muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13130, Karar No: 2011/11876, Tarih: 15.11.2011

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/11/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 15/11/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.15/11/2011
Yargıtay — Esas No: 2021/20243, Karar No: 2021/6054, Tarih: 04.10.2021

**4. Hukuk Dairesi         2021/20243 E.  ,  2021/6054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki sigorta tahkim davası hakkında Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyeti tarafından verilen 16/05/2021 tarih ve K-2021/62100 sayılı başvurunun reddine dair verilen kararının süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, dosya incelendi, gereği düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, davalıya zorunlu mali sorumluluk sigortası ile sigortalı olan kamyon ile müvekkiline ait motosikletin çarpışması sonucunda, müvekkiline ait motosiklette maddi hasar meydana geldiğini, davalıya yapılan başvuru üzerine bir miktar ödeme yapıldığını ancak ödemenin zararı karşılamadığını belirterek fazlaya ilişkin talep hakkı saklı kalmak üzere 2.125 TL bakiye maddi tazminatın kaza tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davalıya sigortalı olan aracın sürücüsünün kusursuz olması nedeniyle başvurunun reddine kesin olarak karar verilmiş; karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Sigorta Tahkim Komisyonu Uyuşmazlık Hakem Heyetince, davalıya sigortalı olan aracın sürücüsünün kusursuz olması nedeniyle başvurunun reddine kesin olarak karar verilmiş; karar davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Sigortacılık Kanunu’nun 30. maddesinin (12) numaralı fıkrası “Tahkim sistemine üye olmak isteyenlerden katılma payı, uyuşmazlık çözümü için Komisyona başvuranlardan ise başvuru ücreti alınır. (Değişik ikinci ve üçüncü cümle: 3/4/2013-6456/45 md.) Beş bin Türk Lirasının altındaki uyuşmazlıklar hakkında verilen hakem kararları kesindir. Beş bin Türk Lirası ve daha üzerindeki uyuşmazlıklar hakkında verilen hakem kararlarına karşı kararın Komisyonca ilgiliye bildiriminden itibaren on gün içinde bir defaya mahsus olmak üzere Komisyon nezdinde itiraz edilebilir. (Ek cümle: 3/4/2013-6456/45 md.) İtiraz talebinde bulunmak için bu madde uyarınca belirlenen başvuru ücretinin Komisyona yatırılması şarttır. (Ek cümle: 3/4/2013-6456/45 md.) İtiraz üzerine hakem kararının icrası durur. (Ek cümle: 3/4/2013-6456/45 md.) İtiraz talebi münhasıran bu talepleri incelemek üzere Komisyon tarafından teşkil edilen hakem heyetlerince incelenir. (Ek cümle: 3/4/2013-6456/45 md.) İtiraz talebi hakkında işin heyete intikalinden itibaren iki ay içinde karar verilir. (Ek cümle: 3/4/2013-6456/45 md.) Beşbin Türk Lirası ve daha üzerindeki uyuşmazlıklar hakkında verilen hakem kararları bu madde uyarınca süresinde itiraz başvurusunda bulunulmaması hâlinde kesinleşir. (Ek cümle: 3/4/2013-6456/45 md.) Bu uyuşmazlıklar hakkında bu madde uyarınca yapılan itiraz üzerine verilen karar kesindir. (Ek cümle: 3/4/2013- 6456/45 md.) Kırk bin Türk Lirasının üzerindeki uyuşmazlıklar hakkında itiraz üzerine verilen kararlar için temyize gidilebilir. (Değişik cümle: 13/6/2012-6327/58 md.) Ancak, tahkim süresinin sona ermesinden sonra karar verilmiş olması, talep edilmemiş bir şey hakkında karar verilmiş olması, hakemlerin yetkileri dahilinde olmayan konularda karar vermesi ve hakemlerin, tarafların iddiaları hakkında karar vermemesi durumlarında her hâlükarda temyiz yolu açıktır. Temyize ilişkin usûl ve esaslar hakkında Hukuk Usûlü Muhakemeleri Kanunu uygulanır.” şeklinde düzenleme bulunmaktadır.

Anılan maddenin onuncu cümlesi gereğince 40.000 TL üzerindeki uyuşmazlıklar hakkında itiraz üzerine verilen kararlar için temyize gidilebilir. Dosya kapsamında davacının itirazı üzerine İtiraz Hakem Heyetince verilmiş bir karar bulunmamaktadır.

Şu durumda; Sigortacılık Kanunu gereğince yalnızca İtiraz Hakem Heyeti kararlarına karşı temyiz yoluna başvurulabileceğinden davacının temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin (dilekçesinin) REDDİNE ve peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilemesine, 04/10/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/19047, Karar No: 2010/16727, Tarih: 27.10.2010

**6. Ceza Dairesi         2007/19047 E.  ,  2010/16727 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Uyarlama istemi üzerine verilen kararların temyizi olanaklı bulunduğundan, İstanbul 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 01.07.2005 gün ve 2005/193 ve İstanbul 11 Asliye Ceza Mahkemesinin 14.07.2005 gün ve 200/829-2005/242 değişik iş sayılı hukuki değerden yoksun olan kararları kaldırılarak, İstanbul 11.Asliye Ceza Mahkemesinin 17.06.2005 gün ve 200/829-2005/186 değişik iş sayılı kararına yönelik yapılan incelemede:

Diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1.5252 sayılı Yasanın 9/3 maddesi uyarınca, hükümlü yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, 5237 sayılı Yasaya göre suç oluşturan eylem nedeniyle temel cezanın anılan Yasanın 61. maddesindeki ölçütlerde gözetilerek ne şekilde saptanacağının belirlenmesi, bireyselleştirme amacına yönelik takdir hakkının kullanılması bakımından duruşma açılarak hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

2.5237 sayılı TCY.nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCY.nın 493/1. maddesinde yer alan suçun öğelerinin farklı olduğu, hükümlünün gece sayılan zamanda yakınana ait aracın sağlam ve dayanıklı kelebek camını kırmak suretiyle oto teybini hırsızladığının ve yakınanın şikayetçi olduğunun anlaşılması karşısında; eylemin 5237 sayılı Yasanın 142/1-b. maddesinde belirtilen hırsızlık suçu yanında aynı yasanın 151/1 maddesinde ki mala zarar verme suçunu da oluşturduğu ve bu suç nedeniyle de uygulama yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCY’nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCY’nın 522. maddesindeki hafif ve pek hafif ölçütleri, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığı” nın 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken, yalnızca gereksinmesi kadar değer olarak da az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve hükümlünün kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek hükümlünün cezasından indirime gidilmesi,

4-Hükümlü hakkında uygulanan 765 Sayılı TCY.nın 493/1, 522/1, 81/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b; 151/1. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, 5237 sayılı Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, 765 sayılı yasanın hükümlü yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

4-Hükümlü hakkında uygulanan 765 Sayılı TCY.nın 493/1, 522/1, 81/2. maddelerine göre, 1.6.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5237 sayılı TCY.nın aynı suça uyan 142/1-b; 151/1. maddelerinin ayrı ayrı ve bir bütün olarak uygulanması sonucu, 5237 sayılı Yasanın 7/2, 5252 sayılı Yasanın 9/3. maddeleri ışığında, 765 sayılı yasanın hükümlü yararına olduğunun gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, infaz aşamasında hükümlü lehine uygulamaların kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 27.10.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/9786, Karar No: 2021/19091, Tarih: 18.10.2021

**8. Ceza Dairesi         2021/9786 E.  ,  2021/19091 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Banka veya kredi kartlarının kötüye kullanılması

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Banka veya kredi kartının kötüye kullanılması suçunun oluşması için, başkasına ait bir banka veya kredi kartının veya kart bilgilerinin her ne suretle olursa olsun ele geçirilmesi veya elde bulundurulması ve sahibinin rızası olmaksızın kullanılarak çıkar sağlanması gerekmektedir.

Somut olayda; Olay günü saat 11:27 sıralarında Necati Bey caddesi üzerinde bulunan Yapı Kredi bankasına ait bankamatikte işlem yapmak isteyen katılanın ATM’ye kartını taktığı, ancak işlem yapamayınca arkasında bekleyen sanıktan yardım istediği, sanığın, yardım bahanesi ile katılana fark ettirmeden 1500 TL parayı çektiği ve hesabı kontrol etmiş gibi yaparak katılana 1100 TL parasının olduğunu söyleyerek olay yerinden ayrıldığı, durumdan şüphelenen katılanın güvenlik görevlisinden kartını kontrol etmesini istemesi ile 1500 TL parasının sanık tarafından çekildiğini farkettiği anlaşılmıştır.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 11.02.2020 tarih, 2017/8-349 Esas- 2020/69 Karar sayılı kararında ayrıntıları ile açıklandığı üzere;

Mağdura ait kredi kartını ele geçirmeyen ve elinde bulundurmayan sanığın eyleminde TCK.nın 245/1. maddesinde yazılı suçun yasal unsurları oluşmayıp mağdurun işlem yaptığı sırada mağdura farkettirmeden 1.500 TL para çekme işlemini yapan ve daha sonra parayı alan sanığın eyleminin hırsızlık suçunu oluşturduğu ve hükümden sonra, 02.12.2016 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanunun 34. maddesiyle değişik 5271 sayılı CMK.nın 253. maddesi ve maddeye eklenen fıkraya göre uzlaşma hükümleri yeniden düzenlenmiş ve sanığa isnat edilen TCK.nın 141/1. maddesi kapsamındaki hırsızlık suçunun uzlaştırma kapsamına alındığı nazara alınarak uzlaştırma işlemi uygulanarak sonucuna göre sanığın hukuki durumunun bu kapsamda tekrar değerlendirilip belirlenmesinde zorunluluk bulunması,

Kabule göre de;

Tekerrüre esas adli sicil kaydı bulunan sanık hakkında TCK.nın 58. maddesinin uygulanmaması

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nın 321.ve 326/son maddeleri gereğince BOZULMASINA, 18.10.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1803, Karar No: 2021/8799, Tarih: 11.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1803 E.  ,  2021/8799 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece, bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir,

Ancak ;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 11/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/11564, Karar No: 2018/6080, Tarih: 18.06.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/11564 E.  ,  2018/6080 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerle davanın kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin eşi uzun yol kamyon-tır şoförü olan ...'un 13.10.2013 tarihinde, davalının zorunlu mali sorumluluk sigorta poliçesi ile sigortaladığı kamyonun karıştığı tek taraflı trafik kazasında vefat ettiğini, üçüncü kişi olarak dava açtıklarını belirterek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile 1.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatı ile 100,00 TL cenaze giderinin dava tarihinden itibaren avans faizi ile birlikte tahsilini istemiş, 02.03.2015 tarihli dilekçe ile 217.751,03 TL olarak talebini ıslah etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dosya kapsamı ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, davanın kabulü ile davacı ... için 216.251,03 TL. destekten yoksun kalma, cenaze ve defin giderleri sebebiyle 1.500,00 TL olmak üzere toplam 217.751,03 TL'nin dava tarihi olan 19.11.2013 tarihinden itibaren ticari avans faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine, karar verilmiş, hüküm davalı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazası nedeniyle destekten yoksun kalma tazminatı istemine ilişkindir.

Destekten yoksun kalma zararının hesabında murisin gelirinin belirlenmesi tazminatın doğru tespitinde önemli bir yer tutmaktadır. Çalışma hayatının aktif çalışma dönemi ve emeklilik dönemi olan pasif devre olarak ayrılması ve özel yasalarında çalışma süreleri ayrık olarak belirtilmemiş

(asker, polis vb. gibi) kişiler yönünden 60 yaşın aktif çalışma devresi, bakiye yaşam süresi varsa bu sürenin de pasif çalışma dönemini oluşturduğu, destekten yoksun kalma nedeniyle tazminatın hesabında pasif devrede de zararın oluşacağı ve bu zararın asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulünün gerektiği Dairemizin yerleşmiş içtihatlarındandır.

Pasif devre zararının hesaplanması sırasında esas alınan ücret, bir çalışmanın karşılığı değil, ekonomik bir değer taşıyan yaşamsal faaliyetlerin sürdürülmesinin karşılığıdır. Hal böyle olunca da ücretle fiilen çalışanlara uygulanmak için getirilen asgari geçim indiriminin ücretli bir çalışmanın söz konusu olmadığı pasif dönem (devre) zararının hesaplanmasında dikkate alınamayacağı açıktır. Zira asgari geçim indirimi ücretin eki olmadığından, tazminat alacaklarının hesaplanmasında esas ücrete dahil edilemez.

Somut olayda, muris ...'un tır şoförü olduğu, kaza tarihinde 66 yaşında ve halen çalışmakta olduğu, destekten yoksun kalma tazminatının 06.02.2015 tarihli bilirkişi raporu ile terditli olarak hesaplandığı, mahkemece pasif dönemde de aktif dönem hesabında esas alınan emsal ücretler gözetilerek bulunan maddi tazminatın hükme esas alındığı anlaşılmaktadır. Tazminatın hesabında pasif devrede de zararın oluşacağı ve bu zararın asgari ücret düzeyinde bir zarar olacağının kabulü gerekir.

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuksal olgulara göre mahkemece bilirkişi ek raporunda pasif dönemde AGİ'siz asgari ücretin esas alındığı 1. seçenek doğrultusunda karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi uygun olmayıp, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalıya geri verilmesine 18/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6145, Karar No: 2015/5554, Tarih: 08.04.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/6145 E.  ,  2015/5554 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 08/04/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/17431, Karar No: 2015/18386, Tarih: 19.10.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/17431 E.  ,  2015/18386 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/95359

MAHKEMESİ : Bakırköy 18. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2012

NUMARASI : 2012/54 (E) ve 2012/1319 (K)

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1) 20/12/2011 tarihli Olay Yakalama İş Yeri Arama tutanağında sanık H.. K..'ın iş yerinde plakasız Fiat Albea marka çoğu parçası sökülmüş aracın şasi numarasının ...... plakalı araca ait olduğu ancak şasi numarasının bulunduğu ön koltuk hizasından komple kesik vaziyette ve change araç olduğundan İTÜ Makine Fakültesi Dekanlığına gönderildiğinin belirtilmesi karşısında, sanıkların aşamalarda atılı suçları işlemediklerini savunmaları ,anılan plakanın katılanın aracına ait plaka ile uyuşmaması ve bu araç ile diğer sanıklar H.. D.. ve S.. Ö..nun iş yerindeki aramada ele geçirilen araç parçalarının katılanın arkadaşı K. Y. tarafından teşhis edilmesi dışında herhangi bir delil elde edilememiş olması hususu dikkate alınarak teşhise konu aracın katılana ait olup olmadığının kesin olarak tespiti için İTÜ Makine Fakültesi Dekanlığından rapor akıbeti araştırılıp getirtildikten sonra aracın katılana ait olmadığının belirtilmesi halinde sanık H.. K..'ın iş yeri ile sanıklar H.. D.. ve S.. Ö..nun iş yerindeki aramada ele geçirilen araç ve araç parçalarının katılana teşhisi yaptırılıp suça konu aracı kollukta teşhis eden tanık K. Y.'in beyanına başvurulduktan sonra delillerin bir bütün halinde değerlendirilmesi sonucu sanıkların hukuki durumlarının tayin ve takdir edilmesi gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

1)Katılan aracının sabah saat 06.00'da çalındığını belirtmesi karşısında, sanıkların hırsızlık suçunu gece işlediklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde tartışılmadan, yasal ve yeterli gerekçe de gösterilmeden TCK'nın 143. maddesi uyarınca artırım yapılması,

2)Hırsızlık suçundan uygulama yapılırken TCK'nın 142/1-e ve 143. maddeleri uyarınca belirlenen 2 yıl 8 ay hapis cezası üzerinden aynı Kanun'un 62. maddesi gereği 1/6 oranında indirim yapılırken 2 yıl 2 ay 20 gün hapis cezası yerine hesap hatası sonucu 1 yıl 14 ay 20 gün hapis cezasına karar verilmek suretiyle eksik ceza tayini,

3) Aracın çalınması sırasında verilen zararların ayrıca mala zarar verme suçunu oluşturmayacağı gözetilmeden mala zarar verme suçundan sanıkların beraati yerine mahkumiyetlerine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık H.. K.. müdafii ile sanıklar S.. Ö.., L.. Ç.. ve H. D.'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesinin gözetilmesine, 19/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.