muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9290, Karar No: 2017/7778, Tarih: 02.05.2017

3-Taraflar arasında vekalet ücretinin miktarı konusunda da uyuşmazlık bulunmaktadır.

Dava devam ederken davalı tarafça yapılan ödeme kapsamında bir miktar alacak konusuz kalmıştır, iş davalı tarafın dava açılmasına sebebiyet vermesi nedeniyle dava devam ederken ödenen miktarlarda davacı yararına vekalet ücreti ve yargılama gideride değerlendirilmelidir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/7788, Karar No: 2012/4345, Tarih: 15.02.2012

**8. Ceza Dairesi         2010/7788 E.  ,  2012/4345 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Gerekçeli karar başlığında 06.01.2008 olan suç tarihinin sehven 07.01.2008 olarak gösterilmesi, karar yerinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen kanıtlara, mahke- menin yargılama sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre yerinde gö- rülmeyen sair itirazların reddine, ancak:

5237 sayılı TCK.nda cezaların içtimaına dair bir düzenleme bulunmadığı gözetilmeden, hapisten çevrilen para cezası ile doğrudan verilen para cezasının toplan- ması,

Yasaya aykırı ise de, yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasından "hapis cezasından çevrilen ve doğrudan verilen para cezalarının içtimaına" ilişkin bölümün çıkarılması suretiyle sair yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün (DÜZELTİLEREK ONANMASINA), 15.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2199, Karar No: 2014/7964, Tarih: 07.04.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/2199 E.  ,  2014/7964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı, sigortalısı olduğunun tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne, kısmen vazgeçme nedeni ile karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Eldeki davada; davacı vekilinin 01.01.1996-31.12.1998 tarihleri arasındaki döneme yönelik talebini geri alması karşısında; geri alınan dönem sonrası 18.06.1999 tarihinde gerçekleşen prim tevkifatını takip eden aybaşı olan 01.07.1999 tarihinden itibaren sigortalılığın başlatılması gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ : Hüküm fıkrasının 2. bendindeki “01.01.1999” rakamlarının silinerek yerine “01/07/1999” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/12562, Karar No: 2014/6142, Tarih: 15.05.2014

**16. Hukuk Dairesi         2013/12562 E.  ,  2014/6142 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TEFENNİ KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 01/06/2012

NUMARASI : 2012/8-2012/11

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında 1824, 1825, 1826, 1827 ve 1828 parsel sayılı 5.950, 3.100, 6.100, 14.650 ve 5.200 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, Asliye Hukuk Mahkemesinde dava konusu olduklarından söz edilerek malikhaneleri açık bırakılmak suretiyle tesbit edilmiştir. Davacı H.. Ç.. ve arkadaşları tarafından davalı K.. Köyü Tüzel Kişiliği aleyhine ve davacı H.. H.. tarafından davalılar Ö.. O.. ve 172 arkadaşı aleyhine Asliye Hukuk Mahkemesinde açılan el atmanın önlenmesi ve tescil davaları davaya konu olan parseller hakkında tutanak düzenlenmiş olması nedeniyle Kadastro Mahkemesine aktarılmıştır. Yargılama sırasında Ö.. D.., S.. A.., A.. Ö.. satın almaya ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak davaya katılmışlardır. Kadastro Mahkemesinde çekişmeli parseller tutanağı ile dava dosyası birleştirilerek yapılan yargılama sonunda davacılar H.. Ç.. ve arkadaşları ile davacı H.. H.. tarafından açılan davaların reddine, katılan davacılar Ö.. D.., S.. A.., A.. Ö..'in talebi yönünden mahkemenin görevsizliğine, dosyanın görevli ve yetkili Tefenni Asliye Hukuk Mahkmesine gönderilmesine, 1824 ve 1828 parsel sayılı taşınmazların payları oranında İ.. Y.. mirasçıları adlarına, 1825 ve 1827 parsel sayılı taşınmazların payları oranında M..Ö.. mirasçıları adlarına, 1826 parsel sayılı taşınmazın G.. D.. mirasçıları adlarına payları oranında tesciline karar verilmiş; hüküm, davacı H.. Ç.. mirasçıları N.. Ç.., B.. Ç.. vs.vekili Avukat N.. Y.. ve davacı H.. H.. temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, H.. Ç.. ve mirasçılarının dayandığı tapu kayıtlarının taşınmazları kapsamadığı, çekişmeli taşınmazlar üzerinde davalı taraf yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşullarının gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle karar verilmiş ise de; varılan sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır. Çekişmeli taşınmazlar ile başka taşınmazlar Hakkında H.. Ç.. tarafından 1958 yılında tapu kaydına dayalı elatmanın önlenmesi davası, H.. H.. tarafından da taşınmazların devletin hüküm ve tasarrufu altında bulunan yerlerden olduğu iddiasına dayanılarak 1961 tarihinde el atmanın önlenmesi ve tescil davası açıldığı, davaların Tefenni Asliye Hukuk Mahkemesinin 1958/264 ile 1961/172 Esasında görüldüğü sırada dava konusu yerler hakkında kadastro tutanaklarının tanzim edilmesi nedeniyle görevsizlik kararı verildiği, aktarılan dava kapsamındaki taşınmazlar hakkında Tapulama Mahkemesinin 1986/2 esasında yargılama yapıldığı, dosyadaki bilgi ve belgelere göre de 1986/2 esasında 527 adet taşınmazın davalı olduğunun görüldüğü, bu dosyada keşif yapılan taşınmazlar hakkında tefrik kararı verilerek eldeki temyize konu 2012/8-2012/11 Esas ve Karar sayılı dosyanın oluşturulduğu anlaşılmaktadır. Dosya içeriğinden keşif yapılan başka taşınmazlar hakkında da tefrik kararı verilerek davanın esası hakkında karar verildiği görülmektedir. Davacı H.. Ç..'nin tapu kaydına dayanarak dava açtığı gözetildiğinde aynı kayıt kapsamında olduğu iddia edilen yerler hakkında kaydın kapsamının sağlıklı bir şekilde tespiti ve 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 27. maddesi hükmüne göre aktarılan davanın kapsamının tereddütsüz belirlenebilmesi için uyuşmazlığın birlikte değerlendirilmesi gerekmektedir. Hal böyle olunca yargılamanın kısa zamanda en az masrafla, en doğru şekilde sonuçlandırılması, biri hakkında verilecek hükmün diğerini de etkileyecek nitelikte olması ve tapu kayıtlarının kapsamının sağlıklı bir şekilde tespiti için Tefenni Kadastro Mahkemesinin 2012/8 Esas sayılı dosyasının aynı yer 1986/2 Esas sayılı dosyası ile birleştirilerek yargılamaya devamla karar verilmesi gerekirken, davaların ayrı ayrı sürdürülüp sonuçlandırılması isabetsiz olup, davacı H.. Ç.. mirasçıları N.. Ç.., B.. Ç.. ve müşterekleri vekili Avukat N.. Y..e davacı H.. H.. temsilcisinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile hükmün BOZULMASINA, sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde, yatıranlara iadesine, 15.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2172, Karar No: 2015/985, Tarih: 28.04.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/2172 E.  ,  2015/985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay tarihinde sanık ...'ün kullanmış olduğu ... plakalı aracı ile otoyol üzerindeki dinlenme tesisinde durduğu, bu sırada diğer sanık ...'nın çalıştığı firmaya ait tır şoförleri ile karşılaştığı, konuşma sırasında şoförlerin sanık ...'yı arayarak durumdan haberdar ettikleri, sanık ...'nın ... plakalı araç ile dinlenme tesisine geldiğini gören sanık ...'ün aracına binerek ayrıldığı, diğer sanığın da takip etmeye başladığı, otoyolda giderken sanıkların birbirlerinin araçlarına kasıtlı olarak çarparak zarar verdikleri anlaşıldığından mala zarar verme suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık ... müdafiinin ve sanık ...'nın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 28/04/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30196, Karar No: 2013/6641, Tarih: 28.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/30196 E.  ,  2013/6641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/10/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Çeke dayalı olarak yapılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takipte borçlu takibin kesinleşmesinden sonra 6 aylık zamanaşımı süresinin geçtiğini ve takibin zamanaşımına uğradığını belirterek, icranın geri bırakılmasına karar verilmesini talep etmiş, mahkemece 6273 Sayılı Kanun'un 7. maddesi ile değiştirilen 6762 Sayılı TTK'nun 726. maddesine göre zamanaşımının 3 yıl olarak dikkate alınması gerektiği, 3 yıllık zamanaşımı süresinin dolmadığı belirtilerek istem reddedilmiştir.

03.02.2012 tarih ve 28193 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 Sayılı Kanun'un 7. maddesiyle değişik 6762 Sayılı TTK'nun 726. maddesinde; "Hamilin; cirantalarla keşideci ve diğer çek borçlularına karşı haiz olduğu müracaat hakları ibraz müddetinin bitiminden itibaren üç yıl geçmekle müruruzamana uğrar. Çek borçlularından birinin diğerine karşı haiz olduğu müracaat hakları bu çek borçlusunun çeki ödediği veya çekin dava yolu ile kendisine karşı dermeyan edildiği tarihten itibaren üç yıl geçmekle müruruzamana uğrar" düzenlemesi yer almaktadır.

İlke olarak, herhangi bir kanun veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani, geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun; 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E., 1988/232 K.; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K.; 06.04.2005 tarih ve 2005/10-183 E., 2005/241 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Bundan ayrı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, "derhal yürürlüğe girme" (I'etfet immediat de la loi novelle) niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların saklı tutulması gereğinden kaynaklanan bir sonuçtur. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 2. maddesi hükmüne göre, Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir. Kazanılmış hak kavramı, her ne kadar açık bir biçimde Anayasa'da düzenlenmemiş ise de, bunun hukuk devleti kavramının temel taşlarından biri olduğu ve Anayasa'nın bünyesinde mündemiç bulunduğu, Türk Kamu Hukuku'nda, öğretide ve yargısal kararlarda benimsenmektedir.

6273 Sayılı Kanun'un 7.maddesi ile 6762 Sayılı TTK'nun 726.maddesinde yapılan değişiklikle çeklerde 6 ay olan zamanaşımı süresi 3 yıla çıkarılmıştır. Yukarıda açıklanan ilkelere göre değişikle getirilen 3 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanabilmesi için, çekin ibraz süresinin bitim tarihinin yasa değişikliğinin yürürlüğe girdiği tarihten sonra olması gerekmektedir.

Somut olayda zamanaşımı şikayetine konu olan takip konusu çekin keşide tarihleri 12.06.2009, 20.07.2009 olup, ibraz süresinin bitim tarihi 6273 Sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce olduğundan, çekler 6 aylık zamanaşımı süresine tabidir.

Takip dosyasında 04.04.2011 ve 07.09.2011 tarihlerinde işlem yapılmış olup dosyada 6 aylık zamanaşımı süresi dolmamıştır.

Bu sebeple her ne kadar mahkemece 3 yıllık zamanaşımının dolmadığından bahisle itirazın reddine karar verilmiş ise de anılan düzenlemeler karşısında somut olayda 6 aylık zamanaşımı süresinin dolmadığı anlaşıldığından bu nedenle istemin reddi gerekirken yazılı gerekçe ile reddi isabetsiz ise de, sonuçta istem reddedildiğinden sonucu doğru mahkeme kararının onanması gerekmiştir.

SONUÇ :Borçlunun temyiz itirazlarının reddi ile sonucu doğru mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366. ve HUMK. 438. maddeleri uyarınca (ONANMASINA), 21,15 TL onama harcı alındığından mahsubuna bakiye, 3,15 TL harcın temyiz edenden alınmasına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 28/02/2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/28907, Karar No: 2015/18, Tarih: 19.01.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/28907 E.  ,  2015/18 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı işyerinde 14.05.1999-15.01.2010 tarihleri arası reyon şefi olarak çalıştığını, normal mesai saatlerinin 08:00-19:00 saatlerinde olmasına rağmen saat 20:00-21:00'den önce işten çıkamadığını, yirmi altı gün genel tatil çalışması karşılığı ücretin ödenmediğinin işverenlik yazısı ile sabit olduğunu ileri sürerek, ödenmeyen prim, fazla mesai ve genel tatil ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, dava konusu alacağın zamanaşımına uğradığını, iş yeri uygulamasında idari personelin kendi çalışma saatlerini ayarlayabildiğini, bu sebeple davacının fazla mesai ücret talep hakkı olmayacağını, ayrıca davacının yaptığı fazla mesailerin bordrolarda tahakkuk ettirilerek ödendiğini, haftada altı gün ve toplam kırk beş saat çalıştığını, genel tatillerde çalışma olmadığını ancak yapıldığı taktirde karşılığında serbest zaman kullandırıldığını, aylık ücreti yılda iki yüz yetmiş saate kadar olan fazla mesailer karşılığı ücreti kapsadığını, davacının işvereni ibra ettiğini, prim alacağının olmadığını beyanla davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, toplanan deliller ile bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının fazla mesai ve genel tatil alacağı taleplerinin kabulüne, prim alacağı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı davacı ve davalı vekili süresinde temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı ve davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir. Aynı madde ile ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az on beş dakika, dört saatten fazla ve yedi buçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedi buçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi on bir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedi buçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok on bir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde on bir saate kadar olan (on bir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, on bir saatten fazla çalışmalarda ise en az bir buçuk saat olarak verilmelidir

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, davacının 14.05.1999-15.01.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde çalıştığı, davacının davalı işyerinde haftanın altı günü 08:00-21:00 saatleri arası çalıştığını iddia ettiği, davalı tarafınsa davacının hak ettiği tüm ücretlerinin eksiksiz olarak ödendiğini bu nedenle fazla mesai alacağı olmadığını savunduğu, alınan bilirkişi raporunda davacı tanık beyanlarına göre davacının haftanın beş günü 08:00-19:00 saatleri arası günlük bir buçuk saat ara dinlenme ile, haftanın bir günü ise 08:00-22:00 saatleri arası üç saat ara dinlenme ile çalıştığı, davacıya ödenen ücretin yıllık ikiyüzyetmiş saate kadar olan fazla mesaileri kapsadığı değerlendirildikten sonra davacının haftada sekiz buçuk saat fazla mesai yaptığı kabulüne göre hesaplama yapıldığı, mahkemece bilirkişi raporuna itibar edilerek, yüzde otuz takdiri indirim yapılması sonrası davacının hesaplanan fazla mesai alacağının kabulüne karar verildiği anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde öncelikle davacı işçinin günlük on bir saati geçmeyen çalışmaları için günlük bir saat ara dinlenme yaptığı kabulü ile hesaplama yapılması gerekirken ara dinlenmenin bir buçuk saat olarak kabulü isabetsiz olmuştur.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde öncelikle davacı işçinin günlük on bir saati geçmeyen çalışmaları için günlük bir saat ara dinlenme yaptığı kabulü ile hesaplama yapılması gerekirken ara dinlenmenin bir buçuk saat olarak kabulü isabetsiz olmuştur.

Bunun yanı sıra fazla mesai hususunda beyanları hesaplamaya esas alınan davacı tanığı ...'in işyerinde çalıştığı süre itibariyle 01.01.2009 tarihinden sonraki çalışma düzenini bilemeyeceği ve bu tanığın beyanlarına göre davacının haftanın bir günü 08:00-22:00 saatleri arası üç saat ara dinlenme ile çalıştığına ilişkin kabulün 01.01.2009 tarihinden sonrası için ispatlanamadığı, bu sebeple davacının bu tarihten sonraki dönemde davalı tanık beyanlarına göre haftanın altı günü 08:00-19:00 saatleri arası bir saat ara dinlenme sonrası, yıllık ikiyüzyetmiş saate kadar olan fazla mesailerin ücrete dahil olduğu gözetilerek haftada on saat fazla mesai yaptığı kabulü gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının genel tatil ücreti alacağının kabulü hususu tartışmalıdır.

Davacının imzasını inkar etmediği ve irade fesadına ilişkin bir itirazda da bulunmadığı ibranamenin, mahkemece miktar içermediği gerekçesi ile değerlendirilmediği anlaşılmış olup, Dairemizin yerleşik uygulamalarına göre ibranamenin salt miktar içermemesinin geçersizliği sonucunu doğurmayacağı kabul edildiği gözetilerek davalının savunması ile çelişmeyen ibranameye değer verilerek davacının genel tatil ücreti alacaklarının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsiz olmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/4978, Karar No: 2014/5661, Tarih: 25.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/4978 E.  ,  2014/5661 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/79038

MAHKEMESİ : Edremit 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/07/2011

NUMARASI : 2010/823 (E) ve 2011/795 (K)

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 17.08.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.