muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/4554, Karar No: 2017/7477, Tarih: 20.12.2017

**11. Hukuk Dairesi         2016/4554 E.  ,  2017/7477 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30/06/2015 tarih ve 2014/878-2015/627 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili çeşitli malzemelerin ...’ya nakli için davalı ... Servis Uluslararası Nakliye ve Tic. Ltd. Şti. ile anlaştığını, tüm malların karayolu ile nakledilmek üzere davalı tarafından ... Fındık Gıda Sanayi ve Tic. Uls. Taş. Ltd. Şti.’ye ait ... plakalı TIR’a yüklendiğini, TIR’ın ... arasında sefer yapan ... ... isimli eski bir ... gemisine yüklendiğini, yüke davalı tarafından sigorta yaptırılmadığını, 05.02.2008 tarihinde geminin tamamen yandığını, yanan gemide bulunan malların hiçbirinin kurtarılamadığını, durumun müvekkiline bildirildiğini, malzemelerin tamamının gemi ile birlikte yanıp zarara uğradığını, müvekkilinin taşıma ücreti olarak davalıya 1.300 EURO taşıma ücreti ödediğini, müşterilerine taahhüt ettiği zamanda malları teslim edemediği için müşteri kaybına uğradığını, tüm bu sebeplerden müvekkili şirketin uğradığı zararın 15.000,00 EURO olduğunu, TTK’nın 781., 782. ve 784. maddeleri ile Uluslararası Taşımacılık Kuralları gereğince taşıyıcı olarak davalı şirketin malın muhafazasını sağlamak ve malı süresinde teslim etme mecburiyetinin bulunduğunu, davalı şirketin malı karayolu ile TIR taşıması ile taşımak üzere teslim almasına rağmen, daha ucuz bir yol olan ... taşımacılığına yöneldiğini, sigorta da yaptırmadığını, yükün taşınacağı gemiyi seçerken gerekli dikkat ve özeni göstermediğini ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalması koşuluyla dava tarihi itibariyle Merkez Bankası döviz kuru üzerinden hesaplanan 15.000 EURO x 2.1252 TL = 31.878,00 TL tazminatın, dava tarihinden itibaren işleyecek ticari reeskont faizi ile birlikte tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili görev ve husumet yönünden ve ayrıca davacının dava açma ehliyetinin olup olmadığı yönündeki beyan ve itirazlarını belirttikten sonra, esasa ilişkin olarak, dava konusu olayın CMR konvansiyonuna tabi olduğunu, CMR konvansiyonu hükümleri gereğince taşıyıcının sorumluluğuna gidilemeyeceğini, yangın hadisesinin taşıyıcının önleyemeyeceği bir sebepten dolayı meydana geldiğini, müvekkilinin söz konusu taşıyıcı olmadığından sorumluluğuna gidilemediğini, ayrıca asıl taşıyıcının sorumluluğuna da gidilemeyeceğini, kaldı ki davacının Türkiye`den aldığı malın bedelini ödeyip ödemediğinin de belli olmadığını, eğer ödeme yapmadı ise davalıdan tazminat talebinde de bulunamayacağını, dava konusu olaya uygulanması gereken CMR konvansiyonunun 17/2 maddesinde ise, hasar veya ziyanın, taşıyıcının önlemesine imkân bulunmayan durumlarda ileri gelmesi halinde taşıyıcının sorumluluktan ibra edileceğinin hüküm altına alındığını, davacı tarafından müvekkiline yasal süreleri içinde herhangi bir hasar ihbarı olmadığını, davacının talep ettiği tazminatın fahiş olduğunu, mal bedelinin CMR konvansiyonunun 23 ve alt maddeleri gereğince belirlenmesi gerekeceğini, talep edilebilecek faiz oranının CMR Konvansiyonunun 27. maddesi gereğince yıllık %5’ten daha fazla olamayacağını savunarak davanın reddine karar verilmesini talep etmektedir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonunda; ... gemisinde çıkan yangın sonucunda oluşan zararı davalı taşıyıcının basiretli bir tacir olarak göstermesi gereken özenle önleyebilmesinin mümkün olmadığı dolayısıyla davalı taşıyıcının somut uyuşmazlıkta CMR 17/2. maddesinde öngörülen mesuliyetten kurtuluş beyyinelerinden yararlanması gerektiği , ayrıca davacının dava dışı Döküm ...Ş den satın aldığı 2 palet brüt 820 Kg muhtelif ebat duş teknesi türü emtianın ödeme şeklinin mal mukabili olduğu, yani ithalatçının (davacının ) adına gönderilen malları varış gümrüğünden çekerken bedel transfer şartının aranmadığı , ithal ettiği malın bedelini ileri ki bir tarihte transfer etmesine olanak sağlayan satıcının mal bedelini tahsil etmeden yada işleme aracılık eden bankaların satış bedelinin transfer edileceğine dair herhangi bir sorumluluk üstlenmedikleri, somut uyuşmazlığa konu riziko sonucu telef olan emtia bedelinin davacı tarafından dava dışı satıcısına 2.193,00 Euro ödendiğine dair delil sunulmadığı, başka bir parsiyel navlun faturasının da bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve esasen taşıma konusu emtianın tümüyle ziyaının taşıyıcının sorumluluğunu ortadan kaldıracak nitelikte bir mücbir sebep sonucunda oluşmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve esasen taşıma konusu emtianın tümüyle ziyaının taşıyıcının sorumluluğunu ortadan kaldıracak nitelikte bir mücbir sebep sonucunda oluşmasına göre, davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,20 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 20/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/11924, Karar No: 2013/17734, Tarih: 30.10.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/11924 E.  ,  2013/17734 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı, davalı şirketin işçisi olarak 16.02.2008- 28.08.2010 tarihleri arasında çalıştığını, son brüt ücretinin 1.260,00 TL olduğunu, haftanın 6 günü günlük 12 saat çalıştırıldığı halde fazla çalışma ücretlerinin ödenmediğini belirterek fazla çalışma ücretlerinin işten çıkarılma tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini istemiştir.

Davacı, 05.06.2012 tarihinde harçlandırdığı ıslah dilekçesiyle talebini 193,76 TL artırmış ve işten çıkarılma tarihinden itibaren en yüksek mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı, zamanaşımı def'inde bulunduklarını, davacının fazla çalışmasının ve fazla çalışma ücret alacağının bulunmadığını, maktu ücretli iş sözleşmesi ile çalıştığını, yasal sınırlar içinde yapılan fazla çalışmaların sözleşme gereği ücretin içinde olduğunu, kaldı ki işyeri puantaj kayıtlarından da davacının fazla çalışmasının olmadığının görüleceğini, işyerinde denkleştirme sisteminin uygulandığını, davacının tüm ücret bordrolarını ihtirazi kayıt koymadan imzaladığını, bu bordroların ibra niteliğinde olduğunu ileri sürerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, 3.193,76 TL fazla çalışma ücretinin 3.000,00 TL'nın dava, kalan kısmının ıslah tarihinden itibaren işleyecek en yüksek mevduat faizi ile birlikte davalıdan alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada gözönüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Somut olayda, görev listelerinin (vardiya listelerinin) incelenmesi neticesinde davacının çalışma süresince yaptığı fazla çalışmalar bilirkişi tarafından tespit edilmiştir. Mahkeme ise, bilirkişi raporundaki tespitler doğrultusunda karar vermiştir. Ancak bilirkişinin üzerinde inceleme yaparak tespit ettiği fazla çalışma sürelerine ilişkin görev listeleri (vardiya listeleri) dosya içerisinde mevcut değildir. Mahkemece, davacının çalıştığı döneme ilişkin görev listelerinin (vardiya listelerinin) dosyaya getirtilip bilirkişi raporu denetlenerek çıkacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile sonuca varılmış olması hatalı olmuştur.

Ayrıca hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının günde fiilen 12 saat çalışıp 1 saat ara dinlenme ile haftalık 10 saat fazla mesai yaptığı kabul edilmiş ve buna göre fazla mesai ücreti hesap edilmiştir.

Ara dinlenme 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68 nci maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. İş Kanunu'nun 63 ncü maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68 nci maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Bu itibarla davacının 12 saat çalıştığı dönem için ara dinlenmenin en az 1,5 saat yerine 1 saat olarak alınmak sureti ile fazla mesai süresinin ve ücretinin fazla hesaplanması doğru olmamıştır.

4-Kabule göre de; Davacının dava dilekçesinde yasal faiz talebinde bulunduğundan en yüksek banka mevduat faiz oranını aşmamak kaydıyla yasal faize hükmetmek gerekirken, mahkemece en yüksek mevduat faizine hükmedilmesi HUMK'nun 74. (6100 sayılı HMK’nun 26.) maddesindeki taleple bağlılık ilkesine aykırı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

4-Kabule göre de; Davacının dava dilekçesinde yasal faiz talebinde bulunduğundan en yüksek banka mevduat faiz oranını aşmamak kaydıyla yasal faize hükmetmek gerekirken, mahkemece en yüksek mevduat faizine hükmedilmesi HUMK'nun 74. (6100 sayılı HMK’nun 26.) maddesindeki taleple bağlılık ilkesine aykırı olmuştur.

O halde davalı vekilinin bu yönlere ilişkin temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 30.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/21640, Karar No: 2016/195, Tarih: 12.01.2016

**3. Ceza Dairesi         2015/21640 E.  ,  2016/195 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/165943

MAHKEMESİ : Eskişehir 9. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/04/2015

NUMARASI : 2014/1225 (E) ve 2015/352 (K)

Gereği görüşülüp düşünüldü;

Mağdurun 02/12/2014 tarihli Cumhuriyet savcılığındaki "Tartışma esnasında eşim bana tokatla bir defa suratıma vurdu" şeklindeki ifadesi ile ifadesini doğrulayan adli raporu dikkate alındığında, eşiyle barışan mağdurun duruşmadaki sanık olana eşinin ceza almasını engelleme amacını taşıdığı anlaşılan beyanlarına itibar edilemeyeceğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı hükümler iptal edilmiş ise de, bu husus infaz aşamasında dikkate alınabileceğinden bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanığın temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 12.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3925, Karar No: 2015/4533, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/3925 E.  ,  2015/4533 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/3791, Karar No: 2017/3846, Tarih: 27.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3791 E.  ,  2017/3846 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumlan ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdi ve ayni yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler. Şöyle ki;

Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, Kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5 inci maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularmdan oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet Belediye Başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kuramlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.02.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2524, Karar No: 2018/10000, Tarih: 15.10.2018

**3. Hukuk Dairesi         2018/2524 E.  ,  2018/10000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki istirdat davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I