muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/5065, Karar No: 2013/6440, Tarih: 16.04.2013

Yine 3194 sayılı İmar Kanununun “Yapı Kullanma İzni” başlıklı 30.maddesinin ....fıkrasında “Bu maddeye göre verilen izin yapı sahibini kanuna, ruhsat ve eklerine riayetsizlikten doğacak mesuliyetten kurtarmayacağı gibi her türlü vergi, resim ve harç ödeme mükellefiyetinden de kurtarmaz.” hükmü yer almaktadır.

Yukarıda belirtilen yasa ve tarifeler yönetmeliği hükümleri birlikte değerlendirildiğinde davalı idarece yasanın yürürlük tarihinden sonra yeni kanalizasyon ve içme suyu tesisleri yapılmış olması veya mevcutların iyileştirilmesinin yapılması halinde, tesislerin hizmet edeceği saha dâhilindeki gayrimenkul sahiplerinden yönetmelikte belirlenen ilkelere göre su ve kanalizasyon tesisleri katılım payı talebe hakkı vardır. Ancak bu katılım payı davalı tarafça hizmet götürülmesi koşuluna bağlı olarak alınır. Bu durumda hizmet götürüldüğünün davalı tarafça kanıtlanması halinde davacı katılım payının yüklenici veya kendisi tarafından ödendiğini kanıtlamakla yükümlüdür. Ayrıca İmar Kanununun 30/.... maddesi uyarınca iskân ruhsatının alınmış olması davalı idarenin kanal katılım payı istemesine engel teşkil etmez.

Hal böyle iken, yasa koyucu; toplu konutların maliyetini düşürmek ve sosyal devlet ilkesinin gereği olarak daha ucuz konut üretip konut açığını kapatmak için yukarıda açıklanan yasal düzenlemelere, 2985 Sayılı Toplu Konut Kanununa 5492 Sayılı Kanunun .... maddesiyle eklenen Ek .../.... maddesi ile bir istisna getirmiştir. Anılan maddenin .... fıkrası; “Toplu Konut İdaresince yapılacak veya yaptırılacak her türlü alt yapı ve üst yapı inşaatlarıyla ilgili olarak 26.....1981 tarihli Belediye Gelirleri Kanunu'nun ek .... maddesinde yer alan bina inşaat harcı ve 84. maddesinin (...) ve (...) numaralı bentlerinde yer alan çeşitli harçlar kanunundaki tarifesinde belirtilen en az tutarlar üzerinden alınır. Bu harçlar dışında her ne olursa olsun hizmet karşılığı olsa dahi başka ücret veya bedel alınamaz” hükmünü içermekte olup, bu düzenleme ile alınması gereken bir kısım bedellerin asgari hadden alınması, bunun dışında kalanların ise hiç bir şekilde alınmaması ve böylelikle konut maliyetinin düşürülmesi amaçlanmaktadır. Ancak, bu düzenlemenin; sadece konutun üretilmesi, inşaat ve iskân aşamalarında alınması gereken bedelleri içerdiği de gözönünde tutulmalıdır. Zira, bu aşamalardan sonra toplu konut bölgelerinde, Belediyelerin veya Belediyeye bağlı kuruluşların altyapıyı ıslah etmesi, yeni alt yapı tesisleri yapması, mevcutları iyileştirmesi, konut alanı dışında olan tesis ve ilavelerini değiştirip yenilemesi ve ihtiyaca cevap verecek hale getirmesi, gelişen teknolojiyle paralel hizmetler yapması durumunda, gerek Belediye Gelirleri Kanununda, gerekse ... Tarifeler Yönetmeliğinde açıklanan bedelleri isteyebileceği kabul edilmelidir. Aksi halde, bu bölgede mülkiyet sahibi olanlara ayrıcalık tanınmış olur ki, bunu ... düzeninin koruması düşünülemez (... ... Genel Kurulunun 06.06.2012 gün ve 2012/...-157 E. 2012/345 K., ... .... ... Dairesinin 31.....2012 gün ve 2011/21139 E. 2012/14121 K., ... .... ... Dairesinin 06.....2012 gün ve 2012/4090 E. 2012/9001 K. sayılı ilamları).

Yapılan bu açıklamalardan sonra, somut olaya dönüldüğünde; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı 29086 ada ... parsel (eski 16743 ada ... parsel) sayılı taşınmazın öncesinde .....milletvekilleri lojmanları olarak kullanılmakta iken devredildiği .......in (...) başvurusu üzerine ... Valiliğinin 03.08.2006 tarihli kararı ile “Toplu Konut Alanı” olarak ilan edildiği, bu aşamadan sonra ... ile ... – ... adi ortaklığı arasında taşınmaz ile ilgili olarak 27.....2006 tarihli “Arsa Satışı Karşılığı Gelir Paylaşımı Sözleşmesinin” imzalandığı (Bu sözleşmenin .... maddesi uyarınca, adı geçen firma tarafından; su ve kanalizasyon şebekelerine katılma paylarına ilişkin olarak, binasız arsanın vergi değeri payına isabet eden kısmının, yapı (inşaat) ruhsatı alımı sırasında davalı idareye ödendiği) ve ...’ nin taşınmazdaki mevcut payını ....07.2010 tarihinde (arsa vasfı ile) ... – ... adi ortaklığına satış suretiyle temlik ettiği, davacının ise yüklenici ... – ... adi ortaklığından davaya konu bağımsız bölümü satın aldığı, dava dosyası ile aynı yer ve aynı konuya ilişkin olarak Dairemize gönderilen (ve 2013/1918 E. olarak kaydedilen) ... .... Tüketici Mahkemesinin 2011/352 E. 2012/1283 K. sayılı dava dosyasında yer alan bilgi ve belgelerden anlaşılmaktadır.

Şu durumda; davacıya ait bağımsız bölümün yer aldığı taşınmazın “Toplu Konut Alanı” olan vasfını, 27.....2006 tarihli sözleşme ve akabinde tapu sicilinden yapılan temlik işlemi ile kaybettiği, başka bir ifadeyle taşınmaz üzerinde inşa edilmiş olan binaların, ... tarafından yapılan veya yaptırılan binalar kapsamında bulunmadığı ve dolayısıyla 2985 Sayılı Toplu Konut Kanununun Ek .../.... maddesinde ifadesini bulan istisnai halin, eldeki dava bakımından uygulanamayacağı bir gerçektir.

O halde, mahkemece; davalı idarece, davacıya ait taşınmazın bulunduğu bölgede kanalizasyon ve içme suyu tesislerinin yapıldığı ve davacının bu hizmetten yararlandığı ispat edildiğinden; bilirkişi marifetiyle bu hizmetten yararlanan bağımsız bölümün ilk maliki olan davacının ödemekle yükümlü bulunduğu kanal katılım ve şebeke tesis bedelinin, abonelik başvuru tarihinde yürürlükte bulunan tarife hükümleri dikkate alınarak belirlenmesi suretiyle uyuşmazlığın çözümlenmesi ve sonucu dairesinde bir hüküm tesis edilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, ....04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14237, Karar No: 2018/6975, Tarih: 29.05.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/14237 E.  ,  2018/6975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Kısmi iade halinde suçtan zarar gören kişinin 5237 sayılı TCK'nın 168/4. maddesi uyarınca rıza göstermesi koşuluyla, etkin pişmanlık hükümlerinden kısmi iadede bulunan failin yararlanabileceği gözetildiğinde, müştekiye karşı işlenen hırsızlık suçunda, kısmi iadenin temyiz dışı sanık ... tarafından sağlandığı, kısmi iadede bulunmayan suça sürüklenen çocuk ... hakkında 5237 sayılı TCK'nın 168/1-4 maddesinin uygulanması mümkün olmadığından, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak olunmamış, dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1- Oluşa ve dosya içeriğine göre suça sürüklenen çocuğun, temyiz dışı sanıklar ... ve ..., müştekiye ait eve girerken, diğer temyiz dışı sanık ... ile birlikte gözcülük yaptığı olayda, diğer sanıklarla fikir ve eylem birliği içinde hareket ederek eyleme katılan suça sürüklenen çocuk hakkında, 5237 sayılı TCK'nın 37/1. maddesi yerine, aynı Yasanın 39. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik ceza tayini,

2- Kabul ve uygumaya göre de;

Daha önce hapis cezasına mahkûm edilmeyen ve fiili işlediği tarihte on sekiz yaşını doldurmamış bulunan suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan hükmolunan kısa süreli hapis cezasının TCK'nın 50/3. maddesi gereğince aynı maddenin 1. fıkrasında yazılı seçenek yaptırımlardan birine çevrilmesinin yasal bir zorunluluk olduğunun gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 29/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2920, Karar No: 2016/2578, Tarih: 24.02.2016

**3. Hukuk Dairesi         2016/2920 E.  ,  2016/2578 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Uyuşmazlık; davacı yüklenici ile davalı arsa maliki arasında yapılan eser sözleşmesinden kaynaklanan alacağa, arsa maliki adına diğer davalı tarafa ödenen arsa bedelinin dahil edilmediğinden bahisle açılan alacak talebine ilişkin olup; eser sözleşmesine ilişkin olarak Ümraniye 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 13/04/2010 tarih ve 2006/324 E.-2010/134 K.sayılı kararı Yargıtay 15. Hukuk Dairesinin 28/06/2010 tarih ve 2012/2550 E.-2012/4879 K.kararı ile bozulmuştur.

Davanın niteliğine göre, inceleme görevi Yargıtay 15.Hukuk Dairesinindir. 11.04.2015 tarihinde yürürlüğe giren 6644 sayılı Yasanın 2.maddesi ile değiştirilen 2797 sayılı Yargıtay Kanununun 60.maddesi uyarınca temyiz incelemesini yapacak daire belirtilmek üzere dosyanın Hukuk İşbölümü İnceleme Kuruluna gönderilmesine, 24.02.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/1599, Karar No: 2023/16450, Tarih: 23.03.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/1599 E.  ,  2023/16450 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Görevi yaptırmamak için direnme,hakaret

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

a-Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 265 ncı maddesinin birinci fıkrası, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının yollamasıyla aynı maddenin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 22 gün hapis cezası ile cezalandırılmalasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

b-Sanık hakkında hakaret suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının a bendi, dördüncü fıkrası, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrasının yollamasıyla aynı maddenin birinci fıkrası, 62 inci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesi ve 58 inci maddeleri uyarınca 1 yıl 6 ay 6 gün hapis cezası ile cezalandırılmalasına, hak yoksunluklarına, cezanın mükerirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına, karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafiinin temyiz isteğinin; suçlamaları kabul etmediğine, beraat kararı verilmesi gerektiğine, şüpheden sanık yararlanır ilkesinin uygulanması gerektiğine, alkollü olduğuna eylemlerinin kasıtlı olmadığına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Olay tarihinde sanığın aşırı derecede alkollü olduğu, huzursuzluk çıkarması nedeniyle polis çağrıldığı, olay yerine gelen görevli polis memurları olan müştekileri gören sanığın evin çatısına çıkarak müştekilere hitaben "devletinizin de a.. koyarım, hepiniz de o...pu çocuklarısınız, a..na koyduklarım" diyerek hakaret ettiği, sonrasında çatıdan aldığı kiremitleri polis aracına ve müştekilere doğru fırlattığı, sanığa çatıdan inmesi konusunda yapılan ikazlara rağmen eylemlerine devam ettiği, eline aldığı balta ile araca ve polis memurlarına saldırdığı Yerel Mahkemece kabul olunmuştur.

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebebi Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Sanığın Temyiz Sebebi Yönünden

Müştekilerin beyanı, olay tutanağı, tanıkların beyanı ile anlaşılacağı üzere sanık hakkında mahkûmiyet kararı verilmesinde, Mahkemenin delilleri takdir ve gerekçesinde hukuka aykırılık görülmemiştir.

B. Sair Yönlerden

Sanığa yükletilen görevi yaptırmamak için direnme ve hakaret eylemleriyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemlerin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemlerin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tiplerine uyduğu,

Cezaların kanuni bağlamda uygulandığı anlaşıldığından,

Sair yönlerden yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle sanık ve müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden temyiz sebeplerinin reddiyle hükümlerin, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

23.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/23170, Karar No: 2010/12667, Tarih: 05.07.2010

**6. Ceza Dairesi         2006/23170 E.  ,  2010/12667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kasıtlı suçtan mahkumiyeti bulunan hükümlü hakkında, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesindeki hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede,

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 27.12.2005 tarih, 2005/3-162-173 ve 11.07.2006 tarih,2006/5-182/182 sayılı kararlarında; sonraki yasa ile suçun unsurlarının veya özel hallerinin değiştirilmesi, cezanın tayin ve takdiri ile artırım ve indirim oranlarının belirlenmesi, seçimlik cezalardan birinin tercihi ve seçenek yaptırımların ya da cezanın kişiselleştirilmesini gerektiren hallerde duruşma açılarak karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- 5237 sayılı TCK.nun 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” ve “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değer azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüde düşük miktarlar esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3- 5237 sayılı TCK.nun 7/2 ve 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca hükümlü yararına olan hükmün önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümlerinin olaya uygulanarak ortaya çıkacak sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağı gözetilip, anılan Yasanın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu; sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK.nun 142/1-b, maddesine uyan hırsızlığın yanı sıra, aynı Yasanın 116/2. maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozma suçunu da oluşturduğu ve bu suç yönünden CMK.nın 253 ve 254.maddelerinde öngörülen uzlaşma hükümlerinin uygulanma olanağı değerlendirilip sonucuna göre, 765 sayılı TCY ile 5237 sayılı TCY’nın ilgili maddeleri uyarınca denetime olanak verecek şekilde ayrı ayrı uygulamalar yapılıp, cezalar belirlenip, sonuç cezaların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle lehe olan Yasanın belirlenmesi zorunluluğu,

4- Kasıtlı suçtan hükümlülüğün yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesi uyarınca uygulama yapılmaması,

4- Kasıtlı suçtan hükümlülüğün yasal sonucu olarak 5237 sayılı TCK.nun 53.maddesi uyarınca uygulama yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlü ...’ın temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, maddi ceza hukukuna ilişkin infaz aşamasındaki lehe uygulamaların kazanılmış hak teşkil etmeyeceğinin gözetilmesine, 05/07/2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1785, Karar No: 2019/4171, Tarih: 08.10.2019

**1. Ceza Dairesi         2019/1785 E.  ,  2019/4171 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Olası kastla öldürme, bu suça yardım, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : a) Sanık ... hakkında;

TCK'nin 81/1, 21/2, 62, 58/6. maddeleri uyarınca 20 yıl 10 ay hapis cezasına,

6136 sayılı Kanunun 13/1, TCK'nin 62, 52/2, 58/6. maddeleri uyarınca 10 ay hapis ve 500. TL adli para cezasına ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddine.

b) Sanık ... hakkında; Olası kastla öldürmeye yardım etme suçundan beraatine ilişkin istinaf isteminin esastan reddine.

TÜRK MİLLETİ ADINA

5271 sayılı Kanunun 299. maddesinin birinci fıkrasının birinci cümlesinde yer alan ''sanığın veya katılanın temyiz başvurusundaki istemi üzerine veya re'sen duruşma yoluyla yapar'' ibaresi 24.12.2017 tarih 696 sayılı Kanun Hükmünde Kararnamenin 100. maddesi ile ''uygun görmesi halinde duruşma yoluyla yapabilir'' şeklinde değiştirildiğinden, sanık müdafiinin duruşmalı inceleme isteminin reddiyle, incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmüştür.

Sanık ... hakkında maktul ...'i olası kast ile öldürme suçundan kurulan mahkumiyet hükmü ile sanık ... hakkında bu suça yardım etme suçundan verilen beraat kararına yönelik sanık müdafii ve katılan vekilince süresinde istinaf kanun yoluna başvurması üzerine; Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen 01.02.2018 gün 2017/2646 esas ve 2018/145 sayılı kararın, sanık müdafii ve katılan vekilince yasal süre içerisinde temyiz edilmesi üzerine yapılan incelemede;

Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen 01.02.2018 gün 2017/2646 esas ve 2018/145 sayılı istinaf talebinin esastan reddine dair kararında isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ve müdafiinin suç vasfına, delillerin hatalı değerlendirildiğine; katılan vekilinin suç vasfının canavarca hisle öldürme olduğuna, takdiri indirim ve olası kast hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna, sanık ...'nın atılı suçtan mahkum edilmesi gerektiğine yönelen temyiz itirazları yerinde görülmediğinden, temyiz taleplerinin 5271 sayılı CMK'nin 302/1. maddesi uyarınca ESASTAN REDDİNE, aynı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın Konya 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 08.10.2019 gününde Üye ...'ın Sanık ...'un eyleminin bilinçli taksirle öldürme olduğuna dair muhalefet oyu ile ve oy çokluğu ile karar verildi.

(M)

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında ...’yu olası kastla öldürmekten TCK’nin 81/1, 21/2, 62 maddeleri uygulanmak suretiyle yerel Mahkemece ceza tayin edilmiş, hükmün istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi esastan ret kararı vermiş, hükmün temyizi üzerine Dairemiz de temyiz isteğinin esastan reddine karar vermiştir.

(M)

KARŞI OY:

Sanık ... hakkında ...’yu olası kastla öldürmekten TCK’nin 81/1, 21/2, 62 maddeleri uygulanmak suretiyle yerel Mahkemece ceza tayin edilmiş, hükmün istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi esastan ret kararı vermiş, hükmün temyizi üzerine Dairemiz de temyiz isteğinin esastan reddine karar vermiştir.

Sanıkla maktul arkadaş olup aralarında herhangi bir husumet bulunmamaktadır. Sanık yere çömelip tabancasını dizine dayayarak havaya doğru ateş ettiği sırada maktul bir merminin isabeti sonucu ölmüştür. Sanık herhangi bir kimseye karşı ya da maktule karşı bir suç işleme düşüncesiyle hareket etmemiştir. Sanığın bir kimseye karşı ya da maktule karşı herhangi bir suç işleme düşüncesiyle hareket etmemesi nedeniyle olası kastla öldürme suçunun hükümlerinin uygulanamayacağını, suçun bilinçli taksirle öldürme kapsamında kaldığını düşündüğüm için Dairemizin sayın çoğunluğunun Bölge Adliye Mahkemesinin kararına karşı temyiz isteğinin esastan reddine dair çoğunluk görüşüne katılmıyorum.

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2017/4796, Karar No: 2019/5819, Tarih: 08.04.2019

**13. Ceza Dairesi         2017/4796 E.  ,  2019/5819 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Her ne kadar Dairemizin 26.02.2014 tarih 2014/92E-2014/6336K sayılı ilamında sanığın mahkumiyetine karar verilmesi için hüküm bozulmuş ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 08.03.2016 tarih 2015/21-1121E – 2016/111K sayılı kararı ile, mühür bozma suçunun oluşabilmesi için mühürleme yetkisinin kanunla verilmesi zorunlu olup mühürlemeyi yapan şirkete kanunla böyle bir yetki verilmediğinden mühür bozma suçunun unsurlarının oluşmadığının kabul edilmesi karşısında,

Mühür bozma suçunun fiil öğesi bağlamında hukuka aykırılık unsurunun oluşması için mühürleme yetkisinin kanuni dayanağının bulunmasının zorunlu olduğu, elektrik idaresinin ise özelleştirildiği bu sebeple kayıt dışı elektrik kullanımının engellenmesini sağlayan mühürlemenin kamu güvencesine haiz olmadığı, ilgili kanunlarda özel şirketlere mühürleme yetkisi verildiğine ve buna aykırı davrananlar hakkında TCK’nın 203. maddesi hükümlerinin uygulanacağına ilişkin bir hükme yer verilmediği, buna göre özel hukuk tüzel kişisinin kamusal yetki kullanma hakkı olmadığından, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme güvencesinin özelleştirme nedeniyle sona erdiği bu nedenle sanığa yüklenen "mühür bozma" suçunun unsurları oluşmadığı gözetilmeden, sanığın atılı suçtan beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 08.04.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.