muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/13157, Karar No: 2010/5007, Tarih: 13.04.2010

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2009/13157 E.  ,  2010/5007 K.**

**"İçtihat Metni"**

1-... 2-D. ... 3-... 4-... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 29.4.2008 tarih ve 528-195 sayılı hükmün Dairenin 5.5.2009 tarih ve 13139-6151 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Davacılar, murisleri ... ... ile davalının 1989 yılında ortak olarak aldıkları taşınmaz üzerine bina ve balık havuzları inşa ederek, adi ortaklık şeklinde işlettiklerini, 1994 yılına kadar kazançlarını paylaştıklarını, 1994 yılında ise davalı tarafından murislerinin taşınmazdan uzaklaştırıldığını, bu tarihten itibaren kar payının da ödenmediğini, yaptırmış oldukları tespit gereğince ortaklık konusu tesislerin değerinin 131.700.000.000 TL, yılık gelirinin ise 56.920.000.000 TL olduğunun belirlendiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere, tesislerin 1994 yılından itibaren murise düşen ½ kullanım bedeli olan 15.000,00 YTL tazminat ile kar payının, 1994 yılından itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte ödetilmesine karar verilmesini istemişlerdir.

Davalı, zamanaşımı süresinin dolduğunu, davacıların murisi ile herhangi bir ortaklığının bulunmadığını savunarak, davanın gerek zamanaşımı, gerekse esastan reddini dilemiştir.

Mahkemece, 28.2.2005 tarihli bilirkişi raporu gereğince ve taleple bağlı kalınarak, davanın kabulüne, 15.000,00 YTL’nin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline, fazlaya ilişkin hakların ise saklı tutulmasına karar verilmiş, davalı tarafından temyiz edilen hüküm, Dairemizce onanmış, davalı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Mahkeme kararında belirtilip, Dairemizce de benimsenen gerektirici nedenler karşısında, usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmadığından, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir.

1-Mahkeme kararında belirtilip, Dairemizce de benimsenen gerektirici nedenler karşısında, usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiçbirisine uygun olmadığından, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer karar düzeltme itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacıların murisleri ... ... ile davalı arasında, “alabalık üretimi” konusunda adi ortaklık bulunduğu, tüm dosya kapsamından anlaşılmakta olup, mahkemenin kabulü de bu yöndedir. Hemen belirtmek gerekir ki, Borçlar Kanununun 535. maddesi gereğince, taraflar arasında başka bir kararlaştırma yoksa adi ortaklık ölüm ile sona erer. Somut olayda murisin ölümünden sonra adi ortaklığın taraflar arasında devam ettiği kanıtlanamadığından, davacıların murisi ... ...nin ölüm tarihi olan 27.9.2002 tarihi itibariyle adi ortaklık sona ermiştir. Davacılar, davadan önce yaptırmış oldukları tespitte, alabalık havuzlarının değerinin ve yıllık gelirinin tespit edildiğini belirterek, tesislerin 1994 yılından itibaren murislerine düşen ½ kullanım bedeli ile kar payının ödetilmesini talep ettiklerine göre, davacıların bu talebinin ortaklığın fesih ve tasfiyesini de kapsadığının kabulü gerekir. O halde mahkemece ortaklığın fesih ve tasfiyesine karar verilmesi, tasfiyenin de, ortaklığın sona erdiği, davacıların murisinin ölüm tarihi olan 27.9.2002 tarihi itibariyle ve mahkemece bizzat yaptırılması gereklidir. Ortaklığın feshi ile ortaklığın tasfiyesi ayrı ayrı hukuki işlemlerdir. BK.nun 538. maddesinde belirtildiği gibi tasfiye bütün hesapların görülüp ortaklığın aktif ve pasif bütün mal varlığının belirlenip ortakların birbirleri ile alacak verecek ve ortaklıktan dolayı olan ilişkilerinin kesilmesi yoluyla ortaklığın sona erdirilmesi, malların paylaşılması ya da satış yoluyla elden çıkarılmasıdır. Ortaklık sözleşmesinde hüküm bulunduğu takdirde tasfiyenin bu sözleşmedeki hükümlere göre yapılması asıldır. Böyle bir hükmün bulunmaması halinde ise tasfiyenin bu defa Borçlar Kanununun 539. maddesindeki sıra takip edilerek yapılması gereklidir. Açıklanan bu hukuki olgular karşısında öncelikle ortaklığın sona erdiği tarih itibariyle aktif ve pasif mal varlığı belirlenmeli, ortaklığı yöneten ve idareci ortak olan davalıdan ortaklık hesabını gösterir hesap istenilmeli, verilen hesapta uyuşmazlık çıktığı takdirde taraflardan delilleri sorularak toplanmalı, bu şekilde belirlenen mal varlığının ne şekilde tasfiye edileceği taraflardan sorulmalı, tasfiyede anlaştıkları takdirde ona göre karar verilmelidir. Taraflar tasfiye konusunda anlaşamadıkları takdirde, mahkeme tayin edeceği tasfiye memuru marifetiyle tespit edilen ortaklık mallarının mevcut olanlarının satılmasına şayet bu mallar mevcut değilse değerleri bilirkişi marifetiyle belirlenip, elde edilen gelirden veya malların belirlenen değerlerinden öncelikle ortaklığın borçları ödendikten sonra kalan kısmın taraflar arasında paylaştırılmasına karar verilmelidir.

Mahkemece davacıların talebinin, ortaklığın tasfiyesini de içerdiği gözardı edilerek, tasfiye hesabı çıkarılıp, ortaklığın tasfiyesine karar verilmeden, murisin ölümünden sonra ortaklığın devam ettiği iddia ve ispat edilmediği halde, 1994 yılından 2003 yılına kadar, murisin ölüm tarihini de geçecek şekilde, tesislerin yılık net gelir hesabını yapan 28.2.2005 tarihli bilirkişi raporu hükme esas alınarak, yazılı şekilde hüküm kurulmuş olması, usul ve yasaya aykırı olup, hükmün bu nedenle bozulması gerekirken, Dairemizce 5.5.2009 tarihli 2008/13139 E. 2009/6151 K. sayılı ilamla sehven onandığı, bu kez yapılan inceleme ile anlaşılmış olduğundan, davalının karar düzeltme talebinin kabulüne, Dairemize ait 5.5.2009 tarihli 2008/13139 E. 2009/6151 K.sayılı ilamın kaldırılmasına, hükmün yukarda açıklanan nedenlerle bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenlerle davalının diğer karar düzeltme itirazlarının reddine, 2.bentte açıklanan nedenlerle, davalının karar düzeltme talebinin kabulü ile Dairemize ait 5.5.2009 tarihli 2008/13139 E. 2009/6151 K. sayılı ilamın kaldırılmasına, hükmün açıklanan nedenlerle davalı yararına BOZULMASINA, peşin alınan temyiz edilen harcın istek halinde iadesine, 13.4.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2093, Karar No: 2017/22133, Tarih: 01.11.2017

**15. Ceza Dairesi         2017/2093 E.  ,  2017/22133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat (her iki sanık hakkında)

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıklar hakkında verilen beraat hükmü mağdur vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Sanıklardan şikayetçi olmadıklarını Gökçeada Asliye Ceza mahkemesi 20.04.2009 tarihli talimat durulmasında hakkında kısıtlılık kararı verilen mağdur ... ve yasal vasisi mağdur ...’in beyan etmelerine karşın, tensip ile mahkeme talebi üzerine yargılama esnasında baro tarafından vekil tayin edildiği, dosya kapsamında iş bu vekilin katılma talebine rastlanmadığı ve bu yönde mahkemece tayin edilen bir kararın da bulunmadığı, bu kapsamda mağdur vekilinin katılan sıfatı almadığı ve duruşmalarda böyle bir katılma kararı olmaksızın ‘’katılan’’ sıfatı ile kayda geçmesinin yasal olarak katılma ve hükmü temyiz hakkı vermediği, hükmü temyiz hakkı bulunmayan vekilin vaki temyiz isteminin 5320 Sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE, 01/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/2689, Karar No: 2024/3024, Tarih: 11.03.2024

**11. Ceza Dairesi         2023/2689 E.  ,  2024/3024 K.**

**"İçtihat Metni"**

K A N U N Y A R A R I N A

B O Z M A

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Hakimliği

SAYISI : 2022/6349 Değişik iş

SUÇ : Dolandırıcılık

İNCELEME KONUSU

KARAR : Kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü

KANUN YARARINA BOZMA

YOLUNA BAŞVURAN : Adalet Bakanlığının istemi üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: İlgili kararın kanun yararına bozulması

Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 05.10.2022 tarihli ve 2022/64862 Soruşturma, 2022/38944 Karar sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararına karşı yapılan itirazın kabulüne ilişkin mercii Adana 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.11.2022 tarihli ve 2022/6349 Değişik İş sayılı kararının, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 271 inci maddesinin dördüncü fıkrası uyarınca kesin nitelikte olması sebebiyle karar tarihi olan 15.11.2022’de kesinleştiği belirlenmiştir.

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.04.2023 tarihli ve 2022/32363 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/42692 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/42692 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

Adalet Bakanlığının, 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin birinci fıkrası uyarınca, 02.04.2023 tarihli ve 2022/32363 sayılı evrakı ile kanun yararına bozma istemine istinaden düzenlenen, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/42692 sayılı Tebliğnamesi ile dava dosyası Daireye gönderilmekle, gereği düşünüldü:

I. İSTEM

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, 25.05.2023 tarihli ve KYB-2023/42692 sayılı kanun yararına bozma isteminin;

“Dosya kapsamına göre, Adana 6. Sulh Ceza Hâkimliğinin 15/11/2022 tarihli kararı ile şüphelinin şirketle ilgisinin olup olmadığının araştırılması, ifadesinin alınması, herhangi bir dolandırıcılık suçunun olup olmadığına ilişkin araştırma yapılması gerektiği gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulü ile 5271 sayılı Kanun'un 173/4. maddesi uyarınca iddianame düzenlenmek üzere dosyanın Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine karar verildiği, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 6545 sayılı Kanun'un 71. maddesi ile değişik 173/3. maddesinde yer alan, “Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder...” ile aynı Kanun’un 173/4. maddesindeki “Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.” şeklindeki düzenleme karşısında, esasen kararın gerekçesinin eksik soruşturmaya dayalı soruşturmanın genişletilmesi kararı niteliğinde olduğu, soruşturmanın genişletilmesi kararı verilmesi hâlinde Cumhuriyet savcılığından talep edilen hususlarla ilgili eksiklikler giderildikten sonra itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği halde henüz soruşturmanın genişletilmesi sonucu toplanacak delilleri beklemeden doğrudan iddianame düzenlenmek üzere dosyanın Cumhuriyet savcılığına iade edilmesinin kararda çelişki yarattığı gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesinde isabet görülmemiştir.“

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1. 5271 sayılı Kanun‘un 160 ıncı maddesinin birinci ve ikinci fıkralarında; Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlayacağı, maddî gerçeğin araştırılması ve adil bir yargılamanın yapılabilmesi için, emrindeki adlî kolluk görevlileri marifetiyle, şüphelinin lehine ve aleyhine olan delilleri toplayarak muhafaza altına almakla ve şüphelinin haklarını korumakla yükümlü olduğu belirlenmiştir.

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

2. 5271 sayılı Kanun’un, “Kovuşturmaya yer olmadığına dair karar” başlıklı 172 nci maddesinin birinci fıkrası;

“(1) Cumhuriyet savcısı, soruşturma evresi sonunda, kamu davasının açılması için yeterli şüphe oluşturacak delil elde edilememesi veya kovuşturma olanağının bulunmaması hâllerinde kovuşturmaya yer olmadığına karar verir. Bu karar, suçtan zarar gören ile önceden ifadesi alınmış veya sorguya çekilmiş şüpheliye bildirilir. Kararda itiraz hakkı, süresi ve mercii gösterilir.

...“

Şeklinde düzenlenmiştir.

3. 5271 sayılı Kanun’un, “Cumhuriyet savcısının kararına itiraz” başlıklı 173 üncü maddesinin inceleme konusu ile ilgili olan birinci, ikinci, üçüncü ve dördüncü fıkralarında;

“(1) Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.

(2) İtiraz dilekçesinde, kamu davasının açılmasını gerektirebilecek olaylar ve deliller belirtilir.

(3)(Değişik: 18/6/2014-6545/71 md.) Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir; kamu davasının açılması için yeterli nedenler bulunmazsa, istemi gerekçeli olarak reddeder; itiraz edeni giderlere mahkûm eder ve dosyayı Cumhuriyet savcısına gönderir. Cumhuriyet savcısı, kararı itiraz edene ve şüpheliye bildirir.

(4) (Değişik: 25/5/2005 - 5353/26 md.) Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir.

...“

Hükümleri yer almaktadır.

4. Kanun‘da yer alan düzenlemelerden de görüleceği üzere; Cumhuriyet savcısı, suçun işlenip işlenmediğinin tespiti bakımından hemen işin gerçeğini araştırmaya başlamalı, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açmalı, aksi halde 5271 sayılı Kanun’un 172 nci maddesi gereğince kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vermelidir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar

verebilecektir.

5. Kovuşturmaya yer olmadığına dair kararı itiraz üzerine inceleyen Sulh Ceza Hakimliği, kamu davası açılması için yeterli delil bulunmaması durumunda itirazın reddine, yeterli delil bulunması durumunda itirazın kabulüne veya eksik soruşturma nedeniyle soruşturmanın genişletilmesine karar

verebilecektir.

6. Bu kapsamda inceleme konusu soruşturma dosyası değerlendirildiğinde; dolandırıcılık suçunun işlendiğinin iddia edilmesini müteakip başlatılan soruşturma kapsamında, Adana Cumhuriyet Başsavcılığının 05.10.2022 tarihli ve 2022/64862 Soruşturma, 2022/38944 Karar sayılı kararı ile "...müşteki ile şüpheliler arasındaki uyuşmazlığın alacak-verecek ilişkisine dayalı olduğu, şikayete konu olayda dolandırıcılık suçunun yasal unsurları itibariyle oluşmadığı ve soruşturmaya konu olayın hukuki ihtilaf olarak değerlendirildiği, tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde müştekinin şikayetine konu olay ile ilgili olarak herhangi bir suç ve suç unsuruna rastlanılmadığı..." gerekçesiyle verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine, Adana 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.11.2022 tarihli ve 2022/6349 Değişik İş sayılı kararının gerekçesinde "...şüphelinin şirketle ilgisinin olup olmadığının araştırılması, ifadesinin alınması, herhangi bir dolandırıcılık suçunun olup olmadığına ilişkin araştırma yapılması..." gerektiğinin belirtilmesine rağmen, karar bölümünde; "... itirazın kabulüne ve kovuşturmaya yer olmadığına dair kararının kaldırılmasına, itiraz yerinde görüldüğünden şüpheli hakkında dolandırıcılık suçundan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 173/4. gereğince iddianame düzenlenmek üzere dosyanın Adana Cumhuriyet Başsavcılığına iade edilmesine..." denilmiş ise de;

5271 sayılı Kanun'un 173 üncü maddesinin üçüncü ve dördüncü fıkralarında yer alan, "Sulh ceza hâkimliği, kararını vermek için soruşturmanın genişletilmesine gerek görür ise bu hususu açıkça belirtmek suretiyle, o yer Cumhuriyet başsavcılığından talepte bulunabilir...", " Sulh ceza hâkimliği istemi yerinde bulursa, Cumhuriyet savcısı iddianame düzenleyerek mahkemeye verir." şeklindeki düzenlemeler karşısında, Sulh Ceza Hakimliğinin gerekçesinin soruşturmanın genişletilmesi niteliğinde bulunduğu ve Cumhuriyet Başsavcılığı tarafından ilgili eksiklikler giderilerek yapılacak soruşturma sonrası itirazla ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, şüpheli hakkında iddianame düzenlenmesi bakımından itirazın kabulüne karar verilmek suretiyle gerekçe ile karar arasında çelişkiye neden olunması Kanun’a aykırı olup kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüştür.

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Adana 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.11.2022 tarihli ve 2022/6349 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

III. KARAR

1. Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin KABULÜNE,

2. Adana 6. Sulh Ceza Hakimliğinin 15.11.2022 tarihli ve 2022/6349 Değişik İş sayılı kararının 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin üçüncü fıkrası gereği, oy birliğiyle KANUN YARARINA BOZULMASINA,

5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesinin dördüncü fıkrasının (a) bendi uyarınca gerekli işlemin yapılması için dava dosyasının, mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

11.03.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2226, Karar No: 2019/4947, Tarih: 08.04.2019

**17. Ceza Dairesi         2018/2226 E.  ,  2019/4947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/1-b maddesi uyarınca temel ceza olarak belirlenen 2 yıl hapis cezasından teşebbüs nedeniyle aynı Kanun'un 35. maddesi uyarınca 1/4 oranında indirim yapılması sonucu 1 yıl 6 ay yerine 1 yıl 8 ay olarak bulunması ve sonuç cezanın 1 yıl 3 ay yerine 1 yıl 4 ay 20 gün hapis cezası olarak belirlenmesi sonucu sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/12/2009 tarih 6/242-291 sayılı içtihadında belirtilen ".. daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşü göz önünde bulundurulduğunda, somut olayda, her ne kadar suç teşebbüs aşamasında kalmış ise de sanığın kastının toplam değeri 75,00 TL olan üç adet pijama takımına özgülendiği anlaşılmakla, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi uyarınca verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi sonucu sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

3-Adli sicil ve arşiv kaydı bulunmayan sanığın mahkemeye karşı olumsuz tavır ve davranışlarına rastlanmadığından bahisle 5237 sayılı TCK'nun 62. maddesi uyarınca iyi hal nedeniyle takdiri indirim uygulanmasına ve mağdurun suç nedeniyle zararının bulunmamasına rağmen sanığın kişilik özellikleri değerlendirilmeden ve duruşmadaki tutum ve davranışları göz ardı edilerek salt eylemi inkarı sebepleriyle pişmanlık duyduğu yönünde ve bir daha suç işlemeyeceği yönünde olumlu kanaat oluşmadığından bahisle yetersiz gerekçe ile hakkında 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231. maddesinde düzenlenen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4-Hüküm tarihine kadar yapılan yargılama gideri toplamı, 5271 sayılı CMK'nun 324/4. maddesinde atıfta bulunulan 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanun'un 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutar olan 20,00 TL'den az olduğu halde yargılama giderinin sanıktan tahsiline karar verilmesi,

5-5271 sayılı CMK'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılması gerekirken yazılmaması,

6-Kovuşturma aşamasında şikayetten vazgeçen ...'un gerekçeli karar başlığında şikayetçi olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz talebi bu bakımdan yerinde görüldüğünden, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 08/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.