muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/14578, Karar No: 2015/10638, Tarih: 20.11.2015

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen “imar planından” maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında “yerleşim yeri” kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazların 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazı ile oluşan 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın imar görmesiyle oluşan imar parselleri olduğu anlaşılmaktadır. Ek bilirkişi raporunda A...... semti ... no'lu mera paftasının fenni sıhhate haiz olmadığından uygulanabilir nitelikte olmadığı ancak dava konusu taşınmazın geldiği 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli A.... Semti için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhatı haiz değil ise de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazların konumu teknik bilirkişinin çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazların mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazın 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Yargıtay HGK'nun 04.11.2015tarihli ve 2014/14-1313 sayılı kararı da aynı yöndedir.

Yargıtay HGK'nun 04.11.2015tarihli ve 2014/14-1313 sayılı kararı da aynı yöndedir.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; 11.01.2011 tarihli ve 6099 sayılı Kanunun 16.maddesi ile 21/6/1987 tarihli ve 3402 sayılı Kadastro Kanununa 36.maddesinden sonra gelmek üzere eklenen “Kamu tarafından açılan davalarda yargılama giderleri” başlıklı 36/A maddesinde; Kadastro işlemi ile oluşan tespit ve kayıtların iptali için Devlet veya diğer kamu kurum ve kuruluşları tarafından kayıt lehtarına karşı kadastro mahkemeleri ile genel mahkemelerde açılan davalarda davalı aleyhine vekâlet ücreti dâhil, yargılama giderine hükmolunmaz” hükmü yer almaktadır.

Aynı yasanın 17.maddesi hükmü ile 3402 sayılı Kanuna eklenen geçici 11.madde ile de;

“Bu Kanunun 36/A maddesi hükmü, henüz infaz edilmemiş yargı kararlarındaki vekâlet ücreti dâhil yargılama giderleri için de uygulanır” hükmü getirilmiştir.

Mahkemece, anılan yasa hükümleri doğrultusunda davalının yargılama giderleri ve vekalet ücreti ile sorumlu tutulmaması gerekirken, değinilen yasa kuralının gözardı edilmesi de doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 20.11.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/846, Karar No: 2013/2474, Tarih: 28.02.2013

**8. Hukuk Dairesi         2013/846 E.  ,  2013/2474 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... ile ... ve müşterekleri aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair Genç Sulh Hukuk Mahkemesi'nden verilen 07.07.2011 tarih ve 78/133 ... hükmün Yargıtay'ca incelenmesi bir kısım davalılar ... ve müşterekleri tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı dava dilekçesinde, 322 ada 5 parsel ... taşınmazın 1/2 payının kendisine ait olduğunu, ancak kadastro sırasında tamamının davalıların murisi adına tespit ve tescil edildiğini açıklayarak, taşınmazın tapu kaydının iptali ile 1/2 payının davalılar murisi adına, 1/2 payının kendi adına tapuya kayıt ve tescilini istemiştir. Davacı 21.10.2010 tarihli yargılama oturumunda, taşınmazın yaklaşık 50 yıl öncesinde babası tarafından kayıt maliki Dilber Gönder'in amcasından satın alındığını, satışa ilişkin elinde senet bulunduğunu, bu tarihte kayıt malikinin babasının da hayatta olup aralarında miras taksiminin yapılmadığını açıklamıştır.

Davalı ..., cevap dilekçesinde davayı kabul ettiğini bildirmiştir.

Davalı ..., duruşmada davayı kabul etmediğini savunmuş, davalı ... davaya konu tarlanın sadece annesine ait olduğunu bildiğini, ağabeyleri ile konuşarak bir karar alacaklarını beyan etmiştir.

Diğer davalılar davaya cevap vermemiş, yargılama oturumlarına katılmamışlardır.

Mahkemece, "davalıların kabulü nedeniyle davanın kabulüne, 322 ada 5 parselin Dilber Gönder adına olan tapusunun iptali ile 1/2 payının davacı adına, 1/2 payının Dili Gönder mirasçıları olan davalılar adına veraseten iştirak halinde kayıt ve tesciline karar verilmiştir." Hüküm, bir kısım davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastrodan önceki satış, miras yoluyla intikal ve kazanmayı sağlayan eklemeli zilyetlik hukuki sebeplerine dayalı olarak TMK’nun 713/1 ve 3402 ... Kadastro Kanunu’nun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Davaya konu 322 ada 5 parsel, 20.05.2009 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında, "zilyedi tarafından kimlik bilgilerinin ibraz edilmediği gibi köy nüfus kayıt defterinde de bulunmaması sebebiyle" muhtar ve bilirkişi beyanları ile ... kızı Dilber Gönder adına belgesizden tespit edilmiş, tespitin itiraz edilmeksizin kesinleşmesiyle 13.10.2009 tarihinde tapu oluşmuştur. Dosya arasındaki Genç Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 17.05.2011 tarih 2011/103 E.-98 K. ... mirasçılık belgesine göre ise davalıların miras bırakanı ... kızı Dili Gönder olup, 22.02.1998 tarihinde ölümüyle davalıları mirasçı bıraktığı saptanmıştır. Bilindiği üzere tapu iptal ve tescil davaları kayıt malikine, kayıt maliki ölmüşse mirasçılarına karşı açılır. Bu kapsamda, tapu kaydında gerekli düzeltme yapılmadan ve kayıt malikinin davalılar murisi olduğu saptanmadan işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Öte yandan; davalılardan ... dışındaki diğer davalıların davayı kabule yönelik beyanı bulunmamaktadır. Davaya konu parselin kayıt malikinin, davalıların miras bırakanı olduğunun saptanması halinde; miras bırakanın ölümüyle nizalı taşınmaz TMK'nun 701 ve 702. maddeleri gereğince elbirliği mülkiyet hükümlerine tabidir. Elbirliği mülkiyetinde mirasçılardan birinin davayı kabulü hukuken geçerli hukuki bir sonuç doğurmaz. Mahkemece, tüm davalıların kabulü bulunmadığı halde, delillerin takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetli olmamıştır.

Mahkemece yapılması gereken iş; davacıya TMK'nun 1027. maddesine dayalı tapu sicilindeki yanlışlığın düzeltilmesi davası açması için yetki ve süre verilmesi, sonucuna göre taraflara delil ve tanıklarını bildirmeleri için süre ve imkan tanınarak sunulan deliller toplandıktan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre işin esası bakımından bir karar verilmesi gerekir.

Bir kısım davalılar ..., ..., ... ve ...'nın temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile yerel mahkeme hükmünün 6100 ... HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'nun 440/III-2 bendi gereğince ilama karşı karar düzeltme yolunun kapalı bulunduğuna ve 21,15 TL peşin harcın istek halinde temyiz eden bir kısım davalılara iadesine 28.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5450, Karar No: 2022/4945, Tarih: 25.10.2022

**6. Hukuk Dairesi         2021/5450 E.  ,  2022/4945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hüküm davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vekili Avukat ... ile Avukat ... gelmiş olup, duruşma esnasında davalı vekilleri duruşma isteminden vazgeçtiklerini beyan etmeleri nedeniyle temyiz incelemesinin dosya üzerinden yapılmasına karar verildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Dosyadaki yazılara ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme yapılarak hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve bozmanın şümulü dışında kalarak kesinleşen cihetlere ait temyiz itirazlarının incelenmesinin artık mümkün olmamasına göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 25.10.2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/24424, Karar No: 2016/3738, Tarih: 29.02.2016

**18. Ceza Dairesi         2015/24424 E.  ,  2016/3738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Fuhuş

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, sanığın fuhuş için yer temin ettiğine ilişkin olarak tutanak düzenleyici kolluk görevlilerinin fuhuş için aracılık yapıldığına ilişkin bir bilgi ve görgüye sahip olmadıkları, diğer yandan duruşmada dinlenen tanık ...'un anlatımlarının, yükletilen suçun sanık tarafından işlendiği konusunda hüküm kurmaya yeterli kanıyı oluşturduğu anlaşıldığından, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmeyerek, yapılan incelemede,

Sanığa yükletilen fuhuş eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

TCK'nın 53/1-b maddesinde yer alan hak yoksunluğunun uygulanmasına ilişkin hükmün, Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararıyla iptal edilmesi nedeniyle uygulanma olanağı ortadan kalkmış ise de, bu husus infaz sırasında gözetilebileceğinden bozmayı gerektirmediği,

Anlaşıldığından, sanık ...'in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 29/02/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/396, Karar No: 2015/1447, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/396 E.  ,  2015/1447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2008/12779, Karar No: 2009/15623, Tarih: 15.09.1009

**2. Hukuk Dairesi         2008/12779 E.  ,  2009/15623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Orhangazi Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :16.4.2008
Yargıtay — Esas No: 2012/2389, Karar No: 2012/13168, Tarih: 03.07.2012

**6. Ceza Dairesi         2012/2389 E.  ,  2012/13168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sincan 1. Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

TEBLİĞNAMEDEKİ DÜŞÜNCE : Bozma

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Gerekçeli karar başlığına yanlış yazılan suç tarihinin yerinde Mahkemece düzeltilmesi olanaklı görülmüştür.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

14.07.2011 günü saat 12:40 sıralarında yakınana ait kuyumcuya giden sanığın altınlar bakma bahanesiyle, fark ettirmeden bir çocuk künyesini çaldığı, güvenlik kamerası görüntüsünden olayı anlayan yakınanın, 22.7.2011 tarihinde yeniden işyerine gelerek küçük altın fiyatı soran sanığı yakaladığı, sanığın üstünde bulunan 265 lirayı vererek, kalanı arkadaşının getireceğini söyleyerek, kolluğu aramamasını istediği, ancak yakınanın kolluğa bildirdiği olayda, sanığın zarar giderme iradesiyle hareket ederek, kısmi geri vermeyi gerçekleştirdiği anlaşıldığı halde, Mahkemece yakınandan 5237 sayılı TCY'nın 168/son maddesi anlamında kısmi geri vermeye rızası bulunup bulunmadığı sorulduktan sonra, aynı Yasanın 168. maddesinin uygulanma olanağının değerlendirilmesi yerine, sanığın suçtan ve cezadan kurtulmak için böyle bir taktiğe başvurduğu, kısmi geri vermenin rızaya dayanmadığı gerekçesiyle yazılı biçimde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 03/07/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2695, Karar No: 2019/4648, Tarih: 19.06.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/2695 E.  ,  2019/4648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANKARA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 23/05/2017 tarih ve 2016/54 E. - 2017/202 K. sayılı kararın davacı vekili ve davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 23/03/2018 tarih ve 2017/1500-2018/337 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı TPMK vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkilinin sabun ve temizlik maddelerinde tanınmış "KOMİLİ" markasının sahibi olduğunu, davalının 2014/12258 sayılı "KOMİLİ 1878’DEN BERİ" markasının 16. sınıftaki mallarda tescili için TPMK'ye başvuruda bulunduğunu, müvekkilinin "KOMİLİ" esas unsurlu markalarına dayanarak yaptığı itirazın, davalı TPMK YİDK'nın 2015-M-11766 sayılı kararı ile nihai olarak reddedildiğini, bu kararın hukuka aykırı olduğunu, müvekkilinin "KOMİLİ" markasının “sabun” emtiası sebebiyle tanınmış marka olduğunu, müvekkilinin markası ile iltibas yaratan dava konusu başvurunun tümden reddi gerektiğini, başvuruya konu markanın ilk sahibinin "KOMİLİ" markalarını “yağlara ait olanlar” ve “sabun, deterjan ve temizlik malzemelerine ait olanlar” şeklinde ikiye ayırdığını, “sabun” vb. malzemelere ait "KOMİLİ" markasınının müvekkiline, “zeytinyağlar” için olan markanın ise davalıya geçtiğini, davalının 16. sınıf için başvuruda bulunarak kötü niyetini ortaya koyduğunu, anılan markanın su, sabun, deterjan ve benzeri temizlik ürünlerini kapsayan tescilleri ile bunların sağlamış olduğu kazanılmış hakların müvekkiline ait olduğunu, davalı şirketin sahip olduğu hakkın ise “zeytinyağı ve yağlara” ilişkin bulunduğunu ileri sürerek davalı TPMK YİDK'nın anılan kararının iptalini, tescil edilmiş olması halinde davalı markasının hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı şirket vekili, tanınmış "Komili" seri markalarına sahip olduğunu, müvekkilinin daha önce 16. sınıfta tescilli "Komili" markaları nedeniyle kazanılmış hakkı bulunduğunu, KHK 8/1-b şartlarının oluşmadığını ve dava konusu marka başvuru kapsamındaki mal ve hizmetlerle davacı markalarının tescilli olduğu mal ve hizmetlerin aynı/benzer olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, tanınmış "Komili" seri markalarına sahip olduğunu, müvekkilinin daha önce 16. sınıfta tescilli "Komili" markaları nedeniyle kazanılmış hakkı bulunduğunu, KHK 8/1-b şartlarının oluşmadığını ve dava konusu marka başvuru kapsamındaki mal ve hizmetlerle davacı markalarının tescilli olduğu mal ve hizmetlerin aynı/benzer olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davalı başvurusunun 2014/12258 sayılı “KOMİLİ 1878’DEN BERİ” ibaresinden, davacı markalarının ise KOMİLİ kelimesinin yanı sıra buna eklenen “su, berrak, brik, colors, doğrusu, fiesta, fina, klasik, konfor, Ayvalık, natura, soft, soften, stop, tutum, viva, yuvam” kelimelerinden oluştuğu, "KOMİLİ" kelimesinin tüm markaların esaslı unsuru olduğu, herhangi bir anlamı olmayan KOMİLİ markasının ayırt ediciliği yüksek bir marka işareti olduğu, "KOMİLİ 1878’DEN BERİ" ibareli davalı markası ile davacının "KOMİLİ" ibareli markalarının benzer olduğu, ortalama tüketicilerin davalı markasının davacıya ait olduğunu, onun izni ile kullanıldığını yahut davacı markasının serisi olduğunu düşünmesinin kuvvetle muhtemel olduğu, davalı başvurusunun 16. sınıfın 03, 04 alt gruptaki emtialar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, 16/02, 05, 06, 07, 08 alt gruplardaki mallar bakımından benzer/ilişkili ürünler olmadığı, bu nedenle bu gruplar yönünden KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında karıştırma riskinin bulunmadığı, kötü niyet iddiasının ispatlanamadığı, YİDK karar tarihi itibariyle kesinleşmemiş hükümsüzlük kararlarının sonuca etkili olmaması nedeniyle neticesinin beklenmesinde yarar görülmediği, davalının "zeytinyağı" ürünleri üzerinde tanınmışlığının, dava konusu başvuru ile ilgili 8/1-b engelini aşmasının mümkün olmadığı, davacı markalarının sabun ve benzeri kişisel bakım ve temizlik ürünlerini içeren "KOMİLİ" ibareli markalarının belli bir bilinirlik düzeyinde ve tanınmış olduğu yönünde mahkeme kararları bulunmakta ise de başvuru kapsamında kalan ve davacı marka kapsamı ile benzer, ilişkili olmadığı tespit edilen 16/02, 05, 06, 07, 08 grup mallar yönünden 8/4 maddesi şartlarının oluşmayacağı, hitap ettiği tüketici kesiminin farklı olduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalı TPMK YİDK'nın 2015-M-11766 sayılı kararının 16/03 grupta "matbaa ve ciltleme malzemeleri", 04 grupta "basılı evraklar, basılı yayınlar, takvimler, posterler, fotoğraflar, afişler, tablolar, çıkartmalar (pullar)" yönünden iptaline, davalı adına tescilli 2014/12258 sayılı "KOMİLİ 1878' DEN BERİ" ibareli markanın tescilli olduğu 16/03 grupta "matbaa ve ciltleme malzemeleri", 04 grupta "basılı evraklar, basılı yayınlar, takvimler, posterler, fotoğraflar, afişler, tablolar, çıkartmalar (pullar)" yönünden hükümsüzlüğüne, fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Karara karşı taraf vekilleri tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle taraf vekillerinin istinaf başvurularının HMK'nın 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili ve davalı TPMK vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekili ve davalı TPMK vekilinin temyiz istemlerinin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 8,50 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı ve davalı TPMK'dan ayrı ayrı alınmasına, 19/06/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.