muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/14848, Karar No: 2020/2851, Tarih: 24.02.2020

Yukarıda yazılı kanun hükümleri kapsamında somut olay incelendiğinde, gerekçeli kararın davalı Çankaya Temizlik Gıda Sağlık Hizmetleri Dağıtım San. ve Tic. Ltd. Şti. vekiline 24.03.2016 tarihinde usulüne uygun olarak tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Buna göre temyiz süresinin son günü 01.04.2016 günü olup, bu son gün hafta sonu günlerine denk gelmediği gibi ulusal bayram ve genel tatil günlerine de denk gelmemektedir. Bu tespitler karşısında temyiz talebinin 13.04.2016 günü temyiz süresi geçtikten sonra yapıldığı anlaşıldığından davalı Çankaya Temizlik Gıda Sağlık Hizmetleri Dağıtım San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin süresinde yapılmayan ve harcıda yatırılmayan temyiz talebinin HUMK'nun 432'nci maddesinin 4'üncü fıkrası uyarınca SÜREDEN REDDİNE,

B-Davalı ... vekilinin temyizi açısından;

1-Dosyadaki bilgi ve belgelere ve delillerin taktirinde bir isabetsizlik görülmemesine ve özellikle; hüküm altına alınan yıllık izin ücretinde SGK primi ile işsizlik sigortası primi kesintisinin icra aşamasında dikkate alınabileceğinin anlaşılmasına göre, davalı ... vekilinin aşağıdaki bendin dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2- Mahkemece yargılama giderlerine harç katılarak 2547 Sayılı Yasa’ nın 56/b maddesi uyarınca harçtan muaf olan davalı Üniversite' ye harç yükletilmesi hatalı olup, bozma sebebi ise de, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK. nun geçici 3/2. maddesi yollaması ile HUMK. nun 438/7. Maddesi uyarınca düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

Sonuç:

Hüküm fıkrasının davacının yaptığı yargılama giderine ilişkin 8 numaralı bendinin tamamen çıkartılarak, yerine;

“8-Davacının yaptığı harçlar hariç toplam 470,10 TL. yargılama giderinden kabul/ret oranına göre belirlenen 352,68 TL. sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen, ravacının yaptığı toplam 319,70 TL. harç masrafının sadece davalı şirketten tahsili ile davacıya verilmesine," endinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 24.02.2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7351, Karar No: 2019/2097, Tarih: 21.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/7351 E.  ,  2019/2097 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.02.2014 tarih, 2016/28033 Esas ve 2017/115 Karar sayılı kararında da belirttiği üzere; suça sürüklenen çocuğun ibadete ayrılmış yer ve bina niteliğindeki camiye girerek camekân içerisindeki iki adet mikrofonun çalınması şeklindeki eylemi ile TCK'nun 142/1-a ve 142/2-h maddelerini ihlal ettiği nazara alındığında, suça sürüklenen çocuğun suçun daha ağır cezayı içeren nitelikli hali olan TCK'nun 142. maddenin 2. fıkrasının (h) bendi uyarınca cezalandırılması gerektiği halde, aynı Yasa'nın 142/1-a maddesi gereğince hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde, TCK'nun 142/1-a ve 31/3 maddeleri uygulaması ile 1 yıl 4 ay hapis cezasına hükmedildikten sonra TCK'nun 168/1. maddesinden 2/3 indirim yapıldığında cezanın 5 ay 10 gün yerine hatalı hesaplama yapılarak 3 ay 10 gün hapis cezasına hükmedilmesi, bu cezadan da TCK'nun 62/1. maddesi uyarınca 1/6 takdiri indirim nedeni uygulanarak netice cezanın 2 ay 13 gün hapis cezasının karşılığı olarak 1.460,00-TL adli para cezası olarak eksik ceza tayin edilmesi,

3-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun, 08.01.2015 tarihli değer tespit tutanağına göre, 100,00-TL değerindeki iki adet mikrofonun çalınması karşısında: suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 21.02.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14933, Karar No: 2012/17303, Tarih: 03.07.2012

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2012/14933 E.  ,  2012/17303 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dava dışı asıl borçlunun borcu sebebiyle davalı kefil aleyhine başlatılan icra takibine itiraz ettiğini ileri sürerek, itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, duruşmaya katılmamış cevap da vermemiştir.

Mahkemece, ... İcra Müdürlüğünün yetkili olmaması nedeniyle, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dışı ...’nın kredi kartı borcu sebebiyle, gerek asıl borçlu gerekse davalı kefil ve gerekse dava dışı ... aleyhine ... İcra Maüdürlüğünün 2010/2026 esas sayılı dosyasıyla takibe geçildiği, davalının 17.6.2010 tarihinde icra dairesinin yetkisine ve borca itiraz ettiği, davalının itirazı üzerine takibin durduğu ve eldeki bu davanın açıldığı anlaşılmaktadır. Mahkemece, davalının yerleşim yerinin Bulancak olduğu ve ayrıca sözleşmeyle de yetkili İcra Dairesinin Bulancak olduğundan bahisle davanın reddine karar verilmişse de, dosyada taraflar arasında düzenlenen sözleşme mevcut olmayıp, mahkemece, sözleşme aslı getirtilerek, tarafların ... İcra Daireleri ile mahkemesinin yetkili kılıp kılmadıkları araştırılarak, ... İcra Dairelerini yetkili kılmamışlarsa şimdiki gibi karar verilmesi aksi halde, davanın esasına girilip deliller toplandıktan sonra sonucuna uygun karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenle kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 3.7.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2729, Karar No: 2015/2579, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2729 E.  ,  2015/2579 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/16668, Karar No: 2012/15187, Tarih: 31.12.2012

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2012/16668 E.  ,  2012/15187 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... 3. Sulh Hukuk ve Nevşehir Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler

İncelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlının bakımevine yerleştirilmesi nedeniyle yerleşim yerinin değiştirilmesi istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, 10/08/2012 günlü adrese dayalı nüfus kayıt sistemine göre düzenlenen evrak içeriğine göre kısıtlının adresi Keçiören'de bulunmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 22. maddesi uyarınca bakım ve sağlık kurumuna konulmanın yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmamasına ve kısıtlının yerleşim yerinin “.../...” adresi olduğunun anlaşılmasına göre, uyuşmazlığın ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK.'nun 21 ve 22. maddeleri gereğince ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 31.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4460, Karar No: 2012/8375, Tarih: 04.06.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/4460 E.  ,  2012/8375 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı Hazine ve davacı ... Yönetimi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... köyü 104 ada 51, 106 ada 193 ve 196, 110 ada 20, 69, 201, 207, 215 ve 227, 112 ada 9, 114 ada 77, 122 ada 150, 123 ada 99, 120 ada 1, 111 ada 121, 112 ada 17 ve 50, 104 ada 50 ve 135, 106 ada 194, 110 ada 19, 68, 91, 208 ve 228, 114 ada 71, 122 ada 18, 139 ve 151, 124 ada 7 parsel sayılı taşınmazlar kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalılar adına tesbit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazların babası İsmail Bal'a ait olduğu ve kendisinin de miras hissesi bulunduğu, hissesi oranında adına tescili iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davacı ...'nın davasının reddine, müdahil Orman Yönetiminin davasının kısmen kabulüne, ... köyü 104 ada 51, 106 ada 193 ve 196, 110 ada 20, 69, 201, 207, 215 ve 227, 112 ada 9, 114 ada 77, 122 ada 150, 123 ada 99 parsellerin tespit gibi ... adına tesciline, 120 ada 1 parselin 1/2 ..., 1/2 ... adına tesciline, 111 ada 121 parselin (A)=1184.23 m2'lik kısmın ..., (B)=1802.91 m2 kısmın orman niteliği ile Hazine, 112 ada 17 parselin (A)=5903.27 m2'lik kısmın ..., (B)=536.33 ve (C)=1872.61 m2'lik kısımların orman niteliği ile Hazine, 112 ada 50 parselin orman niteliği ile Hazine adına tesciline, ... köyü 104 ada 50 ve 135, 106 ada 194, 110 ada 19, 68, 91, 208 ve 228, 114 ada 71, 122 ada 118, 139 ve 151 parsellerin tespit gibi ... adına tesciline, 124 ada 7 parselin (A)=4006.24 m2'lik kısmın ... adına, (B)=1926.13 m2'lik kısmın orman niteliği ile Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davalı Hazine, davacı ... Yönetimi tarafından da 120 ada 1, 111 ada 121 parselin (A), 112 ada 17 parselin (A) ve 124 ada 7 parselin (A) bölümüne yönelik olarak temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 08/12/1997 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada 120 ada 1 parselin tamamının, diğer parsellerin kısmen orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimine yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 04/06/2012 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27703, Karar No: 2016/229, Tarih: 12.01.2016

**13. Ceza Dairesi         2014/27703 E.  ,  2016/229 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/329066

MAHKEMESİ : Karaman 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/03/2013

NUMARASI : 2008/404 (E) ve 2013/206 (K)

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I- Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Mala zarar verme suçlarından dolayı doğrudan verilen sonuç para cezasının miktarı itibariyle, 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi gereğince temyiz yolu kapalı olduğundan, 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. ve 1412 sayılı CMUK'un 317. maddeleri gereğince sanık Z.. D..'in temyiz isteminin REDDİNE,

II- Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Tanık C.. T..'ın beyanında, sabah namazına gitmek üzere evden çıktığında, mağdurun iş yeri önünde üç şahıs ile suça konu minibüsü gördüğünü beyan ettiği, sanığın da suçlamayı kabul etmediğinin anlaşılması karşısında; eylemin gece gerçekleştiğine dair kesin delil bulunmadığı halde, şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereği hırsızlık eyleminin gündüz vakti işlendiğinin kabul edilmesi gerekirken TCK'nın 143. maddesince artırım yapılıp yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında fazla ceza tayin edilmiş olması,

2-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 Sayılı TCK 53. madde 1. fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu ve kasten işlemiş olduğu suç dolayısıyla hapis cezasıyla mahkumiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Z.. D..'in temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozmanın temyiz etmeyen sanıklar M.. D.. ve M.. U..'a 5320 sayılı Yasanın 8/1 ve 1412 sayılı CMUK'un 325. maddesi uyarınca SİRAYETİNE, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından TCK'nın 143. maddesine ilişkin bölüm karardan çıkartılması suretiyle; sanıklar Z.. D.., M.. D.. ve M.. U.. hakkında TCK'nın 142/1-b ve 62.maddeleri uyarınca sonuç olarak1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılması tümcesinin eklenmesi suretiyle yine “TCK'nın 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün” çıkartılarak, yerine “Kasten işlemiş olduğu suç için hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1. maddesinin (a), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına” cümlesinin eklenmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

III-Sanık hakkında iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

1-Tanık C.. T..'ın beyanında, sabah namazına gitmek üzere evden çıktığında, mağdurun iş yeri önünde üç şahıs ile suça konu minibüsü gördüğünü beyan ettiği, sanığın da suçlamayı kabul etmediğinin anlaşılması karşısında; eylemin gece gerçekleştiğine dair kesin delil bulunmadığı halde, iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçunun gece sayılan zaman diliminde işlendiğine ilişkin kanıtlar karar yerinde, denetime olanak verecek şekilde açıklanıp tartışılmadan iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan TCK'nın 116/4. maddesiyle uygulama yapılması,

2-5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca sanıklara ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede yer verilmeyen 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

2-5271 sayılı CMK'nın 226. maddesi uyarınca sanıklara ek savunma hakkı tanınmadan iddianamede yer verilmeyen 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesinin uygulanması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

Kabule göre de;

3-Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 günlü, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanan kısmi iptal kararı uyarınca, 5237 Sayılı TCK 53.madde 1.fıkra b. bendinde düzenlenen “seçme ve seçilme ehliyetinden ve diğer siyasi hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına” hükmünün iptal edilmesi nedeniyle uygulanamayacağının gözetilmesi zorunluluğu ve kasten işlemiş olduğu suç dolayısıyla hapis cezasıyla mahkûmiyetin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin (a), (c), (d) ve (e) bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkûm olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık Z.. D..'in temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA,bozmadan CMUK'un 325. maddesi gereğince hükmü temyiz etmeyen diğer sanıklar M.. D.. ve M.. U..'un sirayetine karar verilmesi, 12.01.2016 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5429, Karar No: 2019/3004, Tarih: 19.03.2019

**2. Hukuk Dairesi         2017/5429 E.  ,  2019/3004 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda bölge adliye mahkemesi hukuk dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Davacı erkek vekiline tebliğe çıkarılan bölge adliye mahkemesinin gerekçeli kararının muhatabın daimi çalışanı imzasına tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Vekil adına daimi çalışanına yapılan iş bu tebligatlarda, tebliğ memuru tarafından, tebligatın yapılması gereken avukatın, tevziat sırasında belirtilen adreste bulunup bulunmadığı ve bulunmama sebebi belirlenmeden, tebligatın muhatap olan vekil yerine, daimi çalışanına tebliğ edildiği görülmekte olup, bu durumda tebliğ işlemleri, 7021 sayılı Tebligat Kanunu'nun 17. maddesi ve Yönetmeliğin 26. maddesi hükümlerine uygun yapılmadığından usulsüzdür (HGK'nun 30.01.2013 tarih, 2012/6- 644 E.-2013/146 K. sayılı ilamı). Ayrıca davacı erkeğe bölge adliye mahkemesinin gerekçeli kararının ve temyiz dilekçesinin tebliği için düzenlenen tebliğ mazbataları, beyanda bulunan komşunun imzasının bulunmaması ve komşunun imzadan imtina edip etmediğinin belirtilmemesi sebebiyle geçersizdir. Bu itibarla bölge adliye mahkemesinin gerekçeli kararının ve davalı kadının temyiz dilekçesinin usulüne uygun olarak davacı erkek vekiline tebliğ edilerek yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra;

2-Dosya içerisinde bulunan davacı-davalı erkek vekili Av. ...’a ait vekaletname genel vekaletname olup, boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içermemektedir. Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğindedir. Bu bakımdan vekaletname de bu hususta özel yetkiyi gerektirir (HMK m. 74). O halde, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74. maddesi gereğince boşanma davası ile ilgili özel yetkiyi içeren vekaletnamesini sunması için davacı erkek vekiline süre verilmesi, bu süre içinde vekaletname verilmez veya asıl yapılan işlemleri kabul ettiğini dilekçe ile mahkemeye bildirmez ise, gerekçeli kararın asıla "Vekilinin özel vekaletname sunmadığı, yetkisiz vekilin kararı temyiz ettiği, gerekçeli kararın kendisine tebliğinden itibaren yasal sürede kararı temyiz etmediği ya da yapılan işlemleri kabul ettiğini bitirmediği takdirde yetkisiz vekilin temyiz itirazlarının incelenemeyeceği" ihtarını içerecek şekilde usule uygun tebliği sağlanılıp, yasal temyiz süresi de beklenildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın ilgili bölge adliye mahkemesi hukuk dairesine gönderilmesine oybirliğiyle karar verildi. 19.03.2019 (Salı)