muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/5873, Karar No: 2023/1279, Tarih: 23.03.2023

E. Suç vasfı yönünden

Sanık ... ve suça sürüklenen çocukların sırf öldürmek için öldürme ya da zevk için öldürme dürtüsüyle hareket ettiğine dair dava dosyasına yansıyan herhangi bir delilin bulunmadığı anlaşılmakla, Mahkemece eylemin 5237 sayılı Kanun'un 81 nci maddesinin birinci fıkrasının kapsamında kabul edilmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

F. Suça sürüklenen çocuk ...'ın eyleminin nitelendirilmesi yönünden

Oluşa ve dosya kapsamına göre olay tarihinde maktulün kullandığı motosiklet ile sanık ...'nin kullandığı araca çarparak kaçtığı, sanık ...'nin maktulü takip ettiği ve devamında çıkan kavgada sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'in maktulü fikir ve irade birliği içinde, eylem üzerinde hakimiyet kurarak kasten öldürdükleri, suça sürüklenen çocuk ...'ın ise kasten öldürme eylemi öncesi araçtan ilk indiğinde maktule yumruk atarak direncini kırdığı devamında sanık ... ile suça sürüklenen çocuk ...'in maktulü bıçaklarla yaralayarak kasten öldürdükleri olayda, suça sürüklenen çocuk ...'ın eyleminin ulaştığı boyut ile sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...''in fiilinin icrasını kolaylaştırdığı, suça sürüklenen çocuk ...'ın kasten öldürme eylemine müşterek fail olarak iştirak ettiğine ilişkin ise kesin bir delil bulunmadığı anlaşıldığından eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 39 uncu maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile müşterek fail sıfatıyla suça iştirak ettiğinin kabulü ile buna göre uygulama yapılması suretiyle fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

A. Sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar hakkında katılan ... ...i kasten yaralama suçundan verilen hükümler bakımından yapılan incelemede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendinin ilgili bölümünde yer verilen; “… ilk derece mahkemelerinin görevine giren ve kanunda üst sınırı iki yıla kadar (iki yıl dâhil) hapis cezasını gerektiren suçlar ve bunlara bağlı adlî para cezalarına ilişkin her türlü bölge adliye mahkemesi kararları”nın temyiz incelemesine tabi olmadığına ilişkin düzenleme ile incelemeye konu suçun, aynı Kanun’un 286 ncı maddesinin üçüncü fıkrası kapsamında da bulunmadığı dikkate alındığında, sanık ... ve suça sürüklenen çocuklar müdafilerinin temyiz isteminin, 5271 sayılı Kanun’un 298 ... maddesinin birinci fıkrası uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmü ile sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükümler bakımından yapılan incelemede;

B. Sanık ... hakkında kasten öldürme suçundan verilen beraat hükmü ile sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ... hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükümler bakımından yapılan incelemede;

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.12.2021 tarihli ve 2021/3039 Esas, 2021/2567 Karar sayılı kararında sanık ... müdafiince, suça sürüklenen çocuk ... müdafiince ve katılanlar Celal ve Türkan vekilince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

C. Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hüküm bakımından yapılan değerlendirmede;

Gerekçe bölümünde yer alan (F) bendinde açıklandığı üzere suça sürüklenen çocuk hakkında kurulan hükümde TCK'nin 39 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 13.12.2021 tarihli ve 2021/3039 Esas, 2021/2567 Karar sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 302 nci maddesinin ikinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca ... 12. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.03.2023 gününde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/466, Karar No: 2014/13675, Tarih: 08.07.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/466 E.  ,  2014/13675 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/340283

MAHKEMESİ : Kahramanmaraş 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/09/2013

NUMARASI : 2013/315 (E) ve 2013/526 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Enerji Piyasası Düzenleme Kurumu Başkanlığınca, Dairemize gönderilen 04.12.2013 tarih ve 73001 sayılı cevabi yazıda, suça konu mühürleme tutanağını düzenleyen Akedaş Elektrik Dağıtım A.Ş'nin 01.01.2011 tarihinde özelleştirilmiş olduğunun bildirilmesi karşısında, özel hukuk tüzel kişisi olarak kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, sanığa yüklenen “mühür bozma” suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.07.2014 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin bozma kararına karşı düşüncelerimizin açıklanmasına ilişkindir.

1- 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi uyarınca çıkarılan " Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği" nin 13. maddesinin 4. fıkrasında 13.07.2011 tarihinde yapılan değişiklik ile " Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur " hükmü getirilmiştir. Hükümde kaçak elektriği tespit eden kurumun / şirketin enerjiyi keserek mühür altına alacağı belirtilmiştir.

Bu düzenleme kaçak enerji kullanımı halinde yapılacak işlemlere ilişkindir. Herhangi bir ceza hükmü içermemektedir. Konulan mührü kaldıranların nasıl bir ceza ile karşılaşacaklarına ilişkin bir düzenleme değildir. Suç oluşturan bir düzenleme de değildir. Bu idari işleme suç elbisesini giydiren TCK' nın 203. maddesidir. Ceza Kanununun 203. maddesindeki düzenleme ortadan kaldırıldığında yönetmelikteki işlem / hüküm aynen yerinde durmasına rağmen ceza hukuku açısından herhangi bir önem ifade etmeyecektir. Kaldı ki, TCK' nın 203. maddesindeki suçu oluşturan eylem mührün bozulmasıdır. Yönetmelikte ise mührün konuluşu düzenlenmiştir. Suç duyurusu da mühür bozma suçu ile değil kaçak elektrik kullanma suçu ile ilgilidir. Mühür bozma suçunu oluşturan eylem mührün konulması değil kaldırılmasıdır.

Bu düzenlemenin " suçta ve cezada kanunilik " ilkesine aykırı olduğu şeklindeki kabul halinde, örneğin, 2863 Sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu ve 6831 Sayılı Orman Kanunun birçok maddesi uyarınca ceza verilmesi mümkün olmayacaktır. Zira sit alanları, bu alanlarda uygulanacak hükümler, ne tür faaliyetlere izin verileceği, hangilerinin yasak olduğu, orman sınırları gibi hususlar komisyon kararları ile düzenlenmekte ve bu düzenlemelere yönelik cezai hükümler kanun ile getirilmektedir.

2- Mühür Bozma suçu 765 Sayılı TCK' nın " Devlet İdaresi Aleyhine İşlenen Cürümler " başlıklı üçüncü Babının " Mühür Fekki ve Hükümletin Muhafazası Altında Bulunan Eşyayı Çalmak " başlıklı onuncu faslındaki 274. maddesinde düzenlenmişken, 5237 Sayılı TCK' nın " Topluma Karşı Suçlar " başlıklı üçüncü kısmının " Kamu Güvenine Karşı Suçlar " başlıklı dördüncü bölümüne alınmıştır.

Millete ve Devlete Karşı Suçlar ise 5237 Sayılı Yasanın dördüncü kısmında, 247 ile 343. maddeleri arasında 8 bölüm halinde düzenlenmiştir. Görüleceği gibi Mühür Bozma suçu Devlet otoritesi değil kamu güvenine karşı işlenmiş suçlardandır. Mevzuat gereği konulan mührün kaldırılmasının da topluma karşı olduğu ve kamu güvenini sarsacağı hususunda da kuşku bulunmamaktadır.

3- TCK'nın 203. maddesindeki " kanun veya yetkili makamların " şeklinde düzenleme ile veya bağlacı kullanılarak mühürlemeyi ya yetkili makamların yapması ya da dayanağını kanundan alması amaçlanmıştır. Aradaki veya bağlacı çıkarılarak yetkili makam ve kanun terimlerinin birlikte değerlendirilmesinin ve mutlaka kamu görevlisi tarafından yapılması gerektiği düşüncesinin doğru olmadığı kanaatindeyim.

Anayasa Mahkemesi, TCK' nun 203. maddesinde yazılı bulunan " yetkili makamların " ibaresinin Anayasa' nın 38. maddesine aykırı olduğu, zira yasada hangi yetkili makamın, hangi şartlarda, nerelerde, nasıl, hangi amaçla mühürleme yapabileceğinin belirtilmesi gerekirken, bu hususlar belirtilmeksizin salt yetkili makamın emri şeklindeki düzenlemenin "kanunilik ilkesine" aykırı olduğu şeklindeki başvuruyu, "mühür, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için konulmaktadır. Mühürleme, kanun ya da yetkili makamların emri uyarınca yapılmaktadır. Kanunlarda, ' bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için ' mühür konulması şeklinde bir düzenlemeye yer verilmesi durumunda, kanunun emriyle konulan mühür söz konusu olmaktadır. Bunun yanında idari organlar kanunlarla, bir iş veya işlemin yerine getirilmesi konusunda yetkili kılınabilirler. Kanunla verilen bu yetkiyi kullanan organlar, 'bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için' mühür konulması emrini verebilirler. Burada mühürleme emrini verme yetkisi dayanağını yine kanundan almaktadır. " gerekçesiyle reddetmiştir.

Karardan yetkili makamların idari organlardan ibaret olmadığı anlaşılmaktadır.

Karardan yetkili makamların idari organlardan ibaret olmadığı anlaşılmaktadır.

4- Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi " Piyasada faaliyet gösterecek tüzel kişilerin faaliyetlerinde uymaları gereken usul ve esaslar bu kanun ve ilgili yönetmeliklerle düzenlenir " hükmünü getirmiştir. Bu hüküm gereğince çıkarılan " Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği" nin 13. maddesi ilk düzenlemede " Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur " şeklinde iken 13.07.2011 tarihli değişiklik ile " Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur " şeklinde değiştirilmiştir. Bu yönetmelik kanuna aykırı değildir. Kanunun verdiği yetki ile, uygulanacak usul ve esasların belirlenmesi amacıyla, kanun koyucunun iradesine uygun şekilde çıkarılmış ve lisans sahibi tüzel kişilere mühürleme yetkisi verilmiştir. Bu yetkiye dayanılarak konulan mührün kaldırılması da kamu güvenini zedeleyecek ve TCK'nın 203. maddesindeki suçu oluşturacaktır.

Yukarıda açıklanan gerekçelerle mahkemenin kararının onanması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2014/11110, Karar No: 2014/17033, Tarih: 06.11.2014

**1. Hukuk Dairesi         2014/11110 E.  ,  2014/17033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 4. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 22/11/2013

NUMARASI : 2012/144-2013/472

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, kayden paydaşı olduğu 3204 ada 10 parsel sayılı taşınmazda 4 daire ve 4 dükkan bulunduğunu, dairelerin kullanımı konusunda bir ihtilaf olmadığını, ancak 4 dükkanı davalının bizzat kullanmak ve bir kısmını kiraya vermek suretiyle tasarruf ettiğini, kendisine payı oranında bir ödeme yapmadığını, daha sonra sözlü talebi üzerine küçük bir dükkanın kira bedelinin ödenmeye başladığını, ancak diğer üç dükkanı yine davalının tasarruf ettiğini ileri sürerek son 5 yıl için toplam 50.000,00 TL ecrimisilin yasal faizi ile tahsili isteğiyle eldeki davayı açmıştır.

Davalı, dava konusu taşınmazda paydaş olup anılan yerin rızai ve fiili taksim doğrultusunda kullanıldığını, davanın zamanaşımına uğradığını, davacının anılan taşınmazda kullandığı daire ve dükkan olup, ecrimisil isteme hakkı bulunmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişme konusu taşınmazların taraflar arasında paylı mülkiyet üzere kayıtlı olup binadaki dükkanların fiili ve rızai taksime göre kullanıldığına dair bir delil elde edilemediği, anılan taşınmazdaki 4 dükkandan üç tanesini davalının tasarruf ettiği, bir dükkanın kirasının ise davacıya ödendiği, diğer paydaş tarafından açılan davanın 2008/76 esasta kabulle sonuçlandığı, 4 adet dükkanın getireceği ecrimisilden davacının kullandığı dükkan için davalının 11/32 payına isabet eden kısmın ve davalının dükkan için yaptığı ödemenin de mahsubu ile belirlenecek ecrimisilin takdiri gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Çekişme konusu 3204 ada 10 parsel sayılı taşınmazın davacı, davalı ve dava dışı kişiler adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu üzerinde 4 daire ve 4 dükkandan oluşan binanın yer aldığı, kat mülkiyeti ya da kat irtifakının ise kurulmadığı kayden sabittir.

Çekişme konusu 3204 ada 10 parsel sayılı taşınmazın davacı, davalı ve dava dışı kişiler adına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu üzerinde 4 daire ve 4 dükkandan oluşan binanın yer aldığı, kat mülkiyeti ya da kat irtifakının ise kurulmadığı kayden sabittir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda somut olaya bakıldığında, paylı mülkiyet üzere tapuda kayıtlı taşınmazda davacının bir daireyi kullandığı ve bir dükkanın ise kira gelirini aldığı, dolayısıyla intifadan menin söz konusu olmadığı görülmektedir.

Öte yandan; dava dışı paydaş A.. C..’ın aynı taşınmaz hakkında davalılar E.. C.. ve H.. C.. ile dava dışı kişiler aleyhine açtığı ecrimisil davasının Bakırköy 7. Asliye Hukuk Mahkemesinin 15.06.2010 tarih, 2008/76 esas, 2010/197 karar sayılı ilamı ile, çekişmeli 3204 ada 10 parsel sayılı taşınmazın paylı mülkiyet üzere olup, taşınmazdaki binanın daireler yönünden paydaşlar arasında rızai taksime uygun kullanıldığı, ancak zemin kattaki dükkanlar bakımından tüm paydaşları bağlayan rızai bir taksimin söz konusu olmadığı, dava konusu dükkanları davalı Erdinç’in bizzat kullanmak ve kiraya vermek suretiyle kullandığı, bir dükkanın kirasını ise davalı Hadi’nin aldığı, davacıya kira gelirinden bir ödemede yapılmadığı gerekçesiyle davacının ¼ payına isabet eden ecrimisilin hüküm altına alınması gerektiği gerekçesiyle kısmen kabul kararı verildiği, anılan kararın derecattan geçmek suretiyle kesinleştiği de açıktır.

Hal böyle olunca; yukarıda açıklandığı şekilde davacının arsa nitelikli taşınmazda payına karşılık kullandığı yer olduğu, intifadan men koşulunun gerçekleşmediği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalının bu yönlere değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun geçici 3. maddesi aracılığıyla) 1086 sayılı HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 06.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2020, Karar No: 2021/2849, Tarih: 15.04.2021

**14. Hukuk Dairesi         2018/2020 E.  ,  2021/2849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

... Cumhuriyet Başsavcılığının 28/05/2014 tarihli yazısı üzerine taraflar arasındaki vasiyetin açılması davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, vasiyetin açılıp okunduğunun tespitine ilişkin 16/09/2015 günlü hükmün, yasal mirasçılardan ... vd. vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

K A R A R

Davada, 05.05.2014 tarihinde bekar ve çocuksuz ölen mirasbırakan ...’e ait ... 13. Noterliği tarafından düzenlenen 15/02/2011 tarih ve 4836 yevmiye numaralı vasiyetnamenin açılıp okunması istenmiştir.

Mahkemece, vasiyetnamenin açılıp okunduğunun tespitine karar verilmiş; hüküm, mirasçılardan ... vd. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

A) Vasiyetname, geçerli olup olmadığına bakılmaksızın, tesliminden başlayarak bir ay içinde mirasbırakanın yerleşim yeri Sulh Hakimi tarafından açılır. Vasiyetname açılırken bilinen mirasçılar ve diğer ilgililer, açılması sırasında diledikleri takdirde hazır bulunmak üzere çağrılır ve okunur (4721 sayılı Türk Medeni Kanununun 596. maddesi). Vasiyetnamenin açılışını müteakip mirasta hak sahiplerinin her birine, vasiyetnamenin kendilerine ilişkin kısımlarının onaylı bir örneği tebliğ olunur (TMK m. 597). Lehlerine karşılıksız kazandırma yapılan kimselerin ve mirasçıların adresleri belli değilse kendilerine vasiyet ilanen tebliğ edilir (TMK.md.597/2). Sulh Hakimi, vasiyetnamenin kendisine teslimini müteakip gerekli koruma önlemlerini alır, olanak varsa ilgilileri dinleyerek yasal mirasçılara terekenin geçici olarak teslimine yahut resmen yönetilmesine karar verir ( TMK. md. 595/3) Vasiyetnamenin açılıp okunduğunun tespit edilmesinin amacı, mirasçıları ve lehine kazandırma yapılan kişileri bilgilendirme ve yasal haklarını kullanmayı temine yönelik bir işlemdir.

Bu nedenle, Sulh Hakiminin görevi, TMK'nın 596 ve Tüzüğün 36/2. maddesine uygun olarak vasiyetnameyi açıp, lehine kazandırma yapılan kişi ile yasal mirasçılarına vasiyetnamenin onaylı bir örneğini tebliğ ederek, vasiyetnamenin açılması sırasında hazır bulunmak üzere çağrılmasını sağlamaktır.

B) 7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.