muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/9730, Karar No: 2015/8197, Tarih: 02.12.2015

**22. Ceza Dairesi         2015/9730 E.  ,  2015/8197 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2012/161945

MAHKEMESİ : Ordu 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 05/04/2012

NUMARASI : 2011/171 (E) ve 2012/346 (K)

SUÇ : Hırsızlık, suç eşyasının satın alınması

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, kararların nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık M.. G..'nin soyadının kısa karar ve hüküm fıkrasına ''Cebeci'' olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi olanaklı yazım hatası kabul edilmiştir.

I-Sanık C.. Ç.. hakkında mağdurlar Z.. A.., L.. K.. ve Ç.. K..'e; sanık S.. Ö.. hakkında ise mağdur Nuri Sert'e yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

Sanık C.. Ç..'nın mağdur L.. K..'a ait eve elektrik direğinden çekilen kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya niteliğindeki elektrik kablosunu kesip alması, yine mağdur Z.. A..'e ait sıva aşamasındaki kapısı olmayan inşaat halindeki bina içerisinde dairelere çekili kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya niteliğindeki elektrik kablosunu sökerek alması şeklinde gerçekleşen olaylarda; eylemlerinin TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden aynı yasanın 141/1 maddesi ile uygulama yapılması karşı temyiz bulunmadığından; sanık C.. Ç..'nın mağdur Ç.. K..'e ait inşaat halindeki binaya alt kattaki dükkan içerisindeki demir kapı kilitli olduğundan kurulan iskeleden girerek duvara döşeli kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya niteliğindeki elektrik kablolarını çaldığı, sanık Savaş'ın ise mağdur Nuri Sert'e ait yüzde sekseni bitmiş inşaata girerek dairelere çekili vaziyetteki kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya niteliğindeki elektrik kablolarını çaldığının anlaşılması karşısında; mağdurlar Ç.. K.. ve Nuri Sert'e ait inşaatların bina kapsamında olup olmadıklarına ilişkin mahallinde keşif yapılıp sonucuna göre sanıklar hakkında anılan mağdurlara yönelik kurulan hükümlerde TCK'nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılıp yapılmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması, mağdurlara ait inşaatlardan çalınan kabloların dairelere çekili olması sebebiyle eylemlerinin kullanım gereği açıkta bırakılmış

eşya niteliğindeki elektrik kablolarını çalmasından dolayı aynı yasanın 142/1-e maddesine uyması nedeniyle sonuç ceza değişmediğinden bozma nedeni yapılmamış, Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının infazda gözetilmesi olanaklı görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanıklar C.. Ç.. ve S.. Ö.. müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA,

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanıklar C.. Ç.. ve S.. Ö.. müdafiilerinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin ONANMASINA,

II-Sanık C.. Ç.. ve S.. Ö.. hakkında mağdurlar M.. Ç.. ve N.. K..'a yönelik hırsızlık suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemlerinin incelenmesinde;

01.02.2011 tarihli olay yeri inceleme raporu içeriği ile mağdur M.. Ç.. ve tanık A.. Ş..'in beyanları da gözetilerek, sanıklar C.. Ç.. ve S.. Ö..'ın mağdur M.. Ç..'e ait dış cephesi tamamlanmış, iç kısımlarda yapım ve inşası devam eden giriş kapı ve aydınlatma PVC yapım pencereleri takılı, olay günü dış giriş demir kapısı kilitli olan bina niteliğindeki inşaata girerek merdivenlerde bulunan 500 metre uzunluğundaki elektrik kablosunu çalmaları şeklinde gerçekleşen olayda, sanıklar hakkında anılan mağdura yönelik eylemleri sebebiyle TCK'nın 142/1-b maddesi ile uygulama yapılmasında herhangi bir isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bu hususa ilişkin düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Mağdur M.. Ç..'in 08.04.2011 tarihli ilk oturumda alınan beyanında, olay nedeni ile uğradığı 3.000 TL zararının sanık S.. Ö..'ın ailesi tarafından karşılandığını belirtmesine karşın zararının ne zaman karşılandığı hususunda açıklamada bulunmadığı gibi bu hususun mağdura açıkça sorulmadığı, dosya kapsamından mağdurun zararının soruşturma aşamasında mı yoksa kovuşturma aşamasında mı karşılandığının da belirlenemediğinin anlaşılması karşısında; mağdur M.. Ç..'in usulüne uygun duruşmaya katılımı sağlanarak mağdura zararının hangi tarihte karşılandığı hususu açıkça sorulup sanıkların mağdurun zararını hangi aşamada karşıladıkları duraksamaya yer bırakmayacak şekilde belirlendikten sonra sanıklar hakkında anılan mağdura yönelik eylemleri sebebiyle kurulan hükümlerde TCK'nın 168/1. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, sanıkların mağdur M.. Ç..'in zararını dava açıldıktan sonra karşıladıkları kabul edilmek suretiyle haklarında TCK'nın 168/2. maddesi ile indirim yapılması,

2-Sanıkların mağdur N.. K..'a ait kapısı olmayan inşaat halindeki bina içerisinde dairelere çekili kullanım gereği açıkta bırakılmış eşya niteliğindeki elektrik kablosunu sökerek çaldıklarının anlaşılması karşısında; eylemlerinin TCK'nın 142/1-e maddesine uyduğu gözetilmeden aynı Yasanın 142/1-b maddesi ile haklarında uygulama yapılması,

3-Mağdur beyanı, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, suçun işlendiği zaman dilimin belirlenemediği de gözetilerek, sanıkların mağdur N.. K..'a yönelik eylemlerini geceden sayılan zaman dilimi içinde işlediklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan, yazılı şekilde sanıklar hakkında anılan mağdura yönelik kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesiyle uygulama yapılması, yasaya aykırı

3-Mağdur beyanı, sanık savunmaları ve tüm dosya kapsamına göre, suçun işlendiği zaman dilimin belirlenemediği de gözetilerek, sanıkların mağdur N.. K..'a yönelik eylemlerini geceden sayılan zaman dilimi içinde işlediklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde açıklanıp tartışılmadan, yazılı şekilde sanıklar hakkında anılan mağdura yönelik kurulan hükümde 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesiyle uygulama yapılması, yasaya aykırı

4-Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

III-Sanık M.. G.. hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesine gelince;

1-08/04/2011 günlü oturumda; sanığın kendisine ait iki adet hurda alımı yapılan işyeri bulunduğu, şube niteliğinde olan ata sanayi sitesindeki işyerinde kardeşi M.. G.. ile çalışanı S.. B..'ın bulundukları, zaman zaman her iki iş yerine de gittiği, atılı suçlamayı kabul etmediği, hurda kabloların rayiç değerinden satın alındığı ve kabloların suç eşyası olduğunu bilmeyip suçlamayı kabul etmediği yolundaki savunması ile sanık S.. Ö..'ın aşamalarda özetle, alışveriş sırasında kendileri ile muhatap olan şahsın sanık M.. G.. olmadığı, sanığı zaman zaman işyerinde gördüğü, ilk üç seferinde kabloların çalıntı olup olmadığının kendilerine sorulmadığı, çalıntı ise saklayalım şeklindeki konuşmanın sanıkla değil diğer şahıslarla gerçekleştiği, sanık C.. Ç..'nın aşamalarda özetle, suça konu kablolar satın alınırken hiç bir şekilde çalıntı olup olmadığının kendilerine sorulmadığı, muhatap oldukları kişinin sanık olmadığı, üç kez gittiği hurdacıda sadece bir seferinde sanığı gördüğü şeklindeki savunmaları birlikte değerlendirildiğinde, hırsızlık suçunun sanıkları Cumali ve Savaş'a suç eşyasının satın alınması eylemleri sırasında sanığın ne şekilde ilişkilendirilip suç kastıyla hareket etiğinin ve yine rayiç değerden alım yapıldığı yolundaki savunma da dikkate alındığında sanığın suç konusu kabloları satın aldığı kabul edilse bile, suç kastı ile hareket ettiğine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar gerekçesinde açıklanıp gösterilmeden, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi,

2-Kabule göre de;

2-Kabule göre de;

a-) Suç eşyasını satın almak suçunun, suç konusu kabloların hırsızlık suçu sonucu elde edilmesi nedeniyle, hırsızlık suçları sayısınca oluşmayıp, birden çok işlenen hırsızlık eylemlerinden elde edilen malların kısa zaman aralıkları içinde değişik tarihlerde satın alındığının anlaşılması karşısında; 2011/171 sayılı asıl dosya ve bu dosya ile birleşen 2011/172-173-174-175 sayılı dava dosyalarının suç tarihleri ve iddianame tarihleri de gözetilerek, sanığın eylemini bir suç işleme kararının icrası kapsamında gerçekleştirdiği ve eylemlerinin TCK'nın 165. ve 43. maddeleri kapsamında zincirleme biçimde işlenmiş suç eşyasını satın almak suçunu oluşturduğu gözetilmeden, yazılı şekilde her bir mağdura yönelik ayrı ayrı suç eşyasını satın alma suçundan hüküm kurulması,

b-)Sanık hakkında suç eşyasının satın alınması suçundan temel ceza tayin edilirken, hapis cezası ile birlikte adli para cezasına da hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c-)Adli sicil kaydında, tekerrüre esas eski hükümlülüğü bulunduğu ve koşulları oluştuğu halde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 58. maddesinin uygulanmaması,

d-)Anayasa Mahkemesi'nin karar tarihinden sonra 24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar C.. Ç.., S.. Ö.. ve M.. G.. müdafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 5320 sayılı kanunun 8. maddesi gereğince yürürlükte olan 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanıklar C.. Ç.. ve S.. Ö.. hakkında mağdur N.. K..'a yönelik hırsızlık ve sanık M.. G.. hakkında suç eşyasını satın alma eylemleri nedeniyle kurulan hükümler bakımından ceza miktarı yönünden kazanılmış haklarının korunmasına, 02/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/3778, Karar No: 2015/4699, Tarih: 20.02.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/3778 E.  ,  2015/4699 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davalı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

1- İşin niteliği bakımından temyiz tetkikatının duruşmalı olarak yapılmasına HUMK'nun 438. ve İİK'nun 366. Maddeleri hükümleri müsait bulunmadığından bu yoldaki isteğin reddi oybirliğiyle kararlaştırıldıktan sonra işin esası incelendiğinde;

2- Borçlu belediye vekili, müvekili aleyhinde başlatılan takipte ...'ndeki hesapları üzerine konan haczin, Belediye Yasası'nın 15/son maddesi gereğince fekkini talep etmiş, mahkemece, istemin kabulüne karar verilmesi üzerine alacaklı vekilince hüküm temyiz edilmiştir.

5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinde; "Belediyenin kamu hizmetinde fiilen kullanılan malları ile, belediye tarafından tahsil edilen vergi, resim, harç gelirleri haczedilemez" düzenlemesine yer verilmiştir. Bu maddeye göre belediyenin haczedilmezlik şikayetinin kabul edilebilmesi için mahcuzların kamu hizmetinde fiilen kullanılması zorunludur. Ayrıca, 5779 Sayıl İl Özel İdarelerine ve ... Pay Verilmesi Hakkında Kanun’un 7. maddesinde; bu Kanun'da, belediyelere, genel bütçe vergi gelirleri tahsilâtından ayrılacak paylar ile diğer kanunlarda verilmesi öngörülen payların vergi hükmünde olduğu düzenlenmiştir.

İcra ve İflas Kanunu ve takip hukuku ilkelerine göre asıl olan alacaklının alacağına kavuşmasını sağlamak olduğundan, kural olarak borçluların tüm mallarının haczi mümkündür. Bir malın haczedilememesi için yasal düzenlemenin bulunması zorunludur. Haczedilmezlik istisnai bir durum olduğundan, bu yöndeki düzenlemelerin de dar yorumlanması gerekir.

Ayrıca, bir üst norm olan ...'nın 90/4. maddesi ile de; usulüne uygun olarak yürürlüğe konulmuş temel hak ve özgürlüklerin düzenlendiği milletlerarası antlaşmaların kanun hükmünde olduğu ve uyuşmazlıklarda gözetilmesi gerektiği kuralına yer verilmiştir.

Buna göre, ... Ek 1 Nolu Protokol’ün 1. maddesinde; “…Her gerçek ve tüzel kişi, maliki olduğu şeyleri barışçıl bir biçimde kullanma hakkına sahiptir. Kamu yararı gerektirmedikçe ve Uluslararası Hukukun genel ilkeleri ile hukukun aradığı koşullara uyulmadıkça, bir kimse mülkiyetinden yoksun bırakılamaz…” denilmektedir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, ... onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmi şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

Ek protokol’ün mülkiyet hakkı ile ilgili 1. maddesi, ... onanmış ve onaylayan yasada; “…Her hakiki veya hükmi şahıs malların masuniyetine (dokunulmazlığına) riayet edilmesi hakkına maliktir. Herhangi bir kimse ancak amme menfaati icabı olarak ve kanunun derpiş eylediği şartlar ve devletler hukukunun umumi prensipleri dahilinde mülkiyetinden mahrum edilebilir…” ilkelerine yer verilmiştir.

..., 16 Ocak 2007 tarih 31277/03 sayılı, ... - Türkiye Davası hakkındaki kararında davacının lehine alınan yargı kararının altı yıldır uygulanmamasını, bir diğer anlatımla ilama konu borcun borçlu belediyece ödenmemesi nedeniyle, AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlal edildiği sonucuna vararak tazminata hükmetmiştir.Yine 17 Ocak 2006 tarih 13062/03 sayılı, Kranta - Türkiye Davası ve 18 EKİM 2005 tarih, 74405/01 sayılı ...ve Diğerleri - Türkiye Davası hakkındaki kararında da aynı sonuca varmıştır.

Bütün bu açıklamalar ışığında, 5393 Sayılı Belediye Kanunu'nun 15/son maddesinin dar yorumlanması gerektiği sonucuna varılmalıdır. Maddede açıkça haczedilmezlik için vergi, resim, harç geliri olma ya da "fiilen kamu hizmetinde kullanılma" koşullarının kabul edilmesi karşısında, belediyeye ait bir paranın haczedilmezliği ancak fiili durumunun tespiti ile belirlenmelidir. Bu konuda ispat yükü ise borçluya düşmektedir. Bir diğer anlatımla, haczedilen paraların vergi, resim, harç geliri olduğunu ya da fiilen kamu hizmetinde kullanıldığını borçlu belediye ispatlamalıdır. Aksi halde şikayetin reddi gerekecektir.

Haczedilmezlik şikayetine konu edilenin banka hesabı olması durumunda ise hesaptaki paraların niteliği belirlenmelidir. Tamamının haczi kabil olmayan paralardan oluşması halinde haczinin kabil olmayacağı tartışmasızdır. Ancak hesapta haczi kabil paraların da bulunması, bir diğer ifade ile haczi mümkün olmayan paralarla haczi kabil paraların aynı hesaba yatırılarak karıştırılması durumunda, havuz hesabı söz konusu olacaktır. Hesabın sürekli işlem görüyor olması ve sürekli yatan ve çekilen paraların bulunması karşısında kalan bakiyenin vergi, resim ve harç gelirinden mi yoksa haczi kabil paralardan mı oluştuğunun belirlenmesine imkan yoktur. Bu şekilde haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraları karıştırmak suretiyle havuz hesabı oluşturan borçlu belediyenin iddiasını ispat imkanını kendisinin kaldırdığı sonucuna varılmalıdır. Borçlu belediyenin haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paralarını ayrı hesaplarda tutması yerine havuz hesabı oluşturmasının da iyi niyetle bağdaşmayacağı tartışmasızdır. Böyle bir davranış AİHM’nin AİHS’nin 6 § 1. ve Ek 1 no’lu Protokol’ün 1. maddelerinin ihlali sonucunu doğuracağı gibi hakkın kötüye kullanılması niteliğinde bulunmakla, hukukça korunamayacağı muhakkaktır. Buna göre borçlu belediyenin, hesaptaki paraların haczedilmezliğini ispatlayamadığının kabulü gerekecektir.

Öte yandan borçlu belediyece haczi kabil olmayan paralar ile haczi mümkün olan paraların aynı hesapta toplanması ve birbirine karıştırılması, haczedilmezlik hakkından feragat olarak kabul edilmelidir.

Somut olayda borçlu belediyenin ...'nde bulunan hesaplarına haciz konulduğu, mahkemece hesaplara ilişkin hesap ekstreleri bankadan celp edilmeden, belediyenin bankaya bildirdiği hesapların vasıflarına ilişkin yazıları çerçevesinde bankanın sunduğu cevap kapsamında, bilirkişilerden rapor alınarak sonuca gidildiği anlaşılmaktadır.

Bu durumda, mahkemece, haczedilen banka hesapları ile ilgili kayıtlar ve hesap ekstresi bankadan getirtildikten ve Belediyeden hesaplardaki paraların nitelikleri ayrıntılı olarak sorulduktan sonra, bu hesaplara yatan paraların nitelikleri incelenmeli, gerektiğinde defter ve kayıtlar ve banka hesap ekstreleri üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırıldıktan sonra haczedilen paraların niteliği belirlenmelidir. Hesaptaki paraların, vergi, resim ve harç niteliğinde olmaları veya kamu hizmetinde fiilen kullanılıyor olmaları halinde (bu olgu belirlendiği takdirde) haczedilemeyeceği düşünülmelidir. Hesapların yukarıda açıklandığı üzere havuz hesabı olduğunun belirlenmesi halinde ise, haczedilmezlik şikayetinin reddine karar verilmelidir.

Eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi ve şikayet konusu edilen ... numaralı hesaba ilişkin olarak da olumlu yada olumsuz bir karar verilmemesi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenlerle, İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA ve taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 20.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8120, Karar No: 2020/520, Tarih: 16.01.2020

**9. Hukuk Dairesi         2019/8120 E.  ,  2020/520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi birleşen dosya davalısı ... Madencilik A.Ş. vekili tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı isteminin özeti:

Davacı vekili, davalı işyerinin ekonomik darboğaza girmesi sonucunda iflasın ertelenmesinin istendiğini, işyeri faaliyetlerinin durdurulup kayyuma devredildiğini, davacının iş aktinin davalı tarafından feshedildiğini, bir kısım işçilik alacaklarının ödenmediğini ileri sürerek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B)Davalı cevabının özeti:

Davalı ... Şirketi vekili, müvekkili ile diğer davalı arasında asıl-alt işveren ilişkisi bulunmadığını, gerek İş Kanunu'na gerek Maden Yasası Ek 7. maddesine göre müvekkilinin sorumluluğu bulunmadığını, davacının müvekkili nezdinde çalışmadığını, müvekkiline sözleşme ile yapılan üretimin anahtar teslimi olduğunusahadaki işyerinin SGK'da diğer davalı adına kayıtlı bulunduğunu, iddia ve taleplerin yersiz olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... Şirketi, davaya cevap dilekçesi vermemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Davalı ... Şirketi, davaya cevap dilekçesi vermemiştir.

C)Yerel Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, Mahkeme’nin ilk kararının Yargıtay 9. Hukuk Dairesinin 2017/10355 Esas sayılı ilamıyla; "1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalı ... Şirketi'nin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir. 2- Fazla çalışma ücretlerinin hesabı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır. İşçinin normal çalışma süresi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 63 üncü maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükme göre, genel bakımdan çalışma süresi haftada en çok kırk beş saattir. Fazla çalışmalar ve fazla sürelerle çalışmalar İş Kanunu'nun 41- 43 üncü maddeleri ile İş Kanununa İlişkin Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliğinde düzenlenmiş olup, fazla çalışma, Kanunda yazılı koşullar çerçevesinde, haftalık kırk beş saati aşan çalışmalardır. Ancak tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresinin, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde on bir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabileceği ilkesi benimsenmiştir. Yine aynı maddede “Aksi kararlaştırılmamışsa bu süre, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine eşit ölçüde bölünerek uygulanır. Tarafların anlaşması ile haftalık normal çalışma süresi, işyerlerinde haftanın çalışılan günlerine, günde onbir saati aşmamak koşulu ile farklı şekilde dağıtılabilir. Bu halde, iki aylık süre içinde işçinin haftalık ortalama çalışma süresi, normal haftalık çalışma süresini aşamaz. Denkleştirme süresi toplu iş sözleşmeleri ile dört aya kadar artırılabilir” düzenlemeleri yer almaktadır.

Günlük çalışma süresinin 11 saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağını ve zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

İş Kanununa İlişkin Fazla Çalışma ve Fazla Sürelerle Çalışma Yönetmeliğinin 9 uncu maddesinde ise, “Fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma yaptırmak için işçinin yazılı onayının alınması gerekir. Zorunlu nedenlerle veya olağanüstü durumlarda yapılan fazla çalışma ve fazla sürelerle çalışma için bu onay aranmaz.

Fazla çalışma ihtiyacı olan işverence bu onay her yıl başında işçilerden yazılı olarak alınır ve işçi özlük dosyasında saklanır.” şeklindeki düzenlemeye yer verilmiştir.