muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/14436, Karar No: 2012/2812, Tarih: 23.02.2012

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler göz önüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/02/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 23/02/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz. 23/02/2012
Yargıtay — Esas No: 2006/22270, Karar No: 2007/11972, Tarih: 17.09.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/22270 E.  ,  2007/11972 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Manisa 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 13.10.2006
Yargıtay — Esas No: 2015/7543, Karar No: 2015/32006, Tarih: 09.12.2015

**15. Ceza Dairesi         2015/7543 E.  ,  2015/32006 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 15 - 2015/58444

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : Kocaeli 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/05/2013

NUMARASI : 2012/409, 2013/359

SANIKLAR : M.. D.., S.. A.., T.. Ç..

MÜŞTEKİ : K.. M..

SUÇ : Kamu malına zarar verme, mala zarar verme, görevi yaptırmamak için direnme

Sanıklar M.. D.. ve Serhat Çetinkaya'nın mala zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme suçlarından beraatine, sanık T.. Ç..'nın mala zarra verme suçundan beraatine ve kamu malına zarar verme suçundan mahkumiyetine ilişkin hükümler, müşteki vekili ve sanık T.. Ç.. tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanıklar M.. D.. ve Serhat Çetinkaya'nın mala zarar verme ve görevi yaptırmamak için direnme ve sanık T.. Ç..'nın görevi yaptırmamak için direnme suçlarından kurulan beraat hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Müştekinin şahsi aracına zarar verilmesi nedeniyle mala zarar verme ve Görevi yaptırmamak için direnme suçunun niteliği itibarıyla atılı suçtan doğrudan zarar görmeyen K.. M..nün temyiz hakkı olmadığından katılan vekilinin anılan suçtan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'un 321. 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Sanık T.. Ç.. hakkında kamu malına zarar verme suçundan kurulan mahkumiyet hakkına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/12/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2649, Karar No: 2015/2611, Tarih: 21.05.2015

**17. Ceza Dairesi         2015/2649 E.  ,  2015/2611 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri güvenliğini ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hakim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hakime takdir hakkı tanınmış olup, hakim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekiye ait 4,5 TL değerinde takı ve anahtarlığı çalan suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise; müştekiye ait 4,5 TL değerinde takı ve anahtarlığı çalan suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında denetim süresi içinde yeni bir suç işlemesi nedeniyle, daha önce verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının kaldırılarak hükmün açıklanması durumunda, 5271 sayılı CMK'nın 231. maddesinin 11. fıkrası uyarınca önceki hükmün aynen açıklanmasının gerektiği, aynı fıkranın ikinci cümlesi uyarınca cezanın kısmen infazı, ertelenmesi veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar vermenin ancak yükümlülüklerini yerine getiremeyen sanıklar yönünden mümkün bulunduğu, açıklanması geri bırakılan hükümde değişiklik yapılmamasının gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... ve müdafiinin temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle kısmen isteme uygun olarak BOZULMASINA, 21.05.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2413, Karar No: 2019/10025, Tarih: 09.05.2019

**3. Ceza Dairesi         2019/2413 E.  ,  2019/10025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Hükmün açıklanması suretiyle mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ...’nin yokluğunda verilen kararın, 26.07.2011 tarihli duruşmada beyanı alınırken bildirdiği dosyada bilinen son adresi olan "... Mahallesi, ... Sokak, No: 50 ..." adresi yerine, doğrudan mernis adresine tebliğe çıkartıldığı ve Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği; katılanın bilinen son adresine tebligat çıkartılmadan doğrudan mernis adresine çıkartılan tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla, gerekçeli karar katılana usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek, süresi içerisinde hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte; temyiz isteminde bulunmaması halinde ise, sanık müdafiinin temyiz istemi yönünden incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.05.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16749, Karar No: 2017/1508, Tarih: 28.02.2017

**12. Ceza Dairesi         2015/16749 E.  ,  2017/1508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 89/2-b, 62/1, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın cezanın ertelenmesi gerektiğine, katılan vekilini ise sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-Sanığın idaresindeki tır ile sollama yasağı olan yolda, kural ihlali yaparak öndeki traktörü sollaması sebebiyle TCK'nın 22/3. maddesinde anlatımını bulan bilinçli taksir hükmü uygulanarak cezasından artırım yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Katılanın yüzünde sabit iz kalacak şekilde yaralandığının anlaşılması karşısında 89/2-d maddesinin hükümde gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 28.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/11627, Karar No: 2019/15195, Tarih: 09.10.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/11627 E.  ,  2019/15195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemece, sanığın katılanın yetkilisi olduğu şirketin şantiyesine ait kapısı kilitli olan araç içerisinden araç teybi ile fotoğraf makinesini, ayrıca kilitli olmayan yerlerden tünel içerisinde bulunan 1.000 metre civarındaki aydınlatma kablosunu, yine kilitli olmayan şantiyede kurulu çadır içerisinden kaynak makinası, araca ait lokma takımı, spiral makinası, içerisinde 2.600,00 TL paranın bulunduğu katılan ...’a ait cüzdanı çaldığı kabul edilerek hüküm kurulduğu, dosya kapsamından ve UYAP’tan yapılan incelemede, sanığın katılan ...’a ait cüzdan ve içindeki parayı Adıyaman ili Gerger ilçesinde bulunan şantiyedeki çadırdan çaldığı ve sanığın bu eylemi nedeniyle Gerger Asliye Ceza Mahkemesinin 20/11/2013 tarihli, 2013/20 Esas, 2013/67 Karar sayılı kararıyla mahkumiyet kararı verilip Dairemizin 04/04/2018 tarihli, 2015/9412 Esas, 2018/3847 Karar sayılı kararıyla bozma kararının verildiği anlaşılmakla; temyize konu davada sanığın, münhasıran katılanın yetkilisi olduğu Şimşek Yapı Taahhüt İnş. San. Tic. Ltd. Şti.’ye ait Sivas ili Kangal ilçesi Alacahan’daki şantiyede şirkete ait, aydınlatma kablosu, oto teybi, fotoğraf makinesi, kaynak makinesi, spiral makinesi gibi eşyaların çalınması eylemine ilişkin hüküm kurulması gerektiği gözetilmeden bu eylem yanında gerçek şahıs olan katılan ...’a ait cüzdan ve içindeki paranın çalınması eylemi de gerekçede belirtilmiş ise de, sanık hakkında TCK’nın 142/1-b. maddesi uyarınca tek hüküm kurulduğundan, bu husus sonuca etkili görülmemesi nedeniyle bozma nedeni yapılmamış; 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesinin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 09/10/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6590, Karar No: 2012/13819, Tarih: 15.05.2012

**2. Ceza Dairesi         2011/6590 E.  ,  2012/13819 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/187788

MAHKEMESİ : Gaziantep 11. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/12/2008

NUMARASI : 2008/620 (E) ve 2008/1216 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sorgusunda borcu nedeniyle kesilen elektriği açarak, sayaçtan geçirmek suretiyle kullandığını savunan sanığın, 06.07.2006 tarihinde borcu nedeniyle elektriği kesilerek, sayacının da mühür kontrolü için söküldüğü ve endeksinin 1745 olduğu, 12.07.2006 tarihli suç tutanağında ise sanığın borcundan dolayı kesilen elektriği açtığı belirtilmiş olup, sayacın endeksinin yine 1745 olarak belirtilmesi, tutanak düzenleyici tanığın da elektriğin sayaçtan geçirilerek kullanıldığını söylemesi karşısında; tutanağa konu 3286539 seri numaralı sayacın kontrol için 06.07.2006 tarihinde sökülmesinden sonra kurum tarafından başka sayaç takılıp takılmadığı ve takılmış ise sayacın endeks kaydedip etmediği katılan kurumdan sorularak tespit edildikten sonra, sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken; eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde sanığın beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi olarak BOZULMASINA, 15.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3689, Karar No: 2011/7872, Tarih: 20.12.2011

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2011/3689 E.  ,  2011/7872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davalı şirketin Türkiye genelinde aynı iş kolunda başka işyerlerinin bulunup bulunmadığı ve çalışan işçi sayısının davalıdan ve SGK'dan ayrı ayrı sorularak; alınacak cevapların eklenerek gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 20.12.2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/8271, Karar No: 2020/1623, Tarih: 04.06.2020

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2017/8271 E.  ,  2020/1623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVALILAR : Hazine - Orman Yönetimi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü, 127 ada 132 parsel sayılı, 2.719.312,36 m2 yüz ölçümlü taşınmaz, orman niteliği ile Hazine adına hükmen tescil edilmiştir.

Davacılar bu taşınmaz içinde murisleri ...'dan kendilerine intikal eden beş adet zilyetliklerinde bulunan tarlalarının kaldığını iddia ederek, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanarak bu bölümlerin adlarına tescilini talep ve dava etmişlerdir.

Mahkemece; 22.03.2010 tarih, 2010/417 E. - 2012/123 sayılı karar ile;

-Davanın kısmen kabulüne,

-26.10.2011 tarihli krokide (C) harfi ile işaretli 1829,24 m2, (D) harfi ile işaretli 10456,93 m2 ve (E2) harfi ile işaretli 5729,10 m2'lik alanların tapu kaydının iptali ile kök muris ... mirasçıları adına tapuya tesciline,

-(B) harfi ile gösterilen bölüm orman sayılan yerlerden olduğundan davanın reddine,

(E1) harfi ile gösterilen bölüm 127 ada 17 ve 100 sayılı parseller içinde kaldığı anlaşıldığından, husumet yokluğu nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı Hazine ve Orman Yönetimi tarafından (C), (D) ve (E2) harfi ile gösterilen bölümlere yönelik olarak temyiz edilmekle Dairenin 26/06/2013 gün 2013/5578-7222 sayılı kararı ile bozulmuştur.

Hükmüne uyulan bozma kararında özetle; “...Mahkemece, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddelerinde öngörülen kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ile mülk edinme koşullarının davacı yararına gerçekleştiği kabul edilmek suretiyle hüküm kurulmuş ise de; delillerin takdirinde yanılgıya düşülmüştür.

Şöyleki; incelenen dosya kapsamından, dava konusu taşınmazın krokide (D) harfi ile gösterilen kısmının, paftasına göre 127 ada 132 nolu orman parselinin ortasında kaldığı ve dört tarafının bu orman parseli ile çevrili olup, 6831 sayılı Kanunun 17/2. maddesi kapsamında orman içi açıklığı olduğu anlaşılmaktadır.

6831 sayılı Kanunun (dava ve karar tarihinde yürürlükte bulunan şekliyle) 17. maddesi, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 sayılı Kanun, madde: 17/1-2

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

6831 sayılı Kanun, madde: 17/1-2

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (17/06/2004 gün ve 5192 sayılı Kanun ile değişik hali).

Kanun metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım, inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal elkoyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle yeni açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 sayılı Kanunun 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR].

Kanun koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar özel mülke dönüşüp, tarım ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır.

Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır. [Y.H.G.K.’nın 10.12.1997 gün ve 1997/20-830/1034, 10.12.1997 gün ve 1997/20-808/1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20-665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararları].

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Ayrıca; bu tür yerler kanun gereği orman sayıldığı için, orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasına kanunî olanak yoktur. Dolayısıyla, bu yollarla ormandan toprak kazanımından söz edilemez.

Hükme esas alınan ziraat bilirkişi raparuna göre ise, davacı adına tesciline karar verilen (C), (D) ve (E2) harfleri ile gösterilen bölümlerin, son 20 yıldır hiç tarım arazisi olarak kullanılmadığı, hayvan otlatmakta kullanıldığı, mera özellikleri taşıyan otlak araziler olduğu bildirilmiş, mahalli bilirkişi ve tanıklar da arazilerin son 20 yıldır tarım arazisi olarak kullanılmadığını, otunun biçilerek kullanıldığını bildirmişlerdir.

Bu durumda dava konusu taşınmazlarda, davacıların ekonomik amaca uygun zilyetlikleri bulunmadığından ve davacılar yararına zilyetlikle taşınmaz edinme koşulları oluşmadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır...” denilmiştir.

Mahkemece bozma kararına uyulmasının ardından yapılan yargılama sonunda; davanın reddine verilmiş, hüküm davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Dava konusu taşınmazın bulunduğu yerde, dava tarihinden önce orman kadastrosu bulunmamaktadır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usûl ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının davacı ...'a yükletilmesine 04/06/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.