muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3981, Karar No: 2019/1023, Tarih: 16.01.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/3981 E.  ,  2019/1023 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalının işyerinde muhasebe meslek elemanı olarak 27.03.2013 tarihinde işe girdiğini, haftanın 6 günü 08.30-18.30 saatleri arasında çalıştığını, öğle arası ve dinlenme olmadığını, müvekkilinin büronun bütün yemek ve alışveriş işlerini yaptığını, fatura yatırma, evrak hazırlama, ödeme yapma, kredi kartı ve banka işlemlerini yürüttüğünü, dini bayramlar haricinde tüm resmi tatillerde çalıştığını, çalışmaya devam ederken 01.09.2013 tarihinde serbest muhasebeci mali müşavirlik stajını başlattığını, staj sırasında ve sonrasında maaş verilmeye devam edildiğini ve iş akdinin 31.07.2014 tarihinde haksız olarak feshedildiğini iddia ederek kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla mesai ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının işyerinde mali müşavirlik stajyeri olduğunu ve bu davada iş mahkemelerinin görevsiz olduğunu, davacının kişilik yapısı nedeni ile sigorta çıkışının yapıldığını belirterek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının 27.03.2013- 31.07.2014 dönemi için işçilik alacaklarına hak kazandığı ve mahkemenin bu tarihler arasındaki çalışma yönünden görevli olduğu belirtilerek davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Somut olayda, davacı ile davalı arasında işçi işveren ilişkisi bulunup bulunmadığı, buradan varılacak sonuca göre eldeki davanın iş mahkemesinde görülmesinin gerekip gerekmediği uyuşmazlık konusudur.

Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 1. maddeleri uyarınca; mahkemelerin görevi kanunla belirlenir ve kamu düzenine ilişkin olan görev konusunun mahkemelerce resen dikkate alınması gereklidir.

Nitekim T.C. Anayasasının 142. maddesinde, mahkemelerin görevlerinin kanunla düzenleneceği hükme bağlanmıştır.

Mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 1. maddeleri uyarınca; mahkemelerin görevi kanunla belirlenir ve kamu düzenine ilişkin olan görev konusunun mahkemelerce resen dikkate alınması gereklidir.

Nitekim T.C. Anayasasının 142. maddesinde, mahkemelerin görevlerinin kanunla düzenleneceği hükme bağlanmıştır.

Belirtmek gerekir ki, mahkemelerin görevi kıyas veya yorum ile genişletilemez ya da değiştirilemez. Kanunda açıklık bulunmayan durumlarda görev genel mahkemelere aittir (05.12.1977 gün 4/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı gerekçesinden). 23.05.1960 gün ve 11/10 sayılı Yargıtay içtihadı Birleştirme Kararında da belirtildiği gibi, ayrık hükümlerin dar olarak yorumlanması yoruma ilişkin temel bir kuraldır.

Şu duruma göre, iş mahkemelerinin görevleri istisnai nitelik taşıdığı için, görevlerinin geniş yoruma değil dar yoruma tabi tutulması esastır (8.12.1982 gün ve 4/4 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı).

Bu genel açıklamalardan sonra uyuşmazlığın hangi mahkemede görüleceğinin çözüme kavuşturulması gerekmektedir.

Karar tarihi itibari ile yürürlükte olan 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu’nun 1. maddesine göre; İş Kanunu'na göre işçi sayılan kimselerle (o kanunun değiştirilen ikinci maddesinin Ç, D ve E fıkralarında istisna edilen işlerde çalışanlar hariç) işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu'na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözülmesi ile görevli olarak lüzum görülen yerlerde iş mahkemeleri kurulur. 5521 sayılı Kanun'un 1. maddesinin 1. fıkrasında belirtilen İş Kanunu, şu an yürürlükte olan 4857 sayılı İş Kanunu’dur. Keza 4857 sayılı İş Kanunu'nun 1'inci maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4'üncü maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanun'un uygulanacağı belirtilmiştir. Bu nedenle 4857 sayılı İş Kanunu kapsamında işçi sayılan kimselerle, işveren veya işveren vekilleri arasında iş akdinden veya İş Kanunu’na dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıkları, iş mahkemelerinde çözülecektir. İş mahkemesinin diğer kanunlardaki ayrık düzenlemeler hariç görevli olması için taraflar arasında iş ilişkisi bulunması gerekir. Taraflar arasındaki ilişkinin iş ilişkisi dışında diğer iş görme edimi içeren özel sözleşmeler (vekalet, eser, ortaklık gibi) veya iş ilişkisi olmakla birlikte Yasa'nın 4. maddesinde sayılan işler ve iş ilişkilerinde çalışan işçi olması halinde genel Hukuk Mahkemelerinin (görev uyuşmazlığı), statü hukuku kapsamında olması halinde ise idari yargının görevli olması (yargı yolu uyuşmazlığı) sözkonusudur.

Tüm bu açıklamalar ve yasal düzenlemeler ışığında somut olay incelendiğinde; ... Serbest Muhasebeci Mali Müşavirler Odası'nın 13.05.2015 tarihli dilekçesine bakıldığında; davacının odalarına kayıtlı SMMM stajyeri olduğu, stajına 01.09.2013 tarihinde SMMM (davalı) ...'ın bürosunda başladığı ve 31.07.2014 tarihinde işten ayrıldığı bildirildiğinden, davacının 01.09.2013- 31.07.2014 tarihleri arasında staj yaptığı ve 5521 sayılı Yasanın 1.maddesi kapsamına girmediğinden bu döneme ilişkin uyuşmazlığın İş Mahkemesinin görevine girmediği anlaşılmıştır.

Sonuç olarak, 27.03.2013- 01.09.2013 dönemi bakımından İş Mahkemesi görevlidir ve bu dönem için işçilik alacaklarının hesaplanması gerekir, ancak Mahkeme kabulü aksine staj dönemi olan 01.09.2013- 31.07.2014 tarihleri arası için İş Mahkemesinin görevsiz olduğuna karar verilmelidir.

3-Hesaplamaya esas alınan ücret bir diğer uyuşmazlık konusudur.

Kural olarak ücretin miktarı ve ekleri gibi konularda ispat yükü işçidedir. Davacı, dava dilekçesinde en son net 900,00 TL ücretle çalıştığını iddia etmiş, dinlettiği iki tanık da davacı iddiasını doğrulamış, hesaplama da iddia olunan net 900,00 brüt 1256,10 TL ücret üzerinden yapılmıştır. Ancak davacının dinlettiği her iki tanığının da davalı yerde çalışmasının olmadığı anlaşıldığından davacının net 900,00 TL ücret aldığını ispatlayamadığı kabul edilmelidir. Bu nedenle davacının yukarıdaki bentte bahsedilen işçilik alacaklarının hesaplanması gereken süre için hizmet döküm kaydında gözüken ücretle çalıştığı kabul edilmelidir.

4-Son olarak davacının fazla mesai yapıp yapmadığı da tartışmalı konulardan olup, yasal çalışma sınırını aşan şekilde çalışıldığını davacının ispatlaması gerekir. Yine dinletilen davacı tanık anlatımlarına göre bu talep hakkında kabul şeklinde hüküm tesis edilmiş ise de, işyerinde çalışması olmayan kişilerin tanıklıklarına itibar edilemez. Bu sebeple davacının fazla çalışma yaptığını ispatlayamadığı kabul edilerek fazla çalışma ücretinin de reddine karar verilmesi gerekir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.01.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/10706, Karar No: 2016/9659, Tarih: 28.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/10706 E.  ,  2016/9659 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davada ... 5. Asliye Ticaret ve ... 13. Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, Nakliyat ... Sigortası sözleşmesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

... 5. Asliye Ticaret Mahkemesince halefiyet esasına göre açılan rücuan tazminat davasının ticari sayılamayacağı gerekçesi ile görevsizlik kararı verilmiştir.

... 13. Asliye Hukuk Mahkemesince ise tarafların tacir olduğu, uyuşmazlığın tacirler arası haksız fiilden kaynaklandığı gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir

TTK m. 1472’de düzenlenen halefiyet, yasal, sınırlı ve cüz’î halefiyet niteliğindedir. Bu maddeden doğan halefiyet hakkına istinaden açılan veya açılacak olan dava, esas itibariyle sigortalının, kendisine zarar verene karşı açacağı tazminat davasının, onun halefi sıfatıyla sigortacı tarafından açılmasıdır. TTK'nın 1472. maddesi uyarınca sigortacı, sigorta bedelini ödedikten sonra hukuken sigorta ettiren yerine geçer ve dava, tazmin ettiği bedel nisbetinde sigortacıya intikal eder. Bu şekilde sigortalısının haklarına halef olan sigorta şirketinin, ödediği tazminat miktarınca hukuken sigortalı yerine geçerek açtığı rücû davası, aslında bir tazminat davası olup, bu niteliği itibariyle aynı zamanda şahsî nitelikte bir eda davasıdır. Burada sigortacı, sigorta ettiren yerine geçtiği için şahsî ve rücûu ödediği bedelle sınırlı olduğundan dolayı da cüz'î haleftir. Sigortacının, sigortalıya ödediği tazminat oranında sigortalının yerine geçeceği ve onun kanunî halefi olacağı, ilke olarak 31.03.1954 gün ve 1953/18 E. - 1954/11 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da belirtilmiştir. 17.01.1972 tarih ve 1970/2 E. - 1972/1 K. sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında da, sigortacının, zarara sebebiyet veren aleyhinde açtığı rücû davasının, kanundan doğan halefiyete dayandığı ve halef olanın, halefiyet yolu ile nasıl bir hak iktisap etmiş ise, o hakka sahip olacağı vurgulanmış; velhasıl sigorta ettirenin ne hakkı varsa bunların, şartları gerçekleşince sigortacıya geçeceği; sigortacının, sigorta ettirenin bütün def’ilerini üçüncü şahsa karşı ileri sürebileceği ve Borçlar Kanununun 44 üncü maddesine (TBK m. 52) de dayanabileceği; tabiatıyla sigorta ettirenin olayda dava hakkı yoksa, sigortacıya da bu yönde bir hakkın intikal etmeyeceği açıklanmıştır.

Diğer taraftan, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 22.03.1944 tarihli ve 37 E./9 K. Kararına göre de "Sigortacının sigorta poliçesinden münbais olmayıp kanundan aldığı bir salâhiyete istinaden ve haksız fiil sebebiyle alacaklı yerine kaim olarak hareket ettiği dâvada hukuk mahkemesine başvurması gerekir."

Diğer taraftan, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Genel Kurulunun 22.03.1944 tarihli ve 37 E./9 K. Kararına göre de "Sigortacının sigorta poliçesinden münbais olmayıp kanundan aldığı bir salâhiyete istinaden ve haksız fiil sebebiyle alacaklı yerine kaim olarak hareket ettiği dâvada hukuk mahkemesine başvurması gerekir."

Somut olayda davacı vekili, müvekkili şirket nezdinde Nakliyat .... Sigortası sözleşmesi ile sigortalı olan ... plakalı tır ve bu tır ile taşınacak olan malların taşıma

işinin davalı şirket tarafından gerçekleştirildiğini, alıcı firma tarafından malların teslimi sırasında ürünlerin hasarlı olduğunun tespiti üzerine, müvekkili şirket tarafından sigortalısına hasar bedelinin ödendiğini ileri sürerek, ödenen hasar bedelinin kusurlu olan davalıdan rücuan tazminini talep etmektedir.

Uyuşmazlık, haksız fiilden kaynaklanmaktadır. Ancak, davacının sigorta şirketi, davalının tacir ve dava dışı sigortalının da tacir olmasına göre, ticari dava niteliğindeki uyuşmazlığın ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 5. Asliye Ticaret Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 28/10/2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21897, Karar No: 2013/17638, Tarih: 26.11.2013

**11. Ceza Dairesi         2013/21897 E.  ,  2013/17638 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sahte fatura kullanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 7 ve 5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun 9. maddeleri hükmü karşısında; sanığa yüklenen “2004 takvim yılında sahte fatura kullanmak” suçunun yasada gerektirdiği cezalarının türü ve üst sınırı itibariyle tabi olduğu, suç tarihinde yürürlükte bulunan ve lehe olan 765 sayılı TCK.'nun 102/4 ve 104/2. maddelerinde öngörülen dava zamanaşımının, suçun işlendiği 16.04.2005'ten, temyiz inceleme tarihine kadar gerçekleştiği anlaşılmış, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle 765 sayılı TCK'nun 102/4, 104/2 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca DÜŞÜRÜLMESİNE, 26.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4108, Karar No: 2023/5039, Tarih: 25.10.2023

**7. Hukuk Dairesi         2023/4108 E.  ,  2023/5039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/1443 E., 2023/1028 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Sivas 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2016/390 E., 2018/882 K.

Taraflar arasındaki mera kaydının iptali ile köy adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacılar vekili tarafından duruşma talepli olarak temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne, duruşma talebinin değerden reddine karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili; köylerine ait ve köy sınırları içerisinde kalan 106 ada 507 parsel içerisinde kalan taşınmazın yayla olarak tescil edildiğini, dava konusu parsel içerisinde köylülere ait evlerin bulunduğunu, Sivas Özel İdaresi Müdürlüğü'nün taşınmaz üzerinde bulunan evler ile ilgili yıkım kararı verdiğini, taşınmazlarla ilgili yayla vasfının değiştiği gerekçesi ile karar aldığını, imar planı hazırlandığını, dosyanın İçişleri Bakanlığı'na gönderildiğini, İçişleri Bakanlığı'nın da yayla vasfının değiştiği görüşü ile yayla vasfını iptal ederek imar planını kabul ettiğini, dava konusu taşınmazın yayla vasfında olmadığını, tapu kayıtlarının Köy Tüzel Kişiliği adına tescil edilmesi gerekirken tescil edilmediğini beyan ederek, taşınmazın tapu kaydının iptali ile her iki köy adına eşit hisse ile tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı Hazine vekili, dava konusu taşınmazın 1.932.588,49 m² yüzölçümünde "yayla" vasfında devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğunu, davacı iki köyle birlikte ... ve ... Köy'lerinin de ortak kullanımına ayrıldığını, özel mülkiyete konu teşkil etmesinin hukuken mümkün olmadığını, yayla vasfındaki taşınmaz üzerine yapı yapılmış olmasının taşınmazın özel mülkiyete konu edilemesine ve zilyetlikle kazanılmasına gerekçe olamayacağını, intifa hakkının bu haktan yararlananlara mülkiyet ... vermeyeceği gibi tahsis amacı değiştirilerek imar planı hazırlanması halinde de Mera Kanunu'nun 14 üncü maddesi gereğince söz konusu yerlerin Hazine adına tescilinin yapılmasının Kanun'un gereği olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı köyler adına sürdürülen bir zilyetlik bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı köyler adına sürdürülen bir zilyetlik bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili, eksik inceleme ve araştırma ile karar verildiğini, dava konusu yerde kadimden beri ev, cami ve mezarlık bulunduğunu, bilirkişi raporlarının çelişkili olduğunu, başka bir dosyada dava konusu yerin yayla olmadığına dair bilirkişi raporunun bulunduğunu belirterek, istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile Sivas 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 02.10.2018 tarih ve 2016/390 Esas, 2018/882 ... Kararı usul ve esas yönünden hukuka uygun bulunduğundan, davacıların istinaf başvurusunun 6100 ... HMK'nın 353/1-b/1 inci bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacılar vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Toplanan deliller sonucu, dava konusu yerleri davacı köylere ait ev, ağıl ve ahır olarak kullandıklarını, camii ve mezarlık bulunduğunu, tespit bilirkişi, mahalli bilirkişi ve tanık beyanları ile mera ve yaylak olmadığının ispatlandığını, dava konusu yere ilişkin tahsis kararı bulunmadığını, açılan davanın klasik zilyetliğe dayalı taşınmaz kazanımına dayalı tapu iptali ve tescil olmadığını, hukuki uyuşmazlığın, dava konusu yerin 2014 tarih itibari ile yayla vasfını taşıyıp taşımadığı, yayla olarak sınırlandırılan tapu kaydının iptali, şartları oluşmuşsa Köy Tüzel Kişiliği adına tescili isteğine ilişkin olduğunu, dava konusu yerin 13.06.2006 tarihinde yayla olarak sınırlandırıldığını, bu tarihten önce yayla olmayıp Devlete ait boş arazi vasfında olduğunu belirterek, eksik inceleme, yetersiz ve çelişkili raporlarla karar verilmiş olması nedeni ile hükmün bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, mera kaydının iptali ile davacı köyler adına tescili istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

Mera, bir veya birden fazla köy veya kasaba halkına bağımsız veya birlikte tahsis edilmiş ya da kadimden beri hayvan otlatmak amacıyla kullanılan, hak sahiplerinin üzerinde intifa ... olan arazi parçasıdır. Yaylak ise çiftçilerin hayvanları ile birlikte yaz mevsimini geçirmeleri, hayvanlarını otlatmaları ve otundan yararlanmaları için tahsis edilen veya kadimden beri bu amaçla kullanılan yerlerdir.

Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz (4342 ... Mera Kanunu m. 3,4).

3. Değerlendirme

Devletin hüküm ve tasarrufu altında olan mera, yaylak ve kışlaklar özel mülkiyete geçirilemez, amacı dışında kullanılamaz, zamanaşımı uygulanamaz, sınırları daraltılamaz (4342 ... Mera Kanunu m. 3,4).

3. Değerlendirme

1. Somut olayda; 106 ada 507 parsel ... taşınmaz kadastroda 13.06.2006 tarihinde dört köyün yaylası olarak tespit edilmiş ve 06.01.2014 tarihli Mera Komisyonu tarafından tahsis kararı verilmiştir. İl Özel İdare Müdürlüğü'nce vasıf değişikliği talebinin Valilik tarafından reddedildiği bildirilmiştir. Bilirkişiler tarafından da dava konusu yerin yayla vasfında olduğu ve son 20 yıldır yapılaşma nedeniyle kalıcı iskan alanına dönüştüğü beyan edilmiştir.

Dava konusu yerin kayden yayla olduğu sabittir. Yayla vasıflı taşınmazlarda kalıcı konut yapılması nedeniyle yayla vasfının kalmadığından bahisle kaydın iptali ancak, Mera Kanunu uyarınca şartları mevcut olduğu takdirde idari yoldan mümkündür. Zilyetiğe dayalı veya vasfının değişmiş olması nedeni ile özel mülkiyete geçirilemez.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekili temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 ... Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Onama harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.10.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/1250, Karar No: 2023/7235, Tarih: 27.11.2023

**1. Ceza Dairesi         2023/1250 E.  ,  2023/7235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1853 E., 2022/1626 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 ... maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği takdîren reddine karar verilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. ... 3. Ağır Ceza Mahkemesinin 09.06.2022 tarihli ve 2022/135 Esas, 2022/194 Karar sayılı kararı ile sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82 nci maddesinin birinci fıkrasının (d) ve (e) bentleri, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci, üçüncü fıkraları uyarınca ağırlaştırılmış müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 03.11.2022 tarihli ve 2022/1853 Esas, 2022/1626 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik katılan kurum vekili ve sanık müdafiinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280 ... maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca vekalet ücreti yönünden düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin temyiz sebepleri; sanığın öldürme kastı olmadığına, haksız tahrike, akıl sağlığı yönünde rapor aldırılmadığından bahisle eksik incelemeye ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü