muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/8853, Karar No: 2016/5128, Tarih: 02.06.2016

. maddesinde "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunacağı" belirtilmişse de bu düzenleme, yukarıda yer verilen Anayasa'nın 38 ve TCK'nun 2. maddeleri hükmü karşısında özel bir şirketin tatbik ettiği mührün bozulması eylemini suça dönüştürmez." şeklindeki ve aynı Dairenin 17/11/2014 tarihli ve 2014/15682 esas, 2014/19366 sayılı ilamında yer alan “...elektrik dağıtım ve satışını yapan kurumların özelleştirilmeleri hususunun, mühür bozma suçuna etkisi ve bu durumda suçun unsurlarının oluşup oluşmadığı hususunda mühür bozma tarihinin (suçun işlendiği tarihin) değil, mühürleme tarihinin esas alındığı, başka bir ifadeyle; mühürlemeyi tatbik eden kurum, mühürleme tarihinde henüz özelleştirilmemiş ise, yani Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanarak mühürlemeyi gerçekleştirmiş ise, sonradan özelleştirilmesinin ve özelleştirildikten sonra bu mührün bozulmasının suçun sübutuna etki etmediği, mühürlemeyi yapan kurumun, mührün bozulduğu tarihte özelleştirilmiş olmasının eylemi suç olmaktan çıkarmadığı...” şeklindeki açıklamalar dikkate alındığında somut olayda, suça konu sayacın 23/06/2011 tarihinde mühürlendiğinin aynı tarihli ve ... seri numaralı tutanak içeriğinden anlaşılması, .... Dağıtım A.Ş.'nin bu tarihten önce özelleştirilerek, elektrik dağıtım ve satış işinin lisans sahibi tüzel kişilik olan... Dağıtım A.Ş. tarafından gerçekleştiriliyor olması karşısında, atılı suçun yasal unsurlarının oluşmayacağı gözetilmeden, yazılı şekilde sanığın mahkumiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden bahisle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca, anılan kararın bozulması istenilmiş olmakla, Dairemize gönderilen dosya incelenerek gereği görüşüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; 02.05.2012 tarihli mühür bozma tutanağına konu 23.06.2011 günlü mühürleme işlemini gerçekleştiren katılan... Dağıtım Anonim Şirketi'nin mühürleme tarihinden önce 28.01.2009 tarihinde özelleştirilmesi nedeniyle, lisans sahibi özel şirket görevlileri tarafından yapılan bu mühürleme işlemine aykırı davranışta, 5237 sayılı TCK'nun 203. maddesinde düzenlenen "mühür bozma" suçunun unsurlarının oluşmayacağı anlaşılmakla; ihbarnamedeki kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, ... Asliye Ceza Mahkemesinin 16/09/2013 tarihli ve 2013/132 esas, 2013/256 sayılı kararının CMK'nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bozma nedenine göre aynı maddenin 4. fıkrasının (d) bendi uyarınca karar verilmesi mümkün görüldüğünden, yüklenen suç unsurları itibariyle oluşmadığından sanığın beraatine, cezanın çektirilmemesine, dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 02.06.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18415, Karar No: 2015/32321, Tarih: 26.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/18415 E.  ,  2015/32321 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Bozüyük 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 24/02/2015

NUMARASI : 2014/86-2015/141

DAVA : Davacı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin fazla çalışmalarının karşılığının işveren tarafından ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin, fazla mesai yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 66. maddesi gereğince madenlerde, taşocaklarında yahut her ne şekilde olursa olsun yeraltında veya su altında çalışılacak işlerde işçilerin kuyulara, dehlizlere veya asıl çalışma yerlerine inmeleri veya girmeleri ve bu yerlerden çıkmaları için gereken süreler, işçilerin işveren tarafından işyerlerinden başka bir yerde çalıştırılmak üzere gönderilmeleri halinde yolda geçen süreler, demiryolları, karayolları ve köprülerin yapılması, korunması ya da onarım ve tadili gibi, işçilerin yerleşim yerlerinden uzak bir mesafede bulunan işyerlerine hep birlikte getirilip götürülmeleri gereken her türlü işlerde bunların toplu ve düzenli bir şekilde götürülüp getirilmeleri esnasında geçen süreler işçinin günlük çalışma sürelerinden sayılır. Aynı maddenin son fıkrasına göre ise, işin niteliğinden doğmayıp da işveren tarafından sırf sosyal yardım amacıyla işyerine götürülüp getirilme esnasında araçlarda geçen süre çalışma süresinden sayılmaz.

Somut olayda, davacının şoför olarak çalıştığı işyerinin hızlı tren yolu yapımı inşaat sahası olduğu anlaşıldığından mahkemece, 4857 sayılı Kanun'un 66. maddesine göre, davacının işe gidiş gelişlerinde serviste geçirdiği bir saatlik sürenin de çalışma süresinden sayılarak fazla mesai ücret alacağı hesaplanmalı ve şimdiki gibi takdiri indirim de uygulanarak hüküm altına alınmalıdır. Dava konusu alacak istekleri ile ilgili seri açılan davalarda, (Dairemizin 2014/21417, 21549, 24031, 24032, 31690, 31657 esas sayılı dosyaları) davacıların işe gidiş gelişlerinde serviste geçirdiği bir saatlik sürenin çalışma süresinden sayılarak fazla mesai ücret alacakları belirlenmiş ve bu doğrultuda verilen kararlar Dairemizce kabul görmüştür. Mahkeme tarafından 4857 sayılı Kanun'un 66. maddesinin son fıkrası hükmü dikkate alınmadan, yanlış değerlendirme ile davacının işe gidiş gelişlerinde serviste geçen sürenin çalışma süresinden sayılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7165, Karar No: 2017/2459, Tarih: 06.06.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/7165 E.  ,  2017/2459 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5.fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde,

b) Sanık hakkında aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal ettiği iddia edilen sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 85.maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191.maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde,

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 06/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/6644, Karar No: 2017/2029, Tarih: 06.07.2017

**23. Hukuk Dairesi         2016/6644 E.  ,  2017/2029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki sözleşmenin iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı asıl davanın kısmen kabulüne, birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün asıl davada davacı-birleşen davada davalı vekilince duruşmasız, asıl davada davalı-birleşen davada davacı vekilince duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine ilgililere çağrı kağıdı gönderilmişti. Belli günde asıl davada davalı-birleşen davada davacı ... vekili Av. ... ile birleşen davada davalı ... vekili Av. ... gelmiş, diğer taraftan gelen olmadığından, onun yokluğunda duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlenildikten ve temyiz dilekçesinin süresinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili ile davalı arsa sahibi arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzalandığını, sözleşme konusu arsanın imar durumunun çocuk bahçesi olduğu, imar durumunun davalı arsa sahibince değiştirileceğinin kararlaştırıldığını, bunun için davalının vekiline para ödediğini, ancak arsa sahibinin imar durumunu belediyeden değiştiremediğini ileri sürerek, sözleşmenin feshi ile ödediği bedellerin tahsilini; birleşen davada davacı arsa sahibi vekili, davalı ...'nin, sözleşme yapması için verilen vekaletnameyi kötüye kullanarak, parasal olarak ağır maddeler içeren sözleşme yaptığını, sözleşmede arsa sahibine ödendiği bildirilen paranın vekile ödendiğini, arsanın imar durumunun olmadığını ileri sürerek, sözleşmenin hükümsüzlüğünün tespiti ve tapudaki şerhin terkinini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamından, dava konusu arsanın imarda çocuk bahçesi olduğu, sözleşmede davacı yüklenicinin, arsa sahibine nakit 100.000 USD ve 80.000,00 TL ödendiğinin yazılı olduğu, sözleşmenin geçersiz olması nedeniyle, tarafların birbirlerine verdiklerini iade etmesi gerektiği gerekçesiyle, asıl davada sözleşmenin geçersizliğinin tespiti ile ödenen bedelin davalıdan tahsiline, birleşen davada, davalı ...'ye karşı açılan davanın husumetten reddine, sözleşmenin geçersiz olduğunun tespitine karar verilmiştir.

Karar, davalı-birleşen davada davacı ... vekili ve davacı-birleşen davada davalı şirket vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1)Davacı-birleşen davada davalı şirket vekili kararı süresi içinde temyiz etmiş ise de, 13.05.2015 günlü dilekçe ile temyiz talebinden feragat etmiş olup, dosya kapsamında bulunan vekaletnamede, temyizden feragat etme yetkisinin bulunduğu anlaşıldığından davacı-birleşen davada davalı vekilinin temyiz isteminin feragat nedeniyle reddine karar vermek gerekmiştir.

2)Davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2)Davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacı-birleşen davada davalı şirket vekilinin temyiz isteminin feragat nedeniyle reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı-birleşen davada davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile mahkeme kararının ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden asıl davada davalı-birleşen davada davacıdan alınmasına, 1.350,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalı-birleşen davada davacı ...'den alınarak, Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan birleşen davada davalı ...'ya verilmesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 06.07.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/5085, Karar No: 2023/1364, Tarih: 14.03.2023

**9. Ceza Dairesi         2021/5085 E.  ,  2023/1364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.01.2015 tarihli ve 2014/91 Esas, 2015/16 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 102 nci maddesinin birinci ve beşinci fıkraları ile 62, 53, 58, 63 maddeleri uyarınca beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2. Dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 19.02.2018 tarih ve 14-2015/120231 sayılı tebliğnamesi ile onama görüşlü olarak Dairemize tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin Temyiz İstemi

Müştekinin soruşturma ve kovuşturma aşamasında sürekli olarak iddialarının değiştiğini, ifadelerde oluşan çelişkilerin tam olarak giderilmediğini, katılanın sanığın boynunu emdiğini söylediğini ancak adli tıp raporları ışığında boyundan alınan örneklerin sanığın DNA’sı ile uyuşmadığının ortaya çıktığını, katılanın kaçınabileceği hiçbir imkanı kullanmadığını, sanığın evinde tecavüze uğradığı sırada etraftan yardım istememiş olmasının, katılanın vücudunda cinsel saldırıya karşı koyduğuna dair hiçbir delil bulunmamasının gerçeklikle bağdaşır bir yanı olmadığını, itiş kakışı işaret eden en ufak bir emarenin bulunmaması iddiasının doğruluğu konusunda kuşku yarattığını, tüm delillerin rızayla yaşanan cinsel ilişki şüphesi yarattığını, cinsel saldırı fiilini kuşkuları ortadan kaldıracak biçimde açıklayamadığını, rızanın olup olmadığı hususunun yargılamada tartışılmadığını ve diğer temyiz sebeplerini beyan ederek temyiz isteminde bulunmuştur.

III. OLAY VE OLGULAR

III. OLAY VE OLGULAR

İlk derece mahkemesi; "Tüm dosya kapsamı değerlendirildiğinde; sanık ... .... ile katılan ... ....'nun nikahsız olarak suç tarihi öncesinde birlikte yaşadıkları, bu birliktelikten müşterek iki çocuklarının bulunduğu, daha sonra tarafların ayrılarak katılan ... ....'nun resmi olarak başkası ile evlendiği anlaşılmıştır. Sanık ... .... hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kamu davası açılmış ise de, mevcut deliller, sanığın savunması, tanık anlatımı ve sanığın savunmasını doğrular mahiyetteki müşteki anlatımından da anlaşılacağı üzere müştekinin sanığın evine rızasıyla gittiği, sanık ile onun evinde aralarındaki sorunları konuştukları, dolayısıyla müştekinin evde kendi rızasıyla kaldığı anlaşıldığından, sanığın üzerine atılı kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunu işlediğine dair kesin, inandırıcı, hukuka uygun delil elde edilemediğinden, hukuka uygunluk nedeni bulunduğundan, sanığın 5271 Sayılı CMK. 223/2-d maddesi gereğince beraatine karar verilmiştir. Sanık hakkında yağma suçundan dolayı yapılan yargılama sonucunda; katılanın duruşmadaki beyanından da anlaşılacağı üzere sanığın elindeki yüzüğü almasına karşı gelmediğini belirtmesi, suça konu yüzüğü sanıkla beraber gittiği kuyumcudan tek başına sanık yanında olmadığı halde bozdurması, bu parayla sanığın kendisine çay ısmarladığını belirtmesi hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın, katılanın yüzüğünü zorla aldığına dair dosyada kuşkudan uzak, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden, sanığın üzerine atılı yağma suçundan beraatine karar verilmiştir.

Sanık ... ....'un suç tarihi olan 01/04/2013 tarihinde komşusu ... ....'ın evine gelen katılan ... ....'nu kendi rızasıyla ikametine götürdüğü, katılanın rızası dışında zorla cinsel ilişki kurmak suretiyle üzerine atılı cinsel saldırı suçunu gerçekleştirdiği, her ne kadar sanık suçunu inkar etmiş ise de, katılanın vücudundan ve giysilerinden alınan vücut sıvısı ve benzeri materyaller üzerinde yapılan inceleme sonucu tanzim edilen İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Biyoloji İhtisas Dairesinin 24/02/2014 tarihli raporunda katılanın vücudundan ve giysilerinden alınan vücut sıvılarında sanığa ait DNA kalıntılarının tespit edildiği, raporun bu haliyle cinsel ilişkiyi doğruladığı, sanığın bu eyleminden dolayı katılanın İstanbul Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 6. Adli Tıp İhtisas Kurulunun 27/10/2014 tarihli raporunda ruh sağılığının bozulduğu tespit edildiği anlaşılmıştır. Tüm bu sebeplerle her ne kadar sanık katılana karşı cinsel saldırı suçunu işlemediğini savunsa da, katılanın yargılamanın tüm aşamalarında aynı yönde değişmeyen ısrarlı beyanında sanığın cinsel saldırı suçunu kendisine karşı işlediğini belirtmesi ve bu beyanını doğrulayan Adli Tıp Kurumu Biyoloji İhtisas Dairesi raporu ile ruh sağlığının bozulduğuna dair raporlar dikkate alındığında sanığın nitelikli cinsel saldırı suçunu işlediği yönünde mahkememizde tam bir vicdani kanaat oluştuğundan, bu suçtan cezalandırılmasına karar verilmiştir. Sanığın eylemi suç tarihinden sonra 6545 Sayılı Yasayla 28/06/2014 tarihinde yapılan değişikliğe göre 5237 Sayılı TCK.nun 102/2. maddesi kapsamında değerlendirildiğinde TCK'nun 102/2. maddesine göre 12 yıl hapis cezası verileceğinden, 62.madde gereğince indirim yapıldığında sanığa neticeten 10 yıl hapis cezası verileceğinden, yeni yasal düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurmadığı anlaşılmakla aşağıdaki şekilde hüküm kurulmuştur." gerekçeleriyle sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkumiyet kararı vermiştir.

IV. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ve yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafinin yerinde görülmeyen temyiz isteği reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 15.01.2015 tarihli ve 2014/91 Esas, 2015/16 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle, İstanbul 14. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 15.01.2015 tarihli ve 2014/91 Esas, 2015/16 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve dikkate alınan sair hususlar yönünden herhangi bir hukuka aykırılık görülmediğinden sanık müdafinin temyiz sebeplerinin reddiyle hükmün, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

14.03.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7317, Karar No: 2013/671, Tarih: 04.02.2013

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/7317 E.  ,  2013/671 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar ve katılanlar vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 27.12.2012 havale tarihli dilekçe ile, kadastro sırasında 792 parsel sayısı verilen taşınmazın, Asliye hukuk yargıçlığının 1947/388 esas sayılı dosyası arasında 6/12 hissesinin muris ... oğlu ...'e ait olduğunun tesbit edildiği, bu taşınmazın kadastro mahkemesinin 1990/80 Esas- 1990/246 Karar sayılı ilâmı ile 452500 m²'sinin Hazine adına tesciline karar verildiği ve bu bölümün 858 parsel sayısında tapu kütüğüne tescil edildiği, ancak bu yerin 1947/388 Esas sayılı karar nedeniyle mirasçılar adına tescil edilmesi gerektiği iddiasıyla Hazine adına olan tapu kaydının iptali ile Sulh 3. Hukuk Mahkemesinin 2009/1386 Esas 2010/955 Karar sayılı veraset ilâmındaki hisseleri oranında tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı ..., Kadastro Mahkemesi'nin 1990/80 Esas - 1990/246 sayılı kararının kesin hüküm oluşturduğundan davanın reddini istemiştir.

Yargılama sırasında Murisin diğer mirasçıları davaya katılmıştır.

Mahkemece, çekişmeli 858 parselin dayanak tapu kaydının miktar fazlası olduğu ve zilyetlikle iktisap şartlarının oluşmadığı, bu hususun kadastro mahkemesinin 1990/80 Esas - 1990/246 Karar sayılı ilâmında da açıklandığı gerekçesiyle davanın REDDİNE karar verilmiş, hüküm davacılar ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu kaydının iptali ve tescili istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 3116 sayılı Kanuna göre 1946 yılında yapılıp kesinleşen orman tahdidi, daha sonra 1975 yılında yapılıp kesinleşen aplikasyon ve 1744 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2. madde uygulaması, 1987 yılında yapılıp dava tarihinden önce 13.06.1988 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon, sınırlaması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 sayılı Kanun ile değişik 6831 sayılı Kanunun 2/B madde uygulaması vardır.