muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6593, Karar No: 2016/6164, Tarih: 14.03.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/6593 E.  ,  2016/6164 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava Türü : Alacak

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, iş akdinin işverence haksız nedenle feshedildiğini iddia ederek kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, davacının mazeretsiz olarak işe devam etmediğini savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

HMK'nun 297/2.maddesi gereğince hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin taleplerden her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekmektedir.

Davacı davalı işyerinde fazla mesai yaptığını belirterek fazla mesai ücreti alacağının tahsilini talep etmiştir. Ancak mahkemece bu alacak yönünden olumlu veya olumsuz bir karar verilmemiştir. Mahkemece fazla mesai alacağı hakkında hüküm kurulmamış olması bozma nedenidir.

3- Taraflar arasında davacının ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmadığı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir.

Dairemizce, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının uzun bir süre için hesaplanması ve miktarın yüksek çıkması halinde, takdiri indirim yapılması gerektiği kabul edilmektedir. Ancak, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının taktiri delil niteliğindeki tanık anlatımları yerine, yazılı belgelere ve işveren kayıtlarına dayanması durumunda böyle bir indirime gidilmemektedir.

Somut olayda, mahkeme tarafından benimsenen bilirkişi raporunda; tanık beyanlarına göre hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece; genel tatil ücret alacağı hesaplanan dönemde, davacının uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı, bu dönem için yurda giriş çıkış tarihlerinin pasaport kayıtlarından anlaşılabileceği, tanık beyanlarından önce yurda giriş-çıkış kayıtlarının gözetilmesi gerektiği göz ardı edilerek hazırlanan rapora itibar edilerek hüküm kurulması hatalıdır.

Somut olayda, mahkeme tarafından benimsenen bilirkişi raporunda; tanık beyanlarına göre hesaplama yapılmıştır.

Mahkemece; genel tatil ücret alacağı hesaplanan dönemde, davacının uluslararası tır şoförü olarak çalıştığı, bu dönem için yurda giriş çıkış tarihlerinin pasaport kayıtlarından anlaşılabileceği, tanık beyanlarından önce yurda giriş-çıkış kayıtlarının gözetilmesi gerektiği göz ardı edilerek hazırlanan rapora itibar edilerek hüküm kurulması hatalıdır.

Bu nedenle, genel tatil ücret alacağı hesaplanan döneme ait pasaport ve benzeri yurda giriş çıkış kayıtları üzerinde inceleme yapılmalı ve işçinin yurt dışında olduğu süreye rastlayan genel tatil günleri için hesaplamaya gidilmelidir. Davacının yurda giriş çıkış kayıtlarına göre sefer tarihleri belirlendikten sonra sefer dönemlerine denk gelen genel tatil günlerinde çalıştığı kabul edilerek genel tatil ücreti alacağının hesaplanması yerine yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozma nedenidir.

4- Davacı dava dilekçesi ile aylık 1.500,00 TL ücretle çalıştığını iddia ederek 200,00 TL ikramiye ve prim alacağının tahsili talep etmiştir. Bilirkişi ilk raporunda sefer primi ödendiği ispat edilemediğinden hesaplama yapmamış, ek raporda ise tanık beyanlarına göre ayda 20 gün seferde kalındığı ve her gün için 20,00 TL harcırah ödendiği kabul edilerek hesaplama yapmıştır. Mahkemece harcırah alacağı hüküm altına alınmıştır.

Uluslararası alanda çalışan tır şoförlerinin ücretleri genelde asgari ücret ve sefere bağlı prim esasına göre belirlenmektedir. Bazı işveren uygulamalarında ise garanti ücret olarak adlandırılan asgari ücret ödenmeyip, sadece sefere bağlı prim ödemesi yapılmaktadır. Bu ihtimalde de tır şoförünün ücreti salt sefer primlerinden oluşur.

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Sefer primi ile harcırah farklı nitelikte talepler olup, tanık beyanlarına göre davacının sefer primi almadığı anlaşıldığından ilgili talebin reddi gerekir.

Sefer primi, uygulamada harcırah olarak adlandırılmakta ve gidilen ülkeye göre değişkenlik gösterebilmektedir. Sözü edilen sefer primi, yol geçiş ücretleri ve diğer masraflar için verilen, Türkiye’ye dönüşte belge karşılığı kapatılan avanstan farklı olup, tamamen işçiye ödenen ücret niteliğindedir. Sefer primi ile harcırah farklı nitelikte talepler olup, tanık beyanlarına göre davacının sefer primi almadığı anlaşıldığından ilgili talebin reddi gerekir.

5-HMK'nun 176 ve devamı maddelerinde düzenlenmiş olan ıslah müessesesi, mahkemeye yöneltilmesi gereken tek taraflı ve açık bir irade beyanı ile tarafların dilekçelerinde belirttikleri vakıaları, dava konusunu veya talep sonucunu değiştirebilmesi imkânını sağlamaktadır. İki taraf da duruşmada hazır iseler ıslah sözlü olarak yapılabilir. Usule ilişkin işlemlerin tamamen ya da kısmen ıslahı mümkündür. Ancak, her iki durumda da usulüne uygun açılmış bir davanın bulunması şarttır. Başka bir anlatımla ıslah, açılmış bir davada taraflarca yapılmış usule ilişkin işlemlere yönelik olarak yapılmalıdır. Bu bağlamda, yargılaması devam eden bir dava içinde ıslah ile ikinci bir talepte bulunma olanağı bulunmamaktadır. Davacı isterse dava dilekçesini tamamen ıslah ederek dava konusunu değiştirebilirse de, yeni dava konusu önceki dava konusunun yerine geçer ve yine tek bir dava söz konusu olur. Ancak, davacı peşin harç yanında başvuru harcını da yatırarak yeni bir talep de bulunması hallerinde ise bir ek dava olarak nitelendirilme hali olayımız dışındadır.

Somut olayda davacı dava dilekçesinde talep etmediği harcırah alacağını ıslah dilekçesi ile talep etmiş ise de dava tümüyle ıslah edilmediği gibi nispi harç ile birlikte başvuru harcı yatırmadığı için bu dilekçenin ek dava dilekçesi olarak kabulü de mümkün olmadığından harcırah alacağı hakkında dava açma hakkı saklı kalmak kaydıyla harcırah alacağına ilişkin ıslah isteminin reddine karar verilmesi gerekirken bu alacak talebinin kabulüne karar verilmiş olması bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde taraflara iadesine, 14/03/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/7286, Karar No: 2022/11295, Tarih: 03.10.2022

**4. Hukuk Dairesi         2022/7286 E.  ,  2022/11295 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : İzmir 12. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki maddi ve manevi zararların tazmini davasının pasif husumet yokluğundan reddine dair verilen karara karşı, davacı vekili tarafından yapılan istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin verilen kararın süresi içinde davacı vekili tarafından temyizi istenilmekle, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

K A R A R

Davacı vekili; müvekkillerinin desteği eş ve babalarının rahatsızlanarak hastaneye kaldırıldığını, beyin kanaması geçirmekte olduğunun acil serviste görevli doktorlar tarafından gerekli detaylı inceleme ve araştırma yapılmaması nedeniyle fark edilmediğini, bu şekilde taburcu edildiğini, ancak evde tekrar fenalaşması üzerine kaldırıldığı başka bir hastanede tüm müdahalelere rağmen kurtarılamadığını, gerekli ve yeterli düzeyde inceleme yapmayan hastane doktorlarının sorumlu olduğunu, bu olay sonrası verilen soruşturma izni sonrası davalının ceza mahkemesinde yargılandığını ve mahkum edildiğini, iddia ederek, her bir müvekkili için açtığı belirsiz alacak davası ile 7.500 TL destekten yoksun kalma tazminatı ve 7.500 TL manevi tazminat olmak üzere toplam 90.000 TL tazminatın vefat tarihinden itibaren işleyecek faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı; cevap dilekçesi sunmamıştır.

İlk derece mahkemesi tarafından yapılan yargılamada toplanan delillere göre; davanın pasif husumet yokluğu nedeniyle usulden reddine dair verilen karara karşı davacı vekilince istinaf yoluna başvurulmuş; Bölge Adliye Mahkemesi tarafından; ilk derece mahkemesi kararının usul ve yasaya uygun bulunduğu gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun HMK’nın 353/1.-b (1) gereğince esastan reddine karar verilmiş; karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş ve verilen kararda bir isabetsizlik görülmemiş olmasına göre davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK 302/5 ve 373. maddeleri uyarınca dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge

Adliye Mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 80,70 TL temyiz peşin harcının onama harcına mahsubuna 03/10/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23020, Karar No: 2013/2411, Tarih: 07.03.2013

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/23020 E.  ,  2013/2411 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irz ve namusa tasaddide bulunma suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Karabük Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 06.04.2010 gün ve 2008/61 Esas, 2010/66 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ve O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat olunan ırz ve namusa tasaddide bulunma suçunun 765 sayılı TCK.nın 415/2. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 13.01.2004'ten inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2 ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, sanık hakkında açılan kamu davasının aynı Kanunun 322 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca zamanaşımı sebebiyle DÜŞMESİNE, 07.03.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/23700, Karar No: 2015/2102, Tarih: 05.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/23700 E.  ,  2015/2102 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 05/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/2243, Karar No: 2019/6075, Tarih: 03.10.2019

**10. Ceza Dairesi         2017/2243 E.  ,  2019/6075 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : İSTANBUL ANADOLU 53. Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Adli sicil kayıtları ve UYAP üzerinden yapılan araştırmada, sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan dolayı açılmış başka bir dava nedeniyle verilip kesinleşmiş herhangi bir tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin bulunmadığı anlaşıldığından, hükümden önce 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasının sanık lehine uygulanma şartlarının bulunmaması nedeniyle, bu suçtan dolayı ilk olarak doğrudan tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri uygulanan ve bu tedbirin infazı sırasında yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında yargılamaya devam olunarak hüküm kurulmuş olması, 6545 sayılı Kanunun 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrasına uygun olduğundan, bu husus dikkate alınarak yapılan incelemede;

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilenin dışında yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından; yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükmedilen gün para cezasının, adli para cezasına dönüştürülmesinin dayanağı olan yasa maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232. maddesinin 6. fıkrasına aykırı davranılması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA; ancak bu durumun yeniden yargılama yapılmaksızın CMUK'nın 322. maddesi uyarınca düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hüküm fıkrasının gün para cezasının adli para cezasına dönüştürülmesine ilişkin bölümünün başına “TCK’nın 52. maddesinin 1 ve 2. fıkraları uyarınca” ibaresinin eklenmesi suretiyle, hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 03/10/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/527, Karar No: 2019/305, Tarih: 09.04.2019

**Ceza Genel Kurulu         2018/527 E.  ,  2019/305 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı Veren

Yargıtay Dairesi : 19. Ceza Dairesi

Mahkemesi :İcra Ceza

Sayısı : 190-153

Sermaye şirketinin iflasını istememe suçundan sanıklar ... ve ... hakkında ...’ün vekili aracılığıyla şikâyetçi olması üzerine yapılan yargılama sonucunda, İİK’nın 347. maddesi gereğince suç tarihinden itibaren 1 yıl içerisinde şikâyet hakkının kullanılmaması sebebiyle şikâyet hakkının düşürülmesine ilişkin Ankara 11. İcra Ceza Mahkemesince verilen 31.03.2016 tarihli ve 207-202 sayılı hükümlerin, şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 19. Ceza Dairesince 02.03.2017 tarih ve 601-1883 sayı ile;

"1- Sanıkların, şikâyet tarihi itibarıyla borçlu şirketi temsile yetkilerinin bulunup bulunmadığının ticaret sicil kayıtları getirtilerek tespit edilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- İİK’nın 345/a maddesindeki suçun oluşabilmesi için, aynı Kanun'un 179. ve 6762 sayılı TTK'nın 324. maddesinde öngörülen koşullarda şikâyet tarihi itibarıyla şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre şirketin iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığının tespit edilerek, iflas şartlarının bulunduğu takdirde İİK'nın 347. maddesindeki şikâyet süresinin buna göre tespiti gerekirken, takibin kesinleştiği tarih suç tarihi kabul edilerek eksik kovuşturma ile yazılı şekilde şikâyet hakkının düşürülmesine karar verilmesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

Yerel Mahkeme ise 11.07.2017 tarih ve 190-153 sayı ile;

Yerel Mahkeme ise 11.07.2017 tarih ve 190-153 sayı ile;

"...Mahkememiz kararının bozma gerekçesinde Yüksek Mahkeme şikâyet süresinde yapılmadığı gerekçesine katılmadığı anlaşılmaktadır. Süresinde yapılmayan şikâyette sanıkların yetkili olup olmadığına veya defter incelemesine gerek olmadığı kanaati Mahkememizde oluşmuştur. Yüksek Mahkeme suç tarihi hesabı konusunda Mahkememize katılmamış ise de Yargıtay 11. CD'nin 24.04.2014 tarih ve 30821-7939 sayılı kararında şirket yetkilisinin alacaklıyı zarara uğratması İİK 333/a ve iflas istememesi İİK 345/a maddesine muhalefet suçlarında açıkça suç tarihinin tesbitinde takibin kesinleşme tarihinin esas alınması gerektiği kararın aynen '....Sanık hakkında İİK’nın 333/a maddesindeki alacaklıyı zarara uğratmak kastiyle borcu ödememek ve 345/a maddesindeki iflası istememek suçlarından kurulan hükümlere yönelik olarak yapılan temyiz itirazlarına gelince; Buldan İcra Müdürlüğünün 2009/205 esas sayılı takibin 01.08.2009 tarihinde kesinleşmesi ve alacaklıyı zarara uğratmak kastıyla borcu ödememek suçunda şikâyetin takibin kesinleştiği tarihten itibaren bir yıllık süre içinde yapılmasının gerekmesi, Antalya Vergi Dairesi sicil bilgisi formuna göre borçlu şirketin 31.12.2008 tarihi itibariyle re'sen terk işleminin yapıldığının bildirilmesi ve bu tarih itibariyle şirketin iflasının istenmesi gerekmesine karşın, İİK’nın 347. maddesinde düzenlenen bir yıllık süre geçtikten sonra 28.03.2011 tarihinde şikâyette bulunulması nedeniyle şikâyet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Yasaya aykırı, şikâyetçi vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükümlerin bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca bozulmasına, ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı Yasa'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün bulunduğundan, İİK'nın 347. maddesi uyarınca şikâyet hakkının istem gibi düşürülmesine,' dediğinden eski kararımızda direnilmesi, bozma kararına uyulmaması gerektiği kanaatine varılmıştır.

İİK'ya tabi bu tür suçlarda yerleşmiş Yargıtay kararları gereği takibin kesinleşmesi ile suçun oluşacağı borçlu şirkete icra emrinin 28.10.2009 tarihinde tebliğ edildiği, takibin 04.11.2009 tarihinde kesinleştiği, şikâyetin 04.11.2010 tarihine kadar yapılması gerekirken 05.11.2010 tarihinde yapıldığı, son günün pazar gününe denk gelmesinin ceza hukukumuzda her tür şüpheden ve her aşamada sanık lehine uygulanması kuralı nedeniyle şikâyet süresini uzatamayacağı, süresinde yapılmayan şikâyet nedeniyle şikâyet hakkının düşürülmesi gerektiği" gerekçesiyle direnerek, önceki hükümlerdeki gibi şikâyet hakkının düşürülmesine karar vermiştir.

Direnme kararına konu bu hükümlerin de, şikâyetçi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03.01.2018 tarihli ve 58365 sayılı “bozma” istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanun'un 36. maddesiyle değişik CMK'nın 307. maddesi uyarınca kararına direnilen daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 19. Ceza Dairesince 25.10.2018 tarih ve 246-10866 ile direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; şikâyetin süresinde yapılıp yapılmadığının tespiti bakımından eksik araştırma ile karar verilip verilmediğinin belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Ankara 11. İcra Müdürlüğünün 2009/16534 esas sayılı dosyasında; para borcuna ilişkin ilamların yerine getirilmesinde icra emri ile takibe başlandığı, icra emrinde alacaklının ..., borçlunun Merkez Lokantası Tic. Tur. Ltd. Şti.(Ticaret siciline göre Çiftlik Merkez Restorant Turizm İşletmeleri San. ve Tic. Ltd. Şti.), alacak miktarının (faiz dahil) 129.923,93 TL, ilamı veren mahkeme, tarih ve numarasının Ankara 10. İş Mahkemesinin 20.07.2009 ve 928-490 olduğu, ilamlı icra emrinin borçlu şirket vekiline 23.10.2009 tarihinde tebliğ edilerek takibin kesinleştiği,

Borçlu şirketin Alparslan Türkeş Caddesi No:72/A AOÇ Ankara adresine 16.11.2009 tarihinde alacaklı vekilinin talebi üzerine hacze gidilip, iş yerinde bulunan bir kısım taşınır eşya haczedilerek yediemin olarak sanık ...’e teslim edildiği, aynı adrese 31.12.2009 tarihinde hacze gidildiğinde sanık ...’ün mahcuz malların hazır olduğunu, ödeme yapamayacağını beyan ettiği, iş yerinde bulunan mahcuz mallardan bir kısmının muhafaza altına alındığı sırada borçlu vekilinin gelerek haciz işlemine itiraz ettiği, 13.10.2010 tarihinde aynı adrese hacze gidildiğinde adreste borçlu şirketin olmadığı, adreste SM Yapı ve Yemek San. Tic. Ltd. Şti.’nin bulunduğu, borçlu şirketin Gazi Mahallesi... Caddesi... Sokak No...Yenimahalle Ankara adresine 13.10.2010 tarihinde alacaklı vekilinin talebi üzerine hacze gidildiğinde ise adreste borçlu şirketin bulunamadığı, 2010 yılı Mart ayından itibaren Rukiye Eğlence isimli şahsın ikamet ettiğinin belirlendiği,

Borçlu şirketin Denizbank Gaziosmanpaşa Şubesinde bulunan 779723 no’lu hesabında 2.193,98 TL'sinin olduğu ancak borçlu şirketin bankaya olan borcu sebebiyle söz konusu meblağ üzerinde bankanın rehni bulunduğu,