muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/3362, Karar No: 2015/14743, Tarih: 16.04.2015

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

III. İşçi Alacakları Yönünden Değerlendirme

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Somut olayda; fesihten sonra davalı işverence yapılan ve davacının da kabul ettiği 1.400,00 TL lik ödemenin yukarıda ki esaslar doğrultusunda mahsubu gerektiğinin düşünülmemesi hatalı olup, hükmün bozulması gerekmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26624, Karar No: 2014/5383, Tarih: 21.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/26624 E.  ,  2014/5383 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/209209

MAHKEMESİ : Ankara 2. Sulh Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 27/04/2012

NUMARASI : 2011/659 (E) ve 2012/1727 (K)

SUÇ : Resmi belgenin düzenlenmesinde yalan beyan

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 02.09.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 21.03.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7221, Karar No: 2014/11712, Tarih: 25.06.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/7221 E.  ,  2014/11712 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Dörtyol 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 03/07/2013

NUMARASI : 2013/40-2013/581

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı mahkemenin görevsizliğine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalılardan A.. Ç..' in müvekkili şirket yetkilisi D. G...' yü arayarak 40 ton demir siparişi vermesi ve malın da kendisine temin edilerek araçla alınacağını söylemesi üzerine müvekkilince davalı A.. Ç.. adına düzenlenen faturaya konu malın diğer davalı R.. Ç..' in sahibi, davalılardan C.. Y..' ın sürücüsü bulunduğu kamyona teslim edildiğini, mal bedelinin ödenmemesi üzerine davalılar hakkında yapılan suç duyurusu kapsamında davalılardan C.. Y.. ve R.. Ç..' in müvekkilini doğrulamış ise de diğer davalının akdi ilişkiyi inkar ettiği ve malı dava dışı S.. C...isimli kişiden satın aldığını bildirdiğini, davalılardan kamyon alan davalı A.. Ç.. ile birlikte mal bedelinden sorumlu olduğunu belirterek, fatura tutarı 50.167,25 TL' nin fatura düzenleme tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalılardan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalılardan A.. Ç.. cevabında yargılama yetkisinin ikametgahının bulunduğu Doğubeyazıt Asliye Hukuk Mahkemesi' ne ait olduğunu bildirerek, yetki itirazında bulunmuş ve davacıyla ticari ilişkisi olmadığını ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Diğer davalılar cevaplarında satışa konu malın nakliyesini yaparak diğer davalı A.. Ç..' e teslim ettiklerini ve mal bedeli nedeniyle bir sorumlulukları bulunmadığını belirtmek suretiyle davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, toplanan deliller ve taraf beyanları birlikte değerlendirdiğinde, demir satışının sözlü olarak telefon vasıtasıyla yapıldığı ve satıma konu malların Doğubeyazıt ilçesindeki davalıya teslim edileceğinin taraflarca kararlaştırılmış olup davalıların ikametgahlarının hiçbiri Dörtyol ilçesi sınırları içinde olmadığından HMK 9 ve 10. maddeleri uyarınca yetki itirazının kabulüyle mahkemenin yetkisizliğine, yetkisizlik kararı kesinleştiğinde ve talep halinde yetkili ve görevli Doğubeyazıt Asliye Hukuk Mahkemesince dosyanın gönderilmesine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Somut olayda uyuşmazlık konusu malın davacıya ait olduğu hususunda bir ihtilaf yoktur. Mevcut deliller ve taraf beyanları birlikte değerlendirildiğinde satım akdinin davacı şirket ile davalılardan A.. Ç.. arasında kurulduğu anlaşılmaktadır. Bu durum karşısında davacının istemi bir miktar para alacağına ilişkin olup HMK 10 ve TBK 89. maddeleri uyarınca davacı ikametgahı mahkemesinin de yetkili bulunduğu gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde hüküm tesisinde isabet görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde iadesine,. 25.06.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25012, Karar No: 2013/1172, Tarih: 21.01.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/25012 E.  ,  2013/1172 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/06/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi  tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Çeke dayalı olarak yapılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile takipte borçlu vekili; takibin kesinleşmesinden sonra 6 aylık zamanaşımı süresinin geçtiğini ve takibin zamanaşımına uğradığını belirterek, icranın geri bırakılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, şikayet tarihi 27/06/2012 olup, şikayet tarihinden önce, 03/02/2012 tarihinde, yürürlüğe giren 6273 sayılı Çek Kanunu'nda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 7. maddesi ile TTK 726. maddesinde yapılan değişiklikle çekte zamanaşımı süresi üç yılolarak belirlenmiş olmakla icra dosyasının üç yılı aşan bir süre takipsiz bırakılmasının söz konusu olmadığından şikayetin reddine karar verilmiştir.

03.02.2012 tarih ve 28193 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 Sayılı Kanunun 7. maddesiyle değişik 6762 Sayılı TTK.'nun 726. maddesinde; "Hamilin; cirantalarla keşideci ve diğer çek borçlularına karşı haiz olduğu müracaat hakları ibraz müddetinin bitiminden itibaren üç yıl geçmekle müruruzamana uğrar. Çek borçlularından birinin diğerine karşı haiz olduğu müracaat hakları bu çek borçlusunun çeki ödediği veya çekin dava yolu ile kendisine karşı dermeyan edildiği tarihten itibaren üç yıl geçmekle müruruzamana uğrar" düzenlemesi yer almaktadır.

İlke olarak, herhangi bir kanun veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani, geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir. Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun; 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E., 1988/232 K.; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K.; 06.04.2005 tarih ve 2005/1 0- 183 E., 2005/241 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Bundan ayrı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, "derhal yürürlüğe girme" (I'etfet immediat de la loi novelle) niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki

Bundan ayrı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, "derhal yürürlüğe girme" (I'etfet immediat de la loi novelle) niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki

durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların saklı tutulması gereğinden kaynaklanan bir sonuçtur. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 2. maddesi hükmüne göre, Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir. Kazanılmış hak kavramı, her ne kadar açık bir biçimde Anayasa'da düzenlenmemiş ise de, bunun hukuk devleti kavramının temel taşlarından biri olduğu ve Anayasa'nın bünyesinde mündemiç bulunduğu, Türk Kamu Hukuku'nda, öğretide ve yargısal kararlarda benimsenmektedir.

6273 Sayılı Kanun'un 7.maddesiyle 6762 Sayılı TTK'nun 726.maddesinde yapılan değişiklikle çekıerde 6 ay olan zamanaşımı süresi 3 yıla çıkartılmıştır. Yukarıda açıklanan ilkelere göre değişiklikle getirilen 3 yıllık zamanaşımı süresinin uygulanabilmesi için, çekin ibraz süresinin bitim tarihinin, yasa değişikliğinin yürürlüğe girdiği tarihten sonra olması gerekmektedir.

Somut olayda zamanaşımı itirazına konu olan çekıerin keşide tarihleri 20.11.2008 ve 25.11.2008 olup, ibraz sürelerinin bitim tarihi, 6273 Sayılı Yasanın yürürlüğe girmesinden önce olduğundan çekler 6 aylık zamanaşımı süresine tabidir.

O halde mahkemece bu durum dikkate alınarak 6 aylık zamanaşımı süresinin dolup dolmadığı incelenip oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken zamanaşımı süresinin 3 yılolduğundan bahisle isternin reddi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 21.01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/59, Karar No: 2013/302, Tarih: 18.06.2013

**Ceza Genel Kurulu         2013/1-59 E.  ,  2013/302 K.**

**"İçtihat Metni"**

İtirazname : 2011/218624

Yargıtay Dairesi : 1. Ceza Dairesi

Kasten öldürme suçundan sanık Ö. D.in 5237 sayılı TCK’nun 81, 29 ve 62. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ilişkin, Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesince verilen 01.03.2011 gün ve 237-78 sayılı hükmün sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 1. Ceza Dairesince 21.02.2012 gün ve 7702-1032 sayı ile;

"Oluşa, dosya içeriğine ve gösterilen gerekçeye göre; soruşturma evresinde hiçbir kuşku altında kalmayan sanığın, kolluğa müdafii ile birlikte başvurarak hiçbir zorlama altında olmadan ve suç üstlenme hali de bulunmadan inandırıcı ve oluşa uygun bir şekilde yüklenen suçu kabul ettiği, kolluktaki beyanını soruşturma ve kovuşturma evresinde tutarlı bir şekilde doğruladığı, bu bağlamda suçun sübut bulduğu yönünde gösterilen gerekçede isabetsizlik görülmediğinden, mahkumiyetine yeterli somut ve inandırıcı kanıtlar bulunmadığı gerekçesiyle beraatine karar verilmesi yönünde görüş bildiren tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir" açıklamasıyla onanmasına karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 06.04.2012 gün ve 218624 sayı ile;

"Maktul olarak kabul edilen M. C., 21 Aralık 2001 günü gecesi Kırklareli ilinde eşi ile birlikte oturduğu ikametgâhından gece yarısı üzerinde eşofmanları olduğu halde eşine herhangi bir açıklamada bulunmadan çıkmış olup, o tarihten itibaren kendisinden haber alınamamıştır. M.C.kayıp olarak aranmaya başlanmış, babası İ.C.in Mersin 3. Asliye Hukuk Mahkemesinde açtığı hasımsız dava sonucunda hakkında gaiplik kararı verilmiş ve bu karar 01.12.2005 tarihinde kesinleşmiştir. M.C.kayıp olarak aranmaya devam edilmiştir.

10.05.2010 tarihinde sanık Ö.D. bizzat kolluğa müracaatta bulunarak kayıp olarak aranan M.C.in öldürülmesine dair açıklamalarda bulunacağını beyan ederek, 11.05.2010 tarihinde Cumhuriyet savcısı huzurunda yaptırılan yer gösterme sonucunda sanığın anlatımları esas alınarak olay mahallinden alınan materyallerin moleküler genetik incelemesi sonucunda materyaller üzerinde herhangi bir kan izine rastlanılmamış olup, DNA analizlerinden de cevap alınamadığına dair 21.06.2010 tarihli ekspertiz raporu düzenlenmiştir.

Sanığın dosya kapsamında bulunan değişmeyen beyanlarında, 2001 yılı Kasım ya da Aralık ayı olabileceğini belirttiği bir tarihte gece yarısı Kasaplar arası olarak bilinen yerde faaliyet gösteren Maksim Birahanesini işleten çocukluktan beri arkadaşı olan nüfus kaydına göre 25.03.2004 tarihinde ölen T. K. ile birlikte birahanede oturup uyuşturucu madde ve alkol aldıkları esnada hiç tanımadığı ve ilk kez birahanede karşılaştığı, 11.05.2010 tarihli tutanakla kendisine fotoğrafı teşhis ettirilen M. C.'in birahaneye geldiğini, bira istediğini, birasını içerken ortada bir neden yokken T.'a elini uzatarak 'Sen şerefsizsin' dediğini bilahare, kendisine dönüp 'Sen de şerefsizsin' şeklinde hitap ettiğini, bunun üzerine kendisinin M. C.'i oturduğu sandalyeden kaldırarak duvara sırtı dönük şekilde yaslamak suretiyle üst araması yaptığını, üzerinde kendilerine zarar verebilecek bir alet bulunmadığını tespit etmesi üzerine M.'yı sandalyeye doğru iterek oturttuğunu, bu sırada T. K.'ın M.C.'e sorular sormaya başladığını, M.C.'in bu sorulara kayıtsız kalması üzerine, T.ın M.yı önce yumruklayarak birahanenin giriş kapısına doğru sürüklediğini, burada üzerinde taşıdığı bıçağı ceketinin cebinden çıkartarak yaklaşık 10-15 kez seri şekilde M. C.'in göğüs ve karın bölgesine vurduğunu, seri bıçak darbeleri sonucu M.'nın yere düştüğünü, T.'ın ise yeniden esrar ve alkol aldıkları masaya döndüğünü, yaklaşık 15 dakika sonra T.ın kendisine suçta kullandığı bıçağı vererek M.C.e vurmasını istediği, o esnada M.'nın hareketsiz bir şekilde yerde yattığını, yaşayıp yaşamadığını bilemediğini, kendisinin T.'dan aldığı bıçakla M.'nın yanına giderek yaklaşık 8-10 kez bıçakladığını, daha sonra şahsın üzerindeki tüm giysileri çıkartarak ve eşyaları alarak üzerinden çıkan paralar da dahil olmak üzere birahanede bulunan sobada yaktıklarını, T. K.'ın birahane dışından çuval ve balta getirmesi üzerine cesedi parçalara ayırarak iki ayrı çuvala yerleştirdiklerini, birahanenin içini temizlediklerini, T.'ın kendisine ait aracını dükkanın kapısına yaklaştırarak çuvalları aracın bagajına yerleştirdiklerini, sabah olduğunda kendisinin dükkanda kaldığını, T.'ın ise ceset parçalarını aracı ile götürdüğünü, 2-3 saat sonra geldiğinde cesedi ne yaptığını sorduğunda T.'ın ceset parçalarını Dereköy yolunda ormanlık arazide sağa sola attığını söylediğini beyan etmekle;

a- Sanık, soruşturma ve kovuşturma evresinde oldukça teferruatlı bir şekilde itirafta bulunmuş ise de, bu itirafı yalnız başına kalmış olup, olayın oluş biçimini doğrulayacak her hangi bir delilin sanığın yanında veya olay mahalli olarak belirttiği yerde mevcut olmadığı gibi, cesedin parçalara bölünerek atıldığını söylediği yerlerde maktule ait ceset parçası, kemik ve benzeri materyalin ele geçirilemediği, tanık gibi başka delillerle de desteklenmeyen sanık itirafının tam bir vicdani kanaat verecek nitelik ve kesinlikte delil olarak kabulü olanağı yoktur. İkrarın delil olarak kabul edilebilmesi için başka delillerle doğrulanması, elde edilen bütün delillerle birlikte düşünülüp değerlendirilmesi ve böylece inandırıcılık niteliği kazanması gerekir. Tek başına ikrara dayanılarak hüküm verilemez. İkrar ancak başka delillerle doğrulandığı takdirde kabul edilebilir.

b- Bir an için sanığın ikrarı doğru kabul edilerek hükme esas alınması halinde dahi; mahkeme kararının gerekçesinde de belirtildiği üzere 'maktulün ölümünün, T.K.'ın bıçak darbeleri neticesinde mi yoksa sanık Ö.'ün bıçak darbeleri sonucunda mı meydana geldiğinin maktulün cesedinin bulunulamaması ve ceset üzerinde tıbbi delillerin elde edilememesi nedeni ile mahkememizce tespit edilememiş olsa dahi' şeklindeki kabulü nazara alınarak, mahkumiyet kararı için bir ihtimalle yetinilmesi kabul edilemeyeceğinden, şüpheden sanığın yararlanması ilkesi (in dubio pro reo) gözetilerek yenilemeyen şüphe sanık lehine yorumlanmalı ve sanık hakkında kasten öldürme suçundan mahkumiyet kararı verilmemelidir.

Belirtilen nedenlerle verilen mahkûmiyet hükmünün bozulması gerekirken, Yüksek Dairece onanması yasaya aykırılık oluşturmaktadır" görüşüyle itiraz kanun yoluna başvurarak, Özel Daire onama kararının kaldırılması ve yerel mahkeme hükmünün bozulması isteminde bulunmuştur.

CMK'nun 308. maddesi uyarınca inceleme yapan Yargıtay 1. Ceza Dairesince 26.12.2012 gün ve 4398-9979 sayı ile, itiraz nedenlerinin yerinde görülmediğinden bahisle Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanığa yüklenen kasten öldürme eyleminin sabit olup olmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya içeriğinden;