muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/4322, Karar No: 2017/3825, Tarih: 19.09.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/4322 E.  ,  2017/3825 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : 4. Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28/06/2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

b) Sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 19/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/161, Karar No: 2015/11729, Tarih: 01.10.2015

**19. Hukuk Dairesi         2015/161 E.  ,  2015/11729 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; müvekkili bankanın genel kredi sözleşmesinden kaynaklanan alacağının tahsili için davalılar aleyhine başlatılan icra takibince davalıların temerrüt faiz oranına ilişkin kısmi itirazları ile takibin durduğunu belirterek, davalıların kısmi itirazlarının iptali ile takibin devamına ve %40'dan az olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmişlerdir.

Davalılar vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece yapılan yargılama ve toplanan delillere göre; takip tarihi itibariyle davacı bankanın temerrüt faizi alacağının 12.753,55 Euro olarak hesap edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile .... İcra Müdürlüğü'nün 2011/8093 esas sayılı dosyasında davalı tarafın 2.020.450,3-TL borçlu olduğunun tespitine, davalı tarafın kısmi itirazının kısmen kabulü ile 12.753,55-Euro faizi ve bu faize %5 BSMV'nin uygulanmasına, bu miktara takip tarihinden itibaren %10.65 temerrüt faizi uygulanmasına karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava; davalı borçluların davacı tarafından .... İcra Müdürlüğü'nün 2011/8093 esas sayılı dosyasında başlatılan icra takibinde işlemiş faiz, faiz oranı ve ferilerine yapılan kısmi itirazın iptali istemine ilişkindir.

İcra takibinde talep yabancı para cinsinden olup, asıl alacağa itiraz edilmemiştir. Bu durumda itiraz edilen kısımla bağlı kalınarak inceleme ve araştırma yapılması gerekirken, asıl alacak yönünden olumlu tespit hükmü kurularak ve ayrıca yargılama giderleri ile vekalet ücreti hesabında da hata yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 01.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23709, Karar No: 2013/22929, Tarih: 18.09.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/23709 E.  ,  2013/22929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılardan ... avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş sözleşmesinin gerekçe gösterilmeksizin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı ile izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, genel tatil ücreti, ücret alacağı ve diğer sosyal haklar alacaklarını istemiştir.

B) Davalılar Cevabının Özeti:

Davalı ..., diğer davalı şirket ile aralarında asıl alt işveren ilişkisi olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı olan Berk İnş. Şirketi, yargılamaya katılmamış, cevap dilekçesi de sunmamıştır.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davalının iş sözleşmesini fesihte haksız olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı ... temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki birinci uyuşmazlık, bir kamu kurumu olan davalı ... Başkanlığından, davacının çalışmasına ilişkin tüm bilgi ve belgelerin toplanıp toplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Somut olayda, asıl işveren ve bir kamu kurumu olan ...'nın tüm iş ve işlemlerinin kayıt altına alınması gerektiği konusunda bir şüphe yoktur.

Yargılama dosyasının incelenmesinde, davacının çalışmasına ilişkin tüm bilgi ve belgelerin Davacının hizmet süresinin tespitine yarar belgeler, davacının çalışma süre ve şeklini gösteren puantaj kayıtları, çalışma çizelgeleri, izin defteri ve belgeleri vb. dosya içine alınmadığı anlaşılmıştır.Bu belgeler dosya içine alınmadan davacının talep etmiş olduğu hak ve alacakların sağlıklı ve doğru bir şekilde tespiti mümkün değildir. Öncelikle yukarıda bahsi geçen bilgi ve belgelerin davalı ...'ndan istenerek dosyaya konulması ve yeniden bir bilirkişi incelemesi yaptırılarak davacının talep etmiş olduğu hak ve alacakların belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile hüküm kurulması bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasındaki ikinci uyuşmazlık, davacının fazla çalışma süre ve ücretinin doğru olarak hesaplanıp hesaplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

3-Taraflar arasındaki ikinci uyuşmazlık, davacının fazla çalışma süre ve ücretinin doğru olarak hesaplanıp hesaplanmadığı noktasında toplanmaktadır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının haftanın 4 günü, yarım saat ara dinlenmesinin indirilmesi ile günlük 9,5 saat çalıştığı, bu 4 gün için toplam çalışma süresinin 38 saat olduğu, haftanın 2 günü ise yarım saat ara dinlenmesinin indirilmesi ile günlük 12,5 saat çalıştığı, bu 2 gün için toplam çalışma süresinin 25 saat olduğu, haftalık toplam çalışma süresinin 63 saat ve haftalık fazla çalışma süresinin 18 saat olduğu belirtilmiştir. Yukarıdaki ilke kararımızda da açıkça belirtildiği üzere günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmesi gerektiği halde ara dinlenmesinin yarım saat olarak verilmesi suretiyle haftalık fazla çalışma süresinin hatalı hesaplanması ayrı bir bozma nedenidir.

4- Taraflar arasındaki son uyuşmazlık, izin ücretine uygulanan faiz cinsinin doğru olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 59 uncu maddesinde, iş sözleşmesinin feshi halinde kullanılmayan izin sürelerine ait ücretlerin, son ücret üzerinden ödenmesi gerektiği kurala bağlanmıştır. Ancak, Yasada izin ücreti için kesin bir ödeme günü belirlenmiş değildir. İş sözleşmesinin feshedildiği tarihte izin ücreti muaccel olur. Bununla birlikte, faiz başlangıcı bakımından işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi gerekir.

Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve 4857 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2007/30158 E, 2008/... K.). O halde, izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır.

Dairemizce, iş sözleşmesinin feshinde ödenmesi gereken izin ücreti, geniş anlamda ücret içinde değerlendirilmemiş ve 4857 sayılı Kanunun 34 üncü maddesinde sözü edilen bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilemeyeceği kabul edilmiştir (Yargıtay 9.HD. 24.10.2008 gün 2007/30158 E, 2008/... K.). O halde, izin ücreti için uygulanması gereken faiz, yasal faiz olmalıdır.

Somut olayda, mahkemece ıslah ile artırılan izin ücreti alacağı kısmına en yüksek banka mevduat faizi uygulanmıştır. Yukarıdaki ilke kararımızda açıkça belirtildiği üzere izin ücreti alacağına yasal faiz uygulanması gerekirken en yüksek banka mevduat faizi uygulanması hatalı olup ayrı bir bozma nedeni kabul edilmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 18.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13414, Karar No: 2015/13786, Tarih: 10.12.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/13414 E.  ,  2015/13786 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müteveffaya 2009 yılında açılan kredinin 22.09.2010 tarihinde 1 yıl uzatıldığını, poliçeye ait primin de peşin tahsil edildiğini, dain mürtahin sıfatı ile Şekarbank TAŞ'nin yer aldığını, ilk kredi aldığı dönemde akut kalp rahatsızlığının belirlenmediği gibi müteveffanın da beyin kanamasından vefat ettiğini, bedelin kalp rahatsızlığından vefat ettiği bahane edilerek varisleriden talep edilmesi üzerine 12.900,00 TL ödemek zorunda kaldıklarını belirterek 12.900,00 TL'nin ödeme tarihinden itibaren işleyecek ticari faizi ile tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak; 12.900,00 TL'nin 14.12.2011 tarihinden işleyecek yasal faizi ile tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine karar verilmiştir.

2-Dava, kredi nedeni ile düzenlenen hayat sigortası kapsamında ödenen bedelin tahsili istemine ilişkindir. Davalının riziko nedeni ile sorumluluğunun ancak poliçe teminatı olan 10.000 TL bedelle sınırlı olduğu kabul edilmeden yazılı şekilde karar verilmiş ise de, bu yanılgının giderilmesi yargılamanın tekrarını gerektirir nitelikte görülmediğinden hükmün 6100 sayılı HMK.nun geçici 3/2 maddesi delaletiyle 1086 sayılı HUMK.’nun 438/7 nci maddesi uyarınca düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hüküm fıkrasının 1 nolu bendine (davalının poliçe limiti ile sınırlı olarak sorumlu olduğu) ibaresinin eklenerek hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 10/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/476, Karar No: 2015/1490, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/476 E.  ,  2015/1490 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/5717, Karar No: 2019/2951, Tarih: 24.06.2019

**15. Hukuk Dairesi         2018/5717 E.  ,  2019/2951 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1-Y.. A.. 2-A.. A.. 3-M.. A.. 4-G.. A.. ile davalılar 1-... 2-M.. Ç.. 3-G.. Ç.. 4-B.. Ç.. 5-E.. Ç.. 6-T.. Y.., ihbar olunan M.. D.. arasındaki davadan dolayı ...1. Asliye Hukuk Hakimliğince verilen 01.03.2016 gün ve 2014/2084-2016/270 sayılı hükmü onayan Dairemizin 04.10.2018 gün ve 2018/2895-3589 sayılı ilamı aleyhinde davacılar vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK’nın 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uymayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve HUMK’nın 442. maddesi hükmünce 315,00 TL para cezası ile bakiye 17,70 TL red harcının karar düzeltme isteyen davacılara yükletilmesine, 24.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2853, Karar No: 2018/669, Tarih: 06.02.2018

**15. Ceza Dairesi         2017/2853 E.  ,  2018/669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma

HÜKÜM : Beraat

Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Kamyon - tır - iş makinesi alım satım işi ile uğraşan sanığa satması için katılan tarafından bırakılan kamyonu, katılana geri iade edilmediği gibi satış bedelinin de ödenmediği iddia edilen olayda ;

Katılan beyanı, sanık savunması, makbuzlar, oluş ve tüm dosya kapsamına göre ; satış sonrası kamyonun bedelinin bir kısmının sanık tarafından katılana ödendiği ve sanığın kalan parayı da resmi devri sonrası ödemeyi taahhüt ettiği halde devrin gerçekleştirilemediği ve bu sebeple taraflar arasındaki ihtilafın hukuki olduğu anlaşıldığından mahkemenin beraate ilişkin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılama sonunda, yüklenen suçun unsurlarının oluşmadığı ve hukuki ihtilaf içerdiği gerekçe gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan, katılanın vekilinin beraat hükmünün kanuna aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/02/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24518, Karar No: 2016/3472, Tarih: 16.02.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/24518 E.  ,  2016/3472 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın gittiği düğünde müzisyen olarak görevli bulunan müştekinin kimlik bilgisini bilmediği bir kişinin kendisinden müşteki hakkında "deli"ibaresinin de bulunduğu bir anonsu yapmasını istemesi üzerine müştekinin mikrofonla "deli ...'ten cebo" şeklinde anons yaptığı ve buna sinirlenen sanığın müştekiyi yaraladığı olayda ,sanığın üzerine atılı eylemin tahrik altında kasten yaralama suçunun unsurlarını oluşturduğu gözetilmeden, fiilin hukuki nitelendirilmesinde hataya düşülerek sanık hakkında koşulları oluşmayan 5237 sayılı TCK'nin 25.maddesinin uygulanması,

Kabule göre de ;

Meşru savunmanın hukuka uygunluk nedeni olduğu, bu sebeple sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nin 25/1. maddesi delaletiyle 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddesi gereğince beraat kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.02.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/307, Karar No: 2020/387, Tarih: 29.09.2020

**Ceza Genel Kurulu         2017/307 E.  ,  2020/387 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 3. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Sayısı : 200-423

Kasten yaralama suçundan sanık ...'un beraatine ilişkin İstanbul (Kapatılan) 33. Sulh Ceza Mahkemesince verilen 09.10.2013 tarihli ve 2272-1025 sayılı hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 23.02.2015 tarih ve 29342-6718 sayı ile;

“...Katılanın aşamalardaki değişmeyen beyanları ile uyumlu adli raporundaki bulgulara ve dosya içeriğine göre sanığın katılanı yaraladığı sabit olmasına rağmen mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi," isabetsizliğinden bozulmasına karar verilmiştir.

6545 sayılı Kanun'un 84. maddesiyle 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 6. maddenin 1. fıkrası uyarınca sulh ceza mahkemelerinin kaldırılması nedeniyle bozmadan sonra yargılama yapan İstanbul (Kapatılan) 86. Asliye Ceza Mahkemesi ise 03.06.2015 tarih ve 200-423 sayı ile;

"...Müşteki ve sanığın evli oldukları, ayrı yaşadıkları, bu durumdan kaynaklanan sorunlar olduğu, olay tarihinde hastaneye gittiklerinde müşterek çocuklarının parmağının asansöre sıkışması sebebiyle çıkan tartışmada müştekinin, sanığın kendisinin boğazını sıkarak darbettiğini, yine müştekinin olay sonrasında sanığın olay yerine gelen güvenliği kendisine yaklaştırmadığını, polisi aramasına engel olduğunu, bu olaydan sonra da kendisini üç kez daha darbettiğini iddia ettiği, sanığın suçlamaları reddettiği, olayın herhangi bir tanığının bulunmadığı, müştekinin iddiası ve yetersiz adli raporun sanığın atılı suçu işlediği yönünde mahkememizde yeterli kanaat oluşturmadığı, taraflar arasındaki husumet ve boşanma davası da birlikte değerlendirildiğinde müştekinin iddialarının şüphe uyandırdığı, şüphenin sanık lehine uygulanması gerektiği anlaşılmakla, sanığın beraatine dair aşağıdaki kararı vermek gerekmiştir.

Her ne kadar ilk karar Yargıtay ilgili Ceza Dairesi tarafından yukarıda belirtilen gerekçe ile bozulmuş ise de mağdur için düzenlenen ve boynunda hiperemi olduğu yönündeki adli raporun (ki söz konusu hipereminin kişinin kendi boynunu basit derecede sıkması sonucunda dahi meydana gelebileceği kabul edildiğinde), sanığın mahkûmiyeti için tek başına mahkememizde vicdani kanaat oluşturmadığı, başka deliller ile desteklenmediği" gerekçesiyle bozmaya direnerek önceki hüküm gibi sanığın beraatine karar vermiştir.

Bu hükmün de katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 29.10.2015 tarihli ve 325318 sayılı "Bozma" istekli tebliğnamesi ile dosyanın gönderildiği Yargıtay 3. Ceza Dairesinin 11.04.2016 tarihli ve 31308-9028 sayılı tevdi kararıyla Yargıtay Birinci Başkanlığına gelen dosya, Ceza Genel Kurulunca 14.12.2016 tarih ve 956-1992 sayı ile 6763 sayılı Kanun'un 38. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 10. madde uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 3. Ceza Dairesince 06.03.2017 tarih ve 518-2263 sayı ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına iade edilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlıklar;

1- Tebliğnamede ileri sürülmüş olması nedeniyle Yerel Mahkemenin son kararının “yeni hüküm” niteliğinde olup olmadığının,

2- Yerel Mahkemenin son kararının “yeni hüküm” niteliğinde olmadığı sonucuna ulaşılması hâlinde sanığa atılı kasten yaralama suçunun sabit olup olmadığının,

Belirlenmesine ilişkindir.

Uyuşmazlıkların ayrı ayrı değerlendirilmesinde fayda bulunmaktadır.

1- Tebliğnamede ileri sürülmüş olması nedeniyle Yerel Mahkemenin son kararının “yeni hüküm” niteliğinde olup olmadığı;

İncelenen dosya kapsamından;

Yerel Mahkemece 09.10.2013 tarih ve 2272-1025 sayı ile; “...Sanığın suçlamaları reddettiği, olayın herhangi bir tanığının bulunmadığı, müştekinin iddiası ve yetersiz adli raporun sanığın atılı suçu işlediği yönünde mahkememizde yeterli kanaat oluşturmadığı, taraflar arasındaki husumet ve boşanma davası da birlikte değerlendirildiğinde müştekinin iddialarının şüphe uyandırdığı, şüphenin sanık lehine uygulanması gerektiği” şeklindeki gerekçeyle sanığın beraatine karar verildiği,

Hükmün katılan vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 3. Ceza Dairesince 23.02.2015 tarih ve 29342-6718 sayı ile; “Katılanın aşamalardaki değişmeyen beyanları ile uyumlu adli rapordaki bulgulara ve dosya içeriğine göre sanığın katılanı yaraladığı sabit olmasına rağmen mahkûmiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi” isabetsizliğinden bozulduğu,

Bozma üzerine yapılan yargılama sonucunda Yerel Mahkemece 03.06.2015 tarih ve 200-423 sayı ile; “...Mağdur için düzenlenen ve boynunda hiperemi olduğu yönündeki adli raporun (ki söz konusu hipereminin kişinin kendi boynunu basit derecede sıkması sonucunda dahi meydana gelebileceği kabul edildiğinde) sanığın mahkûmiyeti için tek başına mahkememizde vicdani kanaat oluşturmadığı, başka deliller ile desteklenmediği anlaşıldığından Mahkememizin ilk kararında direnme yönünde hüküm kurulmuştur.” şeklindeki gerekçeyle direnme kararı verildiği,

Anlaşılmaktadır.