muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1587, Karar No: 2021/6481, Tarih: 30.03.2021

KARŞI OY :

Dairemizin yerleşik içtihatlarına göre, 5237 sayılı TCK'nın 150. maddesinin 2. fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramında, yasa koyucunun amacı ve suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda gerekçeleri de açıklanmak suretiyle uygulanabilecektir.

Dosya kapsamına göre somut olay değerlendirildiğinde; saat 16.30 sıralarında ... ve müşteki ...’nin ... Mahallesinde evlerine doğru yürüdükleri esnada sanıkların müştekilere seslenerek “Gelin lan buraya” şeklinde sözler sarf ederek yanlarına çağırdıkları, müşteki ...’ın daha önce sanık ...ı mahallenin hırsızı olarak duyduğu için tanıdığı, bu nedenle kendilerine zarar vereceklerini düşünerek yanlarına gittikleri, müşteki ...’in sanıkların kendilerini bırakması amacıyla babasının polis olduğunu belirterek görevden geldiğini beyan ettiği, sanık ...ın mağdur ...’a “Cep telefonun var mı’’ dediği, mağdurun telefonu olmadığını söylemesine rağmen sanık ...in mağdurun cebindeki telefonu fark ettiği ve mağduru çeşmenin duvarına yasladıktan sonra bıçağını boğazına dayadığı ve pantolonunun cebindeki Nokia 8310 marka telefonunu zorla aldığı, ayrıca elini beline atarak tabancasına gösterdikten sonra “Sizi şimdi burada öldürsem kimsenin haberi olmaz” dediği, ayrıca parasının olup olmadığını sorduğu, cevap vermemesi üzerine mağdur ...’in ceplerini kontrol ederek arka cebindeki 20 TL parasını da aldığı, cep telefonunun sim kartını çıkartıp mağdura verdiği, “şimdi sizi gasp ediyorum kim ne yapacak ben eve dahi gitmiyorum” şeklinde sözler sarf ettiği, olayların başından beri elinde zincir olduğu halde sanık ...in yanında bulunan sanık ...’ın da müşteki ...’nin bacağına zincirle vurarak cebindeki 10 TL parasını aldığı, müşteki...’ın telefon ve paraları sanık ...ten istediği ancak sanık ...in müştekinin eline sigarasını bastırdığı ve müştekiyi itekleyerek yere düşürdüğünün anlaşılması karşısında, sanık ...hakkındaki evrakın yakalama emrinin infaz edilememesi nedeniyle tefrik edildiği, sanık ... hakkında sadece müşteki ...'ye yönelik eyleminden ötürü mahkumiyet kararı verildiği, mağdur ...’e yönelik eylemi nedeniyle hüküm tesis edilmediği için bozma ilamında eleştiri yapıldığı hususu da nazara alındığında, suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de değerlendirildiğinde sanık ...’ın özgülenen kastının müşteki...’ın üzerindeki tüm parasını almaya yönelik olduğu nazara alındığında TCK’nın 150/2. maddesinin uygulanma şartları oluşmadığından aksi yöndeki sayın çoğunluğun görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2014/12781, Karar No: 2015/6066, Tarih: 02.06.2015

**14. Hukuk Dairesi         2014/12781 E.  ,  2015/6066 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kırşehir 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/06/2014

NUMARASI : 2013/358-2014/643

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.06.2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 11.06.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı Hazine, dava konusu taşınmazın geldisi olan 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın kadastro çalışmaları sırasında davalı belediye adına tespit edildiği ancak bu taşınmazın 1953 yılında tahsis edilen mera tahsis kararının sınırlarında kaldığını, 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifraz edilerek değişik parsellere gittiğini ve imar uygulaması ile de dava konusu taşınmazların arsa vasfıyla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesindeki şartların oluşmamasına rağmen davalı belediye adına tescil edildiğini, daha sonra davalıya satışının yapıldığını ve bu tescilin yolsuz tescil niteliğinde olduğunu ileri sürerek tapu iptali ve Hazine adına tescilini talep etmiştir.

Davalı, Mera Kanununun geçici 3. maddesinde belirtilen şartların oluştuğunu, taşınmazın belediyeden satın alındığını, tapuya güven ilkesi gereğince davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın yoğun yerleşim alanında kalmadığı, üzerinde yapı ve ağaç bulunmadığı ve 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesindeki koşulların oluşmadığı gerekçesiyle davanın kabulü ile dava konusu taşınmazın mera olarak sınırlandırılarak özel sicile kaydına karar verilmiştir.

Hükmü, davacı Hazine vekili ve davalı temyiz etmiştir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Kanunun 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile;

"Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün

Olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.

(Ek fıkra: 3/6/2007-5685/1 m.) Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken belediyeler adına tescil edilen ve belediyelerce konut veya işyeri yapılmak üzere bedelsiz olarak veya bedeli karşılığında gerçek ve özel hukuk tüzel kişilerine tahsis edilen, daha sonra Hazine tarafından ilgili belediye aleyhine açılan davalar sonucu mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilerek mera, yaylak ve kışlak özel siciline yazılan, fakat daha sonra bu Kanun hükümlerine göre mera, yaylak ve kışlak vasfı değiştirilerek Hazine adına tescil edilen taşınmazlardan; herhangi bir kamu hizmeti için gerekli olmayan, Hazinece herhangi bir tasarrufa konu edilmeyen ve halen tapuda Hazine adına kayıtlı olan  taşınmazlar, tahsis tarihindeki arsa değerine devir tarihine kadar geçen süre için yasal faiz eklenerek belirlenecek bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla adlarına tahsis yapılanlara devredilir" hükmü getirilmiştir.

Yukarıya aynen alınan madde hükmünden anlaşılacağı üzere; 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesinin uygulanacağı taşınmazlar, öncesi mera iken yasanın öngördüğü koşulların gerçekleşmesi sebebiyle aslında Hazine adına tescili gereken veya Hazine adına tescili gerekirken gerçek veya tüzel kişiler adına tescil edilecek taşınmazlardır. Başka bir anlatımla 4342 sayılı

Mera Kanununun geçici 3.maddesi hükmü, belediye adına tescil edilerek belediyenin özel mülkü haline gelen taşınmazlara uygulanamaz.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

Bir yörede 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesine göre işlem yapılabilmesi için;

a)Mera, 4342 sayılı Kanunun geçici 3. maddesinde yapılan değişikliğin yürürlüğe girdiği 03.05.2005 tarihi itibariyle belediye ve mücavir alan sınırları içersinde bulunmalıdır. Zira bu tarih itibariyle köy sınırları içerisinde bulunan veya bu tarihten sonra belediye ve mücavir alan sınırları içerisine alınan meralarda bu madde hükümlerinin uygulanma olanağı yoktur.

b)Mera, 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşmiş imar planı içersinde kalmalıdır. Bu tarihten sonra imar planı içerisine alınan veya imar planı bulunmayan yerlerdeki meralarda bu madde hükmü uygulanmaz. Yasa hükmünde geçen "imar planından" maksat ise, her türlü ölçekteki plan yani nazım, uygulama veya mevzi imar planlarıdır.

c)Meranın yerleşim yeri olarak işgal edilmesi yani bu şekilde kullanılması durumunun da 01.01.2003 tarihinden önce mevcut olması gerekir. Bu tarihten sonra işgal edilerek yerleşim yeri olarak kullanılan meralarda bu madde hükmü uygulanamaz. Bu maddenin uygulanmasında "yerleşim yeri" kavramı konut, konaklama, turizm, sanayi, askeri v.b. amaçlar için kullanılmak üzere planlanarak yapılaşmış veya eskiden beri bu amaçlarla kullanılan şehir, kasaba ve beldelerin üzerinde yapılaşma bulunan yerleşim alanlarını ifade etmektedir.

d)Diğer bir koşul da meranın mera niteliği ile kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunmamasıdır.

Yukarıda belirtilen şartların varlığı duraksamasız saptanmadan belediye ve diğer kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş meraların mülkiyeti bu kurum ve kuruluşlara bırakılamaz. Bu gibi yerler yasa uyarınca Hazine adına tescili gereken yerler olacağından, mahkemece 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3. maddesi koşullarının varlığı veya yokluğu üzerinde yeterince durulmalıdır.

Somut olayda, dava konusu taşınmazın 324 ada 63 parsel sayılı taşınmazın ifrazıyla oluşan 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın imar görmesiyle oluşan imar parseli olduğu anlaşılmaktadır. Bilirkişi raporunda A... s.. . no'lu mera paftasının fenni sıhhate haiz olmadığından uygulanabilir nitelikte olmadığı ancak dava konusu taşınmazın geldiği 324 ada 146 parsel sayılı taşınmazın şekil itibariyle mera kapsamında kaldığı belirtilmiştir. Ancak mahkemece itibar edilen bilirkişi raporu denetime elverişli olmadığı gibi tereddütleri ortadan kaldırıcı nitelikte de değildir.

Davacının dayandığı 02.02.1953 tarihli A., M... ve A.. Beldesi için verilen mera norm kararında mera hudutları belirtilmiştir. Her ne kadar mera paftası fenni sıhhate haiz değilse de zeminde bulunan bu sınırlardan mera hudutlarının belirlenmesi mümkün olabilecektir. Bu yüzden mahkemece mahallinde yeniden keşif yapılarak gerekirse keşifte yöreyi iyi bilen mahalli bilirkişilerden de faydalanılarak konusunda uzman olan üç kişiden oluşan harita mühendisi ve ayrıca ziraatçi bilirkişi ve şehir plancısı aracılığıyla uygulama yapılmalı, mera norm kararındaki sınırlar bilirkişilere sorularak arazi üzerinde tespit ettirilmeli, mera norm kararında belirtilen sınırların dava konusu yeri kapsayıp kapsamadığı duraksamasız belirlenmeli, saptanan sınırlar ve dava konusu taşınmazın konumu teknik bilirkişinin çizeceği krokide işaret ettirilerek denetime elverişli bir rapor aldırılıp sonucuna göre hüküm kurulmalıdır.

Yapılan araştırma sonunda dava konusu taşınmazın mera norm kararı sınırlarında kaldığının tespit edilmesi halinde 2981 sayılı Kanunun 10/c maddesi ve imar planı uygulama haritaları kapsamına göre mera olan taşınmazın 01.01.2003 tarihinden önce yerleşim yeri olarak işgal edilen yerlerden olup olmadığı resmi deliller toplanarak bu tarihlere yakın tarihlerde çekilen hava fotoğraflarından da yararlanılarak saptanmalı, öte yandan meranın artık mera olarak kullanılmasının teknik açıdan mümkün bulunup bulunmadığı parsel bazında değil, imar planları ve ada bazında ziraatçi bilirkişiye incelettirilmeli, HMK'nın 290. maddesi hükmü gereğince keşfi izlemeye olanak sağlayacak ve bilirkişi raporlarını denetlemeye yardımcı olacak sayıda fotoğraf çektirilerek dosyaya konulmalı, tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir hüküm kurulmalıdır.

Mahkemece belirtilen bu hususlar gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda yazılı nedenlerle davalı temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacı vekilinin ve davalının vekalet ücreti ve yargı harcına ilişkin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 02.06.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/10212, Karar No: 2025/2127, Tarih: 13.03.2025

**9. Ceza Dairesi         2024/10212 E.  ,  2025/2127 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2014/228 E., 2015/313 K.

SUÇLAR : Çocuğun cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

İTİRAZNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İTİRAZA KONU KARAR : Bozma

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 09.05.2024 tarihli ve 2021/9117 Esas, 2024/4278 Karar sayılı kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 21.10.2024 tarihli ve 14-2015/360089 sayılı itirazı üzerine dava dosyası, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 308/2. maddesi gereği Dairemize gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İTİRAZ SEBEPLERİ

Sanığın mağdureyi kucağına alıp yanaklarından ve dudaklarından öptükten sonra tanık ...'ün görmesi üzerine mağdureyi on adım ilerideki kuytu bir yere götürerek eteğinin altından elini sokmak suretiyle bacaklarını okşayıp dudağından öpmeye devam ettiği olayda, sanığın suç işleme iradesinde sebat göstererek eylemini daha elverişli olan kuytu bir yerde sürdürdüğü tanık ...'ın da olayı görmesi üzerine istemi dışında eylemlerine son verdiğinden bahisle sanığın eylemlerinin bir bütün olarak ani ve kesintili eylemler olmayıp çocuğun cinsel istismarı suçunu oluşturduğuna ve mağdureyi kuytu bir yere götürmesi nedeniyle de kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun unsurlarının oluştuğuna, hükümlerin onanması gerektiğine ilişkindir.

II. GEREKÇE

Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 09.05.2024 tarihli ve 2021/9117 Esas, 2024/4278 Karar sayılı bozma kararı usul ve kanuna uygun olup, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ileri sürülen itiraz nedenlerinin yerinde olmadığı sonucuna varılmıştır.

III. KARAR

1. Gerekçe bölümünde belirtilen nedenle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı İTİRAZININ, çocuğun cinsel istismarı suçundan Sayın Üye ...'ın karşı oyu ve oy çokluğuyla, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan oy birliğiyle REDDİNE,

2. 5271 sayılı Kanun’un 308/3. maddesi uyarınca Yargıtay 9. Ceza Dairesinin, 09.05.2024 tarihli ve 2021/9117 Esas, 2024/4278 Karar sayılı bozma kararı ile ilgili itirazı incelemek üzere dava dosyasının, Yargıtay Ceza Genel Kuruluna gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

13.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin sayın çoğunluğunca çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün bozulmasına ilişkin karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz üzerine dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine karar verilmiş ise de;

Tanık ...'ün sanığın eylemlerini görüp polise ihbarı üzerine intikali gerçekleşen olayda;

13.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Dairemizin sayın çoğunluğunca çocuğun cinsel istismarı suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün bozulmasına ilişkin karara karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca itiraz üzerine dosyanın Yargıtay Ceza Genel Kurulu'na gönderilmesine karar verilmiş ise de;

Tanık ...'ün sanığın eylemlerini görüp polise ihbarı üzerine intikali gerçekleşen olayda;

Sanığın sokakta oynayan 2 yıl 11 aylık mağdurenin dudağından öperek vücudunun muhtelif yerlerini okşadıktan sonra tanık ... tarafından görüldüğünü anlaması üzerine bu kez mağdureyi kucaklayarak sokağın diğer tarafına götürüp mağdurenin eteğinin altından bacaklarını okşayıp dudağından öpmeye devam etmesi şeklindeki eyleminin ani ve kesintili surette gerçekleşmeyip süreklilik arz etmesi nedeniyle sarkıntılık boyutunu aştığı görüş ve kanaatinde olduğumdan Dairemizin bozma kararına karşı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının itirazı yerinde olup, itirazın reddine dair çoğunluk görüşüne iştirak etmiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2021/14290, Karar No: 2022/10, Tarih: 17.01.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/14290 E.  ,  2022/10 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada Kayseri 1. Tüketici ile Ankara 14. Tüketici Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verilmiş olması ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevinin yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-KARAR-

Dava, itirazın iptali istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesi ile birlikte, davalı ile müvekkili şirket arasında 01/10/2018 tarihli asansör bakım hizmet sözleşmesi imzalandığını, yapılan sözleşmeye istinaden müvekkili şirket tarafından asansör bakım, arıza ve servis hizmeti verildiğini ve asansör bakım fişleri düzenlendiğini, davacı şirketin üzerine düşen tüm edim ve yükümlülükleri yerine getirdiğini, ancak davalı tarafın hizmetin karşılığı olan toplam 22.094,05TL fatura bedelini ödemediğini, Kayseri 8. Noterliğinin 15833 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile borcun dönmesi hususunda davalının ihtar edildiğini ancak ihtara rağmen ödeme yapılmadığını bu nedenle Kayseri Genel İcra Müdürlüğünün 2020/152193 Esas sayılı dosya kapsamında ilamsız icra takibi başlatıldığını, davalı tarafından takibe kötü niyetli olarak itiraz edildiğini ve takibin durduğunu, sözleşmenin 9. maddesinin "İş bu sözleşmeden kaynaklı uyuşmazlıklarda Kayseri mahkemeleri ve icra daireleri yetkilidir." şeklinde düzenlendiğini, davalı tarafın yetkiye ilişkin itirazını kabul etmediklerini, bu nedenle itirazın iptali ile takibin devamına, davalı aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Kayseri 1. Tüketici Mahkemesince, HMK'nın 6/1. maddesinde "Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir." ifadesi ve HMK'nun 10/1. maddesinde "Sözleşmeden doğan davalar, sözleşmenin ifa edileceği yer mahkemesinde de açılabilir." düzenlemesi göz önüne alınarak somut olayda kesin olmayan yetkinin söz konusu olduğu, davalının yerleşim yerinin Ankara olduğu, dava konusu sözleşme incelendiğinde sözleşmenin ifa edileceği yerin Ankara olduğu, HMK 6/1. maddesi ve HMK 10/1. maddesindeki düzenlemelere göre, tarafların arasındaki ihtilafın çözümünde davalı bina yönetiminin yerleşim yerinin ve sözleşmenin ifa edileceği yerin Ankara ili olması nedeniyle genel yetkili mahkemenin Ankara Mahkemeleri, yetkili icra dairesinin de Ankara İcra Daireleri olduğu, davalı vekilinin yetki itirazını HMK'nun 19. maddesinde öngörülen yasal süre içerisinde yaptığı ve bu itirazının haklı nedenlere dayandığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

Ankara 14. Tüketici Mahkemesince ise, takibin Ankara İcra Dairelerinde yapılması gerektiği yönünde bir kabul olması halinde, davanın dava şartı yokluğundan reddine karar verilmesi gerektiği, ancak Kayseri İcra Dairesinde başlatılan takibin yetkili icra dairesinde yapılmış olduğu ve sözleşmede de Kayseri İcra Daireleri yetkili kılındığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

İtirazın iptali davası, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun (İİK) 67 ve devamı maddelerinde düzenlenmiştir. Buna göre; ilamsız takip yapılmış olması, borçlunun bu takibe itiraz etmesi, itirazın alacaklıya (davacıya) tebliğinden itibaren alacaklının, bir yıl içinde mahkemeye başvurmuş olması yasal koşullarının gerçekleşmesi gerekir.

Takip alacaklısı tarafından ödeme emrine süresi içinde itiraz etmiş olan takip borçlusuna karşı açılan itirazın iptali davasının konusu, icra takibine konu edilen alacaklar olup, davanın amacı itirazla duran takibin devamını sağlamaktır. Bu dava, yargılama usulü bakımından genel hükümlere tabidir. Davalı borçlunun icra dosyasında ileri sürdüğü itirazlar dışındaki itirazlarını da bu dava içinde ancak cevap süresi içinde ileri sürmesi olanaklıdır. Eğer cevap süresi içinde davalı/borçlu diğer itirazlarını ileri sürmezse mahkeme bunları kendiliğinden göz önüne alamaz, takibe itiraz edilirken bildirilen sebeplerle sınırlı araştırma yapmak durumunda kalır. Nitekim aynı hususlara Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 17/09/2019 tarihli ve 2017/19-824 E., 2019/885 K. sayılı kararında da değinilmiştir.