muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/29865, Karar No: 2015/29509, Tarih: 22.10.2015

HMK 107. maddesinin gerekçesine göre belirsiz alacak davasının, kısmen eda davasıyla birlikte külli tespit davası olarak da açılabilmesi imkan dahilindedir. O halde belirsiz alacak davasında bir miktarın tahsili yanında, kalan tutarın tespiti istenebilecek ve yargılama sırasında belirlendiğinde kalan miktar da talep edilebilecektir.

Bunun tam eda davasından farkı, belirlenebilen miktarın talebi yerine, kısmi bir miktarın istenebilmesidir. Örneğin belirsiz bir alacak için alacaklı tarafından belirsiz alacak davası açıldığında ve 100,00TL için tahsil, kalan miktarı için ise alacağın tespiti istendiğinde kısmi eda külli tespit davasından söz edilir. Zira alacaklı işveren veya resmi kurum kayıtlarında geçen belirleyebildiği miktarı davaya konu etmek yerine, farazi bir miktar için talepte bulunmuştur. Sözü edilen davanın kısmi davadan farkı ise, alacaklının kısmi dava açtığını belirtmeksizin belirsiz alacak davasından söz ederek taleplerde bulunmasına dayanır. Yukarıda açıklandığı üzere belirsiz bir alacak için alacaklının açıkça kısmi dava açtığını belirterek talepte bulunması veya belirsiz alacaktan söz edilmeksizin kısmi taleplerde bulunulması halinde davanın kısmi dava olarak açıldığı kabul edilir.

Kısmi eda külli tespit davasının açıldığı anda alacağın tamamı için zamanaşımı kesilir. Yargılama sırasındaki işleminden veya hâkimin her kararından sonra yeniden işlemeye başlayacağından yargılama sırasında alacağın zamanaşımına uğradığından söz edilemez. Bu nedenle yargılama sırasında arttırılan taleplere karşı yapılan zamanaşımı defi sonuca etkili değildir. Ancak faiz başlangıcı açısından tahsil amaçlı belirsiz alacak davasından farklı bir durum vardır. Davaya konu edilen miktar bakımından faiz başlangıcı olarak dava tarihi kabul edilmelidir. Alacağın kalan kısmın sadece tespiti istenmiş olmakla, belirlenen bakiye alacak miktarının ilerde talep edildiği tarihten itibaren faize karar verilmelidir.

Somut olayda, dava belirsiz alacak davası olarak açılmış ise de ihbar ve kıdem tazminatı ile fazla çalışma ücretleri bakımından bir hesaba yer verilmeksizin kısmi taleplerde bulunulmuştur. Bu bakımında açılan davanın kısmi eda külli tespit davası olarak kabulü gerekir. Kıdem tazminatı bakımından fesih tarihinden itibaren faiz işleyeceği yasa gereği olmakla bu durum sonuca etkili değilse de, hüküm altına alınan ihbar tazminatı ile fazla çalışma ücreti yönünden kısmi davaya konu miktarlar bakımından dava tarihi, sonradan arttırılan miktarlar için ise talep artışının yapıldığı tarihten itibaren işleyecek faize karar verilmelidir. Mahkemece fazla çalışma ücreti alacağı ile ihbar tazminatının tamamı için dava tarihinden faize karar verilmesi hatalıdır.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 22/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/18319, Karar No: 2011/24750, Tarih: 21.12.2011

**4. Ceza Dairesi         2010/18319 E.  ,  2011/24750 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : İmar kirliliğine neden olmak

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Ruhsatsız binanın hangi tarihte yapıldığının ve yapı tatil zaptının düzenlendiği 19/11/2004 tarihinde binada inşai faaliyet bulunup bulunmadığının saptanabilmesi açısından, tutanak düzenleyicilerin tanık olarak yöntemince dinlenmesi, varsa elektrik, su abonelikleri ve numarataj belgeleri ile emlak vergisi kayıtlarının getirtilip dosya içerisine konulması ve tüm kanıtların birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile hüküm kurulması,

Yasaya aykırı ve katılan ... vekilinin temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4365, Karar No: 2014/11478, Tarih: 26.05.2014

**2. Hukuk Dairesi         2014/4365 E.  ,  2014/11478 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Velayet

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

İncelenmesi gerekli görülen;

1-Çine Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesinin 2011/330 esas sayılı,

2-Çine Asliye Hukuk Mahkemesinin 2004/42 esas ve 2005/67 karar sayılı,

3-Çine 1. İcra Müdürlüğünün 2011/643 sayılı dosyalarının eklenerek birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 26.05.2014 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2021/19989, Karar No: 2022/4121, Tarih: 09.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/19989 E.  ,  2022/4121 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- İş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hüküm ile ilgili temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktar ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca istem gibi REDDİNE,

II- Hırsızlık suçundan kurulan hüküm ile ilgili temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'' ve aynı Kanun'un 294. maddesinin ise; ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin, yeterli delil olmaması ve şüpheden sanık yararlanır ilkesi gereğince suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilmesi aksi halde lehe hükümlerin uygulanması, tutuklulukta ve gözaltında geçen sürelerin mahsubuna karar verilmesi gerektiğine ilişkin olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında katılana yönelik eylemi sebebiyle hırsızlık suçundan kurulan hükümde herhangi bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, istinaf isteminin esastan reddine dair karar hukuka uygun bulunduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, usul ve yasaya uygun olan İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin kararına yönelik TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, 09/03/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4050, Karar No: 2011/4712, Tarih: 12.05.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4050 E.  ,  2011/4712 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı (3.Kişi İplik san. Ltd. Şti.... Temizlik Ltd. Şti. aralarındaki dava hakkında Bakırköy 4.İcra Hukuk Mahkemesinden verilen 25.3.2010 gün ve 2011/176-324 sayılı hükmün Dairenin 18.1.2011 gün ve 2010/7571-132 sayılı kararı ile onanmasına karar verilmiş olup, süresi dışında davacı 3.kişi tarafından kararın düzeltilmesi istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dairemize ait 18.01.2011 gün, 7571-132 sayılı kararın 07.03.2011’de üçüncü kişi vekiline tebliğ edildiği, tashihi karar başvurusunun ise 10 günlük yasal süreden sonra 21.03.2011‘de yapıldığı anlaşıldığından, karar düzeltme isteğinin İİK’nun 366/3. maddesi uyarınca REDDİNE, karar düzeltme peşin harcının istek halinde davacı 3.kişiye geri verilmesine 12.5.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/886, Karar No: 2010/1978, Tarih: 25.02.2010

**14. Hukuk Dairesi         2010/886 E.  ,  2010/1978 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 30.06.2009 gününde verilen dilekçe ile haciz şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 02.10.2009 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı, 4718 ada 1 parsel sayılı taşınmazı 30.11.2007 tarihinde haciz şerhi ile yükümlü olarak satın aldığını, haczin dayanağı olan icra takibinin düştüğünü bu nedenle haczin terkini gerektiğini, ancak yaptığı başvuruların reddedildiğini ileri sürerek dayanaksız kalan haciz şerhinin terkinini talep etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuş, mahkemece istemin takip hukukunu ilgilendirdiği icra hukuk mahkemelerinin görevli olduğu gerekçesiyle görevsizlik kararı verilmiştir.

Hükmü, davacı temyiz etmiştir.

Dava, haciz şerhinin terkini isteğine ilişkindir.

Haciz, kesinleşmiş icra takibinin konusu olan bir alacağın ödenmesini teminen borçluya ait ve haczi kabil bulunan mallara bir bakıma takibi yapan icra müdürlüğünün el koyması işlemidir.

İcra İflas Kanununun 91.maddesi hükmü gereğince gayrimenkulün haczi ile takip konusu borç ve eşya arasında ilişki kurulur ve tasarruf yetkisi Türk Medeni Kanununun 1010.maddesi anlamında kısıtlanmış olur. Bu tür kişisel haklar tapu kütüğüne şerh verilmekle hak sahibine eşya üzerinde dolaylı da olsa hâkimiyet kurma hakkı sağlamaz ise de tasarruf yetkisinin dar anlamda kısıtlanması sonucunu doğurduğundan taşınmaz üzerinde sonradan bu hakla bağdaşmayan hak kazanan kişilere karşı da ileri sürülebilir hale gelir.

Haciz şerhinin usulsüz konulduğunun saptanması veya lehtarın talebi üzerine kaldırılması mümkün olduğu gibi Türk Medeni Kanununun 1010. maddesi uyarınca borcun ödenmesi, icra takibinin düşmesi ya da herhangi bir sebeple sona ermesi halinde de terkini mümkündür.

Somut olaya gelince; davacı dava konusu taşınmazı 03.11.2007 tarihinde kayıtta bulunan 23.08.2006 tarihli haciz şerhi ile yükümlü olarak satın almıştır. Böylece hacizden kaynaklanan hak davacıya karşı ileri sürülebilir hale gelmiştir. Şimdi davacı haczin dayanağı olan takibin düşmesi ile birlikte haczin de dayanağının kalmadığını ve yolsuz hale geldiğini ileri sürmektedir. Bu iddianın yukarıda açıklanan Türk Medeni Kanununun 1010. maddesi hükmü çerçevesinde incelenerek sonuçlandırılması gerekir. Diğer bir anlatımla dava genel mahkemelerde görülmelidir. Mahkemece aksine düşüncelerle görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmediğinden karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 25.02.2010 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13126, Karar No: 2012/43439, Tarih: 15.10.2012

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2012/13126 E.  ,  2012/43439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Bedelsiz Kalan Senedi Tahsile Koyma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelenmesinde;

Sanığın yokluğunda verilen hükmün sorguda bildirmiş olduğu adresine 24.04.2010 günü usulüne uygun olarak tebliğ edilmiş olmasına rağmen, müdafisi tarafından yasal süresinden sonra yapılan 10.05.2010 günlü temyiz inceleme başvurusunun, 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 Sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Sanık ... hakkındaki hükme yönelik temyiz itirazlarının yapılan incelenmesinde;

Suç tarihi olan 09.10.2003’ten temyiz inceleme gününe kadar 765 sayılı TCK’nın 102/4 ve 104/2 maddelerinde öngörülen 7 yıl 6 aylık dava zamanaşımının dolduğu anlaşıldığından; 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesine istinaden uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’un 321. maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA; ancak bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden aynı kanunun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak 5271 sayılı CMK’nın 223/8. maddesi gereğince sanık hakkında açılan kamu davasının zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 15.10.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4182, Karar No: 2011/4074, Tarih: 05.04.2011

**7. Ceza Dairesi         2009/4182 E.  ,  2011/4074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2565 Sayılı Yasaya Aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülüklerine

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

5252 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'un Geçici 1.maddesi ve buna bağlı olarak 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5.maddesinin 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe girmesi ile aynı kanunun suçta ve cezada kanunilik ilkesini düzenleyen 2.maddesi hükmü karşısında dava konusu eylemin atılı suçu oluşturup oluşturmayacağı hususunun değerlendirilmesi gerekmektedir.

Bu bağlamda sanıklara atılı eylem ve karşılığında uygulanacak yaptırımı düzenleyen mevzuat incelendiğinde;

22.12.1981 tarih ve 17552 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 2565 sayılı Askeri Yasak Bölgeler ve Güvenlik Bölgeleri Kanunu'nun "Güvenlik Bölgelerinin Kurulması" başlıklı 3 .maddesinin (b) bendine göre "Kamu ve özel kuruluşların çevresindeki özel güvenlik bölgeleri Genelkurmay Başkanlığı'nın lüzum göstermesi veya Milli Güvenlik Kurulu Genel Sekreterliği'nin veya İçişleri Bakanlığı'nın göstereceği lüzum üzerine Genelkurmay Başkanlığı'nın uygun görmesi kaydıyla Bakanlar Kurulu'nca, kurulabilir veya kaldırılabilir." "Bölgelerin Sınırı" başlıklı 4.maddesinde ise, "Askeri yasak bölgeler ile özel güvenlik bölgelerinin kurulması hakkındaki Bakanlar Kurulu kararı ve askeri güvenlik bölgelerinin kurulması hakkındaki Genelkurmay Başkanlığı kararına ekli uygun ölçekli haritalar ve koordinat listelerinde bu bölgelerin sınırları da belirtilir."

2565 sayılı Yasa'nın "Özel ve Askeri Güvenlik Bölgeleri" başlıklı 20.maddesinin (a) bendine göre de "Kamu veya özel kuruluşlara ait stratejik değeri haiz her türlü yer ve tesislerin çevresinde bu kanun hükümlerine göre özel güvenlik bölgeleri kurulabilir."

Aynı yasanın güvenlik bölgelerinde uygulanacak esasları düzenleyen 21.maddesinin 3384 sayılı Yasa ile değişik (b), 4188 sayılı Yasa ile değişik (c) ve (d) bentlerinde ise sırasıyla,

"Güvenlik bölgelerinin dış sınırlarından itibaren en çok ikiyüz metreye kadar olan saha dahilinde yangın ve patlama tehlikesi gösteren her türlü maddenin imali, depolanması ve satış yerlerinin açılması yasaklanabilir. Bu yasakla ilgili sınır, özel güvenlik bölgelerinde mahalli mülki amirler; askeri güvenlik bölgelerinde ise askeri tesisin teknik özellikleri ve hassasiyeti dikkate alınarak garnizon komutanı ve mahalli mülki amirler tarafından birlikte tespit edilir."

"Kamulaştırma yapılan güvenlik bölgelerine ve güvenlik bölgesi tesis edilen deniz sahasına, buradaki tesislerde görevli olanlarla, askeri güvenlik bölgelerinde yetkili komutanlığın, kamu ve özel kuruluşlara ait tesislerde ise, bu konuda yetkili makamın izin verdiği kişilerden başkası giremez ve oturamaz."

"Kamulaştırma yapılan güvenlik bölgelerine ve güvenlik bölgesi tesis edilen deniz sahasına, buradaki tesislerde görevli olanlarla, askeri güvenlik bölgelerinde yetkili komutanlığın, kamu ve özel kuruluşlara ait tesislerde ise, bu konuda yetkili makamın izin verdiği kişilerden başkası giremez ve oturamaz."

"Bu bölgelerin güvenliğinin sağlanması, bölgeye giriş ve kamulaştırılmayan taşınmaz mallardan yararlanma esasları yönetmelikte gösterilir. 22/7/1981 tarih ve 2495 sayılı Bazı Kurum ve Kuruluşların Korunması ve Güvenliklerinin Sağlanması Hakkında Kanun hükümleri saklıdır" düzenlemeleri mevcuttur.

2565 sayılı yasanın 26.maddesinde "Fiilleri daha ağır bir cezayı gerektirmediği takdirde; bu kanunun 9, 13, 17, 18 ve 21.maddeleri ile 11.maddenin (b) bendinde belirtilen yasaklara ve tahditlere uymayanlar ile anılan maddelerde yer alan gerekli bildirimi yapmayanlar hakkında üç aydan altı aya kadar hapis cezası ve beşbin liradan yirmibeşbin liraya kadar para cezası hükmolunacağı; bu maddeler gereğince verilmiş izinleri savunma güvenliğine zarar verecek şekilde kullananlar hakkında bir yıldan yedi yıla kadar hapis ve beşbin liradan ellibin liraya kadar ağır para cezası" hükmolunacağı düzenlenmiştir.

Sanıklar hakkında "Balık avlarken Bakanlar Kurulu Kararı ile Özel Güvenlik Bölgesi ilan edilen BOTAŞ sahasına girdiklerinden" bahisle 2565 sayılı Yasa'nın 21.maddesi yollamasıyla 26.maddesi uyarınca cezalandırılmaları için kamu davası açılmıştır. Bu maddenin atıf yaptığı 21.maddenin (b) ve (c) bentleri uyarınca özel güvenlik bölgeleri ve bu bölgelerin çevresindeki emniyet mesafesi ile bu bölgelerde uyulması gereken yasaklar idarenin düzenleyici işlemi ile belirlenmektedir. 5252 sayılı Yasa'nın Geçici l.maddesinde "Diğer kanunların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun Birinci Kitabı'nda yer alan düzenlemelere aykırı hükümleri, ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya ve en geç 31 Aralık 2008 tarihine kadar uygulanır" hükmü mevcut olup anılan yasa hükümlerinde 5237 sayılı TCK'nun genel hükümlerine uyum amacıyla bir değişiklik yapılmadığından 5237 sayılı TCK'nun 5.maddesinin 2565 sayılı Yasa yönünden 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe girdiğinin kabulü gerekir.

Olayımızda, sanıklara atılı eylem, ceza içeren özel bir hukuk düzenlemesi olup; 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 5.maddesinde sözü edilen özel ceza kanunları ya da ceza içeren kanunlar kapsamında bulunmaktadır. O halde, özel yasada suç olarak düzenlenen eylem, 5237 sayılı TCK'nun 2.maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmelidir. Anılan maddeye göre "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz. İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz. "

Bu duruma göre, 2565 sayılı Yasa'nın 21.maddesi hükmüyle getirilen ve idarenin düzenleyici işlemleriyle konulan yasaklamalar, yasakların uygulama alanı ve bu alanların sınırlarının belirlenmesine dair bu düzenlemeler 5237 sayılı TCK'nun 2.maddesinde öngörülen kanunilik ilkesine uygun bulunmamaktadır. Bu durum karşısında, 5252 sayılı Yasa'nın Geçici 1. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nun 2 ve 5.maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; 2565 sayılı Yasa'nın 21 ve 26.maddelerinde suçu tanımlayan hükümlerinin tümüyle zımni olarak ilga edildiğinin (örtülü olarak yürürlükten kaldırıldığının) ve atılı eylemin artık suç oluşturmadığının kabulü gerekmektedir.

Açıklanan bu gerekçelerle, üst Cumhuriyet Savcısı, sanık ... müdafii ve sanık ...'ın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, mahkumiyet hükmünün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321.maddesi uyarınca BOZULMASINA, 5237 sayılı TCK'nun 7/1.maddesi ve 5320 sayılı Yasa'nın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 322.maddesi uyarınca suç oluşturmayan atılı fiilden sanıkların BERAATİNE, 05.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4018, Karar No: 2012/9449, Tarih: 22.05.2012

**10. Hukuk Dairesi         2011/4018 E.  ,  2012/9449 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No :611-31

Dava, trafik-iş kazası sonucu sürekli iş göremezlik durumuna giren sigortalıya bağlanan gelir ile yapılan masraf ve ödemelerden oluşan sosyal sigorta yardımlarının 506 sayılı Yasanın 26. maddesi gereğince rücuan tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davaya konu trafik-iş kazası, 25.09.2006 tarihinde, davalı işveren tarafından yapılan İzmir çevre yolu inşaatında kaya kamyonu şoförü olarak çalışmakta olan sigortalı...'ın, hafriyat taşırken direksiyon hakimiyetini kaybederek köprüden aşağıya düşmesi sonucunda % 27,2 oranında meslekte kazanma güç kaybına uğraması şeklinde gerçekleşmiştir. Gerek tazminat dosyasında, gerekse mahkemece aldırılan bilirkişi raporlarında, kaya kamyonu olarak adlandırılan aracın iş makinesi sınıfına değil, kamyon sınıfına girdiği, E sınıfı (otobüs) ehliyeti olan sigortalının, C sınıfı (kamyon) ehliyet sahibi olmayı gerektiren kaya kamyonunu kullanabileceği, kazanın meydana geldiği kamyonda, olaydan önce herhangi bir teknik arızanın da tespit edilemediği gerekçeleriyle işverene atfı kabil kusur bulunmadığı, sigortalının % 100 kusurlu olduğu belirtilmiş, mahkemece, aldırılan bilirkişi raporları doğrultusunda, davanın reddine karar verilmiştir.

Davanın yasal dayanağı 506 sayılı Yasanın 26/1. maddesidir. İnceleme konusu davada, gerek tazminat dosyasının içeriği, gerekse iş bu davada yeniden yapılan kusur incelemeleri dikkate alınarak, her ne kadar davanın reddine karar verilmiş ise de, sigorta müfettişinin raporunda; aracın iş makinesi sınıfına girdiği, sigortalının E sınıfı (otobüs) ehliyeti olması sebebiyle, G sınıfı ehliyet (iş makinesi) gerektiren kaya kamyonunu kullanamayacağı belirtilerek, işverenin 506 sayılı Yasanın 26/1 maddesine göre kusurlu olduğu belirtilmiştir. Öte yandan; 25.09.2006 tarihli olay yeri krokisinde, kaza yapan aracın "iş makinesi" olduğu, yine aynı tarihli görgü-tespit tutanağı ile dosyada yer alan diğer bir kısım belgelerde kaya kamyonunun kod numarasının 35-327 olduğu belirtilmiştir. Dosya kapsamında, olayın meydana geldiği kaya kamyonunun sınıfını belirtir resmi makamlardan alınan (Emniyet İl Müdürlüğü, Sanayi Ve Ticaret İl Müdürlüğü vs...) herhangi bir belgenin bulunmadığı görülmüştür.

Uyuşmazlık, trafik-iş kazasına sebebiyet veren 35-327 kod numaralı kaya kamyonunun iş makinesi mi, yoksa kamyon sınıfına mı girdiğinin, bu doğrultuda davalı işveren şirketin olayda kusurunun bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.