadır. Bu durumda anılan ilam içeriği dikkate alınıp, borçlunun bu hususta göstereceği başka deliller varsa toplanarak, bildirmesi halinde tanıkları dinlenmeli ve alacaklıdan da bu konudaki delilleri sorulup toplandıktan sonra borçlunun yukarıda özetlenen ilamda psikologla yaptığı görüşmede çocukların 2010 yılının Temmuz ayından itibaren yanında kaldığı yönündeki beyanı da dikkate alınarak, bu tarihten itibaren çocukların babası yanında hangi süreler içinde kaldığı, infak ve iaşesinin kim tarafından temin edildiği saptanmalı, daha sonra hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken borçlu vekilinin icra müdürlüğünden talepte bulunduğu 08.07.2013 tarihi itibariyle henüz ödenmiş iştirak nafakası alacağı bulunmadığı halde şikayetin sebepsiz zenginleşme kapsamında değerlendirilerek, genel mahkemelerde dava konusu edilebileceği gerekçesiyle reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazının kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366. ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 01.07.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12311, Karar No: 2012/13283, Tarih: 19.11.2012

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2012/12311 E.  ,  2012/13283 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalılar aleyhine 19.08.2010 gününde verilen dilekçe ile sağlığa zarar vermesi sebebiyle davalı ... şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 26.07.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı ... şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması isteğine ilişkindir.

Davalı ... vekili, kurulu olan baz istasyonunun sağlığa zararı olmadığını, davanın reddini savunmuştur.

Davalı ... vekili, mevzuata ve usule uygun olarak diğer davalıya kiraya verildiğini beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve yönetmelik hükümlerine uygun olduğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü, davacı ... vekili Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 2012/4-147 - 2012/327 esas ve karar sayılı 30.05.2012 tarihli kararını da ibraz ederek temyiz etmiştir.

Bu tür davaların Türk Medeni Kanununun 737. maddesi gereğince komşuluk hukuku hükümlerine göre çözümlenmesi gerektiğinden adli yargıda görülmesi gerekir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan 21.04.2011 tarihli 27912 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.

21.04.2011 tarihli, 27912 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslar Arası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü ve Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 12. maddesi gereğince bu Yönetmelikte yer alan güvenlik mesafelerinin ölçümünün üniversitelerin; elektrik-elektronik, haberleşme, fizik mühendisliği, fizik lisansı veya elektromanyetik dalgalar ile ilgili dersleri alarak teknik bölümlerin birinden veya meslek yüksek okulu ile liselerinin elektrik, elektronik haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olan personel tarafından yapılacağı ve ölçüm işlemleri ölçüm sertifikası almış olan personel tarafından yapılabileceği,

Aynı Yönetmelikte yer alan Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri Ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğin 4. maddesinde ise; Sertifika Başvurusu Yapacakların Nitelikleri, Kurs Süresi ve Zamanı, Kursun İçeriği, Kurs Ücreti, Devam Zorunluluğu, Değerlendirme ve Belge Verilmesi, Sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri, 5. maddesinde; Kurs süresi ve zamanı, 6. maddesinde; Kursun içeriği, 10. maddesinde ise; Elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü düzenlenmiştir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp yine yukarıda açıklanan Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olaya gelince; mahkemece 07.04.2011 tarihinde yapılan keşif sonucu 24.07.2010 tarihli yönetmelik hükümleri gözetilerek hazırlanan bilirkişi kurul raporunda baz istasyonlarının yönetmelik hükümlerine uygun olduğu saptanmıştır. Ne var ki yargılama aşamasında 21.04.2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak, Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslararası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü ve Denetimi Hakkında Yönetmelik yürürlüğe girmiştir.

Bu nedenle mahkemece 21.04.2011 tarihli Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak yönetmeliğin 12. maddesi gereğince belirlenecek, ölçüm sertifikası almış uzman bilirkişiler marifetiyle yeniden keşif yapılarak baz istasyonunun yukarıda belirtilen 21.04.2011 tarihli yönetmelik hükümlerine uygun olarak işletilmekte olup olmadığı hususlarında bilirkişilerden rapor alınarak sonucuna uygun bir hüküm kurulmalıdır. Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.