muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/16151, Karar No: 2014/21796, Tarih: 01.12.2014

Ne var ki; bu hatanın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden karar bozulmamalı düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın hüküm fıkrasının “2” numaralı bendinin “c” alt bendinin tamamen silinerek, yerine;

“c) Davacının ilave tediye farkı alacağına ilişkin talebinin kabulüyle, bilirkişi raporunda hesaplanan brüt 795,09 TL ilave tediye farkı alacağının davacının davalı kuruma müracaat tarihi olan 11.10.2013 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiz oranını aşmamak üzere en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 01.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5753, Karar No: 2018/10144, Tarih: 04.07.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/5753 E.  ,  2018/10144 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya kapsamına göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 25.01.2013 tarihli güvenlik kamera kaydına ilişkin 30.01.2013 tarihli görüntü inceleme tutanağında sanığın raftan bir ürün alarak gittiği ardından tekrar gelerek yeni bir ürün alıp elinde ürün olmadığı halde ve kasada ödeme yapmadan ayrıldığının tespit edildiği, müştekinin ifadesinde geçen 25.01.2013 tarihinden önce 135 adet çikolatanın çalınması eyleminin sanık tarafından gerçekleştirildiğine ilişkin her türlü şüpheden uzak, kesin ve inandırıcı bir delil bulunmadığı halde bu eylemin de sanık tarafından gerçekleştirildiği kabulüyle sanık hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyetinin, TCK'nın 191/1. maddesi uyarınca hükmolunan kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçuna ilişkin olduğu anlaşılmakla, 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'la 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 191. maddesinin değiştirilmiş olması ve anılan Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 7. maddesindeki düzenlemeyle sanık hakkında koşulları oluştuğu takdirde "Davanın düşmesi" ve "Hükmün açıklanmasının geri bırakılması" seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, bu suç yönünden uyarlama yargılaması yapılıp yapılmadığı araştırılıp tekerrüre esas olmaması halinde adli sicil kaydındaki diğer ilamlar incelenerek tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı hususunun değerlendirilmesi zorunluluğu,

3-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararları kapsamında hak yoksunluklarına ilişkin hükmün yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve o yer Cumhuriyet Savcısı'nın temyiz talepleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 04.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10431, Karar No: 2022/14744, Tarih: 27.10.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/10431 E.  ,  2022/14744 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A.Kdz. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 02.09.2021 Tarihli ve 2021/1218 Esas, 2021/1118 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin ... Mah. 3530 Sok. No:27/4 .../...olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B.Torbalı Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.03.2022 Tarihli ve 2022/493 Esas, 2022/487 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin Kavaklık Mah. Çayır Sok. No:97/2 Ereğli/Zonguldak olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun'un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun'un “Yasal yerleşim yeri” başlıklı 21 inci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri, bağlı oldukları vesayet makamının bulunduğu yerdir.”

4. 4721 sayılı Kanun'un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Hükümlü, Kdz. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 21.04.2022 tarihli ve 2021/1328 Esas, 2022/815 Karar sayılı kararı ile kısıtlanmıştır. Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri vesayet makamının bulunduğu yer olduğundan uyuşmazlığın Kdz. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle; 6100 sayılı Kanun'un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Kdz. Ereğli 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

27.10.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19636, Karar No: 2015/364, Tarih: 15.01.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/19636 E.  ,  2015/364 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 2926 sayılı Kanun kapsamında sigortalılık süresinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Mahkemece, yazılı şekilde karar verildikten sonra davacının, davadan feragat ettiğini belirten dilekçeyle 18.12.2014 günü mahkemeye başvurduğu anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı olan 2926 sayılı Kanunun “sigortalılığın başlangıcı ve zorunlu oluşu” başlığını taşıyan 5. maddesinin birinci fıkrasında, “2. madde kapsamına girenler, on sekiz yaşını doldurdukları tarihi takip eden yıl başından itibaren sigortalı sayılırlar. Ancak, 7. maddede belirtilen süre içinde kayıt ve tescillerini yaptırmayan sigortalıların hak ve yükümlülükleri kayıt ve tescil edildikleri tarihi takip eden ay başından itibaren başlar.”, ikinci fıkrasında, “Bu suretle sigortalı olmak hak ve yükümlülüğünden vazgeçilemez ve kaçınılamaz.” hükmü öngörülmüş olup; sigortalı olmak, kamu düzenine ilişkin, kişiye bağlı, vazgeçilemez ve kaçınılamaz hak ve yükümlülük doğuran bir hukuksal statü meydana getirmektedir. Kişilerin ve sosyal güvenlik kuruluşlarının bu statünün oluşumundaki rolü, yenilik doğurucu ve iradi bir durum değil, kanun gereği kendiliğinden oluşan statüyü belirlemekten ibarettir. Dolayısıyla, sosyal güvenlik hakkından HMK. 307. (HUMK. 91.) maddesi kapsamında feragat olanaksızdır ve açılan sigortalılığın ve sigortalı hizmetlerin tespitine ilişkin davadan da vazgeçilemez. Davacı ancak, HMK. 123. maddesinde düzenlenen hakkını kullanabilir ve ileride yeniden dava açabilme hakkını saklı tutarak, davalının rızası ile davanın takibinden vazgeçebilir veya HMK. 150. maddesi hükmü gereğince davayı takip etmeyerek yenileninceye kadar dosyanın işlemden kaldırılması ve giderek davanın açılmamış sayılması sonucunu elde edebilir.

Bu nedenle; inceleme konusu davada, davacı asil davadan feragat ettiğini bildirdiğine göre Mahkemece, HMK. 123. veya duruma göre HMK. 150. maddelerinde öngörülen prosedür işletilmeli, sonuca göre dava konusu istem hakkında karar verilmelidir.

Yukarıda açıklanan ve hükümden sonra ortaya çıkan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulduğunda, Mahkemece verilen kararın, usul ve yasaya aykırı olduğu belirgin olup, bozulması gerekmektedir.

O hâlde, davalı Kurum avukatının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 15.01.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2872, Karar No: 2017/14073, Tarih: 02.11.2017

**3. Ceza Dairesi         2017/2872 E.  ,  2017/14073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanık hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçu nedeniyle İstanbul 29. Asliye Ceza Mahkemesi tarafından verilen 03.11.2011 tarih ve 2011/115 E. - 2011/837 K., sayılı ilamının tekerrür hükümlerinin uygulanmasına esas olduğunun gözetilmemesi ve yine sanık hakkında TCK’nin 87/3. maddesi uyarınca belirlenen 1 yıl 12 ay hapis cezasından TCK'nin 29/1. maddesi gereğince (1/2) oranında indirim yapılması esnasında hesap hatası yapılarak 1 yıl hapis cezası yerine 12 ay hapis cezasına hükmolunması sonucu cezanın 7.300. TL olması gerekirken 7.200.TL bulunmak suretiyle eksik ceza tayini,aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 02.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/514, Karar No: 2015/1499, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/514 E.  ,  2015/1499 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/21858, Karar No: 2024/1563, Tarih: 12.02.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/21858 E.  ,  2024/1563 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2015/905 E., 2016/492 K.

SUÇLAR : Kasten yaralama, hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet, ceza verilmesine yer olmadığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Ret, onama

Sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan neticeten hükmolunan 3000 TL adlî para cezasına ilişkin mahkûmiyet kararının, tür ve miktarı itibarıyla 5320 sayılı Kanun'un geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu, ayrıca Sağlık Bakanlığı tarafından görevlendirilen vekilin 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği sanık ... hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı anlaşılmıştır.

Sanık ... hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yerel Mahkemece sanık ... hakkında kasten yaralama suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 86 ncı maddesinin ikinci fıkrası ve üçüncü fıkrasının (d) bendi ile 62 nci maddesi uyarınca 3000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına,

2. Yerel Mahkemece sanık ... hakkında 5237 sayılı Kanun'un 125 inci maddesinin üçüncü fıkrasının (a) bendinde düzenlenen hakaret suçundan aynı Kanun'un 129 uncu maddesinin ikinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan sanık müdafiinin temyiz isteği, sanıklar hakkında verilen kararın usul ve yasaya aykırı olduğu ve kararı lehlerine temyiz ettiklerine, hakaret suçunun sanık tarafından işlendiğinin sabit olduğuna, delil takdirinde hataya düşüldüğüne vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılan sanık ...'ın devlet hastanesinde sağlık memuru olarak görev yaptığı, katılan sanık ...'nın da suç tarihinde kardiyoloji polikliniğine müracaat ettiği, kayıt için tıbbi sekreter E. B. ile görüştüğü, E. B.'nin katılan sanık ...'dan kimlik belgesini vermesini istemesi üzerine ... ile aralarında münakaşa yaşandığı, bunun üzerine katılan sanık ...'ın, katılan sanık ...'na elleriyle vurduğu, bunun etkisi ile katılan sanık ...'nın katılan sanık ...'a “Bana vuramazsın, Allah belanı versin, şerefsiz.” sözleriyle hakaret ettiği Mahkemece kabul edilmiştir.

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçuna Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

IV. GEREKÇE

A. Kasten Yaralama Suçuna Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

Hükmün tür ve miktarı itibarıyla 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 31.03.2011 tarihli ve 6217 sayılı Kanun'un 26 ncı maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 2 nci maddesi uyarınca kesin nitelikte bulunduğu, ayrıca 663 sayılı Kanun Hükmünde Kararname'nin 54 üncü maddesinin birinci fıkrasında düzenlenen "Bakanlık ve bağlı kuruluşlarında; sağlık hizmeti sunumu sırasında veya bu görevlerden dolayı personele karşı işlenen suçlar sebebiyle ceza hukuku kapsamında yürütülmekte olan işlemler ve davalarda personelin talebi üzerine Bakanlık ve bağlı kuruluşlarınca hukukî yardım yapılır. Bakanlık ve bağlı kuruluşları merkez ve taşra teşkilatı ile döner sermaye teşkilatı kadrolarında bulunan hukuk birimi amirleri, hukuk müşavirleri ve avukatlar, ayrıca vekâletname ibraz etmeksizin ilgili personeli vekil sıfatı ile temsil eder." ile Sağlık Bakanlığı Personeline Karşı İşlenen Suçlar Nedeniyle Yapılacak Hukuki Yardımın Usul Ve Esasları Hakkında Yönetmelik'in 5 inci maddesinin ikinci fıkrasında düzenlenen "Personelin, bir olayda hem mağdur hem de şüpheli veya sanık durumunda olması halinde mağdur sıfatıyla hukuki yardım yapılır" hükümleri gereği Sağlık Bakanlığı tarafından görevlendirilen vekilin 5271 sayılı Kanun'un 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca sanık ... hakkındaki hükmü temyize hak ve yetkisinin olmadığı anlaşılmakla, katılan sanık ... vekilinin sanık müdafii sıfatıyla gerçekleştirdiği temyiz isteğinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

B. Hakaret Suçuna Yönelik Temyiz Sebepleri Yönünden

1. Katılan Vekilinin Temyiz Sebepleri Yönünden

Sanık ...'nın ikrarı ile tanık A. Ü.'nün anlatımları doğrultusunda hakaret eyleminin kasten yaralama suçuna tepki olarak işlendiği şeklindeki Mahkemenin takdir ve gerekçesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

2. Sair Sebepler Yönünden

Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz sebeplerinin reddine karar verilmesi gerektiği anlaşılmıştır.

V. KARAR

A. Kasten Yaralama Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (A) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteğinin, 1412 sayılı Kanun'un 317 nci maddesi gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

B. Hakaret Suçundan Kurulan Hüküm Yönünden

Gerekçe bölümünün (B) bendinde açıklanan nedenlerle Yerel Mahkemenin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden, temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3020, Karar No: 2009/5496, Tarih: 25.03.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/3020 E.  ,  2009/5496 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Türkeli Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :27.06.2007
Yargıtay — Esas No: 2016/9424, Karar No: 2018/10661, Tarih: 02.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/9424 E.  ,  2018/10661 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1. Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2. Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 02.10.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/3726, Karar No: 2024/5054, Tarih: 04.07.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/3726 E.  ,  2024/5054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/2747 E., 2022/2913 K.

SUÇ : Neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama

HÜKÜM : İstinaf başvurularının esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Antalya 12. Asliye Ceza Mahkemesinin, 13.06.2022 tarihli ve 2021/742 Esas, 2022/349 Karar sayılı kararı ile, sanık hakkında katılana yönelik neticesi sebebiyle ağırlaşmış kasten yaralama suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 86/1,3-e, 87/2-b-son, 62/1, 5271 sayılı Kanun'un

283/1. maddesi, 5237 sayılı Kanun'un 53/1-3. maddeleri uyarınca 6 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 04.10.2022 tarihli ve 2022/2747 Esas, 2022/2913 Karar sayılı kararı ile, İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafii ve katılan vekilinin istinaf başvurularının, 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık müdafiinin temyiz istemi özetle; toplanan delillerin sanığın mahkumiyetine yeterli olmadığına, haksız tahrikten indirimin uygulanması gerektiğine,

2. Katılanlar vekilinin temyiz istemi özetle; sanık hakkında hükmolunan cezanın yetersiz olduğuna, takdiri indirimin uygulanmaması gerektiğine,

İlişkindir.

III. GEREKÇE

1. Sanık ile katılanın sevgili oldukları ancak anlaşamadıkları için ayrıldıkları, olay tarihinde katılanın otobüs durağında beklediği sırada yanına gelen sanığın, porçöz adı verilen yakıcı, aşındırıcı, tahriş edici özelliğe sahip asit maddesini katılanın yüzüne doğru dökmek suretiyle katılanı yüzde sabit ize ve sağ gözdeki görme kaybı sebebiyle duyulardan veya organlardan birinin işlevinin sürekli olarak yitirilmesine neden olacak şekilde yaraladığı anlaşılan olayda,