muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/6787, Karar No: 2019/15814, Tarih: 10.12.2019

II-Sanık hakkında hırsızlık suçlarından kurulan hükümler açısından yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir;

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri”de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, müşteki ...'ün beyanına göre 50,00 TL civarı değeri olan spor ayakkabısını çalmadığı ve müşteki ...’nın beyanına göre yaklaşık 100,00 TL değerindeki iki çift spor ayakkabılarını çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malların değerlerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezalardan belirlenecek oranda indirimler yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin hükümlerden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla değerlendirilmesi gerekliliği,

3-Sanığın, adli sicil kaydına göre, 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesinin uygulanmasına imkan verebilecek ilamları karşısında, 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

3-Sanığın, adli sicil kaydına göre, 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesinin uygulanmasına imkan verebilecek ilamları karşısında, 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesinde düzenlenen tekerrür hükümlerinin uygulanmaması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ün temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, aleyhe temyiz bulunmadığından yeniden hüküm kurulurken 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi gereğince tekerrür bakımından kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 10.12.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/22550, Karar No: 2022/9268, Tarih: 12.05.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/22550 E.  ,  2022/9268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 1632 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, sanığın cezasının beş ay kamuya yararlı bir işte çalıştırılma cezasına çevrilmesine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Hükümlü hakkında izin tecavüzü suçundan dolayı (Kapatılan) ... ... Komutanlığı Askeri Mahkemesince 21.09.2011 tarih, 2011/327 Esas, 2011/285 Karar sayılı kararı ile mahkumiyet kararı verildiği ve anılan kararın taraflarca yasal süresi içerisinde temyiz edilmemek suretiyle 03.10.2012 tarihinde kesinleştiği, kesinleşme tarihinden sonra yasa değişiklikleri nedeniyle uyarlama yargılaması yapıldığı ve devamında da temyize konu edilen hükmün kurulmuş olduğu dosya kapsamından anlaşılmakla;

Uyarlama kararına konu olan mahkumiyet hükmünün, 5252 sayılı Yasanın yürürlük tarihi olan 01.06.2005 tarihinden sonra kesinleştiği gözetilerek, bu tarihten sonra yapılan uyarlama yargılaması sonunda verilen kararlara karşı 5275 sayılı CGİK'nun 101/3. maddesi gereğince itiraz yolu açık olduğundan, hükümlü ...'ın 17.04.2017 havale tarihli dilekçesi hakkında itiraz merciince işin esasına ilişkin bir karar verilmek üzere dosyanın incelenmeksizin iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na TEVDİİNE, 12.05.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2025/363, Karar No: 2025/3248, Tarih: 24.04.2025

**1. Ceza Dairesi         2025/363 E.  ,  2025/3248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/548 E., 2024/567 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine verilen hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33. maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8. maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310. maddesi gereği temyiz isteklerinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317. maddesi gereği temyiz isteklerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine verilen Ankara 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.11.2021 tarihli ve 2021/96 Esas, 2021/402 Karar sayılı kararının katılan vekili ve sanık müdafii tarafından temyizi üzerine, Yargıtay 1. Ceza Dairesinin, 07.06.2023 tarihli ve 2022/15011 Esas, 2023/3956 Karar sayılı ilâmı ile eksik inceleme, haksız tahrik hükümlerinin tartışılmaması, yargılama giderinin eksik tayini, kabul ve uygulamaya göre de ek savunma hakkı tanınmaması, uygulama yeri olmadığı halde 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 87/1-c maddesinin uygulanması, aynı Kanun'un 87/1-d maddesinin uygulanmaması, hatalı olarak 5237 sayılı Kanun'un 87/3. maddesi ile ayrıca artırım uygulanması, bu hususun temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma nedeni olacağının gözetilmemesi ve ceza miktarı bakımından sanığın kazanılmış hakkının ihlal edilmesi nedenleriyle bozulmasına,

2. Ankara 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2024 tarihli ve 2023/548 Esas, 2024/567 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında neticesi sebebiyle ağırlaşmış yaralama suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 86/1, 86/3-e, 87/1-d, 87/1-son, 29/1, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri; sanık hakkında temel cezanın üst sınırdan belirlenmesi ve cezasının 5237 sayılı Kanun'un 87/3. maddesi uyarınca artırılması gerektiğine, sanığın eylemini canavarca hisle gerçekleştirdiğine ve sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 86/3-f maddesinin uygulanmamasının, haksız tahrik ve takdiri indirim hükümlerinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, vesaire,

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın kazanılmış hakkı ihlal edilerek fazla ceza tayin edildiğine, 5237 sayılı Kanun'un 86/3-e maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, haksız tahrik indiriminin üst hadden uygulanması gerektiğine, vesaire,

İlişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğine, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanığın kazanılmış hakkı ihlal edilerek fazla ceza tayin edildiğine, 5237 sayılı Kanun'un 86/3-e maddesinin uygulanmasının hukuka aykırı olduğuna, haksız tahrik indiriminin üst hadden uygulanması gerektiğine, vesaire,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Suç tarihi öncesinde sanık ile katılanın aynı kafede birlikte çalıştıkları, olay günü gündüz saatlerinde sanık ile katılanın iş ile ilgili bir meseleden dolayı sözlü tartıştıkları, saat 22.00 sıralarında katılanın iş yerinden çıktığı, iş yerinden yaklaşık 10 metre kadar uzaklaştığı sırada sanığın yanında kimlikleri tespit edilemeyen kişilerle katılanın yanına gelerek, kafasına taş veya sopa ile vurmak suretiyle katılanı yaraladıkları anlaşılmıştır.

2. Dava dosyası tekemmül ettirilerek karar verildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, eylemin sanık tarafından silahtan sayılan taş veya sopa ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, 5237 sayılı Kanun'un 86/3-e maddesinin uygulanmasında isabetsizlik bulunmadığı, 5237 sayılı Kanun'un 86/3-f maddesinin, anılan maddeye 15.04.2020 tarihinde Resmî Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 14.04.2020 tarihli ve 7242 sayılı Kanun'un 11. maddesi ile eklendiği, kanunîlik ilkesi gereği suç tarihinden sonra yürürlüğe giren bu

nitelikli halin sanık hakkında uygulanmasının mümkün olmadığı, birden fazla nitelikli halin ihlalinin ancak temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşma nedeni yapılabileceği, sanığın sadece en ağır sonuç olan yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde yaralama eyleminden sorumlu olacağı, bu itibarla sanık hakkında 5237 sayılı Kanun'un 87/3. maddesinin uygulanmamasında isabetsizlik bulunmadığı, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu ve takdirî indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından, hükümde bozma nedenleri dışında hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3. a. Katılanın yaralanması hakkında aldırılan Adli Tıp Kurumu 2. İhtisas Kurulunun, 17.05.2019 ve 13.01.2020 tarihli raporları ile bozma sonrası aldırılan Ankara Adli Tıp Şube Müdürlüğünün, 04.06.2024 tarihli raporuna göre katılanın yaşamını tehlikeye sokan bir duruma ve hayat fonksiyonlarını ağır (4) derecede etkileyecek nitelikte kemik kırığına neden olacak şekilde yaralandığı, yaralanmasının yüzde sabit iz niteliğinde olmadığı tespit edildiği halde, hükmün gerekçesinde hatalı olarak katılanın "....hayati tehlike geçirmeksizin, basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek, yüzde sabit iz oluşturacak, kemik kırığına neden olacak ve kırığın hayat fonksiyonlarına etkisi 3 (ÜÇ) ORTA derecede olacak şekilde yaralandığı..." kabul edilerek hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye neden olunması,

b. Bozma ilamına uyulduğu halde, sanığa ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede gösterilmeyen 5237 sayılı Kanun'un 87/1-son maddesinin uygulanması suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 226. maddesine muhalefet edilerek sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

c. Sanığın, katılanı hem kemik kırığına hem de yaşamını tehlikeye sokan bir duruma neden olacak şekilde kasten yaraladığı olayda; birden fazla nitelikli halin ihlali ile atılı suçu işleyen sanık hakkında, meydana gelen zararın ağırlığı ve 5237 sayılı Kanun'un 3. maddesinde belirtilen cezada orantılılık ilkesi dikkate alınarak aynı Kanun'un 86/1. maddesi gereğince temel cezaya hükmedilirken neticeye etkili olacak şekilde alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi,

d. Bozma ilâmına uyulduğu halde, Mahkemenin 03.10.2018 tarihli, 2018/40 Esas ve 2018/641 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında erteli 1 yıl 2 ay 1 gün hapis cezasına hükmedildiği, bu hükmün sadece sanık tarafından temyiz edilmesi ve sanık aleyhine temyiz bulunmaması karşısında, ceza miktarının sanık lehine 1412 sayılı Kanun'un 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hak teşkil ettiği gözetilmeksizin, bozma üzerine verilen kararda kazanılmış hakkı ihlal edilerek sanık hakkında neticeten 3 yıl 1 ay 15 gün hapis cezasına hükmedilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

Hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünün (3-a), (3-b), (3-c), (3-d) paragraflarında açıklandığı üzere hüküm ile gerekçe arasında çelişkiye neden olunması, ek savunma hakkının tanınmaması, temel cezaya hükmedilirken alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi ve sanığın kazanılmış hakkı ihlal edilerek fazla ceza

tayini nedenleriyle Ankara 54. Asliye Ceza Mahkemesinin, 01.10.2024 tarihli ve 2023/548 Esas, 2024/567 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekili ve sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görüldüğünden, 1412 sayılı Kanun’un 321. maddesi uyarınca hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

24.04.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18554, Karar No: 2016/11327, Tarih: 03.11.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/18554 E.  ,  2016/11327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1)Oluş ve dosya içeriğine göre sanığın atılı hırsızlık suçunu kabul etmediği ve deponun anahtarının kendisinde bulunmadığını belirttiği, tanıklar ..., ... ve ...'un aşamalarda alınan beyanlarında, gıda maddelerinin kapsamı ve sanığın yakalanması konusunda çelişkilerin bulunduğu sanıkla katılan şirket arasında Ankara 15. İş Mahkemesi'nin 2013/341 Esas sayılı dosyasında devam eden yargılama olduğunun anlaşılması karşısında, öncelikle, işyerine ait kamera kayıtları istenip, ... 15. İş Mahkemesi'nin 2013/341 Esas sayılı dosyasının onaylı örneği dosya içine alınıp, sanığın işyerinde bulunduğu süre zarfında işyerince karşılanan gıda maddelerinin bekçi kulübesinde bulundurulması şeklinde süregelen bir uygulamanın olup olmadığı ve sanığın kendisinde yakalandığı belirtilen malzemeleri aldığı sırada tanıklarca görülmesine rağmen sanığa neden engel olunmadığı tanıklara açıklattırılıp, tüm kanıtların yeniden birlikte değerlendirilmesi ve sonucuna göre sanığın fiilinin hukuki vasfının tayin ve takdiri gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2)Kabule göre de;

i-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın, içinde domates, çay, şeker, peynir gibi gıda maddelerinin bulunduğu poşetle işyerinden ayrılmaya çalıştığının anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiği dikkate alınmadan yazılı şekilde hüküm kurulması,

ii-Sanığın adli sicil kaydında yer alan ... Sulh Ceza Mahkemesi'nin 27.02.2001 gün, 2000/840-191 sayılı ilamına konu hükümlülüğünün, 647 sayılı Yasa'nın 6. maddesine göre ertelendiğini ve hırsızlık eylemin teşebbüs aşamasında kaldığının anlaşılması karşısında; duruşma tutanaklarına yansıyan olumsuz bir kişiliği bulunmayan, duruşmadaki iyi hali dikkate alınarak hakkında takdiri indirim nedeni uygulanan ve verilen hapis cezası, daha önceden herhangi bir mahkumiyetinin olmaması, geçmişteki hali, suç işleme hususundaki eğilimleri ve işlediği suç nedeniyle pişmanlık duyup tekrar suç işlemeyeceği hususunda mahkemece kanaat hasıl olduğundan ertelenen sanık hakkında; 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki diğer hususlar dikkate alınarak; yasa normunun objektif ve subjektif kriterleri ile uygulama yapılması gerekirken, “hırsızlık malı serbest iradeye dayalı iade edilmediği gibi takdiren hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına” şeklindeki, yasal ve yeterli olmayan gerekçe ile sanık hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 03.11.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6591, Karar No: 2014/35523, Tarih: 09.12.2014

**4. Ceza Dairesi         2014/6591 E.  ,  2014/35523 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2012/217623

MAHKEMESİ : İstanbul(Kapatılan) Anadolu 22. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/04/2012

NUMARASI : 2011/1098 (E) ve 2012/1334 (K)

SUÇ : Hakaret

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hakaret fiillerinin cezalandırılmasıyla korunan hukuki değer, kişilerin onur, şeref ve saygınlığı olup, bu suçun oluşabilmesi için, davranışın kişiyi küçük düşürmeye matuf olarak gerçekleşmesi gerekmektedir. Bir hareketin tahkir edici olup olmadığı bazı durumlarda nisbi olup, zamana, yere ve duruma göre değişebilmektedir. Kamu görevlileri veya sivil vatandaşa yönelik her türlü ağır eleştiri veya rahatsız edici sözlerin hakaret suçu bağlamında değerlendirilmemesi, sözlerin açıkça, onur, şeref, ve saygınlığı rencide edebilecek nitelikte somut bir fiil veya olgu isnadını veya sövmek fiilini oluşturması gerekmektedir.

Ümraniye 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde görülmekte olan 2010/409 Esas sayılı menfi tespit davasının yargılamasının yapıldığı duruşma esnasında sanığın müşteki mahkeme hakimine hitaben söylediği " bu ne biçim dava, böyle şey mi olur davalı Ümraniye'de değil, taşınmazlar Ümraniye'de değil, bu dava burada nasıl görülür, anlamadım hakim bey, herhalde senin işin az , sen karşı tarafın avukatının arkadaşısın onun için bu davayı görüyorsun taraf tutuyorsun, böyle dava olmaz, böyle adalet olmaz " şeklindeki kaba sözlerin, müştekinin onur, şeref ve saygınlığını rencide edici boyutta olmayıp, ağır eleştiri ve rahatsız edici nitelikte olduğu ve hakaret suçunun unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, kanuni olmayan ve yerinde görülmeyen gerekçe ile mahkumiyet kararı verilmesi,

2-Kabule göre de; tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında TCK'nın 58/3. maddesi uyarınca hapis cezası tercih edildikten sonra, bu cezanın ancak adli para cezası dışındaki diğer seçenek yaptırımlara çevrilebileceği gözetilmeyerek, TCK'nın 50/2. maddesine aykırı davranılması,

Kanuna aykırı ve sanık M.. A..'ın temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/12/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4729, Karar No: 2014/5770, Tarih: 24.03.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/4729 E.  ,  2014/5770 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kuşadası 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

TARİHİ : 14/11/2013

NUMARASI : 2008/5-2013/545

Davacı, davalı işyerinde geçirdiği kazada davalının kusurlu olduğundan maddi ve manevi tazminata hükmedilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, iş kazası nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, davalının pasif husumet ehliyeti bulunmadığından davanın husumet yönünden reddine karar verilmiştir.

İş kazasından veya meslek hastalığından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerinin işverene yöneltilmesi gerekir. İşveren, hizmet akdine dayanarak işçi çalıştıran gerçek veya tüzelkişilerdir. İşyerinde iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerini almak zorunda olan işveren, işçiyi gözetme borcu olarak tanımlanan bu borcunu yerine getirmemesi nedeniyle meydana gelen iş kazası ve meslek hastalığından sorumludur. İşçinin işgörme edimini yerine getirdiği işyerinin Kurum kayıtlarında adına tescil edildiği kişi kural olarak işveren olarak kabul edilebilir ise de gerçek işverenin başkası olduğu belirlenir ise husumetin gerçek işveren olarak tanımlanabilecek bu gerçek veya tüzelkişilere yöneltilmesi gerekir. Özellikle, iş sağlığı ve güvenliği tedbirlerini almak zorunda olan işverenin bu tedbirlerden ve tazminat yükümlülüğünden kurtulmak amacıyla işyerini ekonomik bakımdan güçsüz bir başkası adına tescil ettiği hallerde işçinin davasını gerçek işverene yöneltebilmesi, "Sosyal Güvenlik" ve "İşçinin Korunması" ilkelerine de uygundur.

Somut olayda, davacının çalıştığını iddia ettiği .... sicil numaralı Ç..Halı Yıkama ünvanlı işyerinin davalı M.. Ç..'nin eşi Lütfiye Ç.. adına kayıtlı olduğu, davacının 30/03/2012 tarihli Sosyal Güvenlik Kurumu teftiş tutanağında işyerinin resmiyette Lütfiye Ç..'ye ait olduğunu bildiğini ancak kendisinin işe davalı M.. Ç.. tarafından alındığını ve kendisine işyerinde emir ve talimatların davalı M.. Ç.. tarafından verildiğini beyan ettiği; davada gerçek işverenin davalı M.. Ç.. olduğu anlaşılmakla, mahkemece yargılamaya devamla işin esasına girilerek sonucuna göre karar verilmesi gerekirken yerinde olmayan gerekçeyle yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın eksik araştırma ve inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.