muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/9189, Karar No: 2012/13808, Tarih: 31.05.2012

**12. Ceza Dairesi         2011/9189 E.  ,  2012/13808 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 70, 5237 sayılı TCK'nın 50/1, 52/4 maddeleri uyarınca mahkûmiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan, sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yokluğunda tefhim edilen hükümde kanun yoluna başvurma süresi belirtilmemiş olmakla, tebliğnamedeki red düşüncesine iştirak edilmemiş olup, sanığın temyiz istemi süresinde kabul edilerek yapılan incelemede;

Sanık hakkında tayin edilen kısa süreli hapis cezası 5237 sayılı TCK'nın 50/1 maddesi uyarınca adli para cezasına çevrilirken, 7.300 TL olarak belirlenmesi gerekirken senenin 360 gün kabulü ile adli para cezasının 7.200 TL olarak eksik tayini, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın, eksik inceleme ile karar verildiğine ilişkin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Suçtan doğrudan doğruya zarar gören Kültür ve Turizm Bakanlığı'na dava ihbar edilmeksizin yargılamaya devam olunması,

2- Sanığın, iş yerine gelen bir müşteri tarafından suça konu sikkelerin kendisine bırakıldığını beyan eden ve aksi yönde delil bulunmayan savunması karşısında, eyleminin lehe olan 5728 sayılı Kanun ile değişik 2863 sayılı Kanunun 67/1 maddesine temas eden haber verme yükümlülüğüne aykırılık suçunu oluşturduğu gözetilmeksizin, hatalı nitelendirme ile sanık hakkında fazla ceza tayini,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 31/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/30612, Karar No: 2014/15304, Tarih: 14.04.2014

**3. Ceza Dairesi         2013/30612 E.  ,  2014/15304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyete dair,

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

1)Sanık hakkında hükmedilen kısa süreli hapis cezası TCK'nin 51. maddesi gereğince ertelendiği halde, aynı Kanunun 53/4 maddesi hükmüne aykırı olarak 53/1 maddenin tatbikine karar verilmesi,

2)5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 51. Maddesinin 3.fıkrasında yer alan "cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz" şekindeki hüküm karşısında; cezası ertelenen sanık hakkında hükmolunan denetim süresinin 1 yıldan az olamayacağının gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak BOZULMASINA, ancak bu hususlar yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK.un 322. maddesi gereğince, hükmün 2. fıkrasının TCK'nin 53. maddesinin tatbikine ilişkin 6. paragrafının çıkarılması, hükümde yer alan ertelemede denetim süresine ilişkin bölümden “11 ay 20 gün” ibaresinin çıkarılarak "1 yıl" ibaresinin eklenmesi ve diğer yönleri aynen bırakılmak suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 14.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11249, Karar No: 2018/6102, Tarih: 19.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/11249 E.  ,  2018/6102 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili ile davalılar ... ve ... vekili tarafından edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili, davacılar ... ve ...'ın çocukları ...'un, 18/06/2010 tarihinde davalılar ... ve ...'in oğulları ...'ın sevk ve idaresinde olup davalı ... adına kayıtlı ... plakalı aracın çarpması sonucu çok uzun süre ölümle pençeleştiğini ve dalağının alındığını, beyinde hasar oluştuğunu, bacak ameliyatından dolayı beyine emboli attığını, neredeyse tüm kemiklerinin kırıldığını, 35 gün hiçbir yaşam belirtisi göstermediğini, 77 gün yoğun bakımda kaldığını ve tekerlekli sandalye ile taburcu olduğunu, halen tedavisinin devam ettiğini, sonuçta sakat kaldığını, çocuk denilecek yaşta kızlarının ve kardeşlerinin başına gelenlerden dolayı ailenin manevi acılara uğradığını, aile reisinin sorumluluğu gereği reşit olmayan oğullarının bu haksız fiili sebebiyle veli olan davalı anne ve babanın hukuken sorumlu olduklarını belirterek; müvekkili ... için 100.000,00 TL manevi tazminatın (sigorta şirketi dışındaki davalılardan

müştereken ve müteselsilen kaza tarihinden itibaren yasal faizle tahsiline), 5.000,00 TL maddi tazminatın kaza tarihi olan 18/06/2010 tarihinden itibaren yasal faiziyle birlikte tüm davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline, anne ... için 50.000,00 TL, baba ... için 50.000,00 TL manevi tazminatın ve kardeşler ... için 10.000,00 TL, ... için 10.000,00 TL'nin olay tarihi olan 18/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte (sigorta şirketi dışındaki davalılardan) müştereken ve müteselsilen tahsiline, karar verilmesini talep etmiş, yargılama sırasında maddi tazminat talebini 221.274,00 TL'ye yükseltmiştir.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Davalılar vekilleri, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlara göre; maddi tazminattan %30 oranında hakkaniyet indirimi uygulanması sonucu davacı ... için 5.000,00 TL'nin kaza tarihi olan 18/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, geriye kalan kısmın ıslah tarihi olan 22/05/2014 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte (davalı ... şirketi için poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte) davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, davacı ... için 10.000,00 TL, davacı baba ... için 7.000,00 TL, davacı anne ... için 7.000,00 TL, davacı ... için 5.000,00 TL, davacı ... için 5.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihi olan 18/06/2010 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalı ... şirketi dışındaki diğer davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili ile davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde, dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalılar ... ve ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2-Davacılar vekilinin temyiz itirazları yönünden;

a-Dava Borçlar Kanunu'nun 46. maddesi (6098 sayılı TBK m. 54) gereğince çalışma gücünün kaybı nedeniyle maddi tazminat ve BK 47. maddesi (TBK m. 56) gereğince manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu'nun “Zarar Miktarının Tayini” başlıklı 43. maddesinde hakime hal ve mevkiin icabına ve hatanın ağırlığına göre tazminatın suretini ve şümulünün derecesini belirleme konusunda taktir hakkı tanınmış, yine BK'nın “Tazminatın Tenkisi” başlıklı 44. maddesinde (6098 sayılı TBK md. 52) ise zararın meydana gelmesinde veya artmasında mağdurun da kusurunun bulunması halinde sözkonusu olan müterafik kusur düzenlenmiştir.

BK'nın 43. maddesi gereğince tazminattan indirim yapılması; kusur oranı, hatır taşıması, görevin gerektirdiği zorunluluklar gibi nedenlerle sözkonusu olabilirken, BK'nın 44. maddesi gereğince zarar görenin zarara razı olması, zararın artmasına ve failin hal ve mevkiini ağırlaştırması gibi nedenlerle mümkün olabilmektedir. Bunun dışında soyut gerekçelerle hakkaniyet indirimi yapılması mümkün değildir. Bu husus, (somut olay bakımından uygulaması sözkonusu olmasa da) 6098 sayılı TBK'nın 55. maddesinde de düzenlenmiş ve hesaplanan tazminattan miktar esas alınarak artırma ve eksiltme yapılamayacağı belirtilmiştir.

Somut olayda, dosya kapsamından BK'nın 43. ve 44. maddesi gereğince indirim yapılmasını gerektirir herhangi bir olgu bulunmamasına karşın mahkemece davacının talep etmiş olduğu tazminat miktarından soyut gerekçelerle indirim yoluna gidilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

Somut olayda, dosya kapsamından BK'nın 43. ve 44. maddesi gereğince indirim yapılmasını gerektirir herhangi bir olgu bulunmamasına karşın mahkemece davacının talep etmiş olduğu tazminat miktarından soyut gerekçelerle indirim yoluna gidilmesi doğru görülmemiş, kararın bozulmasını gerektirmiştir.

3-Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli ve tarafların kusur durumu da gözönünde tutularak, 818 sayılı BK'nun 47. maddesindeki(6098 sayılı B.K.’nun 56. maddesi) özel haller dikkate alınarak, hak ve nasafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, M.K'nın 4.maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hak ve nesafete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Belirtilen hususlar dikkate alındığında, olayın meydana geliş şekli, yaralanan Kübra'nın yaşı ve yaralanma şekli dikkate alındığında davacı ... için takdir olunan manevi tazminatın az olduğu görülmüş ve davacı ... yönünden hakkaniyete uygun şekilde manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

4-Bozma ilamının kapsam ve şekline göre davacılar vekilinin maddi tazminata ilişkin bulunan sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalılar ... ve ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, (4) nolu bentte açıklanan nedenlerle, davacılar vekilinin,maddi tazminata yönelik bulunan sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, aşağıda dökümü yazılı 9.677,21 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar ... ve ...'dan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılara geri verilmesine 19.6.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19593, Karar No: 2014/17549, Tarih: 02.12.2014

**17. Hukuk Dairesi         2014/19593 E.  ,  2014/17549 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Mirasçılık belgesi istemine ilişkin olarak açılan davada ... 1. Sulh Hukuk ve ... 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, mirasçılık belgesi verilmesi istemine ilişkindir.

... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce; mirasçılık belgesi verilmesi davasının çekişmesiz yargı işi olup çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu, davacının ikametgahının ... ilçesi sınırları içerisinde bulunduğundan bahisle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi ise; mirasçılık belgesi verilmesi davalarında kesin yetki kuralı olmayıp tarafların yetki itirazı da bulunmadığına göre davanın ilk açıldığı mahkemenin yetkili olduğu gerekçesiyle yetkisizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Mirasçılık belgesinin verilmesine ilişkin dava 6100 Sayılı HMK'nun geçici 3/2.maddesi ve HMK'nun 382. maddesinde çekişmesiz yargı işlerinden sayılmış 384. maddesinde ise, Kanunda aksine hüküm bulunmadıkça, çekişmesiz yargı işleri için talepte bulunan kişinin veya ilgililerden birinin oturduğu yer mahkemesinin yetkili olduğu, HMK'nun 11/3. maddesinde ise (3) Mirasçılık belgesinin iptali ve yeni mirasçılık belgesi verilmesine ilişkin davalarda mirasçıların her birinin oturduğu yer mahkemesinin de yetkili olduğu belirtilmiştir. Bu hale göre mirasçılık belgesinin verilmesi davalarında kesin yetki kuralı olmayıp tarafların yetki itirazı da olmadığına göre davanın açıldığı ilk mahkeme olan ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde görülüp sonuçlandırılması gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21. ve 22. maddeleri gereğince ... 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 02.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5059, Karar No: 2019/2059, Tarih: 06.02.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/5059 E.  ,  2019/2059 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığını bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet, hükmün açıklanmasının geri bırakılması

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük olmakla birlikte bozma üzerine yapılan 22/12/2016 tarihli duruşmada 18 yaşını doldurduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuk ...'ın müdafii ile temsil edilmek istemediğini, savunmasını kendisinin yapacağını ifade ettiğinin, suça sürüklenen çocuğun yokluğunda verilen 06/02/2018 tarihli kararın, müdafiinin yüzüne karşı verildiği ve müdafii tarafından temyiz edildiğinin anlaşılması karşısında, gerekçeli kararın ve müdafiinin temyiz dilekçesinin suça sürüklenen çocuğa tebliği ile müdafiinin temyizine onayı olup olmadığını bildirmesi hususunda tebligat yapılarak, temyiz dilekçesi sunması halinde dosyasına eklendikten ve ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 06/02/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3842, Karar No: 2020/5422, Tarih: 21.10.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/3842 E.  ,  2020/5422 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suçlar : 1- Sanıklar Halil ve Hasan hakkında: Sağlık için tehlikeli madde temini

2- Sanık ... hakkında: Sağlık için tehlikeli madde temini ve özel hayatın gizliliğini ihlal

3- Sanık ... hakkında: Kasten yaralama

Hükümler : Sanıklar hakkında CMK’nın 223/2-e maddesi gereğince ayrı ayrı beraat

Sağlık için tehlikeli madde temini suçundan sanıklar ,,,,,, ... ve ... özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan sanık ... ile kasten yaralama suçundan sanık ...’in beraatine ilişkin hükümler, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Katılan vekili temyiz isteminde bulunduktan sonra, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 15.03.2019 tarihli yazısı gereği 29.03.2019 tarihinde duruşma açılarak beyanı alınan kayden 29.09.1999 doğumlu katılanın, sanıklar ..., .... ve .....’e yönelik şikayetinden vazgeçtiğini ve ağabeyi olan sanık ...’ten şikayetçi olmadığını belirtmiş olması karşısında, CMK'nın 243. maddesi gereğince katılmanın hükümsüz kaldığı anlaşıldığından, hükümleri temyiz etme hak ve yetkisi bulunmayan katılan adına vekili tarafından yapılan temyiz isteminin, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 317. maddesi gereğince isteme aykırı olarak REDDİNE, 21.10.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/7962, Karar No: 2010/439, Tarih: 21.01.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2009/7962 E.  ,  2010/439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, davalı tarafından yapılan projeye aykırılıkların kaldırılarak eski hale getirilmesi istenilmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

Davacı vekili dava dilekçesinde, 634 sayılı Kat Mülkiyeti Yasasının 18.maddesi uyarınca davalı tarafından rahatsız edildiğini ileri sürerek bu durumun giderilmesini istemiştir. Mahkemece rahatsızlık verici bir durumun olup olmadığının araştırılması görevi bilirkişiye verilmesine rağmen düzenlenen raporda bu konu tam olarak aydınlatılmamıştır.

Mahkemece davalının mutfağının yerinin değiştirilmesi sebebiyle çalıştırılacak elektrikli ev aletlerinin (çamaşır makinesi, bulaşık makinesi vs.) çıkardığı gürültünün davacıya herhangi bir rahatsızlık verip vermeyeceği, veriyor ise bunun tahammül sınırlarını aşacak ölçüde bulunup bulunmadığı, bulunuyor ise ne gibi önlemlerle giderilebileceği hususlarında bilirkişiden açıklayıcı rapor alınıp sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.01.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/33633, Karar No: 2017/19980, Tarih: 28.09.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/33633 E.  ,  2017/19980 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.