muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/22328, Karar No: 2015/27228, Tarih: 05.10.2015

Kısmi davada ise zamanaşımı yalnızca dava edilen kısım kesilir. Henüz açılmayan (saklı tutulan) ve daha sonra ıslahla arttırılan bölüm için zamanaşımı işlemeye devam eder. Ancak kısmi davadaki miktar, kısmi davanın açıldığı dava tarihine göre geriye doğru belirlenen zamanaşımı süresini kapsar. Bakiye alacak talep edildiği tarihe göre, geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalıyor ise zamanaşımına uğramadığı kabul edilmelidir. Kısaca kısmi davadaki alacak miktarı belirlendiği tarihten itibaren öncelikle ileriye doğru gerçekleşen alacak için mahsup edilmeli, bakiye alacak ise ondan sonraki süreyi kapsamalıdır. İlk kısmi davada belirlenen alacak mahsup edildikten sonra bakiyenin talep edildiği tarihten geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalan alacak, alacaklı lehine hüküm altına alınmalıdır.

Dosya içeriğine göre kısmi olarak açılan davada davacı vekili bilirkişi hesap raporundan sonra ıslah sureti ile alacakları arttırmış ve davalı vekili ise ıslaha karşı zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Hüküm altına alınan ve 28.06.2005-22.12.2011 tarihlerini kapsayan fazla mesai ücret alacağı kısmi olarak istenen miktar dışlandığında kalan kısmı 01.10.2013 tarihli ıslah tarihine göre geriye beş yıllık zamanaşımı süresi dikkate alındığında zamanaşımına uğrayan miktarları bulunmaktadır. Mahkemece ıslaha karşı zamanaşımı neden ile zamanaşımı itirazı üzerine ek rapor alınmadan, ıslah ile artırılan tüm miktarın hüküm altına alınması hatalıdır.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 05.10.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9067, Karar No: 2019/11414, Tarih: 11.11.2019

**15. Ceza Dairesi         2017/9067 E.  ,  2019/11414 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık, resmi belgede sahtecilik

HÜKÜM : 1- TCK'nın 204/1, 43, 62/1, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

2- TCK'nın 158/1-f-son, 62/1, 52/2-4, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

Nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hükümler, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın 17/11/2009 tarihinde katılandan iki adet araç satın alarak, karşılığında müşteki ...'ya ait çek koçanından boş vaziyette çalınan ve 39.700 TL bedel ile düzenlenen 3259246 nolu çeki verdiği, 15/12/2009 tarihinde sanığın yanında haklarında beraat hükümleri kesinleşen ... ve ... ile birlikte tekrar katılanın iş yerine gelerek, önceden satın almış olduğu araçları vererek tır satın almak istediğini beyan ettiği, bu esnada sanıkla birlikte gelen ...’in müşteki ...'ya ait olup, çalınan 3259248 numaralı, 17/01/2010 keşide tarihli, 38.600 TL bedelli çeki katılana gösterdiği, katılanın arkadaşının sanıkların ellerinde bulunan çekin sahte çek olduğu yönünde istihbarat aldığından, tır satışını yapmayarak, durumu güvenlik güçlerine haber verdiği, sanığın bu şekilde zincirleme şekilde nitelikli dolandırcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediği iddia edilen olayda; her ne kadar sanık savunmalarında; suça konu çekleri tanık ...'ndan yaptığı alışveriş karşılığında aldığını iddia etmiş ise de, tanık ...'nun sanıkla aralarında herhangi bir ticari ilişkinin olmadığı ve çeki de kendisinin vermediği yönünde anlatımlarda bulunması, sanığın çeki tanık ...'dan aldığına dair herhangi bir delil ibraz edememesi, 04.05.2010 tarihli ekspertiz raporu ile 08.02.2013 tarihli bilirkişi raporunda; 3259246 numaralı çekteki 1. cirantacı el yazıları ve imzanın sanığın eli ürünü olduğu, çek üzerindeki el yazıları ve keşideci imzasının sanık ve tanık ...’nun eli ürünü olmadığı, 3259248 numaralı çekteki keşideci imzası ve el yazılarının sanık ve tanık ...’nun eli ürünü olmadığı yönünde görüş ve kanaatlerin bildirilmesi, müşteki ...’nın çeklerinin çalınması olay ile ilgili Tokat C.Başsavcılığı’nın 2010/7653 Soruşturma sayılı dosyası, Tokat Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2009/1551 Esas ve 2010/308 karar sayılı çek iptali konulu ilamı, katılan beyanları, tanık anlatımları ve dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde; sanığın nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik suçlarını işlediğinin sabit olduğu gerekçesine dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanığın 17/11/2009 tarihinde 39.700 TL bedelli çeki vererek, katılan 2 adet araç satın aldığı, 15/12/2009 tarihinde ise 38.600 TL bedelli çek karşılığında, tır satın almaya çalıştığı, ancak bu eyleminin teşebbüs aşamasında kaldığı anlaşıldığından; sanığın 5237 sayılı TCK'nın 43/1. maddesi kapsamında, aynı suç işleme kararıyla kanunun aynı hükmünü birden fazla ihlal ederek, değişik zamanlarda tamamlanan ve teşebbüs aşamasında kalan eylemleri nedeniyle zincirleme suç hükümlerinin uygulanmayarak eksik ceza tayin edilmesi aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Sanık hakkında nitelikli dolandırıcılık suçundan hükümler kurulurken TCK'nın 158/1-f-son maddesi gereğince hükmolunacak hapis cezasının üç yıldan, adli para cezasının ise elde edilen haksız menfaatin iki katından az olamayacağının düzenlenmesine rağmen, temel cezanın 2 yıl hapis cezası ve 5 gün adli para cezası olarak belirlenip, herhangi bir arttırım ya da indirim yapılmaksızın sonradan 3 yıl hapis cezası ve 3.970 gün adli para cezasına çıkarılması sonuca etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın herhangi bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddine ancak;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1, 2 ve 4. numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi’nin verdiği 08/10/2015 tarihli ve E. 2014/140, K. 2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24/11/2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlayarak yürürlüğe girdiğinden, iptal kararına göre değerlendirme yapılmasında zorunluluğun bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususun aynı Kanun'un 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin ilgili bölümlerin hüküm fıkrasından çıkarılarak yerine “Sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 53. maddesinin 1 ve 2. fıkraları ile 3. fıkrasının birinci cümlesinin uygulanmasına” ibarelerinin eklenmesi, suretiyle hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 11/11/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8197, Karar No: 2012/4355, Tarih: 10.04.2012

Dava İİK.nun 277 ve devamı maddeleri uyarınca açılan tasarrufun iptali isteğine ilişkindir. İptal davasından maksat İİK.nun 278, 279 ve 280. maddelerinde yazıldığı gibi alacağın tahsilini temin için borcun doğumundan sonra yapılan tasarruflarının iptaline hükmettirmektir. Bu davanın önkoşulu ise, borçlu hakkında alınmış kesin veya geçici aciz belgesinin (İİK.nun 277 md) bulunmasıdır. Ön koşulun bulunması halinde ise İİK.nun 278, 279 ve 280. maddelerinde yazılı iptal şartlarının bulunup bulunmadığı araştırılmalıdır. Özellikle İİK.nun 278.maddede akdin yapıldığı sırada kendi verdiği şeyin değerine göre borçlunun ivaz olarak pek aşağı bir fiyat kabul ettiği ve yasanın bağışlama hükmünde olarak iptale tâbi tuttuğu tasarrufların iptali gerektiğinden mahkemece ivazlar arasında fark bulunup bulunmadığı incelenmelidir. Aynı maddede sayılan akrabalık derecesi vs. araştırılmalıdır. Keza İİK.nun 280.maddesinde malvarlığı borçlarına yetmeyen bir borçlunun alacaklılarına zarar vermek kastıyla yaptığı tüm işlemler, borçlunun içinde bulunduğu mali durumu ve zarar verme kastının işlemin diğer tarafınca bilindiği veya bilinmesini gerektiren açık emarelerin bulunduğu hallerde tasarrufun iptal edileceği hususu düzenlendiğinden yapılan işlemde mal kaçırma kastı irdelenmelidir. Öte yandan İİK.nun 279.maddesinde de iptal nedenleri sayılmış olup bu maddede yazılan iptal nedenlerinin gerçekleşip gerçekleşmediği de takdir olunmalıdır. Somut olayda mahkemece ivazlar arasında fahiş fark bulunmaması ve davalıların kötü niyetli olduklarının kanıtlanamaması nedeniyle davanın reddine karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu edilen 156 ada 5 nolu parsel üzerindeki 107.000.00 TL ipotekle birlikte 2.000.00 TL. bedelle, 2018 nolu parsel ise üzerindeki toplam 300.000.00 TL ipotek ile birlikte 25.000.00 TL bedelle borçlu davalı ... Berktaş tarafından diğer davalı ...’e satılmış, bilirkişiler tarafından yapılan incelemede ise 156 ada 5 nolu parselin tasarruf tarihindeki gerçek değerinin 140.000.00 TL., 2018 nolu parelin ise 202.398.00 TL olduğu bildirilmiştir. Böylece görünürde ivazlar arasında fahiş fark bulunmakta ise de davalı ... taşınmazların satış bedeli olarak borçlu davalıya Tekstilbank kanalı ile 67.000.00 ve 75.000.00 TL ödemede bulunduğunu, ayrıca taşınmazlar üzerindeki ipotek borcu için 180.000.00 TL ödemede bulunduğunu bildirmiştir. Ancak borçlu davalı ..., Tekstilbank kanalı ile yapılan ödemenin ...’ta çalışan dayısının oğlu ...’nin şahsi parasından aldıkları 140.000.00 TL.nin kendisine havale ediliyormuş gibi yapıldığını, bu paranın gerçekte ödenmediğini savunmuştur. Bu durumda mahkemece dava konusu taşınmazların üzerindeki ipotek bedellerinin ödenip ödenmediği, ödenmiş ise kim tarafından ödendiğinin araştırılması, yine davalı ... tarafından Tekstilbank kanalı ile davalı ...’a gönderilen paranın borçlu davalının savunmasında ileri sürdüğü gibi..

...’ta çalışan dayısının oğlu ...’nin şahsi parasından aldıkları 140.000.00 TL.nin kendisine havale ediliyormuş gibi yapıldığını, bu paranın gerçekte ödenmediğini savunmuştur. Bu durumda mahkemece dava konusu taşınmazların üzerindeki ipotek bedellerinin ödenip ödenmediği, ödenmiş ise kim tarafından ödendiğinin araştırılması, yine davalı ... tarafından Tekstilbank kanalı ile davalı ...’a gönderilen paranın borçlu davalının savunmasında ileri sürdüğü gibi...nin hesabından çekilip çekilmediğinin araştırılması gerektiğinde adı geçen şahsın banka hesapları üzerinde bilirkişi incelemesi yaptırılması, 2018 nolu parsel üzerinde imalathane olduğu tapu kaydında belirtildiğinden bu imalathanenin borçlunun ticari işletmesi olup olmadığı ticari işletme ise hangi tarihlerde faaliyet gösterdiğinin araştırılması ve sonucuna göre İİK.nun 280/son maddesinin olayda uygulama yeri olup olmadığının irdelenmesi ondan sonra toplanan ve toplanacak olan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken eksik incelemeyle davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış kararın bozulması gerekmiştir.
Yargıtay — Esas No: 2012/29262, Karar No: 2013/27504, Tarih: 29.11.2013

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/29262 E.  ,  2013/27504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, asgari geçim indirimi, ücret alacağının tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; duruşma gününün taraflara tebliği için davetiyeye yapıştırılacak posta pulu bulunmadığından duruşma isteğinin reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin 27.03.2007 tarihinde davalı özel okulda müzik öğretmeni olarak çalışmaya başladığını, sözleşme bitim tarihinin 01.07.2009 olmasına rağmen 30.03.2009 tarihinde ders için okula gittiğinde okula alınmadığını ve sebepsiz olarak işten çıkartıldığını, net 1.346,81 TL ücret aldığını belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile birlikte bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının müvekkili özel okulda kadrolu olarak müzik öğretmeni olarak çalıştığını, ... sözleşmesinin 28.03.2008 tarihinde bir yıl süre ile uzatılmasının teklif edildiğini, davacının bu teklifi reddederek ücretli öğretmen statüsünde çalışmak istediğini belirttiğini, bir yıldan kısa süreli ... sözleşmesi imzalamak anlamına gelen bu teklifi tüm sözleşmelerde eklenerek Kaymakamlığa mevzuat gereği bildirildiğini, gelen yazıda Özel Öğretim Kurumları Yönetmeliğinin 45. maddesine aykırı olduğu ve mevzuat gereği mümkün görülmediğinden kabul edilmediğini, bu durumun davacıya sözlü olarak bildirildiğini, ... sözleşmesinin sona erdirilmesi ve tebliğ belgelerinin davacıya tebliğ edilemediğini, hak ettiği tüm ödemeler yapılarak ... sözleşmesinin sonlandırıldığını, belirli süreli ... sözleşmesine göre kıdem ve ihbar tazminatının ödenmeyeceğini savunarak davanın reddine karar verilmesin talep etmiştir.

Mahkemece, ... sözleşmesinin kıdem ve ihbar tazminatı ödenmesini gerektirmeyecek şekilde sona erdirildiğinin ispatının davalı işverene ait olduğu, davalı işverence bu hususun ispat edilemediğini bu sebeple davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığını, ücretin ödendiğinin ispatının davalı işverene ait olduğu, bu hususun ücret hesap pusulası, banka ekstresi, makbuz veya eşdeğer belgelerle davalı işveren tarafından kanıtlanamadığını,./..

Davacının ücret alacağının olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı işçinin ... sözleşmesinin feshi noktasındadır.

Davacının ücret alacağının olduğu gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir

Karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacı işçinin ... sözleşmesinin feshi noktasındadır.

Türk hukuk mevzuatında, belirli ... sözleşmelerinin yapılmasını zorunlu kılan veya buna imkan sağlayan düzenlemeler bulunmaktadır. Örneğin, 5580 sayılı Özel Öğretim Kurumları Kanunu’nun 9. maddesinin 1. fıkrasına göre, Kurumlarda çalışan yönetici, öğretmen, uzman öğretici ve usta öğreticiler ile kurucu veya kurucu temsilcisi arasında yapılacak ... sözleşmesi, en az bir takvim yılı süreli olmak üzere yönetmelikle belirtilen esaslara göre yazılı olmak üzere belirli süreli yapılır. Böylece, ... sözleşmesinin özel okul öğretmenler, müdür ve diğer yöneticileri ile yapılacak ... sözleşmelerinin belirli süreli olması ve bir yıldan az süreli olmaması zorunludur.

Somut uyuşmazlıkta, davacı ... sözleşmesinin bitim tarihi 01.07.2009 olmasına rağmen 30.03.2009 tarihinde derse gittiğinde okula alınmadığını ve işten çıkartıldığını belirtmiştir. Davalı taraf ise davacıya 28.03.2008 tarihinde sözleşmesinin bir yıl süre ile uzatılmasının teklif edildiğini, davacının bu teklifi reddederek ücretli öğretmen olarak çalışmak istediğini beyan ettiğini, bu teklifin bir yıldan kısa süreli ... sözleşmesi imzalaması anlamına geldiğini, kaymakamlık tarafından bir yıldan az süreli sözleşmenin mevzuat gereği mümkün olmadığının bildirildiğini beyan etmiştir. Dosya kapsamına göre davacının davalı özel öğretim kurumunda müzik öğretmeni olarak çalıştığı sabittir. Davacının bir yıldan az süreli ... sözleşmesi yapmak istediği ancak mevzuat gereği bir yıldan az süreli ... sözleşmesi yapılamayacağı, buna göre davacının ... sözleşmesini haklı bir sebep olmaksızın feshettiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece bu gerekçe ile davacının kıdem ve ihbar tazminatı talebinin reddine karar verilmesi gerekli iken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

2-Taraflar arasındaki diğer uyuşmazlık noktası ise davacının hak kazandığı ücretlerin ödenip ödenmediği noktasındadır .

4857 sayılı ... Kanunu'nun 37. maddesine göre, işçiye ücretin elden ya da banka kanalıyla ödenmesi durumunda, ücret hesabını gösteren imzalı ve işyerinin özel işaretini taşıyan “ücret hesap pusulası” verilmesi zorunludur.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de para borcu olan ücretin ödendiğinin şahitle ispatı mümkün değildir.

Uygulamada çoğunlukla “ücret bordrosu” adı altında belgeler düzenlenmekte ve periyodik ödemelerde işçinin imzası alınmaktadır. Banka aracılığı ile yapılan ödemelerde banka kayıtları da ödemeyi gösteren belge niteliğindedir.

Ücretin ödendiğinin ispatı işverene aittir. Bu konuda işçinin imzasını taşıyan bir ödeme belgesi yeterli ise de para borcu olan ücretin ödendiğinin şahitle ispatı mümkün değildir.

4857 sayılı Kanun'un 32. maddesinde, “Çalıştırılan işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının özel olarak açılan banka hesabına yatırılmak suretiyle ödenmesi hususunda, tabi olduğu vergi mükellefiyeti türü, işletme büyüklüğü, çalıştırdığı işçi sayısı, işyerinin bulunduğu il ve benzeri gibi unsurları dikkate alarak işverenleri veya üçüncü kişileri zorunlu tutmaya, banka hesabına yatırılacak ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakının, brüt ya da kanunî kesintiler düşüldükten sonra kalan net miktar üzerinden olup olmayacağını belirlemeye Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı ve Hazine Müsteşarlığından sorumlu Devlet Bakanlığı müştereken yetkilidir. Çalıştırdığı işçilerin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit istihkakını özel olarak açılan banka hesapları vasıtasıyla ödeme zorunluluğuna tabi tutulan işverenler veya üçüncü kişiler, işçilerinin ücret, prim, ikramiye ve bu nitelikteki her çeşit ./..

istihkaklarını özel olarak açılan banka hesapları dışında ödeyemezler” şeklinde kurala yer verilmiştir. Anılan hükme göre, belli şartların varlığı halinde ödemeler işçi adına açılacak banka hesabına yatırılmalıdır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işten çıkartılırken bir aylık ücretinin ödenmediğini belirtmiştir. Davalı taraf ise davacının tüm haklarının ödendiğini beyan etmiştir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının son aylık ücret bordrosunda imzasının bulunmadığını belirterek ücret alacağını hesaplamıştır. Davalı tarafın delil listesinde banka kayıtlarına dayandığı anlaşılmaktadır. Mahkemece davacıya maaş ödemesinin yapıldığı banka kayıtları, dekont ve hesap ekstresi getirtilmeden eksik inceleme ile ücret alacağına hükmedilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 29.11.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/24377, Karar No: 2021/13181, Tarih: 21.10.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/24377 E.  ,  2021/13181 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : CMK'nun 223/8. maddesi gereğince davanın düşürülmesine,

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5846 sayılı Kanunun, 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki; "...71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir...” şeklindeki düzenlemeye göre, temyiz eden meslek birliğinin şikayet ve katılma dilekçelerine ekledikleri belge ve delillerin incelenmesi sonucunda;

Şikayetçi MESAM Meslek Birliğinin yabancı meslek birliği ... ile "karşılıklı temsil sözleşmesi" imzaladığı, ancak suça konu yabancı eserlerin hak sahibi olan gerçek veya tüzel kişilerin şikayet ve temsil haklarını adı geçen yabancı birliğe devrettiklerine dair hukuken geçerli ve yeterli belgelerin kanuni süresi içinde dosyaya sunulmadığı anlaşıldığından, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan şikayetçi vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince isteme uygun olarak REDDİNE, 21.10.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3930, Karar No: 2015/4535, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3930 E.  ,  2015/4535 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/9163, Karar No: 2014/25711, Tarih: 16.09.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/9163 E.  ,  2014/25711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

A-Sanık hakkında kamu malına karşı hırsızlık ve şikayetçi ...'e karşı konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ın temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

B-Sanık hakkında şikayetçi ...'e karşı hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanunkoyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.