muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3647, Karar No: 2025/2538, Tarih: 05.05.2025

IV. İSTİNAF

1. Bölge Adliye Mahkemesinin 16.09.2021 tarihli kararıyla; kabule göre, uyuşmazlığın çözümü için bel fıtığı şikayeti ile sağlık merkezine başvuran davacıda, davalı yanca yapılmış olanların dışında başka tetkik ve tedavi yapılması gerekip gerekmediği, bu bağlamda davalı yanın teşhis ve tedaviye yönelik kusuru olup olmadığının tespit edilmesi zorunlu olduğu, hükme esas alınan rapor ve ek raporda bu hususta herhangi bir inceleme ve değerlendirme bulunmadığı, üniversitelerin akademik kadrosunda yer alan öğretim üyesi bilirkişilerden belirtilen hususları da kapsar şekilde rapor aldırılarak tarafların hukuki durumlarının tayin ve takdiri gerekirken eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmiş olmasının usul ve Yasaya aykırı olduğu, dava tarihi itibari ile görevli mahkemenin tüketici mahkemesi olduğu halde davanın genel mahkemede açılıp genel mahkeme sıfatıyla sonuçlandırıldığı belirlenerek, davacının istinaf talebinin kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararı kaldırılarak, dosyanın kararı veren Mahkemeye gönderilmesine karar verilmiştir.

2. İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; Ege Üniversitesinden alınan raporda; davalı yanın teşhis ve tedaviye yönelik kusuru olmadığı, tıp kurallarına uygun işlem yapıldığı, tıbbi dikkat ve özen yükümlülüğüne uygun davranıldığı, tıbbi hata ve kusur olmadığı, komplikasyonlar hakkında davacının bilgilendirildiği, BOS kaçağının bu tür ameliyatlardan sonra ortaya çıkabilen herhangi bir tıbbi kusur ya da ihmalden kaynaklanmayan "komplikasyon” olarak nitelendirildiği komplikasyon yönetiminin uygun olduğu, davalı doktor ve hastaneye kusur atfedilemeyeceği görüşünde rapor verildiği, dosya içine alınan Adli Tıp Kurumu raporu da aynı nitelikte olduğunu, raporlar arasında çelişki olmadığı, her iki raporda hükme esas alınarak ve önceki gerekçeler ile davalı doktorun dava konusu olaya ilişkin atfı kabil kusuru bulunmadığından, davalı hastanenin ise dava konusu olayda kişinin tedavisine katılan sağlık görevlilerinin uygulamalarının tıp bilimince genel kabul görmüş ilke ve kurallara uygun olduğu, ilgili sağlık çalışanlarına atfı kabil kusur bulunmadığı ve davacının tedavisi boyunca davalı hastanece gerekli özenin gösterildiği belirlenerek, her iki davalı yönünden davanın reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

3. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her iki davalı yönünden maddi ve manevi tazminata ilişkin davanın reddine ilişkin kararın usul ve Yasaya uygun olduğu belirlenerek, istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

3. Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; her iki davalı yönünden maddi ve manevi tazminata ilişkin davanın reddine ilişkin kararın usul ve Yasaya uygun olduğu belirlenerek, istinaf talebinin esastan reddine karar verilmiş; karara karşı, süresi içinde davacı vekili temyiz başvurusunda bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; İlk Derece Mahkemesi kararına esas olarak kabul edilen 30.03.2022 tarihli Ege Üniversitesi Tıp Fakültesi Hastanesi adli sağlık kurulu raporunun eksik ve hatalı olarak düzenlendiğini, Mahkemece rapora ilişkin beyan ve itirazların değerlendirilmeden hüküm kurduğunu, yine davaya konu dosyada, davacı müvekkilin hukuka uygun şekilde aydınlatılıp aydınlatılmadığının araştırılması gerekirken bu hususta hukuki değerlendirme yapılmaksızın eksik inceleme neticesinde verilen kararın hatalı olduğunu ileri sürerek, Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet ilişkisinden kaynaklı hekim hatası iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına,dayandıkları belgelere, dosya kapsamında alınan Adli Tıp Raporu ile Ege Üniversitesinden alınan rapor ve uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile kararın onanması gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA,

Temyiz eden taraf harçtan muaf olduğundan peşin alınan temyiz harcının iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.05.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/481, Karar No: 2018/3470, Tarih: 27.09.2018

**15. Hukuk Dairesi         2017/481 E.  ,  2018/3470 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi:Asliye Hukuk Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı-birleşen dosya davalısı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Asıl ve birleşen dava, eser sözleşmesinden kaynaklanmakta olup asıl dava eserin ifa nedeni ile eserin reddi ile ödenen bedelin iadesi, birleşen karşı dava ise bakiye iş bedeli alacağının tahsili için yapılan ilamsız icra takibine itirazın iptâli ve takibin devamı istemine ilişkindir. Mahkemece, asıl ve birleşen davanın kısmen kabulüne dair verilen karar, davacı-birleşen dosya davalısı iş sahibi vekilince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-birleşen dosya davalısı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Sözleşme ve dava tarihinde yürürlükte bulunan 6098 sayılı TBK'nın 475. maddesinde; ayıp halinde iş sahibinin seçimlik hakları gösterilmiştir. Davacı tarafça eserin reddedilerek ödenen bedelin iadesi talep edilmiş ise de; hükme esas alınan teknik bilirkişi kurulunun rapor ve ek raporundan alt ve üst kat arasında kaplama malzemesinin montajından kaynaklanan 3-5 cm arasında izdüşüm farkı oluştuğu ve bu farkın taşıyıcı sistemi etkiler nitelikte olmadığı belirtildiğinden ayıbın eserin reddini gerektirir nitelikte olmadığı anlaşılmaktadır. Ancak, TBK'nın 475/2. maddesinde ayıbın eseri reddini gerektirecek nitelikte olmaması halinde iş sahibine bedelden indirim hakkı da tanınmış olup bedelin iadesini isteyen iş sahibinin çoğun için de az da vardır kuralı gereğince bedelden indirim istediği de kabul edilmelidir.Bu durumda mahkemece; hükme esas rapor düzenleyen teknik bilirkişiden alt ve üst kat arasında kaplama malzemesinin montajından kaynaklanan ve yapının taşıyıcı sistemini etkileyici nitelikte olmayan iz düşüm farkı ve eğrilik şeklinde işin ayıplı yapılmasının TBK'nın 475/2. maddesi gereğince bedelden indirimi gerektirip gerektirmediği ile indirim gereken miktar konusunda gerekçeli ve denetime elverişli ek rapor alınıp asıl ve birleşen davada sonucuna uygun bir karar verilmesi gerekirken bu husus gözden kaçırılarak eksik inceleme ve yanlış değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, kararın bozulması uygun görülmüştür.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı-birleşen dosya davalısının diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kabulü ile hükmün davacı-birleşen dosya davalısı iş sahibi yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-birleşen dosya davalısına geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 27.09.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3333, Karar No: 2018/3081, Tarih: 07.03.2018

**18. Ceza Dairesi         2016/3333 E.  ,  2018/3081 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Temel cezanın doğrudan TCK'nın 125/3-a maddesi gereğince belirlenmemesinin sonuca etkili olmadığı,

TCK’nın 53/4. maddesine aykırı olarak, kısa süreli hapis cezası ertelenen sanık hakkında anılan Kanunun 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarının uygulanmasına karar verilmiş ise de, bu hususun infaz aşamasında resen dikkate alınabileceği,

Anlaşılmış ve ileri sürülen temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi başkaca hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak;

Kendisini vekille temsil ettiren katılan lehine, CMK'nın 325/1 ve karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret tarifesinin 13/1. maddeleri uyarınca vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve sanık ... ile katılan ... vekilinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, hüküm fıkrasına, "katılan kendisini vekille temsil ettirdiğinden karar tarihinde yürürlükte bulunan 2014 yılı Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin 13/1. maddesi uyarınca 1.500 TL vekalet ücretinin sanıktan alınarak katılana verilmesi" cümlesi eklenmek suretiyle HÜKMÜN DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.03.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/4313, Karar No: 2022/4260, Tarih: 31.05.2022

**12. Ceza Dairesi         2020/4313 E.  ,  2022/4260 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 62/2, 51/1-3-6-7-8. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki otomobil ile meskun mahal dışında, azami hız limitinin 110 km/saat olduğu, bölünmüş, tek yönlü, asfalt kaplama, karayolu üzerinde gündüz vakti seyri esnasında olay mahalline geldiğinde direksiyon hakimiyetini kaybetmesi sonucu sağ şerit üzerinden yoldan çıkarak 25 metrelik şarampolden takla atarak düşmesi sonucu sanığın asli kusuru ile aracında yolcu olarak bulunan ...'ın ölümüne sebebiyet verdiği olayda,

Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle aynı Kanunun 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu bir kişinin ölmesine neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşılmak suretiyle ceza tayini gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından ve sanık hakkında taksirle öldürme suçundan dolayı TCK'nın 85/1. maddesi gereğince belirlenen 2 yıl hapis cezasının, TCK'nın 62/1. maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapılması sonucunda 1yıl 8 ay hapis cezasına hükmedilmesi esnasında, hata sonucu TCK'nın 62/2. maddesinin gösterilmesi mahallinde düzeltilebilir yazım hatası olarak kabul edildiğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin kusur durumuna ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "sanığın güttüğü amaç ve saik" gerekçeleri ile (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "sanığın güttüğü amaç ve saik" gerekçeleri ile (f) bendinde yer alan ''failin kasta dayalı kusurunun ağırlığı'' gerekçesine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konuda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden, hükmün 1.bendinde yer alan "sanığın kastının ağırlığı, amaç ve saiki" ibaresinin hükümden çıkartılması suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün; DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 31/05/2022 tarihinde oybirliğiyle ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3079, Karar No: 2015/3114, Tarih: 23.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3079 E.  ,  2015/3114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 23/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/11984, Karar No: 2012/1519, Tarih: 07.02.2012

**10. Hukuk Dairesi         2010/11984 E.  ,  2012/1519 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, işverenlerin çalışanları adına ödedikleri özel vefat, sağlık ve bireysel emeklilik sigortaları katkı paylarından sigorta primi kesilmesi işleminin iptali ile ihtirazi kayıtla ödenen fazla primlerin ödeme tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, özel sağlık sigortası primi katkı payı ödemelerinin prime esas kazanç matrahına dahil olduğu gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava konusu somut olayda uyuşmazlık; 2005 yılı Haziran ayı için, özel vefat, sağlık ve bireysel emeklilik sigortaları işveren katkı paylarının sigorta primine esas kazanç matrahına dahil edilip edilmeyeceği noktasında toplanmaktadır.

Tahakkuk dönemleri itibarıyla yürürlükte bulunan ve davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasanın “Prime esas ücretler” başlıklı 77. maddesi; “Sigortalılarla işverenlerin bir ay için ödeyecekleri primlerin hesabında: a) Sigortalıların o ay için hakettikleri ücretlerin, b) Prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkaktan sigortalılara o ay içinde ödenenlerin, c) İdare veya kaza mercilerince verilen karar gereğince (a) ve (b) fıkralarında yazılı kazançlar niteliğinde olmak üzere sigortalılara o ay içinde yapılan ödemelerin, brüt toplamı esas alınır. Şu kadar ki, ölüm, doğum ve evlenme yardımları, yolluklar, kıdem, ihbar ve kasa tazminatları, aynî yardımlar ile.... miktarları yıllar itibariyle belirlenecek yemek, çocuk ve aile zamları, sigorta primlerinin hesabına esas tutulacak kazançların aylık tutarının tespitinde nazara alınmaz. Bunların dışında her ne ad altında ödeme yapılırsa yapılsın tüm ödemeler prime tabi tutulur.” düzenlemesini içermektedir. Anılan madde de, “özel sağlık sigortası primi”ne ilişkin bir düzenlemeye yer verilmemiştir.

Anayasanın 56. maddesi Devlete, herkesin hayatını, beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamak amacıyla hizmet verme; bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlarından yararlanarak yerine getirme; sağlık hizmetlerinin yaygın bir şekilde yerine getirilmesi için genel sağlık sigortası oluşturma görevi yüklemiştir.

5510 sayılı ..... 1. maddesinde Kanunun amacı “…sağlık sigortası bakımından kişileri güvence altına almak…” olarak açıklanmıştır.

Anayasanın 56. maddesi Devlete, herkesin hayatını, beden ve ruh sağlığı içinde sürdürmesini sağlamak amacıyla hizmet verme; bu görevini kamu ve özel kesimlerdeki sağlık ve sosyal kurumlarından yararlanarak yerine getirme; sağlık hizmetlerinin yaygın bir şekilde yerine getirilmesi için genel sağlık sigortası oluşturma görevi yüklemiştir.

5510 sayılı ..... 1. maddesinde Kanunun amacı “…sağlık sigortası bakımından kişileri güvence altına almak…” olarak açıklanmıştır.

Özel sağlık sigortasında ise, genel ve özel şartlar çerçevesinde sigortalının, sigorta süresi içinde, gerek çalışma hayatında, gerekse, özel yaşamında oluşabilecek kaza ve hastalık durumunda doktora muayene olması, tanı veya tedavi için hastaneye yatırılması ve cerrahi müdahale dâhil her türlü tedavi olanağı sağlanarak, tedavileri için gerekli masraflar ile, varsa, gündelik tazminatları poliçede yazılı meblağlara kadar güvence altına alınmakta ve yurtiçinde, ya da, yurtdışında, tercih edilecek doktor veya sağlık Kurumundan hizmet alma serbestisi bulunabilmektedir. Sigorta ettiren ile, sigortalının aynı kişi olması zorunluluğu bulunmamaktadır. Bazı durumlarda, sigorta ettirenin kendi menfaatini değil de, bir başkasının (somut ilişkide olduğu gibi işyeri sigortalısının/çalışanının) menfaatini sigorta ettirmiş olması mümkündür. Ödenen prim, riziko bedeli primi olup, tasarruf unsuru bu sigortada mevcut olmadığı için, primde de, bu unsur bulunmamaktadır. Bu şekilde yapılan sözleşmelerde (sigorta akdinden doğan borç ve yükümlülükler kapsamında) prim ödeme yükümlülüğü de sigorta ettiren işverene ait bulunmaktadır. Özel sağlık sigortasından amaçlanan ise, (Sosyal Güvenlik Kurumunca sağlanan sağlık yardımlarına ek olarak) sigortalılara, özel sağlık kuruluşlarından da sağlık desteği teminidir.

İşveren tarafından özel sağlık kuruluşlarından, poliçe kapsamında yararlanabilmek amacıyla yaptırılan özel sağlık sigortasına ilişkin primlerin sigortalı (ücret) geliri kapsamında değerlendirilmesi, özel sağlık sigortasının sağlık hizmeti biçimindeki (ayni) niteliği dikkate alındığında da, doğru bulunmamaktadır. Kaldı ki, özel sağlık sigortası primleri karşılığında teminat altına alınan sağlık yardımları nedeniyle oluşan ve özel sigorta şirketlerince karşılanan giderler, .....yönünden “karşılanmayan sigorta riski” nedeniyle gider azaltıcı niteliktedir. Aksine düşünce, Devletin özel sağlık sigortasının yaygınlaştırılması konusundaki politikasıyla da uyumlu bulunmamaktadır. Nitekim, 193 sayılı Gelir Vergisi Kanunu’nun 63/3’üncü maddesi ile “Ücretin safi değeri”nin; “Sigortanın veya emeklilik sözleşmesinin ....’de kain ve merkezi ....’de bulunan bir sigorta veya emeklilik şirketi nezdinde akdedilmiş olması şartıyla; ücretlinin şahsına, eşine ve küçük çocuklarına ait hayat, ölüm, kaza, hastalık, sakatlık, işsizlik, analık, doğum ve tahsil gibi şahıs sigorta poliçeleri için hizmet erbabı tarafından ödenen primler ile bireysel emeklilik sistemine ödenen katkı payları…” indirildikten sonra kalan miktar olduğu belirtilmiş olup, bu ve benzeri diğer düzenlemeler ile, prim veya katkı payları nedeniyle vergi matrahından indirimler sağlanmasına karşın, sigorta primine esas matrahın belirlenmesinde farklı bir uygulamaya gidilmesi çelişki yaratmaktadır. (Hukuk Genel Kurulu’nun 30.12.2009 gün, 2009/10-573 Esas, 2009/605 Karar sayılı ilamı)

Mahkemece; yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular uyarınca, özel sağlık sigortası primlerinin, sigorta prim matrahına dâhil edilmemesi gereği gözetilmeyerek, aksi yöndeki kabulü isabetli bulunmamıştır.

Öte yandan davacının; vefat ve bireysel emeklilik primlerinin de sigorta prim matrahına dâhil edilmemesi gerektiğine ilişkin talebi mevcut olup, bu talep hakkında yasal düzenlemeler gözetilerek yapılacak araştırma ile bir karar verilmesi gereği gözetilmeksizin, sadece özel sağlık sigortası yönünden irdeleme yapılarak, karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.