muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/27, Karar No: 2021/2940, Tarih: 29.03.2021

1- Dava konusu 107 ada 23 parsel sayılı taşınmaza ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde; Dosya içeriğine, toplanan delillere, kararda yazılı gerektirici nedenlere göre, taşınmazın davacı ... adına tespit edilmiş olması nedeniyle, bu parsel hakkındaki red kararına yönelik davacının yerinde olmayan temyiz itirazının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA,

2- Davacının, dava konusu 107 ada 7, 22, 24, 25, 112 ada 14, 15, 16, 130 ada 4, 8, 9 ve 137 ada 2 ve 3 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesine gelince; Davacı ..., taşınmazların tarafların murisi ...’ten intikal ettiği iddiasına dayanarak, taşınmazların muris ... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece, davalı ...’ın yargılama sırasındaki kabul beyanı fark edilmeksizin, davalı ... yönünden ise kabul beyanının şarta bağlanamayacağı gerekçe gösterilerek, davanın reddine karar verilmiş ise de, varılan sonuç dosya kapsamına uygun bulunmamaktadır. Şöyle ki, dava konusu olan 107 ada 24, 25 ve 112 ada 14 parsel sayılı taşınmazların tespit malikleri olan tarafların kardeşleri ... ile ...'in, nüfus kayıtlarına göre bekar ve çocuksuz öldükleri, taraflar dışında başkaca mirasçılarının bulunmadığının anlaşıldığı, diğer tespit malikleri olan davalılar ... ve ...’in 27.03.2008 tarihli 1.celsede imzalı beyanları ile davayı kabul ettikleri, davalı ... 21.11.2014 tarihli 16.celsede murisleri ...’ten intikal eden taşınmazların tamamının mirasçılar adına yazılması şartıyla davayı kabul ettiğini beyan etmiş ise de, HMK'nın 308. maddesinde düzenlenen kabulün geçerli olabilmesi, hüküm ve sonuçlarını doğurabilmesi için öncelikle şarta bağlı olmaması gerektiği dikkate alındığında, davalı ...’in şartlı olarak davacılar lehine davayı kabul ettiğini 15 celse sonra beyan etmesinin kabul beyanının geçerliliğine etki etmeyeceği gözetilerek mahkemece kabul beyanlarına değer verilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken, bu husus göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması isabetsiz olup, davacının temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulüyle hükmün BOZULMASINA, yasal koşullar gerçekleştiğinde kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 29.03.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/650, Karar No: 2019/5754, Tarih: 14.03.2019

**19. Ceza Dairesi         2018/650 E.  ,  2019/5754 K.**

**"İçtihat Metni"**

2918 sayılı Karayolları Trafik Kanuna aykırı davranmak eyleminden dolayı kabahatli Vap Otomotiv Turizm Sanayii Ve Ticaret Limited Şirketi hakkında Gaziantep Trafik Denetleme Şube Müdürlüğünün 19/07/2017 tarihli ve ... sıra numaralı trafik idari para cezası karar tutanağı ile uygulanan 1.763,00 Türk lirası idari para cezasına yönelik başvurunun reddine ilişkin Gaziantep 4. Sulh Ceza Hâkimliğinin 02/10/2017 tarihli ve 2017/4791 değişik iş sayılı kararı aleyhine Adalet Bakanlığının 12/12/2017 gün ve 11863 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren yazısı ekinde bulunan dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 22/12/2017 gün ve ...... sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Anılan ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre muteriz......'nun Vap Otomotiv Turizm Sanayii Ve Ticaret Limited Şirketi'ni temsile yetkili kişi olduğu ve ...... plaka sayılı aracını sözleşme ile ...... isimli kişiye kiraladığı, kira dönemi içerisinde 19/07/2017 tarihinde mezkur aracın sürücü belgesi bulunmayan Yunus Şimşek tarafından kullanılması nedeni ile muteriz hakkında sürücü belgesiz araç kullandırmak eylemi nedeni ile idari para cezası uygulandığı, buna karşın......'nun kira sözleşmesinde adının yer almadığı, muterizin aracın zilyetliğini kira sözleşmesi ile ...... isimli kişiye devrettiği, dolayısıyla muterizin aracı sürücü belgesi olmayan başka bir kişiye kullandırtması şeklinde gerçekleşen eylemden sorumlu tutulamayacağı gözetilmeksizin, başvurunun kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla, gereği görüşülüp düşünüldü;

Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesini, buna bağlı olarak da kanunların uygulanmasında ülke sathında birliğe ulaşmak, hakim veya mahkemelerce verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkları toplum ve birey açısından hukuk yararına gidermektir.

Olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma müessesesinin konusunu oluşturabilecek kanuna aykırılık halleri, olağan kanun yolu olan temyiz nedenlerine göre dar ve kısıtlı tutulduğunda kesin hükmün otoritesi korunmuş olur.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

26.10.1932 gün ve 29/12 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ve bu karar esas alınmak suretiyle verilen Yargıtay Ceza Genel Kurulu ve Özel Dairelerin süreklilik arz eden kararlarında belirtildiği üzere, kabul edip etmemenin hakim veya mahkemenin takdirine bağlı olduğu istekler hakkında verilen kararlar ile kanıtların değerlendirilmesine ve şahsi hakka ilişkin kararlar kanun yararına bozma konusu olamaz.

Mahkemece kanun yararına bozma isteminde ileri sürülen nedenler yönünden dosya kapsamında tüm deliller tartışılıp takdir edilmek suretiyle karar verildiği ve delil takdiri yapılarak verilen kararlar aleyhine kanun yararına bozma yoluna gidilemeyeceğinden;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının yerinde görülmeyen kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 14/03/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/828, Karar No: 2021/565, Tarih: 04.10.2021

**6. Hukuk Dairesi         2021/828 E.  ,  2021/565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hüküm süresi içinde taraf vekilleri tarafından vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kooperatiften kredi kullandığını ve karşılığında 114 ada 548 ve 566 parsel sayılı taşınmazları teminat olarak verdiğini, daha sonra müvekkili tarafından borcun ödenmesi üzerine davalı kooperatif tarafından tapu sicil müdürlüğüne yazı yazılarak ipoteğin fek edildiğini, borcun ödenmesine rağmen davalı kooperatif tarafından haksız olarak icra takibi yapıldığını ileri sürerek, borcu bulunmadığının tespiti ile kötüniyet tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiş olup yargılama esnasında ihtirazi kayıt ile takip borcunu ödediğinden davasına istirdat davası olarak devam ettiğini bildirmiştir.

Davalı vekili, davacının kooperatif ortağı olduğunu, davacı ile müvekkili kooperatif arasında 1712 no'lu 20.02.2006 tarihli 8.733,75 TL bedelli, 31.08.2006 vade tarihli borç senedi düzenlenerek kimyevi gübre kredisi kullandırıldığını, davacının vadesi gelmesine rağmen borcunu ödememesi nedeniyle hakkında takip başlatıldığını, davacının ödeme iddiasının mesnetsiz olduğunu, kooperatif lehine kurulan ipoteğin halen devam ettiğini savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile davacının davalıya borçlu olmadığının tespitine ve davalı aleyhine alacağın %40’ı oranında icra inkar tazminatı ödenmesine karar verilmiştir. Karar davacı vekili ve davalı vekilince ayrı ayrı temyiz edilmiştir.

1- Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma ilamı gereğince inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine;

2- Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince;

Menfi tespit davasının istirdat davasına dönüşmesi ve davaya istirdat davası olarak devam edilmesi İİK'nın 72/VI. maddesinde düzenlenmiş olup, bu madde hükmüne göre borçlu, dava konusu borcu ödemek zorunda kalmış olursa menfi tespit davası yasa gereği kendiliğinden istirdat davasına dönüşür ve davaya istirdat davası olarak devam edilir. Buna göre menfi tespit davasının devamı sırasında borcun herhangi bir nedenle ödendiği iddiası üzerine mahkemece bu iddia araştırılıp ödemenin kanıtlanması halinde, talep olmasa dahi dava kendiliğinden istirdat davasına dönüşeceğinden açılan menfi tespit davasına istirdat davası olarak devam edilmelidir.

Yukarıda yer verilen açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde, yargılama esnasında ve dosyadaki davalı kooperatifçe sunulan belgelere göre, davacının 25/04/2013 tarihinde toplam 20.629,92 TL ödediği ve kooperatif kayıtlarında herhangi bir borcunun kalmadığı anlaşılmakta olup, bu durumda menfi tespit talepli olarak açılan davanın İİK'nın 72/VI. maddesi gereğince kendiliğinden istirdat davasına dönüştüğü gözetilerek, ödenen bedelin istirdadına karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde menfi tespit hükmü kurulması doğru olmamış kararın bu sebeple davacı yararına bozulması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle kararın temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde davacıya iadesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine, 04.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4049, Karar No: 2017/10720, Tarih: 18.12.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/4049 E.  ,  2017/10720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Petrol Kaçakçılığı

HÜKÜM : Hükümlülük, Erteleme, Müsadere, Tasfiye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükmün EPDK lehine vekalet ücretine dair bendinde ''... Başkanlığına'' yazılması yazım hatası olarak kabul edilmiştir.

1)Doğrudan tayin olunan adli para cezasının 1 gününün 20,00 TL'den hesabı sırasında uygulama maddesi olan TCK.nun 52/2 maddesinin gösterilmemesi suretiyle CMK.nun 232/6 madde ve fıkrasına aykırı davranılması,

2)Davaya konu eşyanın Bursa 4. Sulh Ceza Mahkemesi'nin 03.01.2011 tarih ve 2011/30 değişik iş sayılı kararı ile tasfiyesine karar verildiğinin anlaşılması karşısında, eşya tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin hazine adına irad kaydına, tasfiye edilmemiş ise eşyanın müsaderesine karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3)Suçtan doğrudan zarar görmeyen ve davaya katılma hakkı bulunmayan ...’nin davaya katılmasına karar verilerek lehine vekalet ücreti takdir edilmesi,

Yasaya aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi uyarınca,

1)Hükmün 4. paragrafından ''52/1 ve 61/8'' ibaresinin kaldırılarak yerine gelmek üzere ''TCK 52/2. maddesi gereğince" ibaresinin eklenilmesine,

2)Hükmün dava konusu eşyanın müsaderesine ilişkin bendinin kaldırılarak; eşya tasfiye edilmiş ise tasfiye bedelinin hazine adına irad kaydına, tasfiye edilmemiş ise eşyanın müsaderesine ibaresinin eklenmesine,

3)Hükmün ... lehine vekalet ücretine dair bendinin çıkartılmasına ve sair kısımlar aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.12.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/2446, Karar No: 2021/4252, Tarih: 29.04.2021

**16. Hukuk Dairesi         2021/2446 E.  ,  2021/4252 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın bozulmasına ilişkin yukarıda belirtilen ilamın karar düzeltme yolu ile incelenmesi ... tarafından süresinde istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay bozma ilamında özetle; “Mahkemece yapılan araştırma ve incelemenin hüküm vermek için yeterli olmadığı belirtilerek, mahalli bilirkişiler ve taraf tanıklarının katılımı ile yeniden keşif yapılmak suretiyle dava konusu taşınmazın tamamının mı yoksa bir kısmının mı muris Ahmet Kaya tarafından davalı ...’a bağışlandığının tespit edilmesi ve sonucuna göre karar verilmesi” gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda davanın kısmen kabulüne, çekişmeli 127 ada 34 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının iptali ile fen bilirkişinin 14.05.2015 havale tarihli raporunda 1 nolu kümes olarak gösterilen 267.75 metrekarelik bölüm ile sarı renkle gösterilen 194.94 metrekarelik ahşap ev ve avlusunun davalı adına, geri kalan 4.192,91 metrekarelik bölümün 2/8 payının davacı, 6/8 payının ise davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş; hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairemizin 2017/111-2020/5534 E.K. sayılı ilamıyla; "davalı vekilinin sair temyiz itirazları yerinde olmadığı, ancak 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19. maddesi uyarınca, taşınmaz mal üzerinde malikinden başka bir kimseye veya paydaşlarından birine ait muhdesat mevcut ise bunun sahibi, cinsi, ihdas tarihi ve iktisap sebebi belirtilerek tutanağın ve kütüğün beyanlar hanesinde gösterilmesine karar verilmesi gerektiği belirtilerek, çekişmeli taşınmaz bölümünün zemininin paylı olarak taraflar adına tapuya tesciline karar verilmiş ise de, fen ve inşaat bilirkişi raporlarında 2 ve 3 numaralı kümes olarak gösterilen çekişmeli taşınmaz bölümü üzerindeki yapıların davalı ... tarafından tespit tarihinden önce yaptırıldığı anlaşıldığına göre Mahkemece, çekişmeli taşınmaz bölümü üzerinde bulunan kümeslerin 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 19/2. maddesi gereğince davalı ... lehine muhdesat olarak kütüğün beyanlar hanesine şerh verilmesi gerekirken, bu yönde hüküm kurulmamasının isabetsizliğine" değinilerek bozulmasına karar verilmiş, iş bu bozma ilamına karşı davalı ... vekili tarafından karar düzeltme isteminde bulunulmuştur.

Dosya içeriğine, mahkeme kararında belirtilip, Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin sair talepleri yerinde değildir. Ancak; Mahkemece, yukarıda anlatıldığı üzere davalıya ait bulunan muhdesatların beyanlar hanesinde gösterilmemesi isabetsiz olduğu gibi, davanın konusu, davacı adına tescil edilen miras payına karşılık gelen taşınmazın zeminin (arzının) değeri olmasına rağmen, davalı tarafından yaptırıldığı ve davalıya ait olduğu konusunda ihtilaf bulunmayan 2 ve 3 nolu olarak belirtilen kümeslerin de değeri katılarak fazla belirlenen dava değeri üzerinden harcın hesaplanması ve kabule göre de eksik harcı tamamlatılmadığı halde, yanlış belirlenen dava değeri üzerinden davalı aleyhine olacak şekilde davacı taraf lehine fazladan nispi vekalet ücretine hükmedilmesi dahi isabetsiz olup, bu hususlarında bozma konusu yapılması gerekirken sehven unutulduğu anlaşıldığından; davalı vekilinin karar düzeltme isteminin açıklanan nedenlerle kabulü ile yukarıda belirtilen dava değeri, harç ve vekalet ücretine yönelik hususların da bozma ilamına eklenmesi suretiyle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan karar düzeltme harcının istek halinde ilgilisine iadesine, 29.04.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4348, Karar No: 2008/4362, Tarih: 06.10.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2008/4348 E.  ,  2008/4362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

-K A R A R-

Dosya içeriğine göre dava, ölen sigortalı yakınlarına ödenen cenaze yardımı ile peşin sermaye değerli ölüm aylığının rücuan tahsili istemine ilişkindir. Başkanlar Kurulu kararı ve Yargıtay Yasası’nın 14. maddesine göre temyiz inceleme görevi Yüksek Yargıtay 10. Hukuk Dairesine aittir.

Bu nedenlerle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 6.10.2008 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/14792, Karar No: 2015/17131, Tarih: 19.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/14792 E.  ,  2015/17131 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : . İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece; ilamında belirtildiği şekilde, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava; 20.08.2007 tarihli trafik kazasında ölen Emekli Sandığı iştirakçisinin hak sahiplerine bağlanan aylıkların kazaya sebep olan araç sürücüsü davalıdan tahsili istemine ilişkin olup, Mahkemece; davacı kurumun, kurum iştirakçisinin hak sahiplerine bağlanan dul-yetim aylığı ve dolayısıyla bağlanan aylıkların peşin sermaye değerinden oluşan kurum zararı nedeniyle zararı meydana getiren kişilere karşı bir rücu hakkı bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 39. maddesinde; “Üçüncü bir kişinin kastı nedeniyle malül veya vazife malülü olan sigortalıya veya ölümü halinde hak sahiplerine, bu Kanun uyarınca bağlanacak aylığın başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerinin yarısı için Kurum zarara sebep olan üçüncü kişilere rücu edilir” düzenlemesi getirilmiş ise de, söz konusu düzenlemenin anılan kanunda, yürürlüğü öncesinde gerçekleşen olaylardan kaynaklanan rücuan tazminat davalarında uygulanmasına olanak veren bir düzenleme bulunmadığı ve genel olarak Kanunların geriye yürümemesi kuralı karşısında, davanın yasal dayanağı 5434 sayılı Kanun hükümleridir.

İş Mahkemeleri, 5521 sayılı Kanun ile kurulmuş istisnai nitelikte özel mahkemeler olup, 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 106’ncı maddesi ile mülga 506 sayılı Kanunda,bu Kanun uygulamasından doğan uyuşmazlıkların yetkili iş mahkemelerinde görüleceği, 5510 sayılı Kanun’un 101’inci maddesinde de, aksine hüküm bulunmayan hallerde, 5510 sayılı Kanun hükümlerinin uygulanmasıyla ilgili ortaya çıkan uyuşmazlıkların iş mahkemelerinde görüleceği düzenlenmiştir.

5510 sayılı Kanun’un geçici 4’üncü maddesinde ise; “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla

5510 sayılı Kanun’un geçici 4’üncü maddesinde ise; “Bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarih itibarıyla 08.06.1949 tarihli ve 5434 sayılı Kanuna göre; aylık, tazminat, harp malûllüğü zammı, diğer ödemeler ve yardımlar ile 08.02.2006 tarihli ve 5454 sayılı Kanunun 1 inci maddesine göre ek ödeme verilmekte olanlara, bu Kanunla

yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanunda kendileri için belirtilmiş olan şartları haiz oldukları müddetçe bunların ödenmesine devam olunur. Ancak, 5 ilâ 10 yıl arasında fiili hizmet süresi olan iştirakçilerden dolayı dul ve yetim aylığı almakta olanların, aylık ve diğer ödemeleri, bu Kanunun 32 nci, 34 üncü ve 37 nci maddelerindeki şartları haiz oldukları müddetçe devam edilir... Bu madde kapsamına girenlerin aylıklarının bağlanması, artırılması, azaltılması, kesilmesi, yeniden bağlanması, toptan ödemeleri, ilgi devamı, ihya ve borçlanmaları, diğer ödemeler ve yardımlar ile emeklilik ikramiyeleri hakkında bu Kanunla yürürlükten kaldırılan hükümleri de dâhil 5434 sayılı Kanun hükümlerine göre işlem yapılır ve bu maddenin uygulanmasında mülga 2829 sayılı Kanun hükümleri ayrıca dikkate alınır.” hükmü öngörülmüştür.

Yukarıdaki açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmeye göre; 5434 sayılı Kanun hükümlerince bağlanan davaya konu aylık nedeniyle uğranılan Kurum zararının rücuan tahsili, 5434 sayılı Kanun hükümlerine tabi olduğundan, uyuşmazlığın çözümünde ne 506 sayılı Kanun ne de 5510 sayılı Kanun’un uygulama yeri bulunmamaktadır. Bu durumda sözü edilen 101’inci madde hükümlerine göre sınırlı yetki ile donatılmış İş Mahkemesi görevli değildir.

2577 sayılı İdari Yargılama Usulü Kanunu'nun 2'nci maddesine göre kimler aleyhine idari yargıda dava açılabileceği açıklanmış olup, gerçek kişiler ile özel hukuk tüzel kişileri hakkında idari yargı yerinde dava açılamayacağı ve dava konusu uyuşmazlığın çözümünde genel mahkemelerin görevli olduğu nazara alınarak görevsizlik kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde işin esasına girilerek karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 19.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7801, Karar No: 2016/5671, Tarih: 21.09.2016

**21. Ceza Dairesi         2016/7801 E.  ,  2016/5671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Sanığın işyerinde kullandığı elektrik sayacının borcundan dolayı 18.07.2011 tarihinde mühürlenmesine rağmen 20.08.2011 tarihinde katılan kurum tarafından yapılan kontrolde mührün bozularak elektrik kullanımına devam edildiğinin iddia olunması, sanığın savunmasında suç tarihinden 2012/Ağustos ayına kadar suça konu yerde kiracı olarak oturduğunu, ancak mühürlemeden haberi olmadığını ifade etmesi karşısında, öncelikle mühürleme tutanağını düzenleyen tutanak mümzileri dinlenmek suretiyle fiilen mühürleme yapılıp yapılmadığı tespit edildikten sonra sonucuna göre sanığının hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, mühürleme tutanağının sanığa tebliğ edilmediğinden bahisle yazılı şekilde beraat kararı verilmesi

Yasaya aykırı, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 21.09.2016 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

-MUHALEFET ŞERHİ-

Mühür bozma suçundan sanık ... hakkında açılan kamu davasının yapılan yargılaması sonunda sanığın beraatine dair yerel mahkeme kararı “...mühürleme tutanağını düzenleyen tutanak mümzileri dinlenmek suretiyle fiilen mühürleme yapılıp yapılmadığı tespit edildikten sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi...” gerektiği gerekçesiyle oy çokluğuyla bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel mahkemece, 18.07.2011 günlü elektrik kesme ve mühürleme belgesinin sanığa tebliğ edilmediği, hukuki sonuçlarının anlatılmadığı, dolayısıyla atılı suçu işlediğine dair yeterli delil bulunmadığı gerekçesiyle CMK 223/2-e maddesi gereğince sanığın beraatine karar verilmiştir.

18.07.2011 tarihli elektrik kesme ve mühürleme belgesinde, belgeyi düzenleyenin ve tebliğ yapılan kişinin imzası bulunmamaktadır.

Belgede tebliğ eden olarak kaşe ile ..... ismi bulunmakta olup altında düzenleyenin imzası yoktur.

Tebellüğ eden olarak da “Pano” yazılmıştır. Sözkonusu belgede, 18.07.2011 günü itibariyle sayaç endeksi belirtilmemiştir.

20.08.2011 günlü elektrik tespit tutanağında (mühür bozma) sayaç endeksinin 7171 olduğu yazılmıştır.

Bozma kararında tutanak düzenleyicilerinin dinlenilerek sanığın hukuki durumunun buna göre belirlenmesine işaret edilmiştir.

Öncelikle şu hususu belirtmek gerekir ki, tutanak düzenleyicilerinin tutanak içeriklerini tekrarladıkları bilinen bir husustur.

Diğer yandan, aradan geçen süre itibariyle (5 yıldan fazla) tutanak düzenleyicilerinin olayı hatırlaması da olanaksızdır.

Esasen, somut olayda sözkonusu tutanakta düzenleyici imzası bulunmamakta olup, usulüne uygun düzenlenen tutanak da bulunmadığı gibi, tebliğ edilen bölümde bir eşyanın (pano) gösterilmesi de tamamen hukuka aykırı ve gayriciddi bir işlemdir.