muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/12516, Karar No: 2016/363, Tarih: 14.01.2016

**20. Hukuk Dairesi         2015/12516 E.  ,  2016/363 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Asliye Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak istemine ilişkin davada Gemik 2. Asliye Hukuk ve Bursa 1. Asliye Ticaret Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, adi ortaklığın feshedilmesi nedeniyle ortaklıkta kalan malzemelerden ve elde edilen kârdan pay istemine ilişkindir.

Asliye Hukuk Mahkemesi, uyuşmazlığın ticari dava olduğu gerekçesiyle görevsizlik yönünde hüküm kurmuştur.

Asliye Ticaret Mahkemesi ise, taraflarca iş bölümü itirazı ileri sürülmediğinden davanın asliye hukuk mahkemesinde görülmesi gerektiği belirtilerek görevsizlik kararı vermiştir.

Bilindiği gibi asliye mahkemeleri, asliye hukuk ve asliye ticaret mahkemeleri olarak ikiye ayrılır. Asliye ticaret mahkemeleri, asliye hukuk mahkemesinin görevine giren ticari davaların çözümlendiği mahkemelerdir.

Asliye Ticaret Mahkemesinin görevine giren işler dışında kalan tüm uyuşmazlıklar asliye hukuk mahkemesince çözümlenir. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 6762 sayılı TTK'nın 4. maddesinde hangi davaların ticari dava olduğu sayılmıştır. Bundan başka, bir yerde ticaret mahkemesi varsa asliye hukuk mahkemesinin görevi içinde bulunan ve bu Kanunun 4. maddesi hükmünce ticari sayılan davalarla hususi hükümler uyarınca ticaret mahkemesinde görülecek diğer işlere asliye ticaret mahkemesinde bakılacağı düzenlenmiştir (TTK'nın 5/2).

Asliye ticaret mahkemesi ile asliye hukuk mahkemesi arasındaki ilişki görev değil iş bölümü ilişkisidir. (TTK'nın 4 ve 5. maddeleri) asliye ticaret mahkemesi kanunla belirtilmiş olan ticari davalara bakar. Asliye hukuk mahkemesi ise ticari davalar dışında kalan hukuk davalarına (dar anlamda hukuk davalarına) bakar.

Somut olayda; davacı, taraflar arasında 2005 tarihinde kurulan adi ortaklığın 2009 yılı sonlarında feshedilmesi nedeniyle, davacı ortak; ortaklıkta kalan malzemelerden ve elde edilen kârdan payına düşeni talep etmektedir. Eldeki dava, 08.02.2011 tarihinde açılmıştır. 30.06.2012 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren 6335 sayılı Kanunun 38. maddesi ile 6102 sayılı TTK'ya eklenen geçici 9. madde “Bu Kanunun göreve ilişkin hükümleri, bu Kanunun yürürlüğe girdiği tarihten önce açılmış olan davalarda uygulanmaz. Bu davalar, açıldıkları tarihte yürürlükte bulunan Kanun hükümlerine tâbidir” hükmünü içermektedir.

Bu durumda davalının iş bölümü itirazının bulunmadığı gözetilerek uyuşmazlığın asliye hukuk mahkemesinde görülüp sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince Gemlik 2. Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 14/01/2016 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/4622, Karar No: 2017/7642, Tarih: 02.05.2017

**9. Hukuk Dairesi         2017/4622 E.  ,  2017/7642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile hafta tatili ücreti, fazla mesai ücreti, resmi ve dini bayram çalışma ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalıya ait işyerinde uluslararası tır şoförü olarak çalışırken iş sözleşmesinin emeklilik nedeniyle sona erdiğini, fesih sonrası işverence bir kısım ödeme yapılmış ise de tüm alacaklarının karşılanmadığını ileri sürerek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil alacaklarının tahsilini, istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının, emekli olup işten ayrılması üzerine hak kazandığı kıdem tazminatının ödendiğini, çalışırken hak kazandığı tüm ücretlerinin de ödendiğini, alacağı olmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, iş sözleşmesinin emeklilik nedeni ile davacı tarafça haklı olarak fesh edildiği ve davacının kıdem tazminatına hak kazandığı, Yargıtay içtihatlarına göre; aldığı harcıraha göre kendi çalışma saatlerini belirleyen ve sıkı araç kullanma kurallarına tabi olan yurt dışı tır şoförlerinin fazla mesai yapmadıkları, hafta tatillerinde çalışmadıkları, dolayısıyla bu alacakları talep hakları olmadığı, genel tatil çalışmalarının ise bordrolarda gösterip zamlı olarak ödendiği, gerekçesi ile davanın kısmen kabulüne karar verilip kıdem tazminatı dışındaki talepler red edilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı taraflar temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacı işçinin ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma karşılığı ücretlere hak kazanıp kazanmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 47. maddesinde, Kanunun kapsamındaki işyerleri bakımından, ulusal bayram ve genel tatil günü olarak kabul edilen günlerde çalışma karşılığı olmaksızın o günün ücretinin ödeneceği, tatil yapılmayarak çalışıldığında ise, ayrıca çalışılan her gün için bir günlük ücretin ödenmesi gerektiği hükme bağlanmıştır. 2429 sayılı Ulusal Bayram ve Genel Tatiller Hakkında Kanunun 2. maddesinde ise, resmi ve dini bayram günleriyle yılbaşı gününün genel tatil günleri olduğu açıklanmıştır.

Buna göre; genel tatil günleri, 1 Ocak, 23 Nisan, 19 Mayıs, 30 Ağustos günleri ile Arife günü saat 13.00’da başlanan üçbuçuk günlük Ramazan Bayramı ve Arife günü saat 13.00’de başlayan dörtbuçuk günlük Kurban Bayramı günlerinden oluşur. Ulusal bayram günü 28 Ekim saat 13.00 ten itibaren başlayan 29 Ekim günü de devam eden birbuçuk gündür. 2429 sayılı Yasanın, 5892 sayılı Yasayla değişik 2 . maddesi uyarınca da, 1 Mayıs genel tatil günüdür. İşçinin ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalışıp çalışmayacağı toplu iş sözleşmesi veya iş sözleşmesiyle kararlaştırabilir

Ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını iddia eden işçi, bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda yer alan bayram ve genel tatil ücreti ödemesinin yapıldığı varsayılır. Bordroda ilgili bölümünün boş olması ya da bordronun imza taşımaması halinde işçi, ulusal bayram ve genel tatil günlerinde çalıştığını her türlü delille ispat edebilir.

Ulusal bayram ve genel tatillerde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, yazılı delil niteliğindedir. Ancak, sözü edilen çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda, tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bununla birlikte, işyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

İmzalı ücret bordrolarından, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından daha fazla çalışıldığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin alacağının bordroda görünenden daha fazla olduğu yönünde bir ihtirazi kaydının bulunması halinde, ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıt taşımaması durumunda dahi, işçinin bordroda yazılı olanın dışında ulusal bayram ve genel tatil çalışmalarının yapıldığını yazılı delille kanıtlaması imkân dahilindedir.

Somut uyuşmazlıkta, Mahkemece yukarıda yazılı gerekçe ile davacının genel tatil alacağına yönelik talebi edilmiş ise de bu karar eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır. Sunulan bordrolarda bir kısım tahakkuklar bulunmakta ise de bu tahakkukların genel tatillerde çalışılmadan ödenen ücret karşılığı olduğu görülmüştür.

Davacı uluslararası tır şoforü olup Dairemizin uygulamalarına göre yurt dışında seferde olduğu zamanlarda çalışma yaptığı kabul edilmelidir. Bu nedenle Mahkemece davacının yurda giriş çıkış kayıtlarına göre yurt dışında olduğu zamanlar için genel tatil alacağı hesabı yaptırılmalıdır.

Hatalı değerlendirme ile ulusal bayram ve genel tatil alacağına yönelik talebin reddi bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Davacı uluslararası tır şoforü olup Dairemizin uygulamalarına göre yurt dışında seferde olduğu zamanlarda çalışma yaptığı kabul edilmelidir. Bu nedenle Mahkemece davacının yurda giriş çıkış kayıtlarına göre yurt dışında olduğu zamanlar için genel tatil alacağı hesabı yaptırılmalıdır.

Hatalı değerlendirme ile ulusal bayram ve genel tatil alacağına yönelik talebin reddi bozmayı gerektirmiştir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 02/05/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/7090, Karar No: 2012/9686, Tarih: 20.11.2012

**16. Hukuk Dairesi         2012/7090 E.  ,  2012/9686 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : EĞİRDİR İCRA MAHKEMESİ

Sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememeleri suçundan sanıklar ..., ... ve ...'in beraatlerine karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde şikayetçi vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak; GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Eğirdir İlçe Emniyet Müdürlüğünün cevabi yazısı ekinde mevcut 02.12.2008 tarihli zabıta tutanağına göre borçlu şirketin vergi dairesince 30.06.2004 tarihi itibarıyla re'sen terk ettirildiğinin yazılı olması karşısında, borçlu şirketin kayıtlı olduğu vergi dairesi müdürlüğünden re'sen terk işleminin yapılıp yapılmadığı sorulmadan ve ticareti terk ettirildiğinin anlaşılması halinde hangi tarihte terk ettirildiği, buna göre de şikayetin süresinde olup olmadığı tespit edilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Kabule göre de;

Sanıklara isnat edilen sermaye şirketinin iflasını istememek suçunun oluşup oluşmadığının anlaşılabilmesi için öncelikle, İİK'nun 179. ve 6102 sayılı (yeni) Türk Ticaret Kanunu'nun 376. (6762 sayılı (Eski) Türk Ticaret Kanunun 324.) maddelerinde öngörülen koşullarda şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenerek sonucuna göre iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığı saptanmalıdır. Her ne kadar sanıklardan ... için çıkarılan zorla getirme müzekkeresi adresin kapalı olması sebebi ile infaz edilememiş ise de, aynı adrese tebliğnamenin tebliğ edilmiş olması karşısında öncelikle borçlu şirketin ortağı olarak gözüken sanık ...'den ve diğer ortaklardan, bunlar da bulunmaması halinde şirket muhasebesicisinden borçlu şirkete ait ticari defterler, bilançolar ve banka hesapları getirtilip, birlikte bilirkişi incelemesine tabi tutulduktan sonra sonucuna göre hukuki durumunun takdir edilmesi gerekirken, bilirkişi incelemesi yaptırılmadan yazılı şekilde sanıkların beraatlerine karar verilmesi isabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmen istem gibi BOZULMASINA, 20.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/1861, Karar No: 2014/15980, Tarih: 30.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/1861 E.  ,  2014/15980 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2013/42863

MAHKEMESİ : Marmaris 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 26/10/2010

NUMARASI : 2010/124 (E) ve 2010/688 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Başbakanlık Özelleştirme İdaresi Başkanlığının, Dairemize gönderdiği 12.11.2013 tarih ve 29415146-2525 sayılı cevabi yazısı uyarınca, A.. A.. Elektrik Dağıtım A.Ş.'nin, suç tarihinden önce 15.08.2008 tarihinde özelleştirildiği, bu nedenle özel hukuk tüzel kişisi olarak kamusal yetki kullanma hakkı olmadığı, Anayasa ve Kanuna dayalı kamusal yetkiyi kullanan bir makam tarafından konulmuş mühürleme işleminin bulunmaması nedeniyle, sanığa yüklenen “mühür bozma” suçunun yasal unsurlarının oluşmadığı gözetilmeden, beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 30.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.

KARŞI OY

Yargıtay 11. Ceza Dairesinin bozma kararına karşı düşüncelerimizin açıklanmasına ilişkindir.

1- 4628 Sayılı Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi uyarınca çıkarılan "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliği"nin 13. maddesinin 4. fıkrasında 13.07.2011 tarihinde yapılan değişiklik ile " Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur" hükmü getirilmiştir. Hükümde kaçak elektriği tespit eden kurumun / şirketin enerjiyi keserek mühür altına alacağı belirtilmiştir.

Bu düzenleme kaçak enerji kullanımı halinde yapılacak işlemlere ilişkindir. Herhangi bir ceza hükmü içermemektedir. Konulan mührü kaldıranların nasıl bir ceza ile karşılaşacaklarına ilişkin bir düzenleme değildir. Suç oluşturan bir düzenleme de değildir. Bu idari işleme suç elbisesini giydiren TCK'nun 203. maddesidir. Ceza Kanununun 203. maddesindeki düzenleme ortadan kaldırıldığında yönetmelikteki işlem/hüküm aynen yerinde durmasına rağmen ceza hukuku açısından herhangi bir önem ifade etmeyecektir. Kaldı ki, TCK'nun 203. maddesindeki suçu oluşturan eylem mührün bozulmasıdır. Yönetmelikte ise mührün konuluşu düzenlenmiştir. Suç duyurusu da mühür bozma suçu ile değil kaçak elektrik kullanma suçu ile ilgilidir. Mühür bozma suçunu oluşturan eylem mührün konulması değil kaldırılmasıdır.

Bu düzenlemenin "suçta ve cezada kanunilik" ilkesine aykırı olduğu şeklindeki kabul halinde, örneğin, 2863 sayılı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Kanunu ve 6831 sayılı Orman Kanunun birçok maddesi uyarınca ceza verilmesi mümkün olmayacaktır. Zira sit alanları, bu alanlarda uygulanacak hükümler, ne tür faaliyetlere izin verileceği, hangilerinin yasak olduğu, orman sınırları gibi hususlar komisyon kararları ile düzenlenmekte ve bu düzenlemelere yönelik cezai hükümler kanun ile getirilmektedir.

2- Mühür Bozma suçu 765 sayılı TCK'nun "Devlet İdaresi Aleyhine İşlenen Cürümler" başlıklı üçüncü Babının "Mühür Fekki ve Hükümletin Muhafazası Altında Bulunan Eşyayı Çalmak" başlıklı onuncu faslındaki 274. maddesinde düzenlenmişken, 5237 sayılı TCK'nun "Topluma Karşı Suçlar" başlıklı üçüncü kısmının "Kamu Güvenine Karşı Suçlar" başlıklı dördüncü bölümüne alınmıştır.

Millete ve Devlete Karşı Suçlar ise 5237 sayılı Yasanın dördüncü kısmında, 247 ile 343. maddeleri arasında 8 bölüm halinde düzenlenmiştir. Görüleceği gibi Mühür Bozma suçu Devlet otoritesi değil kamu güvenine karşı işlenmiş suçlardandır. Mevzuat gereği konulan mührün kaldırılmasının da topluma karşı olduğu ve kamu güvenini sarsacağı hususunda da kuşku bulunmamaktadır.

3- TCK'nun 203. maddesindeki "kanun veya yetkili makamların" şeklinde düzenleme ile veya bağlacı kullanılarak mühürlemeyi ya yetkili makamların yapması ya da dayanağını kanundan alması amaçlanmıştır. Aradaki veya bağlacı çıkarılarak yetkili makam ve kanun terimlerinin birlikte değerlendirilmesinin ve mutlaka kamu görevlisi tarafından yapılması gerektiği düşüncesinin doğru olmadığı kanaatindeyim.

Anayasa Mahkemesi, TCK'nun 203. maddesinde yazılı bulunan "yetkili makamların" ibaresinin Anayasa'nın 38. maddesine aykırı olduğu, zira yasada hangi yetkili makamın, hangi şartlarda, nerelerde, nasıl, hangi amaçla mühürleme yapabileceğinin belirtilmesi gerekirken, bu hususlar belirtilmeksizin salt yetkili makamın emri şeklindeki düzenlemenin "kanunilik ilkesine" aykırı olduğu şeklindeki başvuruyu, "mühür, kanun veya yetkili makamların emri uyarınca bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için konulmaktadır. Mühürleme, kanun ya da yetkili makamların emri uyarınca yapılmaktadır. Kanunlarda, "bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için" mühür konulması şeklinde bir düzenlemeye yer verilmesi durumunda, kanunun emriyle konulan mühür söz konusu olmaktadır. Bunun yanında idari organlar kanunlarla, bir iş veya işlemin yerine getirilmesi konusunda yetkili kılınabilirler. Kanunla verilen bu yetkiyi kullanan organlar, "bir şeyin saklanmasını veya varlığının aynen korunmasını sağlamak için" mühür konulması emrini verebilirler. Burada mühürleme emrini verme yetkisi dayanağını yine kanundan almaktadır." gerekçesiyle reddetmiştir.

Karardan yetkili makamların idari organlardan ibaret olmadığı anlaşılmaktadır.

Karardan yetkili makamların idari organlardan ibaret olmadığı anlaşılmaktadır.

4- Elektrik Piyasası Kanununun 2/2. maddesi "Piyasada faaliyet gösterecek tüzel kişilerin faaliyetlerinde uymaları gereken usul ve esaslar bu kanun ve ilgili yönetmeliklerle düzenlenir" hükmünü getirmiştir. Bu hüküm gereğince çıkarılan "Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri

Yönetmeliği"nin 13. maddesi ilk düzenlemede "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak elektrik enerjisi tükettiği tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektriğini keserek Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur" şeklinde iken 13.07.2011 tarihli değişiklik ile "Dağıtım lisansı sahibi tüzel kişi, kaçak tespit süreci sonucunda kaçak elektrik enerjisi tüketimi tespit edilen gerçek veya tüzel kişilerin elektrik enerjisini keserek mühür altına alır ve Cumhuriyet Savcılığına suç duyurusunda bulunur" şeklinde değiştirilmiştir. Bu yönetmelik kanuna aykırı değildir. Kanunun verdiği yetki ile, uygulanacak usul ve esasların belirlenmesi amacıyla, kanun koyucunun iradesine uygun şekilde çıkarılmış ve lisans sahibi tüzel kişilere mühürleme yetkisi verilmiştir. Bu yetkiye dayanılarak konulan mührün kaldırılması da kamu güvenini zedeleyecek ve TCK'nun 203. maddesindeki suçu oluşturacaktır.

Yukarıda açıklanan gerekçelerle mahkemenin kararının onanması gerektiği düşüncesiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/860, Karar No: 2015/1568, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/860 E.  ,  2015/1568 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/32580, Karar No: 2013/25787, Tarih: 18.11.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/32580 E.  ,  2013/25787 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kişisel verileri, hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yaymak

Hüküm : Beraat

Kişisel verileri, hukuka aykırı olarak ele geçirmek veya yaymak suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine göre; ... Başkanlığının şikayeti üzerine başlatılan adli soruşturma sonucu, sanığın, olay tarihinde haklarında hükmün açıklanması geri bırakılması kararı verilen oda çalışanlarının temin etmesi sonucu, odaya ait bilgisayarlarda kayıtlı bulunan üye eczacılara ve çalışanlara ait kişisel verileri, bilgi ve belgeleri, yazışmaları, muhasebe kayıtlarını ve personel bilgilerini izinsiz bir şekilde CD'ye kopyalayıp ele geçirdikleri iddiasıyla açılan davada;

TCK'nın “Kişilere Karşı Suçlar” kısmında yer alıp soruşturulması ve kovuşturulması şikayete bağlı olan atılı suçtan dolayı doğrudan zarar görmediği anlaşılan katılan ... Odasının davaya katılma kararı hukuki dayanaktan yoksun olup, hükmü temyiz etme hakkı vermeyeceğinden, sanığın beraatine ilişkin hükme yönelik temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesi uyarınca isteme aykırı olarak REDDİNE, 18.11.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2061, Karar No: 2017/839, Tarih: 28.02.2017

**15. Hukuk Dairesi         2016/2061 E.  ,  2017/839 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Tüketici Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davalı-k.davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, eser sözleşmesinden kaynaklanan kira kaybının tahsili istemine ilişkin başlatılan takibe vâki itirazın iptâli, karşı dava ise fazla ödenen iş bedelinin iadesi istemine ilişkin olup, mahkemece asıl davanın kabulüne, karşı davanın reddine dair verilen hüküm, davalı-karşı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davanın açıldığı tarihte yürürlükte bulunan 4822 sayılı Yasa'yla değişik 4077 sayılı sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun’un 3/e maddesinde tüketici, “bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişi” olarak tanımlanmıştır. Bu tanımlamaya göre yasa, hazır bir malı veya hizmeti satın alarak onu günlük yaşamında kullanan veya tüketen kişiyi korumaktadır. Bir başka deyişle yasa kapsamına, dar kapsamlı mal ve hizmet ilişkileri olağan tüketim işleri alınmıştır. Aksi bir yorumun kabulü, üst düzey teknoloji ile gerçekleştirilen eser sözleşmesi ilişkilerinin dahi 4077 sayılı Yasa kapsamında kalmasını ve bunlardan kaynaklanan uyuşmazlıklara da tüketici mahkemelerinde bakılmasını gerektirir ki, bunun yasanın amacına aykırı olduğu açıktır. Buna göre eser sözleşmesinden doğan ilişkilerde 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun hükümlerinin uygulanması hukuken olanaklı değildir. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 26.02.2003 gün ve 2003/15-127 Esas, 2003/102 Karar sayılı kararında bu husus belirtilmiştir.

Somut uyuşmazlıkta; taraflar arasında 4077 sayılı Yasa kapsamında bir hukuki ilişki mevcut olmayıp, davacı - karşı davalı taşeron davalı-karşı davacı yüklenicidir. Taraflar arasında eser sözleşmesi ilişkisi bulunmakta olup; taraflardan biri de nihai tüketici olmadığından tüketici işleminden sözedilemez. Görev hususu kamu düzenine ilişkin olup, mahkemece her aşamada nazara alınması gerekir. Bu nedenlerle görevli mahkeme davanın değerine göre asliye hukuk mahkemesi olup; bu mahkemece davaya bakılıp sonuçlandırılması gerekirken, yerel mahkemece görevsizlik kararı yerine esas hakkında karar verilmesi yerinde görülmemiş, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, bozma sebebine göre diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalı-k.davacıya geri verilmesine, karara karşı tebliğ tarihinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme isteminde bulunulabileceğine 28.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.