muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/637, Karar No: 2019/5438, Tarih: 20.11.2019

Mahkemece, davalı tarafından izinli saha dışında kalan orman alanına stabilize yol yapım elemanları serilmek ve sıkıştırılmak suretiyle yol açıldığı ve bu şekilde işgal edildiği, davalının eyleminin, orman muhafaza memurları tarafından tutulan tutanak ile tespit edildiği, tutanağın aksi sabit olmadıkça geçerli olduğu, dava konusu alanın kapalı bir alan olup davalıdan başkasının girme imkanı olmadığı gerekçesiyle alınan bilirkişi raporu benimsenerek davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosyanın incelenmesinde, davacı idare tarafından suç tutanağı düzenlenmesi üzerine davalı tarafından, Eyüp 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/197 D.İş sayılı dosyası ile delil tespiti talep edildiği, tespit dosyasında düzenlenen bilirkişi raporlarında, davalının, faaliyetlerini izinli alan içerisinde devam ettirdiği ve bu alanın tel çitlerle çevrildiği, suç tutanağında koordinatları belirlenen alanın, davalıya tahsis edilen izinli sahanın dışında kaldığı, izinli saha dışında kalan alanda davalının katı atık depolaması, atık su kanalları gibi faaliyeti ya da herhangi bir tesisi bulunmadığı, izinli saha dışında kalan ve suç tutanağında belirtilen orman alanının değişik dolgu malzemeleriyle doldurulmak suretiyle tesviye edildiği ve bu kısma stabilize yol yapım elemanları serilmek ve sıkıştırılmak suretiyle yol yapıldığı, ancak bu yolun hangi tarihlerde, kim ya da hangi kurumca yapıldığının tespit edilemediği, zemindeki fiili yolun İstanbul Büyükşehir Belediyesi tarafından hazırlanan 1997 ve 2005 tarihli haritalarda yol olarak göründüğü tespit edilmiştir.

Davacı idarenin şikayeti üzerine Eyüp Cumhuriyet Başsavcılığının 2010/14918 soruşturma numaralı dosyası ile soruşturmaya başlanıldığı, soruşturma kapsamında davalı şirketin işletmeler müdürü Hasan Sarı’nın şüpheli sıfatıyla ifadesinin alındığı, yapılan soruşturma sonunda Eyüp 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/197 D.İş sayılı delil tespiti dosyasında alınan bilirkişi raporlarına itibar edilerek şüphelinin orman alanına tecavüz ettiğine dair delil bulunamadığından kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu olaya ilişkin tutulan suç tutanağının içeriğinden ve tutanağı düzenleyen orman muhafaza memurlarının tanık sıfatıyla alınan beyanlarından görgüye dayalı bilgileri olmadığı görülmektedir. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda da dava konusu orman alanına davalının herhangi bir tecavüzünün olmadığı, zeminde yer alan fiili yolun kim ya da kimler tarafından yapıldığının belirlenemediği ve bu alanın 2006 yılı uydu fotoğraflarında da yol olarak göründüğü tespit edilmiştir.

Şu durumda; mahkemece, dava konusu orman alanında yer alan ağaçların davalı tarafından kesildiği, bu alanın katı atık dökmek, yol ve kanal yapmak suretiyle davalı tarafından işgal edildiği ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

Şu durumda; mahkemece, dava konusu orman alanında yer alan ağaçların davalı tarafından kesildiği, bu alanın katı atık dökmek, yol ve kanal yapmak suretiyle davalı tarafından işgal edildiği ispatlanamadığından davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yanılgılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 20/11/2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4888, Karar No: 2015/4697, Tarih: 18.06.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4888 E.  ,  2015/4697 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı...Yöneticiliği vekili, arsa sahipleri ile davalı yüklenici arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince yüklenici tarafından yapılan binada sözleşmeye göre yapılması gereken çevre düzenlemesi, 4 kişilik asansör, dış cephe yan duvarların kum sıvası, hidrofor sistemi, yangın merdivenin yapılmadığı ve anten kablolarını döşemediğini, yapılmayan işlerin 45.000,00 TL tutarında olduğunu ileri sürerek, yüklenici tarafından yapılmayan imalatlar karşılığında 45.000,00 TL'nin dava tarihinden itibaren yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, daha sonra diğer kat maliklerine ait vekaletnameleri de dosyaya ibraz etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece dosyaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dava, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesine dayalı eksik işler bedelinin tahsili isteğine ilişkindir.

Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4077 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde, tüketici “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Başka bir deyişle, yasada dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri, olağan tüketim işleri kapsama alınmıştır. Aksinin düşünülmesi halinde üst düzey teknolojiyle gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi yasa kapsamında kaldığının ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıkların da yasanın amacına rağmen Tüketici Mahkemelerinde bakılması gerekeceğinin kabulü icap eder. Bundan dolayı somut olayda olduğu gibi arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir.

Bu durumda mahkemece, davaya genel mahkeme olan Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılarak uyuşmazlığın esasının incelenmesi gerekirken, Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılarak karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bozma nedenine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

Bu durumda mahkemece, davaya genel mahkeme olan Asliye Hukuk Mahkemesi sıfatıyla bakılarak uyuşmazlığın esasının incelenmesi gerekirken, Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılarak karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bozma nedenine göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 18.06.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19640, Karar No: 2018/16914, Tarih: 25.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/19640 E.  ,  2018/16914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye, ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanık hakkında yapılan bozmanın lehe olması nedeniyle bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yüklenemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından yargılama giderine ilişkin kısım çıkarılarak yerine, "Yargılama giderlerinden bozma öncesi yapılan yargılama giderlerinin sanıktan tahsiline, sanık hakkında bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin, bozma lehe olduğundan Hazine üzerine bırakılmasına" cümlesi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm açısından yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hüküm açısından yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; hırsızlık suçunun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin çalınan malzemelerin hurda olduğu için toplam değerinin 5,00 TL olduğunu ifade etmesi karşısında; gerekirse çalınan eşyaların değeri konusunda tespit de yaptırılarak, sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesi uyarınca ceza verilip verilmeyeceği ve bu konuda indirim yapılıp yapılmayacağı hususunun tartışmasız bırakılması,

3-Önceki hüküm sanık tarafından temyiz edilmiş olduğundan lehe bozma sonrası yapılan yargılama giderlerinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin bu sebeplerden 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 25.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16940, Karar No: 2014/5213, Tarih: 18.03.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/16940 E.  ,  2014/5213 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen davada verilen 18/07/2013 tarih ve 2011/166-2013/162 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkiliniezdinde 36. sınıfta tescilli bareli markasının bulunduğunu ve müvekkilinin uzun yıllardır emlakçılık işiyle iştigal ettiğini, söz konusu markayı emlak sektöründe kullanarak maruf hale getirdiğini, davalının ise müvekkili tescilli markasıyla ayırt edilemeyecek derecede benzer olabaresini fiilen kullandığını, davalının kullanımında esaslı unsurun ibaresi olduğunu” kelimelerinin ise “emlak çözümü” anlamına geldiğini, ayrıca davalının internet reklamlarında da çoğu zamanbaresini kullandığını ve bu durumun müvekkili haklarına tecavüz teşkil ettiğini ileri sürerek, tecavüzün tespitini ve ref'ini, marka hakkına tecavüzün önlenmesi için ibareli katalog, broşür, ambalaj malzemeleri, fatura, irsaliye ve marka tecavüzünde kullanılan makine ve araç-gereçlere el konulmasını ve imhasını, 15.000,00 TL manevi ve 1.000,00 TL maddi tazminata hükmedilmesini talep ve dava etmiştir. Davacı vekili, 17.05.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile maddi tazminat talebini 10.000,00TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, müvekkili markasının davacı markasından farklı olarak toplam 3 kelimeden ibaret olduğunu, karıştırılma ihtimali bulunmadığını, “” ibareli çok sayıda markanın halen tescilli olarak kullanıldığını, ayrıca “ kelimesinin herkesin kullanımına açık bir ibare olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının gayrimenkul danışmanlık işi ile ilgili kullandığı ibaredeki öne çıkan ve tanıtıcı olan kelimenin “ ibaresi olup, davacının tescilli markası ile tüketiciler nezdinde iltibasa neden olacak şekilde markasal olarak kullandığından ve iltibas oluşturacak kelimelerin birebir ve ayniyet derecesinde benzediğinden, davalının davacı markasına tecavüzde bulunduğunun sabit olduğu gerekçesiyle, davacı markasına davalının tecavüzünün tespiti ile men ve ref'ine, davalı yanındaibaresini taşıyan broşür, katalog, ambalaj malzemesi ve benzeri materyaller bulunduğu takdirde el konularak imhasına, lisans bedeline göre hesaplanan 10.000,00 TL maddi tazminatın, ayrıca haksız fiilin ve davalı fiilinin yoğunluğu, niteliği ile dosyaya sunulan deliller ile tarafların ekonomik ve sosyal durumları dikkate alınarak, takdiren 5.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline, fazla talebin reddine karar verilmiştir.

.../...

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

.../...

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 768,45 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 18.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14198, Karar No: 2011/13096, Tarih: 07.12.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/14198 E.  ,  2011/13096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... ve diğeri vekili Avukat ... tarafından, davalı ... Hiz. A.Ş ve diğerleri aleyhine 25/08/2009 gününde verilen dilekçe ile baz istasyonunun kaldırılması istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 13/10/2010 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davalı ... Hiz. A.Ş vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı şirket tarafından temyiz edilmiştir.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE),… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda yazılı olan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/12/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda yazılı olan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 07/12/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.07/12/2011
Yargıtay — Esas No: 2014/34647, Karar No: 2017/5484, Tarih: 11.05.2017

**2. Ceza Dairesi         2014/34647 E.  ,  2017/5484 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında mala zarar verme suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanun'un Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar müdafiilerinin temyiz isteklerinin 1412 sayılı Kanun'un 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan mahkumiyet hükümlerine yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

TCK'nın 116/2. maddesi uyarınca belirlenen 6 ay hapis cezasından, aynı Kanun'un 119/1-c maddesi uyarınca bir kat artırım yapılırken 12 ay yerine hesap hatası sonucu 1 yıl hapis cezasına hükmedilmesi, daha sonraki uygulamalar nedeniyle sonuca etkili olmadığından; suça sürüklenen çocuk ...'e TCK'nın 116/2, 119/1-c ve 31/3 maddeleri uyarınca tayin olunan 8 ay hapis cezasının aynı Kanun'un 62. maddesi uyarınca 6 ay 20 gün yerine 6 ay hapis cezasına indirildiğinin yazılması, tayin olunan hapis cezasının 6 ay 20 gün üzerinden adli para cezasına çevrilmesi nedeniyle 6 ay 20 gün yerine 6 ay hapis olarak yazılması mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatası kabul edilmiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hâkimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 11/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.