muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/3481, Karar No: 2017/3076, Tarih: 15.03.2017

**17. Ceza Dairesi         2016/3481 E.  ,  2017/3076 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden sonra 02/12/2016 tarihinde 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6763 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu ile Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun'un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nın 253. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine eklenen alt bendler arasında yer alan ve 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesinde tanımı yapılan hırsızlık suçunun da uzlaşma kapsamına alındığı anlaşılmakta ise de; hırsızlık suçunun gece vakti işlenmesi halinde eylemin nitelikli hırsızlık suçuna dönüşeceği ve uzlaşma kapsamı dışına çıkacağı gözetilip yüklenen suçu gece vakti işleyen sanık hakkında uzlaşma hükümlerinin uygulanamayacağı belirlenerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli . olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde bir adet bluz çalmaya teşebbüs etmesi eyleminde suça konu bluzun değerinin tespit ettirilerek sonucuna göre, sanık hakkında TCK’nın 145. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemiş olması,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

3-Sanığın tekerrüre esas alınan ilamında hükümlülüğün birden fazla suçtan verilen cezalardan oluşması karşısında, en ağır cezayı içeren hükümlülüğün tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’in temyiz nedenleri bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 15.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/18510, Karar No: 2018/3532, Tarih: 25.06.2018

**19. Hukuk Dairesi         2016/18510 E.  ,  2018/3532 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- KARAR -

Davacı vekili, davacı ile davalı arasında 11/03/2010 tarihli bir bayilik sözleşmesinin akdedildiğini, iş bu bu sözleşme ile müvekkili şirket markası altında davalıya akaryakıt satış ve servis istasyonunun işleticiliğinin verildiğini, sözleşme gereğince davalının, müvekkilinden akaryakıt ve madeni yağ ürünleri satın aldığını, ancak alınan ürün bedellerinin müvekkiline ödenmediğini, ödenmeyen bu bedeller ve cari hesabında kayıtlı diğer işlemlerden dolayı borcun ödenmesi konusunda davalıya ihtarname gönderildiğini, ancak davalının borcunu ödemediğini, söz konusu borcun tahsili için davalı tarafından teminat olarak müvekkili lehine tesis edilmiş olan ipoteğin paraya çevrilmesi yoluyla ... 10. İcra Müdürlüğü’nün 2012/3501 E. sayılı dosyası ile icra takibi açıldığını ancak davalının kısmi itirazları nedeniyle takibin durduğunu, davalının kısmi itirazlarının ve faizin bir kısmına yönelik itirazlarının haksız olduğunu belirterek, itirazın iptalini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, yapılan yargılamaya ve toplanan delillere göre; davalı defterlerinde davacı şirkete ait mal alım satımı, ödeme ya da tahsilata dair bir kaydın bulunmadığı, davacı tarafın ticari defterlerinde yapılan kayıtlar sonucunda, davalı şirketin takip tarihi itibariyle 160.133,78 TL alacaklı olduğu, ipotek akit tablosunda faiz oranının taraflarca %5 olarak kararlaştırılmış olduğu, resen hesaplanan toplam işlemiş faiz miktarının 8.709,13 TL olduğu, davalının kısmi itirazının kısmen iptali gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, davalı şirkete sattığı ürün bedellerinden doğan 160.162 TL asıl alacak ve 68.946 TL işlemiş faiz, 2250 TL çek tazminatı alacağı bulunduğunu ileri sürerek icra takibi başlatmıştır. Davalı borçlu anapara alacağının 38.762 TL'si ile işlemiş faizin 44.616 TL'sine itiraz ederek kısmi itirazda bulunmuştur. Taraflar arasındaki alacak miktarının ve bu alacağa uygulanacak faiz oranının belirlenmesi yönünden rapor alınmış rapora davacı vekili kısmi itirazda bulunmuştur. Mahkemece hükmün gerekçesinde konunun teknik bir inceleme gerektirmesine rağmen resen hesaplama yoluna gidilmiş ve daha sonra bu hesaplamaya bağlı olarak hüküm oluşturulmuştur. Yapılan işlem HMK'ya aykırı olup rapor kabul edilmemiş ve itiraz yerinde görülmüş ise yeniden rapor alınarak bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 25/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5669, Karar No: 2015/5544, Tarih: 08.04.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/5669 E.  ,  2015/5544 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 08/04/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/12950, Karar No: 2018/2959, Tarih: 27.03.2018

**10. Ceza Dairesi         2013/12950 E.  ,  2018/2959 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ... Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı, bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” ,

b) Sanık hakkında bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulanmamış olan sanık hakkında, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değişik TCK'nın 191. maddesi ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin 2. fıkrası uyarınca, 191. madde hükümleri çerçevesinde “hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına”,

Karar verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27.03.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/19757, Karar No: 2014/8805, Tarih: 06.05.2014

**15. Ceza Dairesi         2013/19757 E.  ,  2014/8805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mala zarar verme, hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Mala zarar verme suçu başkasının mülkiyetinde bulunan taşınır veya taşınmaz malın kısmen veya tamamen yıkılması, tahrip edilmesi, yok edilmesi, bozulması kullanılamaz hâle getirilmesi veya kirletilmesiyle oluşur. Bu bakımdan, söz konusu suç, seçimlik hareketli bir suçtur. Yıkma, yalnızca taşınmazlar için söz konusudur. Taşınmazın önceki kullanış biçimine uygun olarak bir daha kullanılamaz duruma getirilmesini ifade eder. Yok etme, suça konu şeyin maddî varlığını ortadan kaldırmaktır. Bozma, suça konu şeyin, amacına uygun olarak kullanılması olanağını ortadan kaldırmaktır.Kirletme, başkasının binasının duvarına yazı yazmak, resim yapmak, afiş ve ilân yapıştırmak şeklinde gerçekleştirilmektedir.

Hakaret suçunun oluşabilmesi için, bir kimseye onur, şeref ve saygınlığını incitecek ölçüde, somut bir fiil veya olgu isnat etmek yada yakıştırmalarda bulunmak yada sövmek gerekmektedir. Kişiye isnat edilen somut fiil veya olgunun gerçek olup olmamasının bir önemi yoktur. İsnadın ispatın konusu ayrıdır. Somut bir fiil ve olgu isnat etmek; isnat, mağdurun onur şeref ve saygınlığını incitecek nitelikte olacaktır.

Mağdura yüklenen fiil ve olgunun belirli olması şarttır. Fiilin somut sayılabilmesi için, şahsa, şekle, konuya, yere ve zamana ilişkin unsurlar gösterilmiş olmalıdır. Bu unsurların tamamının birlikte söylenmesi şart değildir. Sözlerin isnat edilen fiilî belirleyecek açıklıkta olması yeterlidir. Çoğu zaman isnat edilen fiil ve olgunun, hangi zaman ve yerde meydana geldiğinin belirtilmesi, onur ve

saygınlığı incitecek niteliği tespit için yeterli olmaktadır. Tarafların sosyal durumları, sözlerin söylendiği yer ve söyleniş şekli, söylenmeden önceki olaylar nazara alınarak suç vasfı tayin olunmalıdır.

Hakaretin kişiyi küçük düşürmeye yönelik olması gerekir. Kişiye onu toplum nazarında küçük düşürmek amaçlı belli bir siyasi kanaatin isnat edilmesi hâlinde de suç oluşacaktır. Bir kişiye yönelik sözlerin veya yapılan davranışın o kişiyi küçük düşürücü nitelikte olup olmadığını tayin ederken, topluma hâkim olan anlayışlar, örf ve adetler göz önünde bulundurulmalıdır.

Suçun alenen işlenmesi, nitelikli hâl kabul edilmiştir. Aleniyet, belirsiz sayıda kişilerin hakaret oluşturan sözü duymalarına olanak sağlamak suretiyle suçun işlenmesini ifade eder. Failin, hakaret oluşturan sözün duyulması olanağını yaratmış olması yeterlidir. Söylenen sözün fiilen duyulmuş olup olmaması önemli değildir.

Somut olayda; sanığın, başka suçtan yakalanıp adliyeye getirildiğinde annesiyle konuşmasına izin verilmemesi üzerine sinirlenerek kendisini götüren polis memuru ...'a küfür edip adliyenin kapı camına tekme atıp kırdığı şeklinde gerçekleşen eyleminin mala zarar verme ve hakaret suçlarını oluşturduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Somut olayda; sanığın, başka suçtan yakalanıp adliyeye getirildiğinde annesiyle konuşmasına izin verilmemesi üzerine sinirlenerek kendisini götüren polis memuru ...'a küfür edip adliyenin kapı camına tekme atıp kırdığı şeklinde gerçekleşen eyleminin mala zarar verme ve hakaret suçlarını oluşturduğuna dair kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 06/05/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4919, Karar No: 2016/4711, Tarih: 26.04.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/4919 E.  ,  2016/4711 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Geçici 8. maddesine istinaden yapılan tescil harici yerlerin kadastro çalışması sonucu yapılan kadastro tespitine itiraz niteliğinde olup taşınmazlara ait kadastro tutanaklarının edinme bölümünde taşınmazların 1967 yılında yapılan ilk tesis kadastrosu esnasında orman (çalılık) olduğu gerekçesiyle tapulama harici bırakıldığının belirtilmiş olması ve 20. Hukuk Dairesinin 09/11/2012 tarih, 2012/5482 -2012/12390 Esas, Karar sayılı bozma ilamı üzerine yeniden kurulan hükmün temyizen incelenmesinin talep edilmesi nedeniyle, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun Geçici 14. maddesi ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 2015/8 sayılı iş bölümü kararı uyarınca temyiz inceleme görevinin Yargıtay 20. Hukuk Dairesine ait bulunması nedeniyle görevli Dairenin belirlenmesi bakımından dosyanın, 6644 sayılı Kanunla değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60/2 maddesi uyarınca Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 26.04.2016 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9451, Karar No: 2012/12236, Tarih: 08.11.2012

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2012/9451 E.  ,  2012/12236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... Yönetimi, müdahil Hazine ve davacı gerçek kişiler tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında...Beldesi, Cumhuriyet mahallesi, 132 ada 54 parsel sayılı 479,67 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, tarla vasfı ile belgesizden kazandırıcı zamanaşımı zilyetliğine dayanılarak Mahmut Kutlu adına tespit edilmiştir. Davacı gerçek kişiler, çekişmeli taşınmazın Mayıs 1928 tarih 27, 28, 29 ve 30 nolu tapu kayıtları kapsamında kaldığı iddiasıyla; Orman Yönetimi, taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla dava açmıştır. Hazine taşınmazın devletin hüküm ve tasarrufu altında olan ve orman sayılan yerlerden olduğu iddiasıyla davaya müdahil olmuştur. Mahkemece; davanın reddine, 132 ada 54 sayılı parselin tesbit gibi davalı adına tapuya kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davacı ... Yönetimi, müdahil davacı Hazine ile davacı gerçek kişiler tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1951 yılında 3116 sayılı Yasa hükümleri gereğince yapılan orman kadastrosu, daha sonra taşınmaz iki ayrı beldenin sınırında bulunması nedeniyle taşınmazın bulunduğu... Cumhuriyet Mahallesinde 06.10.1990 tarihinde, ... Beldesinde 19.01.2003 tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

1) İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi kurulu tarafından orman kadastrosu, eski tarihli hava fotoğrafları ve memleket haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada çekişmeli taşınmazın orman sayılmayan yerlerden olduğu anlaşıldığına ve adına tescil kararı verilen davalı yararına 3402 sayılı Yasanın 14. maddesinde yazılı kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği yoluyla taşınmaz edinme koşullarının oluştuğu belirlenerek yazılı biçimde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davacı ... Yönetimi ile müdahil davacı Hazinenin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2) Davacı gerçek kişilerin temyiz itirazlarına gelince: Davacı gerçek kişiler, çekişmeli taşınmazın Mayıs 1928 tarih 27, 28, 29 ve 30 nolu tapu kayıtları kapsamında kaldığı iddiasıyla dava açmış olup; aynı gün temyiz incelemesi yapılan ...Beldesi, Cumhuriyet mahallesinde bulunan 132 ada 32, 38, 40, 43, 44, 45, 46, 47, 48, 52, 53, 54, 55, 56, 57 ve 58 parsel sayılı taşınmazlara yönelik olarak da davacı gerçek kişilerin aynı tapu kayıtlarına dayanarak dava açtıkları, bu parsellerden 132 ada 38, 39, 43, 46, 47, 48 ve 53 parsel sayılı taşınmazlar hakkında da davacı gerçek kişilerin davasının reddine karar verildiği ve 132 ada 38, 39, 43, 46, 47, 48 ve 53 parsel sayılı taşınmazlar hakkında kurulan hükümlere karşı davacı gerçek kişiler tarafından temyiz isteminde bulunulmadığı anlaşılmaktadır.

Davacı gerçek kişiler, Mayıs 1928 tarih 27, 28, 29 ve 30 nolu tapu kayıtları ile birlikte Asliye Hukuk Mahkemesinin 1956/374-414 sayılı dava dosyasında tapuların tatbikinin yapıldığını bildirmiş iseler de, keşif sonucu alınan fenni bilirkişi raporlarında Asliye Hukuk Mahkemesinin 1956/374 esas sayılı dava dosyası kapsamında 18.12.1956 tarihinde bilirkişiler tarafından düzenlenen krokilerde sabit sınırlı olarak gösterilen ve davaya konu tapu kayıtlarının da aynı zamanda sınır olarak okuduğu “..deresi – Güçük göl- Arım başında göl ... geçeği- İsmail gölü ve ... geçeği”

olarak tabir edilen sınırlardan Karasu deresinin Merkez mahallesi hudutlarında ve davalı taşınmazdan yaklaşık 5 km uzakta kuzey batı istikametinde olduğu, Güçük göl ve Arım başında göl olarak tabir edilen yerlerin kesin bir yer göstermesinin yapılamadığı, Çentik kuyusu olarak tabir edilen yerin ise 132 ada 1 nolu parselin güneydoğu sınırını gösterdiği, gemi geçeği olarak tabir edilin yerin davalı taşınmazın yaklaşık 1 km ilerisinde kuzey doğusunda ... - ... karayolunun üzerinde bir yer olduğu, Mandıra geçeği ile ilgili kesin bir yer gösterilemediği, Canavar geçeği olarak ise davalı taşınmazın yaklaşık 3 km kuzey doğusunda Akçay Köyü hudutları dahilinde Yonga Levha sanayinin bulunduğu fabrikanın önünde karayoluyla birleşen yerin gösterildiği, İsmail gölü olarak tabir edilen yer olarak da yine Akçay Köyü hudutları dahilinde davalı taşınmazdan yaklaşık 5 km uzakta kuzey doğu yönünde Karadeniz ile ... – ... asfaltı arasında kalan yaklaşık bir yer gösterildiği; bu yer göstermelerin kesin bir nokta olmadığı, karayolları aleyhine açılan bedel artırımı davasında 1957/328-1958/128 sayılı dava dosyasıyla karara bağlanan yerlerin ise karayolları tarafından ibraz edilen yol güzergahını gösteren harita ülke koordinat sistemine bağlı olmadığından neresi olduğunun tespitinin yapılamadığı, fenni bilirkişi ... Uzuner tarafından değişik tarihlerde düzenlenen haritaların kendi arasında bile birbirini tutmadığı Mayıs 1928 tarih 27, 29 ve 28, 30 nolu tapu kayıtlarındaki sınırların gerek zeminde, gerek memleket haritasında ve gerekse kadastro paftasında yer almaması nedeniyle tapu kayıtlarının sağlıklı olarak uygulanmasının mümkün olmadığı ve bu nedenle tapu kayıtlarının kapsamının belirlenemediği bildirilmiştir.

Davacı gerçek kişilerin dayandığı Mayıs 1928 tarih 28 ve 30 nolu tapu kayıtları, Mart 1291 tarih 181 nolu tapu kaydından gelen hisse tapuları olup, 50 dönüm miktarındadır. Aynı şekilde, Mayıs 1928 tarih 27 ve 29 nolu tapu kayıtları da, Mart 1291 tarih 180 nolu tapu kaydından gelen hisse tapuları olup, 50 dönüm miktarındadır. Bu tapu kayıtlarının kadastro sırasında 254, 255, 256 ve 257 parsel sayılı taşınmazlara revizyon görmüş olduğu ve tapu kayıtlarının revizyon gördüğü 254, 255, 256 ve 257 parsel sayılı taşınmazların bulunduğu yerin dava konusu parselin bulunduğu yerden çok uzakta olup tapu kayıtlarının revizyon gördüğü parseller ile dava konusu parselin bir irtibatının bulunmadığı anlaşılmaktadır. Tüm bu bulguların ışığında davacı gerçek kişiler tarafından dayanılan tapu kayıtlarının dava konusu parseli kapsadığı kabul edilemeyeceğinden davacı gerçek kişilerin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... Yönetimi, davacı gerçek kişiler ile müdahil davacı Hazinenin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının Orman Yönetimi ve gerçek kişilere ayrı ayrı yükletilmesine, Hazineden harç alınmasına yer olmadığına 08/11/2012 günü oybirliği ile karar verildi.