muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7291, Karar No: 2019/274, Tarih: 23.01.2019

**6. Ceza Dairesi         2016/7291 E.  ,  2019/274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, hakaret, yaralama, tehdit, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat, düşme, hükmün açıklanmasının geri bırakılması, ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

(Mağdur)-sanık ... hakkında, yaralama suçundan; (mağdur)-sanık ... hakkında, tehdit suçundan açılan kamu davaları bakımından zamanaşımı süresi içerisinde mahalinde işlem yapılması olanaklı görülüp; (mağdur)-sanık ... savunmanının süre tutum şeklindeki temyiz dilekçesinin mahkumiyet hükümlerine yönelik olduğu anlaşılmakla, yapılan incelemede;

I-(Mağdur)-Sanık ... hakkında, mağdur-(sanık) ...’a yönelik tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Sanık ... hakkında mahkemece verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına karşı 5271 sayılı Yasanın 231. maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraz yasa yoluna gidilebileceğinden ve aynı Kanunun 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından, istemin itiraz niteliğinde olduğu kabul edilerek dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II-(Mağdur)-Sanık ... hakkında, 6136 sayılı yasaya muhalefet suçundan kurulan mahkumiyet; (mağdur)-sanık ... hakkında, mağdur-(sanık) ...’e yönelik hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına dair hükümlerin incelenmesinde;

(Mağdur)-Sanık ...’in eylemine uyan 6136 sayılı Kanunun 13/1. maddesindeki suç ile (mağdur)-sanık ...'ın eylemine uyan 5237 sayılı TCK'nin 125/1-4.maddesindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; TCK'nin 66/1-e maddesinde öngörülen 8 yıllık zamanaşımının, karar tarihi olan 09.11.2010 tarihinden, inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, (mağdur)-sanık ... savunmanının, (mağdur)-sanık ...'ın ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, (mağdur)-sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya muhalefet ve (mağdur)-sanık ... hakkında hakaret suçlarından açılan kamu davalarının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

III-(Mağdur)-Sanıklar ... ve ... hakkında, mağdur-(sanık) ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet; (mağdur)-sanık ... hakkında, mağdur-(sanık) ...’e yönelik tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesine gelince;

III-(Mağdur)-Sanıklar ... ve ... hakkında, mağdur-(sanık) ...’a yönelik hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet; (mağdur)-sanık ... hakkında, mağdur-(sanık) ...’e yönelik tehdit suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelemesine gelince;

1- 07.03.2009 günü gece saat 21.45 sıralarında, kardeş olan mağdur-sanıklar ..., ... ve ...’ın, yol kenarına park ettikleri araçlarının yakınında oturup bira içtikleri esnada, (mağdur)-sanıklar ... ve ...’un araçla yanlarından geçerken selam verip, az ilerde yavaşladıktan sonra geri geldikleri, iki taraf arasında küfür etme nedeniyle çıkan kavga esnasında silah çeken mağdur-(sanık) ...’ın başına, arkadan gelen (mağdur)-sanık ...’un sert bir cisimle vurup, basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaraladığı, diğer mağdur-sanıklar ... ve ...’ın, bayılan mağdur-(sanık) ...’a müdahale ettiği sırada yere düşen silahı alan ...’un 5 adet mermiyi silahtan tahliye etmeye çalıştığı ancak (mağdur)-sanık ...’in silahı elinden alarak geldikleri araçla hızla kaçtıkları olayda; (mağdur)-sanıklar ... ve ...’un eyleminin yağma suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Mağdur-(sanık) ...’in, küfretme nedeniyle taraflar arasında çıkan kavgada, silah çeken (mağdur)-sanık ...’ın, kendisini öldürmekle tehdit ettiğini iddia etmesine karşın, (mağdur)-sanık ...’ın da tehditte

bulunmadığını söyleyip, suçlamayı kabul etmediği, olay esnasında mağdur-(sanık) ... ile birlikte hareket eden suç arkadaşı ... ve olay yerinde bulunan diğer kişiler tarafından da doğrulanmadığının anlaşılması karşısında; (mağdur)-sanık ...’ın atılı suçu işlediğini gösteren mahkumiyete yeterli, kesin, inandırıcı deliller denetime olanak verecek şekilde karar yerinde açıklanıp, tartışılmadan, ...’in beyanına hangi nedenle üstünlük tanındığı gösterilmeden, yerinden ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-Uygulamaya göre de;

a) (Mağdur)-sanık ... hakkında 5237 sayılı TCK’nin 142/2.a, 143, 31/3 maddeleri uyarınca tayin olunan 2 yıl 8 ay hapis cezasının, aynı Kanunun 62. maddesi uyarınca cezasından 1/6 oranında indirim yapılırken, hesap hatası sonucunda 2 yıl 2 ay 20 gün yerine, 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezasına hükmolunarak noksan ceza tayini,

b)5237 sayılı TCK’nin 51. maddesinin 3. fıkrasına göre, cezalarının ertelenmesine karar verilen (mağdur)-sanık ... hakkında hükmedilen deneme süresinin mahkum olduğu 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezası süresinden az olamayacağı gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

c)TCK'nin 53. maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140- 2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

c)TCK'nin 53. maddesinin 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 gün, 2014/140- 2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile iptal edilmiş olması karşısında, bu hususun yeniden değerlendirilmesi lüzumu,

Bozmayı gerektirmiş, (mağdur)-sanıklar ..., ... savunmanlarının, (mağdur)-sanık ...’ın ve o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23.01.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30769, Karar No: 2012/39685, Tarih: 25.12.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/30769 E.  ,  2012/39685 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 17. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 01/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlular tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibinde borçlulardan D.-S.. Dış Tic. Ltd. Şti. takibin kesinleşmesinden sonra oluşan zamanaşımı nedeniyle borçlunun İİK.nun 71 ve 33-a maddeleri uyarınca icranın geri bırakılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, diğer borçlu Ö..Ç.’in ise takibin kesinleşmediği ancak takip tarihinden sonra 6 aydan fazla süre ile  icra dosyasının işlemsiz bırakıldığı iddiası ile TTK’nun 726 ve İİK’nun 168/5 hükmüne göre icra takibinin iptali istemiyle icra mahkemesine başvurduğu,  mahkemece yapılan yargılamada, TTK.nun 726.maddesinde yapılan değişiklikle çeklerde zamanaşımının üç yıl olduğu ve bu sürenin dolmadığı belirtilerek istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6762 Sayılı TTK.'nun 726.maddesinde çek için düzenlenen zamanaşımı süresi 6 ay iken 03.02.2012 tarih ve 28193 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 Sayılı Kanunun 7. maddesiyle bu süre üç yıla çıkarılmıştır. Yine 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 Sayılı TTK.nun 6273 Sayılı Kanunun 8.maddesi ile değişik 814. maddesine göre de çeklerde zamanaşımı süresi üç yıldır.

İlke olarak, herhangi bir kanun veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani, geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun; 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E., 1988/232 K.; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K.; 06.04.2005 tarih ve 2005/10-183 E., 2005/241 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Bundan ayrı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, "derhal yürürlüğe girme" (I'etfet immediat de la loi novelle) niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların saklı tutulması gereğinden kaynaklanan bir sonuçtur. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 2. maddesi hükmüne göre, Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir. Kazanılmış hak kavramı, her ne kadar açık bir biçimde Anayasa'da düzenlenmemiş ise de, bunun hukuk

devleti kavramının temel taşlarından biri olduğu ve Anayasa'nın bünyesinde mündemiç bulunduğu, Türk Kamu Hukuku'nda, öğretide ve yargısal kararlarda benimsenmektedir.

6763 Sayılı Türk Ticaret Kanununun Mer’iyet Ve Tatbik Şekli Hakkında Kanun’un 2.maddesinde Türk Ticaret Kanununun mer'iyetinden önce işlemeye başlamış bulunan zamanaşımı sürelerinin eski kanun hükmüne tabi olacakları düzenlenmiştir. Yine, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6103 Sayılı Türk Ticaret Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 6/1.maddesinde; “Türk Ticaret Kanununun yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan zamanaşımı süreleri ile hak düşürücü süreler eski hukuka tâbidir.” düzenlemeleri yer almaktadır. Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde Türk Ticaret Kanununda zamanaşımı sürelerinin başladığı tarihe göre belirlenmesi gerektiği sonucu ortaya çıkmaktadır.

Bütün bu yasal düzenlemeler ve ilkeler ışığında çekler yönünden zamanaşımı süresinin başladığı tarihte hangi yasa yürürlükte ise o yasada öngörülen zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, çek hakkında zamanaşımı süresi ibraz süresinin bitmesi ile başlayacağına göre çekin ibraz süresinin sona erdiği tarihte geçerli olan zamanaşımı süresinin nazara alınması zorunludur. Bu nedenle 6762 Sayılı TTK.'nun 726.maddesini değiştiren 6273 Sayılı Kanunun 7. maddesinin yürürlüğe girdiği 03.02.2012 tarihinden önce ibraz süresi dolan çeklerde zamanaşımı süresi 6 ay, ibraz süresi bu tarihten sonra dolan çeklerde ise 3 yıldır.

Somut olayda, takibe dayanak çekin keşide tarihi 30.08.2008 olup, ibraz süresi 03.02.2012 tarihinden önce dolduğundan, altı aylık zamanaşımı süresine tabidir.

O halde, mahkemece, yukarıda yapılan açıklama ve ilkeler doğrultusunda İcra dosyasının incelenmesinde; icra takibine 18.12.2008 tarihinde başlandığı, ödeme emrinin borçlu şirkete 20.12.2008 tarihinde tebliğ edildiği ve borçlu şirket yönünden takibin kesinleştiği, diğer borçlu Ö... Ç...’e ise ödeme emrinin 02.01.2012 tarihinde tebliğ edildiği, her iki borçlunun 09.01.2012 tarihinde zamanaşımı itirazı ile icra mahkemesine başvurdukları, borçlu Ö.Ç..in başvurusunun yasal 5 günlük sürede olması nedeniyle takibin kesinleşmesinden önceki döneme ilişkin zamanaşımı itirazı olarak değerlendirilmesi gerektiği, diğer borçlu  D...-S... Dış Tic. Ltd. Şti. hakkındaki takip kesinleştiğinden onun yönünden ise takibin kesinleşmesinden sonra oluşan zamanaşımı itirazı olarak değerlendirilmesi gerektiği, buna göre icra dosyasında her iki borçlu hakkında 08.07.2010 ile 10.02.2011 tarihleri işlemler arasında, yine 10.02.2011 ile 04.10.2011 tarihli işlemler arasında 6 aydan fazla süre ile zamanaşımını kesen işlem yapılmamış olmakla, zamanaşımı süresi dolmuş olduğundan her iki borçlunun ayrı ayrı itirazlarının kabulüne karar verilmelidir. Eksik inceleme  ile yazılı şekilde sonuca gidilmesi ve itirazın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçluların temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/12/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/14824, Karar No: 2010/28534, Tarih: 02.12.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/14824 E.  ,  2010/28534 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Malatya 1. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 09/09/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı banka vekili tarafından borçlular hakkında kredi sözleşmesi ve hesap kat ihtarına dayalı olarak genel haciz yolu ile icra takibine geçildiği, borçlulara örnek (7) numaralı ödeme emrinin tebliğ edildiği, borçluların yasal sürede  yetkiye ve borca itiraz etmeleri üzerine, alacaklı vekili tarafından itirazın kaldırılması istemi ile icra mahkemesine başvurulduğu görülmektedir.

Takibin dayanağı olan 28.09.2007 ve 19.07.2007 tarihli kredi sözleşmelerinin 41.maddelerinde taraflarca Malatya/Bitlis Mahkeme ve İcra Dairelerinin yetkili kılındığı görülmektedir. İİK. nun 50. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken HUMK. nun 22. maddesi gereğince, kamu düzeni ile ilgili bulunmayan hallerde taraflar, yetkili mahkemeyi (icra dairesini) sözleşmeyle belirleyebilirler.

Somut olayda alacaklı da kredi sözleşmesinde özel yetkili yer olarak gösterilen yerlerden Malatya İcra Dairesinde takibi başlatmıştır. Genel yetkili yerde de takip hakkı olan alacaklının tercihini yukarıdaki şekilde kullanmasında yasaya uymayan bir yön bulunmamaktadır. O halde mahkemece borçlunun yetki itirazının kaldırılarak, alacaklının esasa ilişkin itirazın kaldırılması talebinin incelenmesi ve sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile yetki itirazın kaldırılması isteminin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  02.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/6874, Karar No: 2010/19816, Tarih: 21.07.2010

**12. Hukuk Dairesi         2010/6874 E.  ,  2010/19816 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 30/12/2009

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu vekili tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı T.K. vekili tarafından borçlu hakkında başlatılan takibin dayanağı Fethiye 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 04.11.2008 tarih ve 2003/365 esas, 2008/529 karar sayılı ilamıdır. Borçlu vekili şikayet dilekçesinde ilamda hükmedilen alacak kalemlerine yürütülen faizin ilama aykırı biçimde hesaplandığını ileri sürmüştür. İlama aykırı olarak faiz istendiği yönündeki başvuru şikayet niteliğinde olup, İİK.nun 18/3.maddesi uyarınca taraflar gelmeseler bile mahkemece incelenip karar verilmelidir. Bu nedenlerle HUMK.nun 409/1.maddesi uyarınca dosyanın işlemden kaldırılmasına ve aynı maddenin 5.fıkrası uyarınca açılmamış sayılmasına karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, HUMK.nun 409/1.maddesinde tarafların hiçbirisi gelmediği veya gelipte davayı takip etmeyeceklerini bildirdikleri takdirde dosyanın işlemden kaldırılacağı belirtilmiş, aynı maddenin 3.fıkrasında işlemden kaldırılmış olan davanın kaldırıldığı tarihten itibaren 3 ay içinde taraflardan birinin başvurması üzerine yenileceği, ancak bu takdirde harç alınacağı yasa maddesinde öngörülmüştür.

Somut olayımızda borçlu, 29.09.2009 tarihinde dosyanın işlemden kaldırılması üzerine harçlandırdığı dilekçe ile usulüne uygun olarak 25.12.2009 tarihinde yasal 3 aylık süre dolmadan yenileme talebinde bulunmuştur. Bu durumda mahkemece yenileme dilekçesi dikkate alınarak taraflara duruşma gününün tebliğ edilmesi gerekirken, yenileme dilekçesi dikkate alınmaksızın davanın açılmamış sayılmasına karar verilmeside doğru değildir.

SONUÇ  : Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA),  21.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17942, Karar No: 2015/31808, Tarih: 10.11.2015

**9. Hukuk Dairesi         2014/17942 E.  ,  2015/31808 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 11. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2011/1878-2014/115

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davacının 2009 yılına kadar haftada 6 gün 07:00-19:00 saatleri arasında çalıştığını, bazen haftada 7 gün çalıştığı da olduğunu, davacının ısrarla fazla mesai ücretini istemesi üzerine davalının davacı ile çalışmayacağını şifahen bildirdiğini, bunun üzerine davacının kıdem tazminatını isteyince davalının davacıya işe iade davası açmasını istemediğini, bu nedenle bazı belgeleri imzalaması halinde alacaklarını ödeyeceğini belirttiğini, ama, davacıya hiç bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti ve fazla mesai ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı vekili, davacının istifa ettiğini, görev yaptığı bölümde fazla mesai gerektirmeyecek şekilde çalışma saatlerinin düzenlendiğini, nadiren yapılan fazla mesai karşılığının bordrolarda tahakkuk ettirilerek ödendiğini, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davacının 27/06/2011 tarihli dilekçesi ile eşinin il dışına tayini nedeniyle görevine son verilerek 30/06/2011 tarihinde çıkış işlemlerinin yapılmasını talep ettiği, davalının istifa talebini kabul edilerek 30/06/2011 tarihinde çıkış işlemi yapıldığı, toplanan deliller ile davacının ayrılma öncesi fazla mesai talep ettiğine ilişkin talebi olduğuna dair belge ve ispat bulunmadığı, davalı tanıklarının, davacının eşinin il dışı nedeniyle istifa ederek ayrıldığını bildirdikleri, bu itibarla davacının eşinin il dışı tayini nedeniyle istifa ederek kendi isteği ile ayrıldığı, ayrılma öncesi fazla mesai talebi bulunmadığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamadığı, yıllık izin yönünden sunulan kayıtlarda davacının 2008 ve 2009 yıllık izinlerini kullandığı, 2010 ve 2011 yıllarına ait izin kayıtlarında imzasının bulunmadığı ve yeminli beyanında 2010 ve 2011 yıllarına ait izinlerini kullanmadığını belirttiği, davacının 2010 ve 2011 yıllarına ait izinlerini kullanmadığı ve izin alacağı bulunduğu, fazla çalışma alacağı yönünden davacı tanığının beyanına itibarla tanığın çalışma süresinde davacının haftalık çalışma saatlerini aşan fazla çalışmaları bulunduğu, fazla mesai tahakkuku bulunan aylar dışlanarak ve ıslah sonrası yapılan zamanaşımı itirazı gözetilerek yapılan süre hesabına taktiren %30 oranında hakkaniyet indirimi uygulandığı gerekçesi ile karar verilmiştir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D)Temyiz:

Karar süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

E)Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davacının tüm, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacıya verilen ara dinlenme hakkında taraflar arasında ihtilaf vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanununun 68 inci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanununun 63 üncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 inci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, yukardaki açıklamalar kapsamında, fazla mesai hesabı yapılırken günlük 12 saatlik çalışmada 1,5 saat ara dinlenmesinin düşülmesi gerektiğinin düşünülmemesi hatalıdır.

3-Fazla mesai ücreti açısından, dava dilekçesinde 2009 yılına kadar davacının haftada 6 gün çalıştığı ve sonrasında haftada 5 gün çalıştığı belirtilmiştir. Bu açıklama karşısında 2009 yılı için de haftada 6 gün çalıştığının kabulü talep aşımı olup hatalıdır. 2009 yılı içinde haftada 5 gün çalışma yapıldığı kabul edilerek sonuca gidilmelidir.

F)SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 10/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1311, Karar No: 2021/1052, Tarih: 10.02.2021

**14. Ceza Dairesi         2020/1311 E.  ,  2021/1052 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Sanığın atılı suçtan mahkumiyetine dair Şanlıurfa 3. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 21.02.2019 gün ve 2018/126 Esas, 2019/146 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Mağdure hakkında Adana Dr. Ekrem Tok Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi sağlık kurulunca düzenlenen 13.12.2018 tarihli raporun içeriği itibarıyla yetersiz olduğu gözetilerek ilk derece mahkemesince mağdurenin dava dosyasıyla birlikte İstanbul Adli Tıp Kurumu 6. İhtisas Kuruluna sevk edilip, muayenesi yaptırılarak suç tarihinde herhangi bir akıl hastalığı veya akıl zayıflığı bulunup bulunmadığı, varsa bu durumun hekim olmayanlar ile kendisini tanıyanlar veya çevresinde yaşayanlarca anlaşılıp anlaşılamayacağı, beyanlarına itibar edilip edilemeyeceği, mağduru bulunduğu eyleme karşı beden veya ruh bakımından kendisini savunup savunamayacağı, tespit edilen zeka durumunun kendisine yönelik cinsel saldırı eyleminin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama yeteneğine etkisi bulunup bulunmadığı hususlarında rapor alındıktan sonra toplanacak delillere göre sanığın hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması karşısında, söz konusu karara yönelik istinaf başvurusunun kabulü yerine düzeltilerek esastan reddedilmesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin 23.09.2019 gün ve 2019/1543 Esas, 2019/941 Karar sayılı vaki istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine yönelik hükmünün 5271 sayılı CMK'nın 302/2-4. madde ve fıkrası gereğince BOZULMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesine gönderilmesine, 10.02.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.