muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/10631, Karar No: 2017/20767, Tarih: 05.10.2017

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu, kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 05/10/2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9314, Karar No: 2021/17995, Tarih: 22.09.2021

**8. Ceza Dairesi         2020/9314 E.  ,  2021/17995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun kaçırılması ve alıkonulması

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Covid-19 salgını nedeniyle 26 Mart 2020 tarih ve 31080 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7226 sayılı Kanun'un geçici madde 1 hükmü uyarınca durmasına karar verilen sürelerin 30.04.2020 tarihli ve 31114 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 29.04.2020 tarihli ve 2480 sayılı Cumhurbaşkanı Kararı ile 15.06.2020 tarihine kadar uzatılması sebebiyle, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, suç tarihi olan 14.11.2014'ten itibaren 6 aylık şikayet süresi içinde katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekili tarafından 05.02.2015 tarihinde müdahale dilekçesi verilmek suretiyle fail ve fiil hakkında şikayetçi olunduğunun anlaşılması karşısında, yargılamaya devamla bir karar verilmesi gerekirken, katılanın şikayetinin süresinde olmadığından bahisle yazılı şekilde düşme kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, katılan Aile ve Sosyal Hizmetler Bakanlığı vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı CMK.nın 302/2. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.09.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8292, Karar No: 2019/18382, Tarih: 16.12.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/8292 E.  ,  2019/18382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-)Sanığın, müştekinin yöneticisi olduğu bankaya şubesi içerisinde ve ortak alanda bulunan anahtarı haksız olarak ele geçirip, önceden ezberlediği şifreyi de kullnarak girmesi yasak olan bölüm içerisindeki ATM’den toplam 35.000 TL yi 19 günlük bir süre içerisinde çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 142/2-d maddesine uyan hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Kanunun 142/1-b maddesi ile uygulama yapılması,

2-)5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 51. maddesinin 3. fıkrasında yer alan "cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz" şekindeki hüküm karşısında; cezası ertelenen sanık hakkında hükmolunan hapis cezasından daha az denetim süresi belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye kısmen aykırı olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının korunmasına, 16/12/2019 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17683, Karar No: 2020/13522, Tarih: 27.10.2020

**9. Hukuk Dairesi         2017/17683 E.  ,  2020/13522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, davalı ... harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalı ... Fırın İşletmeciliği ... Araç Kiralama Temizlik Taah. Tic. Ltd. Şti'ye yükletilmesine, 27/10/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28554, Karar No: 2016/1811, Tarih: 28.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/28554 E.  ,  2016/1811 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin hak ettiği bazı işçilik alacaklarının ödenmediği belirterek davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini husumet itirazında bulunduklarını ayrıca işçilik alacaklarını kabul etmediklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, iş bu karar Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucu bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak fazla mesai alacağı talebinin kabulüne, sair hususlar kesinleşmiş olduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, kısmi bozma kararına uyulması halinde kısmi bozma kararı gereğince inceleme yapılır ve yeni bir hüküm verilir. Mahkemenin kısmi bozma kararı gereğince verdiği yeni hüküm temyiz edilirse, Yargıtay'ca yalnız kısmi bozma kararının kapsamına giren bölüm hakkında temyiz incelemesi yapılır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22/02/2012 gün ve 2012/13-747-84, 10/10/2012 gün ve 2012/9-851-705 sayılı kararlarında belirtildiği gibi, Yargıtay'ca bozulan karar, sonraki kararın eki niteliğinde değildir. Bozma ile birlikte önceki hüküm ortadan kalkarak hukuki geçerliliğini yitirir. Mahkemece bozulan karara atıf yapılarak yeni hüküm oluşturulamaz. Bozmadan önceki ve bozmadan sonraki kararlar 6100 sayılı HMK. 297. maddesine uygun olmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde işlem yapılması gerekirken, "...sair hususlar kesinleşmiş olduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına..." şeklinde hüküm kurulması hatalıdır.

Ayrıca infazda tereddüt yaratacak şekilde verilen bozma kararı sonrası ortadan kalkmış olan Mahkeme kararına atıfla harç ve avukatlık ücreti hakkında hüküm kurulması, yine yargılama masrafları hakkında hüküm kurulmamaması da isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7109, Karar No: 2017/3059, Tarih: 05.04.2017

**19. Ceza Dairesi         2016/7109 E.  ,  2017/3059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : 6831 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun savunması ve hakkındaki beraat hükmü kesinleşen ...'nın bu savunmayı doğrulayan beyanlarından; yangının söndürülmesi ve etkilerinin azaltılmasına yönelik suça sürüklenen çocuğun çabada bulunduğu anlaşılmakla hakkında 6831 sayılı Kanun'un 110/3-2. cümlesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı ve suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden tebliğnameye uygun olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas mahkemesine gönderilmesine, 05.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6423, Karar No: 2015/9365, Tarih: 15.10.2015

**14. Ceza Dairesi         2015/6423 E.  ,  2015/9365 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat ve düşme kararları usul ve kanuna uygun olduğundan, O Yer Cumhuriyet Savcısının yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 15.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/25307, Karar No: 2015/1376, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/25307 E.  ,  2015/1376 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/13829, Karar No: 2014/15915, Tarih: 10.11.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/13829 E.  ,  2014/15915 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) 32. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 28/11/2013

NUMARASI : 2012/211-2013/311

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde davalı vek.Av.H.. T.. gelmiş, diğer taraftan kimse gelmemiş olduğundan onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-KARAR-

Davacı vekili, davalı firmaya 20.06.2012 tarih 298.776,00 TL bedelli fatura ile dijital tekstil makinesi, parça baskı makinesi ve dijital baskı makinesi satışı yapıldığını bu faturaya dayalı alacağın tahsili için girişilen icra takibine davalı tarafından haksız olarak itiraz edildiğini, icra takibinden sonra tarafların anlaşması çerçevesinde bir makinenin müvekkiline iade edildiğini, diğer makineyi davalının halen kullandığını bakiye alacağın 174.640,00 TL' ye düştüğünü ileri sürerek, itirazın iptali ile takibin devamına %40 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf duruşmalara katılmadığı gibi cevap dilekçesi de, vermemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama, toplanan deliller benimsenen bilirkişi kurulu raporuna göre davanın kısmen kabulüne, itirazın kısmen iptali ile takibin 174.640,00 TL asıl alacağın takip tarihinden itibaren borç ödeninceye kadar işleyecek aylık %15 ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsili şeklinde sürdürülmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, %20 icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Davacı alacaklı tarafından başlatılan İstanbul 5. İcra Müdürlüğü' nün 2012/15696 esas sayılı takip dosyasında, borçlunun C.. Mah. A.. Sok. No:.. Şişli/İstanbul adresine gönderilen ödeme emri 27.07.2012 tarihinde tebliğ olunmuş ve yasal süresi içinde ilamsız icra takibine itiraz edilmiştir.

17.09.2012 tarihinde itirazın iptali davası açılmış ve davalıya gönderilen dava dilekçesi 08.11.2012 tarihinde adreste tanınmadığından bahisle iade edilmiştir.

Davalı şirketin 20.09.2012 tarihinde adres değişikliği yaptığı ve bunun ticaret sicilinde ilan edildiği sicil kaydından anlaşılmaktadır.

Dava dilekçesinin 08.11.2012 tarihinde bile ikmal iadesi üzerine mahkemece öncelikle ticaret sicilinden adres araştırmasıyla ve gelecek cevaba göre işlem yapılması gerekirken bu husus yerine getirilmeden icra takibinde yapılan tebligatın Tebligat Kanunu' nun 35/4 maddesi kapsamında kabul edilerek davaya devam olunması savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup doğru görülmemiştir.

Dava dilekçesinin 08.11.2012 tarihinde bile ikmal iadesi üzerine mahkemece öncelikle ticaret sicilinden adres araştırmasıyla ve gelecek cevaba göre işlem yapılması gerekirken bu husus yerine getirilmeden icra takibinde yapılan tebligatın Tebligat Kanunu' nun 35/4 maddesi kapsamında kabul edilerek davaya devam olunması savunma hakkının kısıtlanması niteliğinde olup doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir edilen 1.100-TL. duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya ödenmesine, peşin harcın istek halinde iadesine, 10.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5242, Karar No: 2011/23812, Tarih: 17.11.2011

**5. Ceza Dairesi         2007/5242 E.  ,  2011/23812 K.**

**"İçtihat Metni"**

Müteselsilen basit zimmet suçundan sanık ...’in yapılan yargılanması sonunda; zincirleme biçimde basit zimmet suçundan mahkümiyetine dair, İzmir 2. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 02/12/2005 gün ve 2005/333 Esas, 2005/384 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay’ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan, dava evrakı Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi;

Sanık müdafiin süresinden sonra vaki duruşmalı inceleme isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 318. maddesi uyarınca reddiyle, incelemenin duruşmasız yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Sanığın, 03/09/2002 havale tarihli dilekçesi ekinde İzmir 6. Ağır Ceza Mahkemesinin birleştirilen 2002/218 esas sayılı dava dosyasına sunduğu İzmir Atatürk Eğitim Hastanesince verilen 14/12/2001 günlü sağlık kurulu raporunda major depresif bozukluk tanısıyla yatarak tedavi gördüğünün ve kendisine 27/11/2001 tarihinden itibaren iki ay rapor verildiğinin anlaşılması karşısında; suç tarihinden sonra yürürlüğe giren 5237 sayılı TCK.nun 32. maddesindeki unsur değişiklikleri de dikkate alınarak, işlediği iddia olunan fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama veya bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinde anılan Yasa ve maddesi anlamında azalma olup olmadığı hususunda Adli Tıp Kurumu ilgili kurulundan görüş alınmasından sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiğinin nazara alınmaması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK.nun 53/3. maddesine göre 53/1-c maddesinde yer alan kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri ile ilgili hak yoksunluğunun koşullu salıvermeden sonra uygulanamayacağı gözetilmeden, bunu da kapsayacak biçimde hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar 53/1. maddede yer alan bütün haklardan ve bunları kullanmaktan yoksun bırakılmasına karar verilmesi,

Suçun 5237 sayılı TCK.nun 53/1-a maddesindeki yetkinin kötüye kullanılması suretiyle işlenmesine rağmen sanık hakkında aynı Yasanın 53/5. madde ve fıkrası gereğince cezanın infazından sonra başlamak üzere, hükmolunan cezanın yarısından

bir katına kadar bu hak ve yetkinin kullanılmasının yasaklanmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK.nun 321 ve 326. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 17/11/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14865, Karar No: 2012/1697, Tarih: 16.02.2012

**11. Ceza Dairesi         2009/14865 E.  ,  2012/1697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memur olmayan kimsenin resmi belgede sahteciliği

HÜKÜM : 765 sayılı Kanunun 342/1, 80, 59/2. mad göre 2 yıl 5 ay 5 gün hpc. vekalet ücreti

Sanık ... .....k'in UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 30.05.2007 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, hükmün bu sebeple 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK. nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak anılan sanık hakkındaki kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddesi uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 16.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.