muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/8953, Karar No: 2012/12169, Tarih: 18.10.2012

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğunun belirlendiği gibi davacının sağlığına da zarar vermediği dosya kapsamından açıkça anlaşılmaktadır. Yine Dairemizin yerleşik uygulamasına göre baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki

kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olaya gelince; Mahkemece, davanın reddine ilişkin olarak daha önce verilen 31.12.2004 ve 17.06.2009 tarihli kararlar Yargıtay 4. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonucu 22.05.2007 ve 06.07.2010 tarihli ilamlarında özetle “…Bir baz istasyonu yönetmeliğe uygun çalıştırılsa da zarar veriyorsa, yönetmeliğe uygun olduğundan söz edilerek zarar verenin sorumluluktan kurtulması yolu açılamaz. Yargıç, yönetmeliğe değil, yasaya, genel hukuk kurallarına ve bu bağlamda sorumluluk hukukunun ilkelerine göre karar vermek zorundadır. Yerel mahkemece açıklanan olgular gözetilerek, davacıların zarar gördüğü sonucuna varılarak baz istasyonunun kaldırılmasına karar verilmesi gerekirken, yerinde olmayan yazılı gerekçeyle, istemin reddedilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.” gerekçesiyle yerel mahkeme kararı iki kez bozulmuştur.

Mahkemece son bozma ilamına uyularak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Yukarıda açıklandığı üzere Dairemizin uygulaması bu yönde değil ise de 09.05.1960 tarihli ve 21/9 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında usuli kazanılmış hak kuralına değinilmiştir. Anılan içtihadı birleştirme kararında tarif edildiği üzere mahkemenin bozma kararına uymasıyla meydana gelen bozma gereğince işlem yapılması ve hüküm verilmesi taraflardan birisi lehine ve diğeri aleyhine netice doğuracak bir durumdur. Buna da usul hukukunda “usuli müktesep hak” denilmektedir. Mahkeme uyduğu bozma kararına uygun olarak karar vermekle zorunlu olduğu gibi Yargıtay Daireleri de kural olarak bozma kararı ile benimsemiş olduğu ilke ile bağlı olduğu, davacının kazanmış olduğu bu hakkı ortadan kaldıracak şekilde hüküm kurulmasının kazanılmış hak kuralına uygun düşmeyeceğinden davanın kabulüne ilişkin hükmün onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, tarafların temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden taraflara yükletilmesine, 18.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/2122, Karar No: 2006/5771, Tarih: 27.04.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/2122 E.  ,  2006/5771 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacılar ... ve ... ... 27.02.2003 tarihli dilekçeleriyle, ... (...)-... Mahallesi 4256, 4167 ve 4168 sayılı parsellerin, 1942 yılında orman sınırları içindeyse de, 1952 yılında makiye ayrılmakla, orman ile ilgisinin kalmadığı, ... oğlu ... ...’in ölümü ile kendilerine kaldığı, Hazine adına tesbit ve tescilinin kesinleştiği tarihe kadar, davalı ... kişiler ile ortak miras bırakan ... ... yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluştuğu iddiasıyla, Hazine adına olan tapu kaydının iptali ve adlarına tapuya tescilini istemiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı ... kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazların bulunduğu yerde dava tarihinden önce 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra 04.11.1976 tarihinde ilan edilerek dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Yargıcın dava konusu şeyi inceleyerek onun hakkında bütün duygularıyla bilgi edinmesi olarak tanımlanabilen keşif; taşınmazlarla ilgili davalarda, dava konusunun yerinde görülüp incelenmesi biçiminde gerçekleşir (H.Y.U.Y. m. 363 vd.). Keşfe gidilebilmesi için mahkemenin bu konuda bir ara kararı oluşturması zorunludur. Bu kararda keşif giderlerinin, keşif giderini yatıracak tarafın ve bunun için gerekli önel ve/veya kesin önelin avukatla kendini temsil ettirmeyen taraf keşif istemişse, kesin önel içerisinde giderleri yatırmamanın sonuçlarının açıklıkla anlatılması; tanık dinlenip, bilirkişi incelemesi yapılacak ise, bu hususun ve keşif günü ile saatinin belirtilmesi; bunun doğal sonucu olarak; hakim, ... ve götürülecekse mübaşir için yol tazminatının (492 Sayılı Harçlar Yasası m. 34); keşif isteyen taraftan keşif aracını bizzat sağlaması istenemeyeceğinden; mahkeme, yapacağı işe, süresine ve gideceği yere göre gerekli gördüğü aracı kendisi belirleyip, temin edeceğinden, araç için ödenecek para miktarının; keşifte dinlenecek bilirkişi ve tanıkların isimlerinin ve ücretlerinin; bilirkişi ve tanıklarla, gerekiyorsa taraflara keşif gününün haber verilebilmesi için gönderilecek davetiye giderlerinin gösterilmesi yanında, yatırılacak avansın tutarı ile yatıracak tarafın ekonomik gücü, keşif tarihi ve tebligatların ulaşması için geçecek süre gözetilerek keşif gününden önceye rastlayan bir tarihin belirlenmesi ve bunda Tebligat Yasası ile Tebligat Tüzüğünün gözönünde tutulması zorunludur.

Anılan hususları kapsamayan ve belirlenecek bir miktarın keşif gününe kadar yatırılması biçiminde kurulacak ara kararı ve buna dayalı olarak verilecek önel ve kesin önelin uygulamada H.Y.U.Y. m. 414, 163 açısında bir sonuç doğurması olanağı bulunmamaktadır (H.G.K. 26.02.1975 T. 1972/1-1273 E., 1975/258 K; H.G.K. 18.02.1983 t, 1980/1-1284 E. 1983/141 K. H.G.K. 30.12.1992 t. 1992/16-666 E., 1992/769 K.; 20 H.D. 14.12.1992 t, 1992/16198-7040).

Öte yandan, bu koşulların tam olarak yerine geterilmemesi, keşif giderlerine itiraz hakkı olan gider yükümlüsünün bu hakkını kullanmasına da engel oluşturur.

Yukarıda açıklanan, yasa ve yerleşmiş Yargıtay uygulamasına aykırı olarak kurulan ara kararları sonucu verilen önel ve kesin önele dayanılarak, keşif giderlerinin yasal sürede yatırılmadığından söz edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... kişilerin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde yatıranlara iadesine 27/04/2006 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11162, Karar No: 2018/1374, Tarih: 12.02.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/11162 E.  ,  2018/1374 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı araştırılıp, varsa; sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında,6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 12.02.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/16412, Karar No: 2024/3140, Tarih: 21.03.2024

**7. Ceza Dairesi         2022/16412 E.  ,  2024/3140 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2021/541 E., 2022/193 K.

SUÇ :6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM :Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ :Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, temyiz isteklerinin süresinde olduğu, temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Sanık müdafiinin temyiz sebebi, eksiklikler giderilmeden hüküm kurulduğuna, beraatine aksi halde hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmesi gerektiğine ve re'sen nazara alınacak diğer sebeplere ilişkindir.

2.Katılan vekilinin temyiz sebebi, süre tutum talebine ilişkindir.

II.GEREKÇE

11.11.2011 tarihinde orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontroller esnasında sanığın yetkilisi olduğu ....... ve Çakıl Ürünleri şirketinin 534 nolu orman bölmesi içinde izin dışı alanda 82

metrekare alana kaçak olarak hafriyat dökümü yaptığı tespit edilmiştir.

20.02.2013 tarihinde orman muhafaza memurları tarafından yapılan kontroller esnasında sanığın yetkilisi olduğu ......., ve Çakıl Ürünleri şirketinin 534 nolu orman bölmesi içinde izin dışı alanda 24 metrekare alana kaçak olarak hafriyat dökümü yaptığı tespit edilmiştir.

Sanık savunmasında atılı suçlamayı kabul etmemiştir.

Temyiz incelemesine konu dava dosyasındaki bilirkişi raporlarıyla, suça konu alanların kesinleşmiş orman kadastrosu içinde kaldığı, kaçak döküm malzemesi kalıntılarından dökülen molozun ocak malzemesi olmadığı ve dışarıdan inşaat molozu olarak getirildiği, ocak sahası içine izinsiz ve kaçak olarak moloz dökümü yapıldığı anlaşılmıştır.

Tüm dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediğinin anlaşılması karşısında, hakkında 6831 sayılı Orman Kanunu'na muhalefet suçundan mahkûmiyet hükmü kurulmasında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafii ve katılan vekilinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanık hakkında kurulan hükümde, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen aşağıda belirtilen husus dışında bir hukuka aykırılık görülmemiştir.

Sanık hakkında kazanılmış hakka konu olan cezanın 3.000,00 TL adlî para cezası ve 3.000,00 TL adlî para cezası olduğu ve infazın bu miktar üzerinden yapılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken sonuç cezanın "6.000,00 TL adlî para cezası'' olarak tayin edilmesi dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

III.KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği sanığın kazanılmış hakkının korunmasına ilişkin paragrafında yer alan "6.000,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına" ibaresinin hükümden çıkartılarak yerine ''cezasının 3.000,00 TL adlî para cezası ve 3.000,00 TL adlî para cezası üzerinden infazına” ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/4763, Karar No: 2007/5804, Tarih: 19.06.2007

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2007/4763 E.  ,  2007/5804 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Kamulaştırma Yasasının 11.maddesi hükmüne göre, bedel tespit davalarında öncelikle kamulaştırılan taşınmazın değerlendirme tarihindeki vasfının (arsa veya arazi) belirlenmesi, arsa vasfında ise değerlendirme tarihinden önce özel amacı olmayan emsal satışlara göre satış değeri, taşınmaz arazi vasfında ise değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlara göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net geliri esas alınmak suretiyle değerinin belirlenmesi gerekir. Yargılama aşamasında dosyaya getirtilen Belediye Başkanlığı yazılarına göre, dava konusu taşınmazın imar planı dışında, 1/5000 ölçekli nazım imar planı dışında olduğu, belediye hizmetlerinden yararlanmadığı anlaşılmıştır.

Bakanlar Kurulunun Yargıtay'ca da kısmen benimsenen 28.02.1983 gün ve 1983/6122 sayılı kararı uyarınca, imar planında yer almayan bir taşınmazın arsa sayılabilmesi için belediye veya mücavir alan sınırları içinde olmakla beraber, belediye hizmetlerinden (belediyece meskun olduğu için veya meskun hale getirileceği için sunulan yol, su, elektrik, ulaşım, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma vd.) yararlanan ve meskun yerler arasında yer alması gerekir. Dava konusu taşınmaz, Bakanlar Kurulu Kararının l.maddesi (b) bendinde de belirtildiği gibi fiilen meskun halde bulunmadığından belirlenen özellikleri nedeniyle "arsa" niteliğinde kabulüne olanak yoktur.

Yukarıda açıklanan nedenlerle taşınmazın arazi olarak değerlendirilmesi gerekirken arsa niteliğine göre değerlendirme yapan bilirkişi raporu esas alınarak buna göre hüküm kurulmuş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile şimdilik diğer yönleri incelenmeksizin hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davalı tarafa iadesine, 19.06.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6448, Karar No: 2009/4137, Tarih: 19.03.2009

**21. Hukuk Dairesi         2008/6448 E.  ,  2009/4137 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İskenderun İş Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2007

Davacı,  davalı işveren nezdinde Ocak 1997-07.l.2002 tarihleri arası çalıştığının tespiti ile işçilik alacaklarının tahsiline   karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin  reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan  ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı, davalıya ait nakliye şirketinde şoför olarak  Ocak 1997 ila 07.01.2000 tarihleri arasında geçen ve SGK’na bildirilmeyen çalışmalarının tesbitini ve bu döneme ilişkin işçilik alacaklarının davalı işverenden tahsilini  istemiştir.

Mahkemece, istemin reddine karar verilmiş ise de, bu sonuca eksik araştırma ve incelemeye dayalı olarak varılmıştır.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Yasa'nın 79/10. maddesinde, bu tür hizmet tesbit davasının kanıtlanması yönünden özel  bir yöntem öngörülmemiştir. Kimi ayrık durumlar dışında, resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olur. Ne varki bu tür kanıtlar salt bu nedene dayanarak istemin reddine neden olmaz; aksi durumun ispatı olanaklıdır. Somut bilgilere dayanması inandırıcı olmaları koşuluyla, Kuruma   bildirilen dönem bordro tanıkları ve komşu işyerinin kayıtlı  çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür.

Mahkemenin bu tür davaların kişilerin sosyal güvenliğine ilişkin olması ve kamu düzenini ilgilendirdiğini göz önünde tutarak gerektiğinde; doğrudan soruşturmayı genişletmek suretiyle ve olabildiğince delilleri toplaması gerekmektedir. Bu yön, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555, 5.2.2003 gün 2003/21-35-64, 15.10.2003 gün 2003/21-634-572, 3.11.2004 gün 2004/21-480-579 ve 2004/21-479-578, 10.11.2004 gün 2004/21-538 ve 1.12.2004 gün 2004/21-629 sayılı kararlarında da vurgulanmıştır.

Somut olayda; davacının davalı işyerinden SGK’na bildirilen çalışması yoktur. Davalı şirkette çalıştığını beyan eden davacı tanıklarından R.Ç., davacının kaza yapana kadar 1,5-2 yıl davalı şirkette çalıştığını; kendisinin de akaryakıt tankeri olduğunu beyan eden tanık K.P.davacının arkadaşı olduğunu, 1997-1999 yılları arasında davalı şirkette çalıştığını; yine davacının arkadaşı olan tanık G.Y.da sigortalı bir iş olduğunu sandığı için aslında bu işyerine kendisinin de girmek istediğini ama kısmet olmadığını, davacının da 1997 yılında davalı şirkette çalışmaya başladığını, sigortasız çalıştırıldığını ifade etmiştir.SGK’nun12.04.2006 tarihli cevabi yazısına göre  işyerinin 1999 yılının 3.ayı ile 1999 yılının 12.ayı arasında 506 sayılı Yasa kapsamında olduğu belirtilmiş ve SGK’dan celbedilen davalı şirketin 1999 yılı dönem bordrolarında kayıtlı tek tanık olan Y.K.ise 1997-2006 yılları arasında davalı şirkette personel bölümünde çalıştığını, davacıyı ismen hatırlamadığını ama kendisine gösterilen resimden onun şoför olarak taşımacılık yaptığını hatırladığını, davacının davalı şirketin işçisi olarak değil, başkasına veya kendisine ait araçla şirkete gelip nakliye işi yaptığını, sürekli çalışmadığını, davalı şirketin bu aracı ve şoförü kiraladığını, taşıma işi bitince davacıya ücretinin ödendiğini, şoförlerin bu tür nakliye işi ilan edilince başvurduklarını beyan etmiştir.

Öte yandan dosyadaki kayıt belgeler arasında  davacının davalı şirketin şoförü olarak  çalıştığına ilişkin 23.03.1999 tarihli taşıma senedi, 03.09.1998 tarihli taşıma irsaliyesi ve halen tasfiye halindeki davalı şirketin, dava dışı  Y.Petrol Ür.Tic.San.A.Ş.’den, davacının davalı şirketin şoförlüğünü yaparken kullandığını ileri sürdüğü ...plaka numaralı tırı kiraladığına dair kira sözleşmesinin  (anılan tırın 01.01.1999’da davalı şirkete teslim edileceği belirtilen) bulunduğu; 03.10.1999 tarihinde ...plaka numaralı tırla Van-Çaldıran yakınlarında geçirdiği trafik  kazasına ilişkin tutanaklar ve tedavi evrakı ile SGK’na sigortasız çalıştırılması nedeniyle yaptığı şikayet başvuruları ve kaza yapılan aracın davalı şirkete değil, Y.Petrol Ür.Tic.San.A.Ş.’ne ait olması ve davacının yerel denetim sırasında işyerinde bulunmaması nedeniyle fiilen ve kayden tespit yapılamadığını bildiren 26.04.2002 tarihli SGK müfettiş raporunun  mevcut olduğu görülmektedir.

Bordro tanığı Y.K. davalı şirkette 1997-2006 yılları arasında çalıştığını bildirdiğine göre işyerinin ihtilaflı dönemi de kapsayan bu tarihler arasında faal olduğu açıktır. Ancak bir nakliye şirketinde yapılan uzun yol şöförlüğü işinin, işyerinde bulunmayı gerektirmeyen, yolda sürücülük yapılarak geçen bir iş olduğu dikkate alındığında, 1999 yılı bordrolarında kayıtlı tek bordro tanığı Y.K.ın davacıyı ismen hatırlamamasına rağmen davacının bu işyerinin işçisi olarak sürücülük yapmadığı, başkasına veya kendisine ait araçla sürücülük yaptığı konusundaki beyanı somut verilere dayanmamaktadır.