muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/4818, Karar No: 2023/3330, Tarih: 26.09.2023

Şeklindeki gerekçeye dayandığı anlaşılmıştır.

II. GEREKÇE

1.5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 160 ıncı maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla soruşturmanın genişletilmesine karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Müştekinin sevk ve idaresindeki motosikleti ile seyir halindeyken şüpheliye ait park halindeki araca çarptığı, kaza nedeniyle kemik kırığı oluşacak şekilde yaralandığı, şüpheliden şikayetçi olduğu bunun üzerine soruşturma başlatıldığı, kaza tespit tutanağına göre müştekinin kusurlu olduğu, şüphelinin kazaya etken herhangi bir kural ihlalinin olmadığının belirtildiği, bu sebeple şüphelinin kasıt ve kusurunun bulunmadığı şeklinde gerekçe ile Adana Cumhuriyet Başsavcılığınca kovuşturmaya yer olmadığı kararı verildiği, karara müştekinin itirazı üzerine Adana 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 18/03/2022 tarihli ve 2022/1997 değişik iş sayılı kararıyla itirazın reddine karar verildiği anlaşılarak yapılan incelemede,

Katılanın şüphelinin park halindeki aracına sağ arka yan kısımlarından çarptığı, kaza tespit tutanağında müştekinin asli kusurlu, sanığın kusursuz olduğunun belirtildiği, şüphelinin gayri nizami şekilde park ettiğine dolayısıyla kusuru bulunduğuna ilişkin dosyada delil bulunmadığı tespit edilmiştir.

Katılanın şüphelinin park halindeki aracına sağ arka yan kısımlarından çarptığı, kaza tespit tutanağında müştekinin asli kusurlu, sanığın kusursuz olduğunun belirtildiği, şüphelinin gayri nizami şekilde park ettiğine dolayısıyla kusuru bulunduğuna ilişkin dosyada delil bulunmadığı tespit edilmiştir.

2.Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.12.2010 tarihli ve 2010/4-210 esas, 2010/259 sayılı kararında da belirtildiği üzere, Yasa yararına bozma yöntemi, karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesini ve ülke sathında uygulama birliğine ulaşılmasını sağlamak amacıyla, olağanüstü bir denetim muhakemesi yolu olarak 5271 sayılı Kanun'un 309 ve 310 uncu maddelerinde düzenlenmiş olup bu denetimin konusu, maddi ve yargılama hukukuna ilişkin hukuka aykırılıklardır. Olağanüstü kanun yolu olan ve öğretide “olağanüstü temyiz” olarak adlandırılan kanun yararına bozmanın amacı hakim veya mahkeme tarafından verilen cezaya ilişkin karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıklar ile uygulamadaki esaslı yanlışlıklar ve esasa etkili usul yanılgılarının toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesini sağlamaktır. Kanun yararına bozma yoluna istinaf ve temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşmiş hüküm ve kararlara karşı gidilmesi nedeniyle bu kanun yolu dar kapsamlı olup her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu olmayıp; ancak gerek kesin hükmün otoritesinin korunması zorunluluğu, gerekse olağanüstü bir denetim yolu olması nedeniyle dar kapsamlıdır. Her türlü hukuka aykırılığın öne sürülüp incelenmesine elverişli bir denetim yolu da değildir.Tüm bu nedenlerle; somut yasa yararına bozma isteminin 5271 sayılı Kanun'un 309 ve 310 uncu maddelerinde düzenlenen amaca uygun hukuka aykırılık niteliğinde bulunmaması nedeniyle, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma isteminin reddine karar vermek gerekmiştir.

III. KARAR

1.Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının, kanun yararına bozma istemi doğrultusunda düzenlediği tebliğnamedeki düşünce yerinde görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 309 uncu maddesindeki koşulları taşımayan KANUN YARARINA BOZMA İSTEMİNİN oy birliğiyle REDDİNE,

2.Dava dosyasının, Mahkemesine sunulmak üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

26.09.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3346, Karar No: 2020/719, Tarih: 19.02.2020

**4. Hukuk Dairesi         2019/3346 E.  ,  2020/719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalı ... aleyhine 21/05/2014 gününde verilen dilekçe ile İİK m. 89/3'ten kaynaklanan menfi tespit istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 28/12/2018 günlü kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, İİK m.89/3’ten kaynaklanan menfi tespit istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı vekili; Konya 6. İcra Müdürlüğünün 2011/7782 esas sayılı dosyası ile alacaklı ... tarafından borçlu Hakkı Akgül'e karşı icra takibi başlatıldığını, alacaklı/davalı vekilinin talebi üzerine müvekkiline İİK 89. maddesi gereğince birinci ve ikinci haciz ihbarnamelerinin gönderildiğini, bu haciz ihbarnamelerine itiraz edilmemesi üzerine üçüncü haciz ihbarnamesinin gönderildiğini, ancak müvekkilinin nezdinde icra dosyasının borçlusu Hakkı Akgül'ün herhangi bir alacağı bulunmadığını belirterek icra dosyasındaki borçluya herhangi bir borcu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili; davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; davacının alacağın varlığı konusunda davalıya yemin teklif ettiği, davalının usulüne uygun yemin davetiyesi üzerine alınan beyanında takip borçlusu olan Hakkı Akgül’e davacının borcu olup olmadığını bilmediğini, sadece duyuma dayalı olarak davacıya haciz ihbarnamesi gönderildiğini beyan ettiği, bu durumda dava dışı borçlu Hakkı Akgül ile davacı arasında hukuki ilişki bulunmadığının davalının beyanı ile sabit olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun “Yeminin Konusu” başlıklı 225. maddesi “Yeminin konusu, davanın çözümü bakımından önem taşıyan, çekişmeli olan ve kişinin kendisinden kaynaklanan vakıalardır. Bir kimsenin bir hususu bilmesi onun kendisinden kaynaklanan vakıa sayılır.” şeklinde düzenlenmiştir. Bu maddeye göre bir vakıayı ispat yükü kendisine düşen taraf, o vakıayı başkaca delillerle ispat edememesi halinde diğer tarafa yemin teklif edebilir. Yani yemin teklifi ispat yükü kendisine düşmeyen tarafa yapılır. Kendisine ispat yükü düşmeyen tarafa belli bir vakıa hakkında yemin teklif edebilmek için ise vakıanın karşı taraftan kaynaklanması gerekir.

Somut olayda, davacı tarafından, kendisi ile dava dışı borçlu Hakkı Akgül arasında alacak ilişkisi bulunup bulunmadığına dair yemin deliline dayanılarak davalının bu hususta yemin etmesi teklif edilmiştir. Yukarıda anılan kanun maddesi uyarınca davacının yemin teklifi, davalının kendisinden kaynaklanan vakıalara ilişkin olmadığı gibi davalının bu husus bilebilecek durumda olduğu hususu da dosya kapsamı gereğince sabit değildir. Şu durumda davacının yemin teklifi 6100 sayılı Kanun’un 225. maddesine aykırı olduğundan davalının yemin delili kapsamında alınan beyanına itibar edilerek hüküm kurulması doğru değildir. Mahkemece, yemin delili dışında dosyada toplanan deliller dikkate alınarak bir karar verilmesi gerekir. Kararın açıklanan nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 19/02/2020 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3702, Karar No: 2019/4598, Tarih: 04.11.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/3702 E.  ,  2019/4598 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tasarlayarak öldürme, 6136 sayılı Yasaya aykırılık

HÜKÜM : 1-) TCK'nin 82/1-a, 29/1, 62/1 ve 53. maddeleri uyarınca 17 yıl 6 ay hapis cezası,

2-) 6136 sayılı Yasanın 15/1, TCK'nin 62, 52 ve 53, CMK'nin 231/5. maddeleri uyarınca 5 ay hapis cezası, 400 TL adli para cezası ve hükmün açıklanmasının geri

bırakılması.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında 6136 sayılı Yasaya aykırılık suçundan dolayı 5271 sayılı CMK'nin 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca, itiraz yasa yoluna tabi olduğundan, mahallinde değerlendirilmek üzere inceleme dışı bırakılmıştır.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında maktul ...’e karşı eyleminin sübutu kabul, haksız tahrik ve takdiri indirim sebeplerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, verilen hükümde bozma nedeni dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan ... ve vekilinin canavarca hisle öldürmenin varlığına, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, cezanın azlığına, sanık müdafiinin temyiz dilekçesi ve duruşmalı incelemedeki kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine;

Ancak;

Dairemizin yerleşmiş uygulamalarına göre, "tasarlama" halinin kabulü için öldürme kararının şarta bağlı olmadan alınması, ruhsal dinginliğe ulaşıldığını kabule

elverişli makul bir süre geçmesine karşın eylem kararlılığından dönülmemesi ve belli bir hazırlık yapılarak sebat ve ısrarla bir plan dahilinde öldürme fiilinin gerçekleştirilmesi gerekmekte olup, bu yönde sanığın suçu tasarlayarak işlediğine ilişkin dosyada delil bulunmadığı anlaşılmakla; sanık ...’ın TCK'nin 81, 29 ve 62. maddeleri uyarınca cezalandırılması yerine, suçun niteliğinde yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde tasarlayarak öldürme suçundan hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafii ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu sebeple yerinde görülmüş olduğundan, re’sen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 04/11/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.

04/11/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet savcısı....ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ... ....'nun yokluğunda 07/11/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2008/7549, Karar No: 2008/10285, Tarih: 10.07.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/7549 E.  ,  2008/10285 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Üsküdar 2. Sulh Hukuk ile Ümraniye 2. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; Üsküdar 1. Aile Mahkemesi Hakimliğince vasi tayini için ihbarda bulunulan kısıtlı adayı ...’nın yapılan araştırmalarda sürekli olarak ... ..., No:15/2 Üsküdar / İstanbul adresinde ikamet ettiği anlaşıldığından M.K. 411. maddesi gereğince davaya bakmakla yetkili ve görevli mahkeme Üsküdar Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Üsküdar 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 10/07/2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14484, Karar No: 2016/23753, Tarih: 21.12.2016

**19. Ceza Dairesi         2016/14484 E.  ,  2016/23753 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : 2004 Sayılı Kanuna Aykırılık

HÜKÜMLER : Şikayet Hakkının Düşürülmesi

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

1) Ticareti usulüne aykırı terk suçuna ilişkin olarak yapılan incelemede;

Şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

2) Sermaye şirketinin iflasını istememek suçuna ilişkin olarak yapılan incelemede;

Sanıkların üzerine atılı “sermaye şirketinin iflasını istememek” suçunun takibi şikayete bağlı olup, .... Vergi Dairesi Müdürlüğü'nün 30.01.2014 tarihli yazısı ile borçlu şirketin 31.07.2011 tarihi itibari ile ticareti re'sen terk işleminin yapıldığının bildirilmesi karşısında, şikayetçi vekilinin İİK'nın 347. maddesinde düzenlenen fiilin öğrenildiği tarihten itibaren üç ay ve her halde fiilin işlendiği tarihten itibaren bir yıllık süreler geçtikten sonra 06.09.2013 tarihinde şikayette bulunması nedeniyle sanıklar hakkında şikayet hakkının düşürülmesi yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve şikayetçi vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, bozma sebebi 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca yeniden yargılama yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bulunduğundan, tebliğnameye aykırı olarak İİK'nın 347. maddesi uyarınca şikayet hakkının DÜŞMESİNE, 21.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/2279, Karar No: 2020/1202, Tarih: 23.06.2020

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2018/2279 E.  ,  2020/1202 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının ilk derece mahkemesinde yapılan yargılaması sonucunda verilen kararın davacı vekilince istinaf edilmesi üzerine İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi tarafından verilen davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine yönelik kararın süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davalı ile davacı arasında mal alım satımından kaynaklanan ticari ilişki bulunduğunu, bu ticari ilişkiye bağlı olarak faturalar kesilip malların davalıya teslim olunduğunu, faturaya konu malların ödenmemesi üzerine İzmir 20. İcra Müdürlüğü'nün 2013/12185 esas sayılı dosyası ile icra takibi başlattığını, başlatılan takibe davalı tarafın haksız olarak itiraz ettiğini ileri sürerek davalının haksız itirazının iptaline, takibin devamına ve alacağın % 20'sinden aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, takibin yetkisiz icra müdürlüğünde başlatıldığı gibi davanın da yetkisiz mahkemede açıldığını, taraflar arasında yapılan yetki sözleşmesi gereğince kesin bir yetki hali bulunmadığını, HMK'nın 17. maddesi gereğince aralarında yapmış oldukları yetki sözleşmesi gereğince yetkili icra dairesi ve mahkemeleri İstanbul İcra Daireleri ile Mahkemeleri olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece tüm dosya kapsamına göre, 6100 sayılı HMK'nın 17. maddesi gereğince taraflar arasında yapılmış olan yetki sözleşmesi gereğince takipte İzmir İcra Dairesinin yetkisinin bulunmadığı, İstanbul İcra Daireleri yetkili olduğu, yetkili icra dairesi bakımından geçerli takip olmadığı gerekçesiyle dava şartı yokluğundan davanın usulden reddine karar verilmiş, hükme karşı davacı vekili tarafından istinaf yoluna başvurulmuştur.

Bölge adliye mahkemesince, takibin fatura ve cari hesap ilişkisine dayandırıldığı, takipte 2004 sayılı İİK'nın 50. maddesi yollanması ile HMK'nın 6. maddesi gereğince borçlunun ikametgahındaki icra daireleri ile birlikte BK'nın 89. maddesi gereğince alacaklının ifa zamanındaki yerleşim yeri icra dairelerinin yetkili bulunduğu, yetkinin kesin nitelikte olmadığı, kanunda yetkinin kesin olarak belirlenmediği hallerde 6100 sayılı HMK'nın 17. maddesi gereğince tarafların yetki sözleşmesi yapmalarının mümkün olduğu, inkar olmayan davalı tarafça sunulan ticari ilişkinin temelini oluşturan sözleşmede İstanbul İcra Daireleri ve Mahkemelerinin kesin olarak yetkili kılındığı, yetkili icra dairesinde yapılmış geçerli bir takip bulunmadığı, usul ve yasaya uygun bulunan yerel mahkeme kararına karşı davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle muhakeme hukukuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, dosyanın ilk derece mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 23.06.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10064, Karar No: 2016/1872, Tarih: 24.03.2016

**23. Hukuk Dairesi         2014/10064 E.  ,  2016/1872 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile davalı arasında arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesi olduğunu, davalı şirket temsilcisinin müvekkilinden teminat amaçlı boş senet aldığını ve senedin icra dosyasından takibe konu olduğunu, sözleşme konusu edimlerin davalı şirketçe yerine getirilmediğini ileri sürerek, müvekkilinin borçlu olmadığının tespitine ve davalının % 20 kötüniyet tazminatına hükmedilmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili ile davacı arasında imzalanan 04.06.2010 tarihli sözleşmeye göre yüklenicinin binayı ruhsat tarihinden itibaren 18 ay içinde bitirip teslim edeceğini, yüklenici olan davalının 09.04.2012 tarihinde yapı ruhsatını aldığını, buna göre binanın teslim tarihinin 09.10.2013 olduğunu, binanın fiili teslimine yaklaşık 5 ay bulunduğunu ve dairenin kat irtifakı tapusunun da davacının kendi adına çıkarıldığını, borcun muaccel hale geldiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, deliller ve tüm dosya kapsamına göre; icra takibine konu kambiyo senedinin taraflar arasında yapılan 04.06.2010 tarihli sözleşmenin yapım şartları başlığı altındaki 2. paragrafta belirtilen alacak ile ilgili olduğu konusunda ihtilafın bulunmadığı, ihtilafın senette belirtilen alacağın muaccel olup olmadığı konusunda olduğu, sözleşmeye göre davacının davalıya 144 m²'lik arsasını verdiği, davalının buna karşılık davacıya 154 m2'lik bir daireyi vereceğinin taahhüt edildiği ve ayrıca davacının davalıya 6.000,00 TL ödeme yapacağı ve bu ödemenin ''davacının daireye oturana kadar ödemesi'' gerektiğinin kararlaştırıldığı, sözleşmedeki "daireye oturana kadar ödenecektir" ibaresine göre, davacı tarafça dairenin tesliminden sonra ödeneceği şeklindeki iddianın dosya kapsamına ve sözleşmeye uygun olmadığı, henüz daire teslim edilmeden bu bedelin ödenmesinin kararlaştırıldığı, kambiyo senedine bağlanan alacağın ödeme tarihinin belirtilmesiyle muaccel hale geldiği, bu nedenle davacının davalıya takip tarihi itibariyle borcu bulunmadığı şeklindeki iddianın doğru olmadığı, davalının takibe konu edilen senetten dolayı takip tarihi itibariyle 6.000,00 TL alacağı bulunduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Taraflar arasındaki 04.06.2010 tarihli sözleşmenin ''yapım şartları'' başlıklı bölümünde davacı arsa sahibine yükleniciye devrettiği arsa payına ilaveten 6.000,00 TL ödeme yapması karşısında 154 m²'lik bir adet daire alacağı kararlaştırıldıktan sonra arsa sahibinin arsa sahibince yapılacak bu ödemenin daireye oturmaya başlayıncaya kadar yapılacağı belirtilmiştir. Dava dosyası kapsamına göre, davacı arsa sahibine ait bağımsız bölümün sözleşmeye uygun olarak teslim edildiğine dair herhangi bir delil bulunmamaktadır. Bu itibarla; henüz vadesi gelmeyen 6.000,00 TL bedelli bonodan dolayı davalı yanca başlatılan icra takibinde menfi tespit isteminde bulunulması yerinde olduğundan mahkemece davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken, delillere uygun düşmeyen ve sözleşme içeriğine aykırı şekilde davanın reddine karar verilmesi hatalı olmuş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan sebeplerle, davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, karar düzeltme yolu kapalı olmak üzere, 24.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12244, Karar No: 2021/20072, Tarih: 29.11.2021

**2. Ceza Dairesi         2021/12244 E.  ,  2021/20072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet, ceza verilmekten vazgeçilmesi, güvenlik tedbiri

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk müdafinin temyiz isteminin hırsızlık suçundan kurulan ceza verilmekten vazgeçilmesine ve danışmanlık tedbiri uygulanmasına ilişkin hükmü de kapsadığı halde bu suç yönünden kurulan hükme ilişkin tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlenerek Dairemize gönderilmesi için dosyanın incelenmeksizin Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı’na GÖNDERİLMESİNE, 29.11.2021 gününde oybirliğiyle karar verildi.