muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1237, Karar No: 2010/1435, Tarih: 15.03.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/1237 E.  ,  2010/1435 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davalı-k.davacı vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili Avukat ... ile davalı-k.davacı vekili Avukat ... .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan taraflar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl dava, arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinin feshi sebebiyle imalât ve ruhsat harçları bedelinin, karşı dava ise sözleşmenin feshi sebebiyle uğranılan kira gelirinden mahrumiyet ve yapılan masrafların tahsili istemlerine ilişkindir. Mahkemece ıslahla arttırılan miktarlar da dikkate alınarak asıl ve karşı davanın kabulüne dair verilen karar davalı-karşı davacı vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı-karşı davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Yanlar arasında davalıya ait arsalar üzerinde villa yapımına ilişkin Ankara 32. Noterliğinde 11.07.2002 tarih 18566 yevmiye nolu “Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi İçerikli Villa Karşılığı İnşaat Sözleşmesi” düzenlenmiştir. Davalı arsa sahibi, davacı yüklenicinin temerrüde düştüğü iddiasıyla Ankara 16. Noterliğinin 12.11.2007 gün 33638 yevmiye nolu ihtarnameyle sözleşmeyi feshetmiş ise de kat karşılığı inşaat sözleşmelerinin tek taraflı irade beyanı ile feshi mümkün olmayıp fesih iradeleri davacı tarafından eldeki davanın açıldığı 26.02.2008 tarihinde birleşmiştir. Arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmelerinin feshi halinde taraflar sebepsiz zenginleşme hükümlerine göre verdiklerini geri isteyebilirler. Yüklenici tarafından arsa sahibinin arsasına yapılan inşaatta kullanılan malzemelerin sökülüp götürülmesi mümkün olmadığından isteyebileceği bedel, fesih iradelerinin birleştiği ya da bu şekilde bir irade birleşmesi yoksa fesih hakkındaki mahkeme kararının kesinleştiği tarih itibariyle gerçekleştirilen imalâtın mahalli piyasa rayiçlerine göre bedelidir. Yüklenicinin fesih halinde dahi olsa imalât bedeli isteyebilmesi için yaptığı inşaatın yasal ve arsa sahibinin yararlanabileceği nitelikte olması gereklidir. Hükmedilecek imalât bedelinin içerisinde bu iş ve imalâtın yapılması için gerekli olan ve yüklenici tarafından ödenmesi gereken ruhsat, proje vs. gibi harcamalar da bulunmaktadır.

Bu durumda mahkemece öncelikle asıl davada, dava dilekçesinde talep edilen 10.000,00 TL içerisinde kâr mahrumiyeti ve ruhsat ile ilgili harcamalar ve imalât bedeli alacağı ile ilgili talep miktarların davacı yükleniciye açıklattırılarak, hükme esas raporu veren bilirkişi kurulundan alınacak ek raporla yüklenicinin gerçekleştirdiği ve arsa sahibi yararına olan imalâtın fesih iradelerinin birleştiği 26.02.2008 tarihi itibariyle mahalli piyasa rayiçlerine göre bedeli hesaplattırılıp hüküm altına alınması gerekirken yanlış değerlendirme sonucu birim fiyatlarına göre hesaplama yapan ve imalât bedeline dahil olması gereken sadece inşaat yapılan parsel için yapılan ruhsat vs. harcamalarında ayrıca hesaplayan bilirkişi raporuna itibar edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davalı-karşı davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, 750,00 TL duruşma vekâlet ücretinin davacı-karşı davalıdan alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalı-karşı davacıya verilmesine, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacı ...'a geri verilmesine, 15.03.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5422, Karar No: 2014/1788, Tarih: 24.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/5422 E.  ,  2014/1788 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No: 1 - 2013/31855

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 4. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO: 19/12/2012, 2012/419 (E) ve 2012/425 (K)

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

TÜRK MİLLETİ ADINA

Hükümlü M.. K.. hakkında 765 Sayılı Türk Ceza Yasası uygulanarak verilmiş ve kesinleşmiş olan hükmün, 5237 Sayılı Türk Ceza Yasası'nın 7/2 ve 5252 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un 9. maddesi gereğince yeniden ele alınıp, lehe olan yasanın belirlenmesi ve uygulanması sırasında; duruşma açılarak yapılan uyarlama sonucu kurulan hükümde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlü müdafiinin savunma hakkının kısıtlandığına, fazla ceza verildiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Kesinleşen hükümde; maktul Resullah'ın sanık Mert'in babasına ait işyerinde yatıp kalktığı, olay günü Mert ile Resullah arasında Resullah'ın Mert'in babasına küfür etmesinden ötürü tartışma olduğu, kendisi de alkollü olan Mert'in 274 promil alkollü olan Resullah'ın elindeki bıçağı alarak bıçakla Resullah'ın boynuna ve sırtına vurduğu, yine sopa ile boynuna vurduğu, otopsi raporunda Resullah'ın vücudunda çok sayıda travmatik lezyon, kesici delici alet yaraları, künt kafa ve göğüs travmasına bağlı kot kırıkları ile müterafik beyin kanaması, boyna bası tatbikine bağlı mekanik asfiksi sonucu maktulün öldüğünün belirtildiği; olay bu şekilde kabul edilerek sanık hakkında 765 sayılı TCK'nun 452/1, 51, 59 maddeleri uygulanarak 10 yıl hapis cezasına hükmolunduğu ve hükmün temyiz edilmeksizin kesinleştiği olayda;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulu'nun 2006/10-124 Esas, 2006/165 Karar sayılı 20.6.2006 tarihli kararı uyarınca, hükümlü hakkında verilen ve kesinleşen hükümlerden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK'nun lehe olup olmadığının belirlenmesine yönelik olarak yapılan uyarlama yargılamasında kazanılmış hak sözkonusu olamayacağı gözetilerek;

Hükümlünün maktulü kasten öldürdüğü anlaşıldığından, lehe yasa belirlenirken daha önce kesinleşmiş bulunan hükümde yer alan ceza ile 5237 sayılı TCK.nun 81, 29, 62, 53 maddeleri uyarınca kasten öldürme suçundan verilecek cezanın karşılaştırılması gerektiği düşünülmeksizin; 5237 sayılı TCK.nun 87/4, 29, 62, 53 maddeleri esas alınarak karşılaştırma yapılması ve 5237 sayılı TCK.nun lehe olduğunun kabulü ile anılan maddeler uyarınca 10 yıl hapis cezasına hükmolunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, hükümlü müdafiinin sair temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün tebliğnamedeki düşünceye aykırı olarak (BOZULMASINA), 24/03/2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/15991, Karar No: 2022/1617, Tarih: 10.02.2022

**5. Ceza Dairesi         2021/15991 E.  ,  2022/1617 K.**

**"İçtihat Metni"**

Başkasına ait banka veya kredi kartının izinsiz kullanılması suretiyle yarar sağlama, bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık ve bilişim sistemine hukuka aykırı müdahale suretiyle haksız çıkar sağlama suçlarından şüpheliler ... ve diğerleri haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri itibarıyla dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine dair ... Cumhuriyet Başsavcılığının 03/02/2020 tarihli ve 2016/17904 soruşturma, 2020/576 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, bu kez bilişim sistemlerinin kullanılması suretiyle hırsızlık suçundan anılan şüpheliler haklarında yapılan soruşturma esnasında, suç yeri bakımından dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin Ankara Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/03/2020 tarihli ve 2020/47424 soruşturma, 2020/4814 sayılı yetkisizlik kararı üzerine, ... Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine dair merci ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/03/2020 tarihli ve 2020/185 değişik iş sayılı kararını takiben, suç yeri itibarıyla dosyanın ... Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesine ilişkin ... Cumhuriyet Başsavcılığının 03/07/2020 tarihli ve 2020/3439 soruşturma, 2020/504 sayılı yetkisizlik kararını müteakip, ... Cumhuriyet Başsavcılığının yetkili savcılık olarak belirlenmesine ilişkin ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 13/10/2020 tarihli ve 2020/1053 Değişik iş sayılı Kararının;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 161/7. maddesinde yer alan "Yetkisizlik kararı ile gelen bir soruşturmada Cumhuriyet savcısı, kendisinin de yetkisiz olduğu kanaatine varırsa yetkisizlik kararı verir ve yetkili savcılığın belirlenmesi için soruşturma dosyasını, yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesine en yakın ağır ceza mahkemesine gönderir. Mahkemece bu konuda verilen karar kesindir." şeklindeki düzenleme karşısında, somut olayda ilk yetkisizlik kararının ... Cumhuriyet Başsavcılığınca verildiği ve dosyanın Ankara Cumhuriyet Başsavcılığına gönderilmesini takiben, Ankara Cumhuriyet Başsavcılığının da kendisini yetkisiz görerek dosyayı 02/03/2020 tarihli yetkisizlik kararı ile ... Cumhuriyet Başsavcılığına göndermesi sonrasında, merci ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 26/03/2020 tarihli kararı ile yetkili Cumhuriyet savcılığının kesin olarak belirlenmesine karar verildiği ve anılan karar sonrası verilen yetkisizlik kararının hukuki değerden yoksun olduğu gözetilerek mercince işin esasına girilmeksizin yetki uyuşmazlığı hakkında karar verilmesine yer olmadığına şeklinde karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 309. maddesi uyarınca bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü ifadeli 26/10/2021 gün ve 94660652-105-68-14744-2021-Kyb sayılı Kanun yararına bozmaya atfen Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile Daireye ihbar ve dava evrakı ile birlikte gönderilmekle gereği düşünüldü:

Kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname münderecatı yerinde görüldüğünden talebin kabulü ile ... 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 13/10/2020 tarihli ve 2020/1053 Değişik iş sayılı Kararın CMK'nin 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma sebebine nazaran müteakip işlemlerin mercince yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİNE 10/02/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25143, Karar No: 2019/21151, Tarih: 14.11.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/25143 E.  ,  2019/21151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, iş sözleşmesine haklı bir neden olmadan son verildiğini öne sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan delillere göre ve bilirkişi raporu doğrultusunda yazılı gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar davalı vekili tarafından temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur. Somut uyuşmazlıkta; hükme esas alınan bilirkişi raporunda ücret kabulüne göre seçenekli hesaplama yapıldığı, mahkeme gerekçesinde davacının son brüt ücretinin 1.724,58 TL olduğunun belirtildiği ancak asgari ücrete göre (brüt 1.134,00 TL) yapılan hesaplamaya itibar edilerek hüküm kurulduğu görülmektedir. Şu halde, Mahkemenin gerekçesi ile hüküm fıkrası arasında çelişki oluştuğundan dava ve ıslah dilekçesi de gözetilerek dosya kapsamına uygun bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekmiştir.Öte yandan; hüküm altına alınan alacakların net mi yoksa brüt tutarlar mı olduğunun hüküm yerinde açıkça belirtilmemesi de infazda tereddüt yaratır mahiyette olduğundan hatalı bulunmuştur.SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 14.11.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14165, Karar No: 2014/755, Tarih: 16.01.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/14165 E.  ,  2014/755 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/169368

MAHKEMESİ : Kırıkkale 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 01/02/2011

NUMARASI : 2010/40 (E) ve 2011/53 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Anayasa’nın 38. maddesine göre "'kimse, işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanunun suç saymadığı bir fiilden dolayı cezalandırılamaz. Ceza ve ceza yerine geçen güvenlik tedbirleri ancak kanunla konulur.” Aynı hususlar, 5237 sayılı TCK’nun “Suçta ve Cezada Kanunilik İlkesi” başlıklı 2. maddesinde de vurgulanmış ve “İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz.” hükmüne yer verilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun "Kamu güvenine karşı suçlar" bölümünde 203. maddede düzenlenen "mühür bozma” suçunun konusu, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin olduğu gibi korunması veya üzerinde değişiklik yapılmaması için konulan mühürdür. Suçla korunan değer, kamu idaresinin, dolayısıyla devletin otoritesidir. Kanunla verilmiş yetkiye dayalı olarak ve usulüne uygun bir şekilde yetkili makam tarafından konulan mührün kaldırılması ya da konuluş amacına aykırı hareket edilmesi ile mühür bozma suçu oluşur.

Devlet daha önce, elektrik dağıtım ve satışını Kamu İktisadi Teşebbüsleri ile bunlara bağlı müessese ve ortaklıklar eliyle gerçekleştirirken, bu hizmet özelleştirme uygulamaları kapsamında, dağıtım ve perakende satış lisansı sahibi özel hukuk tüzel kişileri olan şirketlere devredilmiştir. Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının Kamu İktisadi Teşebbüsleri tarafından gerçekleştirildiği dönemde ve özelleştirme programının yürütüldüğü sürece, usulsüz veya kaçak kullanımların tespiti üzerine usulünce yapılan mühürleme işlemine aykırı davranışların TCK'nun 203. maddesi kapsamındaki suçu oluşturduğu tartışmasız ise de Elektrik ve Doğalgaz'ın dağıtım ve satışının, özelleştirme uygulamaları sonucu lisans sahibi özel şirketlere devredilmesinden sonra özel şirket yetkililerince yapılan mühürleme işlemi ve buna aykırı davranışların ceza hukuku açısından değerlendirilmesi gerekmektedir.

24/11/1994 tarih ve 4046 sayılı Özelleştirme Uygulamaları Hakkında Kanun'un 37. maddesinin 27.4.1995 tarih ve 4105 sayılı Yasayla değişik (a) bendine göre “Bu Kanun hükümleri gereğince özelleştirme programına alınan kuruluşlar özel hukuk hükümlerine tabi olup, bunlar hakkında varsa kendi kuruluş kanunları ile diğer kanunlarda yer alan bu Kanuna aykırı hükümler ve 233 sayılı Kanun Hükmünde Kararname hükümleri uygulanmaz.”

5237 sayılı TCK’nun '‘Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

5237 sayılı TCK’nun '‘Tanımlar" başlıklı 6. maddesinin gerekçesinde “kamusal faaliyet Anayasa ve kanunlarda belirlenmiş olan usullere göre verilmiş olan bir siyasal kararla, bir hizmetin kamu adına yürütülmesidir. ...Buna karşılık, kamusal bir faaliyetin yürütülmesinin ihaleye dayalı olarak özel hukuk kişilerince üstlenilmesi durumunda, bu kişilerin kamu görevlisi sayılmayacağı" belirtilmiştir.

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için, mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunması zorunludur. Ne yukarıda anılan 4046 sayılı Kanun'da, ne 20.02.2001 tarih ve 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu ile 14.03.2013 tarih ve 6446 sayılı Elektrik Piyasası Kanunu'nda, ne de başka bir özel Yasada özelleştirme sonrasında özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nun 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmemiştir.

4628 sayılı Kanun'a dayanılarak çıkarılan 25.09.2002 tarihli “Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği’nin 13/3. maddesinde “Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı” belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya gelince; Özelleştirme İdaresi Başkanlığının 12.11.2013 tarih ve 2525 sayılı Dairemize hitaben gönderilen cevabi yazısında belirtildiği üzere Bedaş Elektrik Dağıtım A.Ş.’nin 28.01.2009 tarihinde hisselerinin özel şirkete devredildiği 08.10.2009 olan mühürleme tarihinde lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan işleme aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK’nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığından, sanığın beraatine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 16.01.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin bozma kararının gerekçelerine karşı düşüncelerimizin açıklanmasına ilişkindir.

1- 4628 sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi uyarınca çıkarılan " Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği"nin 13. maddesinin 4. fıkrasında 13.07.2011 tarihinde yapılan değişiklik ile "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur." hükmü getirilmiştir. Hükümde kaçak elektriği tespit eden kurumun / şirketin enerjiyi keserek mühür altına alacağı belirtilmiştir.

Bu düzenleme kaçak enerji kullanımı halinde yapılacak işlemlere ilişkindir. Herhangi bir ceza hükmü içermemektedir. Konulan mührü kaldıranların nasıl bir ceza ile karşılaşacaklarına ilişkin bir düzenleme değildir. Suç oluşturan bir düzenleme de değildir. Bu idari işleme suç elbisesini giydiren TCK' nın 203. maddesidir. Ceza Kanununun 203. maddesindeki düzenleme ortadan kaldırıldığında yönetmelikteki işlem / hüküm aynen yerinde durmasına rağmen ceza

hukuku açısından herhangi bir önem ifade etmeyecektir. Kaldı ki, TCK' nın 203. maddesindeki suçu oluşturan eylem mührün bozulmasıdır. Yönetmelikte ise mührün konuluşu düzenlenmiştir. Suç duyurusu da mühür bozma suçu ile değil kaçak elektrik kullanma suçu ile ilgilidir. Mühür bozma suçunu oluşturan eylem mührün konulması değil kaldırılmasıdır.

Bu düzenlemenin "suçta ve cezada kanunilik" ilkesine aykırı olduğu şeklindeki kabul halinde, örneğin, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu ve 6831 sayılı Orman Kanunun birçok maddesi uyarınca ceza verilmesi mümkün olmayacaktır. Zira sit alanları, bu alanlarda uygulanacak hükümler, ne tür faaliyetlere izin verileceği, hangilerinin yasak olduğu, orman sınırları gibi hususlar komisyon kararları ile düzenlenmekte ve bu düzenlemelere yönelik cezai hükümler kanun ile getirilmektedir.

2- Mühür Bozma suçu 765 sayılı TCK'nun "Devlet İdaresi Aleyhine İşlenen Cürümler" başlıklı üçüncü Babının "Mühür Fekki ve Hükümletin Muhafazası Altında Bulunan Eşyayı Çalmak" başlıklı onuncu faslındaki 274. maddesinde düzenlenmişken, 5237 sayılı TCK'nun "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Kamu Güvenine Karşı Suçlar" başlıklı dördüncü bölümüne alınmıştır.

Millete ve Devlete Karşı Suçlar ise 5237 sayılı Yasanın dördüncü kısmında, 247 ile 343. maddeleri arasında 8 bölüm halinde düzenlenmiştir. Görüleceği gibi Mühür Bozma suçu Devlet otoritesi değil kamu güvenine karşı işlenmiş suçlardandır. Mevzuat gereği konulan mührün kaldırılmasının da topluma karşı olduğu ve kamu güvenini sarsacağı hususunda da kuşku bulunmamaktadır.

3- TCK'nun 203. maddesindeki "kanun veya yetkili makamların" şeklinde düzenleme ile veya bağlacı kullanılarak mühürlemeyi ya yetkili makamların yapması ya da dayanağını kanundan alması amaçlanmıştır. Aradaki veya bağlacı çıkarılarak yetkili makam ve kanun terimlerinin birlikte değerlendirilmesinin ve mutlaka kamu görevlisi tarafından yapılması gerektiği düşüncesinin doğru olmadığı kanaatindeyim.