muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/10173, Karar No: 2023/7898, Tarih: 24.10.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/10173 E.  ,  2023/7898 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2012/343 E., 2016/294 K.

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Kırklareli Cumhuriyet Başsavcılığının 12.10.2012 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Kırklareli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli kararı ile sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemeleri Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca beraat kararı verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan ... vekilinin temyiz isteği; beraat kararının hukuka aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, mahkumiyete yeterli delil bulunduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, kararın bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın, eşinin kızkardeşi olan mağdur ...'yi, 2006 yılında evinde misafir olarak bulunduğu sırada sarılıp öpmek suretiyle cinsel amaçla hürriyetini kısıtladığı, 2010 yılında da piknik yapmaya gittikleri sırada mağdureyi tenha bir alana götürerek cinsel amaçla hürriyetini kısıtladığı iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

A.Sanık hakkında 2006 yılındaki eylemine ilişkin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede,

Dosya kapsamı, sanık savunmaları, mağdur anlatımları ve tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde mahkemenin kabulünde isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükümde hukuka aykırılık görülmemiş, katılan vekilinin, beraat kararının hukuka aykırı olduğuna, sanığın atılı suçu işlediğinin sabit olduğuna, mahkumiyete yeterli delil bulunduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, kararın bozulması gerektiğine yönelik yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B.Sanık hakkında 2010 yılındaki eylemlerine ilişkin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede,

B.Sanık hakkında 2010 yılındaki eylemlerine ilişkin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükme yönelik yapılan incelemede,

Oluşa ve dosya kapsamına göre sanığın, 2010 yılının Ağustos ve Kasım aylarında kendi oğlu ve diğer baldızı ile birlikte pikniğe götürdüğü 15 yaşından küçük mağdureyi, diğer yakınlarının bulunduğu mevkiiden "biz diğer tarafta balık tutalım" şeklinde sözler söyleyerek hile ile yakınlarından uzaklaştırdığı, ağaçlık ve tenha alana götürdüğü mağdureye karşı cinsel istismarda bulunduğu anlaşılan olaylarda, sanığın eylemlerinin zincirleme şekilde cinsel amaçla kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu oluşturduğu, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 109 uncu maddesinin ikinci fıkrası, üçüncü fıkrasının (f) bendi, 5 inci fıkrası ile 5237 sayılı Kanun'un 43 üncü maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde beraatine karar verilmesi hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A.Sanık hakkında 2006 yılındaki eylemine ilişkin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kırklareli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2012/343 Esas, 2016/294 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B.Sanık hakkında 2010 yılındaki eylemlerine ilişkin kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hüküm yönünden,

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Kırklareli 2. Asliye Ceza Mahkemesinin, 05.04.2016 tarihli ve 2012/343 Esas, 2016/294 Karar sayılı kararında katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğnameye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 24.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3744, Karar No: 2018/2636, Tarih: 09.04.2018

**14. Ceza Dairesi         2015/3744 E.  ,  2018/2636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 09.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2504, Karar No: 2016/7341, Tarih: 03.05.2016

**10. Hukuk Dairesi         2015/2504 E.  ,  2016/7341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, yersiz yapılan geçici iş göremezlik ödemesinin iadesine ilişkin Kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 26.05.2011 tarihli sağlık kurulu raporunda malullük halinin önlenebileceği veya önemli ölçüde azaltılabileceği yönünde bir karar verilmediğinden, 02.02.2010 tarihinden sonra istirahatli olduğu günlere ait geçici iş göremezlik ödeneğinin yersiz ödendiğinden bahisle iadesinin talep edilmesine ilişkin Kurum işleminin ve borcun iptalini talep etmiştir. Mahkemece, ilamında belirtilen gerekçelerle açılan davanın reddine karar verilmiş ise de, verilen karar eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirmeye dayalıdır.

Konuya ilişkin yasal mevzuatın incelenmesinde; 5510 sayılı Kanun’un 18. maddesinin (b) bendinde; Kurumca yetkilendirilen hekim veya sağlık kurullarından istirahat raporu alınmış olması şartıyla...; 4 üncü maddenin birinci fıkrasının (a) bendi ile 5 inci madde kapsamındaki sigortalılardan hastalık sigortasına tabi olanların hastalık sebebiyle iş göremezliğe uğraması halinde, iş göremezliğin başladığı tarihten önceki bir yıl içinde en az doksan gün kısa vadeli sigorta primi bildirilmiş olması şartıyla geçici iş göremezliğin üçüncü gününden başlamak üzere her gün için, geçici iş göremezlik ödeneği verileceği, hükme bağlanmıştır.

Diğer taraftan, Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 39. maddesinin (2) bendinde; “Ayaktan tedavilerde sigortalıya tek hekim raporu ile bir defada en çok 10 gün istirahat verilebilir. İstirahat sonrasında kontrol muayenesi raporda belirtilmiş ise toplam süre yirmi günü geçmemek kaydı ile istirahat uzatılabilir. Yirmi günü aşan istirahat raporları sağlık kurulunca verilir. Sağlık kurulunun ilk vereceği istirahat süresi sigortalının tedavi altına alındığı tarihten başlamak üzere altı ayı geçemez. Tedaviye devam edilmesi hâlinde malûllük hâlinin önlenebileceği veya önemli oranda azaltılabileceği sağlık kurulu raporu ile tespit edilirse bu süre uzatılır.” düzenlemesi getirilmiştir.

Anayasa’nın 138. maddesinde de yer alan, "Normlar hiyerarşisi" ilkesi uyarınca, hukuk kuralları yukarıdan aşağıya doğru "Anayasa", "Kanun", "Kanun Hükmünde Kararname", "Tüzük", "Yönetmelik" ve "Diğer alt düzenleyici işlemler (Yönerge, Genelge vb.)" şeklinde sıralanmakta olup, alt kademe yer alan bir normun üst kademedeki norma aykırı olması ya da onun kapsamını aşan düzenlemeler içermesi mümkün bulunmamaktadır. Bu durum, “Genel kurallar, usulü dairesinde değiştirilinceye veya kaldırılıncaya kadar, düzenleyici işlem tesis etme yetkisi olan makam ve kurumları da bağlar” şeklinde ifade edilen “Tu patere legem quam facisti”prensibi ile izah olunmaktadır. Bu ilkenin doğal sonucu olarak, normlar hiyerarşisinde üst kademede yer alan yasal kurallara aykırı düzenleyici tasarrufların idare tarafından yürürlüğe konulmasının hukuka aykırı olacağı şüphesizdir.

Somut olayda, Mahkeme kararına ve Kurum işlemine dayanak kılınan Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliğinin 39. maddesinde yer alan “...Sağlık kurulunun ilk vereceği istirahat süresi sigortalının tedavi altına alındığı tarihten başlamak üzere altı ayı geçemez. Tedaviye devam edilmesi hâlinde malûllük hâlinin önlenebileceği veya önemli oranda azaltılabileceği sağlık kurulu raporu ile tespit edilirse bu süre uzatılır.” düzenlemesi, anılan hususlara yönelik bir sınırlama getirmeyen 5510 sayılı Kanunun 18. maddesinden yararlanmayı engelleyen bir düzenleme olarak kabul edilemez.

Mahkemece yapılması gereken iş, yönetmelik ile kanun kapsamını aşan ve sınırlayan düzenlemeler getirilemeyeceği ve kanun hükmünde yer verilmemiş ise yönetmeliğe itibar edilemeyeceği gözetilerek, 5510 sayılı Kanun’un 18. maddesinin (b) bendi koşulları bulunup bulunmadığı irdelenmeli, bu kapsamda Kurumca yetkilendirilen hekim veya sağlık kurullarından alınan istirahat raporu bulunması ve hizmet akdinin devam etmesi ile çalışabileceğine dair raporunun bulunmaması koşulları bulunduğu takdirde geçici iş göremezlik ödeneğine hak kazanacağı değerlendirilmeli ve hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 03.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/10509, Karar No: 2012/9130, Tarih: 27.09.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/10509 E.  ,  2012/9130 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irza geçme suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; reşit olmayan mağdure ile rızasıyla cinsi münasebette bulunma suçundan mahkûmiyetlerine dair Afyonkarahisar 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 31.03.2009 gün ve 2005/146 Esas, 2009/91 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanıklar ..., ..., ... ..., ..., ... ve ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde:

Adli sicil kayıtlarına ve onaylı karar suretlerine göre, tekerrüre esas mahkûmiyetleri bulunan sanıklar ... ve ... hakkında 765 sayılı TCK.nın 81. maddesinin uygulanmaması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiillerin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Sanık ... hakkında kurulan hükme yönelik temyiz istemine gelince:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Kararın gerekçesinde, onaylı nüfus kaydına göre 08.03.1989 doğumlu olup suç tarihinde 15 yaşını bitirip 18 yaşını bitirmeyen ve mağdure ile bir suç işleme kararının icrası kapsamında birden fazla cinsel ilişkiye giren sanık ... hakkında 765 sayılı TCK.nın 416/son, 80 ve 55/3 ve 647 sayılı Kanunun 4. maddeleri uyarınca ceza tayin edildiği doğru olarak belirtilmesine ve sonuç ceza gerekçede açıklandığı şekilde doğru olarak hesaplanmasına rağmen, yazım eksikliği ile hüküm fıkrasında TCK.nın 80 ve 55/3. maddelerine ilişkin uygulamanın gösterilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddenin verdiği yetkiye dayanılarak düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının sanık ... hakkında temel ceza tayin edilen paragraftan sonra "Bir suç işleme kararının icrası cümlesinden olarak mağdure ile birden fazla cinsel ilişkiye giren sanık ... hakkında tayin olunan cezada 765 sayılı TCK.nın 80. maddesi uyarınca 1/6. oranında arttırım yapılarak 7 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, sanık suç tarihinde 15 yaşını bitirip 18 yaşını bitirmediğinden tayin olunan cezadan 765 sayılı TCK.nın 55/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılarak 4 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına," ibareleri eklenmek suretiyle sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.09.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/20210, Karar No: 2019/7522, Tarih: 23.05.2019

**8. Ceza Dairesi         2017/20210 E.  ,  2019/7522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Başkasına ait kimlik veya kimlik bilgilerinin kullanılması,

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkındaki 26.12.2013 tarihli hükmün, Yargıtay 16. Ceza Dairesi'nin 24.03.2016 günlü ilamı ile bozulduğu ve mahkemece de bu bozma kararına uyulmasına rağmen dosya ve UYAP sistemi üzerinden yapılan incelemede; hakkında hırsızlık suçundan soruşturma yapılmasını engellemek amacıyla 29.05.2011 tarihinde, kardeşi ...'e ait kimlik bilgilerini kullanan suça sürüklenen çocuk hakkında 19.11.2011 tarihli iddianame ile açılan davada Konya 3. Çocuk Mahkemesi'nce 2016/317 E. ve 2016/492 K. sayılı ilamıyla mahkumiyet kararı verildiği ve temyiz nedeniyle dosyanın halen derdest olduğunun anlaşılması karşısında; bir başkasına ait kimlik bilgilerini kısa aralıkla değişik zamanlarda hukuki ve fiili kesinti olmaksızın kullanarak aynı mağdura karşı aynı suçu birden fazla kez işlediği belirlenen suça sürüklenen çocuğun mükerrer cezalandırılmasının önlenmesi bakımından, aralarında fiili ve hukuki irtibat bulunan mahkumiyet kararına konu iş bu dosya ile birleştirilip, 5237 sayılı Kanun'un 43/1. maddesi uyarınca zincirleme suç hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususu tartışıldıktan sonra bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 23.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/9452, Karar No: 2025/1586, Tarih: 03.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/9452 E.  ,  2025/1586 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/1262 E. 2023/1201 K.

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı kanun) 286/1 ve 286/2-a maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafii ve katılanlar vekilinin duruşmalı inceleme taleplerinin, 7079 sayılı Kanun’un 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun’un 299/1. maddesi gereği takdîren reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul Anadolu 15. Ağır Ceza Mahkemesinin 04.07.2023 tarihli ve 2022/122 Esas, 2023/194 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında maktule karşı kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 81/1 ve 53. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11.10.2023 tarihli ve 2023/1262 Esas 2023/1201 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında maktule yönelik kasten öldürme suçundan ilk derece mahkemesince kurulan ve resen de istinafa tabi olan hükme yönelik sanık müdafileri ve katılanlar vekilinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılanlar vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanığın eylemini tasarlayarak, canavarca hisle, ruh bakımından kendisini savunamayacak kişiye karşı gerçekleştirdiğinden bahisle ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılması gerektiğine, eksik incelemeye ilişkindir.

2. Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdiri indirimin nedenlerinin uygulanması gerektiğine, kasten yaralama sonucu ölüme neden olma hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bahisle suç vasfına ilişkindir.

III. GEREKÇE

2. Sanık müdafilerinin temyiz sebepleri özetle; haksız tahrik ve takdiri indirimin nedenlerinin uygulanması gerektiğine, kasten yaralama sonucu ölüme neden olma hükümlerinin uygulanması gerektiğinden bahisle suç vasfına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, sanığın eylemine uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, tasarlama ve diğer nitelikli hallerin koşullarının oluşmadığı, sanığın eyleminin gönüllü vazgeçme kapsamında kalmadığı, hükme esas alınan adli raporların yeterli olduğu, maktulden sanığa yönelen ve haksız tahrik teşkil eden söz veya davranışın bulunmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmamasına karar verildiği, nitelikli kasten öldürme hükümlerinin koşullarının oluşmadığı anlaşıldığından sanık müdafileri ve katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 11.10.2023 tarihli ve 2023/1262 Esas 2023/1201 Karar sayılı kararında sanık müdafileri ve katılanlar vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Hükmolunan netice ceza miktarı ile sanığın tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık müdafiilerinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca İstanbul Anadolu 15. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

03.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7297, Karar No: 2019/3691, Tarih: 14.05.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/7297 E.  ,  2019/3691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; "Hazine tarafından açılan davada, tespit dosyalarındaki krokide gösterilen ve sürülüp ekildiği belirtilen 1673 parsel içerisindeki yerin hangi kısmının, kim tarafından ve ne zamandan beri sürülüp ekildiği açık şekilde belirlendikten sonra, bu kısımlar için ayrı ayrı süren kişiler aleyhine, eski hale getirmeden kaynaklanan tazminat isteğinde bulunulabileceği, toplu şekilde, belirlenen yerin tamamı bakımından gerçek kişiler aleyhine müştereken ve müteselsilen tazminat istenmesinin doğru olmadığı, ispat yükü üzerinde bulunan Hazinenin, gerçek kişilerin açtıkları sınırlandırmanın iptali ve tescil davasında gösterilen yerlerden hareketle, bu yerlerin Hazinenin açtığı elatmanın önlenmesi ve tazminat davasındaki yerler olduğunu ispat etmeden, gerçek kişilerin bu yerlerde hak iddia etmiş olmalarının, elattıklarının kabulünün ve tazminatı gerektirdiğinin gerekçesi olarak görülemeyeceği belirtilerek, ekilen yerin tesbit dosyalarındaki krokide bir bütün olarak gösterilmiş olması nedeniyle hangi kişinin nereyi kullandığı belli olmadığından, yerel bilirkişi ve tanıklar tarafından da bir açıklama ve yer gösterme yapılmadığından, Hazine tarafından açılan elatmanın önlenmesi ve tazminat davasının reddine karar verilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, Hazine harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 14.05.2019 gününde oybirliği ile karar verildi.