muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9739, Karar No: 2023/233, Tarih: 11.01.2023

**5. Hukuk Dairesi         2022/9739 E.  ,  2023/233 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 35. Hukuk Dairesi

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 6. Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki bağımsız bölümlere özgülenen arsa paylarının düzeltilerek tapuya tescili davasında yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; ana gayrimenkulde bulunan bağımsız bölümlere, değerleriyle doğru orantılı arsa payı verilmediği gerekçesiyle mahkemece yeni arsa paylarının belirlenerek tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Bir kısım davalı ve davalı vekilleri cevap dilekçesinde; davanın reddine karar verilmesini, bir kısım davalı vekili ise davayı kabul ettiklerini ve arsa paylarının düzeltilmesini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bilirkişi raporu ile haklı oldukları tespit edilmesine rağmen davanın reddedilmesinin hukuka aykırı olduğunu, eksik inceleme ve araştırmaya dayalı hüküm kurulduğunu belirterek kararın kaldırılmasına karar verilmesi gerektiğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının iddiaları doğrultusunda bağımsız bölümlerin değeriyle orantılı arsa payı verilmediğine ilişkin hususun somut ve haklı nedenlerle ispat edilmediği, böylece mahkeme kararının usûl ve esas yönünden hukuka uygun olduğu anlaşıldığından davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın eksik inceleme neticesinde verildiğini, haklılığın dosya kapsamı ile ispatlandığını, istinaf taleplerinin incelenmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları anagayrımenkuldeki bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tesciline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; kararın eksik inceleme neticesinde verildiğini, haklılığın dosya kapsamı ile ispatlandığını, istinaf taleplerinin incelenmediğini ileri sürmüştür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, tarafların kat maliki oldukları anagayrımenkuldeki bağımsız bölümlerin arsa paylarının değerleriyle orantılı olup olmadığının tespiti ile yeni arsa paylarının tapu siciline tesciline ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 634 sayılı Kat Mülkiyeti Kanunu'nun (634 sayılı Kanun) 3 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Dava konusu ana gayrimenkulde 1977 yılında kat irtifakının tesis edildiği, 1987 yılında ise kat mülkiyetine geçildiği hususunda uyuşmazlık yoktur.

3. Davacı kat maliklerinin her ne kadar kat irtifakı ve kat mülkiyeti tesisi işlemlerinde bizzat bulunmadıkları dosya kapsamı ile sabit ise de, malik oldukları bağımsız bölüme ait arsa payının kat irtifakı kurulduğu tarihte değeriyle doğru orantılı verilmediğini somut olarak ispat edemedikleri ve uzunca müddet mevcut arsa payına itiraz etmedikleri görülmüştür.

4. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usûl ve kanuna uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Davacıdan peşin alınan temyiz harcının Hazineye irat kaydedilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,11.01.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13848, Karar No: 2013/12361, Tarih: 13.06.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13848 E.  ,  2013/12361 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada İstanbul 20. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13.03.2012 tarih ve 2008/224-2012/131 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı ...Ş. vekili ile davalı ...Ş. vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirkete can sağlığı sigortası poliçesi kapsamında sigortalı bulunan...’nın davalı ...’un malik ve işleten, ...’nun sürücü, Ray Sigorta A.Ş’nin ZMMS sigortacısı olduğu araçta yolcu olarak bulunmakta iken diğer davalılar ...Yapı Dış Tic. A.Ş’nin malik ve ...’un sürücüsü olduğu aracın karıştığı kazada yüzünde sabit eser oluşturacak şekilde yaralandığını, 10.283,15 TL ek tedavi giderinin müvekkili şirket tarafından ödendiğini, TTK’nın 1301 maddesi gereğince tespit edilecek kusur oranları nispetinde davalılardan rücu hakları bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydı ile 10.283,15 TL’nin davalılardan sigorta şirketi yönünden poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini talep etmiş, ıslahla bakiye 1.645,67 TL’nin de davalılar ...Yapı Dış Tic. A.Ş. ve ...’dan ayrıca tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı ... Yapı A.Ş. vekili, araç Axa Oyak Sigorta A.Ş’ye ZMMS sigortalı olduğundan davanın anılan sigorta şirketine karşı açılması gerektiğini savunmuştur.

Davalı ...Ş. vekili, sorumluluklarının poliçe limiti ile sınırlı olduğunu savunmuştur.

Diğer davalılar vekilleri de, davanın reddini talep etmişlerdir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, davacı şirkete can sağlığı sigorta poliçesi kapsamında sigortalı...nın davalıların ilgilisi olduğu araçların karıştığı kazada yaralandığı, yüzünde oluşan sabit izlerin giderilmesi amacı ile yapılan tedavi giderlerinin davacı şirket tarafından toplam 11.928,82 TL olarak ödendiği, araç sürücüleri ...’nun 6/8, ...’un 2/8 oranında kusurlu olduğu, davacının sigortalısına ödediği bedeli davalılardan kusur oranına göre talep edebileceği gerekçesiyle davanın kabulü ile 6/8 kusur oranına isabet eden 8.946,61 TL'nin davalılar ..., ... ve Ray Sigorta A.Ş'den ( Ray Sigorta A.Ş. yönünden poliçe limiti ile sınırlı olmak üzere) müştereken ve müteselsilen tahsiline, 2/8 kusur oranına isabet eden 2.982,20 TL'nin davalılar ..., ...Pazarlama Deposu Nakliyat A.Ş'den müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı ...Ş. vekili ve davalı ... Yapı A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davalı ...Ş. vekili ve davalı ... Yapı A.Ş. vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre davalı ... Yapı A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Ancak, dava can sağlığı sigorta poliçesine dayalı rücuen tazminat istemine ilişkindir. Dava tarihinden sonra yürürlüğe giren 25.02.2011 tarih ve 6111 sayılı Yasa'nın 59. maddesi 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunu'nun 98. maddesini başlığı ile birlikte değiştirmiş ve trafik kazasına bağlı olarak gerçekleşen tüm sağlık hizmet bedellerinin SGK tarafından karşılanacağını, trafik kazalarına sağlık teminatı sağlayan zorunlu sigortalarda, sigorta şirketlerince belirlenen primlerin ve Güvence Hesabınca tahsil edilen katkı paylarından belirli bir oranın Sosyal Güvenlik Kurumu'na aktarılacağını, yine aynı Yasa'nın geçici 1. maddesi ile de bu kanunun yayınlandığı tarihten önce meydana gelen trafik kazaları nedeniyle sunulan sağlık hizmet bedellerinin Sosyal Güvenlik Kurumu tarafından karşılanacağını düzenlemiştir. İlke olarak, herhangi bir yasa veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, yasaları geçmişe etkili sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir. Bunlardan ayrı devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, derhal yürürlüğe girme niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuç doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların korunmasının ve Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 2. maddesi hükmünde yer alan Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir ilkesinin sonucudur.

Tüm bu açıklamalar ışığında 6111 sayılı Yasa'nın 59. ve geçici 1. maddesinin somut olaya uygulama olanağının olup olmadığının değerlendirilmesi için mahkemece verilen kararın temyiz eden davalı ...Ş. yararına bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ... Yapı A.Ş. vekilinin temyiz itirazlarının reddine; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın anılan davalı yararına BOZULMASINA, davalı ...Ş'den temyiz harcı peşin alındığından başkaca harç alınmasına mahal olmadığına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalı ...Ş'ye iadesine, 13.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/21250, Karar No: 2022/16945, Tarih: 06.12.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/21250 E.  ,  2022/16945 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme

HÜKÜMLER : Esastan red

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

... Bölge Adliye Mahkemesi 6. Ceza Dairesinin 17.04.2018 tarihli kararın imza kısmında, heyet üyelerinin soyadlarına yer verilip, kurum sicillerinin gösterilmemesi 5271 sayılı CMK’nın 232/2-b maddesindeki açık düzenlemeye aykırı ise de; anılan hususun mahallinde eklenmesi olanaklı görülmüştür.

1-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 272/3-a maddesi uyarınca, hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükme karşı istinaf yasa yoluna başvurulmasının mümkün olmadığı gerekçesiyle, CMK'nın 279/1-b maddesi uyarınca verilen, istinaf isteminin reddine dair kararın aynı maddenin son cümlesi uyarınca itiraza tabi olduğu ve temyizi mümkün olmadığından ve CMK'nın 264/1. maddesi uyarınca suça sürüklenen çocuk yönünden yasa yoluna başvuruda ve merciinde yanılmanın haklarını ortadan kaldırmayacağının anlaşılması karşısında; ; 5271 Yasanın 264/2. maddesi uyarınca itirazı incelemeye yetkili ve görevli mahkemece kararın değerlendirilmesi için tebliğnameye uygun olarak dosyanın bu suç yönünden incelenmeden İADESİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk ... hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Hükmolunan cezaların miktarları ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin 5271 sayılı CMK'nın 298. maddesi uyarınca tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

3-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında nitelikli yağma suçu yönünden kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

3-Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında nitelikli yağma suçu yönünden kurulan hükümlerin incelenmesine gelince;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''Temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır.'', aynı Kanunun 294. maddesinin ''Temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir.'' ve aynı Kanunun 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar.'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin, suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlemediğine, değer azlığı sebebiyle cezada indirim yapılması gerektiğine, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin, suça sürüklenen çocuğun atılı suçu işlemediğine, 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesinin uygulanması gerektiğine yönelik olduğu belirlenerek anılan sebeplere yönelik yapılan incelemede;

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine göre, suça sürüklenen çocuklar hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükümlerde ileri sürülen temyiz sebepleri yönünden bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla, 5271 sayılı CMK'nın 302/1. maddesi uyarınca, suça sürüklenen müdafiilerinin yerinde görülmeyen TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN ONANMASINA, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 06.12.2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/19857, Karar No: 2015/5641, Tarih: 16.04.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/19857 E.  ,  2015/5641 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BURSA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/07/2014

NUMARASI : 2013/163-2014/300

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi .. .. 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacı, üzerinde apartman bulunan 3756 ada 17 parsel sayılı taşınmazda davalı ile birlikte paydaş olduklarını, zemin katı kendisinin kullandığını, 1. kat ile teras katı ise rızası dışında davalının kullandığını, payından fazla yer kullanması sebebi ile en son Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2010/1245 Esas sayılı dosyasından açtığı ecrimisil davasının kabul edilerek 26.04.2010 tarihine kadar ecrimisile hükmedildiğini ve kararın kesinleştiğini ileri sürerek, 26.04.2010 – 28.02.2013 dönemi için şimdilik 8.000.-TL ecrimisilin 26.04.2010 tarihinden itibaren kanuni faizi ile birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, çekişme konusu taşınmazın alımı ve üzerindeki binanın yapımında eşine katkısının olması sebebi ile bu konuda açmış olduğu davanın beklenmesi gerektiğini, haksız işgalci olmadığını, payından fazla da yer kullanmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davalının açtığı katkı payı alacağı davasının kesinleşmediği, davalının payından fazla yer kullandığı gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden; arsa vasıflı davaya konu 3756 ada 17 parsel sayılı taşınmazda tarafların paydaş oldukları, davacının aynı yerle ilgili 18.06.2006-31.08.2008 tarihleri arası için açmış olduğu ecrimisil davasının Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 22.07.2009 tarihli, 2008/541 Esas, 2009/304 sayılı kararı ile kabul edilerek, dereceattan geçmek suretiyle kesinleştiği, yine davacının aynı yerle ilgili 2009 yılı için açmış olduğu ecrimisil davasının da Bursa 2. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 27.12.2011 tarihli, 2010/1245 Esas, 2011/3360 sayılı kararı ile kabul edildiği, bu kararında temyiz edilmeden kesinleştiği anlaşılmaktadır.

./..

./..

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ve Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Yukarıda açıklanan ilke ve olgular doğrultusunda somut olaya bakıldığında; Hemen belirtmek gerekir ki; Yargıtay incelemesinden geçerek kesinleşen Bursa 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 22.07.2009 tarih, 2008/541 Esas, 2009/304 sayılı kararı ile hüküm altına alınan tarihlerde; dava konusu yerde davacının çekişmesiz kullandığı bölümün bulunmadığı ve zemin katı davalının kiraya vererek gelir elde ettiği belirlenerek, bu olgular doğrultusunda ecrimisil isteğinin kabulü cihetine gidildiği görülmektedir.

../...

Ne var ki; arsa vasıflı olan ve üzerinde 2 katlı binanın bulunduğu tespit edilen davaya konu taşınmazın eldeki davaya konu 26.04.2010-28.02.2013 tarihleri arasında zemin katının davacının tasarrufunda olduğu, 10.09.2009 tarihli ''Gayrimenkul Teslim Zaptı'' başlıklı belge ile davalının, zemin kattaki bölümü davacıya teslim ettiği ve halende bu yerde davacının oturduğu, dava dilekçesi içeriğinden esasen bu hususun davacının da kabulünde olduğu, üst katı ise davalının kullandığı anlaşılmaktadır.

O halde, ecrimisile konu tarihlerde dava konusu yerde, davacının da çekişmesiz kullandığı bir bölümün bulunduğu, ihtilafın ortaklığın giderilmesi davasında çözümlenebileceği, payından az yer kullanıldığı iddiasıyla açılan davanın dinlenme olanağının bulunmadığı açıktır.

Hâl böyle olunca; davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı olduğu üzere hüküm tesisi isabetsizdir.

Davalı vekilinin temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA,alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/11559, Karar No: 2019/5931, Tarih: 20.03.2019

**3. Ceza Dairesi         2018/11559 E.  ,  2019/5931 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Katılan ...'ün yokluğunda verilen kararın, 27.01.2015 tarihli duruşmada beyanı alınırken bildirdiği dosyada bilinen son adresi olan ".... Mahallesi, 29. Sokak, No:10/1, ...." adresi yerine, doğrudan mernis adresine tebliğe çıkartıldığı ve Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre tebliğ edildiği; katılanın bilinen son adresine tebligat çıkartılmadan doğrudan mernis adresine çıkartılan tebligatın usulüne uygun olmadığı anlaşılmakla, gerekçeli karar katılana usulüne uygun şekilde tebliğ edilerek, süresi içerisinde hükmü temyiz etmesi halinde temyiz dilekçesi ve buna ilişkin düzenlenecek olan ek tebliğname ile birlikte; temyiz isteminde bulunmaması halinde ise, sanık müdafiin temyiz istemi yönünden incelenmek üzere yeniden Dairemize gönderilmesi için, dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 20.03.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.