muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/8764, Karar No: 2023/5475, Tarih: 20.09.2023

4. Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 14.01.2021 tarihli, 2020/1161 Esas, 2021/46 Karar sayılı kararı ile sanıklar hakkında, maktule yönelik kasten yaralama sonucu ölüme sebebiyet vermek suçundan, 5237 sayılı Kanun'un 37 nci maddesi yollamasıyla 87 nci maddesinin dördüncü fıkrasının ikinci cümlesi, 29 uncu maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesinin birinci fıkrası ve ve 53 üncü maddesinin fıkrası uyarınca ayrı ayrı 4 yıl 8 ay 7 gün hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılanlar vekilinin temyiz istemi; sanıkların kasten öldürme suçundan cezalandırılmaları gerektiğine, verilen cezanın az olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine, ilişkindir.

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; eksik incelemeye, beraatine karar verilmesi gerektiğine, meşru savunma koşullarının oluştuğuna, ilişkindir.

Sanık ... müdafiinin temyiz istemi; öldürme kastı bulunmadığına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluştuğuna, ceza tayininde teşdit uygulanmasının hatalı olduğuna, haksız tahrik indirim oranın az olduğuna, ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

1. Maktulün boşandığı eşi ...'ın sanıkların kardeşi olduğu, maktulün boşandıktan sonra sanıklara sürekli rahatsızlık vererek huzurlarını kaçırdığı, olay günü maktulün alkollü bir şekilde sanık ...'un iş yerine giderek ...'u sorduğu ve ...'un gıyabında hakaret ve tehditte bulunduğu, maktülün buradan çıktıktan sonra sanıklar ... ve Mehmet'i defalarca telefonla aradığı, sanıklar Mehmet ile ...'un telefonda bir müddet konuştukları, maktulun tanık olan boşandığı eşi ... ve ailesini tehdit ettiği ve bu nedenle şikayet için karakola gittikleri, fakat sistem arızası nedeniyle şikayetlerinin alınamadığı, saat 23.00 sıralarında maktülün, sanıkların yaşadığı ikametin önüne gelerek sanıklara yönelik hakaret ve tehditte bulunarak rahatsızlık verdiği, bunun üzerine ilk önce sanık ...'in aşağı indiği, daha sonra da sanık ... ile kardeşi ...'ın aşağı indikleri, maktul ile sanık ...'in burada tartışmaya başladıkları, sanık ...'in bunun üzerine üzerinde bulunan silah ile maktulün kafasına vurduğu, olay yerinde bulunanların araya girmesi üzerine her iki sanığında ellerinde bulunan silah ve sopa ile maktule vurdukları, sanıkların fiil üzerinde ortak hakimiyet kurarak birlikte gerçekleştirdikleri darbelerin etkisi ile maktulün yere düştüğü ve künt kafa travmasına bağlı kafa kubbe kemiklerinde kırık, beyin zarları arasında kanama (subdural hemetam ve SAK), beyin kortüzyon ve beyin ödemi nedenleriyle öldüğü, anlaşılmıştır.

2. Dairece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

2. Dairece, Hukukî Süreç başlığı altında (3) numaralı paragrafta ayrıntılarına yer verilen Yargıtay bozma ilâmına uyulmasına karar verildiği ve gereklerinin yerine getirildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

Katılanlar vekilinin; sanıkların kasten öldürme suçundan cezalandırılmaları gerektiğine, verilen cezanın az olduğuna, lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine, sanık ... müdafiinin; eksik incelemeye, beraatine karar verilmesi gerektiğine, meşru savunma koşullarının oluştuğuna, sanık ... müdafiinin; öldürme kastı bulunmadığına, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluştuğuna, ceza tayininde teşdit uygulanmasının hatalı olduğuna, haksız tahrik indirim oranın az olduğuna, yönelen temyiz sebepleri yönünden;

İleri sürülen iddia ve savunmaların toplanan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, hedef alınan vücut bölgesi, maktulün ölümüne neden olan yaranın niteliği, maktul ile sanıklar arasında öldürmeyi gerektirir husumet bulunmaması birlikte değerlendirildiğinde; sanıkların öldürme kastı ile hareket ettiğini gösteren kesin ve inandırıcı kanıt bulunmadığı ve suç vasfının isabetli olduğu, meşru savunma ve meşru savunmada sınırın aşılması koşullarının oluşmadığı, sanıkların eylemi neticesinde meydana gelen yaralanma ile eylemin son bulduğu aşama, zarar veya tehlikenin ağırlığı gözetilerek seçilen temel ceza ile yapılan kanuni arttırım ve indirim neticesinde bulunan cezada isabetsizlik bulunmadığı,

alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, dosya içeriğinden varlığı anlaşılan, maktulden sanıklara yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu, takdiri indirimin Mahkemenin takdir yetkisi kapsamında, yasal, yerinde ve yeterli gerekçelerle uygulanmasına karar verildiği anlaşıldığından anılan temyiz sebeplerinin incelenmesinde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 14.01.2021 tarihli, 2020/1161 Esas 2021/46 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ile sanıklar müdafiince öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden aynı Kanun’un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Elazığ 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

20.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/16762, Karar No: 2018/14950, Tarih: 22.11.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/16762 E.  ,  2018/14950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEMYİZ EDENLER : Sanık ... müdafii, sanık ..., sanık ... müdafii, sanık ...

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanıklar ... ve ...'ın yokluklarında verilen kararın, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre öncelikle sanıkların kovuşturma aşamasındaki ifadesinde bildirdiği son bilinen adresine tebliğe çıkartılması, ancak bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın bu adrese yapılması gerekirken, sanıkların başkaca adresine yapılan karar tebliği işleminin geçersiz olması karşısında gerekçeli kararın, sanık ...'ın kovuşturma aşamasında bildirdiği.... adresine usulüne uygun olarak tebliğinin yapılması, bu adresine tebliğ yapılamaması halinde sanığın güncel MERNİS adresine usulüne uygun olarak tebliği ile, Sanık ...'un yetkili ve ya vekaletnameli müdafii olmadığı anlaşılan Av. ... adına çıkarılan tebligatın da geçersiz olması karşısında; sanığın kovuşturma aşamasında verdiğ.... adresine usulüne uygun olarak tebliğinin yapılması, bu adresine tebliğ yapılamaması halinde sanığın güncel MERNİS adresine usulüne uygun olarak tebliği ile tebligat ilmühaberi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçeleri de eklenerek incelenmek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 22.11.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4884, Karar No: 2016/12114, Tarih: 02.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/4884 E.  ,  2016/12114 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay’ca incelenmesi davalı Bakanlık vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, davacının ... bünyesinde bulunan Ordu Çocuk Yuvasında temizlik elemanı olarak taşeron firmada 01/11/2010 tarihinde işe başladığını, son taşeron firmanın ise Resas İnş. Ltd. Şti olduğunu, o tarihten bu yana ... temizlik elemanı olarak görev yapan davacıya herhangi bir bildirim olmaksızın son alt işveren firma olan ...tarafından iş ilişkisinin 31/10/2014 tarihinde sona erdirildiğini, davacının iş ilişkisinin sona erdiğini sözlü olarak dolaylı yoldan öğrendiğini, 4857 Sayılı Yasada öngörülen fesih usulü uygulanmaksızın iş ilişkisinin sona erdirildiğini belirterek feshin geçersizliğinin tespiti ile davacının işe iadesine, mali sonuçlarının davalı işverenlerden birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... vekili, husumet ve zamanaşımı itirazında bulunduklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket ise, dava dilekçesi usulüne uygun bir şekilde tebliğ edilmesine rağmen davaya cevap vermemiş, duruşmalarda kendisini temsil ettirmemiştir.

Mahkemece, yazılı şekil şartına uyulmayarak sözleşmenin feshedildiği, feshin geçersiz olduğu gerekçesiyle davanın kabulü ile davacının davalı kuruma işe iadesine, mali sonuçlardan da davalı kurumun sorumlu tutulmasına karar verilmiştir.

Dosya içeriğine göre, somut olayda davalı şirket Limited Şirket olup fesih ayının dönem bordrosuna göre, davalı şirketin 9 çalışanı bulunduğu, ancak aynı işkolunda Türkiye genelindeki işçi sayısının araştırılmadığı ve yine davacının alt işveren işçisi olduğu ve davacının muvazaa iddiasının da bulunmadığı sabit olmasına rağmen Mahkemece, herhangi bir gerekçe de belirtilmeden davacının davalı Bakanlığa işe iadesine karar verildiği görülmektedir. Eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme sonucu verilen bu karar belirtilen yönlerden hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

O halde, mahkemece öncelikle davalı şirketin fesih tarihindeki Türkiye genelinde, aynı işkolunda çalışan işçi sayısı araştırılmalı ve çıkacak sonuca göre bir karar verilmelidir. Davanın kabulü halinde ise, davacı, davalı alt işveren işçisi olduğundan davalı şirkete işe iade edilerek mali sonuçlardan davalıların birlikte sorumluluğu yoluna gidilmelidir. Ayrıca, davalı Bakanlık harçtan muaf olmasına rağmen başlangıçta alınan harç(peşin harç ve başvuru harcı) ile bakiye karar ve ilam harcından davalı Bakanlığın da sorumlu tutulması hatalı olup bu husus da bozma nedenidir. Davalı Bakanlığın temyiz itirazları bu nedenlerle yerindedir.

SONUÇ; Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenler ile BOZULMASINA, 02.06.2016 gününde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14770, Karar No: 2017/7861, Tarih: 11.12.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/14770 E.  ,  2017/7861 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması neticesinde ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, takip borçlularından davalı ...‘ye teminat mektubunun ve gecikme zammının kendilerine ödenmesi için başvuru yaptıklarını, ibraz tarihinde ödeme yapılmadığı için davalı aleyhine takip başlattıklarını, davalının icra müdürlüğünün yetkisine ve borca itiraz ettiğini, para alacaklarında yetkili mahkeme ve icra müdürlüğünün alacaklının ikametgahı mahkemesi olduğunu, yetikili icra müdürlüğünde takip başlatıldığını, itirazın iptali ile %20 den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına hükmedilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, yetki itirazında bulunduğunu, davanın Garanti Bankası Bolu Şubesi’ne değil Garanti Bankası Genel Müdürlüğüne açıldığını, davacı tarafından başlatılan takipteki her iki borçlunun da yasal faaliyet adreslerinin ... olduğunu, ... İcra Müdürlükleri ile Mahkemelerinin yetkili olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece yapılan yargılama neticesinde, 6100 sayılı HMK’unun 7/1 maddesi gereğince davalı birden fazla ise dava bunlardan birinin yerleşim mahkemesinde açılabileceği gibi ancak dava sebebine göre kanunda davalıların tamamı hakkında ortak yetkiyi taşıyan mahkeme belirtilmişse, davaya o yer mahkemesinde bakılabileceği, bu hükmün kesin yetki niteliğinde olduğu, takip borçlularının yerleşim yerlerinin ... olduğu, davalı borçlu hakkındaki icra takibinin ... İcra Müdürlüğü'nde yapılması gerektiği, dava konusu takibin başlatıldığı ... İcra Müdürlüklerinin yetkili olmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, davacı idarenin talebine rağmen davalı banka tarafından tazmin edilmeyen ve davacıya ödenmeyen para alacağının tahsili amacıyla açılan itirazın iptali davasıdır.

İİK’unun 50/1 maddesi yollamasıyla icra müdürlüğünün yetkisi bakımından HMK’unun yetkiye ilişkin hükümlerinin uygulanması gerekir.HMK’unun 10. maddesi gereğince borcun ifa yeri mahkemesi de yetkilidir. 6098 sayılı TBK ‘unun 89/1 maddesi uyarınca aksine bir anlaşma yoksa para borçları alacaklının ödeme zamanıdaki yerleşim yerinde ifa edilir. Buna göre Bolu icra müdürlüğü yetkili olup mahkemece yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.Mahkemece yapılacak iş davalı borçlunun icra müdürlüğünün yetkisine yaptığı itirazın reddi ile işin esasına girmekten ibarettir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün davacı yararına BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine, 11/12/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16088, Karar No: 2014/15034, Tarih: 10.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16088 E.  ,  2014/15034 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Yasa'ya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12550, Karar No: 2018/2774, Tarih: 26.03.2018

**21. Hukuk Dairesi         2016/12550 E.  ,  2018/2774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı, iş kazası sonucu malüliyetinden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün taraf vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle, kanuni gerektirici nedenlere, temyiz edenin sıfatına, temyiz kapsam ve nedenlerine göre, davalılar vekillerinin tüm, davacı vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2- Dava, 29/01/2009 tarihli iş kazası sonucu sürekli iş göremezliğe uğrayan davacının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece davalı SGKyönünden açılan davanın reddine, Davalı ... yönünden ise davacı lehine 83.763,29 TL maddi ve 20.000 TL manevi tazminatın 13/10/2011 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Dosya kapsamındaki bilgi ve belgelere göre, davacının davalı belediyede işçi olarak çalışırken 29/01/2009 tarihinde geçirdiği iş kazası neticesinde %19 oranında malul kaldığı, iş kazasının gerçekleşmesinde davacının %30 oranında müterafik kusurnun bulunduğu, mahkemece hesap bilirkişiden alınan 25.01.2016 tarihli raporda maddi tazminat alacağının 114.802,76 TL olarak tespit edildiği ve SGK tarafından davacıya maluliyeti nedeniyle bağlanan gelirin rücuya kabil kısmının bilinmemesi nedeniyle tazminat alacağından tenzil edilmediği, davacı vekili tarafından gelirin ilk peşin sermaye değerinin rücuya kabil %70’lik kısmı tenzil edilerek maddi tazminat talebinin 93.075,14 TL’ye ıslah edildiği, mahkemece gelirin ilk peşin sermaye değerinin tamamı tenzil edilerek 83.763,29 TL maddi tazminata hükmedildiği anlaşılmaktadır.

SGK tarafından bağlanan gelirin maddi tazminat alacağından tenzili noktasında davanın yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “ Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Adalet Komisyonu'nun 55. madde gerekçesine göre; “sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafik kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”

Öte yandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır” Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici iş göremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Anayasa Mahkemesinin 21.03.2007 gün ve 26649 sayılı Resmi Gazetede yayınlanan 23.11.2006 gün ve E: 2003/10, K: 2006/106 sayılı Kararı ile 26. maddedeki “sigortalı veya hak sahibi kimselerin işverenden isteyebilecekleri miktarla sınırlı olmak üzere...” bölümünün Anayasaya aykırılık nedeniyle iptaline karar verilmiştir. 26. maddedeki anılan cümlenin iptali ile Kurumun rücu hakkının yasadan doğan kendine özgü ve sigortalı yada hak sahiplerinin hakkından bağımsız basit rücu hakkına dönüşmüş olması karşısında, rücu davasında, ilk peşin değerli gelirin tazmin sorumlularının kusuruna isabet eden miktarla sınırlı şekilde hüküm kurulması gerekir.

Anayasa Mahkemesinin iptal kararının gerekçesinde, açıkça gelirlerde meydana gelen artışların istenemeyeceği belirtilmiştir.

Bu nedenle, Anayasa Mahkemesinin iptal kararından sonra 26. maddeye dayanılarak açılan rücu davalarında artışlar istenemeyeceğine göre, böyle bir ibare bulunmayan 10. maddeye dayanan rücu davalarında da gelirlerdeki artışların istenemeyeceği açıktır. HGK.19.03.2008 gün ve 2008/10-254E.-2008/266 K. sayılı Kararı da bu yöndedir.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, maddi tazminat alacağının tespitinde davacıya kurumca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin rücuya kabil kısmını tazminat alacağından tenzil etmek gerekirken; tamamını tazminat alacağından tenzil ederek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, maddi tazminat alacağının tespitinde davacıya kurumca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin rücuya kabil kısmını tazminat alacağından tenzil etmek gerekirken; tamamını tazminat alacağından tenzil ederek yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olmuştur.

Mahkemece yapılacak iş, davacı vekilinin ıslah dilekçesinde belirtilen şekilde, 25/01/2016 tarihli hesap raporu ile tespit edilen maddi tazminat alacağından kurumca bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerinin rücuya kabil kısmını tenzil ederek maddi tazminata hükmekten ibarettir.

Mahkemece yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgular dikkate alınmadan, hüküm kurması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davacı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazları kabul olunmalı ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenle BOZULMASINA temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan Turhal Belediye Başkanlığına yükletilmesine 26/03/2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/3215, Karar No: 2011/3769, Tarih: 21.04.2011

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2010/3215 E.  ,  2011/3769 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

9.12.2009 tarihli duruşma zaptında davanın 8.9.2009 tarihli bilirkişi raporu doğrultusunda kabulüne karar verilmiş olup, adı geçen kararda davacının kabulü gereken çalışma sürelerei 1.1.1985-17.9.1998 tarihleri arasındaki süreler olarak tespit edildiği halde daha sonra yazılan gerekçeli kararda kabul edilen çalışma süreleri 1.1.1985-31.12.1993 olarak tespit edilmekle gerekçeli kararın davacı vekiline yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432. maddesindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 21.4.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.