muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/9248, Karar No: 2010/4881, Tarih: 04.05.2010

Kararı, davacılar vekili temyiz etmiştir.

1-Davacılar, 1993-2002 yılları arasında, hisse senedi ve ayrıca kurucu intifa senedi sahibi olmak üzere iki sıfatla kâr payı istemiştir. Bu genel kurullarda, kârın yedek akçelere ayrılmasına, kârın ortaklara dağıtılmamasına karar verilmiş olup, bu kararların iptali için dava açmayan davacılar, hisse senedi sahibi sıfatına dayalı kâr payı isteyemezler. Dairemiz'in 21.12.2006 Esas 2005/10060, Karar 2006/13738 sayılı ilamı, davalı şirketin 2004 yılı genel kurulunda, kârın yedek akçelere ayrılmasına ve ortaklara dağıtılmamasına ilişkin alınan kararın iptali istemine ilişkin olup, işbu dava konusu genel kurul kararlarının iptalini istememiş olan davacıların anılan ilama dayanmaları doğru değildir.

Öte yandan, Dairemizin emsal nitelikteki kararları (2001/3163 Esas, 2001/4878 Karar) ve doktirinde de benimsendiği üzere (Bkz.Poroy/Tekinalp/Çamoğlu, Ortaklıklar ve Kooperatif Hukuku, Güncelleştirilmiş 10 ncu Tıpkı Basım, s.676 vd.) kurucular ve bunların halefleri ile ortaklık arasındaki ilişki ortaklık bağı içermeyen bir sözleşme ilişkisi olduğundan genel kurul kararı veya tek taraflı anasözleşme değişikliği ile kurucu veya haleflerinin haklarının ortadan kaldırılması mümkün olmadığından genel kurulca kârın dağıtılmaması yönünde karar alınması ve bu genel kurul kararının iptali hususunda dava açılmaması bu açıdan neticeye müessir değildir. Zira, sözleşmenin taraflarından birinin alacağı tek taraflı bir kararla diğer tarafın haklarını ortadan kaldırması mümkün değildir. Mahkeme kararında, davacıların genel kurul kararlarının iptalini dava etmemiş olmalarına ilişkin gerekçe, davacıların hisse senedi sahibi sıfatına dayalı olarak kâr payı isteyemeyeceklerine ilişkin varılan sonucun gerekçesi olarak kullanılmış olup,kurucu intifa senedi sahibi sıfatları için dayanılan bir gerekçe değildir. Esasen hükme esas bilirkişi raporunda da bu ayrım yapılmıştır.

Diğer yandan, davalı şirketin sahibi olduğu iştirak hisseleri satışından, maddi duran varlıkların yeniden değerlemesinden, değer artış fonundan karşılanarak elde edilen tutarın şirketin ticari etkinliği sonucu elde edilen "safi kâr" olarak kabul edilmesinin mümkün bulunmamasına, bu şekilde doğan kazancın kurucu intifa senedi sahiplerinin dayanağı olan TTK'nun 298. maddesi kapsamında ticari etkinlik sonucu elde edilen kazanç kavramına girmemesine ve TTK'nun 385. maddesinin paydaş olanlar ile ilgili olmasına göre, kurucu intifa senedi sahipleri olan davacılar, somut olayda da bu şekilde oluşan kârı isteyemezler.

Bu açıklamalara ve dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre,davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

Bu açıklamalara ve dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre,davacılar vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Kârın yedek akçelere ayrılmasına ve ortaklara dağıtılmamasına ilişkin davalı uygulamasının kâr payı haklarını ihlal ettiğine dayanan davacıların kurucu intifa senedi sahibi sıfatına dayalı kar payı isteminin de reddine yönelik temyize gelince; Her ticaret ortaklığı gibi anonim ortaklığın nihai amacı kar elde edip ortaklarına dağıtmaktır. Bu amaç, anasözleşmelerde yer almaz çeşitli kanunlardaki kişi birliklerini ayıran, “müşterek gaye” kıstasından ve “ortaklık” kavramından doğar. Başka bir deyişle “anonim şirket kanunen yasak olmayan her türlü iktisadi maksat ve konular için kurulur” (TTK’nun 271) ve kâr elde etmek ve paylaştırmak nihai amacını elde etmek hedefine yönelir ve bu yolda çaba harcar. Ortaklığın bütün organları bu nihai amaca uygun kararlar almak zorundadır. Şirketin nihai amacının kar elde edip ortaklara dağıtması esas olmakla birlikte anasözleşmeye konulacak hükümler yanında kanunda gösterilen nedenler bu genel ilkenin istisnalarını oluşturmaktadır. Bu istisnaların en önemlisi ve uygulamada da sıkça görülüp dava konusu uyuşmazlığa da konu olan TTK’nun 469/2. maddesindeki düzenlemedir. Anılan düzenleme gereğince şirketin devamlı inkişafı ve mümkün mertebe istikrarlı kâr dağıtımını temin bakımından anasözleşmede zikredilenlerden başka yedek akçeler ayrılmasına şirket genel kurulunca karar verilebilir. Kâr payı hakkı ile bu hakkın istisnasını oluşturan TTK’nun 469/2. fıkrası arasındaki hassas dengenin kurulması zorunludur. Davalı şirketin anasözleşmesinin 36. maddesinin 1/son maddesi gereğince 1 temettü ve diğer sözleşmesel ve kanuni yedekler ayrıldıktan sonra kalan safi kârın 2. maddenin d bendi gereğince ikinci tertip temettü payı olarak dağıtılacağı belirtilmiş, son fıkra ile de genel kurulun ekseriyeti ile kâr payının dağıtılmayıp olağanüstü yedeklere ayrılabileceği benimsenmiştir. Anasözleşmenin 36/son maddesine dayanılarak oluşan karın tamamının olağanüstü yedeğe ayrılmasına karar verilmiştir.

Dairemiz'in 05.02.2010 tarih ve Esas 2008/4682, Karar 2010/1316 sayılı ilamında da açıklandığı üzere, kurucu intifa senedi sahibini de ilgilendiren bir husus daha vardır ki, o da şirketin varlığı, gelişmesi ve dolayısıyla ileride istikrarlı kâr dağıtılmasını temindir. Bu itibarla, şayet kârın yedek akçeye ayrılmaması halinde anılan hususlar tehlikeye düşer ise bundan kurucular da etkileneceğinden şirketin, kârın yedek akçe olarak ayrılmasının ortaklığın devamlı gelişimi için gerekli olduğunu davalının kanıtlaması halinde, kurucu intifa senedi sahipleri şirketten bir talepte bulunamayacaktır.

Bu itibarla, mahkemece davalı şirketin dava konusu genel kurul toplantılarında kârın yedek akçeye ayrılmasına yönelik aldığı kararların şirketin devamlı gelişimi için uygun ve yararlı olup olmadığı konusunda ek rapor alınması ya da yeni bir bilirkişi kurulunda rapor alınması, davacıların kurucu intifa senedi sahibi sıfatına dayalı kâr payı istemlerinin buna göre değerlendirilmesi gerekirken, bu hususta inceleme içermeyen ve ticari etkinlik sonucu elde edilen "safi kâr" olarak nitelendirilemeyen sermaye artışına dayalı kârın istenemeyeceği gerekçesinin, kârın yedek akçe olarak ayrılmasına ilişkin genel kurul kararının ve uygulamasının kendilerini bağlamayacağını ileri süren davacıların,bu olguya da dayalı olan kâr payı istemlerinin reddine gerekçe yapılmasına dayalı bilirkişi görüşüne itibar edilmesi sonucu yazılı gerekçe ile bu husustaki istemin de reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacılar yararına BOZULMASINA, takdir olunan 750,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 04.05.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7848, Karar No: 2012/609, Tarih: 08.02.2012

**1. Ceza Dairesi         2011/7848 E.  ,  2012/609 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten insan öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

HÜKÜM : TCK.nun 81/1,35/2,62,53/1,58/6. maddesi uyarınca 10 sene hapis; TCK.nun 86/1,86/3-e,62,53/1,58/6.maddesi uyarınca 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1) Sanığın av tüfeği ile hedef alarak ateş etmesi üzerine bel solunda çok sayıda saçma tanesi ile isabet alan mağdur ...'ın, sol taraf retroperitonial bölgede hematom, dalak, ileum ve sol böbrek yaralanmaları nedeniyle hayati tehlike geçirdiği, sol nefrektomi (böbreğin alınması) nedeniyle organlarından birinin işlevini yitirdiği olayda;

Kasten yaralamanın kişinin duyularından veya organlarından birinin işlevinin yitirilmesine neden olması ve bu suçun silahla işlenmesi halinde öngörülen hapis cezasının sekiz yıldan az olamayacağı; olayımızda olduğu gibi, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası öngören TCK.nun 86/1.maddesi uyarınca temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmayı gerektiren nedenlerin bulunması halinde bu cezanın üst sınırının on iki yıl on sekiz aya kadar ulaşabileceği (TCY'nın 86/1,86/3-e,87/2-b,87/2-son); on iki yıl on sekiz ay hapis cezasının, kasten yaralama suçları için öngörülen cezanın üst sınırı olduğu, anılan sekiz yıl hapis cezasının bu cezanın yarısından (altı yıl dokuz aydan) fazla olduğu; kasten insan öldürmeye teşebbüs suçu için öngörülen cezanın, meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığına göre, dokuz yıldan on beş yıla kadar hapis cezası olduğu (TCY'nın 35/2); Anılan suçlar arasında hiyerarşik bir denge (önem sırası, daha ağır bir ceza ile cezalandırmayı gerektirme hali) bulunduğu; uygulamada birliğin sağlanması için, bu dengenin korunması gerektiği, 35.maddenin uygulanmasında esas alınması gereken tek "ölçüt" ün "meydana gelen zarar veya tehlikenin ağırlığı" olduğu; 35.madde uyarınca cezanın alt ve üst sınırlar arasında belirlenmesinde yargıca takdir hakkı tanınmış ise de, takdirde yanılgı bulunup bulunmadığını denetlemenin, uygulamada birliği sağlamakla görevli Yargıtay'a ait olduğu; "hayati tehlike" kavramının Adli Tıp sözlüğünde, yaralama ile başlayan ve ölüme yol açabilen, tedavi ile düzelse bile kişiyi ölüme yaklaştırmış olan tablo olarak tanımlandığı konuları göz önünde tutularak; Anılan yasal düzenlemeler ve yapılan açıklamaların ışığında somut olaya bakıldığında, 35.madde uyarınca, meydana gelen zararın ağırlığına göre, cezanın üst sınırdan tayini gerektiği anlaşıldığı halde, on iki yıl hapis cezası verilerek eksik ceza tayini aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

2) Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'ın mağdur ...'ı kasten öldürmeye teşebbüs ve mağdur ...'yi kasten yaralama suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçların niteliği tayin, takdire ilişen cezayı azaltıcı sebebinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde eleştiri dışında isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin temyiz dilekçesinde ve duruşmalı incelemede sübuta, eksik inceleme ile karar verildiğine, 58.maddenin uygulanamayacağına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen ... itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 08/02/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.

08/02/2012 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ... ...'un huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ...'ın yüzüne karşı 08/02/2012 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2013/16290, Karar No: 2014/1968, Tarih: 27.01.2014

**19. Hukuk Dairesi         2013/16290 E.  ,  2014/1968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, davalı yanca aleyhine bonolara dayalı olarak icra takiplerine girişildiğini, davalı ile dava dışı ... arasındaki kepçe alım satımına aracılık ettiğini, satım bedelinin 35.000,00 TL lik kısmının peşin ödenmek üzere anlaşmaya varıldığını, bunun üzerine dava dışı satıcı ...'e verilmek üzere davalının kendisine 35.000,00 TL verdiğini, bu miktarın 30.000,00 TL sıni dava dışı satıcıya gönderdiğini, daha sonradan davalının makineyi almaktan vazgeçtiğini, satım bedeli için verilen bedelden elinde kalan 5.000,00 TL nin imza karşılığı davalıya verdiğini, 30.000,00 TL için ise davalının kendisinden zorla dava konusu bonoları aldığını, bonoların bedelsiz olduğunu ileri sürerek dava konusu bonolardan dolayı borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı duruşmada alınan beyanında, davacının alım satıma aracılık ettiğini, 35.000,00 TL'nin davacıya ödendiğini, daha sonradan iş makinesinin alımından vazgeçtiğini, 5.000,00 TL nin davacı yanca ödendiğini, ancak kalan miktarın ödenmediğini, bunun üzerine davacıdan bonolar alındığını beyan etmiştir.

Mahkemece toplanan delillere göre, davalının iş makinesi alımı için kendisine aracılık eden davacıya 35.000,00 TL ödediği, iş makinesi alımının gerçekleşmediği, davalının 5.000,00 TL tutarındaki kısmı iade ettiği, geriye kalan 30.000,00 TL tutar için dava konusu 3 adet bonoyu düzenlediği, bonoların ikrah ile alındığının ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacının yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 27.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8245, Karar No: 2013/12082, Tarih: 24.09.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/8245 E.  ,  2013/12082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malda kurulacak irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... geldi. Aleyhine temyiz olunan davacı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Bilirkişi kurulunca değerlendirmeye alınan buğday, yeşil soğan ve ıspanak ürünü için sulu ve kuru şartlarda ayrı ayrı 2012 yılı itibarıyla dekar başına ortalama verimi, ortalama üretim gideri (tüm harcama kalemlerini açıklayan) ve kg başına ortalama toptan satış fiyatını gösteren resmi verilerin gıda, tarım ve hayvancılık il müdürlüğünden ve Akdeniz Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğünden getirtilip dosya içerisine konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 24.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/18432, Karar No: 2007/20633, Tarih: 14.11.2007

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2007/18432 E.  ,  2007/20633 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, 01.11.2004 tarihinden itibaren SSK.'dan yaşlılık aylığı almaya hak kazandığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davacının 26.07.2007 tarihli prim ekstresinde görülen son prim ödeme tarihi olan 31.07.1989 tarihinden sonra da 1479 sayılı Yasa’ya tabi sigortalılığı devam ediyor ise de, 1479 sayılı Yasa'nın 22.02.2006 gün ve 5458 sayılı Yasa'nın 13. maddesi ile değişik 01.03.2006 tarihinde yürürlüğe giren ek 19. maddesinde, bu yasa ve 2926 sayılı Yasa’ya göre kayıt ve tescili yapıldığı halde, beş yıl ve daha fazla süreye ilişkin prim borcu bulunan sigortalıların bu sürelere ilişkin prim borçlarının Kurum tarafından yapılacak bildirimde belirtilen süre içinde ödenmemesi halinde daha önce prim ödemesi bulunan sigortalının ödediği primlerin tam olarak karşıladığı ayın sonu itibariyle, prim ödenmesi bulunmayan sigortalının ise tescil tarihi itibariyle sigortalılığının durdurulacağının belirtilmesine ve davacının primi ödenmemiş beş yıldan fazla sigortalılık süresinin bulunmasına göre davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, 01.11.2004 tarihinden itibaren kısmi yaşlılık aylığına hak kazandığının tesbiti istemine ilişkindir.

Davacı, 3600 prim ödeme gün sayısı, 15 yıl sigortalılık süresi ve 56 yaş koşullarını taşıması nedeniyle 506 sayılı Yasa’nın geçici 81. maddesinin C bendinin b-ba alt bendi uyarınca kısmi yaşlılık aylığına hak kazanmaktadır. Mahkemece, istemin kabulüne karar verilmekle birlikte davacıya 01.11.2004 tarihi itibariyle bağlanması gereken aylığın kısmi aylık olduğunun hüküm yerinde belirtilmemiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasına “01.11.2004 tarihinden itibaren” rakam ve sözcüklerinden sonra gelmek üzere “kısmi” sözcüğünün eklenmesine, hükmün bu düzeltilmiş şekli ile ONANMASINA, 14.11.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/10663, Karar No: 2016/348, Tarih: 12.01.2016

**2. Hukuk Dairesi         2015/10663 E.  ,  2016/348 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Mahkemece, davalı erkeğin alkol kullanmayı alışkanlık haline getirmesi sebebine dayalı olarak tarafların boşanmalarına karar verilmiş ise de; davalı erkeğe kusur olarak yüklenen bu eylem ispatlanamamıştır. Birlikte yaşamaktan kaçınarak ailesinin yanına giden ve birlik görevlerini ihmal eden davacı kadın boşanmaya sebep olan olaylarda tamamen kusurludur.

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 12.01.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2013/33120, Karar No: 2014/31991, Tarih: 13.11.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/33120 E.  ,  2014/31991 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/126875

MAHKEMESİ : İstanbul 34. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 22/02/2013

NUMARASI : 2012/3426 (E) ve 2013/87 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın kovuşturma aşamasının 19.04.2011 tarihli oturumunda verdiği savunmasında, 1995-2000 yılları arasında yaklaşık 4-5 yıl kadar kiracı olarak oturduğunu beyan etmesi karşısında, vergi kayıtları, telefon ve su aboneliğine ilişkin belgeler getirtilip incelenerek, gerektiğinde kolluk araştırması da yaptırılarak suça konu evin sanıktan önce kim tarafından kullanıldığının belirlenmesi, bu kişi veya kişilerin olayla ilgili olarak bilgilerinin alınması ve ayrıca tutanak düzenleyicilerin beyanları da alınıp tutanak açıklattırılarak sanığın gizli hattı bilip bilemeyeceğinin sorulması, gizli hattı çeken ve bu şekilde kayıtlı sayacı devre dışı bırakarak kaçak elektrik kullanan başka kişi veya kişilerin tespiti halinde ise bu kişiler hakkında suç duyurusunda bulunularak kamu davası açıldığı takdirde bu dosya ile birleştirilip yapılacak yargılama sonucunda sanığın hukuki durumunun tespiti yerine eksik araştırma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 13/11/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.