muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/43518, Karar No: 2024/1712, Tarih: 15.02.2024

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanık ...'in temyizi, beraat etmesi gerektiğine,ilişkindir

2. Sanık ... müdafiinin temyizi, hükmün yerinde olmadığına, ilişkindir.

3. Sanık ... müdafiinin temyizi, bir nedene dayanmamaktadır.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanık ...'in, kendisine ait olup şoförlüğünü yaptığı... plakalı çekiciye bağl... plakalı yarı römorklu araca ... Uluslararası Taşımacılık A.Ş. ye ait çay ve deterjan malzemelerini yüklediği ve Unilever kamyon ve tır parkına park ettiği, daha sonra diğer sanıklar ... ve ... ile fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek, aracın anahtarını ve otoparktan çıkması için gerekli belgeleri sanık ...'e verdiği, sanık ...'nin de aracı otoparktan çıkarttığı ve içindeki malzemeleri boşalttıktan sonra tırı terk ettikleri, sanık ...'in de tırın çalındığına ilişkin şikayette bulunduğu ve tırın boş olarak bulunduğu, bu şekilde hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçunu işledikleri, sanıkların üzerlerine atılı suçun uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı kabul edilerek sanıkların hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma suçundan cezalandırılmasına dair temyiz incelemesine konu mahkûmiyet hükümlerinin kurulduğu anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE

1. Sanık ...'in aşamalardaki değişmeyen istikrarlı anlatımları ve Mahkemenin olaya uygun kabul ve gerekçesi uyarınca sanıkların üzerine atılı suçun sübuta erdiği belirlenmekle, sanıklar hakkında mahkûmiyet hükümleri kurulmasında bir isabetsizlik görülmediğinden, hükümlerde bu yönüyle hukuka aykırılık bulunmamıştır.

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanıklar tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık ..., sanıklar ... ve ... müdafilerinin yerinde görülmeyen temyiz sebepleri reddedilmiştir, ancak;

5271 sayılı Kanun'un 253 üncü maddesinin yirmi ikinci fıkrası ve bu maddeye göre çıkarılan Ceza Muhakemesinde Uzlaştırma Yönetmeliğinin 38 inci maddesindeki “Uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri yargılama giderlerinden sayılır, ilgili ödenekten karşılanır. Uzlaşmanın gerçekleşmesi durumunda, bu ücret ve giderler Devlet Hazinesi üzerinde bırakılır. Uzlaşmanın gerçekleşmemesi hâlinde uzlaştırmacı ücreti ve diğer uzlaştırma giderleri hakkında Kanunun yargılama giderlerine ilişkin hükümleri uygulanır." hükmü uyarınca,7.12.2013 tarihli hükmün sanıklar tarafından temyiz edilmesi ve sanıklar lehine bozulması nedeniyle, lehe bozma sonrası uzlaştırma gideri dışındaki diğer yargılama giderlerinin sanıklara yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi hukuka aykırı bulunmuş ise de, anılan hukuka aykırılık Yargıtay tarafından düzeltilmiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararında sanık ..., sanıklar ... ve ... müdafileri tarafından öne sürülen temyiz istekleri yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesi gereği hüküm fıkrasında yer alan yargılama giderlerine ilişkin bölümün çıkarılarak yerine "Bozma kararı öncesi yapılan 21 adet posta gideri 36,25 TL.ve 12 adet tebligat gideri 60 TL.olmak üzere toplam 96,25 TL ile bozma sonrası yapılan 160 TL uzlaştırmacı sarf gideri sanıklardan tahsiline, bozma sonrası yapılan 5 adet e-tebligat gideri 208,5 TL, posta gideri 60,60 TL olmak üzere toplam 269.10 TL yargılama giderinin Hazine üzerinde bırakılmasına" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükümlerin, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.02.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3228, Karar No: 2015/7454, Tarih: 05.05.2015

**18. Hukuk Dairesi         2015/3228 E.  ,  2015/7454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, ... İli ... İlçesi ... Köyü 1310 parsel sayılı taşınmazın kamulaştırma bedelinin tespiti ve idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davalılar vekilleri tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçeleri ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davalılar vekili Av.... ve davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Dava konusu Ulucak Köyü 1310 parsel sayılı taşınmazın 28.06.2013 olan değerlendirme tarihi itibarıyla belediyece düzenlenen imar planı içinde olup olmadığı (kesinleşmiş 1/1000 ölçekli uygulama imar planı içinde veya nazım planı içinde), bu imar planının hangi tarihte onaylandığı, kısmen imar planı içinde ise ne kadarlık bölümünün bu plan dahilinde olduğu, belediye ve mücavir alan sınırları içinde olup olmadığı, belediye ve diğer alt yapı hizmetlerinden (yol, su, elektrik, çöp toplama, kanalizasyon, aydınlatma gibi hangilerinden yararlandığı, hangilerinden yararlanmadığı tek tek ayrıntılı olarak açıklanarak) yararlanma durumu, etrafının meskûn olup olmadığı, belediye nazım imar planı içinde ise bu plandaki konumu, hangi amaçla plan kapsamına alındığı, yerleşim merkezine uzaklığı, beldenin gelişme yönünde olup olmadığı, kullanım biçimi itibarıyla iskan amacına yönelik yapılaşma olanakları vs. gibi hususların (krokiye bağlanarak açıkça gösterilmek suretiyle) ilgili belediye başkanlığından,

2-Bilirkişi kurulu tarafından değerlendirmeye alınan zeytin, bağ (yaş üzüm), buğday ve samanı ile kavunun 2011, 2012 ve 2013 yılları itibarıyla ayrı ayrı kuru ve sulu şartlarda dekar başına asgari ve azami verimine, kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ve dekar başına ayrıntılı üretim giderlerine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listelerinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden,

Getirtilerek dosyaya konulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 05.05.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20909, Karar No: 2012/4182, Tarih: 08.03.2012

**5. Hukuk Dairesi         2011/20909 E.  ,  2012/4182 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kamulaştırmasız el atılan taşınmaz bedelinin tahsili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın reddine dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacılar vekili yönünden verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup iş anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

- K A R A R –

Dava konusu taşınmazın bulunduğu bölgede toplulaştırma işleminin hangi aşamada olduğu ve dava konusu kanalın da gösterildiği toplulaştırma krokisinin ve dava konusu taşınmaza ait toplulaştırma belgelerinin Toprak Tarım Reformu Genel Müdürlüğünün o yerdeki ilgili biriminden sorularak,

Alınacak cevapla birlikte gönderilmek üzere dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13650, Karar No: 2014/6905, Tarih: 05.06.2014

**9. Ceza Dairesi         2013/13650 E.  ,  2014/6905 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Trafik güvenliğini tehlikeye sokma, iftira

Hüküm : 1- TCK'nın 267/1, 62/1, 50/1-a, 52/2–4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

2- TCK'nın 179/2, 62/1, 50/1-a, 52/2-4. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle trafik güvenliğini tehlikeye sokma suçu yönünden oybirliğiyle, iftira suçu yönünden ise oyçokluğuyla hükümlerin ONANMASINA, 05.06.2014 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY:

Sayın çoğunluk ile aramızdaki hukuki uyuşmazlık iftira suçnun unsurlarının oluşup oluşmadığı konusundadır. Somut olayda, suç tarihinde bir aracın bir vatandaşa çarpabileceği ve sürücüsünün alkollü olabileceği ihbarının yapılması üzerine sözkonusu araç takibe alınmış ancak yakalanamamıştır. Yapılan araştırma sonucu aracın sanık üzerine kayıtlı olduğu anlaşılınca sanığın savunması alınmış, sanık savunmasında aracı arkadaşına verdiğini, aracı onun kullandığını beyan etmiştir. Sanığın arkadaşı mağdur ise ifadesinde; "sanığın telefonla kendisini arayarak akşam aracı ile kaza yaptığını söylediğini, ehliyeti olmadığı için kaza anında sürücünün kendisinin olduğunu söylemesini istediğini, kesilen cezaları kendisinin ödeyeceğini bildirdiğini, yardım etmesini talep ettiğini, kendisinin bu teklifi kabul ettiğini, ancak karakolda adli işlem yapılacağını öğrenince doğruyu söylediğini" beyan etmiştir.

Sanığın eyleminde iftira suçunun unsurları şu nedenlerle oluşmamıştır; Öncelikle iftira suçu soruşturma ve kovuşturma gerçirilmesini ya da idari yaptırım uygulanmasını sağlamak amacıyla yetkili makamlara ihbar ya da şikayette bulunarak işlenmelidir. İftira, madde gerekçesinde açıklandığı üzere doğrudan kasıtla işlenebilir, olası kasıtla işlenemez. İftira suçunun failinde mağdurun soruşturma veya kovuşturma geçirilmesini ya da mağdur hakkında idari yaptırım uygulanmasını sağlama amacının bulunması gerekmektedir. Başka bir deyişle bu amaç ya da özel kasıt olmadan iftira suçu oluşmaz. Somut olayda sanık arkadaşı olan mağdura telefon ederek karakolda aracı kendisinin kullandığını söylemesini istemiştir. Sanığın gerçek amacı arkadaşı hakkında soruşturma veya kovuşturma yapılmasını sağlamak değil daha önce alkollü araç kullandığından dolayı sürücü belgesi geri alındığı için ihlal ettiği trafik kuralı ve yaptığı maddi hasarlı kaza nedeniyle hakkında daha ağır bir yaptırım uygulanmasını önlemektir. Dolayısıyla sanıkta iftira özel kastı bulunmamaktadır. Zaten hiç kimse iftira edeceği kimseye olayın gerçeğini anlatarak yardım talebinde bulunmaz. O nedenle sanığın eyleminin bir an için suç üstlenmeye azmettirme olabileceği düşünülebilirse de; mağdur, karakoldaki ifadesinde suçu üstlenmediğinden, sanığı suç üstlenmeye azmettirmekten de sorumlu tutmak mümkün değildir. Sanıkta iftira özel kastı ve amacı bulumadığından suçun manevi unsuru oluşmamıştır.

İkinci olarak sanığın savunması sırasında aracı arkadaşının kullandığını söylemesi, suçu inkara ve kendisini suçtan kurtarmaya yönelik savunma hakkı kapsamında kabul edilmelidir. Ceza Muhakemesi Hukukumuzda sanığın doğruyu söyleme, suçu kabul etme yükümlülüğü yoktur. Sadece CMK'nın 147. maddesine göre şüpheli veya sanık kimliğine ilişkin soruları doğru olarak cevaplandırmakla yükümlüdür. Atılı suçu inkar sanığa ait bir hak olup, suçunu inkar eden sanığa takdiri indirim uygulamayan mahkeme kararlarının bozulmasına dair Yargıtay içtihatları mevcuttur. Teoride “nemo tenatur” olarak isimlendirilen bu genel ilke Anayasamızın 38. maddesinin 5. fıkrasında “Hiç kimse kendisini veya kanunda gösterilen yakınlarını suçlayan bir beyanda bulunmaya veya bu yolda delil göstermeye zorlanamaz.” cümlesiyle ifade edilmiştir. Bunun yanısıra sanık arkadaşına karşı doğrudan doğruya bir isnatta bulunmamıştır. Dolaylı bir anlatımla aracı olay günü arkadaşına ödünç verdiğini, aracı onun kullandığını söylemiştir. Yoksa somut bir olay ve olgudan hareketle mağdur hakkında soruşturma ve kovuşturma yapılmasını, idari bir yaptırım uygulanmasını gerektirecek hukuka aykırı fiil isnadında bulunmamıştır. Mağdur şu suçu veya kabahati işledi dememiştir. Bu da sanığın suçu inkara yönelik hareket ettiğini göstermektedir.

Sonuç itibariyle suçu inkara yönelik savunma hakkı kapsamında kalan, soruşturma ve kovuşturma yapılmasını sağlamak amacı bulunmayan, mağdura karşı doğrudan bir hukuka aykırı fiil isnat etmeyen sanığın eyleminin, iftira suçunun unsurlarını oluşturmadığı düşüncesiyle, sanığın bu suçtan beraatine karar verilmesi gerektiğinden sayın çoğunluğun iftira suçunun oluştuğuna ilişkin görüşlerine katılmıyorum.05.06.2014
Yargıtay — Esas No: 2015/7396, Karar No: 2018/2557, Tarih: 02.04.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/7396 E.  ,  2018/2557 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 24.09.2008 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 17.12.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ve ... vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacılar vekili, davalı arsa sahipleri ile davalı yüklenicinin sözlü olarak anlaşarak 157 ada 12 parsel sayılı taşınmazda 18 konuttan oluşan bina yaptırdıklarını, bağımsız bölümlerin davacılar ..., ... ve ...’e arsa sahiplerinin diğer davacılara ise davalı yüklenici tarafından satıldığını, bağımsız bölümlerin 1996 yılından bu yana davacılar tarafından kullanıldığını, davalıların kat mülkiyeti ve kat irtifakı kurmaya yanaşmadığını belirterek, bağımsız bölümlere düşen arsa paylarının müvekkilleri adına tescilini istemiştir.

Davalı arsa sahipleri vekili; dairelerin tamamının yüklenici tarafından satıldığını belirterek davanın reddini talep etmiştir.

Davalı yüklenici ... A.Ş yetkilileri; davacılardan ..., ..., ..., ..., ...’e satılan daireler haricindeki dairelerin kendileri tarafından satıldığını, arsa sahiplerine ait dairelerinde şirket tarafından pazarlandığını arsa sahiplerinin ve şirketin davacılardan alacaklarının kalmadığını beyan etmişlerdir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 157 ada 12 parsel sayılı taşınmazda kayıtlı davalılar ... ve ... adına kayıtlı 1/2'şer hissenin iptali ile 23.01.2013 havale tarihli Ek bilirkişi raporundaki arsa payları oranında davacılar adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiştir.

Hükmü; davalılar ... ve ... vekili temyiz etmiştir.

28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6502 Sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanun her türlü tüketici işlemi ile tüketiciye yönelik uygulamaları kapsamaktadır.

Konut satış sözleşmeleriyle devre tatil ve uzun süreli tatil hizmeti sözleşmeleri de kanun kapsamına alınmıştır.

Anılan kanunun 3. maddesinin (k) bendindeki tanıma göre tüketici; ticari veya mesleki olmayan amaçlarla hareket eden gerçek veya tüzel kişiyi, (1) bendindeki tanıma göre de tüketici işlemi; mal veya hizmet piyasalarında kamu tüzel kişileri de dâhil olmak üzere ticari veya mesleki amaçlarla hareket eden veya onun adına ya da hesabına hareket eden gerçek veya tüzel kişiler ile tüketiciler arasında kurulan, eser, taşıma, simsarlık, sigorta, vekâlet, bankacılık ve benzeri sözleşmeler de dâhil olmak üzere her türlü sözleşme ve hukuki işlemi ifade eder.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 73. maddesinin (1) bendi gereğince de bu kanun uygulaması ile ilgili çıkacak her türlü ihtilaflara tüketici mahkemelerinde bakılması gerekir.

6502 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanunun 73. maddesinin (1) bendi gereğince de bu kanun uygulaması ile ilgili çıkacak her türlü ihtilaflara tüketici mahkemelerinde bakılması gerekir.

Somut olayda da; tüketici olan davacıların yüklenicinin temlikine dayalı tapu iptali ve tescil isteğinde bulunduğundan o yerde ayrı bir tüketici mahkemesi varsa çekişmenin tüketici mahkemesinde görülmesi aksi halde davaya tüketici mahkemesi sıfatıyla bakılması yasadan kaynaklanan bir zorunluluktur. Mahkemece; kamu düzeninden olan görev hususu re’sen gözetilerek yukarıda yazılı olduğu şekilde işlem yapılması gerekirken çekişmenin esasının incelenip hükme bağlanması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine yer olmadığına, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,

02.04.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/25906, Karar No: 2010/1326, Tarih: 26.01.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/25906 E.  ,  2010/1326 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Taraflar arasındaki, kıdem, ihbar tazminatı, izin, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, bayram ve genel tatil ücreti ve ikramiye alacaklarının ödetilmesi davasının yapılan yargılaması sonunda; ilamda yazılı nedenlerle gerçekleşen miktarın faiziyle birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine ilişkin hüküm süresi içinde temyizen incelenmesi taraflar avukatınca istenilmesi davalı avukatınca duruşma talep edilmesi üzerine dosya incelenerek işin duruşmaya tabi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 26/01/2010 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmişti. Duruşma günü davalı adına kimse gelmedi. Karşı taraf adına Avukat ... geldi. Duruşmaya başlanarak hazır bulunan avukatın sözlü açıklaması dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi. gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

1.Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçi işverence iş sözleşmesinin sebep gösterilmeksizin feshedildiğini ileri sürerek ihbar ve kıdem tazminatı isteklerinde bulunmuştur. Davalı işveren işyerinde üretim şefi olarak çalışmış olan davacının hatalı üretimden sorumlu olduğunu ve 30 günlük ücretini çok aşan zarara sebebiyle 4857 sayılı İş Kanunun 25 /II (ı) bendi uyarınca haklı olarak feshedildiğini savunmuştur. Mahkemece, davacının üretim şefi olarak çalıştığı ve zarardan sorumlu olduğunun kanıtlanamadığı gerekçesiyle istek konusu tazminatların kabulüne karar verilmiştir.

İş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi nedeniyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 II- ( ı ) bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, başka eşya ya da maddelere 30 günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde işverenin haklı fesih imkanının bulunduğu hususu düzenlenmiştir.

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması halinde işverenin haklı fesih imkanı olmadığı gibi, işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarı da bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır.

Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının herhangi farkı bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren işçinin ve trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmeleri haklı nedenle sona erdirilebilir.

İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir.

Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının herhangi farkı bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren işçinin ve trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmeleri haklı nedenle sona erdirilebilir.

İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir.

Bu noktada zarar tutarı ile karşılaştırılacak olan işçinin 30 günlük ücretinin bürüt ya da net ücret olduğu noktasında 4857 sayılı İş Kanununda herhangi bir açıklık olmasa da, bu durumda işçi lehine yorum ilkesi uyarınca bürüt ücretin esas alınması gerekir.

30 gün, bir aydan farklı bir kavramdır. Bu noktada işçiye aylık olarak ödenen ücret yerine, günlük yevmiyesinin 30 katı tutarı dikkate alınmalıdır.

Maddede sözü edilen ücret dar anlamda ücrettir. İkramiye, prim, fazla çalışma ücreti ve benzeri ödemeler bu maddede yer alan 30 günlük ücret içersinde değerlendirilmemelidir. Ancak ücretin garanti ücret üzerine yapılan işe göre ilave ücret veya satış pirimi olarak belirlendiği hallerde gerçek ücreti bu ödemeler toplamı olarak değerlendirilmesi yerinde olur. Örneğin uygulamada uluslar arası yük taşıyan tır şoförleri asgari ücret ve sefer pirimi karşılığı çalışmaktadır. Sefer pirimi olarak adlandırılan kısım da, dar anlamda ücrettir. Bu durumda maddenin uygulanması anlamında 30 günlük ücret, tır şoförleri yönünden her iki ödemenin toplamına göre belirlenmelidir(Yargıtay 9.HD. 24.11.2008 gün 2007/ 32361 E, 2008/ 32028 K.).

Zararın 30 günlük ücreti aşması durumunda işverenin fesih hakkı doğar ve işçinin zararı derhal ödemiş ya da ödeyecek olması, işverenin bu hakkını ortadan kaldırmaz. İşverence zarar tutarının işçiden talep edilmemiş oluşunun da feshe hakkını olumsuz etkileyen bir yönü bulunmamaktadır.

4857 sayılı İş Kanununun 26. maddesi yönünden 1 yıllık hak düşürücü süre zarara neden olan olayın oluşumundan başlar. Ancak 6 işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

4857 sayılı İş Kanununun 26. maddesi yönünden 1 yıllık hak düşürücü süre zarara neden olan olayın oluşumundan başlar. Ancak 6 işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

Somut olayda, davacının üretim şefi olarak görev yaptığı dönemde hatalı üretimin meydana geldiği ileri sürülmüş ve bu konuda davacının savunması alınmıştır. Davacı işçi savunma yazısında gramaj konusunda bazı işçileri uyardığını belirtmiş, ancak bu davada ürün gramajlarının kalite sağlama müdürlüğünün görevi olduğunu belirtmiştir. Konunun uzmanı olan bilirkişiden rapor alınmalı ve olay sebebiyle oluşan zarar konusunda dosyadaki belgeler bir değerlendirmeye tabi tutulmalı ve daha sonra davacının olay sebebiyle kusurlu olup olmadığı belirlenmeli varsa kusur oranı tespit olunmalıdır. Davacının kusurlu olması durumunda, kusur oranına göre oluşan zarar miktarı belirlenmeli ve 30 günlük ücreti aşıp aşmadığı tespit olunmalıdır. Mahkemece hukukçu bilirkişiden alınan rapor ile sonucuna gidilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Hüküm altına alınan hafta tatili ile bayram ve genel tatil alacakları için 4857 sayılı İş Kanununun 34. maddesi uyarınca bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faize karar verilmesi gerekirken, yasal faize hükmedilmesi de hatalı olup ayrı bir bozma nedenidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yaZılı sebepten BOZULMASINA, Davacı yararına takdir edilen 1.000.00 TL. duruşma avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 26/01/2010 gününde oybirliği ile karar verildi.