muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3973, Karar No: 2020/2471, Tarih: 02.06.2020

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Davalı şirket ve feri müdahil ... vekilleri kararın bozulmasını talep etmişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillere ve hükmün dayandığı gerektirici sebeplere göre, davalı şirket ve feri müdahil Kurum vekillerinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2- Dava, 506 sayılı Kanunun 79/10. (5510 sayılı Kanun’un m. 86/9.) maddesi uyarınca açılmış hizmet tespiti davasıdır. Maddeye göre, “Yönetmelikle tespit edilen belgeleri işveren tarafından verilmeyen veya çalıştıkları Kurumca tespit edilemeyen sigortalılar, çalıştıklarını hizmetlerinin geçtiği yılın sonundan başlayarak 5 yıl içerisinde mahkemeye başvurarak alacakları ilam ile ispatlayabilirlerse, bunların mahkeme kararında belirtilen aylık kazanç toplamları ile prim ödeme gün sayıları nazara alınır.”

Hizmet akdi ile bir veya birden fazla işveren tarafından çalıştırılanların hizmetlerin tespitine ilişkin davalar, kamu düzenine ilişkindir. Bu nedenle özel bir duyarlılıkla ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu çerçevede hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyerek, gerekli araştırmaların re'sen yapılması ve kanıtların toplanması gereği göz önünde bulundurulmalıdır.

Eldeki davada; 01.12.2006-30.10.2010 tarihleri arasında davalı şirket işyerinden tam ve kısmi bildirimleri bulunan davacı, 01.07.2001-30.10.2010 tarihleri arasındaki kesintisiz çalışmalarının tespitini talep etmiş, Mahkemece dava dışı farklı işyerinden 26.10.2004-14.06.2005 ve 20.10.2005-30.05.2006 tarihleri arasında yapılan bildirimler gözetilerek, 01.07.2001-30.05.2006 tarihleri arasındaki istemin hak düşürücü süre nedeniyle reddine, 01.06.2006-30.10.2010 tarihleri arasındaki istemle ilgili olarak ise, davanın kısmen kabulü ile, Kuruma bildirilen süreler dışlanmak suretiyle, 01.07.2006-30.10.2010 tarihleri arasında tam ve kesintisiz çalışıldığının tespitine karar verilmiştir.

Mahkemenin kısmen kabul kararı yerinde ise de, davalı şirket vekili iddiaları, bordro tanıkları ..., ... ve ...’nin beyanları ile davacının 2008 ve 2009 yıllarının bazı aylarında istirahate (1 kod) dayalı olarak bildirimlerinin eksik yapıldığı dikkate alındığında, beyin ameliyatı geçirilen istirahatli dönemin usulünce (hastane, işyeri kayıtları vs.) araştırılarak, bu süreler dışlanmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu şekilde karar verilmesi uygun bulunmamış, bozmayı gerektirmiştir.

O hâlde, davalı şirket ve feri müdahil ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

O hâlde, davalı şirket ve feri müdahil ... vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin kararının kaldırılarak İlk Derece Mahkemesince verilen hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi kararının 373/1 maddesi gereğince kaldırılarak temyiz edilen ilk derece mahkemesi hükmünün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, dosyanın kararı veren İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 02.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7192, Karar No: 2016/2112, Tarih: 22.03.2016

**6. Ceza Dairesi         2015/7192 E.  ,  2016/2112 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Yüklenen suçun gerektirdiği cezanın alt ve üst sınırları bakımından hükmün tefhim edildiği son oturumda, sanık ve savunmanı bulundurulmaksızın karar verilmek suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 150/3, 151/1, 188/1, 289/3-e maddelerine aykırı davranılması suretiyle savunma hakkının kısıtlanması,

2- Sanığın yağma eylemini, eklenti niteliğindeki konutun alt katında kümes olarak kullanılan yerde gerçekleştirdiği, Ceza Genel Kurulunun 27.1.2009 tarih, 2008/6-2003 Esas ve 2009/3 Karar sayılı kararında açıklandığı üzere, 5237 sayılı TCY'nın 149/1-d maddesinin yağma suçunun konutun içerisinde işlenmesi durumunda uygulanabileceği, eklentide işlenmesi halinde anılan maddenin (d) bendiyle uygulama yapılamayacağının anlaşılması karşısında; sanık hakkında kurulan hükümde koşulları oluşmadığı halde TCK'nın 149/1. maddesinin (d) bendine yer verilmesi,

3-TCK'nın 150. maddesinin 2.fıkrasındaki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif “veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, koşulları oluşmadığı halde, 150.maddenin 2. fıkrasına düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek, yazılı şekilde anılan yasanın 150. maddesinin 2.fıkrası ile uygulama yapılması,

3-Sanığın, hapis cezalarının infazı tamamlanıncaya kadar TCK'nın 53/1-a-b-c-d-e maddesinde yazılı hakları kullanmaktan yoksun bırakılmasına ancak, TCK'nın 53/3. maddesi uyarınca koşullu salıverildiği takdirde, kendi altsoyu üzerinde TCK'nın 53/1-c bendinde sayılan hakları kullanmaktan yoksunluğunun sona erdirilmesine karar verilmiş ise de; 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 gün, 2014/140-2015/85 Esas ve Karar sayılı kararı ile TCK'nın 53/1-b maddesinde yazılı, "seçme, seçilme ve diğer siyasi hakları kullanmaktan" ibaresinin iptal edilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 1412 sayılı CMUK’nın 326/son maddesi uyarınca ceza süresi bakımından kazanılmış hakkın korunmasına, 22.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7637, Karar No: 2020/9221, Tarih: 04.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/7637 E.  ,  2020/9221 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

VASİ : ...

KISITLI : ...

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve... (...) Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Kısıtlı ...,... Sulh Hukuk Mahkemesinin 22.03.2019 tarih ve 2019/279 esas, 2019/397 karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır.

Vasi, 09.01.2020 tarihli dilekçesi ile kısıtlının emekli maaşını çekebilmesi ve banka kartı çıkarabilmesi için izin verilmesini talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, 10.01.2020 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin “.../...” olduğu gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Yenice (Çanakkale) Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olmadığından vasinin talebi ile ilgili karar vermekte ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 04/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2046, Karar No: 2017/9119, Tarih: 28.09.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/2046 E.  ,  2017/9119 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkûmiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere,gerekçeye,hakimin kanaat ve taktirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 28/09/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/420, Karar No: 2015/1455, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/420 E.  ,  2015/1455 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/12692, Karar No: 2015/3025, Tarih: 06.03.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/12692 E.  ,  2015/3025 K.**

**"İçtihat Metni"**

ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 03/04/2012 gün ve 2009/59-2012/158 sayılı kararı bozan Daire’nin 20.03.2014 gün ve 2012/14753 E - 2014/5395 sayılı kararı aleyhinde davalı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

Davacı vekili, ...'ne yüklenen etil asetat ve fosforik asit cinsi emtiaların anılan gemide yüklü halde iken geminin 17.09.2008 tarihinde başka bir gemi ile çatıştığını, bunun üzerine taşımaya konu yükün bir an önce müvekkile teslimi için taşıyan tarafından ivedi olarak harekete geçilmesi ve gerekli tüm tedbirlerin alınması gerekirken taşıyan tarafından bu yükümlülüğe aykırı davranılarak, malları bir an önce başka bir gemiye aktarmak yerine malların kendilerine ait diğer bir gemi olan ...'ne aktarmak için uzunca süre beklenerek malların alıcısı müvekkilin ciddi zararlarla karşı karşıya bırakıldığını, 13.09.2008 tarihinde yüklenen ve Ekim ayı ortasında müvekkile teslim edilmesi gereken mallar, iki ayı aşkın süre geçtikten sonra ...'ne 14-15.11.2008 tarihlerinde yüklenmiş olmakla taşınan yüklerin müvekkiline varma limanında ancak 08.01.2009 tarihinde teslime hazır hale getirilebildiğini, donatanın/taşıyanın navlun sözleşmesini kendisinden kaynaklanan nedenlerle gecikme ile ifa etmesi nedeniyle müvekkilinin 1.827.496,91 ABD Doları zarara uğradığını ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla şimdilik 500.000,00 ABD Dolarının faiziyle davalıdan tahsili ile söz konusu alacağın TTK'nın 1235. maddesi uyarınca gemi alacaklısı hakkı ve 1236. maddesi uyarınca gemi alacaklısı hakkı nedeniyle gemi ve teferruatı üzerinde kanundan doğan rehin hakkı verdiğinden bu hususların tespitini ve rehnin paraya çevrilmesi suretiyle alacağın rehnin paraya çevrilmesi sonucunda elde edilecek bir bölümünün rehinli maldan tahsil edileceği hususunun tespitini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2012/14753 E,2014/5395 K sayılı ilamıyla ilamda yer alan gerekçelerle bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Davalı vekili davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın reddine dair verilen kararın davacı vekilince temyizi üzerine karar Dairemizin 2012/14753 E,2014/5395 K sayılı ilamıyla ilamda yer alan gerekçelerle bozulmuştur.

Davalı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davalı vekilinin HUMK’nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK’nın 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 05,20 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK'nın 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 251,00 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyenden alınarak hazineye gelir kaydedilmesine, 06.03.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/641, Karar No: 2022/11539, Tarih: 06.06.2022

**11. Ceza Dairesi         2021/641 E.  ,  2022/11539 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa aykırılık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanığın yokluğunda verilen hükmün aynı zamanda MERNİS adresi de olan sorgusu esnasında bildirdiği adresine, öncelikle 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre tebligat yapılması gerekirken, doğrudan Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesi gereğince 04.05.2015 tarihinde yapılan tebligatın geçersiz olduğu; ancak, bilinen son adresine daha sonra Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre çıkarılan tebligatın iade edilmesi üzerine MERNİS adresine Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre 03.08.2015 tarihinde yapılan tebligatın usulüne uygun olduğu anlaşılmakla, tebliğnamedeki görüşe iştirak edilmemiştir.

Sanığın yokluğunda verilip usulüne uygun olarak 03.08.2015 tarihinde tebliğ olunan hükmün, sanık tarafından 5320 sayılı Kanun’un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nin 310. maddesinde öngörülen bir haftalık yasal süreden sonra 28.12.2015 tarihli dilekçe ile temyiz edildiği anlaşıldığından; temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK’nin 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 06.06.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/5703, Karar No: 2025/2195, Tarih: 19.03.2025

**1. Ceza Dairesi         2023/5703 E.  ,  2025/2195 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2022/1495 E., 2023/687 K.

SUÇLAR : Taksirle ölüme neden olma, nitelikli kasten öldürme

HÜKÜMLER : İstinaf başvurularının esastan, düzeltilerek esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ: Ret, temyiz istemlerinin esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1.maddesi uyarınca temyiz edilebilir olduğu, (suça sürüklenen çocuk ... hakkında taksirle ölüme neden olmak suçundan verilen mahkumiyet hükmünün 5271 sayılı Kanun'un 286/2-a maddesi uyarınca kesin olduğu anlaşılmış ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 10.03.2009 tarih 2009/2-43 Esas ve 2009/56 sayılı kararında belirtildiği üzere, kesin nitelikteki hükmün suç vasfına yönelik aleyhe temyiz edilmesi nedeniyle temyiz edilebilir olduğu) 260/1. maddesi gereği temyiz edenlerin hükümleri temyize hak ve yetkilerinin bulunduğu, 291/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin süresinde olduğu, 294/1. maddesi gereği temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. maddesi gereği temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü;

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Bursa 16. Ağır Ceza Mahkemesinin, 27.01.2022 tarihli ve 2020/73 Esas, 2022/26 Karar sayılı kararı ile;

a.Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktule yönelik taksirle ölüme neden olmak suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 85/1, 31/3. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına,

b.Sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan 5271 sayılı Kanun'un 223/2-e maddesi gereği ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

2.Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2022/1495 Esas, 2023/687 Karar sayılı kararı ile;

a.Suça sürüklenen çocuk ... hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik suça sürüklenen çocuk müdafii ve katılanlar vekillerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca " katılan Bakanlık lehine vekalet ücreti verilmek suretiyle" düzeltilerek esastan reddine,

b.Sanık ... ile suça sürüklenen çocuklar ... ve ... hakkında İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik katılanlar vekillerinin istinaf başvurularının 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık ... suça sürüklenen çocukların iştirak halinde canavarca hisle öldürme suçunu işlediklerine, Murat'ın taksirle ölüme neden olma suçundan sorumlu tutulmasının hatalı olduğuna, nitelikli kasten öldürme, aksi halinde kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan cezalandırılmaları gerektiğine, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine,

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1.Katılan ... vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık ... suça sürüklenen çocukların iştirak halinde canavarca hisle öldürme suçunu işlediklerine, Murat'ın taksirle ölüme neden olma suçundan sorumlu tutulmasının hatalı olduğuna, nitelikli kasten öldürme, aksi halinde kasten yaralama sonucu ölüme neden olma suçundan cezalandırılmaları gerektiğine, adil yargılanma hakkının ihlal edildiğine,

2.Suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz sebepleri özetle; suça sürüklenen çocuğun bir yumruk atmaktan ibaret eyleminin ölüme neden olmadığına, eyleminin basit yaralama kapsamında kaldığına, ceza miktarına, takdiri indirim hükümlerinin uygulanması gerektiğine,

3.Katılan Bakanlık vekilinin temyiz sebepleri özetle; sanık ... suça sürüklenen çocukların kasten öldürme suçunu işlediklerine, bu hususta yeni rapor alınması gerektiğine, ceza miktarına ilişkindir.

III. GEREKÇE

1.Suça sürüklenen çocuk ... hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan verilen mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Temyizin niteliğine göre vasıfla sınırlı olarak yapılan incelemede;

Mahkemenin oluş ve kabulüne göre eylemin vasıflandırmasında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, vasfa ilişkin temyiz isteminin reddine karar verilmesi gerekmiştir.

2.Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eksik inceleme bulunmadığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin

açıkça gösterildiği, taksirle işlenen suça iştirak mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında verilen beraat kararlarında isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından, katılanlar vekilinin temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümlerde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

1.Suça sürüklenen çocuk ... hakkında taksirle ölüme neden olma suçundan verilen mahkumiyet hükmü yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (1) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2022/1495 Esas, 2023/687 Karar sayılı kararında katılanlar vekilinin suç vasfına yönelen temyiz sebepleri yerinde görülmediğinden, temyiz istemlerinin 5271 sayılı Kanun’un 298/1. maddesi uyarınca, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle REDDİNE,

2.Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan verilen beraat hükümleri yönünden;

2.Suça sürüklenen çocuklar ... ve ... ile sanık ... hakkında nitelikli kasten öldürme suçundan verilen beraat hükümleri yönünden;

Gerekçe bölümünde yer alan (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.03.2023 tarihli ve 2022/1495 Esas, 2023/687 Karar sayılı kararında katılanlar vekili ve suça sürüklenen çocuk ... müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Bursa 16. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

19.03.2025 tarihinde karar verildi.