muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/23315, Karar No: 2014/33270, Tarih: 25.11.2014

Diğer taraftan, davacı, taciz nitelikli eylemlerin fesih tarihine kadar tekrarlandığını iddia etmektedir. Davacının eşi olan şahit de, davacının eve ağlayarak geldiğini ve işi bırakmak zorunda kaldığını beyan etmiştir. Taciz eyleminin niteliği gereği, çoğu kez gizli ortamda, fail ve mağdur arasında yaşandığı nazara alındığında, eylemin salt görgü şahitleriyle ispatlanması gerektiğini kabul etmek mümkün değildir. Dosya kapsamına göre, davacının işyerinde tekrarlanması muhtemel taciz eyleminden korunması için işverence herhangi bir önlem alınmadığı sabit olup, davacının, aile ve iş yaşantısını etkileyebilecek, hakkında dedikodulara sebep olabilecek şekilde, sebepsiz yere kendisinin cinsel tacize uğradığını ileri sürmesi hayatın olağan akışına aykırıdır.

Açıklanan sebeplerle, iş sözleşmesinin feshi haklı sebebe dayanmakta olup, hak düşürücü süre de geçmemiştir. Davacının kıdem tazminatı alacağının hüküm altına alınması gerekirken, yazılı gerekçeyle reddedilmesi hatalıdır.

Sosyal Güvenlik Kurumu ve işyeri dosyası içeriğindeki nakil yazılarından, davacının 11.10.2004 tarihinde Ç.. Z.. ve Z..Tarım Satış Kooperatifi'nde işe başladığı, iş sözleşmesinin devri yoluyla 01.03.2007 tarihinden itibaren de davalı bünyesinde çalışmaya devam ettiği anlaşılmaktadır. Bu durumda, devralan sıfatıyla davalı işveren, devreden işveren işyerinde geçen çalışma süresinden de sorumlu olacağından, davacının kıdeme esas çalışma süresinin 11.10.2004-13.09.2010 tarihleri arasında geçtiği kabul edilerek, kıdem tazminatı hesaplanmalı ve hüküm altına alınmalıdır.

Yukarıda yazılı sebepten, dosya içeriğine uygun olmayan gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 25.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/19213, Karar No: 2012/15213, Tarih: 06.06.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/19213 E.  ,  2012/15213 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Kabul edilen ziynetler ve eşya bedeli üzerinden hesaplanan 195 TL. nispi temyiz peşin harcının hükmü temyiz eden davalı ...'ten alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 06.06.2012 (Çar.)
Yargıtay — Esas No: 2017/1803, Karar No: 2017/9828, Tarih: 14.09.2017

**17. Ceza Dairesi         2017/1803 E.  ,  2017/9828 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın inşaat alanından çaldığı malzemelerin dosyada bulunan kıymet takdir tutanağına göre değerinin 2 TL 50 kr olduğu göz önüne alındığında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilip vazgeçilmeyeceğinin ya da TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılıp yapılmayacağının tartışmasız bırakılması,

2-Sanığın, inşaat alanından müştekiye demir parçalarını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu gözetilmeden aynı Yasa'nın 141/1. maddesi ile hüküm kurulması,

2-Sanığın, inşaat alanından müştekiye demir parçalarını çalması şeklinde gerçekleşen eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde yazılı bulunan suça uyduğu gözetilmeden aynı Yasa'nın 141/1. maddesi ile hüküm kurulması,

3-Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında sanık hakkında TCK 53/1-b bendi uyarınca hükmedilen hak yoksunluğu kararının yeniden değerlendirilmesinde hukuki zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine 14.09.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8047, Karar No: 2017/12704, Tarih: 14.11.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/8047 E.  ,  2017/12704 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet, temyiz isteminin reddi

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanık ...'nin dosyanın temyiz incelemesi için Yargıtay’a gönderilmesinden sonra olmak üzere 09.09.2015 ve 29.09.2015 tarihinde mahkemesine eski hale getirme talepli temyiz dilekçesi verdiği ve dilekçesinin de Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 28.09.2015 tarihli tebliğnameden sonra dosyasına geldiğinin anlaşılması karşısında, sanık ...'nin temyiz dilekçesine ilişkin olarak ek tebliğname düzenlendikten sonra, incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na İADESİNE, 14.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3202, Karar No: 2015/4507, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3202 E.  ,  2015/4507 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/10472, Karar No: 2010/1748, Tarih: 09.02.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/10472 E.  ,  2010/1748 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu Sultandere 550 parsel sayılı taşınmaz ile emsal alınan Sultandere 96, 110, 114, 2651 ve 2698 sayılı taşınmazların 2008 yılı itibarıyla sokak, cadde ve mahalle olarak belediyece belirlenen emlak vergisine esas asgari m2 değerlerinin Belediye Başkanlığından istenilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 09.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6250, Karar No: 2018/5178, Tarih: 05.04.2018

**13. Ceza Dairesi         2017/6250 E.  ,  2018/5178 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında 16.04.2009 tarihinde hapis cezasına hükmedildikten sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiğine göre, 3 yıllık denetim süresi içinde suça sürüklenen çocuğun yeniden suç işlemesi karşısında açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanmasına karar verilmesi gerektiği halde, mahkemece ancak CMK'nın 231/11. maddesi uyarınca kendisine yüklenen yükümlülükleri yerine getiremeyen suça sürüklenen çocuk hakkında koşullarının varlığı halinde cezanın ertelenmesine veya seçenek yaptırımlara çevrilmesine karar verilerek yeni bir mahkumiyet hükmü kurulabilecekken, suça sürüklenen çocuğun tekrar suç işlemesi durumunda açıklanması geri bırakılan hükmün aynen açıklanması dışında, bir imkan mahkemeye tanınmadığı gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının ertelenmesi suretiyle 5271 sayılı CMK’nın 231/11. maddesine aykırı davranılması,

2-Mağdurun iş yerinden çalınan eşyaların arasında yer alan cep telefonunun yeri, suça sürüklenen çocuğa sorulduğunda, kolluk görevlilerine yattığı döşeğin altında olduğunu söylediği ve suça sürüklenen çocuğun annesi tarafından karakola getirilerek teslim edildiği bu şekilde suça konu cep telefonunun mağdura iade edildiği anlaşılmakla; soruşturma aşamasında gerçekleşen kısmi iade nedeniyle etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanmasına rızası olup olmadığı mağdurdan sorularak sonucuna göre suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK’nın 168/1-4 maddesinde tanımlanan etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanma olanağının tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Hırsızlık suçundan hükmolunan 1 yıl 3 ay 16 gün hapis cezasının ertelenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 51/3. maddesi uyarınca belirlenen denetim süresinin hükmolunan ceza miktarından az olamayacağı gözetilmeyerek suçun suça sürüklenen çocuk hakkındaki erteleme hükmünde 1 yıl denetim süresinin belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuğun kazanılmış hakkının korunmasına, (erteleme yönünden de kazanılmış hakkın korunması) 05.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3906, Karar No: 2010/5368, Tarih: 18.10.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3906 E.  ,  2010/5368 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün duruşmalı olarak temyizen tetkiki davacı-k.davalı ... vekili tarafından istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı-k.davalı vekili gelmedi. Davalı-k.davacı vekili Avukat .... Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalı-k.davacı avukatı dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu iptâli-tescil, birleşen dava tazminat ve sözleşmenin ifası istemleriyle açılmış, mahkemece yüklenici tarafından açılan tapu iptâli ve tescil davasının reddine, arsa sahibi tarafından açılan birleşen davanın harcı yatırılmak suretiyle dava konusu yapılan miktar aşılmak suretiyle kısmen kabulüne karar verilmiş, karar davacı ve birleşen davanın davalısı yüklenici ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Arsa sahibi ... vekili dosya ile birleştirilmesine karar verilen Malatya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2005/28 E. sayılı dosyasında istek kalemlerini saydıktan sonra bu davadaki istek miktarını 100.000,00 TL olarak açıklamış ve fazla haklarını saklı tutarak bu dosyada 100.000,00 TL istekte bulunmuştur. Dava dilekçesinde istek kalemleri ayrı ayrı belirtilmişse de, harcı yatırılarak dava konusu yapılan 100.000,00 TL'nin hangi istek kalemlerine ilişkin olduğu açıklanmamıştır. Mahkemece de dava konusu yapılan 100.000,00 TL'nin açıklanması ve istek kalemlerine göre ayrımı konusunda arsa sahibi vekilinden istemde bulunulmamıştır. Arsa sahibi vekili yargılamanın sonuçlanmasına kadar ayrı bir dava açmadığı gibi, dava konusu yaptığı 100.000,00 TL'yi ıslah yoluyla da artırmamıştır.

Bu durumda mahkemece 100.000,00 TL'nin hangi istek kalemlerine ilişkin olduğu ve ayrı ayrı miktarları konusunda arsa sahibi vekilinden açıklayıcı dilekçe alınmadan ve 100.000,00 TL'yi aşar şekilde hüküm oluşturulması HUMK'nın 74. maddesine aykırı olmuştur.

Yapılacak iş, öncelikle arsa sahibi vekilinden birleşen davada harcını yatırmak suretiyle dava konusu yaptığı 100.000,00 TL'nin ait olduğu kalemler ve miktarları konusunda açıklayıcı dilekçe alınmasından, sonucuna göre değerlendirme yapılıp toplamda bu dava yönünden 100.000,00 TL'yi aşmamak kaydıyla hüküm oluşturulmasından ibarettir.

Kararın bu nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, yüklenici ... Yargıtay'daki duruşmada vekille temsil olunmadığından lehine vekâlet ücreti takdirinin yer olmadığına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacı-k.davalı ...'a geri verilmesine, 18.10.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/32082, Karar No: 2014/2274, Tarih: 28.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/32082 E.  ,  2014/2274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Yaralama, hakaret

HÜKÜM : Düşme, ceza verilmesine yer olmadığı

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

1-Sanıklar ..., ... ve ...'a yükletilen yaralama eylemlerine ve bu suçtan verilen düşme hükümlerine yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

2-Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan ceza verilmesine yer olmadığına ilişkin hükümlere yönelik temyiz de başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

a)Sanığın, müştekiler Hasan ve Taner'e hakaret eyleminde müştekilerin şikayetlerinden vazgeçmeleri ve TCK'nın 131/1. maddesi gereğince kamu görevlisine karşı görevinden dolayı işlenenler hariç hakaret suçunun kovuşturmasının mağdurun şikayetine bağlı olması karşısında, sanık hakkında şikayetten vazgeçme nedeniyle düşme kararı verilmesi yerine, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

b)Sanığın, katılan ...'e hakaret etmesi üzerine, katılan tarafından yaralama eyleminin gerçekleştirildiğinin anlaşılması karşısında, hakaret suçundan cezalandırılması yerine, ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi,

Kanuna aykırı, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri ve tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 28/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

BD
Yargıtay — Esas No: 2014/23867, Karar No: 2015/651, Tarih: 19.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/23867 E.  ,  2015/651 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı ve davalı şirket tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı, 01.12.2008-05.07.2013 tarihleri arasında hizmet akdine dayalı olarak geçen ve Kuruma bildirilmeyen çalışmaların tespiti istemine ilişkin davada, mahkemece yapılan yargılama sonucunda, yazılı şekilde karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanun’un 86. maddesidir. Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkin olduğundan, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde re’sen araştırma yapılarak kanıt toplanabileceği de göz önünde bulundurulmalıdır.

Davada somutlaşan olayda; davacının, çalışmasının gerçekliği, işin ve işyerinin kapsam ve niteliğiyle süresinin belirlenebilmesi amacıyla yapılan araştırma ve inceleme yetersizdir. Dosyada, kabule götürecek yeterli sayıda tanık dinlenmediği ve davalıya ait işyerinde mevsimlik mi, yoksa, sürekli mi çalışma yapıldığının net olarak belirlenmediği anlaşılmaktadır.

Şu halde, Mahkemece; davacının çalışmasının niteliğinin belirlenmesi için, davacıya talebi açıklattırılarak davalı işveren nezdinde ne işi yaptığı, çalışmalarının süreklilik arzedip arzetmediği belirlenmeli, davalı şirketin bulunduğu yörede balık av yasağı uygulanıp uygulanmadığı tespit edilerek uygulandığı takdirde süreleri gözetilmeli, davalı şirketin vergi dairesinden muhtasar beyannameleri sorularak, davalı şirketin sürekli mi, yoksa, mevsimlik mi çalıştığı araştırılmalı; yargılama sürecinde dinlenen tanıkların beyanları arasındaki işyerinde sürekli bir çalışma olup olmadığına ilişkin belirgin çelişki giderilmeli, bu nedenle, davacının çalışmalarını bilebilecek durumda olan, çalışmaları kayıtlara geçmiş ve işverene karşı açtığı davası bulunmayan bordrolu çalışanlardan kanaat

edinmeye elverişli sayıda olanlar re'sen tespit edilerek beyanlarına başvurulmalı, bu yönde yapılan araştırma yeterli olmaz ise, aynı yörede komşu veya benzeri işleri yapan başka işverenler ile bu işverenlerin çalıştırdığı bordrolara geçmiş kişiler re'sen saptanarak bilgi ve görgülerine başvurulmalı, yargılama sürecinde dinlenen tanık anlatımlarının değerlendirilmesinde, iş yerinin kapsamı, kapasitesi ve niteliği nazara alınmalı, işyerinde hem sürekli, hem de mevsimlik işlerin yapıldığı sonucuna varıldığı takdirde, davacının hangi bölümde çalıştığı, ne tür işler yaptığı net olarak belirlenmeli; ilgili ticaret odasından kapasite raporu sorulmalı; varsa işçilik alacaklarına ilişkin dava dosyası celbedilmeli ve işçilik alacakları davasında dinlenen tanık anlatımları ile iş bu davada bilgi ve görgülerine başvurulan tanık beyanları karşılaştırılarak, varsa çelişkiler giderilmeli; bunun dışında sigortalının kayıtlarda gözükmeyen çalışmalarının hangi nedenlerle kayıtlara geçmediği ya da bildirim dışı kaldığı hususu gereğince araştırılmalı, davacı tarafça iddia edilen çalışmalara ilişkin Kurum tespitleri (müfettiş ve yoklama memuru raporları, mahalli denetim tutanakları v.s) sorularak getirtilmeli; toplanan ve toplanacak delillerin sonucuna göre, çalışma iddiası ispatlandığı takdirde, işin mevsimlik olduğu ve/veya davacının mevsimlik işlerde çalıştığı anlaşılırsa dönemleri belirlenmeli, bu dönemde davacı ile işveren arasındaki sözleşmenin askıda olduğu ve mevsimlik dönemlerde hak düşürücü sürenin işlemeyeceği gözönünde bulundurulmalı çalışmanın varlığı, başlangıç ve bitiş tarihleri, mevsimlik mi, sürekli mi olduğu hiçbir kuşku ve duraksamaya meydan vermeyecek biçimde belirlenerek, davaya konu talep hakkında bir karar verilmelidir.

Mahkemece, açıklanan bu maddi ve hukuki olgular göz önünde tutulmaksızın, eksik inceleme ve araştırma sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının ve davalı şirketin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalı şirkete iadesine, 19.01.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7264, Karar No: 2020/6088, Tarih: 21.10.2020

**10. Ceza Dairesi         2020/7264 E.  ,  2020/6088 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi,

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkumiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Sanığın suçu; Samsun 5. Sulh Ceza Mahkemesinin 03/05/2012 tarih ve 2011/420 esas, 2012/642 karar sayısı ile verilen tedavi ve denetimli serbestlik tedbiri kararının infazı esnasında işlediğinin anlaşılması karşısında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesi gerektiği gözetilmeden sanığın mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.