muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/16064, Karar No: 2017/2842, Tarih: 22.06.2017

Gerek hürriyeti bağlayıcı cezanın seçenek yaptırımlara çevrilmesi, gerekse erteleme ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının hükümlerinin cezanın doğrudan doğruya sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören birer şahsileştirme hükümleri oldukları, Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 07.06.1976 gün ve 4-3 sayılı kararı ile bu karara uyum gösteren Ceza Genel Kurulunun yerleşmiş kararlarında da belirtildiği üzere, cezanın doğrudan doğruya sanığın kişiliğine uydurulmasını öngören bir şahsileştirme hükmünün uygulanmasına veya uygulanmasına yer olmadığına karar verilirken mahkemece gerekçe gösterilmesi ve bu gerekçenin sanığın kişiliği ile ilgili bilgi ve belgelerin isabetle değerlendirildiğini gösterir biçimde kanuni ve yeterli olmasının gerektiği, pişmanlık göstermediğine ilişkin bir beyanı ya da başka bir olumsuz tavrı yargılama dosyasına yansımayan fail hakkında, şahsileştirme hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin olarak yalnızca kanun maddelerinde yer alan ifadelerin tekrarlanmasının, kanun koyucunun aradığı anlamda yeterli bir gerekçe olarak kabulünün mümkün olmadığı, haklarında suçun işleniş biçimi lehe gözetilerek alt sınırdan ceza tayin edilen, yargılama sürecindeki tutum ve davranışları olumlu kabul edilerek takdiri indirime ilişkin TCK'nın 62. maddesiyle cezalarında indirim yapılan, ... dışında daha önce işledikleri kasıtlı bir suçtan mahkumiyeti bulunmayan, duruşma tutanaklarına yansımış olumsuz bir hali tespit edilmeyen sanıklar hakkında sanık ...’in sabıka kaydı da gözetilerek, sanıkların kişiliğine, sosyal ve ekonomik durumuna, yargılama sürecinde duyduğu pişmanlığa ve suçun işlenmesindeki özelliklere göre verilen cezanın seçenek yaptırımlara çevrilip çevrilmeyeceğine, yine kişilik özellikleri ve duruşmadaki tutum ve davranışları irdelenerek yeniden suç işleyip işlemeyeceği hususunda ulaşılacak kanaate göre, verilen cezanın ertelenmesinin veya hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının gerekip gerekmediğine karar verilmesi gerekirken, sanıkların olumsuz kişilik özelliklerinin ve davranışlarının nasıl saptandığı, pişmanlık duyduklarına dair belirti olmadığının nasıl saptandığı açıklanmadan, hangi somut veri ve olgulara dayanıldığı da gösterilmeden yasadaki ifadelerin soyut olarak tekrarından ibaret, yetersiz ve kısmen de çelişen gerekçelerle anılan hükümlerin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

-27-

Kabule göre de;

Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım ettiği kabul edilen sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında, sadece örgüt mensupları hakkında uygulama imkanı bulunan TCK'nın 58/9. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi,

-27-

Kabule göre de;

Suç işlemek amacıyla kurulan örgüte yardım ettiği kabul edilen sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında, sadece örgüt mensupları hakkında uygulama imkanı bulunan TCK'nın 58/9. maddesi uyarınca mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına ve cezanın infazından sonra denetimli serbestlik tedbirine karar verilmesi,

15- Sanık ...’ın ihaleye fesat karıştırmak ve özel belgede sahtecilik suçlarından beraatine, rüşvet vermek, suç işlemek amacıyla örgüt kurmak, Mehmetçik Vakfına karşı zincirleme biçimde nitelikli dolandırıcılık ve zincirleme biçimde resmi belgede sahtecilik, LÖSEV Vakfına karşı zincirleme biçimde nitelikli dolandırıcılık ve resmi belgede sahtecilik, Deniz Feneri Derneği’ne karşı resmi belgede sahtecilik suçlarından mahkumiyetine dair hükümlere yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Sanık ...'ın hükümden sonra 17/10/2016 tarihinde öldüğü UYAP sisteminden temin edilen nüfus kaydından anlaşıldığından, bu husus mahallinde araştırılarak sonucuna göre 5237 sayılı TCK'nın 64 ve 5271 sayılı CMK'nın 223/8. maddeleri uyarınca bir karar verilmesi lüzumu,

16- Genel olarak kabule göre de;

Alt sınırdan ceza tayin edilenler dışında kalan sanıklar hakkında alt sınırdan uzaklaşılarak ceza tayini kısmen isabetli ise de; TCK'nın 61. maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken söz konusu maddenin 1. fıkrasında yedi bent halinde sayılan hususlarla, aynı Kanunun 3. maddesinin 1. fıkrasındaki "suç işleyen kişi hakkında fiilin ağırlığıyla orantılı ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunur" şeklindeki yasal düzenlemeler ile dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, olayın oluş şekli, meydana gelen zararın ağırlığı ve kastın yoğunluğu hususları göz önüne alınarak temel ceza ve zincirleme suç nedeniyle yapılacak artırımın hak ve nesafete uygun bir şekilde belirlenmesi gerekirken, TCK'nın 3/1. maddesindeki orantılılık ilkesine aykırı olarak,temel cezanın ve zincirleme suç artırımlarının suçun oluş biçimi ve farklı yerlerde gerçekleştirilen eylemlerin gerçekleştirilme şekli ve sayısı da nazara alındığında dosya kapsamı ile uyumlu olmayacak şekilde üst sınıra yakın tayin edilmesi,

Kurbanlarının kesildiği yere ilişkin kamu davası açılmamış olan kişilerin ne suretle suçtan doğrudan doğruya zarar gördükleri açıklanıp tartışılmadan kamu davasına katılmalarına karar verilmesi,

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanıklardan tahsili gereken yargılama gideri miktarının ve ayrıntılı dökümünün gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 324/2. maddesine aykırı davranılması,

Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı Kararının Resmi Gazetenin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

-28-

Hükmün esasını oluşturan kısa kararda sanıklardan tahsili gereken yargılama gideri miktarının ve ayrıntılı dökümünün gösterilmemesi suretiyle CMK'nın 324/2. maddesine aykırı davranılması,

Anayasa Mahkemesi'nin 08/10/2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı Kararının Resmi Gazetenin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle sanık hakkında TCK'nın 53/1. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

-28-

Kanuna aykırı, sanıklar ile müdafileri ve O yer C.Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, C.Savcısının aleyhe temyizi bulunan hükümler dışında kazanılmış hak saklı kalmak kaydıyla hükümlerin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321 ve 326/son maddeleri uyarınca BOZULMASINA, 22/06/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26175, Karar No: 2014/1426, Tarih: 23.01.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/26175 E.  ,  2014/1426 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/254924

Mahkemesi : Fethiye 3. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 10/05/2012

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanıklar hakkında açılan davanın reddine ilişkin hüküm katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Sanıklar hakkında Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi'ne hitaben düzenlenen 16/12/2004 tarihli iddianamede, sanıkların, Muğla Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kurulu'nun 21/02/2002 tarih ve 1143 sayılı kararı ile tescilli kentsel + üçüncü derece arkeolojik sit alanı içerisinde mevcut taşınmazları üzerinde gerçekleştirdikleri inşai müdahalelerin, müze uzmanlarınca tanzim edilen 08/09/2004 tarihli rapordan yola çıkılarak açıklandığı, Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi'nin 2004/294 Esas sayılı dosyasında başlayan yargılamanın, her bir sanık yönünden verilen tefrik kararları ile farklı esas numaralarına kaydedilerek sonuçlandırıldığı, inceleme konusu dosyada mevcut 14/12/2009 tarihli iddianamede de, sanıklar hakkında daha önce aynı olay ve suçla ilgili olarak dava açıldığı gerekçesiyle verilen Kovuşturmaya Yer Olmadığına Dair Karar'ın merciince kaldırıldığı belirtilerek, sanıkların kentsel + üçüncü derece arkeolojik sit alanı içerisine izinsiz inşaat yaptıklarının iddia olunduğu,

Olay yerinde icra edilen keşif sonrası inşaat mühendisi bilirkişi tarafından, 08/09/2004 tarihli müze uzman raporu ile mukayeseli olarak düzenlenen rapora göre, sanıkların kentsel + üçüncü derece arkeolojik sit alanı içerisinde gerçekleştirdikleri inşai müdahalelerin ileri aşamaya geçmiş olduğu ve bu durumun rapor ekinde mevcut fotoğraflarda açıkça görüldüğü, başka bir deyişle, 16/12/2004 tarihli iddianamede açıklanan eylemlerden sonra sanıklar tarafından inşai müdahaleye devam edilerek, 08/09/2004 tarihinde inşaat halinde tespit olunan yapıların tamamlanıp kullanılır duruma getirildiği, ancak, sözü edilen hususların 14/12/2009 tarihli iddianame ile yargılama konusu yapılmadığı anlaşılmakla,

İnşaat mühendisi bilirkişinin düzenlediği raporda belirtilen eylemler nedeniyle sanıklar hakkında Cumhuriyet Savcılığı'na suç duyurusunda bulunulması, dava açılması halinde inceleme konusu dosya ile birleştirilmesine karar verilmesi, sanıkların Fethiye Ağır Ceza Mahkemesi'nde yargılandıkları dava dosyaları getirtilerek olay yerinde yeniden keşif yapılıp, sanıklar tarafından, sözü edilen yargılamalara konu eylemler dışında ve haklarında dava açıldığı 16/12/2004 tarihinden sonra sit alanına inşai müdahalede bulunulup bulunulmadığı, bulunulmuş ise, kullanılan malzemenin cinsi, yıpranma durumu, vb. gibi teknik özellikler de değerlendirilmek suretiyle

müdahalenin yapım zamanı her türlü şüpheden uzak biçimde belirlenerek, sonucuna göre sanıkların hukuki durumlarının takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile sanıklar hakkında açılan davanın reddine karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7559, Karar No: 2013/8879, Tarih: 12.06.2013

**14. Hukuk Dairesi         2013/7559 E.  ,  2013/8879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 02.12.2011 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi ve kal istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 20.02.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı GSM şirketine ait baz istasyonunun kaldırılması isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş, karar davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok

sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (...), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir. BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte de Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir. Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulmalıdır.

21.04.2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslararası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 12. maddesi gereğince bu Yönetmelikte yer alan güvenlik mesafelerinin ölçümünün üniversitelerin; elektrik-elektronik, haberleşme, fizik mühendisliği, fizik lisansı veya elektromanyetik dalgalar ile ilgili dersleri alarak teknik bölümlerin birinden veya meslek yüksek okulu ile liselerinin elektrik, elektronik

Haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olan personel tarafından yapılacağı ve ölçüm işlemleri ölçüm sertifikası almış olan personel tarafından yapılabileceği,

Haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olan personel tarafından yapılacağı ve ölçüm işlemleri ölçüm sertifikası almış olan personel tarafından yapılabileceği,

Aynı Yönetmelikte yer alan Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğin 4. maddesinde ise; Sertifika Başvurusu Yapacakların Nitelikleri, Kurs Süresi ve Zamanı, Kursun İçeriği, Kurs Ücreti, Devam Zorunluluğu, Değerlendirme ve Belge Verilmesi, Sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri, 5. maddesinde; Kurs süresi ve zamanı, 6. maddesinde; Kursun içeriği, 10. maddesinde ise; Elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü düzenlenmiştir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp yine yukarıda açıklanan Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Komşuluk hukukundan kaynaklanan hallerde elatmanın önlenmesi davası açılabilmesi için, kural olarak bir zararın doğmuş olması gerekir. Ancak, istisnai durumlarda, henüz zarar doğmadığı halde, yakın gelecekte zarar doğacağı pek muhtemel veya muhakkak ise bu hak kullanılabilir. Bu nedenle baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olaya gelince; mahkemece, dava konusu baz istasyonlarının davacıların sağlığına zarar verdiği bilimsel delillerle kanıtlanması gerekirken, insanlara ve çevreye zarar vereceği korkusu doğurduğu şeklindeki soyut değerlendirme ve gerekçe ile davanın kabulüne karar verilmesi doğru değildir. Ayrıca davacının torununun ölümünün ve davacının oğlunun baş ağrısı çekmesinin de baz istasyonundan kaynaklandığı ispatlanamamıştır.

Bu nedenle mahkemece, davaya konu baz istasyonlarının 21.04.2011 tarihli Yönetmelik hükümlerine göre limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olarak işletilmekte olup olmadığı hususunda aynı yönetmelik ve tebliğnamede belirlenen ölçüm sertifikası almış uzman bilirkişilerden oluşan kuruldan rapor alınarak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, BTK'da çalışan bilişim uzmanı bilirkişinin düzenlediği rapora itibar edilerek yazılı

şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde iadesine, 12.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6466, Karar No: 2019/9877, Tarih: 20.05.2019

**14. Ceza Dairesi         2015/6466 E.  ,  2019/9877 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle kurulan beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdur vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 20.05.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2870, Karar No: 2011/6942, Tarih: 12.12.2011

**8. Hukuk Dairesi         2011/2870 E.  ,  2011/6942 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tescil

... ile Hazine ve ... aralarındaki tescil davasının reddine dair ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 08.02.2011 gün ve 256/36 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, dava konusu taşınmazın ortak miras bırakandan kaldığı ve TMK. nun 701 ve 702. maddeleri gereğince elbirliği mülkiyet hükümlerine tabi bulunduğuna, elbirliği mülkiyetinde mirasçıların belirlenmiş payları olmayıp her birinin payı taşınmazın tamamı üzerinde yer aldığına, TMK. nun 702. maddesi gereğince tüm mirasçıların birlikte (oybirliğiyle) üçüncü kişilere karşı dava açması gerektiğine, somut olayda elbirliği mülkiyetine tabi taşınmaz için davacı tek başına dava açmış olup, sadece adına tescil isteğinde bulunduğuna, terekeye dahil bir taşınmaz için bir veya birkaç mirasçının üçüncü kişilere karşı tek başlarına dava açma sıfat ve ehliyeti olmadığına, ileri sürülen Yargıtay İçtihatları Birleştirme Kararının somut olayda uygulanamayacağına göre davacı vekilinin yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 18,40 TL peşin harcın onama harcına mahsubuna 12.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2584, Karar No: 2021/146, Tarih: 20.01.2021

**14. Hukuk Dairesi         2017/2584 E.  ,  2021/146 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29/08/2013 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve mera olarak sınırlandırılması talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 26/01/2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı; ... ili, Merkez ... Mahallesi sınırları içerisinde bulunan davalıya ait arsa vasıflı 42133 ada 18 ve 25 nolu parselin, ... ili ... Mahallesi için düzenlenen mera sınır krokisi içerisinde kaldığını, ifraz ve imar uygulaması sonucu dava konusu parsellerin Belediye adına tescil edilip davalıya satıldığı, öncesi mera olan taşınmazın yolsuz tescil nedeniyle tapusunun iptali ile tescilini, üzerinde bulunan hacizler varsa bunların fekkini istemiştir.

Davalı vekili, dava konusu taşınmazın mera vasfını Mera Kanunu geçici 3. maddesi gereğince kaybettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava, mera iddiasına dayalı tapu iptali tescil istemine ilişkindir.

27.05.2004 tarihli ve 5178 sayılı Yasanın 5. maddesi ile 4342 sayılı Mera Kanununun bazı maddelerinde değişiklik yapılmış ve eklenen geçici 3. madde ile; "Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.