muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/371, Karar No: 2021/1123, Tarih: 30.09.2021

Mahkeme Kararı:

7. Köyceğiz Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) 10.03.2015 tarihli ve 2014/84 E., 2015/71 K. sayılı kararı ile; istek konusu döneme ilişkin yazılı ve resmi kanıt bulunmadığından davacı ve davalı işveren tanıkları ile bordro tanıklarının beyanlarına değer verildiği, davacı tanıklarının davacının iddiasını doğruladıkları, davalı tanıklarının da davacının çalıştığını belirtmekle birlikte işe giriş ve ayrılış tarihleri ile ilgili anlatımda bulunmadıkları, bordro tanıklarının ise davacının 2008 yılında davalı işyerinde çalışmaya başladığını ve sürekli çalıştığını beyan ettikleri, bu hali ile davacının 25.10.2008-01.02.2010 (01.02.2010 hariç) tarihleri arasında davalı işyerinde hizmet akdi ile sürekli çalıştığının tespit edildiği, davacının Tarım Bakanlığı ile vergi müfettişlerine sigortasız çalışması olmadığı yönünde ifade verdiğinden bahisle davanın reddi gerektiğinin ileri sürüldüğü ancak iş sözleşmesi ile çalışan ve sözleşmenin zayıf tarafı olan işçilerin işlerine son verilme korkusu ile yapılan denetimlerde aksi yönde beyanda bulunduklarının bilinen bir gerçek olması karşısında bu iddialara toplanan deliller ile varılan sonuç gereği itibar edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Özel Daire Bozma Kararı:

8. Köyceğiz Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) yukarıda belirtilen kararı süresinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

9. Yargıtay (Kapatılan) 21. Hukuk Dairesinin 21.03.2016 tarihli ve 2015/10851 E., 2016/4852 K. sayılı kararı ile; “…Bu tür davalarda öncelikle davacının çalışmasına ilişkin belgelerin işveren tarafından verilip verilmediği yöntemince araştırılmalıdır. Bu koşul oluşmuşsa işyerinin gerçekten var olup olmadığı kanun kapsamında veya kapsama alınacak nitelikte bulunup bulunmadığı eksiksiz bir şekilde belirlenmeli daha sonra çalışma olgusunun varlığı özel bir duyarlılıkla araştırılmalıdır.

Çalışma olgusu her türlü delille ispat kazanabilirse de çalışmanın konusu niteliği başlangıç ve bitiş tarihleri hususlarında tanık sözleri değerlendirilmeli, dinlenen tanıkların davacı ile aynı dönemlerde işyerinde çalışmış ve işverenin resmi kayıtlara geçmiş bordro tanıkları yada komşu işverenlerin aynı nitelikte işi yapan ve bordrolarına resmi kayıtlarına geçmiş çalışanlardan seçilmesine özen gösterilmelidir. Bu tanıkların ifadeleri ile çalışma olgusu hiçbir kuşku ve duraksamaya yer vermeyecek şekilde belirlenmelidir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 16.9.1999 gün 1999/21-510-527, 30.6.1999 gün 1999/21-549-555- 3.11.2004 gün 2004/21- 480-579 sayılı kararları da bu doğrultudadır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, 01/02/2010 tarihli işe giriş bildirgesinin Kurum kayıtlarına 28/01/2010 tarihinde intikal etmiş olduğu, davalı işyeri ile davacı arasında akdolunan 01/02/2010 tarihli belirsiz süreli iş hizmet sözleşmesinin davacının imzasını içerdiği, 27/03/2014 tarihli işyerinden ayrılış bildirgesinin Kurum kayıtlarına intikal etmiş olduğu, davacıya ait hizmet cetvelinde 06/05/2008-10/10/2008 tarihleri arasında ve 01/02/2010-27/03/2014 tarihleri arasında Kurum'a davalı işyerince hizmet bildiriminin yapıldığı, davacının bu kesintili sürelerde davalı işyerince Kurum'a bildirilmeyen hizmetinin tespitini talep ettiği, yapılan kolluk araştırmasının dosyaya sunulduğu, duruşmalarda davacı ve davalı tanıkları ile re'sen belirlenen bordrolu tanıkların dinlendiği, davalı işyeri vekilince temyiz dilekçesine ekli surette sunulan Kurum'a ait 05/11/2012 ve 07/09/2011 tarihli davacının beyanını içerir tutanakların yer aldığı anlaşılmaktadır.

Kimi ayrık durumlar dışında, resmi belge veya yazılı delillerin bulunması, sigortalı sayılması gereken sürelerin saptanmasında güçlü delil olmaları itibariyle sonuca etkili olur. Ne var ki bu tür kanıtlar salt bu nedene dayanarak istemin reddine neden olmaz; aksi durumun ispatı olanaklıdır. Somut bilgilere dayanması inandırıcı olmaları koşuluyla, Kurum'a bildirilen dönem bordro tanıkları ve komşu işyerinin kayıtlı çalışanları gibi kişilerin bilgileri ve bunları destekleyen diğer kanıtlarla dahi sonuca gitmek mümkündür. Somut olaya gelince, dosyada yer alan Kurum'a ait 05/11/2012 ve 07/09/2011 tarihli tutanaklarda davacının 2010 yılından itibaren davalı işyerinde çalıştığını, sigortasız çalışmasının olmadığını beyan etmesi karşısında davacının imzalı bu beyanı hukuken kendisini bağlar.

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum ve davalı işyeri sahibinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

Mahkemece, bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum ve davalı işyeri sahibinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır…” gerekçesiyle karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

10. Köyceğiz Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) 11.10.2017 tarihli ve 2016/272 E., 2017/277 K. sayılı kararı ile; önceki gerekçeye ilaveten aynı konuda başka bir işçi tarafından aynı davalıya karşı açılan 2014/67 Esas sayılı davada davacının Tarım Bakanlığı ile vergi müfettişlerine sigortasız çalışması olmadığı yönünde ifade verdiğinden bahisle davanın reddi gerektiğinin ileri sürüldüğü ancak iş sözleşmesinin zayıf tarafı olan işçilerin işlerine son verilme korkusu ile yapılan denetimlerde aksi yönde beyanda bulunduklarının bilinen bir gerçek olması karşısında bu iddialara toplanan deliller ile varılan sonuç gereği itibar edilmediği gerekçesiyle davanın kabulüne dair verilen kararın davalı vekilinin temyizi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince düzeltilerek onandığı, bu davada ise Yargıtay 21. Hukuk Dairesinin aynı gerekçe ile verilen kararı bozduğu, bu durumun hakkaniyete uygun olmadığı, mahkeme kararlarına karşı duyulan güveni sarsacağı düşüncesiyle içtihat farklılığını engellemek adına direnme kararı verilmesi gerektiği belirtilerek önceki hükümde direnilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

11. Direnme kararı süresi içinde davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmiş olup davalı Kooperatif vekili daha sonra temyizden feragat ettiklerine ilişkin dilekçe sunmuştur.

II. UYUŞMAZLIK

12. Direnme yoluyla Hukuk Genel Kurulu önüne gelen uyuşmazlık; 05.11.2012 ve 07.09.2011 tarihli tutanaklarda davacının 2010 yılından itibaren davalı işyerinde çalıştığını, sigortasız çalışmasının olmadığını beyan etmesi karşısında davacının imzalı bu beyanının hukuken kendisini bağlayıp bağlamayacağı; buradan varılacak sonuca göre davacının 25.10.2008-01.02.2010 (01.02.2010 hariç) tarihleri arasında hizmet akdi ile davalı işyerinde çalıştığına ilişkin mahkeme kabulünün yerinde olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

III. ÖN SORUN

13. Hukuk Genel Kurulundaki görüşmeler sırasında işin esasına geçilmeden önce mahkemece Özel Daire bozma kararına uyulduktan sonra bu karardan dönülerek direnme kararı verildiği dikkate alındığında; bozma kararına uyulmakla davalılar yararına usulî kazanılmış hak oluşup oluşmadığı; buradan varılacak sonuca göre direnme kararının bu nedenle usulden bozulmasının gerekip gerekmediği hususu ön sorun olarak tartışılıp değerlendirilmiştir.

IV. GEREKÇE

14. Öncelikle usulî kazanılmış hak kavramına kısaca değinmek gerekmektedir.

15. Usulî kazanılmış hak kurumu, davaların uzamasını önlemek, hukukî alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri hâline gelmiştir.

IV. GEREKÇE

14. Öncelikle usulî kazanılmış hak kavramına kısaca değinmek gerekmektedir.

15. Usulî kazanılmış hak kurumu, davaların uzamasını önlemek, hukukî alanda istikrar sağlamak ve kararlara karşı genel güvenin sarsılmasını önlemek amacıyla Yargıtay uygulamaları ile geliştirilmiş, öğretide kabul görmüş ve usul hukukunun vazgeçilmez, ana ilkelerinden biri hâline gelmiştir.

16. Anlam itibariyle, bir davada mahkemenin ya da tarafların yapmış olduğu bir usul işlemi ile taraflardan biri lehine doğmuş ve kendisine uyulması zorunlu olan hakkı ifade etmektedir.

17. Örneğin mahkemenin Yargıtay bozma kararına uymasıyla bozma kararı lehine olan taraf bakımından kazanılmış hak doğar.

18. Bir mahkemenin Yargıtay Dairesince verilen bozma kararına uyması sonunda kendisi için o kararda gösterilen biçimde inceleme ve araştırma yapmak ve yine o kararda belirtilen hukuksal esaslar gereğince karar vermek yükümlülüğü oluşur. Bu itibarla mahkemenin sonraki hükmünün bozma kararında gösterilen ilkelere aykırı bulunması usule uygun olmadığından bozma nedenidir.

19. Bozma kararı ile dava usul ve yasaya uygun bir hâle sokulmuş demektir. Bozmaya uyulduktan sonra buna aykırı karar verilmesi usul ve yasaya uygunluktan uzaklaşılması anlamına gelir ki; böyle bir sonuç kamu düzenine açıkça aykırılık oluşturur. Buna göre Yargıtay’ın bozma kararına uymuş olan mahkeme bu uyma kararı ile bağlıdır. Daha sonra bu uyma kararından dönerek direnme kararı veremez; bozma kararında gösterilen biçimde inceleme yapmak ya da gösterilen biçimde yeni bir hüküm vermek zorundadır.

20. Yargıtay içtihatları ile kabul edilen “usuli kazanılmış hak” olgusunun, birçok hukuk kuralında olduğu gibi yine Yargıtay içtihatları ile geliştirilmiş istisnaları bulunmaktadır. Mahkemenin bozmaya uymasından sonra yeni bir içtihadı birleştirme kararı çıkması, o konuda yeni bir kanunun yürürlüğe girmesi, uygulanması gereken kanun hükmünün hüküm kesinleşmeden önce Anayasa Mahkemesince iptaline karar verilmesi hâlleri usulî kazanılmış hakkın istisnalarıdır.

21. Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulî kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü, C. V, 6. Bası, İstanbul 2001, s 4738 vd).

21. Bu sayılanların dışında ayrıca görev, hak düşürücü süre, kesin hüküm itirazı, harç ve maddi hataya dayanan bozma kararlarına uyulmasında olduğu gibi kamu düzeni ile ilgili konularda usulî kazanılmış haktan söz edilemez (Kuru B.: Hukuk Muhakemeleri Usulü, C. V, 6. Bası, İstanbul 2001, s 4738 vd).

22. Somut olayda; mahkemece 22.12.2016 tarihli duruşmada hazır olan tarafların bozma kararına karşı beyanları alındıktan sonra, “G.D/ Dosyada mevcut Yargıtay 21.Hukuk Dairesinin 21/03/2016 tarih ve 2015/10851 esas ve 2016/4852 karar sayılı bozma ilamına uyulmasına karar verildi açıklandı tefhimle açık yargılamaya devam olundu” şeklindeki ara kararı ile bozmaya uyulmuş, sözlü yargılama ve hüküm için duruşma ertelenmiştir. Daha sonra 07.03.2017 tarihli duruşmada “Her ne kadar bir önceki celsede Yargıtay ilamına uyulması yönünde karar verilmiş ise de bu kararın dosya yeterince tetkik edilmeden zuhulen verildiği anlaşılmakla, işbu ara karardan dönülerek mahkememizin önceki kararında direnilmesine” karar verilmiştir.

23. Şu hâlde yukarıda yapılan açıklamalar ışığında somut olay değerlendirildiğinde; bozmaya uyulduktan sonra önceki kararda direnilmesi usulen mümkün değildir. Başka bir anlatımla bir defa bozmaya uyulmasına karar verildikten sonra uyma kararından dönülmesinin davaya bir etkisi bulunmamaktadır. Usulî kazanılmış hak ilkesi kamu düzeni ile ilgili olup temyiz aşamasında da kendiliğinden dikkate alınması gerekir.

24. Açıklanan nedenlerle mahkemece bozmaya uyulmakla gerçekleşen usulî kazanılmış hak nazara alınarak hükmüne uyulan bozma gereklerinin yerine getirilmesi gerekirken, uyma kararından dönülüp direnme kararı verilmiş olması usul ve yasaya aykırıdır.

25. Hâl böyle olunca direnme kararı yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı usulden bozulmalıdır.

V. SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

Davalı ... vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile direnme kararının yukarıda belirtilen nedenlerden dolayı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun Geçici 3. maddesi atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 429. maddesi gereğince usulden BOZULMASINA,

Bozma nedenine göre davalı ... vekilinin temyizden feragat dilekçesi hakkında karar verilmesine yer olmadığına,

İstek hâlinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine,

Karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 30.09.2021 tarihinde oy birliği ile kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4055, Karar No: 2014/11311, Tarih: 12.06.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/4055 E.  ,  2014/11311 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2010/14-2013/332

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 1. Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 17.12.2013 tarih ve 2010/14-2013/332 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili ile aynı iş kolunda faaliyet gösteren davalı tarafın müvekkilinden izin almadan müvekkilinin tescilli endoüstriyel tasarım ve faydalı model konusu buluşunun ayırt edilemeyecek kadar benzerini imal ederek sattığını, ayrıca işyerinde ticari amaçla kullandığını ileri sürerek, davalının fiilinin endüstriyel tasarıma tecavüz olup olmadığının tespiti ile tasarımdan doğan haklara tecavüz fiillerinin durdurulmasını, önlenmesini ve tecavüzün giderilmesini, faydalı model ve endürtriyel tasarımı için ayrı ayrı 2.500,00 TL maddi tazminat ile 60.000,00 TL manevi tazminatın delil tespiti tarihi olan 19/09/2007 tarihinden itibaren reeskont faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini toplam 40.000 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davalıya ait olan Hazal Halı Yıkama ve Makinasının tasarımının ve yapısının faydalı modelde tanımlanan halı kurutma ve santrifuj makinasının benzeri olduğu, davacı eyleminin bu kapsamda faydalı model ve endüstriyel tasarıma tecevüz eylemini oluşturduğu, TR 2003/01105 Y nolu faydalı model belgesinin davacı C.. D.. adına kayıtlı olup, belge üzerindeki üretim ve ürünleri pazarlama hakkınnı D. Temizlik İnşaat Taah. ve Tic. Ltd. Şti'ye 14/11/2006 tarihinde lisans yoluyla devredildiği ancak bu lisansın kalkmış durumda olduğu, D. Temizlik İnşaat Taah. Tic. Ltd. Şti'nin inhisari lisansa sahip bulunmadığı gerekçesiyle, davacı D. Temizlik İnşaat Taah. Tic. Ltd. Şti. bakımından davanın reddine, davacı C.. D.. tarafından açılan dava bakımından davanın kısmen kabulü ile davalı eylemlerinin davacı taraf tescilli endüstriyel tasarım tescil ve faydalı modelden kaynaklı haklara tecavüz teşkil ettiğinin tespitine, tecavüz fiillerinin durdurulmasına, önlenmesine, giderilmesine, faydalı model belgesi bakımından 5.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL, manevi, endüstriyel tasarım tescil belgesi bakımından 5.000,00 TL maddi, 5.000,00 TL, manevi tazminatın 19/09/2007 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bent dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Dava, tescilli endüstriyel tasarım ve faydalı model konusu buluşa tecavüzün önlenmesi ve tazminat talebine ilişkindir. Mahkemece, davacı adına tescilli tasarım ve faydalı model belgesinden kaynaklanan haklarına tecavüz oluştuğu gerekçesiyle her bir eylem için ayrı ayrı 5.000 TL olmak üzere toplam 10.000 TL maddi tazminata hükmedilmiştir. Davacı ıslah dilekçesinde de maddi tazminat talebini 40.000 TL olarak talep ettiğini beyan etmiştir. Davalının eyleminin ayrı ayrı tasarım ve faydalı model hakkına tecavüz oluşturduğu belirlendiğine göre, davacının tazminat talebine ilişkin olarak 554 sayılı KHK'nın 52. ve 551 sayılı KHK'nın 166. maddeleri yollamasıyla aynı KHK’nın 140. maddesindeki yoksun kalınana kazanç seçimlerinden hangisini tercih ettiği açıklattırılmak suretiyle davacının tercihine göre maddi tazminatın tayin ve takdiri gerekirken yazılı gerekçeyle davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerden hükmün BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 12.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/6041, Karar No: 2006/6551, Tarih: 19.09.2006

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2006/6041 E.  ,  2006/6551 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla gerektirici yasal nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

2942 Sayılı Yasanın 4650 Sayılı Yasa ile değişik ll.maddesinin l.fıkrasının f bendi uyarınca bilirkişi kurulu, arazi niteliğindeki taşınmaz malın kamulaştırma tarihindeki mevki ve şartlarına göre ve olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelirini esas tutarak düzenleyeceği raporda, bedelin tespitinde etkili olacak bütün nitelik ve unsurları ve her unsurun ayrı ayrı değerini belirtmek suretiyle ve ilgililerin de beyanını dikkate alarak gerekçeli bir değerlendirme raporuna dayalı olarak taşınmaz malın değerini tespit etmelidir. Yargıtay’ın yerleşmiş uygulamalarında ise özel ve dikkate alınması gereken haklı bir neden bulunmadıkça tarım arazilerinin olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden bilimsel yöntemle yapılacak değerlendirmede münavebeye alınacak ürünler için dekar başına elde edilecek ortalama verim, üretim gideri ve toptan satış fiyatına ilişkin olarak ciddi istatistiki bilgilere dayalı olduğu bilinen o yerdeki Tarım Müdürlüğü verilerinin esas alınması aranmaktadır.

Geri çevirme kararı üzerine dosyaya getirtilen İlçe Tarım Müdürlüğünün 2004 yılı veri cetvelinde buğdayın dekar başına verimi 230 kg, fasulyenin dekara masrafı 304,80 YTL, mısırın dekar başına verimi 450 kg, masrafı 117,87 YTL olarak bildirildiği halde, sırasıyla 260 kg, 103,00 YTL, 500 kg ve 60,00 YTL alınmak suretiyle daha yüksek değere ulaşılmış olması doğru görülmemiştir.

Mahkemece açıklanan hususlarda bilirkişi kurulundan ek rapor alınmalı oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 19.09.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6854, Karar No: 2016/3719, Tarih: 30.03.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/6854 E.  ,  2016/3719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı yerel mahkemece verilen hüküm davacı ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

1) Davacı tarafın dayanağı 14/12/1958 tarih ve cilt no 87, 61 sıra nolu kaydının ilk tesisinden itibaren tüm tedavülleri ile birlikte (yerel tapu idaresi ve Genel Müdürlükten) getirtilerek, kadastro çalışmaları sırasında revizyon görüp görmediğinin Kadastro ve Tapu Müdürlüklerinden ayrı ayrı sorularak, revizyon parsellerinin tümünün kadastro tesbit tutanakları ile hükmen kesinleşenlerin ilgili dava dosyalarının, itirazsız kesinleşenlerin ise kadastro yoluyla oluşan tapu kayıtlarının,

2) 14/12/1958 tarih ve cilt no 87, 61 sıra nolu tapu kaydınının tesisine esas olan Milas Asliye Hukuk Mahkemesinin 1953 tarih ve ... sayılı dava dosyasının, bulunamadığı takdirde, ilgili hükmün onaylı suretinin ve krokisinin,

3) ... ilçesi, ... ... mahallesi 101 ada 1 parsel sayılı taşınmaza ilişkin tutanak aslının başka dosyalarda davalı ise dava dosyalarının bulundukları yerden getirtilerek,

4) Hükme dayanak yapılan bilirkişiler tarafından düzenlenen kroki eklenerek 101 ada 1 parsel sayılı taşınmazın dava edilen kesimlerini ve komşularını gösterir şekilde geniş kadastro paftası kadastro müdürlüğünden getirtildikten sonra dava edilen bölümlere komşu olan parsellerin kadastro tespit tutanaklarının var ise dayanak belgelerinin, tutanakları itirazsız veya hükmen kesinleşmiş iseler kadastro veya hükmen oluşan tapu kayıtlarının, davalı iseler hangi mahkemede davalı olduklarını belirtir tutanak suretlerinin tapu müdürlüğünden istenerek,

5) Keşif sırasında uygulandığı belirtilen 1958, 1973 ve 1996 tarihli memleket haritalarının yapımında kullanılan eski tarihli hava fotoğrafları bulundukları yerden getirtildikten sonra dava dosyası raporları hükme dayanak yapılan fen ve orman bilirkişilere verilerek; hava fotoğraflarının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de hava fotoğrafları ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazların konumunu çevre parsellerle birlikte hava fotoğrafları üzerinde gösterecekleri ayrıca hava fotoğrafları, kadastro paftası ile çakıştırılıp stereoskop aletiyle incelenerek, davaya konu taşınmazların üzerinde neler gözüktüğünü (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı, yaşı, kapalılık oranı vb) belirtir şekilde müşterek imzalı krokili ek rapor alınarak,

bu dosyaya konulması; ayrıca, dava dosyasının, 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 433/3. ve Bölge Adliye ve Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri İle Cumhuriyet Başsavcılıkları İdarî ve Yazı İşleri Hizmetlerinin Yürütülmesine Dair Yönetmeliğin 203. maddeleri uyarınca tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip, dizi listesine bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda değinilen eksikliklerin giderilmesi için dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 30/03/2016 günü oy birliğiyle karar verildi.