muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/8569, Karar No: 2021/20374, Tarih: 22.06.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/8569 E.  ,  2021/20374 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret,tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

1-Sanığın olay günü mağdurla yaşadıkları tartışma sırasında mağdura hitaben "sinkaf edeceğim seni, Kaleiçini sana dar getireceğim '' demesi biçiminde gerçekleşen eylemin kül halinde tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden yazılı şekilde ayrıca hakaret suçundan da hüküm kurulması,

2-Kabule göre ise;

a-02/12/2016 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaştırma hükümlerinin yeniden düzenlenmesi, sanığa isnat edilen TCK'nın 106/1. maddesi kapsamındaki tehdit suçunun uzlaştırma kapsamında bulunması, hakaret suçunun ise, suç tarihi itibariyle 5271 sayılı CMK’nın 253/3-son cümlesi uyarınca tehditle birlikte işlenmesi nedeniyle uzlaşma kapsamında bulunmadığının anlaşılması ve yeni düzenleme karşısında, hakaret suçu yönünden de uzlaştırma önerisinde bulunulmasının gerektiği anlaşılmış olmakla, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 2 ve 7. maddeleri de gözetilerek, uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda değerlendirmesinde zorunluluk bulunması,

b-Tekerrüre esas alınan ilamın, incelemeye konu suç tarihinden sonra kesinleşmesi nedeniyle tekerrüre esas alınamayacağının gözetilmemesi,

c-Sanığa ek savunma hakkı verilmeden TCK’nın 106/1-1. maddesinin uygulanması suretiyle CMK'nın 226. maddesine aykırı davranılması,

d-Sanık ... hakkında hüküm kurulurken; sanığın sabıkasında görülen ilamların suç tarihinden sonra kesinleşen ilam ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına ilişkin olması, CMK’nın 231/8. maddesine 6545 sayılı Yasanın 72. maddesiyle “Denetim süresi içinde, kişi hakkında kasıtlı bir suç nedeniyle bir daha hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez.” cümlesi eklenmiş ise de, suç tarihi itibariyle adli sicil kaydında yer alan hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair ilamın engel oluşturmaması karşısında, hatalı gerekçeyle, CMK'nın 231 ve TCK'nın 51. maddelerinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

e-Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi zorunluluğu,

e-Anayasa Mahkemesi'nin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin kararının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş ve sanık ...'un temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, tebliğnameye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 22/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/367, Karar No: 2006/386, Tarih: 14.06.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/10-367 E.  ,  2006/386 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Siirt Asliye Hukuk(İş) Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2006

Taraflar arasındaki "tespit" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Siirt Asliye Hukuk(İş) Mahkemesince davanın reddine dair verilen 21.7.2005 gün ve 2005/21-276 sayılı kararın incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 10.Hukuk Dairesinin 8.12.2005 gün ve 2005/9894-12880 sayılı ilamı ile, (...Dava, 19.07.2003 tarihinde çalışmaya başlayan ve 21.07.2003 tarihinde meydana gelen iş kazası sonucu bekâr olarak ölen 01.05.1979 doğumlu sigortalının anne ve babası olan davacılara ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespiti istemine ilişkin olup, mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir. Öncelikle, belirtmek gerekirse ölüm tarihi itibarıyla 1479 sayılı Kanun kapsamında isteğe bağlı sigortalı olan, geçiminin sigortalı tarafından sağlanmadığı ve dava devam ederken dava dışı Bağ-Kur'dan kendisine yaşlılık aylığı bağlandığı belirlenen baba yönünden verilen ret kararı yerindedir.

Davacı anne yönünden verilen karara gelince; davanın yasal dayanağı 506 sayılı Kanunun "Ana ve Babaya Gelir Bağlanması" başlığını taşıyan 24. maddesidir. Bu maddeye göre sigortalının iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümü durumunda ana ve babanın gelire hak kazanabilmesinin ilk koşulu, sigortalının ölümü tarihinde, eş ve çocuklarına bağlanması gereken gelir toplamının, sigortalının saptanan gelirinin % 70'inden aşağı olmasıdır. Madde üzerinde 4958 sayılı Kanunun 35. maddesi ile yapılan değişiklikten önce, ana ve babanın anılan gelirden yararlanabilmelerinin ikinci koşulu, ölen sigortalının sağlığında onların geçimini sağlamış olması iken, 06.08.2003 tarihinde yürürlüğe giren düzenlemeyle sigortalının ana ve babasına gelir bağlanmasının ikinci koşulu, "sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi çalışmayan veya 2022 sayılı Kanuna göre bağlanan aylık hariç olmak üzere buralardan her ne ad altında olursa olsun gelir veya aylık almayan'' biçiminde değiştirilmiştir. İste uyuşmazlık, anılan değişikliğin yürürlüğe girdiği tarihten önce ölen sigortalının annesinin bu düzenlemeden yararlanıp yararlanmayacağı noktasında toplanmaktadır.

Bu kapsamda uyuşmazlığın çözümü, hem sosyal güvenlik hukukunun niteliğinin irdelenmesini, hem de kanunların zaman bakımından uygulanmasına ilişkin kuralların incelenmesini zorunlu kılmaktadır. Kanunların geriye yürümesi konusunda mevzuatımızda genel bir düzenleme yoktur. Konu ile ilgili Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 13.10.2004 gün ve 528/533 sayılı kararında da açıkça belirtildiği gibi, kural olarak; her kanun, yürürlüğe girdiği tarihten itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar ve bu tarihten sonra meydana gelen olaylara ve ilişkilere uygulanır. Bu kuralın doğal sonucu da, kanunların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyeceği, başka bir anlatımla geriye yürümeyecekleridir.

Ancak şu husus da belirtilmelidir ki; sosyal güvenlik hukukunun kamusal niteliği itibarıyla, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni kanun veya düzenleyici kural "derhal yürürlüğe girme" niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumları yeni kanun veya düzenleyici kuralın etkilememesi ve onlar üzerinde hukuki sonuç doğurmaması ise kazanılmış hakları saklı tutma amacı gütmektedir.

Kanunların zaman yönünden uygulanmalarında temel kural bu olmakla birlikte; uyuşmazlığın dayanağını oluşturan inceleme konusu 4958 sayılı Kanunda yürürlüğe ilişkin özel bir düzenlemenin bulunmaması ve anılan Kanunun 53. maddesiyle 506 sayılı Kanuna eklenen Ek 46. maddenin bir yürürlük maddesi olmayıp, sadece bağlanan ölüm gelirinin kesilmesi yönünden bir düzenleme içermesi karşısında, sosyal güvenlik kurallarının tanımlanan niteliği nedeniyle sonuç olarak 24. maddeyle ilgili eldeki uyuşmazlıklarda her iki düzenlemeden ana ve baba yararına olan düzenlemenin uygulanması gerekmektedir.

İnceleme konusu davada 24. maddenin 4958 sayılı Kanunla değiştirilmiş biçiminin, geçimi sigortalıca sağlandığı kanıtlanamayan davacı anne yararına olduğu belirgin bulunmakla, herhangi bir sosyal güvenlik kuruluşuna tâbi olarak çalışmadığı, bu kuruluşlardan gelir veya aylık almadığı tartışmasız olan davacıya ölüm geliri bağlanması gerektiğinin tespitine karar verilmeli, ölüm geliri bağlanma hakkını doğuran olayın, sözü edilen kanun değişikliği olduğu gözetilerek, gelire hak kazanılan tarihin belirlenmesinde, değişikliği izleyen ay başı olan 01.09.2003 tarihi esas alınmalıdır.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu istemin tümden reddi yönünde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı Z.E..vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır...) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle, yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN: Davacı Z. E.. vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Davacı anne ve baba, iş kazasında ölen sigortalı oğullarından dolayı kendilerine ölüm geliri bağlanmasını dava ve talep etmektedirler.

Yerel mahkemece, sigortalının, sağlığında ana ve babasının geçimini sürekli ve düzenli olarak temin ettiğinin tespit edilemediği, babanın yaşlılık aylığı almakta olduğu belirtilerek "davanın reddine" karar verilmiştir.

Davacı anne ve baba, iş kazasında ölen sigortalı oğullarından dolayı kendilerine ölüm geliri bağlanmasını dava ve talep etmektedirler.

Yerel mahkemece, sigortalının, sağlığında ana ve babasının geçimini sürekli ve düzenli olarak temin ettiğinin tespit edilemediği, babanın yaşlılık aylığı almakta olduğu belirtilerek "davanın reddine" karar verilmiştir.

Yüksek 10.Hukuk Dairesince, davacı baba yönünden mahkemenin red kararı uygun bulunmuş, anne yönünden ise, gelir bağlanmasını düzenleyen 506 sayılı Kanunun 24. maddesinde aranan koşulların, 4958 sayılı Kanunun 35. maddesi ile yapılan düzenleme ile değiştiği, her iki düzenlemeden anne yararına olduğu anlaşılan yeni düzenlemenin uygulanmasının gerektiği belirtilerek yerel mahkeme kararı bozulmuş, yerel mahkemece, davaya konu olaya ölüm tarihinde yürürlükte olan önceki yasa metninin uygulanması gerektiği belirterek direnme kararı verilmiştir.

Sigortalının, iş kazası veya meslek hastalığı sonucu ölümü halinde, 506 sayılı Kanunun 24.maddesinde belirlenen koşullar dikkate alınarak ana ve babasına ölüm geliri bağlanmaktadır.

Ana ve babanın gelire hak kazanabilmesinin ilk koşulu, sigortalının ölümü tarihinde eş ve çocuklarına bağlanması gereken gelir toplamının, sigortalının saptanan gelirinin %70'inden aşağı olmasıdır.

4958 sayılı Kanunun 35. maddesi ile 506 sayılı Kanunun 24/1. maddesinde yapılan değişiklik öncesinde, ana ve babanın anılan gelirden yararlanabilmelerinin ikinci koşulu; ölen sigortalının sağlığında onların geçimini sağlamış olması iken, anılan maddede yapılan 29.7.2003 tarihli düzenlemeyle, sigortalının ana ve babasına gelir bağlanmasının ikinci koşulu "sosyal güvenlik kuruluşlarına tabi çalışmayan veya 2022 sayılı Kanuna göre bağlanan aylık hariç olmak üzere buralardan her ne ad altında olursa olsun gelir veya aylık almayan" biçiminde değiştirilmiştir.

Uyuşmazlık, anılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 6.8.2003 tarihinden önce ölen sigortalının ana ve babasının, bu düzenlemeden yararlanıp yararlanamayacakları noktasında toplanmaktadır.

Kanunların geriye yürümesi konusunda mevzuatımızda genel bir düzenleme bulunmamaktadır. İlke olarak her yasa yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da; yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemeyecekleri, başka bir anlatımla geriye yürümeyecekleridir. Ancak şu husus da belirtilmelidir ki, devam eden uyuşmazlıklarla, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural "derhal yürürlüğe girme" niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumları yeni yasa veya düzenleyici kuralın etkilememesi, onlar üzerinde hukuki sonuç doğurmaması, kazanılmış hakları saklı tutma amacına hizmet etmektedir.

Uyuşmazlığın çözümü, sosyal güvenlik hukukunda amaçlanan olgusal çerçevenin doğru olarak ele alınması ile mümkün olabilecektir.

Uyuşmazlığın çözümü, sosyal güvenlik hukukunda amaçlanan olgusal çerçevenin doğru olarak ele alınması ile mümkün olabilecektir.

"Sosyal güvenlik", sosyal hukuk devleti tanımı içerisinde yer alan ve bu ilkeyi oluşturan temel kavramlardan birisidir. Sosyal güvenlik alanında oluşturulacak tüm kuralların, özde, sosyal hukuk devleti anlayışına uygun olması zorunludur. Sosyal güvenlik, insanlığın en derin gereksiniminin bir sonucudur. Bu gereksinim, bireyin karşılaşacağı ve yaşamı için tehlike oluşturan olaylara karşı bir güvence arayışının ürünüdür.Tehlikeye ve yoksulluğa düşen birey için asgari bir güvence sağlamak, sosyal güvenliğin varoluş koşulu, diğer bir ifadeyle, olmazsa olmazıdır. Önemli olan yön, sosyal güvenlik kavramına, işlevsel olarak temel bir insanlık hakkı görünümü yaratmaktır.

Anılan 24.maddenin yürürlüğüne ilişkin olarak yasada özel bir düzenlemenin yer almaması, 506 sayılı Kanunun Ek 46.maddesinin bir yürürlük maddesi olmayıp, sadece bağlanan ölüm gelirinin kesilmesi yönünden bir düzenleme içermesi ve sosyal güvenliğin tanımlanan niteliği dikkate alındığında, 506 sayılı Kanunun ana ve babaya gelir bağlanmasını düzenleyen 24.maddesinin, gerek ölüm tarihinde, gerekse yargılama sırasında yürürlükte olan yasalardan lehe olanının uygulanması gerektiği sonucuna ulaşılmaktadır.

Yukarıda açıklanan maddi ve yasal olgular dikkate alınarak hüküm kurmak gerekirken, önceki kararda direnilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bu nedenlerle direnme kararı bozulmalıdır.

SONUÇ:Davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile,direnme kararının Özel Daire bozma kararında ve yukarıda gösterilen nedenlerden dolayı H.U.M.K.nun 429. Maddesi gereğince BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının geri verilmesine, 14.6.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2982, Karar No: 2015/3098, Tarih: 23.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2982 E.  ,  2015/3098 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 23/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/12564, Karar No: 2014/797, Tarih: 16.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/12564 E.  ,  2014/797 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

Sanık hakkında, TCK'nın 129/1. maddesi gereğince doğrudan ceza verilmesine yer olmadığı yönünde karar verilmesi gerekirken, TCK'nın 125. maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildikten sonra yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı, katılan ... vekilinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye aykırı olarak kararda sanığın hakaret suçundan cezalandırılmasından sonra, hakaretin haksız fiile tepki olması sebebiyle ceza verilmesinden vazgeçilmesi şeklindeki hükümlerin çıkarılmasına, yerine "sanığın hakaret suçunu haksız bir fiile tepki olarak işlediği anlaşıldığından, TCK'nın 129/1. maddesi uyarınca sanık hakkında ceza verilmesine yer olmadığına" ibaresinin eklenmesi biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 16/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/8797, Karar No: 2014/3929, Tarih: 10.03.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/8797 E.  ,  2014/3929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihine göre, sanığın eylemi 5607 sayılı Yasa'nın 3/5.maddesinde öngörülen kaçakçılık ve sigaraların bandrolsüz olmaları nedeniyle aynı zamanda 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğundan, fikri içtima nedeniyle 5237 sayılı TCK.nun 44.maddesi uyarınca sanığın daha ağır ceza öngören 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiğinin gözetilmemesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

1- Davaya katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin katılan olarak kabulü hukuken geçersiz olup, lehine maktu vekalet ücreti hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

2- Sanığa verilen gün para cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nun 232/6.maddesine muhalefet edilmesi,

Yasaya aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca, hükmün birinci bendine 5327 sayılı TCK'nun 52/2 maddesi gereğince ibaresinin "ve" kelimesinden sonra yazılması ve vekalet ücreti tayinine ilişkin 9.bendinin hüküm fıkrasından çıkarılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.03.2014 günü oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Mahkeme kararında, inceleme konusu bu dava dosyası yanında, sanığa ait benzer suçtan başka dava dosyasının bulunduğu belirtilmektedir.

Dava dosyalarının esas numaralarının birbirine yakın rakamları taşıdığı görülmektedir. Suç tarihlerinin de yakın zamanları kapsaması muhtemeldir.

Öncelikle sözü edilen diğer dava dosyası getirilip incelenerek, sanığın iddia edilen eylemleri arasındaki zaman aralığı, işleniş biçimi ve yakalanan kaçak eşyanın cinsi hep birlikte değerlendirilerek, sanığın eylemlerinin bir suç işleme kararının icrası kapsamında kalıp kalmadığı, aralarında hukuki kesinti bulunup bulunmadığı saptanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi zorunluluğu nedeniyle mahkeme kararının bozulması gerektiği düşüncesiyle sayın çoğunluğun düzelterek onama kararına katılmıyoruz.

KARŞI OY

KARŞI OY

4733 sayılı yasanın 8/4.fıkrasında "ambalajlarında bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaret bulunmayan ürünleri ya da taklit işaretleri taşıyan ürünleri ticari amaçla bulunduran, nakleden, satışa arz eden veya satanlar ile ambalajlar üzerinde bulunan ürün bilgileri ile bandrol, etiket, hologram, pul, damga veya benzeri işaretleri içerdiği bilgilerin farklı olması halinde bu ürünleri üreten veya ithal edenlere" müeyyide getirilmiş olup bu fıkranın uygulanabilmesi için ürünün yurt içinde üretilmesi veya yurt dışından yasal olarak ithal edilmesi gerekir. Yurt dışından kaçak getirilen eşyaya bandrol, etiket, pul, hologram vs. konması mümkün değildir. Dolayısıyla 4733 sayılı yasa yönünden işlenemez suç söz konusu olduğundan kaçak sigara bulunduranlar için ancak 5607 sayılı kaçakçılık yasası uygulanabilir. İzah edilen nedenlerle çoğunluğun tenkit ve 1 no'lu düzeltilerek onama kararına katılmıyorum.

...

Muhalif Üye
Yargıtay — Esas No: 2020/12553, Karar No: 2023/3256, Tarih: 15.05.2023

**8. Ceza Dairesi         2020/12553 E.  ,  2023/3256 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakkı olmayan yere tecavüz etme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan usul hükümlerine göre temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteğinin süresinde olduğu ve reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Eleşkirt Cumhuriyet Başsavcılığının 02.02.2015 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Eleşkirt Asliye Ceza Mahkemesinin, 14.10.2015 tarihli kararı ile sanığın hakkı olmayan yere tecavüz etme suçundan 5 ay hapis cezası ve 80,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi, taşınmazı satın aldığı şekilde kullandığına, tecavüz etmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Dava konusu olay, sanığın katılana ait 1019 numaralı parsele komşu kendi arazisini kullanırken ekip biçmek sureti ile katılanın arazisine tecavüz ettiği iddiasına ilişkindir.

2. Soruşturma aşmasında ve mahkemece yapılan keşif sonrası alınan raporlarda, sanığın katılana ait 1019 numaralı parsele toplam 263 metrekare tecavüzün olduğu ve keşif esnasında tecavüzün devam ettiği belirtilmiştir.

3. Taraflar arasında uzlaşma sağlanamamıştır.

IV. GEREKÇE

Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın elektrik hırsızlığına ilişkin olması ve 05.07.2012 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un (6352 sayılı Kanun) 85 inci maddesi uyarınca yürürlükten kaldırılarak yeniden düzenlenmesi karşısında; uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp sonucuna göre tekerrüre esas alınıp alınmayacağının ve tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının belirlenmesi hususunun, infaz aşamasında gözetilmesi ve suçun temadi etmiş olması nedeniyle, suç tarihinin hukuki kesintinin gerçekleştiği iddianame tarihi olan 02.02.2015 olarak mahallinde düzeltilmesi mümkün görülmüştür.

1. Sanığın taşınmazı satın aldığı şekilde kullandığına, tecavüz etmediğine ilişkin temyiz isteği yönünden; sanık hakkında kurulan hükümde, iddianame anlatımı, sanık savunması, katılan beyanı, keşif, bilirkişi raporları ve tüm dosya kapsamına göre, sanığın ekip biçmek sureti ile katılana ait 1019 numaralı parsele tecavüz ettiği ve keşif esnasında tecavüzün devam ettiği anlaşıldığından hukuka aykırılık bulunmamıştır.