muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9400, Karar No: 2023/1847, Tarih: 29.05.2023

2- Sanıklardan ... müdafiinin aynı suçlamalardan dolayı sanıklar ... ve ... hakkında mükerrer dava bulunduğunu beyan etmesi karşısında, öncelikle aynı fiiller nedeniyle önceden verilmiş bir hüküm veya açılmış bir dava bulunup bulunmadığı araştırılarak, bulunmadığı takdirde, maddi gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde belirlenebilmesi, sübuta ve suç vasfına ilişkin tereddütlerin giderilmesi amacıyla; iddianameye konu konuşma kayıtları sanıklar ..., ... ya da ...’dan temin edilip, denetime olanacak verecek şekilde çözümü yaptırılarak, kayıtların temin edilememesi halinde ise boşanma davasına sunulan dokümanların içeriğine ilişkin aynı yöndeki sanıkların savunmaları ve katılanın beyanı ile yetinilerek, kayıtların hangi tarihte yapıldığı, katılan ... vekilinin 22.02.2016 tarihli dilekçesi ekinde sunduğu sanık ... ile sanık ...’ın yan yana görüntülendikleri fotoğrafların çekim tarihinin ve sanık ... ile sanık ... arasındaki arkadaşlık ilişkisinin başlangıç tarihinin kaydedilen konuşmalara ilişkin buluşma tarihlerinden önce mi sonra mı olduğu, kayda alınan konuşmaların özel bir gayret gösterilmeksizin başkaları tarafından da duyulabilen aleni konuşmalar olup olmadığı, katılanın özel yaşam alanına ilişkin ve özel hayatının gizliliğini ihlal edecek nitelikte herhangi bir konuşmasının kaydedilip kaydedilmediği hususları açıklığa kavuşturulup, sanıklar ..., ... ve ...’a, iddianamede eylemlerinin tarif edildiği de nazara alınarak, 5271 sayılı Kanun'un 226 ncı maddesi uyarınca, 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesinin birinci fıkrası yollamasıyla aynı Kanun’un 133 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 134 üncü maddesinin ikinci fıkralarının ya da sanık ...’e 5237 sayılı Kanun'un 133 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 43 üncü maddesinin birinci fıkrası, 134 üncü maddesinin ikinci fıkrası, sanıklar ... ve ...’a aynı Kanun'un 134 üncü maddesinin ikinci fıkralarının uygulanması ihtimaline binaen ayrı ayrı ek savunma hakkı tanınıp, tespiti yapılan konuşmaların kapsamı ve toplanan delil durumuna göre, sanıklar ..., ... ve ...’a isnat edilen eylemlerin sübut bulduğu sonucuna varıldığı takirde, 5237 sayılı Kanun'un 133 üncü maddesinin ikinci fıkrasındaki katıldığı aleni olmayan bir söyleşiyi ses alma cihazı ile kaydetme ve aynı Kanun’un 134 üncü maddesinin ikinci fıkrasındaki görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçlarına ilişkin gerekçeli değerlendirmenin kararda tartışılması suretiyle sanıklar ..., ... ve ...’ın hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, söz konusu kayıtların, sanık ... tarafından, katılan ... ile eşi olan sanık ..

..., ... ve ...’ın hukuki durumlarının takdir ve tayini gerekirken, söz konusu kayıtların, sanık ... tarafından, katılan ... ile eşi olan sanık ...’ın fiilen ayrı yaşadıkları ve karşılıklı boşanma davalarının yargılamasının devam ettiği dönemde, boşanma davasının tarafı olmayıp, kendisine karşı işlenmekte olan ve ani gelişen bir suç ya da haksız bir saldırı da bulunmadığı halde, kaybolma olasılığı bulunan mevcut delillerin muhafazasını sağlamak için değil, önceden hazırlıklı ve planlı şekilde, katılan aleyhine yeni deliller elde etmek amacıyla yapıldığını ve sanık ...’in tarafı olduğu konuşmayı değil, katıldığı söyleşiyi kaydettiğini göz ardı eden, sanıklar ..., ... ve ...’ın iştirak halinde ve organize şekilde hareket ettiklerine dair iddianın doğru olup olmadığının irdelenmediği, eylemlerin yalnızca 5237 sayılı Kanun'un 133 üncü maddesinin birinci fıkrasındaki kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaları bir aletle dinleme veya bir ses alma cihazı ile kaydetme ve aynı maddenin üçüncü fıkrasındaki kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri ifşa etme suçları kapsamında değerlendirildiği yetersiz gerekçelere ve eksik incelemeye dayalı olarak, sanıklar ..., ... ve ... hakkında beraat kararı verilmesi,

3- Kabul ve uygulamaya göre de:

Sanık ...’in nüfus kaydına uygun adli sicil kaydı getirtilip, duruşmada okunmadan karar verilmek suretiyle CMK’nın “Duruşmada anlatılması zorunlu belge ve tutanaklar” başlıklı 209 uncu maddesinin birinci fıkrasına uyulmaması,

Hukuka aykırı görülmüştür.

V. KARAR

A. Sanık ... Hakkında Kurulan Hüküm Yönünden;

Gerekçe bölümünde (A) bendinde açıklanan nedenlerle ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2016 tarihli ve 2015/779 Esas, 2016/339 Karar sayılı kararında katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden katılan vekilinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

B. Sanıklar ..., ... ve ... Hakkında Kurulan Hükümler Yönünden

Gerekçe bölümünde (B) bendinde açıklanan nedenlerle ... 10. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.03.2016 tarihli ve 2015/779 Esas, 2016/339 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

29.05.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/11424, Karar No: 2006/16208, Tarih: 12.12.2006

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2006/11424 E.  ,  2006/16208 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, ... komisyonculuğu yaptığını ve davalı ile yaptığı sözleşme uyarınca davalıya ait taşınmazın satımı için müşteri bulduğunu ancak davalının davet edilen günde tapu sicil müdürlüğüne gelmediğini,sözleşmede kararlaştırılan ücret ve tazminata hak kazandığını,alacağının tahsili için başlattığı icra takibine davalının haksız olarak itiraz ettiğini iddia ederek itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, ... mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davalının ikametgahının ...’da olup, yetkili icra dairesinin ... olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin usul yönünden reddine, talep halinde icra dosyasının ... icra müdürlüğüne gönderilmesine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacının ... komisyonculuğu yaptığı işyerinin ve sözleşmeye konu olan taşınmazın ...’da bulunduğu uyuşmazlık konusu değildir. Başka bir anlatımla, sözleşmenin icra olunacağı yer ...’dır. HUMK.nun 10. maddesi uyarınca sözleşmenin icra olunacağı yer mahkemesi yetkili olup mahkemenin bu genel yetkisi kaldırılamaz. Az yukarıda anılan HUMK.nun 10. maddesi gereğince sözleşmenin icra olunacağı yer davacının işyerinin bulunduğu ... olduğu için davanın açıldığı ... Mahkemesi bu davaya bakmaya yetkilidir. Mahkemece değinilen bu yön gözetilerek işin esasına girilip hasıl olacak sonuca uygun bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde ve icra dosyasının da gönderilmesine şeklinde yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 12.12.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11132, Karar No: 2015/16453, Tarih: 12.10.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/11132 E.  ,  2015/16453 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Suluova Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Tarihi : 11.03.2014

No : 2012/104-2014/111

Dava, rücûan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, taraflar vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı K..., 05.07.2010 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu vefat eden sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirlerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının rücuan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayanağı maddî delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre aşağıda belirtilen temyiz itirazları dışında kalan, sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davanın yasal dayanağı, 5510 sayılı Kanunu'nun 21. maddesidir. 5510 sayılı Kanunun “İş Kazası ve Meslek Hastalığı ile Hastalık Bakımından İşverenin ve Üçüncü Kişilerin Sorumluluğu” başlıklı 21. maddesine göre; iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir. Anılan madde ile tazmin sorumlularının Kurum karşısındaki sorumluluğu bir tavanla sınırlandırılmış olup, bu sorumluluk “...sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı…” bulunmaktadır. Maddenin açık hükmü karşısında; sigortalıya veya hak sahiplerine yapılan ya da ileride yapılması gereken harcama ve ödemeler yönünden herhangi bir sınır öngörülmemişken; bağlanan gelirler yönünden, gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamına, sigortalı veya hak sahibinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere hükmedilebileceği öngörülmüştür. Bunun bir gerçek zarar hesabını gerektireceği açıktır.

Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm hâlinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

Gerçek zarar hesabı, tazminat hukukuna ilişkin genel ilkeler doğrultusunda yapılmalıdır. Sigortalı sürekli iş göremezlik durumuna girmişse bedensel zarar hesabı, ölüm hâlinde ise destekten yoksun kalma tazminatı (818 sayılı Borçlar Kanunu'nun 45 ve 46, 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 54 ve 55’inci maddeleri) hesabı dikkate alınmalıdır.

a-Uygulamada, sigortalının veya hak sahibinin bakiye ömürleri 1931 tarihli “PMF (Population Masculine et Feminine)” Fransız yaşam tablosundan yararlanılmakta ise de; Başkanlık Hazine Müsteşarlığı, Hacettepe Üniversitesi Fen Fakültesi Aktüerya Bilimleri Bölümü, BNB Danışmanlık, Marmara Üniversitesi ve Başkent Üniversitesi’nin çalışmalarıyla “TRH2010” adı verilen “Ulusal Mortalite Tablosu” hazırlanmış olup, S.. K..nun 2012/32 sayılı Genelgesiyle de ilk peşin sermaye değerlerinin hesabında anılan tabloların uygulanmasına geçilmiştir. Gerçek zarar hesabı, özü itibariyle varsayımlara dayalı bir hesap olup, gerçeğe en yakın verilerin kullanılması esastır. Bu durumda, Ülkemize özgü ve güncel verileri içeren TRH 2010 tablosunun bakiye ömrün belirlenmesinde nazara alınmalıdır.

b-Tazminatların peşin olarak hesaplanması, oysa, gelirlerin taksit taksit elde edilmesi, bu nedenle peşin belirlenen tazminattan her taksitte ödenen kısmın bakiyesinden faiz geliri elde edileceğinden sermayeye ekleneceği nazara alınarak, tazminata esas gelire iskonto uygulanmaktadır. Peşin sermayeden elde edilecek yarar reel faiz kadardır. Buna göre; önceki uygulamalardaki gibi, %10 iskonto oranı yerine, enflasyon dışlanarak, değişen ekonomik koşullar ve reel faiz oranları da nazara alınıp, S.. K.. ilk peşin sermaye değeri hesaplamalarına paralel olarak %5 oranının uygulanması hakkaniyete uygun olacaktır.

c-Gelirin yansıma oranına gelince; 5510 sayılı Kanunun 19. ve 34 maddeleri uyarınca, ölenin gelirinin % 70’i dağıtıma esas tutulmalı, çocuk yoksa, bu meblağın % 75’i eşe bağlanmalıdır. Çocuk varsa, eşin payı (% 70 üzerinden) % 50’ye düşmeli, her bir çocuk için % 25 gelir bağlanmalıdır.

Hak sahibi erkek çocuğun 18 yaşını, lise ve dengi öğrenim görmesi halinde 20 yaşını, yüksek öğrenim yapması halinde 25 yaşını doldurduğu tarihte gelirden çıkacağı gözetilmeli, kız çocuğunun ise evlenme tarihine kadar gelire hak kazanacağı kabul edilerek, evlenme yaşının rapor tarihine en yakın TUİK Türkiye "ortalama evlenme yaşı istatistikleri"ne göre belirlenmesi gerektiği dikkate alınmalıdır.

Somut olayda; gerçek zararın, yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular çerçevesinde belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve yanılgılı değerlendirme ile yetersiz hesap raporunda belirlenen gerçek zarar esas alınarak, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırıdır.

O hâlde, taraflar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istem hâlinde davalıya iadesine, 12.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18339, Karar No: 2019/2936, Tarih: 19.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2016/18339 E.  ,  2019/2936 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suça sürüklenen çocuğun talimatla 22/01/2016 tarihli duruşmada ve 15/10/2015 tarihli yakalama üzerine alınan savunmasında müdafi talebinin bulunmadığı gibi, 18 yaşını doldurmuş olması nedeniyle zorunlu müdafii atanmasının da gerekli olmadığı halde, mahkeme tarafından atanan müdafinin yüzüne karşı tefhim edilen 03/03/2016 tarihli kararı, müdafiinin temyiz etmediği ve yokluğunda verilen mahkumiyet hükmünün bizzat suça sürüklenen çocuğa tebliğinin gerektiği ancak hükmün suça sürüklenen çocuğa tebliğ edildiğine dair dosyada bir belgeye rastlanmadığından, gerekçeli kararın suça sürüklenen çocuğa usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek, tebliğ belgesi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 19.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/1805, Karar No: 2020/7665, Tarih: 24.11.2020

**14. Hukuk Dairesi         2017/1805 E.  ,  2020/7665 K.**

**"İçtihat Metni"**

14. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ortaklığın giderilmesi davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

1-7201 sayılı Tebligat Kanunu, 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Kanunla değiştirildikten sonra, gerçek kişilere yapılacak tebligatla ilgili olarak iki aşamalı bir yol benimsenmiştir.

a) Bu kanun değişikliğine göre, muhatabın adres kayıt sistemindeki adresine, Kanunun 21/2. maddesi uyarınca doğrudan tebligat yapılması mümkün değildir. Muhataba çıkarılan ilk tebligatın, öncelikle bilinen veya gösterilen en son adresine, mavi renkli zarf kullanılmaksızın ve adres kayıt sistemindeki adres olduğuna ilişkin şerh verilmeksizin Kanunun 10. maddesine göre normal bir şekilde çıkarılması gerekir. Muhatabın bu adreste bulunmaması durumunda, tebliğ memurunca Kanunun 20 ve 21. maddesinin birinci fıkrası ile Tebligat Yönetmeliğinin 29. maddesi uyarınca, muhatap lehine olan araştırmalar yapılarak tebligatın kendisine ulaşması ve bilgilendirme işlemlerinin yerine getirilmesi gerekir.

b) Muhatabın gösterilen adresten sürekli olarak ayrılması ve yeni adresinin de tebliğ memurunca tespit edilememesi durumunda, tebliğ evrakının tebligatı çıkaran mercie geri gönderilmesi gerekir. Ancak bu aşamadan sonra, Kanunun 10/2 ve Yönetmeliğin 16/2. maddeleri nazara alınarak, tebliğ evrakının açık mavi renkli zarfla, adresin muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresi olduğu belirtilerek, Kanunun 21/2. maddesine göre tebliği mümkün olabilecektir.

Tebligat Kanununun 10/2 ve 21/2. maddeleri farklı şekilde yorumlanarak, başka adresi bilinmediği gerekçesiyle muhatabın adres kayıt sistemindeki yerleşim yeri adresine doğrudan doğruya Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre tebligat çıkartılması muhatabın savunma hakkını kısıtlayacağından, Anayasanın "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36. maddesine ve Tebligat Kanununun yukarıda bahsi geçen hükümlerine aykırı olacaktır.

Öte yandan, 7201 sayılı Tebligat Kanununun; "İlanen tebligat" kenar başlıklı 28. maddesinde, "Adresi meçhul olanlara tebligat ilanen yapılır.

Yukarıdaki maddeler mucibinde tebligat yapılamayan ve ikametgahı, meskeni veya işyeri de bulunmayan kimsenin adresi meçhul sayılır.

Adresin meçhul olması halinde keyfiyet tebliğ memuru tarafından mahalle veya köy muhtarına şerh verdirilmek suretiyle tesbit edilir. (Değişik ikinci cümle: 19/3/2003-4829/9 md.) Bununla beraber tebliği çıkaran merci, muhatabın adresini resmî veya hususi müessese ve dairelerden gerekli gördüklerine sorar ve zabıta vasıtasıyla tahkik ve tespit ettirir.

Yukarıdaki maddeler mucibinde tebligat yapılamayan ve ikametgahı, meskeni veya işyeri de bulunmayan kimsenin adresi meçhul sayılır.

Adresin meçhul olması halinde keyfiyet tebliğ memuru tarafından mahalle veya köy muhtarına şerh verdirilmek suretiyle tesbit edilir. (Değişik ikinci cümle: 19/3/2003-4829/9 md.) Bununla beraber tebliği çıkaran merci, muhatabın adresini resmî veya hususi müessese ve dairelerden gerekli gördüklerine sorar ve zabıta vasıtasıyla tahkik ve tespit ettirir.

Yabancı memleketlerde oturanlara ilanen tebligat yapılmasını icabettiren ahvalde tebliği çıkaran merci, tebliğ olunacak evrak ile ilan suretlerini yabancı memlekette bulunan kimsenin malüm adresine ayrıca iadeli taahhütlü mektupla gönderir ve posta makbuzunu dosyasına koyar" hükmüne yer verilmiştir.

Yukarıda açıklanan ilkeler ışığında somut olaya gelince:

Davalılar Ersin, Hatice, Özgün ve Burak yapılan gerekçeli karar tebligatları, 7201 sayılı Tebligat Kanununa aykırı olarak ilk seferde, doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesine göre, bu davalıların adres kayıt sistemindeki adreslerine yapılması nedeniyle usulüne uygun olmadıkları; davalı ...’ın yurt dışı adresine tebligat yapılamaması nedeniyle Tebligat Kanununun 28. maddesine göre gerekçeli karar, ilanen tebliğ edilmişse de ilanen tebliğden önce adres araştırılması yaptırılmadan, yukarıda belirtilen yasal düzenlemeye aykırı yapılan gerekçeli karar tebligatının da usulüne uygun olmadığı anlaşılmıştır.

Mahkemece, adı geçen davalıların adreslerine yukarıda belirtilen ilkelere uygun şekilde gerekçeli kararın tebliğinin sağlanması ve kanuni temyiz süresinin beklenilmesi,

2-Dava konusu ... İli, ... İlçesi,......Köyü 735 4704, 4705 ve 4706 parsel sayılı taşınmazların güncel tapu kayıtlarının ilgili tapu müdürlüğünden getirtilerek dosyaya eklenmesi,

Belirtilen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın MAHKEMESİNE İADESİNE, 24.11.2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4684, Karar No: 2012/6737, Tarih: 05.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/4684 E.  ,  2012/6737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanık hakkında 5237 sayılı yasanın 53. maddesindeki haklardan yoksun bırakılmasına karar verilmemiş ise de, hükümlülüğün yasal sonucu olarak infaz aşamasında dikkate alınması olanaklı görülmüştür.

5237 sayılı TCK.nun 145. Maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK.nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi ve olayın özelliği de gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek kalkışma aşamasında kalan hırsızlık suçundan anılan madde uyarınca cezadan indirim yapılması,karşı temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCY’nın 7/3. maddesinin açık hükmü karşısında, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar nedeniyle aynı Yasanın 58. maddesinde düzenlenen mükerrirlere ilişkin infaz hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2-5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanunun 108. maddesinin (4), (5) ve (6). fıkralarında ‘‘Hakim, mükerrir hakkında cezanın infazının tamamlanmasından sonra başlamak ve bir yıldan az olmamak üzere denetim süresi belirler. Tekerrür dolayısıyla belirlenen denetim süresinde, koşullu salıvermeye ilişkin hükümler uygulanır. Hakim, mükerrir hakkında denetim süresinin uzatılmasına karar verebilir’’ denmiştir. Denetim süresini belirleme ve gerektiğinde uzatma görevi, hükmü veren Mahkemeye değil, hükümlünün infaz aşamasındaki davranışlarını da değerlendirerek koşullu salıverme ile ilgili kararı verecek olan Mahkemeye aittir. Buna göre hükümlülük kararında mükerrir olan sanık hakkında 5237 sayılı TCY’nın 58/7. maddesi gereğince ‘ mükerrirlere özgü infaz rejiminin ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirinin uygulanmasına ‘ karar verilmesiyle yetinilmesi gerekirken, denetimli serbestlik tedbirinin süresinin de belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak,hüküm fıkrasından sanık hakkında 5237 sayılı TCK’nun 58. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün çıkartılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.