muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/9285, Karar No: 2019/5410, Tarih: 22.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/9285 E.  ,  2019/5410 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1-4, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Dosya kapsamından, müştekilerin kolluk ifadelerinde uzlaşmak istemediklerini beyan etmeleri karşısında, tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanığın yemek dağıtımı yapan şirketin yetkili müdürü olduğu, olay günü sabah saat 9.30 da, katılanların çalıştığı matbaa şirketine sebze çorbası, tavuk döner, pilav ve ayranı öğle yenmek üzere teslim ettiği, matbaa şirketi çalışanlarının bir kısmının olayın ertesi günü cumartesi karın ağrısı, ishal ve kusma şikayeti ile hastaneye gittikleri ve doktor raporlarında besin zehirlenmesi teşhisi konulduğu olayda; müştekilerin yedikleri gıdalara ait örneklerin laboratuvar analizi bulunmadığı, doktor raporunda kusma, ateş ve ishal şikayetinden bahsedilse de bunun gıda zehirlenmesinden kaynaklandığına dair hasta şikayeti dışında tıbbi bir tespit bulunmadığı göz önüne alındığında, olay günü meydana gelen gıda zehirlenmesinin, yemek şirketinden temin edilen yemeklerden kaynaklanıp kaynaklanmadığının kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespit edilmemesi karşısında; sanığın atılı suçtan beraatine karar verilmesi gerekir iken, yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi;

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, 22.04.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14339, Karar No: 2012/28768, Tarih: 03.12.2012

**4. Ceza Dairesi         2011/14339 E.  ,  2012/28768 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İftira

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5271 sayılı CMK'nın 5728 sayılı Yasa ile değişik 231/5. maddesi uyarınca mahkemece hükmolunan iki yıl veya daha az süreli hapis veya adli para cezasına ilişkin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilmesi için; sanığın daha önce kasıtlı bir suçtan mahkum olmamış bulunması, mahkemece sanığın kişilik özellikleri ile duruşmadaki tutum ve davranışları göz önünde bulundurularak yeniden suç işlemeyeceği hususunda kanaate varılması ve suçun işlenmesiyle mağdurun veya kamunun uğradığı zararın aynen iade suçtan önceki hale getirme veya tazmin suretiyle tamamen giderilmesi gerekmektedir. Anılan maddenin 6/c fıkrasında belirtilen zarar kavramından, YCGK'nın 03.02.2009 gün ve 2008/250-2009/13 sayılı kararında belirtildiği üzere, yalnızca basit bir araştırma ile belirlenecek maddi zararların anlaşılması gerekmektedir. Anılan zarar, ölçülebilir, belirlenebilir (somut) maddi zarara ilişkin olup manevi nitelikte zararı kapsamamaktadır. Yeni Türk ceza mevzuatında, ceza yargılamasında şahsi hak davası bulunmaması karşısında TCK'nın sistematiğinde etkin pişmanlık gibi cezayı azaltan yada sona erdiren nedenler yönünden manevi zarara bir hukuki sonuç bağlanmadığından dar yorum ilkesi uyarınca öngörülen zararın maddi zarar olarak anlaşılmasında yasal zorunluluk bulunmaktadır. CMK'nın 231/9. maddesi uyarınca maddi bir zarar bulunması halinde sanığın mağdura verdiği zararın aylık taksitler halinde giderilmesi koşuluyla da hükmün açılanmasının geri bırakılabileceğinin gözetilmesi gerekmektedir. Gerek sanığın kişiliğine ilişkin ölçüt, gerekse daha önce kasıtlı suçtan mahkum olmadığı ölçütü kapsamında suç tarihi itibariyle sanığın adli sicil kaydına yer alan sabıkasının, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasında tartışılması gerekmektedir.

Mahkemece, iftira suçunda mağdurun giderilmesi gereken somut maddi zararlarının ne olduğu açıklanıp gösterilmeden, sanığın suç tarihindeki adli sicil kaydı celp edilmeden ve sanığa ait mevcut adli sicil belgesindeki suç tarihi itibariyle kesinleşmiş ceza mahkumiyetini içerir ilam bulunmadığı gözetilmeksizin, TCK'nın 51. maddesi uyarınca cezasının ertelenmesine karşın sanığın katılanın zararını gidermediği biçimindeki yetersiz gerekçeyle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

2- Kabule göre de;

2- Kabule göre de;

Sanık hakkında tayin olunan kısa süreli hapis cezası ertelendiği halde, TCK'.nın 53/4 maddesine aykırı olarak aynı maddenin birinci fıkrasındaki hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına hükmedilmesi,

Yasaya aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 03.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/1930, Karar No: 2014/22028, Tarih: 18.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/1930 E.  ,  2014/22028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/237174

MAHKEMESİ : Adana 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/04/2010

NUMARASI : 2010/16 (E) ve 2010/279 (K)

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

1- Mağdur adına onbeş adet sahte cep telefonu hattı açtığı iddia olunan olayda sanığın suçlamayı kabul etmediği, 07.07.2009 tarihli ekspertiz raporunda ise mağdurun kullandığı cep telefonu hattı dahil tüm sözleşmelerdeki imzaların mağdur eli ürünü olmadığının belirtilmesi karşısında, gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek bir biçimde belirlenebilmesi için, ilgili sözleşmelerin düzenlendikleri tarihlere ilişkin mağdurun imzalarını içeren belgeler kurum ve kuruluşlardan araştırılarak, elde edilmesi halinde bu belgeler de esas alınarak yeniden imza incelemesi yaptırıldıktan sonra, suçun sübutu halinde hükümden sonra 19.02.2014 tarih ve 28918 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6518 sayılı Kanunun 104 ve 105. maddeleri ile değişik 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu'nun 63. maddesinin 10. fıkrası ile yaptırıma bağlanan 56. maddesinin 4. fıkrasındaki "Kişinin bilgisi ve rızası dışında işletmeci veya adına iş yapan temsilcisi tarafından abonelik tesisi, işlemi veya elektronik kimlik bilgisini haiz cihazların kayıt işlemi yapılamaz ve yaptırılamaz, bu amaçla gerçeğe aykırı evrak düzenlenemez, evrakta değişiklik yapılamaz ve bunlar kullanılamaz" ve 5. fıkrasındaki "Gerçeğe aykırı evrak düzenlemek veya değiştirmek suretiyle kişinin bilgi ve rızası dışında tesis edilmiş olan abonelikler kullanılamaz" şeklindeki düzenleme de gözetilerek, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini yerine, eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabule göre de;

Onbeş adet sahte hat düzenlendiğinin iddia ve kabul olunması karşısında, 5237 sayılı TCK'nun 43. maddesine göre 'Bir suç işleme kararının icrası kapsamında, değişik zamanlarda bir kişiye karşı aynı suçun birden fazla işlenmesi durumunda ya da aynı suçun birden fazla kişiye karşı tek bir fiille işlenmesi' durumunda zincirleme suç hükümlerinin uygulanması mümkün olup; aynı anda işlenen eylemlerde zincirleme suça ilişkin hükümlerin uygulanma olanağı bulunmadığı cihetle, dosyada bulunan sözleşmelerin aynı tarihli olduğu anlaşılmakla, belge sayısı temel cezanın belirlenmesinde dikkate alınarak tek bir özel belgede sahtecilik suçundan hüküm kurulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 18.12.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/37, Karar No: 2022/10533, Tarih: 09.06.2022

**5. Hukuk Dairesi         2021/37 E.  ,  2022/10533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davanın yapılan yargılaması sonucunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davacılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, tapu sicilinin hatalı tutulmasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece yapılan yargılama sonunda, davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içindeki bilgi ve belgelerden, kararın dayandığı gerekçeye ve Hazine ile aynı tapu kaydına dayanan gerçek kişiler arasında görülen pek çok davada, yerel mahkemece hükmüne uyulan (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesi'nin bozma ve onama kararlarında; eldeki dosyadaki davacı ile aynı tapu kayıtlarına dayanan gerçek kişilerin dayandığı değişir sınırlı otlak, yaylak, kışlak cinsli tapu kayıtlarının, miktarından çok fazla olarak kadastro sırasında revizyon gördüğü, ... (...) köyü çiftliğine ait olan kayıtlardan kapsam belirlenecek yer, dolayısıyla aynı tapu kaydına dayanan gerçek kişilerin yararlanacağı tapu kaydının kalmadığı ve dayanılan tapu kayıtlarının dava konusu taşınmazları kapsamadığı; aplikasyon sonucu 1985 yılında orman olmaları nedeniyle tespit harici bırakılan dava konusu taşınmazların tarım arazileri ile orman arazileri arasında tampon bölgede kaldığı ancak yörede bu güne kadar 4785 sayılı Kanun hükümleri de uygulanarak yapılan bir orman kadastrosunun da bulunmadığı, 1986 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 23 ve 2004 tarihli Orman Kadastro Yönetmeliği'nin 26. maddeleri ile HGK’nın 21.01.2004 gün 2004/8-15/7 ve 12.05.2004 gün 2004/8-242/292 ve 12.03.2008 gün ve 2008/20-214/241 sayılı kararlarında belirtilen ilkelere göre tampon bölgelerin bitişikteki 4-5 metre boyunda olduğu memleket haritasında gösterilen meşe cinsi orman alanları ile ayırıcı bir unsur (Dere, yol, yükseklik gibi) bulunmadığı ve dava konusu edilen yerlerin tümünün bitişikteki Devlet Ormanlarının devamı olduğu ve bir bütün halinde değerlendirildiğinde, yüksek eğimli orman ve toprak muhafaza karakteri taşıyan yerler olduğu ve orman olarak Hazine adına tescili gerektiği belirtilmiş ve yerel mahkemece de, (Kapatılan) 20. Hukuk Dairesi'nin bozma kararları doğrultusunda eldeki dosyanın davacısının da dayandığı tapu kayıtlarının uygulanabileceği yer kalmadığı kabul edilmiş ve kişiler tarafından tapu kaydı kapsamında kaldığı iddia edilen yerlerin orman olarak tescillerine karar verilmiştir. (20. Hukuk Dairesi'nin, 27.03.2009 gün ve 2008/2464 - 2009/5210 sayılı vb. bozma kararları ile, 20. Hukuk Dairesi'nin, 31.03.2009 gün ve 2008/2466 - 2009/5449 sayılı vb. gibi onama kararları)

Buna göre, daha önce Hazine ve gerçek kişiler arasında görülen ve gerçek kişiler tarafından aynı tapu kayıtlarına dayanılarak açılan davalarda, davacının tazminat isteğine dayanak yaptığı eski tapu kaydının kapsamı dışında gerçek kişilerin yararlanacağı tapu kaydının kalmadığının yargı kararlarıyla belirlenmiş olması ve dolayısıyla somut olayda TMK’nın 1007. maddesi uyarınca tapu sicilinin tutulmasından doğan herhangi bir zararında söz konusu olmadığından, davanın reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Davacılar vekilinin temyiz itirazları yerinde olmadığından usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 09/06/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/976, Karar No: 2015/23923, Tarih: 17.03.2015

**11. Ceza Dairesi         2015/976 E.  ,  2015/23923 K.**

**"İçtihat Metni"**

Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.01.2015 gün ve 2014-2434/7012 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 10.02.2015 gün ve KYB. 2015/45535 sayılı ihbarnamesi ile;

Resmi belgede sahtecilik suçundan sanık ...’ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun 204/1 ve 62/1. maddeleri gereğince 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, cezasının aynı Kanun’un 51/1. maddesi uyarınca ertelenmesine ve 1 yıl denetim süresine tabi tutulmasına dair ... Asliye Ceza Mahkemesinin 06/03/2014 tarihli ve 2013/813 esas 2014/116 sayılı kararını kapsayan dosyanın incelenmesinde.

5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 51/3. maddesinde yer alan, “Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz.” hükmü karşısında, sanık hakkında en az 1 yıl 8 ay denetim süresi belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; sanık hakkında 'resmi belgede sahtecilik' suçundan 5237 sayılı TCK'nun 204/1 ve 62/1. maddelerinin tatbikiyle 1 yıl 8 ay hapis cezası verilip bu ceza aynı Yasanın 51/1. maddesi uyarınca ertelendiğine göre, güvenlik tedbiri olması nedeniyle kazanılmış hak oluşturmayacağından, TCK'nun 51/3. maddesi uyarınca tayin edilecek denetim süresinin ceza süresinden az olamayacağının gözetilmemesinde isabet bulunmadığı anlaşılmakla, kanun yararına bozma istemine atfen düzenlenen ihbarnamedeki istem yerinde görüldüğünden, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 06.03.2014 gün ve 2013/813 Esas, 2014/116 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre, infaza ilişkin düzenleme olan denetim süresi, kazanılmış hakka konu olamayacağı da dikkate alındığında, aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, TCK'nun 51/3. maddesinin uygulanması ile ilgili bölümde yazılı olan '1 yıl' ibaresinin, '1 yıl 8 ay' şeklinde düzeltilmesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.03.2015 gününde oybirliği ile karar karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6633, Karar No: 2021/4636, Tarih: 01.06.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/6633 E.  ,  2021/4636 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 13. HUKUK DAİRESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul Anadolu 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 27.03.2018 tarih ve 2016/1126 E. - 2018/271 K. sayılı kararın asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesi'nce verilen 20.02.2020 tarih ve 2020/256 E. - 2020/251 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, bazı noksanlıkların ikmali için mahalline gönderilen dosyanın eksikliklerin giderilmesinden sonra gönderildiği anlaşılmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili, asıl davada davacı şirket ile davalı arasında 25/08/2012 tarihli satış sözleşmesine istinaden davalıdan, iş makinesi satın alındığını, makine bedeli 180.000,00 TL olup, bu miktardan; 14.500.- TL’sinin 25.08.2012 tarihinde, 5.500.- TL’sinin 25.08.2012 tarihinde, 5.500.- TL’sinin ise 15.09.2012 tarihinde ödendiğini, bakiye kalan 160.000 TL için ise 25.11.2012 tarihli 160.000 TL bedelli çekin ciro edilerek davalıya teslim edildiğini, ancak satın alınan iş makinesinin, davacının taş ocağında çalıştırılması esnasında arıza gösterdiğini, arızanın giderilmesi için piyasadaki firmalara toplam 14.189,44 TL ödeme yapmak zorunda kaldığını, taş ocağındaki işinin geri kalmaması için de piyasadan günlüğü 800 TL’den iş makinesi kiraladığını, 25.08.2012 - 13.11.2012 dava tarihi arasında 80 gün için toplam 800 TL x 80 = 64.000 TL ödendiğini ileri sürerek, 25.11.2012 tarihli çekten dolayı borçlu olmadığının tespitine, iş makinesi onarımı için ödenen 14.189.44.- TL’nin ve 64.000.- TL kira bedelinin avans faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Asıl davada davalı vekili, davacı ile davalı satıcı arasında 25.08.2012 tarihli satış sözleşmesi kapsamında davacıya iş makinesi satıldığını, satılan iş makinesinin ayıplı olduğu hususunda davacıya ayıp ihbarı yapılmadığını, talep edilen onarım bedelinin, kullanmaktan kaynaklı olduğunu, bu nedenle 64.000.- TL kiralama bedelinin de talep edilemeyeceğini, davacının iş makinesi bedelini de ödemediğini, 160.000.- TL’lik çekin 27.09.2012 tarihinde Çakır İnşaata teslim edildiğini savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davacılar vekili birleşen davada, davacı şirketin ... emrine verilen 160.000,00 TL bedelli çekin bankaya davalı Çakır Asansör İnş. Ltd. Şti. tarafından ibraz edildiğini, davalı tarafından takibe konu edildiğini, ... ile davalı Çakır Asansör Ltd. Şti. arasında danışıklı bir menfaat birliği bulunduğunu ileri sürerek 25/11/2012 tarihli 160.000,00 TL bedelli çekten dolayı borçlu olmadığının tespitine, çekin bedelsiz olması nedeni ile iptaline ve Kadıköy 4. İcra Müdürlüğü'nün 2012/24569 sayılı dosyasında yürütülen takibin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Birleşen davada davalı vekili, çekte ciro silsilesi ile yetkili hamil olduğunu savunarak açılan davanın reddine ve davacıların %20'den aşağı olmamak üzere inkar tazminatına mahkum edilmelerine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, asıl davada, ayıplı satış iddiasına dayalı olarak yalnızca sözleşmenin taraflarının talepte bulunabileceği, satış sözleşmesinin taraflarının davacı şirket ile davalı olduğu, davacı asilin, sözleşmenin tarafı olmaması sebebiyle ayıp iddiasına dayalı olarak talepte bulunamayacağı, davacı şirket yönünden açılan davanın ise ispatlanamamış olması sebebiyle reddi gerektiği, birleşen dava yönünden yapılan değerlendirmede; davacı şirketin, davaya konu çekte herhangi bir sıfatının olmayışı ve icra takibinde de borçlu olmadığının anlaşılması nedeniyle davacı şirket yönünden açılan davanın aktif husumet nedeniyle reddinin gerektiği, davacı asil yönünden açılan davada ise, satış sözleşmesine dayalı olarak davaya konu çekin asıl dosya davalısına verildiği, davalının, davaya konu çeki iktisap ederken ağır kusurlu veya kötüniyetli olmadığının değerlendirildiği, keşideci davacı asilin borçlu olmadığı yönündeki iddiasının yerinde olmadığı gerekçesiyle asıl davada davacı asil ...’in açmış olduğu davanın aktif husumet yokluğu sebebi ile HMK'nın 114/1-d maddesi delaletiyle 115/2. maddesi gereğince usulden reddine, davacı ... Ltd. Şti.’nin açmış olduğu davanın ispatlanamamış olması sebebi ile reddine, birleşen davada davacı ... Ltd. Şti.’nin açmış olduğu davanın aktif husumet yokluğu sebebi ile HMK'nın 114/1-d maddesi delaletiyle 115/2 maddesi gereğince usulden reddine, davacı asil ...’in açmış olduğu davanın ispatlanamamış olması sebebi ile reddine karar verilmiş, karara karşı asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından istinaf başvurusunda bulunulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkeme kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan asıl ve birleşen dosya davacılarının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesince, İlk Derece Mahkeme kararı usul ve yasaya uygun bulunduğundan asıl ve birleşen dosya davacılarının istinaf başvurusunun HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

Karar, asıl ve birleşen davada davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davada davacılar vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1 maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 29,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden asıl ve birleşen davada davacılardan alınmasına, 01/06/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9189, Karar No: 2012/41620, Tarih: 19.09.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/9189 E.  ,  2012/41620 K.**

**"İçtihat Metni"**

Güveni kötüye kullanmak suçundan sanık ... 'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 155/2, 62. maddeleri gereğince 2 yıl 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına dair, Eyüp 5. Asliye Ceza Mahkemesinin 09/11/2010 tarihli ve 2009/1296 esas, 2010/1747 sayılı kararına yönelik eski hâle getirme talebinin reddine ilişkin, aynı Mahkemenin 07/09/2011 tarihli ve 2009/1296 esas, 2010/1747 sayılı ek kararına karsı yapılan itirazın reddine ilişkin İstanbul 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 22/09/2011 tarihli ve 2011/1201 değişik is sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 19/04/2012 gün ve 2011/6718/23831 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 14/05/2012 gün ve 2012/124558 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Dosya kapsamına göre, sanığın temyiz süresini geçirmiş olması sebebiyle eski hâle getirme talebinde bulunduğu cihetle, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 42/1 ve 274. maddeleri gereğince eski hâle getirme talebinin haklı olup olmadığını incelemenin temyiz incelemesini yapacak olan Yargıtay ilgili Dairesine ait bulunduğu gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 Sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma, hakim veya mahkeme tarafından verilen ve istinaf veya temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen kararların Yargıtay’ca incelenmesine olanak sağlayan olağanüstü yasa yoludur.

Maddenin amacı yasaların eşit olarak uygulanmasını ve Yargıtay denetiminden geçmeden kesinleşen kararlardaki hukuka aykırılıkların giderilmesini sağlamaktır.

Kesinleşmeyen karar veya hükümler ile yargıcın takdirine ilişkin konularda kanun yararına bozma yoluna başvurulamayacağı gibi hukuken geçersiz kararlarında bu yasa yolu ile incelenmesi mümkün değildir.

5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 311. maddesi hükmüne göre, eski hale getirme talebiyle birlikte temyiz talebinde de bulunulması halinde, inceleme mercii Yargıtay’ın ilgili dairesidir.