muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/16868, Karar No: 2022/11713, Tarih: 14.09.2022

**7. Ceza Dairesi         2021/16868 E.  ,  2022/11713 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Davanın dayanağını oluşturan 30.10.2015 tarihli suç tutanağında sanığın aracında ele geçirilen emvalin yaş ve yakacak nitelikte olduğunun belirtilmesi, sanığın tüm aşamalardaki savunmalarında suça konu emvali babasına kesim izni verilen orman alanından keserek temin ettiğini savunması, emval üzerinde yapılan keşif sonucu düzenlenen bilirkişi raporunda ele geçirilen emvalin dikili haldeki meşe ağaçlarından temin edildiğinin tespiti ve sanığın orman alanından ağaç kesme suçundan mahkumiyetine hükmedilmesi karşısında, sanığın babasına kesim izni verilip verilmediği, izin verilmiş ise ele geçirilen emval ile kesim izninde belirtilen emvalin cins, kesim tarihi, niteliği gibi yönlerden uyumlu olup olmadığı ile kesim yapılan alanın orman sayılan yerlerden olup olmadığı hususlarını tespiti ile sonucuna göre eylemin 6831 sayılı Kanunun 108. maddesi kapsamında kalıp kalmadığı da değerlendirilerek sanığın hukuki durumunun tayini ve sanığın eyleminin aynı Kanun'un 108. maddesi kapsamında kaldığının takdiri halinde, 02.12.2016 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 12. maddesi ile, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun ön ödemeyi düzenleyen 75. maddesinde yapılan değişiklik sonucu, 6831 sayılı Kanunun 108. maddesine aykırılık suçunun ön ödeme kapsamına alındığı ve Anayasa Mahkemesi'nin 14.01.2021 tarihli ve 2020/81 Esas, 2021/4 Karar sayılı ve 25.06.2020 tarihli, 2020/16 E. 2020/33 K. sayılı iptal kararları ile 7188 sayılı Kanunla değişik 5271 sayılı CMK'nun 251/1. maddesi ile; sadece adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda "basit yargılama usulü"nün uygulanması mümkün hale getirilmiş olduğu da dikkate alınarak, sanığın hukuki durumunun tayininde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

1-Bilirkişi raporunda suça konu emvalin motorlu testere ile kesildiğinin tespit edilmesi karşısında, sanık hakkında 6831 sayılı Kanunun 91/4. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanığın tekerrüre esas alınan mahkumiyetine ilişkin TCK'nun 106/1-1. maddesinde düzenlenen tehdit suçunun 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 253. maddesine göre uzlaşma kapsamında kaldığı anlaşılmakla; bu suç yönünden uzlaştırma hükümlerinin uygulanıp uygulanmadığı mahkemesinden araştırılarak sonucuna göre tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-İddianamede müsaderesi talep edilen motorlu testere ve balta hakkında bir karar verilmemesi,

4- İddianamede bir talep bulunmadığı halde nakil aracının müsaderesine karar verilmesi,

3-İddianamede müsaderesi talep edilen motorlu testere ve balta hakkında bir karar verilmemesi,

4- İddianamede bir talep bulunmadığı halde nakil aracının müsaderesine karar verilmesi,

5- Kabul ve uygulamaya göre de, suçta kullanıldığı iddia edilen nakil aracının trafik tescil kayıtları getirtilip aracın değerinin de tespiti ile müsaderesinin işlenen suça nazaran daha ağır ve hakkaniyete aykırı sonuçlar doğurup doğurmayacağı hususları tartışılmadan müsadere kararı verilmesi,

6-24.11.2015 tarihli 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş ve sanığın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 14.09.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/12569, Karar No: 2020/4214, Tarih: 01.06.2020

**17. Ceza Dairesi         2019/12569 E.  ,  2020/4214 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suçların tarihine göre dosya görüşüldü:

I-Sanık hakkında müştekiler..., ... ve katılan ...’a yönelik iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları ile, müşteki ...’a yönelik hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da kapsam ve içerik itibarıyla infaz aşamasında mahallinde gözetilebileceğinden, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükümlerin tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında müştekiler..., ... ve katılan ...’a yönelik hırsızlık suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz talebinin incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın müşteki...’a ait iş yerinden 2,00 TL, müşteki ...’ın işyerinden 32,00 TL, katılan ...’ın iş yerinden ise toplam 70,00 TL çaldığının anlaşılması karşısında; hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malların değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 01/06/2020 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/2163, Karar No: 2010/5376, Tarih: 20.04.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/2163 E.  ,  2010/5376 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında Orhangazi İlçesi, ... Köyü 150 ada 25 parsel sayılı 6074,66 m2 yüzölçümlü taşınmaz, 1936 tarih 298 sayılı vergi kaydı ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle tarla niteliği ile davalılar adına tespit edilmiştir. Davacı Hazine, taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddi ile dava konusu taşınmazın tespit gibi tesciline karar verilmiş, hüküm Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1949 yılında orman kadastrosu yapılmıştır. 1978 yılında aplikasyon ve 1744 sayılı yasa ile değişik 2. madde uygulaması yapılmıştır. Daha sonra 1989 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2B madde uygulaması yapılmış, 23.03.1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1949 yılında orman kadastrosu yapılmıştır. 1978 yılında aplikasyon ve 1744 sayılı yasa ile değişik 2. madde uygulaması yapılmıştır. Daha sonra 1989 yılında 3302 Sayılı Yasa ile değişik 2B madde uygulaması yapılmış, 23.03.1990 tarihinde ilan edilerek kesinleşmiştir.

Mahkemece çekişmeli taşınmazın kesinleşmiş orman tahdidinin dışında kaldığı ve davalılar yararına kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği koşullarının oluştuğu gerekçesiyle dava reddedilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir. Hükme esas alınan ziraat ve jeolog bilirkişiler tarafından müşterek hazırlanan 07.07.2008 tarihli raporda; “Taşınmaz üzerinde 10 yıldır tarımsal faaliyet olmamıştır. Üzerinde bir adet çeşme bulunmaktadır. Çeşmenin olduğu alan ve taşınmazın tümü ot, diken böğürtlen, dut, ... akçakesme ve yaşları 25-30 olan ceviz ağaçları ile kaplıdır. Taşınmazın eğimi çeşmenin bulunduğu alanda dereye doğru % 90'lara kadar çıkmakta, çeşmeden uzaklaştıkça 10 lara kadar düşmektedir. Taşınmaz sulanma imkanına sahip, çeşmenin olduğu yer 6.sınıf, diğer yerler 4.sınıf tarım arazisidir. Ancak ... deresine dar denebilecek ölçülerde bir şerit halinde uzandığından her zaman feyezan tehlikesi ile karşı karşıyadır. Bir feyezandan sonra yapısal durumu değişebilir. Taşınmazın 480 metre kotları ... deresinin ... feyezan sınırları içindedir. Bu durumun göz önünde bulundurulması gereklidir. ... Çayı havzasında ... ıslahı olmadığından ve ... akış şartları kontrol altına alınmadığından 480 metre kotları ... dönemde akarsuyun ... fezeyanından etkilenmesi mümkündür.” denilmesine rağmen mahkemece raporda belirtilen olgular üzerinde hiç durulmamıştır. Raporda, taşınmaz eğiminin yer yer % 90 kadar çıktığı belirtildiği halde bu bölümler ... bilirkişi krokisi üzerinde gösterilmediği gibi bu kısımlar üzerinde taşınmazın ekonomik amacına uygun nasıl bir zilyetlik sürdürüldüğü belirlenmemiştir. Jeolog bilirkişi, taşınmazın 480 metre kotlarının ... Deresinin ... feyezanı içinde olduğunu belirtmesine rağmen taşınmazın taşkından etkilenen bölümleri belirlenerek bu bölümlerin zilyetlikle kazanılacak yerlerden olup olmadığı hususları

üzerinde de durulmamıştır. Bunun yanında, yörede 1949 yılında yapılan orman kadastro haritası uygulanmak suretiyle taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı bildirilmişse de, taşınmazın doğusunda geçen orman tahdit hattı harita üzerinde gösterilmediğinden rapor denetlenemediği gibi çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde orman kadastrosunun 1949 yılında herhangi bir köy ya da belde sınırı esas alınmadan seri bazda yapıldığı, yapılan orman kadastrosunun köyün tamamını kapsamadığı, orman kadastrosu komisyonlarınca inceleme yapılmayan orman serisi dışında kalan yerlerde orman sınırlamasından sözedilemeyeceğinden, orman olup olmadığı en eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ve amenejman planının uygulanması, üzerindeki bitki örtüsü, ... yapısı, eğimi ve çevresinin incelenmesi sonucu belirlenmesi gerektiğinin düşünülmemesi de doğru değildir.

O halde;

O halde;

Mahkemece, eski tarihli memleket haritası, ... fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve Orman Bakanlığı ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman yüksek orman mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi ve bir ... elemanı aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte ... araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 Sayılı Yasalar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan ... kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; ... yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; keşifte, hakim gözetiminde, taşınmazın dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dosyaya eklenmeli; ... ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulanacak kesinleşmemiş tahdit haritası ile irtibatlı, taşınmazın konumunu gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu ... parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli, yalnız büro incelemesine değil, uygulamaya ve araştırmaya dayalı, bilirkişilerin onayını taşıyan krokili bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, ayrıca yukarıda ziraat ve jeolog bilirkişi raporunda belirtilen konular araştırılarak taşınmazın yüksek eğimli bölümleri belirlenmeli, bu bölümler üzerinde ekonomik amacına uygun zilyetlik sürdürülüp sürdürülmediği incelenerek bu konuda ziraat bilirkişiden rapor alınmalı, jeolog bilirkişi raporunda nilüfer deresinin ... hezeyanı içinde olduğu bildirilen taşınmaz bölümleri belirlenerek ... bilirkişi raporu üzerinde gösterilmeli, 3402 sayılı yasanın 14.maddesi karşısında bu bölümlerin zilyetlikle kazanılacak yerlerden olup olmadığı değerlendirilmeli ve oluşacak sonuç çerçevesinde bir karar verilmelidir. Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak ... biçimde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 20/04/2010 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5014, Karar No: 2015/4999, Tarih: 27.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/5014 E.  ,  2015/4999 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 27/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2011/10005, Karar No: 2011/11741, Tarih: 21.11.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2011/10005 E.  ,  2011/11741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davalılardan ... tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Mahkemece yapılan araştırma ve inceleme ile alınan bilirkişi raporu hükme yeterli değildir.

Şöyle ki;

1-Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca arazilerde değerlendirme, taşınmaz malın değerlendirme tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği yıllık net gelire göre yapılır. Birden çok ürün yetiştirilebilen yörelerde gerçek değere ulaşılabilmesi için tek ürünle yetinilmeyerek çevrede ekilmesi mutad olan ürünler dikkate alınır. Net gelirin hesaplanmasında münavebeye alınan ürünlerin dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg başına ortalama satış fiyatlarının tarım müdürlüğünden getirtilecek listelerde yazılı verilere uygun olması gerekir.

Buna göre mahkemece, dava konusu taşınmazın bulunduğu yörede ekilmesi mutad olup münavebeye alınacak ürünlerin neler olduğu ilçe tarım müdürlüğünden sorulup, bostanın da hangi ürünlerden oluştuğu belirlenerek münavebeye alınacak ürünlerin 2009 yılına ait dekar başına ortalama verimi, üretim maliyeti ve toptan satış fiyatına ilişkin verilerin ilçe tarım müdürlüğünden getirtilip buna göre bilirkişi kurulundan ek rapor alınarak karar verilmesi gerekirken, bostanın hangi ürünlerden oluştuğu da açıklanmadan buğday ve bostan münavebesi üzerinden değerlendirme yapan rapora göre hüküm kurulması,

2-Dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaş ve cinsleri itibariyle rayiç değerleri ilçe tarım müdürlüğünden getirtilip raporun denetlenmemiş olması,

3- Davacı idare harçtan muaf olmadığı halde harç alınmasına yer olmadığına karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4604, Karar No: 2016/6259, Tarih: 23.06.2016

**14. Ceza Dairesi         2016/4604 E.  ,  2016/6259 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, özel hayatın gizliliğini ihlal, müstehcenlik çocuğu müstehcen yayınları okumaya ve seyretmeye teşvik etme

HÜKÜM : Çocuğu müstehcen yayınları okumaya ve seyretmeye teşvik etme suçundan beraat diğer atılı suçlardan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Çocuğu müstehcen yayınları okumaya ve seyretmeye teşvik suçundan kurulan beraat hükmünün de ... vekili tarafından temyiz edilmesine rağmen 09.03.2016 gün ve 14-2016/56232 sayılı tebliğnamede bu hususta görüş bildirilmediği anlaşıldığından, anılan noksanlığın ek tebliğname düzenlenmek suretiyle giderilmesinden sonra Dairemize iade edilmek üzere esası incelenmeyen dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 23.06.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17494, Karar No: 2013/17359, Tarih: 24.09.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/17494 E.  ,  2013/17359 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davacı Kurum ve davalılardan ....vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre davacı Kurum vekilinin tüm, davalı ... Andıç vekilinin aşağıdaki bent dışında yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Eldeki davada; davacı Kurum, sigortalı ....’ın 31.05.2006 tarihinde meydana gelen iş kazasında hayatını kaybetmesi nedeniyle hak sahiplerinden ....’a bağlanan gelir ve ödenen cenaze yardımı nedeniyle uğranılan Kurum zararından ıslah edilmek suretiyle %60’ına isabet eden kısmın davalılardan teselsül hükümlerine göre tahsili istenmiştir. Mahkemece, davalı işveren ....’ın %60, sigortalının %40, davalı ...’nin kusursuz olduğuna dair hükme esas alınan bilirkişi raporuna istinaden, davalılardan Ali yönünden davanın reddine, davalılardan Bayram yönünden, sigortalının hak sahiplerine bağlanan gelirler yönünden 20.945,83 TL ve masraflar yönünden 127,95 TL’nin tahsiline karar verilerek davanın kabulüne dair hüküm kurulmuştur.

Dairemizce geri çevrilme üzerine, Sosyal Güvenlik Kurumunun 26.07.2013 tarihli yazısından, hak sahiplerinden ...’ın 08.07.2009 tarihinde vefat etmesi nedeniyle 26.07.2009 tarihinden itibaren gelirleri kesildiği, adı geçen hak sahibine 01.06.2006 – 26.07.2009 tarihleri arasında 4.270,01 TL fiili ödeme yapıldığı bildirildiği, dosya kapsamında yer alan hak sahibi ...’ın peşin sermaye değerli hesap tablosundan bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirin 17.244,34 TL ve sosyal yardım zammının . 397,71 TL olduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece, isabetli olarak kabul edilen kusur raporuna göre, davalı ...’ın %60 kusura göre sorumlu olduğu Kurum zararının, hak sahibi ... yönünden, 2.562,01 TL, olup faiz başlangıcının ödeme tarihlerinden itibaren olması gerektiği gözetilmeden her iki hak sahibi yönünden bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelir ve sosyal yardım zammı nedeniyle uğranılan Kurum zararının %60’ına isabet eden kısım yönünden hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

Ne var ki, bu yanlışlığın giderilmesi, yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, hüküm bozulmamalı, 01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu’nun geçici 3. Maddesi yollaması ile 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 438. Maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün;

1-) 2 numaralı paragrafında yer alan “kabulü ile;” ibaresinin çıkartılarak, yerine, “kısmen kabulü ile;” ibaresinin yazılmasına,