muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4300, Karar No: 2025/2543, Tarih: 25.03.2025

Mahkemece; temyize konu olmayan 107 ada 6 ve 7 parsel ile 108 ada 2 parsel sayılı taşınmaz hakkında yapılan değerlendirmede; birleşen davanın davanın kabulü ile; 107 ada 6 parsel sayılı taşınmaz üzerinde 20.08.2019 havale tarihli fen bilirkişi raporunda "C" harfi ile gösterilen 899,10 m²lik, 107 ada 7 parsel sayılı taşınmaz üzerinde "E" harfi ile gösterilen 176,10 m²lik ve 108 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerinde "G" harfi ile gösterilen 3.433,30 m²lik alanların kadastro tespitlerinin iptali ve ifrazları ile muris ... ve ...'nun veraset ilamındaki payları oranında mirasçıları adlarına, kalan kısımların malikleri adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, dava ve temyize konu olan 102 ada 18 parsel sayılı taşınmaza ilişkin yapılan değerlendirmede ise, ..., ... ve ...'nun, 1967 yılında ihtilaflı taşınmaza müdahalede bulunmaları nedeniyle; Refahiye Kaymakamlığı'nın 05.08.1967 tarihli ve 1967/40 sayılı men kararıyla; "tecavüzlerin men'ine, eskisi gibi kullanılmak üzere, köy hükmü şahsiyetine ait mera olarak, ... Köyü muhtar ve ihtiyar kurulu üyelerine teslimine" dair karar verildiği; akabinde ..., ... ve ...'nun ihtilaflı taşınmaza tekrardan müdahalede bulunmaları üzerine, Köy Muhtarlığı tarafından 30.07.1975 tarihinde suç duyurusunda bulunulduğu ve Refahiye Asliye Ceza Mahkemesinin 12.05.1977 tarihli ve 1977/14 Esas, 1977/24 Karar sayılı kararıyla sanıklar ..., ... ve ... hakkında "köy orta malı olan çayırın otunu biçmek, hududunu değiştirerek kendi tarlalarına katmak suretiyle tecavüzde bulunmaları nedeniyle birer ay hapis ve yetmişbeşerbinlira ağır para cezası ile cezalandırılmalarına" dair karar verildiği, 1978 yılında davacılar tarafından ihtilaflı taşınmaza tekrardan müdahalede bulunulması nedeniyle; ... Köyü Muhtarlığı tarafından Refahiye Kaymakamlığına şikayette bulunulduğu, Kaymakamlığın, 04.08.1978 tarihli ve 1978/29 sayılı kararıyla; kanuni süresi içerisinde müracaatta bulunulmaması nedeniyle talebin reddine karar verildiği, bu haliyle taşınmazın Kanunda belirtilen nizasız ve fasılasız kullanım şartlarını taşımadığı ve taşınmazın evveliyatı itibarıyla umumi çayır niteliğinde orta malı olduğu 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun 18 inci maddesinde de belirtildiği üzere, kazandırıcı zamanaşımı ile iktisap edilemeyeceklerinden davacıların taşınmazlar üzerindeki zilyetliklerine değer verilmediği, dava konusu taşınmaz evveliyatı itibarı ile umumi çayır niteliğinde orta malı olduğu gerekçeleri ile davacı ... ve asli müdahiller ... ve ... mirasçılarının davalarının ayrı ayrı reddine, Erzincan ili, ... ilçesi, ... köyü, 102 ada 18 parsel sayılı taşınmazın mera vasfı ile sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilmiş, hükmün asıl davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince, dava konusu 102 ada 18 parsel sayılı taşınmazın evveliyatının mera olduğu belirtilerek istinaf talebi reddedilmiş; hüküm, asıl davada davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri bulunmadığına göre, İlk Derece Mahkemesi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçeler dikkate alındığında temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup asıl davada davacı vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesi uyarınca ONANMASINA,

269,80 TL peşin harcın onama harcına mahsubu ile kalan 345,60 TL'nin temyiz edenden alınmasına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

25.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6103, Karar No: 2015/1125, Tarih: 24.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/6103 E.  ,  2015/1125 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 03.03.2014 gün ve 2013/5647 Esas, 2014/1530 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacılar tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacılar, 1995 yılında üye oldukları davalı kooperatifin yüklenici olarak iki dairenin anahtar teslimi şeklinde 1997-1998 tarihlerinde teslim edileceği taahhüdünde bulunduğunu, fazladan ödeme yapmış olmalarına rağmen her iki dairenin de halen tamamlanmadığını, bir kısım eksik işleri 2000 yılında kendilerinin giderdiklerini, kooperatifin yüklenici olarak arsa sahibi diğer davalılarla 09.08.1995 tarihinde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi imzaladığını, bu kapsamda fazladan imal edilen yerlerden 37, 45 ve 46 no'lu dükkanlar üzerinde kendilerinin de hakkı olduğunu, ancak kooperatifin ve arsa sahiplerinin buraların tapularını halen vermediğini, halbuki arsa sahiplerinin 2000 yılından beri kendilerine düşen bağımsız bölümleri kullandıkları veya kiraladıklarını, kooperatifin de diğer üyelerine daireleri tamamlanmış vaziyette teslim ettiğini, ihtarlara rağmen teslim edilmeyen iki daire ve üç dükkandan yararlanamamaları nedeniyle kendilerine kira ödemesi yapılması gerektiğini, arsa sahiplerinin de üç dükkandan kazandıkları kira bedellerini kendilerine vermesi gerektiğini ileri sürerek, teslim edilmeyen iki daire için 7 yıllık kira bedeli, üç dükkandan 07.09.2000 tarihinden beri tahsil edilen kira bedeli, fazladan yapılan ödemeler ve kendilerinin yaptığı eksik imalat harcamaları olmak üzere şimdilik toplam 40.000,00 TL’nin tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı kooperatif vekili, davacıların yükümlülüklerini yerine getirmiş olmamaları nedeniyle üyelikten ihraç edildiklerini, bu nedenle bu davayı açamayacaklarını, taleplerinin haksız olduğunu savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Arsa sahibi davalılar vekili, müvekkilleriyle davacılar arasında bir sözleşme bulunmadığından müvekkillerine husumet yöneltilemeyeceğini, davacıların taleplerinden bir kısmına konu 37, 45 ve 46 sayılı bağımsız bölümler için açtıkları tapu iptal tescil davasının reddedilerek kesinleştiğini, davacıların üyesi olduğu diğer davalı yüklenici kooperatifin arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden dolayı üstlendiği edimlerini tam olarak yerine getirmediğini, eksik imalat bulunduğunu ve iskân ruhsatının halen alınmadığını savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davalı kooperatif açısından davanın kısmen kabulü ile taleple bağlı kalınarak 40.000,00 TL eksik imalat alacağının davalı kooperatiften tahsiline, diğer davalılar açısından davanın reddine dair verilen karar, davacıların temyiz istemi üzerine Dairemizin 03.03.2014 tarih ve 2013/5647 E., 2014/1530 K. sayılı ilamıyla, HUMK'nın 17. (HMK'nın 14/2.) maddesi uyarınca tüzel kişi olan kooperatif ile ortakları arasındaki davaların kooperatifin merkezinin bulunduğu yer mahkemesinde görülmesi gerektiği, dava tarihi itibariyle davalı kooperatifin merkez adresinin, ... olduğu, davanın, açıldığı tarihteki şartlara göre sonuçlandırılması gerektiği, davanın açıldığı tarihteki davalı merkezinin bulunduğu yerin ... Mahkemesinin yetki sınırları dışında, ... sınırları dahilinde kaldığı, buna göre, davanın açıldığı tarihte mahkemenin yetkili olmadığı, merkez adresi itibariyle davaya bakma görevini haiz asliye ticaret mahkemelerinin yetkili olduğu dikkate alınarak yetkisizlik kararı verilmesi gerekirken, işin esasına girilerek yazılı şekilde hüküm tesisinin doğru olmadığı belirtilerek, diğer temyiz itirazları incelenmeksizin bozulmuştur.

Davacılar, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

1-Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, davacıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan ve HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan diğer karar düzeltme itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Dava, kooperatif üyesi olan davacıların dairelerinin geç ve eksik teslimi sebebiyle kira bedeli ile eksik imalat bedelinin üyesi oldukları davalı kooperatiften ve kooperatif ile arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi yapan diğer davalı arsa sahiplerinden tahsili istemine ilişkindir. Dairemiz ilamında davalı kooperatif yönünden dava tarihi itibariyle kooperatif merkezinin bulunduğu ... Mahkemelerinin kesin yetkili olduğu hususu isabetli olarak tespit edilmiş ise de, davacı ile doğrudan akdi ilişki içerisinde bulunmayan davalı arsa sahipleri ... ve ... yönünden herhangi bir ayrım yapılmamış ve gerek davalı kooperatif tarafından süresi içerisinde iş bölümü itirazında, gerekse diğer davalı arsa sahipleri... ve ... tarafından süresi içerisinde yetki itirazında bulunulmadığı hususu gözardı edilerek, bütün davalılar yönünden davalı kooperatifin merkez adresi itibariyle davaya bakma görevini haiz Asliye Ticaret Mahkemelerinin yetkili olduğu dikkate alınarak yetkisizlik kararı verilmesi gerektiği belirtilerek bozulmuştur.

6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 5/3. maddesinin yürürlükte bulunduğu dönemde Asliye Hukuk Mahkemeleri ile Ticaret Mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü ilişkisi iken, 6335 sayılı Kanun'un 2. maddesi ile 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu’nun 5. maddesinin 3 ve 4. fıkralarında yapılan değişiklikle Asliye Ticaret Mahkemesi ile Asliye Hukuk Mahkemesi ve diğer hukuk mahkemeleri arasında ilişki görev ilişkisi olarak değiştirilmiş ve bu durumda göreve ilişkin usul hükümlerinin uygulanacağı hükme bağlanmıştır. Ancak, 6335 sayılı Yasa’nın 38. maddesi uyarınca 6102 sayılı TTK’na eklenen geçici 9. Madde ile bu kanunun göreve ilişkin hükümlerinin, bu kanunun yürürlüğe girdiği 01.07.2012 tarihinden önce açılan davalarda uygulanmayacağı, bu davaların açıldıkları tarihte yürürlükte bulunan kanun hükümlerine tabi olduğu belirtilmiştir.

Somut olayda, davanın açıldığı 21.09.2004 tarihinde yürürlükte olan 6762 sayılı TTK'nın 5/3. maddesi hükümlerinin uygulanması gerekmektedir. Buna göre yukarıda açıklandığı üzere Asliye Hukuk Mahkemeleri ile Ticaret Mahkemeleri arasındaki ilişki iş bölümü niteliğinde olduğundan ve münhasıran iki tarafın arzularına tabi olmayan işlerden olmadığından, anılan 5/3 ve HUMK'nın 188. madde hükmü uyarınca taraflarca bu yönde ve süresinde bir itiraz olmadığı sürece bu husus re'sen dikkate alınamaz ve Asliye Hukuk Mahkemeleri miktar yönünden görevli ise davaya bakmalıdır. Davalı kooperatifçe de, süresi içerisinde iş bölümü itirazında bulunulmadığından davalı kooperatif yönünden Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkisi kesinleşmiştir.

Ayrıca, HUMK'nın 17. (HMK'nın 14.) maddesindeki kesin yetki kuralının hükmi şahsiyet olan kooperatif ile ortakları arasındaki davalarda uygulama yeri olup, aralarında davacı ile ortaklık ilişkisi, davalı kooperatif ile de zorunlu dava arkadaşlığı bulunmayan davalı arsa sahipleri... ve ... yönünden uygulanma olanağı yoktur. Somut olayda, davalı arsa sahipleri... ve ... tarafından süresi içerisinde yetki itirazında bulunulmadığından, davalı arsa sahipleri... ve ... Sürmen yönünden ... Asliye Hukuk Mahkemelerinin yetkisi kesinleşmiş olup, mahkemece bu davalılar yönünden işin esasının incelenmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Bu nedenle, mahkemece davalı kooperatif yönünden davanın tefriki ile ayrı bir esasa kaydedilmesi ve ... Asliye Hukuk Mahkemeleri'nin kesin yetkili olduğu belirtilerek mahkemenin kesin yetkisine ilişkin ilişkin dava şartı yokluğundan HMK'nın 114/1-ç ve 115/2 maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın esasının incelenmesi doğru olmamıştır.

Bu nedenle, mahkemece davalı kooperatif yönünden davanın tefriki ile ayrı bir esasa kaydedilmesi ve ... Asliye Hukuk Mahkemeleri'nin kesin yetkili olduğu belirtilerek mahkemenin kesin yetkisine ilişkin ilişkin dava şartı yokluğundan HMK'nın 114/1-ç ve 115/2 maddesi uyarınca davanın usulden reddine karar verilmesi gerekirken uyuşmazlığın esasının incelenmesi doğru olmamıştır.

Öte yandan, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297/1-c maddesine göre, hükmün, iki tarafın iddia ve savunmalarının özetlerini, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri de kapsaması gerektiği öngörülmüştür. Yine Anayasa’nın 141. maddesinin 3. fıkrası hükmü de tüm mahkeme kararının gerekçeli olmasını amir bulunmaktadır. Kararlarda bulunması gereken gerekçeler sayesinde taraflar, hükmün hangi maddi ve hukuki sebebe dayandırıldığını anlayabilecekleri gibi, karar aleyhine kanun yoluna başvurulduğunda da HUMK'nın 428. maddesi uyarınca Yargıtay incelemesi sırasında ancak bu gerekçe sayesinde kararın usul ve yasaya uygun olup olmadığı saptanabilecektir. Diğer bir anlatımla Yargıtay denetimi ancak bir kararın gerekçe taşıması halinde mümkün olabilir. Açıklanmaya çalışıldığı üzere, mahkemece, tarafların tüm delilleri açıkça değerlendirilerek, davalı arsa sahipleri... ve ... hakkında varılan sonuçlara hangi gerekçelerle varıldığının karara yansıtılması gerekirken, adı geçen davalılar yönünden denetime elverişli gerekçe oluşturulmaksızın davanın reddine karar verilmesi doğru olmamıştır.

Bu durumda, Dairemizce, hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle bozulması gerekirken, yazılı şekilde bozulması doğru olmadığından, davacıların karar düzeltme itirazlarının kabulü ile, hükmün değişik gerekçe ile bozulmasına karar verilmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, davacıların diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, karar düzeltme itirazlarının kabulü ile Dairemizin 03.03.2014 tarih ve 2013/5647 E., 2014/1530 K. sayılı bozma ilamı kaldırılarak hükmün yukarıda anılan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan karar düzeltme harcının istek halinde iadesine, 24.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/13138, Karar No: 2023/1167, Tarih: 08.02.2023

**7. Ceza Dairesi         2022/13138 E.  ,  2023/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2020/561 E., 2020/1154 K.

SUÇ : 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'na muhalefet

HÜKÜM : Mahkûmiyet, müsadere

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.01.2014 tarihli, 2013/1151 Esas, 2014/67 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kaçakçılıkla Mücadele Kanunu'nun (5607 sayılı Kanun) 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 62 nci maddesinin ikinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği 1 yıl 8 ay hapis ve 2.000,00 TL adlî para cezası ile

cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve suçta kullanılan nakil vasıtasının iadesine ve eşyanın müsaderesine karar verilmiştir.

2.Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 16.01.2014 tarihli, 2013/1151 Esas, 2014/67 Karar sayılı kararının sanığın ve katılan ... İdaresi vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 11.05.2020 tarihli ve 2019/5963 Esas, 2020/3832 Karar sayılı ilâmıyla;

"...a) Suçta kullanılan nakil vasıtasının iadesine ilişkin hükme yönelik incelemede;

Suçta kullanılan nakil vasıtasının iadesine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

b) Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelenmede;

"...a) Suçta kullanılan nakil vasıtasının iadesine ilişkin hükme yönelik incelemede;

Suçta kullanılan nakil vasıtasının iadesine yönelik katılan vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

b) Sanık hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik incelenmede;

Hükümden sonra 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61. maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3/22. maddesine eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadarindirilir." şeklindeki düzenlemenin sanıklar lehine hükümler içermesi, yine aynı Kanun'un 62. maddesi ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 5/2. maddesine eklenen fıkra uyarınca kovuşturma aşamasında etkin pişmanlık uygulamasının olanaklı hale geldiği anlaşılmakla, 5237 sayılı TCK'nın 7. maddesi ve 7242 sayılı Kanun'un 63. maddesi ile 5607 sayılı Kanuna eklenen geçici 12. maddenin 2. fıkrası mucibince ilgili hükümlerin sanıkların mükerrir olup olmadığı gözetilerek yasal koşullarının oluşup oluşmadığının saptanması ve sonucuna göre uygulama yapma görevinin de yerel mahkemeye ait bulunması zorunluluğu,..." nedeniyle suçta kullanılan nakil aracının iadesi yönünden onanmasına ve sanık hakkındaki mahkûmiyet hükmü yönünden ise sair yönleri incelenmeksizin bozulmasına karar verilmiştir.

3.Adana 18. Asliye Ceza Mahkemesinin 01.12.2020 tarihli, 2020/561 Esas, 2020/1154 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kaçakçılık suçundan 6455 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası, 6545 sayılı Kanun ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası ve yirmiikinci fıkraları, 5 inci maddesinin ikinci fıkrası, 5237 sayılı Kanun'un 62 nci maddesinin birinci fıkrası, 53 üncü maddesinin birinci, ikinci ve üçüncü fıkraları, 51 inci maddesinin birinci fıkrası, 54 üncü maddesinin dördüncü fıkrası gereği 6 ay 20 gün hapis ve 20,00 TL adlî para cezasına, hak yoksunluklarına, hapis cezasının ertelenmesine ve eşya müsaderesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; suç konusu akaryakıtın F. E. isimli şahsa ait olduğuna, sanığın F. E. isimli arkadaşının ricası üzerine arkadaşına ait arızalı tırdaki akaryakıtı plastik tanka boşaltıp, yine arkadaşına ait pikap ile taşıdığına, akaryakıtın kaçak olduğunun sanık tarafından bilinmediğine, olayın aydınlatılması için F. E., tamirci M. U. ve malen sorumlu M. K.'nin beyanlarının alınması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kolluk görevlilerince yapılan rutin yol kontrolü sırasında sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet cinsi aracın seyir halinde iken durdurulduğu, önleme araması kararına istinaden aracın kasasında yapılan arama sonucu plastik tanktan 850 litre kaçak motorin ele geçirildiği anlaşılmıştır.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Kolluk görevlilerince yapılan rutin yol kontrolü sırasında sanığın sevk ve idaresindeki kamyonet cinsi aracın seyir halinde iken durdurulduğu, önleme araması kararına istinaden aracın kasasında yapılan arama sonucu plastik tanktan 850 litre kaçak motorin ele geçirildiği anlaşılmıştır.

2.Sanık savunmasında, F. E. isimli arkadaşına ait tırın arıza yapması nedeniyle bahse konu arkadaşının kendisinden ilgilenmesini istediğini, aracı tamirciye yönlendirdiğini, arızalı araçta yakıt olduğundan

Kozan ilçesinden yine arkadaşına ait pikap cinsi aracı alıp plastik tank satın aldıklarını ve tırdaki akaryakıtı tanka boşalttıklarını, başka bir tıra götürmek üzere yola çıktığını, akaryakıtın kaçak olduğunu bilmediğini beyan etmiştir.

3.Tübitak Marmara Araştırma Merkezi (MAM) tarafından düzenlenen 27.06.2013 tarihli analiz raporunda, suça konu motorinin ulusal marker seviyesinin geçersiz olduğu belirtilmiştir.

IV. GEREKÇE

1.Sanığın sevk ve idaresindeki nakil aracında ticari miktar ve mahiyette kaçak akaryakıt geçirilmiş olup, tırın yakıt deposundan tanka boşaltılarak başka bir tırın yakıt deposuna koyulmak üzere akaryakıtın taşındığı şeklindeki savunmanın açıkça suçtan kurtulmaya yönelik olduğu, suça konu olayın gelişimi, sanığın eylem üzerinde kurduğu hâkimiyet nazara alınarak sanığın suç konusu eşyayı kaçak olduğunu bilerek naklettiği anlaşıldığından sanığın eyleminin sübuta erdiği belirlenmekle, hükümde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2.Sanık hakkında kurulan hüküm; 10.12.2022 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanıp, aynı gün yürürlüğe giren 7423 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasının "yirmiüçüncü" fıkrası olarak değiştirildiği gözetilerek, 15.04.2020 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7242 sayılı Kanun'un 61 inci maddesi ile 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkrasına eklenen "Eşyanın değerinin hafif olması halinde verilecek cezalar yarısına kadar, pek hafif olması halinde ise üçte birine kadar indirilir." şeklindeki düzenlemenin, 6545 sayılı Kanun'un 89 uncu maddesi ile değişik 5607 sayılı Kanun'da hüküm altına alınması nedeniyle, suç tarihinde yürürlükte olan 6455 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası ile sonradan yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrası delâletiyle aynı maddenin beşinci, onuncu, yirmiikinci, 5 inci maddesinin ikinci fıkraları ayrı ayrı uygulanarak lehe Kanunun tespiti yerine, 6455 sayılı Yasa ile değişik 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onbirinci fıkrasına göre belirlenen temel cezayla birlikte 6545 sayılı Kanun ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin onuncu fıkrası, 7242 sayılı Kanun ile değiştirilen 5607 sayılı Kanun'un 3 üncü maddesinin yirmiikinci fıkralarının uygulanması suretiyle karma uygulama yapılması,