muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/5326, Karar No: 2019/2456, Tarih: 21.02.2019

**8. Ceza Dairesi         2018/5326 E.  ,  2019/2456 K.**

**"İçtihat Metni"**

İhbarname No : KYB - 2018/28490

Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçundan meçhul şüpheli hakkında yapılan soruşturma evresi sonunda Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 19.10.2017 tarihli ve 2017/78193 soruşturma, 2017/50416 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bakıröy 3. Sulh Ceza Hakimliğinin 12.12.2017 tarihli ve 2017/5905 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca şüphelinin eylemi yalnızca banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçu olarak nitelendirilerek, müştekinin zararının banka tarafından karşılandığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de,

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca şüphelinin eylemi yalnızca banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçu olarak nitelendirilerek, müştekinin zararının banka tarafından karşılandığından bahisle kovuşturmaya yer olmadığına karar verilmiş ise de,

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet Savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet Savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet Savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında, somut olayda, müştekinin kredi kartından rızası dışında harcama yapıldığı ve meçhul şüphelinin bu harcamalar nedeniyle kendisi veya bir başkasına yarar sağladığı, müştekinin zararının ise kart sağlayıcısı banka tarafından giderildiği ve zarar oluşmadığı gerekçesi ile kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ancak mağdurun zarara uğramış olmasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 245/1. maddesinde yazılı suçun unsurlarından olmadığı, atılı suçun oluşması için mağdurun rızası dışında kullanılan kartından yapılan harcamalar neticesinde şüphelinin kendisi veya bir başkasına çıkar sağlamasının yeterli olacağı, karara konu olayda da bu durumun gerçekleştiği; bir an için kovuşturmaya yer olmadığına dair karara konu gerekçe kabul edilse dahi bu defa da "müştekinin kredi kartının bilgilerinin nasıl ve ne şekilde ele geçirildiğine yönelik bir araştırma yapılmadığı, atılı suçun bir bütün olarak "verileri hukuka aykırı olarak ele geçirme" suçunu da barındırdığı gözetildiğinde bu defa "verileri hukuka aykırı olarak ele geçirme" suçu yönünden gerekli soruşturmanın yapılması gerektiği ve yapılacak etkin soruşturma sonucuna göre hukuki durumun ve delillerin takdir ve tayini gerekirken, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı CMK.nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 29.03.2018 gün ve 2510 sayılı kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 04.04.2018 gün ve KYB/2018-28490 sayılı ihbarnamesi ile dairemize tevdii kılınmakla incelendi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

TÜRK MİLLETİ ADINA

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Şikayetçi vekili 02.08.2017 tarihinde Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığına sunmuş olduğu dilekçesinde ;müvekkili ...'a ait Garanti Bankası 5209 8818 1516 5015 numaralı kredi kartından 31.07.2017 ve 01.08.2017 tarihleri arasında müvekkilinin bilgi ve rızası dışında internet üzerinden harcamalar yapıldığını belirterek şikayetçi olması üzerine başlatılan soruşturma neticesinde “kredi kartı ile yapılan işlemlerin iptal edildiği,paranın şikayetçinin hesabına iade edildiği bu nedenle banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması suçunun işlendiğine ve suçun oluştuğuna dair delilin bulunmadığı” gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verildiği ve verilen bu karara karşı yapılan itirazın, mercii tarafından reddedilmesi üzerine kararın kesinleştiği anlaşılmıştır.

Ceza Muhakemeleri Kanununda;

“Madde 160 - (1) Cumhuriyet Savcısı, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlar.

(2) Cumhuriyet Savcısı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlüdür.

Madde 170 - (1) Kamu davasını açma görevi, Cumhuriyet Savcısı tarafından yerine getirilir.

(2) Soruşturma evresi sonunda toplanan deliller, suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturuyorsa; Cumhuriyet Savcısı, bir iddianame düzenler.

Madde 172 - (1) Cumhuriyet Savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

Madde 173 - (1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet Savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3) (Değişik fıkra: 18/06/2014-6545 S.K./71. md) Sulh Ceza Hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet Başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet Savcısına gönderir. Cumhuriyet Savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh Ceza Hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(4) (Değişik fıkra: 25/05/2005-5353 S.K./26.mad) Sulh Ceza Hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet Savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

(5) Cumhuriyet Savcısının kamu davasının açılmaması hususunda takdir yetkisini kullandığı hâllerde bu madde hükmü uygulanmaz." şeklinde yer verilen düzenlemelerden de anlaşılacağı üzere; Cumhuriyet Savcısı kendisine yapılan suç duyurusu veya şikayet üzerine suçun gerçekten işlenip işlenmediğinin tespiti için hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı ve maddi gerçeğin ortaya çıkmasına yarayan tüm yasal yöntemlere başvurmalıdır. Toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açması, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermesi gerekmektedir.

Soruşturmaya konu olayda, TCK.nun 245/1. maddesinde düzenlenen kredi kartının kötüye kullanılması suçunun oluşabilmesi için başkasına ait kredi kartı veya kart bilgileri kullanılarak menfaat sağlanması gerekmekte olup,suça konu kredi kartıyla yapılan işlemlerin satıcı firma tarafından iptal edilmesi, satın alınan ürünlerin teslimat adreslerine gönderilmemesi veya kredi kartından yapılan çekimlerin kredi kartına iade edilmesi halinde menfaat sağlama unsuru gerçekleşmediğinden teşebbüs hükümlerinin uygulanacağı cihetle;

Bakırköy Cumhuriyet Başsavcılığınca tespit olunan IP numaralarının suç tarihi ve saatinde kim veya kimler tarafından kullanıldığı, harcama yapılırken hangi kullanıcı bilgileriyle siteye giriş yapıldığı belirlenip kullanıcı bilgileri detaylarının ilgili siteden sorulması, alınan ürünlerin teslimat bilgilerinin ve Garanti Bankasının 08.08.2017 tarihli yazısında belirtilen iyizico/sahibinden.com ünvanlı iş yerinden yapılan işlemler ile ilgili bilgilendirme mesajı gönderilen 0532 5767442 numaralı telefon hattının kimin adına kayıtlı olduğunun araştırılması, toplanan tüm delillerin birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi nedeniyle eksik soruşturma ile verilen kamu adına kovuşturmaya yer olmadığına kararına yönelik itirazın kabulü yerine, yazılı gerekçe ile reddine karar verilmesinde hukuka uygunluk görülmemiş ve anılan kararın kanun yararına bozulmasına karar verilmesi gerekmiştir.

Açıklanan nedenlerle Adalet Bakanlığı'nın kanun yararına bozma istemine dayalı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden Bakırköy 3. Sulh Ceza Hakimliği'nin 12.12.2017 gün, 2017/5905 değişik iş sayılı itirazın reddine ilişkin kararının CMK.nun 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yapılmasına,dosyanın Adalet Bakanlığı'na gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na tevdiine, 21.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/623, Karar No: 2006/1585, Tarih: 20.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/623 E.  ,  2006/1585 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 31.5.2005 gününde verilen dilekçe ile tapuda vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 29.9.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vakıf şerhinin silinmesi istemine ilişkindir. Dava reddedilmiş, hükmü davacı temyiz etmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1-2004/1 sayılı kararı uyarınca vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen 10 yılık hak düşürücü sürenin uygulanması gerekir. Ne var ki; Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5304 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle bir madde eklenmiş “Tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” hükmü getirilmiştir. 5304 Sayılı Kanun 3.3.2005 günlü Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Eldeki davada tapu kayıtlarına vakıf şerhinin tutanaklarının kesinleşmesinden 10 yıl geçtikten sonra işlendiği hususunda bir çekişme yoktur. Burada sorun, olaya 2.4.2004 tarih ve 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı veya 5304 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle eklenen hükümden hangisinin uygulanacağıdır. O yüzden, yasaların yürürlüğü ve kazanılmış haklarla ilgili Medeni Hukuk ilkelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangibir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk 2006/623-2006/1585 -2-

açısından bu duruma “yasaların geriye yürümemesi” (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yasanın derhal yürürlüğe girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.

3402 Sayılı Kanuna 5304 sayılı Kanunun 11. maddesi ile yapılan “tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” değişikliği 3.3.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanmış ve yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir. Görülüyor ki, yasa koyucu yapılan değişikliğin geçmişe uygulanacağına dair bir irade açıklamamış, tamamlanmış hukuki durumları korumuştur. Esasen yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koymaması, hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Bu duruma da Medeni Hukuk uygulamasında “kazanılmış hak” (müktesep hak) denilmektedir. Yukarıda söylendiği üzere, taşınmazların kadastro tesbitleri kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kayıtlarına vakıf şerhinin yazıldığı sabittir. Burada, hak düşürücü süre geçirilmiş, davacı kayıt maliki yararına tamamlanmış hukuki durum ortaya çıkmıştır. Ancak kazanılmış hakların korunması açısından 2.4.2004 tarih ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanması zorunlu hale gelmiştir. Nitekim, bu hususlar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.3.2005 tarih 2005/14-172-195 sayılı kararının görüşülmesi sırasında da tartışılmış aynı sonuca ulaşılmıştır. Açıklanan tüm bu nedenlere aykırı bazı düşüncelerle davanın kabulü yerine reddi doğru değildir. Kabule göre de; taşınmazdaki, vakfın hakkı taviz (ivaz) bedeli ile sınırlıdır. Şayet vakıf tavize tabi vakıf ise davacı bu bedeli ödeyerek bir süre ile sınırlı olmadan vakıf şerhinin terkinini talep edebilir. Bunun zamanla sınırlı tutulmadığı (hak düşürücü süreye) tabi olmadığı gözardı edilerek davanın reddedilmiş olması da açıklanan nedenle bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 20.02.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6682, Karar No: 2018/14575, Tarih: 03.12.2018

**2. Ceza Dairesi         2018/6682 E.  ,  2018/14575 K.**

**"İçtihat Metni"**

Suç eşyasının satın alınması veya kabul edilmesi suçundan sanık ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 165/1, 62/1 ve 52/2-3. maddeleri gereğince 5 ay hapis ve 80,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, hapis cezasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 58. maddesine göre ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Çorlu 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 07/12/2017 tarihli ve 2017/541 esas, 2017/470 sayılı karar aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 01/11/2018 gün ve 4447/2018 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 09/11/2018 gün ve 2018/89889 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 28/02/2012 tarihli ve 452/57 sayılı kararında da açıklandığı üzere, 5237 sayılı Kanun’un 58. maddesinde düzenlenmiş bulunan ve güvenlik tedbirlerine ilişkin bölümde yer alan tekerrürün, hükümlülüğün yasal sonucu olmaması nedeniyle, tekerrür koşullarının bulunup bulunmadığının ve kaçıncı kez tekerrür hükümlerinin uygulanacağının kararda gösterilmesi zorunlu olup, bu konuda 5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı Hakkında Kanun’un 98 ve devamı maddeleri uyarınca infaz aşamasında karar alınmasına yasal olanak bulunmadığı, hükümlü hakkında tekerrüre esas Çorlu Ağır Ceza Mahkemesinin 2016/605 esas, 2017/199 sayılı kararının sanığa ilişkin olmadığı ancak sanığın adli sicil kaydının incelenmesinde Çorlu 1. Asliye Ceza Mahkemesinin (Çorlu Kapatılan 6. Asliye Ceza Mahkemesi) 2016/605 esas, 2017/199 sayılı kararının ikinci kez tekerrüre esas alınabileceği gözetilmeden, yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Hukuka aykırılıkların ciddi boyutlara ulaşması halinde başvurulabilecek olağanüstü bir yasa yolu olan kanun yararına bozma, kesin hükmün otoritesinin korunması gereği temyiz incelemesi nedenlerine göre dar kapsamlı olduğundan; hukuka aykırılığın, kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilebilmesi, sanığın hukuki durumunu etkilemesi ya da değiştirmesine bağlıdır. Tekerrüre esas alınan ilamdaki mahkeme adının yanlış yazılması, mahallinde düzeltilmesi mümkün yazım hatasından ibaret olup, kanun yararına bozma yasa yoluna konu edilemeyeceğinden, kanun yararına bozma isteminin REDDİNE, 03/12/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17580, Karar No: 2022/1738, Tarih: 01.03.2022

**9. Ceza Dairesi         2021/17580 E.  ,  2022/1738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Çocuğun cinsel istismarı

HÜKÜM : Sanığın sarkıntılık suretiyle çocuğun cinsel istismarı suçundan mahkumiyetine dair İskenderun 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 07.07.2020 gün ve 2020/52 Esas, 2020/170 Karar sayılı hükme yönelik istinaf başvurusunun esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık müdafisinin verilen hükmü süresinde temyiz etmesinden sonra sanığın bulunduğu cezaevi kanalıyla gönderdiği 22.02.2022 tarihli yazılı beyanı ile vaki temyiz isteminden vazgeçtiğini bildirmesi karşısında, dosyanın incelenmeksizin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 12. Ceza Dairesine İADESİNE, 01.03.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/17409, Karar No: 2018/7421, Tarih: 22.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/17409 E.  ,  2018/7421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 2011/6-331 Esas, 2012/69 Karar sayılı ve 28.02.2012 tarihli kararında da belirtildiği üzere, suça sürüklenen çocuk hakkında atılı suçtan açılan kamu davasının yaşı büyük sanık hakkında açılan kamu davası ile birleştirilmesine karar verildiği, çocukların yetişkinlerle birlikte suç işlemesi hâlinde, 5395 sayılı Yasa'nın 17/3. maddesi gereğince davaların birlikte yürütülmesinde mahkemelerin uygun bulması şartıyla yargılamanın her aşamasında birleştirme kararı verilebileceği, birleştirilen davaların genel mahkemelerde görüleceği, 5271 sayılı CMK'nın 185. maddesi uyarınca 18 yaşını doldurmamış çocukların duruşmalarının kapalı yapılacağı ve hükmün de kapalı duruşmada açıklanacağı anlaşılmakla, suça sürüklenen çocuk ...'in 18 yaşını ikmal etmemiş olmasına karşın birleştirme kararını takip eden tüm celselerin kapalı yerine açık yapılması, hükmün de açık celsede tefhim edilmesi, giderilmesi ve tekrarlanması olanağı bulunmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-UYAP'tan alınan güneşin doğuş-batış çizelgesine göre, suç tarihi olan 13.10.2013 gününde suçun işlendiği ... Merkez'de güneşin yaz saati uygulaması ile birlikte 07:00 sıralarında doğduğu, 5237 sayılı TCK'nın 6/1-e maddesi uyarınca saat 06.00'dan öncesinin gece vakti sayıldığı, hükme esas alınan ve olay anını gösteren, normal saate göre 9 dakika ileri olan güvenlik kamerası görüntülerine göre, suça sürüklenen çocuğun 06.09.50'de suça konu parayı iş yerindeki çekmeceden aldığı ve saat 06.10.25'de iş yerinden çıktığı, dolayısıyla suçun saat 06.00'dan sonra işlendiğinini anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 143. maddesinin uygulanması suretiyle fazla ceza tayini,

2-Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, yaşı küçük olan suça sürüklenen çocuğun savunmasını yapmak üzere zorunlu müdafii görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiye ödenen 160,00 TL avukatlık ücreti ile suça sürüklenen çocuk hakkında hazırlanan sosyal inceleme raporu için bilirkişiye ödenen 120,00 TL'nin suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi suretiyle Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye aykırılık meydana getirilmesi,

3-6352 sayılı Yasa'nın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin 4. fıkrasına eklenen cümle gereğince, bilirkişiye ve zorunlu müdafiye ödenen ücretlerin mahsubundan sonra geriye kalan 19,75 TL yargılama giderinin, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğu ve bu nedenle suça sürüklenen çocuğa yargılama gideri olarak yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle 1412 sayılı CMUK’nun 321. maddesi uyarınca, tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesinin uygulanmasına ilişkin kısmın çıkartılarak; TCK'nın 51. maddesin uyarınca ertelemeye ilişkin hükümler aynı kalmak kaydıyla suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 31/3, 62/1, maddeleri uyarınca sonuç cezanın 1 yıl 1 ay 10 gün olarak belirlenmesi, ayrıca hüküm fıkrasından yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkartılarak, yerine '' Mahkemece 5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, yaşı küçük olan suça sürüklenen çocuğun savunmasını yapmak üzere zorunlu müdafii görevlendirilmesi nedeniyle, müdafiye ödenen 160,00 TL avukatlık ücreti ile suça sürüklenen çocuk hakkında hazırlanan sosyal inceleme raporu için bilirkişiye ödenen 120,00 TL'nin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesi uyarınca Devlet Hazinesi üzerinde bırakılmasına; ayrıca geriye kalan 19,75 TL yargılama giderinin de 6183 sayılı Kanun'un 106/1. maddesinde belirlenen miktar dahilinde olması nedeniyle 6352 sayılı Kanun'un 100. maddesi ile eklenen 5271 sayılı CMK'nın 324/4. maddesi gereğince Devlet Hazinesine yüklenmesine,” cümlelerinin yazılması suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 22/05/2018 günü oybirliğiyle karar verildi.