muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/6176, Karar No: 2019/6761, Tarih: 11.11.2019

**21. Hukuk Dairesi         2018/6176 E.  ,  2019/6761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, Kurum tarafından gönderilen ödeme emirlerinin iptaline, borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okundu, işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar verildi.

KARAR

Dava, ödeme emirlerinin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, Dairemiz 27/03/2017 tarih 2017/850 E 2017/2428 K sayılı bozma ilamı sonrası davanın kısmen kabulüne karar verilmişse de varılan bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamıştır.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacı adına düzenlenen davaya konu prim borçlarına ilişkin ödeme emirlerinin 2008/4-2009/7 dönemine ilişkin olduğu, ticaret sicil kayıtlarına göre, davacının dava dışı borçlu limited şirkette 06/02/2009- 11/05/2009 tarihleri arasında hissedar olduğu, anlaşılmaktadır.

Davanın yasal dayanağı ise 506 sayılı Kanun'un 80, 5510 sayılı Kanun'un 88 ve 6183 sayılı Kanun'un 35. maddesi olup, davadaki sorunun bu maddeler ile birlikte değerlendirilerek çözüme kavuşturulması gerektiği ortadadır.

5510 sayılı Kanun'un yürürlük süresiyle ilgili 108/1-c maddesinde, Kanun'un 88. maddesinin 01/07/2008 tarihinde yürürlüğe gireceği belirtilmiştir.

Davanın yasal dayanağını oluşturan 506 sayılı Kanun'un 80/12. maddesinde sigorta primlerini haklı sebepleri olmaksızın birinci fıkrada belirtilen süre içerisinde tahakkuk ve tediye etmeyen kamu kurum ve kuruluşlarının tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri mesul muhasip, sayman ile tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin üst düzeydeki yönetici ve yetkililerinin kuruma karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacakları, 5510 sayılı Kanun'un 88/20. maddesinde de Kurum'un sigorta primleri ve diğer alacakları haklı bir sebep olmaksızın bu Kanun'da belirtilen sürelerde ödenmez ise kamu idarelerinin tahakkuk ve tediye ile görevli kamu görevlileri, tüzel kişiliği haiz diğer işverenlerin şirket yönetim kurulu üyeleri de dahil olmak üzere üst düzeydeki yönetici veya yetkilileri ile kanuni temsilcilerinin Kurum'a karşı işverenleri ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumlu olacakları bildirilmiştir.

5510 sayılı Kanun'un 88/20. maddesi 506 sayılı Kanun'un 80/12. maddesinden farklı olarak, tüzel kişiliği haiz işverenlerin üst düzeydeki yönetici ve yetkilileri yanında, şirket yönetim kurulu üyelerini de sorumlu tutmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için 6183 sayılı yasanın 35. maddesinin değişiklikleri ile birlikte incelemek gerekir.

5510 sayılı Kanun'un 88/20. maddesi 506 sayılı Kanun'un 80/12. maddesinden farklı olarak, tüzel kişiliği haiz işverenlerin üst düzeydeki yönetici ve yetkilileri yanında, şirket yönetim kurulu üyelerini de sorumlu tutmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümü için 6183 sayılı yasanın 35. maddesinin değişiklikleri ile birlikte incelemek gerekir.

6183 Sayılı Yasanın 35. maddenin İlk Halinde; "Limitet ortaklıkların ödenmiyen ve tahsil imkânı bulunmıyan âmme borçlarından dolayı ortaklar vazettikleri veya vaz'mı taahhüt eyledikleri sermaye miktarında doğrudan doğruya mesul ve bu kanun hükümleri gereğince takibata tabi tutulurlar." hükmü düzenlenmiş olmakla devam eden süreçte 6183 sayılı Yasa'nın 35. maddesinde, ( Değişik madde: 22/07/1998 - 4369/21. m. ) limited şirket ortakları ( Değişik ibare: 04/06/2008 - 5766 S.K./3. m. ) şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun hükümleri gereğince takibe tabi tutulurlar. (Ek fıkra: 04/06/2008 - 5766 S.K./3. m.) Ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur. (Ek fıkra: 04/06/2008 - 5766 S.K./3. m.) Amme alacağının doğduğu ve ödenmesi gerektiği zamanlarda pay sahiplerinin farklı şahıslar olmaları halinde bu şahıslar, amme alacağının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur.

Somut olayda, davacının dava dışı borçlu limited şirkette Karasu Noterliğinin 06/02/2009 tarih ve 1217 yevmiye nolu hisse devir sözleşmesiyle şirket hissedarı olduğu ve Karasu Noterliğinin 11/05/2009 tarih ve 3355 yevmiye nolu hisse devir sözleşmesiyle şirket hisselerinin tamamını şirket dışından Volkan GÜNERMELİKOĞLU'na devrettiği, anlaşılmaktadır. Davacının sorumluluğunun hukuki dayanağı 6183 sayılı Kanun'un limited şirket ortağının amme borçlarından sorumluluğunu düzenleyen 35'inci maddesidir.

Yapılacak iş; 6183 s. Yasa 35/2. maddesindeki "Ortağın şirketteki sermaye payını devretmesi halinde, payı devreden ve devralan şahıslar devir öncesine ait amme alacaklarının ödenmesinden birinci fıkra hükmüne göre müteselsilen sorumlu tutulur." hükmü gereği davacının 06/02/2009 tarihinde hisse devralan şahıs olarak sorumluluğunu belirlemekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yanılgılı değerlendirme ile hüküm kurulmuş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 11/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12642, Karar No: 2013/106, Tarih: 14.01.2013

**1. Hukuk Dairesi         2012/12642 E.  ,  2013/106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı maliki olduğu 41 parselde inşaat yapılmak üzere davalı ... İth. İhr.Ltd.Şti ile kat karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlediklerini,ancak davalının edimini yerine getirmeyerek kaba inşaat halindeyken inşaatı terkettiğini, bu nedenle sözleşmenin feshedildiğini,yüklenici şirketin sözleşmeyle kendisine bırakılan dairelerden A Blok 1, 2, 9, 10 ve 11 numaralı bağımsız bölümleri diğer davalılara satış suretiyle temlik ettiğini ileri sürerek kat karşılığı inşaat sözleşmesinin feshi nedeniyle tapu iptal ve tescil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, kat karşılığı sözleşmenin feshi nedeniyle davalılara yapılan temliklerin hukuki dayanağı kalmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı ... vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla; Tetkik Hakimi ...'nun raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp, düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının temyiz itirazı yerinde değildir. Reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 527,85 .-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalı ...'ten alınmasına, 14.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3727, Karar No: 2019/1167, Tarih: 21.03.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/3727 E.  ,  2019/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün davalı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde duruşmalı temyiz talebinde bulunan davalı vekili ......ile davacı ... geldi. Gelenlerin huzuru ile duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, taraflar arasında, davalı arsa sahibine ait arsa üzerine tatil sitesi yapılması konusunda, sözlü olarak arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, tarafların aynı zamanda evli olmaları nedeniyle sözleşmenin resmi ya da yazılı şekilde yapılmasına gerek duyulmadığını, davacı yüklenicinin inşaat ruhsatını alarak bir kısım imalatlar gerçekleştirdiğini, daha sonra ortaya çıkan ekonomik kriz nedeniyle inşaata bir süre ara verildiğini, fakat davalının bu dönemde tek taraflı olarak arsayı satışa çıkardığını, bu nedenle arsa üzerine yapılan imalatın ve yatırımların bedelinin müvekkiline ödenmesi gerektiğini ileri sürerek fazlaya ilişkin haklı saklı kalmak kaydıyla 100.000,00 TL’nin davalıdan tahsilini talep ve dava etmiş, ıslah yoluyla talebini 360.000,00 TL’ye arttırmıştır.

Davalı vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, imalat masraflarının müvekkili tarafından karşılandığını, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ilişkisi bulunmadığını, davacının, müvekkilinin vekili olarak inşaatı yaptığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, taraflar arasında sözlü olarak düzenlenmiş arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi bulunduğu, sözleşme tarihi itibariyle taraflar evli olduklarından hukuki ilişkinin tanıkla ispatının mümkün olduğu, dinlenen tanık beyanları ve dosyada bulunan diğer belgeler dikkate alındığında davacının yüklenici sıfatıyla, davalıya ait arsa üzerinde inşaatlara başladığı ve bir takım imalatlar yaptığı, daha sonra evlilik birliğindeki anlaşmazlıklar ve ekonomik nedenlerle inşaatların durdurulduğu, tüm bu olgular dikkate alınarak davacının iddiasının doğru olduğu kanaatine varıldığı, davalı taraf, imalat masraflarının vekalet ilişkisi kapsamında kendisi tarafından karşılandığını belirtmiş ise de bu yöndeki savunmasını ispat edemediği, bu itibarla davacının yaptığı imalatların bedelini talep edebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile 100.000,00 TL’nin dava 241.980,68 TL’nin ıslah tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

.../...

S. 2

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

.../...

S. 2

1) Davacı taraf, taraflar arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi ilişkisi bulunduğunu, davalıya ait parseller üzerindeki yapıların bu sözleşmeye dayalı olarak kendisi tarafından inşa edildiğini ileri sürerek söz konusu imalatların bedellerini talep ve dava etmiş davalı ise imalatın kendisi tarafından davalıya verilen vekalet ile yapıldığını ve inşaat finansmanın kendisine ait başkaca taşınmazların satışından elde edilen gelirden karşılandığını savunmuştur.

Davacı ile davalı evli olup, işbu davadan sonra 10.09.2009 tarihinde davacı ... tarafından davalı aleyhine boşanma davası açıldığı ve davanın ...... Mahkemesinin 2009/1118 Esas sayılı dosyasında halen derdest olduğu anlaşılmıştır.

Maddi olayları ileri sürmek taraflara hukuki nitelendirme yapmak ve uygulanacak kanun maddelerini belirlemek hakime aittir (6100 Sayılı HMK mad. 33). İddia ve savunmanın ileri sürülüş şekline göre dava konusu talep aile hukukundan kaynaklanan katılma alacağına ilişkindir.

4787 Sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesi, 4721 Sayılı Türk Medeni Kanununun ikinci kitabından üçüncü kısım hariç olmak üzere (TMK'nın 118-395) kaynaklanan bütün davaların Aile Mahkemesinde bakılacağını hükme bağlamıştır. Bu bakımdan anılan istek bakımından 4787 sayılı Aile Mahkemelerinin Kuruluş Görev ve Yargılama Usullerine Dair Kanun'un 4. maddesi uyarınca Aile Mahkemesi görevlidir. Mahkemece bu husus gözetilmeksizin işin esası hakkında inceleme yapılarak karar verilmesi doğru olmamıştır.

2)Bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün davalı yararına BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, vekili Yargıtay duruşmasında hazır bulunan davalı yararına takdir olunan 2.037,00 TL duruşma vekalet ücretinin, davacıdan tahsili ile davalıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 21.03.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1845, Karar No: 2011/5148, Tarih: 04.05.2011

**4. Hukuk Dairesi         2011/1845 E.  ,  2011/5148 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki baz istasyonunun kaldırılması davasından dolayı yerel mahkemece verilen gün ve sayısı yukarıda yazılı kararın; Dairemizin 02/11/2010 gün ve 2010/13300-2010/12394 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmiştir. Süresi içinde davalı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla HUMK’nun 440-442. maddeleri uyarınca tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı şirkete ait baz istasyonunun kaldırılması talebine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı tarafından temyiz edilmiş ve dairemizin 02.11.2010 tarih ve 2010/13300-12394 sayılı ilamı ile onanmıştır. Davalının karar düzeltme istemi üzerine dosya yeniden incelenmiştir.

Baz istasyonları temel olarak, alıcı/verici antenler sayesinde elektromanyetik dalgayı (sinyali) alma ve gönderme işlemi yapan cihazlardır. Baz istasyonları; konuşma trafiğinin az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (macro), konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir içlerinde 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen (mikro) ve bina içleri ve alış veriş merkezleri gibi yerlere kurulan çıkış güçleri oldukça düşük olan (piko) çeşitlerinden oluşur.

Cep telefonlarının sağlıklı çalışabilmesi için; baz istasyonlarının bal peteği benzeri şeklinde bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonunun kurulu bulunması gereklidir. Her baz istasyonu belirli sayıda abone konuşturabilir. Bu nedenle insanların yoğun yaşadığı yerlerde konuşma trafiğinin bir kesintiye uğramaksızın karşılanabilmesi için daha çok sayıda baz istasyonunun kurulması gerekmektedir.

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE),… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır. BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler göz önüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

Şu durumda davalının karar düzeltme istemi HUMK’nun 440-442 maddeleri uyarınca kabul edilmeli, onama kararı kaldırılmalı ve karar gösterilen nedenlerle bozulmalıdır.

Şu durumda davalının karar düzeltme istemi HUMK’nun 440-442 maddeleri uyarınca kabul edilmeli, onama kararı kaldırılmalı ve karar gösterilen nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Davalının karar düzeltme isteminin kabulüne, dairemizin 02.11.2010 tarih ve 2010/13300-12394 sayılı onama kararının kaldırılmasına, hükmün davalı yararına yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve tashihi karar talep eden davalıdan önceki onama kararımızla alınan harç ile peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 04/05/2011 gününde oyçokluğuyla kabul edildi.

KARŞI OY YAZISI

Temyiz ilamında bildirilen gerektirici nedenler karşısında Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun değişik 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin reddi görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 04/05/2011
Yargıtay — Esas No: 2024/5187, Karar No: 2024/8068, Tarih: 04.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2024/5187 E.  ,  2024/8068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2023/338 E., 2024/3 K.

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

HÜKÜM: Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Temyiz isteminin esastan reddi ile hükmün onanması

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1 ve 307/3. maddeleri uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmiştir.

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.İstinaf bozması üzerine Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesinin, 02.09.2022 tarihli ve 2022/104 Esas, 2022/161 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 82/1-e, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca müebbet hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 28.12.2022 tarihli ve 2022/2334 Esas, 2022/2977 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

3. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi kararının sanık müdafii tarafından temyizi üzerine Yargıtay 1. Ceza Dairesinin 18.10.2023 tarihli ve 2023/2115 Esas, 2023/6314 Karar sayılı kararı ile 5237 sayılı Kanun'un 87/4. maddesi ikinci cümlesi uyarınca kastın yoğunluğu ve yaralanmanın niteliği dikkate alınarak üst sınırdan hüküm kurulması gerekirken, sanığın kastının öldürmeye yönelik olduğunun kabulü ile eylemin kasten öldürme suçu olarak nitelendirilmesi suretiyle suç vasfında hataya düşülmesi nedeniyle bozulmasına ve dava dosyasının 5271 sayılı Kanun’un 304/2-a maddesi uyarınca İlk Derece Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

4. Bolvadin Ağır Ceza Mahkemesinin, 10.01.2024 tarihli ve 2023/338 Esas, 2024/3 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 87/4-2.cümlesi, 62/1, 53/1. maddeleri uyarınca 15 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilerek dava dosyası, 5271 sayılı Kanun'un 307/3. maddesi uyarınca doğrudan temyiz merciine gönderilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın ceza sorumluluğu bulunmadığına, fazla ceza tayin edildiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE