muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/15643, Karar No: 2015/4149, Tarih: 10.09.2015

Açıklanan Anayasal normlar ve Sözleşme’de sözü edilen “hukuka aykırı ihlalin önlenmesi veya durdurulması için en kısa sürede uygun yargı koruması sağlanması ve Sözleşme’de yer alan hükümlerin ihlal edilmesi halinde gerekli yaptırımların uygulanmasını sağlama” yükümlülüğünün kapsamına, sağlık hakkını gerçekleştirme yükümlülerinin yani anılan suçlarda "suçtan doğrudan zarar gören" Devlet örgütünü temsil eden kuruluşların ve Anayasa’nın 135. maddesine dayanarak Kanun ile kurulmuş olan kamu kurumu niteliğinde meslek kuruluşlarının ceza muhakemesi evrelerine aktif olarak katılımlarının sağlanmasının da dahil olduğuna kuşku bulunmamaktadır ( İhsan BAŞTÜRK: Sağlık Hakkının Korunması Bağlamında Özel Ceza Hukuku Normlarımız ve Etkinliği Üzerine Bir Deneme, Fasikül Aylık Hukuk Dergisi, Yıl 2, Sayı: 4, Mart 2010, s. 43).

Açıklanan gerekçelerle Anayasa'mızın 2, 14, 56, 90/son, CMK 234, 237 ve 260/1. maddesi ile Biyoloji ve Tıbbın Uygulanması Bakımından İnsan Hakları ve İnsan Haysiyetinin Korunması Sözleşmesi’nin 4, 23 ve 25. maddeleri gereğince sanığa yüklenen suçtan Sağlık Bakanlığı’nın doğrudan zarar gördüğünün kabulü gereklidir. Bu itibarla, öncelikle kamu davasına katılma hakkı bulunana CMK 234. vd. maddelerindeki yasal haklarının usulüne uygun olarak hatırlatıldıktan sonra davaya katılma hakkı bulunanın davadan haberdar edilmesinin ve delillerini sunma imkanının sağlanılarak çelişmeli yargılama ilkesinin hayata geçirilmesinde zorunluluk bulunmaktadır.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu da 2012/7.MD-1423 Esas, 2013/260 Karar sayılı ve 28.05.2013 tarihli içtihadında 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununa aykırı hareket etme suçundan açılmış bir davada anılan Kurumun suçtan doğrudan zarar gördüğüne ve davaya katılabileceğine karar vermiştir. Ceza Genel Kurulu kararında aynen şu gerekçelere yer vermiştir:

“… Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunun kamu düzenine ilişkin hak ve yetkileri, görevleri ve gelirleri dikkate alındığında, kullanıcıların telsiz cihaz veya sistemlerini kurumun düzenlemeleri ve telsiz ruhsatnamesinde belirtilen esaslara uygun olarak kurmak ve kullanmak mecburiyetinde olmaları, bu konuda kurumun denetim yükümlülüğünün bulunması, rekabeti engelleyici, bozucu veya kısıtlayıcı uygulamaların giderilmesine yönelik tedbir alma yetki ve sorumluluğunun olması, işletmecilerden alınacak idari ücretler, kurum hizmetleri karşılığında ödenen ücret ve izin tarifeleri uyarınca yapılan ödemelerin bir bölümünün kurumun doğrudan gelirleri arasında sayılması hususları gözönüne alındığında, kurumdan gerekli izni almadan jammer cihazını kullanma şeklinde tarif edilen ve 5809 sayılı Kanuna aykırılık suçunu oluşturduğu iddia edilen eylem sonucunda katılan kurumun doğrudan zarar gördüğü kabul edilmelidir.

Bu itibarla, işlendiği iddia edilen 5809 sayılı Kanuna aykırılık suçundan doğrudan zarar gören Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığı'nın bu suçla ilgili kamu davasına katılmaya ve hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi bulunduğundan, hükmün esasının incelenmesine geçilmelidir.”

Ceza Genel Kurulu’nun yukarıda söz ettiğimiz içtihadında dayandığı gerekçelere aynen katıldığımız gözetildiğinde; tiçtihada konu oluşturan kamu görevi ile kıyaslanamayacak derecede hayati önem taşıyan ve Anayasamız ile güvence altına alınmış temel bir hak olan sağlık hakkının hayata geçirilmesi bağlamında Sağlık Bakanlığı’nın sağlık hakkının korunmasına, bu hizmetlerin gerçekleştirilmesi ile denetlenmesine ilişkin hak ve yetkileri, görevleri dikkate alındığında somut uyuşmazlıkta 1219 sayılı Kanuna aykırılık suçlarından açılan kamu davasına katılma ile hükmü temyiz etmeye hak ve yetkisi olduğuna kuşku bulunmamaktadır.

Açıklanan gerekçelerle, somut uyuşmazlıkta suçtan zarar görmüş olan ve davaya katılma hakkı bulunan T.C.Sağlık Bakanlığı’nın davaya katılma hakkı kabul edilmeksizin muhakemeye devamla uyuşmazlığın çözümlenerek hüküm kurulmasının Türkiye Cumhuriyeti Anayasası ve AİHS ile güvence altına alınmış olan adil yargılanma ilkesi ile hak arama özgürlüğüne aykırı olduğu kanaatiyle Sayın Çoğunluğun temyiz isteminin reddi yönündeki düşüncesine katılamıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2013/27332, Karar No: 2013/26973, Tarih: 04.11.2013

**13. Hukuk Dairesi         2013/27332 E.  ,  2013/26973 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Temizlik ve Hizm. Serv. İnş. San. Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... ile Sağlık Bakanlığı vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 2. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 15.11.2012 tarih ve 2011/540 2012/388 sayılı hükmün Dairenin 22.5.2013 tarih ve 13431-13519 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 220.00 (ikiyüzyirmi) Lira para cezasının karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 04.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/18984, Karar No: 2021/1857, Tarih: 09.02.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/18984 E.  ,  2021/1857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mahkemenin 10/12/2015 tarihli kararında suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçlarından da hüküm kurulmasına ve bu suçların da temyiz edilmesine rağmen bu suçlar hakkında tebliğnamede görüş bildirilmemiş olduğundan suça sürüklenen çocuğun işyeri dokunulmazlığının ihlali ve mala zarar verme suçları yönünden ek tebliğname düzenlendikten sonra incelenmek üzere Dairemize gönderilmesi için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 09.02.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/510, Karar No: 2020/1656, Tarih: 06.07.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/510 E.  ,  2020/1656 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kasten öldürme

HÜKÜM : Van 6. Ağır Ceza Mahkemesinin 14.03.2019 tarih ve 2018/73 esas 2019/110 karar sayılı ilamı ile TCK'nin 81/1, 29, 31/3, 62. maddeleri uyarınca 8 yıl 4 ay hapis cezasına ilişkin mahkumiyet hükmünün istinaf talebinin esastan reddine dair karar

TÜRK MİLLETİ ADINA

Katılanlar vekilinin, tayin olunan cezanın miktarı itibariyle duruşmalı inceleme isteminin CMK 299. maddesi uyarınca reddine karar verilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme suçundan Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen esastan red kararına karşı suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi ile ilgili yapılan incelemede;

Suça sürüklenen çocuk müdafiinin yasal süre içindeki temyiz talebinden sonra suça sürüklenen çocuk ...'ın 14/04/2020, 24/04/2020 tarihli dilekçeleri ile onama istediği, suça sürüklenen çocuğun bu tarihler itibariyle 18 yaşını bitirdiği anlaşılmakla, bu talep CMK'nin 266. maddesi uyarınca temyizden vazgeçme olarak kabul edildiğinden, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz talebinin CMK’nin 298. maddesi gereğince REDDİNE karar verilmiştir.

Suça sürüklenen çocuk ... hakkında maktul ...'i kasten öldürme suçundan Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesince verilen esastan red kararına karşı katılanlar vekilinin temyiz istemi ile ilgili yapılan incelemede;

Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 09/05/2019 gün ve 2019/1874 esas, 2019/1495 sayılı kararında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, katılanlar vekilinin istinaf kararının gerekçesiz olduğuna, tahrik uygulamasının usulsüzlüğüne, suçun tasarlanarak ve canavarca his saikiyle işlendiğine ilişkin ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının tebliğnamedeki düşünce gibi ESASTAN REDDİNE, hükmolunan cezanın miktarı ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre göz önüne alınarak sanık ve müdafiinin tahliye taleplerinin REDDİNE, aynı kanunun 304/1.maddesi uyarınca dosyanın Van 6. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin Erzurum Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 06/07/2020 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15641, Karar No: 2012/18349, Tarih: 15.11.2012

**11. Hukuk Dairesi         2012/15641 E.  ,  2012/18349 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Hasımsız olarak görülen davada Çorum 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 05/06/2012 tarih ve 2012/13-2012/244 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili müvekkil şirketin lehdarı olduğu ve rızası olmaksızın kaybolmak suretiyle elinden çıkan, keşidecisi Ahmet Balım olan, Yapı ve Kredi Bankası A.Ş. Çorum İnönü Caddesi Şubesi'nden keşide edilen çekin zayi olduğu gerekçesiyle iptaline ve sözkonusu çek hakkında ödeme yasağı konulmasına karar verilmesini talep etmiştir.

İzmir 1. Asliye (Hukuk) Ticaret Mahkemesi'nce re'sen verilen yetkisizlik kararı uyarınca dosyanın gönderildiği Çorum Asliye Ticaret (Hukuk) Mahkemesi'nce, dava konusu uyuşmazlığın 6100 sayılı HMK'nun 382. maddesindeki çekişmesiz yargı işlerinden olduğu, HMK'nun 383. maddesine göre görevli mahkemenin Sulh Hukuk Mahkemesi olduğu gerekçesiyle, mahkemenin görevsizliğine karar verilmiştir.

Karar, davacı vekilince temyiz edilmiştir.

İstem, kambiyo senedinin zayii nedeniyle iptaline ve kambiyo senedine ödeme yasağı konulmasına ilişkindir.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren HMK'nun 383.maddesinde çekişmesiz yargı işleri ile ilgili olarak aksine bir düzenleme bulunmadığı sürece sulh hukuk mahkemesinin görevli olacağı öngörülmüştür. Kıymetli evrak iptali davalarının çekişmesiz yargı koluna dahil olduğu kuşkusuzdur. Ancak, 6762 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 4. maddesine göre, Türk Ticaret Kanunu'nda düzenlenen hususlardan doğan hukuk davaları ticari dava sayılır. Yine aynı yasanın 5\2 maddesi uyarınca bir yerde ticaret mahkemesi varsa Asliye Hukuk Mahkemesi'nin vazifesi içinde bulunan ve TTK'nun 4. maddesinde tanımlanan ticari sayılan davalara ticaret mahkemesinde bakılır. Mahkemenin gerekçesinde belirtildiği gibi HMK 382/2-e bendi gereğince kıymetli evrakın iptaline ilişkin taleplerin çekişmesiz yargı işi olduğu ortada ise de, yukarda anılan TTK hükümleri gözetildiğinde, HMK'nun 383.madddesinde öngörülenin aksine bir düzenleme bulunduğundan, görev tayininde değer esasının benimsenmediği HMK'nun yürürlüğe girdiği tarihten sonra, bu nitelikteki davalarda sulh hukuk mahkemeleri değil asliye hukuk ve/veya asliye ticaret mahkemeleri görevlidir. Nitekim 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102

sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun 757/1. ve 4. maddelerinde de bu tür davalarda ticaret mahkemelerinin görevli olması gerektiği belirtilerek yasa koyucunun bu tür uyuşmazlıklarda görevli mahkeme tayininde ticaret mahkemelerinin görevli olması gerektiği yönündeki iradesi açıkça ortaya koyulmuştur. Açıklanan bu nedenlerle istemle ilgili işe bakma görevi asliye ticaret mahkemesine ait olmasına rağmen görevsizlik kararı verilmesi doğru olmamış, kararın bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 18/11/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/6309, Karar No: 2024/9913, Tarih: 24.06.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/6309 E.  ,  2024/9913 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 9. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/3659 E., 2024/385 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Antalya 6. İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/48 E., 2023/156 K.

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesinin 27.01.2023 tarihli ve 2023/22 Esas, 2023/183 Karar sayılı kararı ile İlk Derece Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 353 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendinin (6) ncı alt bendi uyarınca kaldırılmasına ve dosyanın Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararı üzerine İlk Derece Mahkemesince yeniden yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının davalı işyerinde 15.07.2016 tarihinde uluslararası tır şoförü olarak çalışmaya başladığını, iş sözleşmesinin davalı tarafından 21.03.2018 tarihinde haksız olarak feshedildiğini, davacının ücretinin asgari ücret+sefer priminden oluştuğunu, aylık harcırahlarının 1.200,00 Euro olduğunu, davacının tüm ulusal bayram ve genel tatil günleri ile hafta tatili günlerinde çalıştığını, her gün en az 10 saat araç kullandığını, bu çalışmaların karşılığı ücretlerin ödenmediğini, davacının çalışma süresi boyunca davalı Şirket için yaptığı harcamalara ilişkin belgeleri davalıya sunduğu hâlde davacıya cebinden yaptığı bu harcama bedellerinin ödenmediğini, davacıdan işe girişte 10.000,00 Euro teminat senedi alındığını, sözleşmenin feshinden sonra da bu senedin iade edilmediğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatı, eksik ödenen ücret, asgari geçim indirimi, fazla çalışma, hafta tatili, ulusal bayram ve genel tatil, yıllık izin ücretleri ile davacının davalı adına cebinden yaptığı harcama masrafı alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; iş sözleşmesinin müvekkili Şirket tarafından haklı nedenle feshedildiğini, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağını, davacının aylık ücret miktarı ve sair iddialarının gerçeği yansıtmadığını, tır şoförü olarak çalışan davacının fazla çalışma yapmadığını, haftalık izin günü çalışması olmadığını, genel tatil günlerinde çalışmadığını, tüm bu iddiaların yazılı belgelerle ispatı gerektiğini, davacının davalı işverenden herhangi bir alacağının bulunmadığını, tüm hak ve alacaklarının zamanında ödendiğini savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; dosya kapsamından, uluslararası tır şoförü olarak çalışan davacının iş sözleşmesinin haksız olarak feshedildiği ve davacının kıdem, ihbar tazminatlarına hak kazandığı, davacının karşılığı ödenmeyen yıllık izin, ücret, asgari geçim indirimi, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının bulunduğu, davalı tarafından sunulan belgeler ve taraf ile tanık beyanlarına göre; davacıya kendi cebinden yaptığını iddia ettiği harcama bedeli alacaklarının fazlasıyla ödendiği görülmekle harcama alacağı talebi ile davacının tanık delili veya yazılı delillerle ispatlayamadığı fazla çalışma ve hafta tatili ücreti taleplerinin reddi gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili; fazla çalışma ile hafta tatili ücreti talepleri reddedilmişse de davacının sürekli yurt dışı seferleri yaptığı ve tanıkların aynı şartlarda çalıştıkları sabit olduğundan bu taleplerin kabulü gerektiğini, davacının sefer sırasında kendi cebinden yaptığı harcama masraflarının işverence davacıya ödenmediğini, davalının borcun ödendiğini yazılı delillerle ispatlaması gerektiğini, işin mahiyeti gereği tır şoförü işçinin yolda kendi cebinden masraf yapmasının hayatın olağan akışına uygun olduğunu, harcama masrafları talebinin yabancı para cinsinden hesaplanması gerektiğini, davacının bu talep yönünden davalıdan Euro cinsinden alacaklı olduğunu, aleyhe hükmedilen vekâlet ücretinin hatalı tespit edildiğini ileri sürerek istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; iş sözleşmesinin davalı tarafından haksız olarak feshedildiği davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, karşılığı ödenmeyen ücret alacaklarının bulunduğu, davalı yanca sunulan yazılı belgeler ve tanık beyanlarından; davacının asgari ücret + sefer primi karşılığı çalıştığı, asgari ücretin banka kanalıyla sefer priminin ise mesafeye göre değişmekle birlikte sefer öncesinde elden ödendiği, bunun dışında tır şoförüne, gidilen mesafe ve yükün niteliğine göre yakıt, gıda taşınması hâlinde muayene gideri, park, otoyol vs. giderler için yine bir kalem ödeme yapıldığı sonrasında bu kalemler için sefer dönüşünde işçi ile işverenin hesaplaştığı, davacı tanığının bu masraflar için tır şoförüne 1.600,00-1.800,00 Euro arasında para verildiği, bakiye kalması hâlinde işverene iade edildiği genelde bakiye kalmadığı şeklindeki beyanı karşısında, davacının harcama masraf alacağının varlığını ispat edemediği ve bu talebin reddinin yerinde olduğu, dava ve ıslah dilekçesinde davacının harcama masraf alacağı talebini TL üzerinden istediği görülmekle bu talebin döviz üzerinden değerlendirilmesi itirazının yersiz olduğu, takdir olunan vekâlet ücretinde hata bulunmadığı gerekçesiyle davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü itirazları tekrar etmekle birlikte ek olarak; Bölge Adliye Mahkemesince harcama masrafı alacakları yönünden işverenin sefer öncesinde işçiye bu masraflar için elden ödeme yaptığı, sefer dönüşünde işçi ile işverenin kendi arasında hesaplaştığı şeklindeki gerekçenin varsayımdan ibaret olduğunu, ret vekâlet ücretinin hatalı belirlendiğini ileri sürerek temyiz yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, fazla çalışma ve hafta tatili ücreti ile davacının sefer sırasında kendi cebinden yaptığını iddia ettiği harcama masraf alacağı taleplerinin reddinin yerinde olup olmadığı ve davalı lehine hükmedilen vekâlet ücretinin miktarı hususlarına ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32, 41, 46 ve 63 üncü maddeleri.

3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin (AAÜT) "Tarifelerin Üçüncü Kısmına Göre Ücret" başlıklı 13 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 32, 41, 46 ve 63 üncü maddeleri.

3. Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi'nin (AAÜT) "Tarifelerin Üçüncü Kısmına Göre Ücret" başlıklı 13 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

"Bu Tarifenin ikinci kısmının ikinci bölümünde gösterilen hukuki yardımların konusu para veya para ile değerlendirilebiliyor ise avukatlık ücreti, davanın görüldüğü mahkeme için bu Tarifenin ikinci kısmında belirtilen maktu ücretlerin altında kalmamak kaydıyla (7 nci maddenin ikinci fıkrası, 10 uncu maddenin üçüncü fıkrası ile 12 nci maddenin birinci fıkrası, 16 ncı maddenin ikinci fıkrası hükümleri saklı kalmak kaydıyla) bu Tarifenin üçüncü kısmına göre belirlenir."

3. Değerlendirme

1. Tarafların iddia, savunma ve dayandıkları belgelere, uyuşmazlığın hukuki nitelendirilmesi ile uygulanması gereken hukuk kurallarına, dava şartlarına, yargılamaya hâkim olan ilkelere, ispat kurallarına ve temyiz olunan kararda belirtilen gerekçelere göre davacı vekilinin aşağıdaki paragrafın kapsamı dışındaki temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2. Davada reddedilen toplam miktar 87.711,79 TL olup İlk Derece Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla yürürlükte olan ve ilâmın İlgili Hukuk kısmının (3) numaralı paragrafında yer verilen AAÜT'ye göre davalı lehine 14.033,88 TL vekâlet ücretine hükmedilmesi gerekirken fazla vekâlet ücreti takdir edilmesi hatalıdır.

Ne var ki bu hatanın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca kararın düzeltilerek onanması gerekir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

1. Davacı tarafın diğer temyiz itirazlarının reddine,

2. Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA, davacı tarafın temyiz itirazının kabulü ile İlk Derece Mahkemesi kararının hüküm fıkrasının (15) numaralı bendinin hükümden tamamen çıkartılarak yerine;

"15-Davalı kendisini vekille temsil ettirdiğinden Avukatlık Asgari Ücret Tarifesine göre 14.033,88 TL nisbi vekâlet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine," bendinin yazılması suretiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/17839, Karar No: 2014/2179, Tarih: 17.02.2014

**6. Ceza Dairesi         2011/17839 E.  ,  2014/2179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Kapıları kilitli olarak sokağa park edilmiş otomobili düz kontak yapmak suretiyle çalan sanığın, kilitlenmek suretiyle muhafaza altına alınmış eşyayı çaldığı ve eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1.maddesinin (b) bendine uyduğu gözetilmeden (e) bendi ile hüküm kurulması, sonuç cezaya etkili olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 17.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.