muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2006/14992, Karar No: 2007/772, Tarih: 25.01.2007

24.03.1999 gün 1999/1-170-167 ve 21.02.1990 gün 1989/1-700-101 kararlarında belirtildiği gibi, aslında özel mülkiyete konu olmayan taşınmazlar her nasılsa tapuya tescil edilmiş olsa bile, bu durum taşınmazın niteliğini değiştirmeyeceğinden tescil işlemi yok hükmünde olacağı, bu tür taşınmazlar hakkında M.Y.'nın 1023. (931.) maddesinde belirtilen iyi niyetle iktisap iddiasında bulunulamayacağı, yasalarımız nasıl oluşursa oluşsun, yanlış ve yolsuz tescillere dayalı olarak tapu sicilinde yapılacak değişiklikleri öngören iptal davaları görevini Adliye Mahkemelerine verdiği (M.Y.- Md. 1025.(933)).

Diğer taraftan, 2896 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince, orman sınırları dışına çıkarma işlemi Hazine adına yapılacağından, 2896 ve 3302 sayılı yasa ile değişik 6831 sayılı yasanın 2/B maddesi gereğince Hazine adına orman sınırları dışına çıkarılan taşınmazların Kazandırıcı zamanaşımı yoluyla edinilmesine olanak bulunmadığı,

Yukarıda açıklanan gerekçelerle ve H.G.K.’nın 21.02.1990 gün ve 1989/1-700-101 sayılı, 05.05.1999 gün ve 1999/1-302 -258 sayılı ve aynı gün 1999/1-304 -260 ve 30.06.1999 gün ve 1999/1-544-561 Sayılı kararlarında kabul edildiği gibi Hazinenin devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yer iddiası ile açacağı iptal davaları 3402 Sayılı Yasanın 12/3 maddesindeki 10 yıllık hak düşürücü süreye tabi olmadığı gözetilerek Hazine davasının kabulüne karar verilmesinde isabetsizlik bulunmadığına göre, davalı gerçek kişinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 25/01/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12906, Karar No: 2017/378, Tarih: 23.01.2017

**21. Hukuk Dairesi         2016/12906 E.  ,  2017/378 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazasında vefat eden sigortalının hak sahiplerinin tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece,davalının pasif husumet (davalı) ehliyeti bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden,davacının murisi ...'ın tır şoförü olarak çalışmaktayken Türkmenistan'a yük götürdüğü sırada ,25.10.2010 tarihinde geçirdiği kalp krizi nedeniyle vefat ettiği,davacı murisinin 01.03.2010-25.10.2010 tarihleri arasında hizmet cetveline göre 1142975 sicil numaralı ... unvanlı işyerinden hizmetinin bildirildiği,SGK 18.05.2012 tarihli inceleme raporunda, kalp krizi ile yapılan iş arasında illiyet bağı kurulamadığından meydana gelen olayın 5510 sayılı yasanın 13.maddesi uyarınca iş kazası sayılmasının mümkün olmadığının belirtildiği anlaşılmaktadır.Davacı ... tarafından SGK ve ... aleyhine olayın iş kazası olduğunun tespiti istemiyle açılan davanın kabulüne ilişkin karar 21 Hukuk Dairesinin 2014/24992 E. sayılı ilamı ile onanarak kesinleşmiştir.Davalı tanığı olarak dinlenen ..., davacının kullandığı tırın kendisine ait olduğunu ve davalı Fatih Trans Uluslararası Nakliyat Ltd.Ştine aracını kiraladığını ,davalı şirketin yükünü taşıdıklarını beyan etmiştir.

4857 sayılı Kanun'un 2.maddesine göre bir iş sözleşmesine dayanarak çalışan gerçek kişiye işçi, işçi çalıştıran gerçek veya tüzel kişiye yahut tüzel kişiliği olmayan kurum ve kuruluşlara işveren, işçi ile işveren arasında kurulan ilişkiye iş ilişkisi denir.

İş Kanunu'nun 2.maddesinin 7.fıkrasına göre bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiye asıl işveren-alt işveren ilişkisi denir. Bu ilişkide asıl işveren, alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanundan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerinden alt işveren ile birlikte sorumludur.

5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu tutulmuştur.

5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu tutulmuştur.

4857 sayılı Kanun'un 2/7.maddesi ile işçilerin İş Kanunu'ndan, sözleşmeden ve toplu iş sözleşmesinden doğan hakları, 5510 sayılı Kanun'un 12/6.maddesi ile de Kurumun alacakları ve işçinin sosyal güvenlik hakkı daha geniş koruma-güvence altına alınmak istenmiştir. Aksi halde, 4857 veya 5510 sayılı Kanun'dan kaynaklanan yükümlülüklerinden kaçmak isteyen işverenlerin işin bölüm veya eklentilerini muvazaalı bir biçimde başka kişilere vermek suretiyle yükümlülüklerinden kaçması mümkün olurdu. Asıl işveren ile alt işverenin birlikte sorumluluğu "müteselsil sorumluluktur". Asıl işveren, doğrudan bir hizmet sözleşmesi bulunmamakla birlikte İş Kanunu'nun 2.maddesinin 6.fıkrası gereğince alt işverenin işçilerinin iş kazası veya meslek hastalığı nedeniyle uğrayacakları maddi ve manevi zarardan alt işveren ile birlikte müteselsilen sorumludur. Bu nedenle meslek hastalığına veya iş kazasına uğrayan alt işverenin işçisi veya ölümü halinde mirasçıları tazminat davasını müteselsil sorumlu olan asıl işveren ve alt işverene karşı birlikte açabilecekleri gibi yalnızca asıl işverene veya alt işverene karşı da açabilirler.

Alt işverenden söz edebilmek ve asıl işvereni, aracının borçlarından sorumlu tutabilmek için bir takım zorunlu unsurlar bulunmaktadır.

a) İşyerinde işçi çalıştıran bir asıl işveren bulunmalıdır. Sigortalı çalıştırmayan “işveren” sıfatını kazanamayacağı için, bu durumdaki kişilerden iş alanlar da aracı sayılmayacak ve anılan madde kapsamında dayanışmalı sorumluluk doğmayacaktır.

b) Bir başka işveren, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde iş almalı ve sigortalı çalıştırmalıdır.

c) İşverenlik sıfatını, alınan işte ve o iş nedeniyle sigortalı çalıştırılması sonucunda kazanmış olması aranacaktır. Bu kişinin diğer bir takım işyerlerinde çalıştırdığı sigortalılar nedeniyle kazandığı işverenlik sıfatının sonuca etkisi bulunmamaktadır.

d) İşverenden alınan iş, işverenin sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir işyeri olarak değerlendirilebilecek nitelikte olmamalıdır, aksi halde iş alan kimse aracı değil, bağımsız işveren niteliğinde bulunacaktır.

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

e) İşin bütünü başka bir işverene bırakıldığında, iş anahtar teslimi verildiğinde veya işveren kendisi sigortalı çalıştırmaksızın işi bölerek ihale suretiyle farklı kişilere vermişse, iş sahibi (ihale makamı) Yasanın tanımladığı anlamda asıl işveren olmayacağından, bir alt-üst işveren ilişkisi bulunmayacaktır.

f) Alt işverenin aldığı iş, işverenin asıl işinin bölüm ve eklentilerindeki işin bir kesimi yada yardımcı işler kapsamında bulunmalıdır. Asıl işverenden alınan iş, onun sigortalı çalıştırdığı işe göre ayrı ve bağımsız bir nitelik taşımaktaysa, işi alan kimse alt işveren değil, bağımsız işveren sayılacaktır. Bu noktada belirleyici yön; yapılan işin, diğerinin bütünleyici, yardımcı parçası olup olmadığıdır. İşyerindeki üretimle ilgili olmayan ve asıl işin tamamlayıcısı niteliğinde bulunmayan bir işin üstlenilmesi halinde, alt işverenden söz etme olanağı kalmayacak, ortada iki bağımsız işveren bulunacaktır. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 24.05.1995 gün ve 1995/9-273-548 sayılı kararı da aynı yöndedir.)

Somut olayda, davalı ...Tic.Ltd.Şti.nin nakliye işlerinin ... tarafından, nakliye sözleşmesine istinaden üstlenildiği, davacı murisinin bu sözleşme kapsamında nakliye işinde tır şoförü olarak çalıştığı esnada vefat etmesi nedeniyle, davalı şirketle işveren ... arasında asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu dikkate alınmadan, hatalı değerlendirme ile davalı ... Ltd.Şti yönünden davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Yapılacak iş, işin esasına girerek bir karar vermekten ibarettir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine 23.01.2017 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10839, Karar No: 2015/23529, Tarih: 08.12.2015

**5. Hukuk Dairesi         2015/10839 E.  ,  2015/23529 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kandıra Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/08/2014

NUMARASI : 2014/47-2014/515

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasının kabulüne dair verilen yukarıda tarih ve numaraları yazılı hükmün Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince verilen dilekçelerle istenilmiş, davacı idare vekili de temyiz dilekçesinde duruşma isteminde bulunmuş olmakla, duruşma için belirlenen 08/12/2015 günü usulüne göre çağrı kağıdı gönderilmesine rağmen gelmediklerinden taraf vekillerinin yokluklarında incelemenin evrak üzerinden yapılmasına karar verilerek, dosyadaki kağıtlar okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Kamulaştırılan taşınmazın ekilebilir net ürün gelirine göre zeminine; resmi birim fiyatları esas alınıp, yıpranma payı da düşülerek üzerindeki yapılara değer biçilmesi yöntem itibariyle doğrudur. Ancak;

1-)4650 sayılı Yasa ile değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesi gereğince açılan tespit ve tescil davalarında değerlendirmenin, aynı Kanunun 15/11. maddesi uyarınca dava tarihi itibariyle yapılması gerekir.

Belirtilen nedenle; dava konusu taşınmazın arazi niteliğindeki zeminine dava tarihi olan 2014 yılı resmi verileri esas alınmak suretiyle değer biçilmesi gerekirken, bu husus gözetilmeden 2013 yılı verileri esas alınmak suretiyle bedel tespit eden rapora göre karar verilmesi,

2-)Üretim masraflarına değişen masraflar faizi, idarecilik giderleri ve beklenmeyen giderler eklenilmek suretiyle kamulaştırma bedelinin düşük belirlenmesi,

3-)Kamulaştırılan taşınmaz üzerinde bulunan yapılara Çevre ve Şehircilik Bakanlığı tarafından 2014 yılı ocak ayında yayınlanan birim fiyatları esas alınarak 3/A grubu yapılara 550,00 TL metrekare birim fiyatı üzerinden, 2/B grubu yapılara ise 350,00TL metrekare birim fiyatı üzerinden değer biçilmesi gerekirken ,hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda yasal olmayan gerekçelerle bu rakamlara 2011-2014 yılları arası eskalasyon katsayısı uygulanmak suretiyle tespit edilen birim fiyatlara göre yapı bedellerinin fazla tespiti,

4-)Gerekçesi gösterilmeden, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan konut kullanımlı yapının zemin katının yıpranma oranının %25, üst katının yıpranma oranının ise % 15 olarak kabul edilmesi suretiyle hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda çelişkiye düşülmesi,

4-)Gerekçesi gösterilmeden, dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan konut kullanımlı yapının zemin katının yıpranma oranının %25, üst katının yıpranma oranının ise % 15 olarak kabul edilmesi suretiyle hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda çelişkiye düşülmesi,

5-)Kamulaştırma bedeli olarak tespit edilen miktara 28.05.2014 tarihinden karar tarihine kadar yasal faiz işletilmesi gerekirken, infazda tereddüt uyandıracak şekilde, faizin bitiş tarihi ile cinsinin gösterilmemesi,

6-)Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ahırların özellikleri belirtilmeden 2/B grubu yapı kabul edilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Taraf vekillerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle HUMK’nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harçlarının istenildiğinde iadesine, 08/12/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/15849, Karar No: 2021/2969, Tarih: 31.03.2021

**8. Hukuk Dairesi         2018/15849 E.  ,  2021/2969 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada bozma sonrası yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ve feragat nedeni ile reddine karar verilmiş olup, hükmün davalı ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, müvekkillerinden ...’ın 6541 ada, 1 parselde (F blok) 341/2400 hissesi, ...'ın 85/2400 hissesi, ...'ın 78/2400 hissesinin bulunduğunu, müvekkillerinin hisselerinin davalılar tarafından işgal edildiğini, yukarıda açıklanan nedenlerle fazlaya dair talep ve hakları saklı kalmak kaydı ile dava tarihinden geriye dönük 5 yıllık 2.400,00TL ecrimisil bedelinin müvekkillerine hisseleri oranında ödenmesine, yargılama harç ve gideri ile avukatlık ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., çekişme konusu taşınmazda kendisinin de paydaş olduğunu, diğer paydaşlarla birlikte davacı firma ile noterde 06.10.1997 tarihinde satış vaadi ve dükkan karşılığı inşaat sözleşmesi yaptıklarını, yüklenici olan davacı firmanın edimlerini yerine getirmediğini, dava dışı paydaşlardan Selviye Gedikli'nin açmış olduğu iptal ve tescil davasının derdest olup neticesinin beklenmesi gerektiğini, diğer davacılarında şirketin ortağı olup, ecrimisil talep edemeyeceklerini, yine dava tarihinden ileriye doğru ecrimisil talep edilemeyeceği gibi, reeskont faizi de istenemeyeceğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar, davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece, 10.09.2013 tarihli ve 2012/85-2013/474 sayılı ilamı ile davalı ... yönünden davanın kısmen kabulü ile 53.889,42 TL ecrimisilin tahsiline, diğer davalılar hakkında açılan davanın feragat sebebi ile reddine, yine davacılar Hacı ... ile Hacı ... 'nin açmış olduğu davanın da aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmiş, hükmün davalı ... vekili ile katılma yoluyla davacı firma vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 08.10.2015 tarihli ve 2015/10187 - 2015/11551 sayılı ilamı ile “.... evrak arasına sunulan yönetim planında davalı ...'nin imzasının bulunmadığı da gözetilerek, öncelikle taraflar arasında Kartal 1. Noterliğinde düzenlenen 06.10.1997 tarihli Düzenleme Şeklinde Gayrimenkul Satış Vaadi ve Dükkan Karşılığı İnşaat Sözleşmesinin dağıtım ve paylaştırma plan ve ekleri de dahil olmak üzere tamamının onaylı bir suretinin temin edilerek mahallinde yeniden konusunda uzman bilirkişiler aracılığıyla keşif yapılması, sözleşme gereğince çekişmeye konu F Blok 22 nolu dükkanın hangi paydaş veya paydaşlara bırakıldığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenmesi, bu konuda sözleşme ve eklerinde bir açıklık yok ise, kat mülkiyeti ve kat irtifakı kurulu olmayan çekişmeye konu 6541 ada 1 nolu parsel üzerinde tüm paydaşları bağlayan harici bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planın olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulması, davalı ... tarafından kullanıldığı iddia edilen ecrimisile konu dükkanın hangi paydaşın kullanımına terk edildiğinin saptanması, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlığın yukarıda değinildiği gibi, Türk Medeni Kanunu'nun müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümleneceğinin düşünülmesi, ecrimisil hesabı konusunda tarafların gösterdikleri ve gösterecekleri emsallerin de değerlendirilerek yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda bilirkişilerden ecrimisil hesabı konusunda denetime elverişli rapor alınması, ondan sonra varılacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yetinilerek yazılı olduğu üzere karar verilmiş olması doğru değildir. Kabul tarzı itibariyle de, 30.01.2012 tarihinde açılan eldeki davanın 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 107. vd. maddeleri hükmü gereğince belirsiz alacak davası olduğu, davacı vekilinin fazlaya ilişkin haklarını saklı tutarak ecrimisil talebinde bulunduğu halde, yanılgılı değerlendirme ile davacı vekilinin ıslah dilekçesine karşılık davalı ... vekilinin yapmış olduğu zamanaşımı itirazının dikkate alınarak ıslah tarihi itibariyle bir kısım ecrimisil talebinin zamanaşımına uğradığından bahisle davacı taraf yararına eksik ecrimisile hükmedilmiş olması da doğru değildir.” denmekle karar bozulmuş, bozma üzerine Mahkemece davalı ... yönünden davanın kısmen kabulü ile 65.453,91 TL ecrimisilin tahsiline, diğer davalılar hakkında açılan davanın feragat sebebi ile reddine, yine davacılar Hacı ... ile Hacı ..

... vekilinin yapmış olduğu zamanaşımı itirazının dikkate alınarak ıslah tarihi itibariyle bir kısım ecrimisil talebinin zamanaşımına uğradığından bahisle davacı taraf yararına eksik ecrimisile hükmedilmiş olması da doğru değildir.” denmekle karar bozulmuş, bozma üzerine Mahkemece davalı ... yönünden davanın kısmen kabulü ile 65.453,91 TL ecrimisilin tahsiline, diğer davalılar hakkında açılan davanın feragat sebebi ile reddine, yine davacılar Hacı ... ile Hacı ... 'nin açmış olduğu davanın da aktif husumet yokluğu nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

1. Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller Mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davalı ... vekilinin ecrimisile ilişkin temyiz itirazlarına gelince; Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu 6541 ada 1 parsel sayılı, dükkan vasıflı taşınmazın taraflar arasında paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu, yönetim planı ile F blok 22 no.lu bağımsız bölümün 13/2400 hissesinin davalı ...’a, 54/2400 hissesinin davacı şirkete özgülendiği, İstanbul Anadolu 8. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2009/908 Esas ve 2014/411 Karar sayılı, 17.06.2014 tarihli ilamı ile 6541 ada 1 parsel sayılı taşınmaz üzerinde bulunan ortaklığın kat mülkiyeti kurulmak suretiyle giderilmesine, F blok 22 no.lu bağımsız bölümün 13/70 hissesinin davalı ..., 57/70 hissesinin ... adına tapuya kayıt ve tesciline, ...’un yönetim planını, bağımsız bölüm listesini hüküm ile birlikte imzalamış sayılmasına karar verilmiş, hüküm 26.02.2015 tarihinde temyiz edilmeden kesinleşmiştir.

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı).

Somut olaya gelince; her ne kadar Mahkemece dava konusu F blok 22 no.lu bağımsız bölümde yer alan dükkanın ...’a ait olduğu belirtilerek “... Malzemeleri” ismi ile ...tarafından kullanıldığı keşfen saptanmış ise de Şerafettin Şenol’un dükkanı ...’a tebaen kullanıp kullanmadığı hususu araştırılmamıştır. Dükkanın dava dışı ...tarafından davalı ...’a tebaen kullanıldığının belirlenmesi halinde az yukarıda izah edilen ilke kararları çerçevesinde intifadan men olgusu üzerinde durularak sonucuna göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda (2) no.lu bentte açıklanan nedenlerle davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 440/1 maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 31.03.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.