muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/20876, Karar No: 2014/6873, Tarih: 09.04.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/20876 E.  ,  2014/6873 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanıkların 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanıkların temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 09.04.2014 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/637, Karar No: 2006/679, Tarih: 08.11.2006

**Hukuk Genel Kurulu         2006/13-637 E.  ,  2006/679 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gölhisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/12/2005

08112006Taraflar arasındaki "itirazın iptali" davasından dolayı yapılan yargılama sonunda; Gölhisar Asliye Hukuk Mahkemesince davanın reddine dair verilen 22.02.2005 gün ve 2004/142-2005/40 sayılı kararın incelenmesi Davacı/alacaklı tarafından istenilmesi üzerine, Yargıtay 13. Hukuk Dairesinin 13.10.2005 gün ve 2005/8905-15113 sayılı ilamı ile ; (...Davacı banka, kredi sözleşmesi gereğince borçlarını ödemeyen davalılar aleyhine başlattığı icra takibine vaki haksız itirazın iptaline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemişlerdir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

1—4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı yasanın amaç başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2.maddesinde “Bu kanun, birinci maddede belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasaların da tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiştir. Yasanın 3.maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses, görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen kullanan veya yararlanan gerçek yada tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Somut olayda taraflar arasında 4077 sayılı yasanın 10/A kapsamında kredi sözleşmesi ilişkisi olduğu ve davacının da yasanın 3/k bendinde yer alan “kredi veren” durumunda bulunduğu anlaşılmaktadır.

4077 sayılı yasanın 23. maddesi bu kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilafa tüketici mahkemelerinde bakılacağını öngörmüştür. Taraflar arasındaki uyuşmazlık 4077 sayılı Tüketicinin korunması hakkındaki kanun kapsamında kaldığına göre davaya bakmaya tüketici mahkemesi görevlidir. Görevle ilgili düzenlemeler kamu düzenine ilişkin olup taraflar ileri sürmese dahi yargılamanın her aşamasında resen gözetilir ve görevle ilgili hususlarda kazanılmış hak söz konusu olmaz. Bu durumda mahkemece görevsizlik kararı verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırıdır. Bozmayı gerektirir.

2—Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:  Davacı/alacaklı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

2—Bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir....) gerekçesiyle bozularak dosya yerine geri çevrilmekle,yeniden yapılan yargılama sonunda, mahkemece önceki kararda direnilmiştir.

TEMYİZ EDEN:  Davacı/alacaklı vekili

HUKUK GENEL KURULU KARARI

Hukuk Genel Kurulunca incelenerek direnme kararının süresinde temyiz edildiği anlaşıldıktan ve dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra gereği görüşüldü:

Dava, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 67.maddesine dayalı itirazın iptali istemine ilişkindir.

Gölhisar İcra Müdürlüğünün 2003/167 sayılı takip dosyasında; T.C.Halk Bankası Genel Müdürlüğü adına Karamanlı Halk Bankası Şube Müdürlüğü vekili aracılığıyla davalı/borçlular aleyhine “Kooperatif Kredileri Sözleşmesi’ne dayanılarak verilen kredi” nedeniyle 31.03.2003 tarihinde toplam 2.944.500.000.TL. üzerinden icra takibine geçilmiş;%105 faiz ile banka muamele giderleri ve fon giderleri istenmiş ve takip dayanağı olarak ihtarname, hesap özeti, taahhüt ve kredi sözleşmesi gösterilmiştir.

Davalı borçlular takibe itiraz ettiğinden 09.04.2003 tarihinde takibin durdurulmasına karar verilmiş; alacaklı banka tarafından itirazın iptali istemli eldeki dava Asliye Hukuk Mahkemesine açılmıştır. Dava mahkemece esastan incelenerek retle sonuçlanmıştır.

Davacı/alacaklının temyizi üzerine Özel Dairece, tüketici işlemi olduğu ayrıca kredi veren durumundaki bankanın da taraf olması gözetilerek uyuşmazlığın çözüm yerinin Tüketici Mahkemesi olduğu gerekçesiyle hüküm bozulmuştur.

Mahkeme tarafların esnaf ve işin ticari olduğu, tüketici işleminin söz konusu olmadığı gerekçesiyle görevli olduğundan bahisle önceki kararında direnmiş; hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

Takip dayanağı “Kooperatif Kredileri Sözleşmesi”nde borçlunun esnaf olup, kefillerin de gerçek kişi esnaflar ve Gölhisar Esnaf ve Kefalet Kooperatifi olduğu çekişmesizdir.

Özel Daire ile Yerel Mahkeme arasındaki uyuşmazlık; uyuşmazlığın niteliği ve tarafların sıfatına göre davaya bakma görevinin Tüketici Mahkemesine mi, yoksa Asliye Hukuk Mahkemesine mi ait olduğu noktasında toplanmaktadır.

Uyuşmazlığın çözümüne yönelik olarak ilkin “tüketici” kavramının açıklanmasında yarar vardır.

4822 sayılı Kanunla değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3/e maddesinde “Tüketici” ; “Bir mal veya hizmeti ticari ve mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek veya tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır.

Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere bir işlemin tüketici işlemi olabilmesi için gerçek ya da tüzel kişinin o işlemi yaparken amacının ticari ve mesleki olmaması gerekmektedir.

4822 sayılı Kanunla değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 3/e maddesinde “Tüketici” ; “Bir mal veya hizmeti ticari ve mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek veya tüzel kişiyi ifade eder.” şeklinde tanımlanmıştır.

Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere bir işlemin tüketici işlemi olabilmesi için gerçek ya da tüzel kişinin o işlemi yaparken amacının ticari ve mesleki olmaması gerekmektedir.

Her alıcı ya da kredi kullanan tüketici olmadığına göre, kişisel ihtiyaçları dışında belirli bir meslek icrası, belirli bir üretimde kullanma, yeniden satış, ticari olarak kullanma ve bunun gibi amaçlarla alıcı olmak ya da kredi kullanmak da mümkündür. Bu durumda bir mal veya hizmeti mesleki veya ticari amaçlarla satın alanların, ve yine bu amaçla kredi kullananların tüketici olarak adlandırılması açıklanan hüküm karşısında olanaklı değildir.

Şu durumda, mesleki amaçlı kredi kullandıran tarafın banka olması da kredinin kullanılma biçimi ve kullananın sıfatı nazara alındığında  tek başına göreve etkili bir husus olmayıp, 4077 sayılı Kanunun “kredi veren” tanımına ilişkin 3/k ve “Tüketici kredi sözleşmesi” ne ilişkin 10/A maddelerinin de uygulama yeri bulunmamaktadır.

Somut olayda; takip dayanağı “Kooperatif Kredileri Sözleşmesi” olup, söz konusu kredinin kullanılabilmesi kredi borçlusunun esnaf ve sanatkârlar kooperatifi üyesi olması dolayısıyla esnaf sıfatını taşıması koşuluna bağlıdır. Nitekim, kredi borçlusu ve kefilleri esnaf olup, ayrıca kredi sözleşmesinde esnaf ve sanatkarlar kooperatifinin de müteselsil kefaleti bulunmaktadır.

Bu da göstermektedir ki, Kanunun açık hükmü karşısında söz konusu krediyi mesleki amaçlarla kullanmış olan kredi borçlusu esnafın, özel hayatına ilişkin olmayan bu işlemi nedeniyle, tüketici olarak kabulü olanaklı değildir.

Ayrıca, kredi alan/borçlu açıkça tüketici sıfatı taşımazken, salt kredi kullandıranın banka olması, kredi alana tüketici sıfatı, alınan krediye de Tüketici kredisi niteliği kazandıramaz.

Diğer taraftan, 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun 23. maddesi hükmü ile “Tüketici Mahkemelerinin” görev alanı “bu Kanunun uygulanması ile ilgili her türlü ihtilaflar” şeklinde belirlenmiş olup; yukarıda açıklanan hususlar karşısında taraflar arasındaki uyuşmazlığın bu Kanunun uygulanması ile ilgili bulunmadığı da açıktır.

Durum böyle olunca 4077 sayılı Kanun kapsamında bulunmayan uyuşmazlığın çözüm yeri de Tüketici Mahkemeleri olmayıp, Genel Mahkemelerdir.

Açıklanan nedenlerle; Yerel Asliye Hukuk Mahkemesinin davaya bakmakla görevli olduğuna ilişkin kararı ve bu kararında direnmesi usul ve yasaya uygundur.

Ne var ki, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazları Özel Dairesince inceleme dışı bırakıldığından; işin esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

Açıklanan nedenlerle; Yerel Asliye Hukuk Mahkemesinin davaya bakmakla görevli olduğuna ilişkin kararı ve bu kararında direnmesi usul ve yasaya uygundur.

Ne var ki, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazları Özel Dairesince inceleme dışı bırakıldığından; işin esasına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesi için dosyanın Özel Daireye gönderilmesi gerekir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle DİRENME KARARI UYGUN OLUP, işin esasına yönelik diğer temyiz itirazlarının incelenmesi için DOSYANIN 13.HUKUK DAİRESİNE GÖNDERİLMESİNE  08.11.2006  gününde oybirliği  ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4487, Karar No: 2008/5490, Tarih: 17.04.2008

**2. Hukuk Dairesi         2008/4487 E.  ,  2008/5490 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Tenkis

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hükmün temyizen mürafaa icrası suretiyle tetkiki istenilmekle duruşma için tayin olunan \* 17.07.2007 günü temyiz eden ... geldi. Karşı taraf tebligata rağmen gelmedi. Gelenini konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Mahkeme kararınını müdahale talebi reddedilen ...'e tebliğinin sağlanmasından sonra dosyanın gönderilmesi için mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 17.04.2008
Yargıtay — Esas No: 2011/9267, Karar No: 2012/5227, Tarih: 03.04.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/9267 E.  ,  2012/5227 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Kozan 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 13/04/2011 tarih ve 2010/473-2011/214 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin uzun süredir Almanya'da yaşadığını, Türkiye'ye geldiği zaman davalı banka şubesinde iki ayrı hesap açtırdığını ve bu hesaplara 25.08.1997 tarihinde 4949,04 EURO, 12.01.1997 tarihinde ise 4237,57 EURO yatırdığını, daha sonra Almanya'ya giden müvekkilinin geçirdiği beyin kanaması sonucu felç kaldığını ve Türkiye'ye gelerek işlem yapmasının imkansız hale geldiğini, davalı bankanın hesapta 10 yıl boyunca herhangi bir işlem yapılmadığından bahisle söz konusu parayı TMSF'ye aktardığını, ancak hesap açılırken müvekkilinin kimlik ve hesap bilgilerini almayan davalının iadeli taahhütlü mektupla bu konuda müvekkiline bildirimde bulunmadığını, ayrıca müvekkilinin hastalığının BK'nun 117. maddesi uyarınca mücbir sebep teşkil ettiğini ileri sürerek, davalı tarafından TMSF'ye aktarılan paranın reeskont faizi ile birlikte müvekkiline iadesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davacının mevduat hesabı üzerinde 10 yıl boyunca herhangi bir işlem yapmamasından dolayı hesaptaki paranın TMSF'ye aktarıldığını, müvekkilinin, Mevduat ve Katılım Fonunun Kabulüne, Çekilmesine ve Zamanaşımına Uğrayan Mevduat, Katılım Fonu, Emanet ve Alacaklara İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 8. maddesi uyarınca işlem yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı vekili, davacının mevduat hesabı üzerinde 10 yıl boyunca herhangi bir işlem yapmamasından dolayı hesaptaki paranın TMSF'ye aktarıldığını, müvekkilinin, Mevduat ve Katılım Fonunun Kabulüne, Çekilmesine ve Zamanaşımına Uğrayan Mevduat, Katılım Fonu, Emanet ve Alacaklara İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Yönetmeliğin 8. maddesi uyarınca işlem yaptığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, davacının Almanya'da ikamet ettiği, yurda dönüş yaptığı sırada davalı banka şubesinde iki ayrı hesap açtığı, bu hesaplarda son işlemlerin 1997 yılı içinde yapıldığı, son işlem tarihinden itibaren 10 yıl süre ile işlem görmeyen hesaplardaki mevduatın davalı tarafça TMSF'ye devredildiği, bu hesaplarla ilgili olarak davacının adresi bulunmadığından kendisine tebligat yapılmadığının davalı bankaca bildirildiği, bir güven kurumu olan bankanın kendisine parasını emanet eden müşterilerinin zarara uğramaması için her türlü önlemi almasının gerektiği, davalı şubenin hesap açılırken davacının açık kimlik bilgileri ile adresini almakta ihmalkar davrandığı, davalının bu ihmali neticesinde davacının mağduriyet yaşadığı, gazetede yapılan ilanlarda genel ifadeler kullanıldığı ve davacının adına açıkça yer verilmediği, bu işlemin davalıyı sorumluluktan kurtarmadığı, özen yükümlülüğüne aykırı hareket ederek davacının zararına yol açan davalının bu zararı karşılamak zorunda olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, 9.186,61 EURO'nun dava tarihindeki karşılığının ticari faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 807,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 03.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5039, Karar No: 2014/11667, Tarih: 29.05.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/5039 E.  ,  2014/11667 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 17. İş Mahkemesi

TARİHİ : 17/12/2013

NUMARASI : 2011/1455-2013/716

Davacılar, murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre; davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, iş kazası sonucu ölen sigortalının hak sahiplerinin maddi ve manevi tazminat istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davacılar N.. Ç.. ve B.. Ç..'ın maddi tazminat taleplerinin reddine, davacılardan A.. Ç.. için 16.111,24 TL maddi, davacı eş N.. Ç.. için 60.000,00 TL manevi, çocuklar B.. Ç.. ve A.. Ç..'ın her biri için ayrı ayrı 40.000,00'er TL manevi tazminatın davalıdan alınarak davacılara verilmesine, fazlaya ilişkin taleplerin reddine karar verilmiştir.

Dosya kapsamından sigortalının 02/08/2009 tarihinde geçirdiği iş kazası sonucu öldüğü ve kazanın meydana gelişinde davalının %60, sigortalının %40 oranında kusurlu oldukları anlaşılmaktadır.

Borçlar Kanunu'nun 47. maddesi hükmüne göre hakimin özel halleri göz önünde tutarak manevi zarar adı ile hak sahibine verilmesine karar vereceği bir para tutarı adalete uygun olmalıdır. Hükmedilecek bu para, zarara uğrayanda manevi huzuru doğurmayı gerçekleştirecek tazminata benzer bir fonksiyonu olan özgün bir nitelik taşır. Bir ceza olmadığı gibi, mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanmasını da amaç edinmemiştir. O halde, bu tazminatın sınırı onun amacına göre belirlenmelidir. Takdir edilecek miktar, mevcut halde elde edilmek istenilen tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalıdır. 22.06.1966 günlü ve 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı'nın gerekçesinde takdir olunacak manevi tazminatın tutarını etkileyecek özel hal ve şartlar da açıkça gösterilmiştir. Bunlar her olaya göre değişebileceğinden hakim bu konuda takdir hakkını kullanırken ona etkili olan nedenleri de karar yerinde objektif ölçülere göre isabetli bir biçimde göstermelidir.

Hakimin bu takdir hakkını kullanırken, ülkenin ekonomik koşulları, tarafların sosyal ve ekonomik durumları, paranın satın alma gücü, tarafların kusur durumu, olayın ağırlığı, olay tarihi gibi özellikleri göz önünde tutması, bunun yanında olayın işverenin işçi sağlığı ve güvenliği önlemlerini yeterince almamasından kaynaklandığı da gözetilerek gelişen hukuktaki yaklaşıma da uygun olarak tatmin duygusu yanında caydırıcılık uyandıran oranda manevi tazminat takdir edilmesi gerektiği açıkça ortadadır. ( HGK. 23/06/2004, 13/291-370 ).

Bu ilkeler gözetildiğinde, davacı eş N.. Ç.. için hükmedilen 60.000,00 TL manevi tazminat ile davacı çocuklar B.. Ç.. ve A.. Ç.. için hükmedilen 40.000,00'er TL manevi tazminatlar fazladır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular nazara alınmaksızın yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine,29/05/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18768, Karar No: 2015/20688, Tarih: 18.11.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/18768 E.  ,  2015/20688 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı ve davalı taraflarından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

... A R A R

Borçlu vekili ilama dayalı olarak başlatılan takipte İcra Mahkemesi'nden; ilama aykırı faiz talep edildiğini iddia ederek, icra emrinin iptalini istemiştir. Mahkemece, TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre asıl alacak yönünden hesaplama yapılarak şikayetin kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm, alacaklı ve borçlu vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

... 2. Asliye Ticaret Mahkemesi'nin 29.11.2013 tarih 2013/ 118 Esas- 2013/101 Karar sayılı ilamı ile 12.002,47 TL'nin 22.11.1999 tarihinden itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan tahsiline karar verilmiştir.

İlamın hüküm kısmının aynen infazı zorunlu olup, dar yetkili icra mahkemesi yorum yoluyla hükmü değiştiremez. (HGK.nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar) ilamda açıkça "avans faizin" uygulanmasına karar verilmiştir.

3095 sayılı Kanun'un 2/2. maddesinde ''Türkiye Cumhuriyeti ... Bankası'nın önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı, yukarıda açıklanan miktardan fazla ise, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde temerrüt faizi bu oran üzerinden istenebilir. Söz konusu avans faiz oranı, 30 Haziran günü önceki yılın 31 Aralık günü uygulanan avans faiz oranından beş puan veya daha çok farklı ise yılın ikinci yarısında bu oran geçerli olur." düzenlemesi mevcuttur. Bu düzenlemeye göre takip konusu alacağa 3095 sayılı Yasa'nın 2/2. maddesinde öngörülen avans faiz oranlarının uygulanması gerekir.

O halde Mahkemece, anılan Yasa maddesi doğrultusunda gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak, sonuca gidilmesi gerekirken TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre yapılan ve denetime elverişli olmayan hesaplama ile sonuca gidilip yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Alacaklı ve borçlu vekilinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve temyiz eden davacı ve davalılardan alınan 25,20 TL peşin harcın istek halinde ayrı ayrı iadesine 18.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.