muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/5487, Karar No: 2021/1035, Tarih: 09.02.2021

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2019/5487 E.  ,  2021/1035 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davacılar vekili, davalı ...Ş. vekili ve davalılar ... ve ... vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacılar vekili; davalıların sürücüsü, işleteni ve trafik sigortacısı olduğu aracın neden olduğu çift taraflı trafik kazasında müvekkillerinin eş ve babaları olan ...'ın vefat ettiğini, müvekkillerinin müteveffanın desteğinden yoksun kaldığını, davalı ...'in yol kenarındaki yaş otları yakması neticesinde görüşün engellendiğini belirterek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla toplam 10.000,00 TL destekten yoksun kalma tazminatının tüm davalılardan, toplam 190.000,00 TL manevi tazminatın ise sigorta şirketi dışındaki davalılardan kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte müştereken ve müteselsilen tahsilini talep etmiştir. Davacılar vekili daha sonra verdiği ıslah dilekçesiyle maddi tazminat talebini davacı ... ve Beyhan için toplam 169.529,00 TL olarak ıslah etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili; davacıların zararın tamamını sigorta şirketinden tahsil ettiklerini, davacı ... ve Berrin'in destek zararı bulunmadığını ve talebin fahiş olduğunu belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı ...Ş. vekili; davacı ...'a ibraname karşılığında 45.557,00 TL ödeme yaptıklarını, ödemenin yeterli olduğunu, desteğin müterafik kusurunun bulunduğunu ve kaza tarihinden itibaren faiz istenemeyeceğini belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, ilgili bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda, davacı ... için 67.716,09 TL, ... için 3.553,12 TL destekten yoksun kalma tazminatının davalılar ..., ... yönünden kaza tarihi olan 21/02/2012 tarihinden itibaren, davalı ...Ş. yönünden poliçe limiti ile sınırlı olarak ve dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin talebin reddine, davacı ...'ın destekten yoksun kalma tazminatı talebinin reddine, davacıların manevi tazminat taleplerinin kısmen kabulüne kısmen reddine, davacı ... için 22.000,00 TL, davacılar ... ve ... için 12.000,00'şer TL manevi tazminatın davalılar ..., ...'dan kaza tarihi olan 21/02/2012 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte müştereken ve müteselsilen alınarak davacılara verilmesine, davacıların fazlaya ilişkin taleplerinin reddine, dair karar verilmiş; hüküm, davacılar vekili, davalı ...Ş. vekili ve davalılar Volkan ile ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince toplanan delillerin takdirinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına; daha önce temyize konu edilip incelenen ve kesinleşen yönlerin yeniden incelenmesinin mümkün olmamasına göre; davalı ... ile ... vekilinin tüm, davacılar vekilinin ve davalı ...Ş. vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, trafik kazasından kaynaklanan ölüm nedeniyle maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Borçlar Kanunu’nun 47. maddesi hükmüne göre (6098 sayılı TBK. md. 56), hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Manevi tazminat, zarara uğrayanda, manevi huzuru gerçekleştirecek ve tazminata benzer bir fonksiyonu da olan özgün bir nitelik taşır. Manevi tazminat bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. Zarar görenin zenginleşmemesi, zarar sorumlusunun da fakirleşmemesi gerekmektedir. Takdir edilecek miktarın, mevcut halde elde edilmek istenen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.6.1976 günlü ve 7/7 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı’nın gerekçesinde de takdir edilecek manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden, hakim bu konuda takdir hakkını kullanır iken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Manevi tazminat zenginleşme aracı olmamakla beraber, bu yöndeki talep hakkındaki hüküm kurulurken olay sebebiyle duyulan acı ve elemin kısmen de olsa giderilmesi amaçlanmalı ve bu sebeple tarafların sosyal ve ekonomik durumları ile birlikte olayın meydana geliş şekli de gözönünde tutularak, hak ve nesafet kuralları çerçevesinde bir sonuca varılmalıdır. Zira, Türk Medeni Kanununun 4. maddesinde, kanunun takdir hakkı verdiği hallerde hakimin hukuka ve hakkaniyete göre hükmedeceği öngörülmüştür.

Yukarıda belirtilen hususlar dikkate alındığında, davacılar lehine takdir olunan manevi tazminatın bir miktar az olduğu görülmüş ve hakkaniyete uygun bir manevi tazminata hükmedilmek üzere kararın bozulması gerekmiştir.

3-Kabule göre; Davalılar arasında yer alan sigorta şirketi kazaya neden olan aracın trafik sigortacısı olup Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi Genel Şartları'na göre (poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydıyla) maddi tazminattan sorumlu olduğu, manevi tazminattan sorumlu olmadığı gibi manevi tazminata ilişkin harçlardan da sorumlu değildir.

3-Kabule göre; Davalılar arasında yer alan sigorta şirketi kazaya neden olan aracın trafik sigortacısı olup Zorunlu Mali Sorumluluk Sigorta Poliçesi Genel Şartları'na göre (poliçe limiti ile sınırlı olmak kaydıyla) maddi tazminattan sorumlu olduğu, manevi tazminattan sorumlu olmadığı gibi manevi tazminata ilişkin harçlardan da sorumlu değildir.

Mahkemece maddi-manevi tazminat taleplerinden kabul edilen miktara göre ayrı ayrı karar ve ilam harcı belirlenerek sigorta şirketinin, davacıların maddi tazminat talebi nedeniyle karar ve ilam harcından poliçe limiti dahilinde sorumluluğuna dair karar verilmesi gerekirken maddi-manevi tazminat talepleri hakkında tek bir karar ve ilam harcı belirlenip, bundan sigorta şirketinin de sorumlu olduğuna dair karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalılar Volkan ve ... vekilinin tüm, davacılar vekilinin ve davalı ...Ş. vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin, (3) nolu bentte açıklanan nedenlerle davalı ...Ş. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, aşağıda dökümü yazılı 2.865,72 TL kalan onama harcının temyiz eden davalılar Volkan ve ...'dan alınmasına, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacılar ve davalı ...Ş.'ye geri verilmesine 09/02/2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/15236, Karar No: 2015/7199, Tarih: 26.11.2015

**23. Ceza Dairesi         2015/15236 E.  ,  2015/7199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2010/301712

MAHKEMESİ : Ayvalık 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2010

NUMARASI : 2009/167 (E) ve 2010/122 (K)

SUÇ : Tehdit, hakaret, mala zarar verme

SUÇ TARİHİ : 18/12/2008

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa, katılan sanıkların savunmalarına, tanık beyanlarına ve tüm dosya kapsamına göre; site komşusu olan katılan sanıkların araç park etme nedeniyle tartıştıkları, tartışma sırasında katılan sanık A.. Ç..'ın katılan sanık Z.. C..'a yönelik hakaret beyanlarında bulunduğu, katılan sanık Z.. C..'ın ise katılan sanık A.. Ç..'a hitaben tehdit ve hakaret beyanlarında bulunup katılan sanık A.. Ç..'ın kapısını tekmeleyerek kapı camını kırdığından katılan sanık A.. Ç..'ın hakaret, katılan sanık Z.. C..'ın ise mala zarar verme, hakaret ve tehdit suçlarını işlediğine yönelik mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Tanıklar S.. T.. ile N.. Ç..'ın beyanlarından ve olay yeri tespit tutanağından katılan sanıklar arasındaki mala zarar verme, hakaret ve tehdit suçlarının gerçekleştiğinin anlaşıldığından katılan sanık Z.. C..'a ait telefon kayıtlarının incelenmesinin suçun sübutunu etkilemeyeceğinden telefon kayıtlarının incelenmediğinden bozma talep eden tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan sanıklar müdafiilerinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA, 26/11/2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1384, Karar No: 2021/9382, Tarih: 16.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1384 E.  ,  2021/9382 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.Ancak;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 16/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8683, Karar No: 2024/8113, Tarih: 04.12.2024

**1. Ceza Dairesi         2023/8683 E.  ,  2024/8113 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/35 E., 2023/1151 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. maddesi gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Bozma üzerine Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 25.10.2022 tarihli ve 2022/286 Esas, 2022/405 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun(5237 sayılı Kanun) 82/1-d, 35/2, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 10 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ancak 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usul Kanunun 326/son ve 5271 sayılı Kanun'un 307/son maddeleri uyarınca kazanılmış hakkı gereği 3 yıl 9 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.05.2023 tarihli ve 2023/35 Esas ve 2023/1151 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-(a) bendi uyarınca kazanılmış hak uygulanmasına ilişkin kanun maddelerinin düzeltilerek esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; sanığın eyleminin kasten yaralama suçunu oluşturacağına, öldürme kastı ile hareket etmediğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Sanık ile mağdurun baba-oğul oldukları ve birlikte yaşadıkları, olay günü sanıkla mağdur arasında mağdurun kalfalık belgesini alması için sanığın talepte bulunması üzerine tartışma çıktığı ve birbirlerine yumruk ve tekme ile vurdukları, mağdurun evden çıkarak evi taşlaması üzerine sanığın av tüfeğini alarak balkona çıktığı ve yaklaşık 10 metre mesafeden mağdurun bacaklarına doğru 1 el ateş ettiği ve mağdurun sol bacak ve sağ baldır kısımlarından yaralandığı, mağdurdaki tibialis posterior damar yaralanmasının hayati tehlike oluşturduğu, sol tibia ve fibulada bulunan kemik kırıklarının hayat fonksiyonlarını ağır (6) derecede etkileyecek derecede olduğu, sol ayak bileği ve parmaklarında kısıtlılık sebebiyle duyu ve organlarından birinin işlevinin sürekli zayıflaması niteliğinde yaralandığı anlaşılmıştır.

2.Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı anlaşılmakla, ileri sürülen temyiz sebeplerinin incelenmesinde bozma nedeni dışında hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

3.Sanık ile mağdurun baba-oğul oldukları aralarında öldürmeyi gerektirecek derecede bir husumetin bulunmadığı, olay günü aralarında çıkan ve ani gelişen tartışma sonrası sanığın evin balkonundan yaklaşık 10 m mesafeden evin aşağısında bulunan mağdurun bacaklarını hedef alarak 1 el ateş ettiği, tekrar ateş etme imkanı varken tüfeğini ateşlemediği, mağdura yönelik öldürme iradesini gösteren bir beyanda da bulunmadığı hususları birlikte değerlendirildiğinde sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının yaralama olduğu anlaşıldığından sanık hakkında kasten yaralama suçundan hüküm kurulması gerekirken suç vasfında yanılgıya düşerek nitelikli kasten öldürmeye teşebbüs suçundan hüküm kurularak fazla ceza tayini hukuka aykırı bulunmuştur.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (3) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle sanık müdafiinin temyiz sebepleri suç vasfı yönünden yerinde görüldüğünden İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 11.05.2023 tarihli ve 2023/35 Esas ve 2023/1151 Karar sayılı kararının, 5271 sayılı Kanun’un 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/2-(b) bendi uyarınca takdiren Uşak 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.12.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5610, Karar No: 2024/7713, Tarih: 30.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5610 E.  ,  2024/7713 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile katılma yoluyla davalı ... AŞ vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dairemiz uygulamasına göre temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca alacağın tamamının dava edilmesi hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın temyiz ... bulunmamaktadır. Bu nedenle talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti, yargılama giderleri veya gerekçeye yönelik temyizi de incelenmez. Ancak, talebin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmamakla birlikte, temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşması hâlinde, dava değerine ilişkin kesinlik sınırı kıyas yoluyla uygulanarak temyiz incelemesi yapılabilir (Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt IV, İstanbul, İlaveli Beşinci Bası, 1991, s. 4217).

Diğer taraftan 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrasının açık hükmü karşısında; davanın kabulüne dair karar davacı bakımından, reddine dair karar ise davalı bakımından kesindir. Ancak tarafların, kesinlik hesabında dikkate alınmayan vekâlet ücreti, yargılama gideri, icra inkar tazminatını veya gerekçeyi temyiz konusu yapmaları hâlinde, davanın değerinin (dava konusu edilen alacak veya tazminatın tamamı) veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşıp aşmadığına bakılmalıdır. Bu iki durumdan birinin gerçekleşmesi hâlinde 6100 sayılı Kanun'un 361 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre hukuki yararın mevcut olup olmadığı incelenebilir. Böylece davada haklı çıkmış olan tarafın da dava değerinin veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin tek başına kesinlik sınırını aşması kaydıyla, temyiz ... bulunduğu kabul edilmelidir.
Yargıtay — Esas No: 2014/25680, Karar No: 2014/34783, Tarih: 20.11.2014

**9. Hukuk Dairesi         2014/25680 E.  ,  2014/34783 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KOCAELİ 1. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/06/2014

NUMARASI : 2014/321-2014/385

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ücret, fazla mesai, yıllık izin, hafta tatili ile genel tatil ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, yetkisizlik kararı vermiştir.

Hüküm süresi içinde davalılardan C. Mühendislik Gemi İnş. San. ve Tic.Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi Ş.Kırmaz tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, davalı C. Mühendislik Gemi İnş. San. ve Tic.Ltd.Şti. ne ait işi alt işveren sıfatı ile üstlenen P. Denizcilik Demir ve Çelik Ürünleri San ve Tic Ltd Şti nde çalıştığını, işveren tarafından iş akdinin feshedildiğini belirterek bir kısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı C. Mühendislik, davacının şirketlerinin çalışanı olmadığını, bu nedenle talep ettiği alacaklardan sorumlu olamayacaklarını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Davalı P. Denizcilik, şirketlerinin C. Tersanesinde yapımını üstlendiği işin tamamlanmasından ardından yeni iş görüşmeleri devam ederken sonucunu beklemeden iş akdini fesh ederek işyerinden ayrıldığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 18/01/2013 tarih ve 2641 sayılı kararı ile Altınova İlçesi'nin adli yönden Karamürsel Adliyesi yargı alanından çıkartılarak Yalova Ağır Ceza Mahkemesi yargı alanına bağlanmasına karar verildiği, bu karar gereğince yetkili mahkemenin Yalova İş Mahkemesi olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı C. Mühendislik Ltd şirketi temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Taraflar arasında yetkili mahkemenin hangi mahkeme olduğu konusunda uyuşmazlık vardır.

Somut olayda, dava 30.09.2009 tarihinde açılmıştır. Davanın açıldığı tarihte davalılardan C. Mühendislik firmasının ticari merkezi Altınova (Yalova) ilçesinde olup davacı işçi de bu adreste bulunan işyerinde çalışmıştır.

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 15/01/2013 tarih ve 8 sayılı kararı ile Altınova İlçesi'nin adli yönden Karamürsel yargı alanından çıkartılarak Yalova Ağır Ceza Mahkemesi yargı alanına bağlanmasına karar verilmiştir.Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun yetki belirlemesi idari bir işlem olup verildiği tarihten itibaren hüküm ifade eder.

Davanın açıldığı tarih itibariyle davacının çalıştığı işyerinin bulunduğu Altınova (Yalova) ilçesi adli yönden Kocaeli Ağır Ceza Mahkemesi yargı alanında bulunmaktadır.Ve davanın açıldığı tarihte yetkili mahkemenin Kocaeli İş Mahkemesi olduğu tartışmasızdır. Yani davanın açıldığı tarih itibariyle Altınova ilçesinde görülmesi gereken iş davalarında yetkili mahkeme Kocaeli İş Mahkemesidir.

Davanın açıldığı tarih itibariyle davacının çalıştığı işyerinin bulunduğu Altınova (Yalova) ilçesi adli yönden Kocaeli Ağır Ceza Mahkemesi yargı alanında bulunmaktadır.Ve davanın açıldığı tarihte yetkili mahkemenin Kocaeli İş Mahkemesi olduğu tartışmasızdır. Yani davanın açıldığı tarih itibariyle Altınova ilçesinde görülmesi gereken iş davalarında yetkili mahkeme Kocaeli İş Mahkemesidir.

Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu Genel Kurulunun 15/01/2013 tarih ve 8 sayılı kararında, derdest davalar açısından yetki konusunda bir düzenleme yapılmamıştır. Bu nedenle 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu ile HMK 'nda yetki hususunu düzenleyen hükümlerine göre sorun çözülmelidir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 5 inci maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

HMK'nun 6 ncı maddesinin birinci fıkrasında, genel yetkili mahkemenin davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi olduğu hüküm altına alınmıştır.

Görülüyor ki gerek 5521 sayılı kanunda gerekse HMK'nda yetkili mahkemenin belirlenmesinde davanın açıldığı tarih esas alınmıştır. Bu nedenle Hakimler ve Savcılar Yüksek Kurulu'nun 15/01/2013 tarih ve 8 sayılı kararının bu uyuşmazlıkta uygulama yeri yoktur.

Yukarıda da belirtildiği üzere davanın açıldığı tarih itibariyle yetkili mahkemenin Kocaeli İş Mahkemesi olduğu gözetilmeksizin yerinde olmayan gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.