muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8270, Karar No: 2023/2358, Tarih: 24.04.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/8270 E.  ,  2023/2358 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2020/778 Esas, 2021/1113 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi (Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi sıfatıyla)

SAYISI : 2018/185 E., 2019/961 K.

Taraflar arasındaki haksız rekabet ve tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin 28.03.2013 tarihli ve 2012/02215 tescil numaralı tasarım tescil belgesi ve 21.06.2015 tarihli ve 2015/05623 numaralı endüstriyel tasarım tescil belgesi ile çerez kavurma makinesi tasarımının sahibi olduğunu, davalının ise davacının adına tescilli makine modelinin benzerini üreterek internet sitesinde sattığını, kataloglarında sergilediğini, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 81 inci maddesine aykırı hareket ettiğini, ticari itibarının zedelendiğini ileri sürerek davalının üretiminin davacının tasarım hakkına tecavüz ettiğinin, haksız rekabet oluşturduğunun tespitine, üretimin durdurulmasına, üretimde kullanılan makine ve teçhizatlara el konulmasına, fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydı ile şimdilik 20.000,00 TL maddi tazminat ile 25.000,00 TL manevi tazminatın haksız fiilin gerçekleştiği tarihten itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının ürettiği makinenin davacı adına tescilli tasarımdan farklı olduğunu, makinenin şapkası, düğmeli kumanda paneli, kapakları gibi kısımların farklılık oluşturduğunu, davacı tarafından alınan tespit raporunun da bu yönde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davalının ürettiği makinenin davacı adına tescilli tasarımdan farklı olduğunu, makinenin şapkası, düğmeli kumanda paneli, kapakları gibi kısımların farklılık oluşturduğunu, davacı tarafından alınan tespit raporunun da bu yönde olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile her iki tarafın davaya konu ürünlerinin de kuruyemiş kavurma makinesi oldukları, iki tarafa ait kuruyemiş kavurma makinelerinin köşeli görünümde oldukları, ilk bakışta benzerlik gösterdikleri, ancak her iki raporda da belirtildiği şekilde bu makineleri birbirinden ayıran bir çok özelliğin de mevcut olduğu, işin doğası gereği davacı adına tescilli kuruyemiş kavurma makinesine görsel olarak benzer şekilde piyasada çok sayıda farklı özellikte ürün bulunduğu, hükme esas alınan raporda yapılan tespitler gereği somut olayda 6769 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinde düzenlenen tasarım hakkına tecavüz sayılan durumların oluşmadığının belirlendiği, ayrıca tespit dosyasında aldırılan bilirkişi raporu ile mahkeme dosyasından aldırılan rapor arasında çelişkinin de bulunmadığı, davanın ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davalının bir çok seçenek özgürlüğünün bulunduğunu, buna rağmen davacının tasarımına benzer bir tasarımın kullanıldığını, bilirkişi raporunun hüküm kurmaya elverişli olmadığını savunarak kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacı tarafın talebiyle Denizli 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2017/53 Değişik İş sayılı tespit dosyasında aldırılan bilirkişi raporunda davalının kullandığı kuruyemiş kavurma makinesinin davacı adına tescilli olan ve koruma altında olan kuruyemiş kavurma makinesiyle birbirlerinin aynısı olmadıkları ve genel izlenim itibarıyla ayırt edilemeyecek kadar benzer olmadıkları, her iki tarafın davaya konu ürünlerinin de kuruyemiş kavurma makinesi oldukları, iki tarafa ait kuruyemiş kavurma makineleri köşeli görünümde olduklarından ilk bakışta benzerlik gösterdikleri, ancak her iki raporda da belirtildiği şekilde bu makineleri birbirinden ayıran bir çok özelliğin de mevcut olduğu, işin doğası gereği davacı adına tescilli kuruyemiş kavurma makinesine görsel olarak benzer şekilde piyasada çok sayıda farklı özellikte ürün bulunduğu, hükme esas alınan raporda yapılan tespitler gereği somut olayda 6769 sayılı Kanun'un 81 inci maddesinde düzenlenen tasarım hakkına tecavüz sayılan durumlardan birinin oluşmadığının anlaşıldığı gerekçesiyle davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf sebeplerini tekrar ederek kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, 2012/02215 ve 2015/05623 numaralı endüstriyel tasarım tescil belgeleri ile davacı adına tescilli olan çerez kavurma makinesi tasarımının benzerinin davalı tarafından üretilerek satılıp satılmadığı, 6769 sayılı Kanun'un 81 inci maddesine aykırı hareket edip etmediği noktasında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

6769 sayılı Kanun'un 81 inci maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.04.2023 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

(K)

KARŞI OY

1. Dava, tescilli tasarım hakkına tecavüzün tespit, men ve ref’i ve ile tazminat istemlerine ilişkindir.

2. Mahkemece, davalının tecavüz eyleminin ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, Bölge Adliye Mahkemesince de istinaf İsteminin esastan reddine karar verilmiştir.

3. Olaya uygulanacak 6769 s. SMK’nın 81/1-a maddesinde yer alan düzenleme uyarınca, “tasarım sahibinin izni olmaksızın bu Kanun hükümlerine göre koruma kapsamındaki bir tasarımın kullanıldığı veya uygulandığı ürünün aynısını veya genel izlenim itibarıyla ayırt edilemeyecek kadar benzerini üretmek, piyasaya sunmak, satmak, sözleşme yapmak için öneride bulunmak, ticari amaçla kullanmak veya bu amaçlarla bulundurmak, başka bir şekilde ticaret alanına çıkarmak, ithal işlemine tabi tutmak” tescilli tasarım hakkına tecavüz olarak kabul edilen eylemler arasında sayılmıştır.

4. SMK’nın 56. Maddesi uyarınca, ürünün dış görünümü itibariyle birebir aynısı olan veya sadece küçük ayrıntılarda farklılık gösteren dış görünüme sahip tasarımlar aynı tasarımlar olarak kabul edilir.

4. SMK’nın 56. Maddesi uyarınca, ürünün dış görünümü itibariyle birebir aynısı olan veya sadece küçük ayrıntılarda farklılık gösteren dış görünüme sahip tasarımlar aynı tasarımlar olarak kabul edilir.

Aynı olmayan ve küçük ayrıntıların ötesinde farklı olan sonraki tasarımların, önceki tescilli tasarıma tecavüz niteliğinde olup olmadığının ise “ayırt edicilik incelemesine göre tespiti” gerekir. Sonraki tasarım genel izlenim itibariyle öncekine nazaran ayırt edici unsurlara sahip değilse sonraki tasarımın önceki tasarıma tecavüz halinde olduğunun kabulü gerekir.

Tasarım hakkına tecavüz davalarında tescilli tasarımın, kendin önceki tasarımlara göre yeni ve ayırt edici unsurları dikkate alınarak bilgilenmiş son kullanıcı tarafından algılanan genel izlenime göre değerlendirme yapılmalıdır.

Bir tasarımda “zorunlu işlevsel unsurlar” tasarımın yenilik ve ayırt edicilik incelemesinde dikkate alınmaz.

Seçenek özgürlüğünün geniş olduğu bir ürün kategorisinde, önceki tasarımlara yaklaşmak tecavüz tehlikesini arttıracaktır. Tasarıma tecavüz davalarında öncelikle karşılaştırılan tasarımların ortak noktalarının tespiti, akabinde de ayrışan unsurların ortaya konularak karşılaştırma yapılması gerekmektedir.

Mülga 554 S. Tasarım KHK, 6769 S. SMK ve Dairemizin yerleşik kararlarından süzülerek ortaya çıkan ilkesel unsurlar somut olaya uygulandığında, davacı taraf adına tescilli 2015/05623 sayılı “çerez makinesi” tasarımın, önceki tasarımlara göre ayırt edici özgün temel unsurunun, kamara tipi iki adet yuvarlak pencereye ve çatı benzeri önce ortaya yükselen, sonra 90 derece açıyla sağa ve sola kıvrılan kontrol paneline ilişkin davlumbaza sahip olması olduğu anlaşılmaktadır. Davalıya ait çerez makinesi tasarımının da aynı geometrik forma, çift kamara tipi pencereye, hemen hemen aynı düz ve ters açılarla yükselen davlumbaza sahip olduğu, diğer bir anlatımla, davacı tasarımına ilişkin bütün özgün unsurların davalı tasarımında da bulunduğu, bunun dışında kapı kulplarının konumlandırılması, dikdörtgen geometri formlar, makinenin üst bölgesinde boru tipi havalandırma çıkışının cihazın davlumbaz üzerinde konumlandırılma şeklinin de tamamen aynı olduğu anlaşılmaktadır. Öte yandan, kontrol paneli, ürün çıkış deliği ve kovanın konumlandırma şekli de tamamen aynı ise de bu kısımların işlevsel özelliklere ilişkin olması nedeniyle dikkate alınmaması gerekmektedir.

Ürünün nihai kullanıcısının çerez kavurma işi yapan çerezciler ve bu ürünleri satan işyerleri olduğu anlaşılmaktadır.

Ürünün nihai kullanıcısının çerez kavurma işi yapan çerezciler ve bu ürünleri satan işyerleri olduğu anlaşılmaktadır.

Ortalama bilgilenmiş son kullanıcı kitlesinin umumi bakış açısı nazara alındığında, davacı tasarımına ait özgün unsurların tamamının davalı tasarımında da aynen bulunduğu, davalı tasarımında ilave olarak bazı şekil ve süslemelerin bulunmasının davacı tasarımına benzerliği kaldırmadığı ve ayırt ediciliği de sağlamadığının kabulü gerekirken, davalı tasarımının kontrol panelinin elektronik panel olması, çift değil tek kapılı olması, büyüklük/küçüklük gibi tasarımların ayırt ediciliğinin belirlenmesinde dikkate alınmayacak unsurların hesaba katılarak, davalının bütün tasarımını davacı tasarımı üzerine bina ettiği gözden kaçırılarak tecavüz davasının reddine karar verilmesini isabetli bulmadığımdan, davanın reddi kararını onayan Daire çoğunluğunun görüşlerine katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2020/4825, Karar No: 2020/5823, Tarih: 18.06.2020

**13. Ceza Dairesi         2020/4825 E.  ,  2020/5823 K.**

**"İçtihat Metni"**

KANUN YARARINA BOZMA

Mala zarar verme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'ın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 151/1, 31/3, 62 ve 52/2. maddeleri gereğince 1.320,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Aydın Çocuk Mahkemesinin 20/09/2013 tarihli ve 2013/192 esas, 2013/442 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığı'nın 21/01/2020 gün ve 94660652-105-09-136-2020-Kyb sayılı yazısı ile Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 27/01/2020 gün ve 2020/11381 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Dosya kapsamına göre, adı geçen suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçu ile birlikte işlediği iddia olunan hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlâl etme suçlarının temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 13. Ceza Dairesinin 22/12/2015 tarihli ve 2014/35252 esas, 2015/20610 sayılı kararı ile bozulmasını müteakip, yeniden yapılan yargılama sonucunda suça sürüklenen çocuğun atılı hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal etme suçlarını işlediği sabit olmadığından bahisle Aydın Çocuk Mahkemesinin 17/05/2017 tarihli ve 2016/147 esas, 2017/257 sayılı kararı ile beraatine karar verildiğinin anlaşılması karşısında,

Kesin nitelikte olması nedeniyle temyiz incelemesine konu edilemeyen mala zarar verme suçunun, suça sürüklenen çocuk hakkında beraat kararı verilen nitelikli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlâl suçlarıyla bağlantılı olduğu ve birlikte işlendikleri, suça sürüklenen çocuğun mala zarar verme suçunu işlediğine dair kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gözetilmeden beraati yerine yazılı şekilde mahkûmiyetine karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Suça sürüklenen çocuğun aşamalarda alınan beyanlarında üzerine atılı suçu kabul etmemesi, Ankara Kriminal Polis Laboratuvarı Müdürlüğü'nün 03.05.2017 tarihli raporunda da görüntülerin karşılaştırmalı bir inceleme için uygun olmadığından inceleme yapılamadığının belirtildiği, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından Aydın Çocuk Mahkemesinin 17/05/2017 tarihli ve 2016/147 esas, 2017/257 sayılı ilamı ile beraat kararı verildiğinin anlaşılması karşısında; suça sürüklenen çocuğun atılı mala zarar verme suçunu işlediğine dair, her türlü şüpheden uzak, mahkumiyetine yeter nitelikte, kesin ve inandırıcı delil elde edilemediğinden beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi nedeniyle kanun yararına bozma istemi yerinde görüldüğünden, Aydın Çocuk Mahkemesinin 17/05/2017 tarihli ve 2016/147 esas, 2017/257 sayılı kararın, 5271 sayılı CMK’nın 309. maddesinin 3. fıkrası uyarınca BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkra (d) bendinin verdiği yetkiyle, suça sürüklenen çocuk ...'ın mala zarar verme suçundan beraatine, tayin olunan cezanın çektirilmemesine, 18/06/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/14510, Karar No: 2013/15614, Tarih: 13.09.2013

**11. Hukuk Dairesi         2011/14510 E.  ,  2013/15614 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 1. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 27.04.2011 tarih ve 2010/339-2011/169 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 13.09.2013 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin... İl Özel İdaresi İnşaat Daire Başkanlığı'ndan 5686 sayılı Kanun uyarınca kaynak arama ruhsatı aldığını, anılan yasa uyarınca yıllık arama ve işletme faaliyet raporlarının hazırlanarak takip eden yılın Mart ayı sonuna kadar idareye verilmesinin zorunlu bulunduğunu, müvekkilinin hazırlanan raporları... İl Özel İdaresi'ne götürülmek üzere 29.03.2010 tarihinde davalı kargo şirketinin ...Şubesi'ne teslim ettiğini, ancak raporların alıcısına gecikmeli olarak 05.04.2010 tarihinde teslim edildiğini, geç teslim nedeniyle müvekkilinin idareye yatırdığı 18.000 TL teminatın irat kaydedildiğini, ayrıca geç teslim nedeniyle verilen ruhsatın iptali tehlikesinin doğduğunu, müvekkili şirketin ticari itibarının zedelendiğini ileri sürerek, 18.000 TL maddi, 4.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacı tarafça içeriği evrak olarak beyan edilen gönderinin, Ankara'dan...'e gönderilmek üzere müvekkiline teslim edildiğini, adres bilgisinin yetersiz olması nedeniyle teslimin geciktiğini, müvekkili şirkete izafe edilebilecek bir kusurun bulunmadığını, istenilen maddi ve manevi tazminatın haksız olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacı tarafından davalıya teslim edilen gönderinin makul süre içinde alıcısına ulaştırılmadığı, raporların geç teslim edilmesi nedeniyle davacının verdiği 18.000 TL teminatın idarece irat kaydedildiği, zarardan davalının sorumlu bulunduğu, her ne kadar adresin yetersiz olduğu savunulmuş ise de gönderinin alıcısı olan... İl Özel İdaresi'nin adresinin herkesçe, özellikle de kargo hizmeti yapan davalı şirketçe bilinebilir bir adres olduğu, bu nedenle davalı savunmasına itibar edilemeyeceği gerekçesiyle 18.000 TL maddi, 2.000 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Dava, davalı tarafından taşınan gönderinin alıcısına geç teslim edilmesi nedeniyle uğranılan maddi ve manevi zararların tahsili istemine ilişkindir.

Zaman itibariyle dava konusu olaya uygulanması gereken 818 Sayılı Borçlar Kanunu’nun 49. maddesine göre, kişilik hakkı hukuka aykırı bir şekilde tecavüze uğrayan kişi, uğradığı manevi zarara karşılık manevi tazminat namıyla bir miktar paranın ödenmesini dava edebilir. Somut olayda, davacı tarafça davalı taşıyıcıya teslim edilen gönderinin alıcısına geç teslim edildiği, bu nedenle dava dışı idarenin davacının yatırdığı teminatı irat kaydettiği ve davacıdan yeniden teminat yatırmasını istediği uyuşmazlık konusu değildir. Ancak, davalının taşınan eşyayı geç teslim etmiş olmasının, başlıbaşına davacının kişilik haklarına saldırı olarak değerlendirilmesi mümkün olmayıp davacı tarafça da söz konusu geç teslim nedeniyle kişilik haklarının zedelendiği kanıtlanamadığından manevi tazminat isteminin reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün davalı yararına BOZULMASINA, takdir olunan 990,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 13.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12546, Karar No: 2018/6522, Tarih: 07.11.2018

**14. Ceza Dairesi         2016/12546 E.  ,  2018/6522 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 07.11.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3366, Karar No: 2017/1018, Tarih: 04.04.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/3366 E.  ,  2017/1018 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, taraflar arasında imzalanan kat karşılığı inşaat sözleşmesine göre, mal sahibinin, inşaatın kaba inşaatı bittikten sonra müteahhide düşen yarı hissenin tapusunun anahtar teslimi yapıldıktan sonra ise geri kalan hissenin tapusunun verileceğinin kararlaştırıldığını, davalıya çekilen ihtarnameye rağmen sözleşmeden kaynaklanan tapu devrini gerçekleştirmekten kaçınarak temerrüte düştüğünü, kat irtifakının kurulmasının da kendisine yüklendiğini, davalının engellemesi sonucu kat irtifakının kurulamadığını ileri sürerek, davalıya verilmesi gereken zemin kattaki 3 no'lu, 1. normal kattaki 5 ve 6 no'lu daireler dışındaki davalı adına olan 63/100 hissenin tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının inşaatı projeye uygun yapmadığını ve davalı arsa sahibine ait daireleri sözleşmede belirtilen şartlara uygun olarak tamamlayıp teslim etmediğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı yüklenicinin sözleşmeye konu edilen inşaatı projesine ve ruhsatına aykırı olarak yaptığı, her ne kadar yargılama aşamasında davacı yüklenici tarafından tadilat projesi verilerek inşaatın projesine ve imar planı ile ruhsatına uygun hale getirildiği iddia edilmiş ise de, eksik ifa olduğu, davalı arsa sahibi açısından tamamlanma oranının katlanılabilir bir oran olmadığı, taşınmazın iskân ruhsatının davacı yüklenici tarafından alınmasının gerektiği, gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava kademeli devri öngören arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi uyarınca hakedilen bağımsız bölüm tapularının iptali ve tescili istemine ilişkindir. Mahkemece dava açıldığı tarih itibariyle sözleşme hükümleri doğrultusunda ve inşaatın gerek yükleniciye ve gerek arsa sahiplerine düşen bölümlerin seviyeleri itibariyle davacı tarafın tescile hak kazanmadığı gerekçesiyle dava tümden reddedilmiş ise de, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin tek taraflı feshi mümkün değildir. İnşaata herhangi bir tedbir konulmadığından, yüklenici tarafından dava sırasında da inşaata devam edilerek arsa sahiplerine düşen bölümlerin %65, genel seviyenin ise %90 oranında tamamlandığı ve tadilat projesi ile de inşaatın yasal hale getirildiği anlaşılmaktadır. Bu durumda sözleşmede kararlaştırılan kademeli devir esasına göre yüklenici davacıya bırakılan bağımsız bölümlerin ½'sine tekabül eden payın yüklenici adına tesciline karar verilmesi ve davalının dava tarihi itibariyle dava açılmasına sebebiyet vermediğinden yargılama giderlerine mahkum edilmemesi gerektiği gözetilerek bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru olmamıştır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 04.04.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.