muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1463, Karar No: 2012/3994, Tarih: 13.03.2012

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE)… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA; bozma nedenine göre diğer yönlerin incelenmesine yer olmadığına ve temyiz eden davalı .... yararına takdir olunan 900.00 TL duruşma avukatlık ücretinin davacılara yükletilmesine, peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 13/03/2012 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M)

KARŞI OY YAZISI

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan davalının öteki temyiz itirazları reddedilmelidir.

2-Ancak davanın niteliği gereği maktu harç alınması gerekirken nisbi harç alınması bozma nedeni yapılması gerekirse de HUMK'nun 438. maddesi uyarınca kararın düzeltilerek onanması görüşünde olduğumdan çoğunluk görüşüne karşıyım. 13/03/2012
Yargıtay — Esas No: 2016/18103, Karar No: 2017/7143, Tarih: 15.05.2017

**3. Hukuk Dairesi         2016/18103 E.  ,  2017/7143 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :AİLE MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki nafaka davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, asıl ve birleşen davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı-birleşen davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı-birleşen davalı, davalı ile evlilik dışı ilişkilerinden olan müşterek çocuk..... için, Antalya 3. Aile Mahkemesi'nin 2008/1204 esas sayılı dosyası ile aylık 350 TL iştirak nafakasına hükmedildiğini, ancak aradan geçen zaman içerisinde kendisinin işlerinin kötüye gittiğini, işlettiği pansiyonun sürekli zarar ettiğini, davalı annenin ise bu süreçte çalışmaya başladığını ileri sürerek, müşterek çocuk için takdir edilen iştirak nafakasının azaltılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı-birleşen davacı, ilk nafaka davasından sonra aradan geçen süre içerisinden müşterek çocuğun ihtiyaçlarının arttığını belirterek, davacının davasının reddine, birleşen dava bakımından ise 350 TL iştirak nafakasının 1.000 TL'ye çıkartılmasına karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, ilk hükmedilen nafaka miktarı ve bu nafakanın her yıl ÜFE oranında artırılmasına karar verilmiş olması ve yine davacının gelirinde olağanüstü bir artış olmaması göz önüne alınarak davanın reddine karar verilmiş, hüküm davalı- birleşen davacı tarafında temyiz edilmiştir.

TMK. 182/2.maddesine göre; "Velayetin kullanılması kendisine verilmeyen eşin çocuk ile kişisel ilişkisinin düzenlenmesinde, çocuğun özellikle sağlık, eğitim ve ahlak bakımından yararları esas tutulur. Bu eş, çocuğun bakım ve eğitim giderlerine gücü oranında katılmak zorundadır".

Aynı Yasanın 328/1.maddesine göre de; "Ana ve babanın bakım borcu, çocuğun ergin olmasına kadar devam eder. Nafaka miktarı, çocuğun ihtiyaçları ile anne ve babanın hayat koşulları ve ödeme güçleri dikkate alınarak belirlenir. Nafaka miktarının belirlenmesinde çocuğun gelirleri de gözönünde bulundurulur" (TMK. 330/1).

İştirak nafakasının; çocuğun yaşı, eğitim durumu, günün ekonomik koşullarındaki paranın alım gücü ile genel ihtiyaçlarına uygun olarak ana babanın mali durumları da gözetilmek suretiyle takdiri gerekir.

Somut olayda, taraflar hakkında yapılan sosyal ekonomik durum araştırmasında; davalı- brileşen davacı annenin ev hanımı olup çalışmadığı, davacı-birleşen davalı babanın ise işsiz olduğu ve gelirinin tespit edilemediği belirtilmiş ise de, dosya kapsamındaki bilgilere göre davacı-birleşen davalı babanın pansiyon işlettiği, ayrıca bir kısım tanık beyanlarına göre ise müteahhitlik de yaptığı ifade edilmiş olup, mahkemece davalı babanın bu işlerden elde ettiği gelire ilişkin yeterince inceleme ve araştırılma yapılmadığı anlaşılmıştır.

Öyle ise, mahkemece; öncelikle, davac- birleşen davalı babanın yukarıda açıklandığı şekilde aylık ve yıllık gelirlerinin net olarak saptanmasından sonra, ilk nafakaya karar verildiği tarihten dava tarihine kadar 8 yıllık bir sürenin geçmiş olduğu da gözetilerek; tarafların gerçekleşen sosyal ve ekonomik durumları, nafakanın niteliği, müşterek çocuğun yaşı, eğitim durumu, ihtiyaçları, ekonomik göstergelerdeki değişim ile ile nafaka yükümlüsünün (davacı- birleşen davalı babanın) gelir durumu nazara alınarak; TMK.4. maddesinde vurgulanan hakkaniyet ilkesine uygun olarak iştirak nafakasının uygun miktarda artırılmasına karar verilmesi gerekirken; yazılı gerekçe ile iştirak nafakasının artırılması isteminin reddine karar verilmesi doğru görülmemiş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 6100 sayılı HMK'nun geçici madde 3 atfıyla 1086 sayılı HUMK.nun 440.maddesi gereğince karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 15.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5177, Karar No: 2014/21395, Tarih: 10.12.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/5177 E.  ,  2014/21395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Beraat

Yüklenen suç açısından sanığın kastının bulunmadığı, dosya içeriğine uygun şekilde gerekçeleri gösterilerek mahkemece kabul ve takdir kılınmış olduğundan katılan vekili ve Cumhuriyet savcısının, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 10.12.2014 günüde oybiriliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/32874, Karar No: 2021/3737, Tarih: 30.03.2021

**15. Ceza Dairesi         2017/32874 E.  ,  2021/3737 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

KATILANLAR : ..., ..., Rahmi Değerli

SUÇ : Nitelikli dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Nitelikli dolandırıcılık suçundan sanıkların beraatine ilişkin hükümler katılanlar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık ...'ın Beyşehir İlçesinde Yazar tarım ürünleri ismi adı altında tarım ürünleri satan bir esnaf olduğu, sanık ...’nın da...’nin bayisi olduğu, katılanların ise çiftçilikle uğraştıkları, 2009 yılı Eylül ayında katılanların sanık ...’den tarlalarında kullanmak üzere... markalı gübre satın aldıkları ve bunu tarlalarında kullandıkları, ertesi yıl ürün alırken ürün miktarında düşmenin meydana geldiği, bunun üzerine katılanların sanık ... ile konuştuklarında gübrenin sahte olduğunu kabul ettiği ancak daha sonra gübre parasını verme konusunda kendilerini bu zamana kadar oyaladığı iddia edilen olayda; sanık savunması, katılan, tanık beyanları ile alınan bilirkişi raporları ile tüm dosya kapsamından; sanıklar tarafından 2009 yılı içerisinde katılanlara gübre satıldığı sabit ise de, katılanların söz konusu alış verişin üzerinden 2 yılı aşkın bir süre geçtikten sonra 02/11/2012 tarihinde şikayette bulunmaları, yine aradan geçen bu süre içerisinde 2009 yılı içerisinde sanıklardan aldıkları gübreden numune saklamaları hayatın olağan akışına uygun düşmemektedir. Bu nedenle katılanlar tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına yapılan şikayetten sonra sanıklardan aldıkları iddiası ile sunulan gübre numunelerinin 2009 yılında sanıkların sattığı gübre olduğu hususunda şüphe oluşmuş ve şüphe giderilememiştir. Yine Selçuk Üniversitesi Ziraat Fakültesi Dekanlığının yukarıda belirtilen görüşüne göre de gübrenin açıldıktan sonra fiziksel özelliklerinde bozulmalar meydana gelebileceğinin belirtilmesi karşısında katılanlar tarafından Cumhuriyet Başsavcılığına sunulan gübrelerin açılmadan bekletildiği hususunda da herhangi bir delil bulunmamaktadır. Bu nedenlerle gerek katılanların sanıklardan gübre satın aldıktan 2 yılı aşkın bir süre sonra haklarında sanık ... tarafından icra takibi yapıldıktan sonra şikayette bulunmaları, gerekse Cumhuriyet Başsavcılığına numune olarak sunulan gübrelerin bu kadar süre bekletilmesinin hayatın olağan akışına uygun düşmemesi ve sunulan gübrelerin sanıklardan alınan gübre olduğu hususunda şüphe oluşması karşısında sanıkların üzerilerine atılı suçu işlediklerinin kanıtlanamadığı gerekçesiyle verilen beraat hükmünde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; katılanların temyiz itirazının reddine, hükümlerin ONANMASINA, 30/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5583, Karar No: 2015/9692, Tarih: 10.11.2015

**6. Hukuk Dairesi         2015/5583 E.  ,  2015/9692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bursa 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2015

NUMARASI : 2013/1833-2015/677

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı itirazın iptali ve tahliye davasına dair karar, davacı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, ödenmeyen kira paralarının tahsili amacıyla başlatılan icra takibine vaki itirazın iptali ve tahliye istemine ilişkindir. Mahkemece, istemin reddine karar verilmesi üzerine hüküm davacılar vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacılar vekili, dava dilekçesinde, Bursa Büyükşehir Belediyesinin 26.12.1995 tarihli 3631 karar sayılı encümen kararı gereği .... Otosansit Yanı Yeni Kamyon-Tır Otoparkının, .... Nakliyat Taşıyıcıları Komisyoncuları Derneği'ne işgaliye bedeli karşılığında tahsis edildiğini, .... Nakliyat Taşıyıcıları Komisyoncuları Derneğinin ise söz konusu kamyon-tır garajında bulunan yıkama yağlama tesisini (...-.... numaralı iş yerini) dernek üyelerinden davacılar S... ve N.. A..'ya 15.10.1999 tarihinde tahsis ettiklerini, dava konusu işyerinin ilk önce davacılar tarafından yıkama yağlama olarak işletildiğini, daha sonra davacıların kendisine tahsis edilen iş yerini davacılardan N.. A..'nın oğlu E.. A.. vasıtasıyla kiraya verdiklerini, davalı borçlunun daha önce ortak olduğu kişinin ayrılması ile 19.02.2010 tarihinden itibaren tek başına tarafların sözlü anlaşması ile kiracılığa devam ettiğini ve halen de yıkama yağlama işine devam ettiğini, her ne kadar davalı borçlunun itirazında kira sözleşmesine itiraz etmiş ise de davalının davacıların bilgisi dışında bir kira sözleşmesini kullanarak Gökdere Vergi Dairesine kaydolup vergi levhası aldığını, bu nedenlerle ödenmeyen kira paralarının tahsili amacıyla Bursa 13. İcra Müdürlüğünün 2013/7568 Esas sayılı dosyasında başlatılan icra takibine yapılan itirazın iptaline, dava değeri 23.760 TL'nin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline, kiralananın tahliyesine, davalı aleyhine %20 icra tazminatına karar verilmesini talep etmiştir. Davalı vekili, cevap dilekçesinde, davalının söz konusu taşınmaz üzerinde işgaliyeci konumunda olduğunu, taşınmazın .... Emlak'a ait olduğunu, davacı tarafın söz konusu yer üzerinde kiralama vb gibi bir tasarruf hakkı bulunmadığını, davalının 2010 yılında dava konusu taşınmazı kiralamak istediğini ve adı geçen kuruma müracaat etmiş ise de ... Emlak'ın söz konusu taşınmazın İl Özel İdaresine tashihli olduğu gerekçesiyle taleplerinin reddedildiğini, dosyaya ibraz edilen encümen kararının eski bir karar olduğunu, söz konusu karar ile herhangi bir hak ve kira talep edilmesinin de mümkün olmadığını, .... Mahallesinde bulunan ... ada, 18 parsel sayılı taşınmazın davaya konu 300 m²'lik kısmının Belediyeye değil Defterdarlık .... ... Emlak Müdürlüğüne ait olduğunu, .... Nakliyat Taşıyıcıları Komisyoncuları Derneği Başkanı A.. B..'in sahte evraklar düzenleyerek hayali sözleşmeler ile kendisinin dahi işgaliyeci konumunda olduğu Hazineye ait gayrimenkulleri maliki imiş gibi haksız bir şekilde satarak ve kiraya vererek haksız kazanç sağladığını, buna ilişkin yasal haklarını saklı tuttuklarını, ... Nakliyat Taşıyıcıları Komisyoncuları Derneği eski yönetim kurulu üyesi Y. K. 'in 2010 yılında davalı ile görüşerek davalının çalıştığı yıkama yağlama yerini E.. A.. diye birinden satın aldığını söylediğini, davalının da E.. A..'ya ulaşarak derneğin kendilerine tahsis ettiğini burayı 2005 yılında boş düz bir yer olarak alındığını ve karşılığında da 17

... Nakliyat Taşıyıcıları Komisyoncuları Derneği eski yönetim kurulu üyesi Y. K. 'in 2010 yılında davalı ile görüşerek davalının çalıştığı yıkama yağlama yerini E.. A.. diye birinden satın aldığını söylediğini, davalının da E.. A..'ya ulaşarak derneğin kendilerine tahsis ettiğini burayı 2005 yılında boş düz bir yer olarak alındığını ve karşılığında da 17.000 TL dernek başkanına hava parası olarak ödendiğini, yazıhane yaptığını beton döktüğünü ve emek verdiğini bu sebeple olası satılması durumunda kendisinin ön alım hakkı olduğunu bildirdiğini, E.. A..'nın ben o yeri Y.K..'e sattım artık onunla görüş diyerek muhatap dahi olmadığını, Y. K. 'in ise davalı ile görüşerek 5.000 TL karşılığında dava konusu yeri satabileceğini söylediğini, davalının ... Nakliyat Taşıyıcıları Komisyoncuları Derneğinin üyesi olduğunu ve üyelik aidatlarını eksiksiz ödediğini, dava konusu hak üzerinde davacılar N.. A.. ve S.. A..'nın tasarruf yetkisi olmadığını, bu nedenle de davanın sıfat yokluğundan reddinin gerektiğini belirterek davanın reddini savunmuş, mahkemece, davacıların bu yeri davalıya kiraya veremeyeceği gibi taraflar arasında kira sözleşmesinin varlığı kanıtlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Davacılar vekili, dava dışı ... Nakliyat Taşıyıcıları Komisyoncuları Derneğine tahsis edilen kamyon-tır garajında bulunan yıkama yağlama tesisini (..-... numaralı iş yerini) dernek üyeleri olan davacılara 15.10.1999 tarihinde tahsis edildiğini,davacıların da kendilerine tahsis edilen bu yeri davalı ve dava dışı ortağına kiraya verdiklerini,davalının ortağının ayrılmasından sonra da davalı ile davacılar arasında 19.02.2010 tarihli sözlü kira anlaşması gereğince davalının bu yerde kiracı olduğunu iddia etmiş,davalı vekili ise davacıların bu yeri kiralama, tasarruf etme hakları bulunmadığını, taraflar arasında kira ilişkisi bulunmadığını savunarak kira ilişkisine karşı çıkmıştır. Ancak kira sözleşmesi düzenlenebilmesi için kiralayanın malik olması zorunlu değildir. Malik olmayan kişilerde kira sözleşmesinin tarafı olabilir.

Bu durumda davacı tarafça taraflar arasında kira ilişkisinin varlığının kanıtlanması gerekmektedir. Davacı tarafça varlığı iddia edilen kira sözleşmesinde yıllık kira bedeli dikkate alındığında dava tarihinde yürürlükte bulunan 6100 sayılı HMK'nun 200.maddesi (yürürlükten kaldırılan 1086 sayılı H.U.M.K’nun 288.’nci maddesi) gereğince davacılar kira ilişkisinin varlığını ancak kesin delillerle kanıtlayabilir. Davacılar yazılı kira sözleşmesi sunamamıştır. Davacılar vekili, delil listelerinde açıkça yemin deliline dayanmamış ise de, “sair hukuki delil” ibaresi yazılmış olup,davacı tarafın yemin deliline dayandığının kabulü gerekir. Mahkemece, davacı tarafa, sözlü kira akdinin varlığı hususunda davalıya yemin teklif etme hakkının hatırlatılması ve hasıl olacak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hüküm bu nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ;Yukarıda açıklanan nedenlerle davacılar vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, istek halinde peşin alınan temyiz harcının temyiz edene iadesine, 10.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/6633, Karar No: 2012/1964, Tarih: 20.03.2012

**7. Hukuk Dairesi         2011/6633 E.  ,  2012/1964 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Dava taşınmazlar üzerinde bulunan muhdesatların aidiyetinin tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş ise de yapılan araştırma ve soruşturma ile dosyada toplanan deliller hüküm vermeye yeterli değildir.

3402 sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesi hükmünde kadastro tutanaklarının kesinleştiği tarihten itibaren 10 yıl geçtikten sonra bu tutanaklarda belirtilen haklara, sınırlandırma ve tespitlere karşı kadastrodan önceki hukuki sebeplere dayanarak dava açılamayacağı açıklanmıştır. Bu sürenin hak düşürücü nitelikte olduğu ve taraflarca öne sürülmese bile mahkemece kendiliğinden değerlendirileceği kuşkusuzdur.

Somut olaya gelince; tapuya kayıtlı ve ortaklığın giderilmesi davasına konu olduğu belirlenen 24 parsel sayılı taşınmazın “ahşap ev ve ahır ve samanlık ve arsası” niteliği ile tapuya kayıtlı olduğu, temyiz aşamasında dosya içerisine getirtilen kadastro tespit tutanağı içeriğinden taşınmazın tespitinin 21.04.1970 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu muhdesatın kadastro tespit gününden önce meydana getirildiğinin belirlenmesi halinde kadastro tespitinin kesinleşmesi ile dava tarihi arasında az yukarıda açıklanan hak düşürücü sürenin geçmiş olduğu gözetilerek bu istem kalemi yönünden davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verileceği tartışmasızdır.

Ne var ki, mahkemece davaya konu edilen muhdesat ile tapu kaydında gösterilen muhdesatların aynı olup olmadığı araştırılmamıştır.

Kaldı ki taşınmaz başında yapılan keşif sırasında fen bilirkişisi hazır edilip kroki düzenletilmediği için, keşfin doğru taşınmazlar üzerinde yapılıp yapılmadığı bilinemediği gibi, hüküm yerinde 24 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yer alan hangi muhdesat yönünden kabul kararı verildiği de anlaşılamaktadır. Yine kabulüne karar verilen ağaç niteliğindeki muhdesatların cinsi, yaşı ve adedi gibi ayırıcı özelliklerine hüküm yerinde yer verilmeyerek infazda kuşku yaratır şekilde hüküm oluşturulmuştur.

Davanın sonucuna etkili tüm deliller toplanmadan ve davada sağlıklı bir sonuca ulaşılması için yapılması gereken usul işlemleri tümüyle yerine getirilmeden eksik araştırma ve soruşturma ile infazda kuşku yaratır biçimde hüküm verilemez.

Davanın sonucuna etkili tüm deliller toplanmadan ve davada sağlıklı bir sonuca ulaşılması için yapılması gereken usul işlemleri tümüyle yerine getirilmeden eksik araştırma ve soruşturma ile infazda kuşku yaratır biçimde hüküm verilemez.

Hal böyle olunca; az yukarıda açıklanan hukuki olgunun belirlenmesi açısından, konusunda uzman bir fen bilirkişi beraberinde ve taraf tanıkları hazır edilmek suretiyle 24 parsel sayılı taşınmaz üzerinde yeniden keşif yapılmalı, keşifte öncelikle hangi muhdesatın dava edildiği belirlenmeli, daha sonra davaya konu edilen muhdesat ile tapu kaydında görünen muhdesatların aynı olup olmadığı, aynı değil iseler tapu kaydında belirtilen muhdesatların ne olduğu, dava konusu muhdesatın hangi tarihte, kim tarafından, ne şekilde meydana getirildiği duraksamasız belirlenmeli, bunun sonucunda davada hak düşürücü sürenin gerçekleşip gerçekleşmediği araştırılmalı, muhdesatın oturulabilir hale getirilmesi için yapılan harcamaların yeni bir muhdesat meydana getirme niteliğinde olmayıp, iyileştirme gideri (faydalı masraf) niteliğindeki alacağı, bu gibi giderlerin ancak koşullarının varlığı halinde sebepsiz zenginleşme davasına konu edilebileceği düşünülmeli, daha sonra toplanan ve toplanacak tüm deliller bir arada değerlendirilerek sonucuna uygun ve infaza elverişli bir karar verilmelidir.

Mahkemece böylesine bir uygulama yapılmaksızın eksik araştırma ve soruşturma ile hüküm verilmesi isabetsiz, davalıların temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre de davalıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde ilgililerine iadesine, 20.03.2012 gününde oybirliği ile karar verildi.