muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/2974, Karar No: 2014/11489, Tarih: 26.06.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/2974 E.  ,  2014/11489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 13. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/09/2013

NUMARASI : 2012/233-2013/538

Dava dilekçesinde, eğitim ve öğretim giderleri nedeniyle tahakkuk ettirilen 51.825,06 TL'nin tamamından davacı M.. Ç..'in, davalı B.. Ç..'in ise 28.318.05 TL'sinden borçlu olmadığının tespiti istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz istemlerinin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar vekili, davacı B.. Ç..'in 1998-2002 yılları arasında Askeri Lise, 2002-2008 yılları arasında Gülhane Askeri Tıp Fakültesinde öğrenim gördükten sonra 31.07.2008 tarihinde tabip subay olarak göreve başlayıp 07.04.2011 tarihinde Türk Silahlı Kuvvetlerinden çıkartıldığını, davalı kurumca faiz hariç 51.825,06TL borç tahakkuk ettirilerek bu borcun bir ay içerisinde ödenmesinin talep edildiğini ileri sürerek, idarece tahakkuk ettirilip talep edilen 51.825,06TL'nin 22.819,80TL'sinden davacı B.. Ç..'in, tamamından diğer davacı M.. Ç..'in borçlu olmadığının tespiti istenilmiş, mahkemece davanın kabulü ile davacı B.. Ç..'in 28.138,05TL sinden, davalı M.. Ç..'in tamamından borçlu olmadığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle yükümlü B.. Ç..'in ilişiği subay nasbedildikten sonra kesildiği için yükümlüye öğrenciliği döneminde yapılan masraflara ve sadece öğrencilik dönemi süresince kefil olan M.. Ç..'in kefaletinin sona erdiği dikkate alınarak bu davacı tarafından açılan davanın kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Davacının katıldığı 130. dönem subay temel askerlik ve sahrada sağlık hizmetleri stajı maliyet raporunda kurs süresince kursiyer başına düşen maliyet esas alınarak hesaplama yapılması gerekirken kursiyer başına düşen bir günlük maliyet esas alınarak hesaplama yapan rapora göre hüküm kurulmuş olması,

2- Dosya içerisinde bulunan Gülhane Askeri Tıp Akademisi dönemine ilişkin ayrıntılı maliyet çizelgesinde yer alan toplam 2.077,22 TL tutarındaki ek ders ücretinin Yenimahelle 1. Noterliği'nin 23 Ekim 2002 tarihli yüklenme senedinde yer alan "benzeri eğitim ve öğretim masrafları" içerisinde değerlendirilerek bu kalem masraflardan da davacının sorumlu olacağı dikkate alınmadan davacının borçlu olduğu ve olmadığı miktarları belirleyen bilirkişi raporuna göre hüküm kurulması,

3- Davacı tarafından askeri liseye girerken verilmiş yüklenme senedi getirtilip incelenmeden karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

3- Davacı tarafından askeri liseye girerken verilmiş yüklenme senedi getirtilip incelenmeden karar verilmiş olması,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edenlerden davacı tarafa iadesine, 26.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20813, Karar No: 2014/10466, Tarih: 26.05.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/20813 E.  ,  2014/10466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 20/09/2011 günlü görevsizlik kararı ile Dairemize gönderilmekle başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanıklar ... ve ... hakkında mağdurlar... ve ...'a yönelik yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın sabit kabul edilen eylemi nedeniyle hükmün açıklanmasının geri bırakılması kapsamı dışında kalan bir cezanın hükmolunması gerekirken, yanılgılı uygulama sonucu hükmün açıklanmasının geri bırakılması kurumunun uygulanabilme sınırı içerisine giren bir cezanın verilmesi halinde, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilemez. Aksi halin, sanığın; önceki yanılgılı uygulama sebebiyle ortaya çıkacak sonuçtan ikinci kez yararlandırılmasının sağlanmasına, hakkaniyete aykırı sonuçlar doğmasına, adalet ve eşitlik ilkelerinin zedelenmesine yol açacağını belirten Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04.03.2008 gün ve 2008/6-47 esas-2008/43 sayılı kararı gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması hükümlerinin uygulanma olanağı da bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede;

5237 sayılı TCY'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması; sanıklar hakkındaki, karşı temyiz olmaksızın bozulan ilk kararda 313.204.320 TL adli para cezası ile hükümlülüklerine karar verildiği, 5083 sayılı Yasaya 5335 sayılı Yasa ile eklenen 2/3. maddesi uyarınca para cezalarında bir Yeni Türk Lirası artıklarının hesaba katılamayacağı, buna göre sanıkların kazanılmış hakkının 313,00 TL adli para cezası olduğu halde, yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle eksik cezaya hükmolunması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiriler dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA,

II-Sanık ... hakkında kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığın eylemine uyan ve 5237 sayılı TCY'nın 149/1-a-c maddesindeki suçun gerektirdiği cezanın türü ve üst sınırına göre; aynı Yasanın 66/1-d, 66/2 ve 67/4. maddelerinde öngörülen 10 yıl 15 aylık zamanaşımının suç tarihi olan 1.9.2001 tarihinden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları ile tebliğnamedeki düşünce bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE,

III-Sanıklar ... ve ... hakkında mağdur Mehmet Karabulut'a yönelik yağma suçundan kurulan hükmün incelenmesine gelince;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak,

1-Sanıkların, bıçak tehdidi ile mağdurun cebindeki 5,50 TL parayı aldıkları, mağdurun ağlaması üzerine 5,00 TL parayı geri verdikleri, bu durumun ise kısmi iadeyi oluşturduğunun anlaşılması karşısında; mağdura kısmi iadeye rıza gösterip göstermediği sorularak, sonucuna göre 5237 sayılı Yasanın 168.maddesiyle uygulama yapılıp yapılmayacağının değerlendirmesi gerekirken, yazılı şekilde uygulama yapılması,

2- 5237 sayılı TCY'nın 150.maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY'nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150.maddenin 2.fıkrasına sevk amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

3-Sanıklar hakkındaki, karşı temyiz olmaksızın bozulan ilk kararda 313.204.320 TL adli para cezası ile hükümlülüklerine karar verildiği, 5083 sayılı Yasaya 5335 sayılı Yasa ile eklenen 2/3. maddesi uyarınca para cezalarında bir Yeni Türk Lirası artıklarının hesaba katılamayacağı, buna göre sanıkların kazanılmış hakkının 313,00 TL adli para cezası olduğu halde, yazılı şekilde uygulama yapılmak suretiyle eksik cezaya hükmolunması,

4- Suç tarihi itibariyle uygulama olanağı bulunan 5395 sayılı Çocuk Koruma Yasasının 23/2. fıkrasında; hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararının verilebilmesi için çocuğun daha önce kasıtlı bir suçtan mahkûm olmamış bulunması, yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaat gelmiş olması, kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları itibarıyla bir cezaya hükmedilmesine gerek görülmemesi ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın, aynen iade, suçtan önceki hâle getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi koşullarının bulunması gerektiği, ancak çocuğun ailesinin veya kendisinin ekonomik durumunun elverişli olmaması hâlinde zararın giderilmesi koşulun aranmayabileceğinin düzenlenmiş olması karşısında; belirtilen koşullar değerlendirilmeden “cezanın 647 sayılı Yasanın 6.maddesi gereğince ertelenmesinin sanıkların daha lehine olduğu” biçiminde yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ... ve ... savunmanlarının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 26.5.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2710, Karar No: 2012/7278, Tarih: 12.04.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/2710 E.  ,  2012/7278 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, zararlandırıcı sigorta olayı sonucu yaşamını yitiren sigortalının hak sahiplerine yapılan sosyal sigorta yardımları nedeniyle uğranılan zararın, 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesi hükmü gereğince davalı işverenden rücuan alınması istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraf avukatlarınca temyiz edilmesi üzerine temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Uluslar arası yük nakliyeciliği faaliyetini yürüten davalı işverene ait işyerinde hizmet akdine tabi sürücü (şoför) olarak çalıştırılan sigortalının, nakil sırasında kullandığı römorklu tırın, önündeki araca çarpması sonucu yaşamını yitirdiği, işbu davanın yapılan yargılaması aşamasında düzenlenen bilirkişi raporunda, hakkında ağır ve tehlikeli işlerde çalışabileceği yönünde herhangi bir sağlık raporu bulunmayan kazalıyı ağır araç sürücüsü olarak istihdam eden ve her yıl periyodik sağlık muayenesinden geçirmeyen davalının %30 oranında, hız sınırını aşan ve önündeki aracı güvenli uzaklıktan izlemeyip dikkatsiz araç kullanan sigortalının %70 oranında kusurlu olduğunun belirtildiği anlaşılmakta olup, mahkemece, anılan rapor esas alınarak karar verildiği belirgindir.

Davanın yasal dayanağı olan 506 sayılı Kanunun 26’ncı maddesinin ilk fıkrasında, iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya işçilerin sağlığını koruma ve iş güvenliği ile ilgili mevzuat hükümlerine aykırı hareketi ya da suç sayılabilir bir davranışı sonucu olmuşsa, sigortalı/hak sahipleri için yapılan harcamalardan doğan zararın Kurumca işverene ödettirileceği, işçi ve işveren sorumluluğunun saptanmasında kaçınılmazlık ilkesinin dikkate alınacağı bildirilmiş, 4857 sayılı İş Kanununun “İşverenlerin ve işçilerin yükümlülükleri” başlıklı 77’nci maddesinde, işverenlerin işyerlerinde iş sağlığı ve güvenliğinin sağlanması için gerekli her türlü önlemi almak, araç ve gereçleri eksiksiz bulundurmak, işçilerin de iş sağlığı ve güvenliği konusunda alınan her türlü önleme uymakla yükümlü oldukları, işverenlerin işyerinde alınan iş sağlığı ve güvenliği önlemlerine uyulup uyulmadığını denetlemek, işçileri karşı karşıya bulundukları mesleki riskler, alınması gerekli önlemler, yasal hak ve sorumlulukları konusunda bilgilendirmek ve gerekli iş sağlığı ve güvenliği eğitimini vermek zorunda oldukları öngörülmüştür. Anılan yasal düzenlemelerden anlaşılacağı üzere, işverenin rücu alacağından 26’ncı madde hükmü kapsamında sorumlu tutulabilmesi için kusurunun bulunması gerekmekte olup, bunun için de gerçekleşen zararlandırıcı sigorta olayı ile işverenin icrai/ihmali eylemi arasında uygun neden – sonuç ilişkisinin, başka bir anlatımla nedensellik bağının varlığı zorunludur.

Belirtilen yasal düzenleme ve açıklamalar ışığı altında inceleme konusu dava değerlendirildiğinde, “hakkında ağır ve tehlikeli işlerde çalışabileceği yönünde sağlık raporu düzenlenmemiş sigortalıyı çalıştırma” ve/veya “sigortalıyı her yıl periyodik sağlık muayenesine tabi tutmama” eylemleri ile trafik – iş kazası arasında, anılan türden bağ kurulamadığından hükme dayanak kılınan raporun yasal mevzuat kapsamında gerekçe içermediği ve yöntemince düzenlenmediği belirgindir. Bu bakımdan; iş güvenliği ve işçi sağlığı konularında uzman farklı bilirkişiye kusur incelemesi yaptırılıp 506 sayılı Kanunun 26., 4857 sayılı Kanunun 77., İşçi Sağlığı ve İş Güvenliği Tüzüğünün 2 vd. maddelerine uygun rapor düzenlenerek trafik – iş kazasının meydana gelmesinde tüm ilgililerin kusur oran ve aidiyetleri oluşa uygun olarak belirlenmeli, bu kapsamda, araçta teknik arıza bulunması, sigortalının yeterli nitelikte sürücü belgesine sahip olmaması, sigortalıya dinlendirilmeksizin yasal süresinden fazla araç kullandırılması, taşıma kapasitesinin üzerinde tıra yük yüklenmesi ve buna bağlı olarak kaza anında tırın durmakta zorlanması ve benzeri durum ve olgular Kurumca iddia ve ispat edildiği takdirde değerlendirmeye alınarak bunların işveren kusuru olarak kazanın gerçekleşmesine etkisi üzerinde durulmalı, sonrasında, kendilerine ölüm geliriyle birlikte ölüm aylığı da bağlanan hak sahipleri hakkında 506 sayılı Kanunun 92’nci maddesi uygulanarak gelirlerin yarıya indirildiği anlaşılmakla, bu uygulamanın gelirlerin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değerlerine etkisi açıklıkla saptanmalı ve elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu, yönteme aykırı düzenlenen bilirkişi raporuna dayanılarak ve ilk peşin değerler netlikle ortaya konulmadan karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, taraf vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davalıya geri verilmesine, 12.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5005, Karar No: 2014/9830, Tarih: 05.05.2014

**10. Hukuk Dairesi         2014/5005 E.  ,  2014/9830 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, davacının Tarım Bağ-Kur sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, kararın bozmaya uygun olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı Kurum vekilin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “Sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, anılan Kanunun 36. maddesi gereği olarak da, Kurumun prim alacaklarını Bakanlar Kurulu kararıyla ürün bedellerinden tevkif suretiyle tahsili olanaklı kılınmıştır. İşte bu bağlamda, sigorta primlerinin ürün bedellerinden Bağ-Kur adına tevkif suretiyle tahsili halinde, kişinin yukarıda izah edilen 5. maddede yer alan anlamda sigorta başlangıcı olarak; bu tevkifatın, kamu kuruluşlarına yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifat tarihini takip eden aybaşı; özel kuruluşlara yapılan ürün tesliminde yapılmış olması durumunda tevkifatın Kuruma havale edilmiş olması şartıyla tevkifatın yapıldığı tarihi takip eden aybaşı esas alınır.

Eldeki davada; davacının ürün satışından 01.03.1997 tarihinde yapılan prim tevkifatının Kurum kayıtlarına intikal etmediğinin belirgin olması ve intikal eden ilk tevkifat tarihinin 25.12.1997 tarihi olması karşısında, anılan tevkifatı takip eden aybaşı olan 01.01.1998 tarihinden itibaren sigortalılığın başlatılması yerine, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Ne var ki; bu aykırılığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, karar bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun Geçici 3. maddesi delaletiyle 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. maddesi uyarınca düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Hüküm fıkrasının 1. bendindeki “01/03/1997” rakamlarının silinerek yerine “01/01/1998” rakamlarının yazılmasına ve hükmün bu şekliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/9502, Karar No: 2015/32139, Tarih: 24.12.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/9502 E.  ,  2015/32139 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2014/187984

MAHKEMESİ : Antalya 5. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/03/2014

NUMARASI : 2013/638 (E) ve 2014/154 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Sanığın UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 07.07.2014 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24.12.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6956, Karar No: 2018/3059, Tarih: 18.04.2018

**6. Ceza Dairesi         2015/6956 E.  ,  2018/3059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma, basit yaralama

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık tarafından, mağdura karşı yağma suçunun konutta işlendiği olayda; sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 149/1.maddesinin (d) bendinden uygulama yapılması gerekirken aynı kanunun 148/1. maddesinden uygulama yapılmak sureti ile noksan ceza tayini karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde, nitelendirmede, usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı Yasanın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir deneme süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesi, denetim süresi ertelemenin yasal sonucu olduğundan, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyecek, yine fıkrada mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olmamak hususu da, hükmedilen bir yıldan fazla mahkûmiyetler için söz konusu olup, hapis cezası bir yıldan az olsa da denetim süresi hiçbir ahvalde bir yıldan az olamayacaktır.

Bu bağlamda, 5237 sayılı TCK’nın 51.maddesinin 3.fıkrasına göre, yağma suçu ile ilgili olarak cezasının ertelenmesine karar verilen sanık ... hakkında hükmedilen denetim süresinin mahkum olduğu 1 yıl 3 ay hapis cezası süresinden az olamayacağının gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5271 sayılı CMK.nun 324/4 maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106'ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20.-TL dahil) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, toplam 10.25.-TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

2- 5271 sayılı CMK.nun 324/4 maddesi uyarınca Devlete ait yargılama giderlerinin 21/07/1953 tarihli ve 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106'ncı maddesindeki terkin edilmesi gereken tutarlardan (20.-TL dahil) az olması halinde, bu giderin Devlet Hazinesine yüklenmesine karar verilmesi gerekirken, toplam 10.25.-TL yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık ... Kılıç hakkında yağma suçundan kurulan hükümde “ 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 51/3. maddesi gereğince, sanığın 1 yıl süreyle denetim altında bulundurulmasına cümlesi çıkartılarak, yerine “5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi gereğince sanığın 1 yıl 3 ay süre ile denetime tabi tutulmasına” cümlesi yazılarak, yine hüküm fıkrasından “yargılama giderlerine ilişkin” bölüm çıkartılarak yerine “1 çağrı kağıdı bedeli olarak 9.-TL, yazışma ve posta gideri olarak 1,25.-TL olmak üzere yapılan toplam 10.25.-TL'den oluşan yargılama giderinin inceleme tarihi itibariyle 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan (20,00.-TL'den) daha az olması nedeniyle 5271 sayılı CMK'nın 342/4.maddesi gereğince Devlet hazinesine yüklenilmesine'' cümlesinin yazılması suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.04.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.