muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/923, Karar No: 2023/2386, Tarih: 06.04.2023

II. CEVAP

Borçlu cevap dilekçesinde; dava konusu taşınmazda 2013 yılından beri yaklaşık 8 yıldır kiracı olarak bulunduğunu, bu süre boyunca kira bedellerini aksatmadan süresinde ve eksiksiz olarak ödediğini, alacaklının ihtirazi kayıt koymadan ödemeleri kabul ettiklerini, bu durumun bile başlı başına kira sözleşmesinin yenilenmesi anlamına gelmekte olduğunu ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı yazılı kararı ile; 22.02.2022 havale tarihli bilirkişi raporu ile borçlu tarafından sunulan 28.01.2013 kira başlangıç tarihli kira kontratına göre borçlunun alacaklıya ait banka hesaplarına düzenli olarak 36.700,00 TL kira ödemesi yaptığının görüldüğü, uzun yıllar uygulanan kira anlaşmaları sözlü kira sözleşmesi olarak kabul edilmekte ve bu aşamadan sonra kira akdinin yenileneceği anlamını taşıyacağı, dava konusu olayda 28.01.2013 tarihinden itibaren kira bedelleri ödenmiş ve alacaklı tarafça da bu ödemeler ihtirazi kayıt koyulmaksızın kabul edildiği, dosyada mevcut hüküm kurmaya elverişli bilirkişi raporu ile ödemelerin sabit olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde alacaklı istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Alacaklı istinaf dilekçesinde; yargılamanın en başından itibaren gelen safahat dikkate alındığından icra mahkemesinin dar yetkili bir mahkeme olduğu halde genel mahkemeler gibi zoraki ve çelişkili bir yorumla "dava konusu olayda 28.01.2013 tarihinden itibaren kira bedelleri ödenmiş ve davacı tarafça da bu ödemeler ihtirazi kayıt konulmaksızın kabul edilmiştir." şeklinde dosya kapsamı ile ilgili olmayan bir gerekçe ile davanın reddedilmesinin isabetsiz olduğunu, dosyada bulunan bilirkişi raporu ile de ödemelerin eksik yapıldığının anlaşıldığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile; takibin alacaklının dayandığı 01.01.2013 başlangıç tarihli 5 yıl süreli, yazılı kira sözleşmesine istinaden başlatılmış olup borçlunu icra dosyasına sunduğu itiraz dilekçesinde dayanak kira sözleşmesindeki imzasına, kiracı-kiralayan ilişkisine ve aylık kira bedeline açıkça ve ayrıca itiraz etmemiş olması nedeniyle bu hususların dar yetkili icra mahkemesinde kesinleşmiş olduğu, ödeme iddiasının artık davalı borçlu tarafça ispat edilmesi gerektiği, dosyaya sunulan ödeme belgeleri ve bilirkişi raporuna göre davalının takibe konu kira bedellerini ödediğini ispat edememiş olduğu, eksik yapılan ödemelerin ihtirazi kayıt konulmadan tahsil edilmiş olmasının taraflar arasında yeni bir anlaşma yapıldığını göstermeyeceği, davanın 30 günlük ihtar süresinden sonra açıldığı, borçlunu icra müdürlüğüne sunduğu itirazının haksız ve dayanaksız olduğunun anlaşıldığı gerekçesi ile İlk Derece Mahkemesi hükmü kaldırılarak yeniden esas hakkında hüküm kurulmak suretiyle borçlunun itirazın kaldırılmasına ve takibin devamına, borçlu aleyhine takip konusu asıl alacak üzerinden %20 icra inkar tazminatına hükmedilmesine ve borçlunun takip konusu taşınmazdan tahliyesine hükmedilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı borçlu temyiz dilekçesinde; Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık; adi kiraya ve hasılat kiralarına ilişkin icra takibinde itirazın kaldırılması ve tahliye istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

İİK md. 63., 68., 269/c

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalı borçlu vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanunun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı HMK'nın 370. maddeleri uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,70 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

06.04.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21272, Karar No: 2013/20432, Tarih: 21.11.2013

**5. Hukuk Dairesi         2013/21272 E.  ,  2013/20432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi, davalılar vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla, dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü.

- K A R A R -

Dava, 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın Hazine adına tescili istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalılar vekilince temyiz edilmiştir.

Arazi niteliğindeki taşınmaza gelir metodu esas alınarak değer biçilmesinde ve tespit edilen bedelin bloke ettirilerek hükmün kesinleşmesi beklenmeden davalı tarafa ödenmesine karar verilmesinde bir isabetsizlik görülmemiştir. Ancak;

2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10.maddesine 6459 sayılı Yasanın 6.maddesi ile eklenen hüküm uyarınca, dava dört ay içinde sonuçlandırılamadığından, acele elkoyma kararından sonra davalılar adına bankaya bloke edilen miktarın tespit edilen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele 12.08.2012 tarihinden itibaren, faiz uygulanması gerektiğinden,

Gerekçeli kararın kamulaştırma bedelinin tespitine ilişkin 4. bendindeki (TESPİTİNE) kelimesinden sonra gelmek üzere (acele el koyma kararı ile tespit edilen miktarın belirlenen kamulaştırma bedelinden mahsubundan sonra kalan fark bedele 12.08.2012 tarihinden, karar tarihine kadar geçen süre için yasal faiz uygulanmasına) ibaresinin eklenmesine,

Hükmün böylece DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 21.11.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/12000, Karar No: 2021/4949, Tarih: 18.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/12000 E.  ,  2021/4949 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede,

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/26237, Karar No: 2018/1123, Tarih: 06.02.2018

**17. Ceza Dairesi         2015/26237 E.  ,  2018/1123 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın tüm aşamalarda üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğinin anlaşılması karşısında; hükme esas alınan 19.11.2012 tarihli kolluk tutanaklarını tanzim eden kolluk görevlilerinin ve 19.11.2012 tarihli tutanakta ismi geçen ...'ın tanık sıfatıyla dinlenilerek sanığın hukuki durumunun tayini gerekirken eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kabule göre de;

2-19.11.2012 tarihli kolluk tutanağında, müştekiye ait iş yerinden meydana gelen hırsızlık olayının sanık ...'ın çaldığı 700'er gramlık, 6 adet kaşar peynirini müştekinin işletmekte olduğu ... isimli iş yerinden çaldığını itiraf ettiği ve sanığın suça konu kaşar peynirlerini çaldığı yeri kolluk görevlilerine göstermesi ile söz konusu peynirlerin müştekiye teslimini sağladığının belirtilmesi, müştekinin başkaca zararının olmaması hususları göz önüne alındığında, müştekinin müracaatı olmadığı halde soruşturma aşamasında yer gösterme suretiyle müştekiye ulaşılmasını ve suça konu eşyanın müştekiye iadesini sağlayan sanık hakkında TCK'nın 168/1. maddesinde düzenlenen etkin pişmanlık hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe açmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin çalışanı olduğu iş yerinden, kıymet takdir tutanağına göre 85,00 TL değerinde kaşar peyniri çalan sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

4-Sanık hakkında tekerrüre esas alınan ilamın karar yerinde gösterilmemesi; ayrıca sanığın adli sicil kaydında tekerrüre esas alınabilecek tek ilamın Ankara 1. Asliye Ceza Mahkemesi'nin 2006/434 Esas ve 2007/429 Karar sayılı ilamı olduğu, bu ilamda yer alan hükümlülüğün de “kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma” suçuna ilişkin olduğunun anlaşılması karşısında; 6545 sayılı Kanunla getirilen TCK'nın 191. maddesindeki değişiklikler ile koşullarının oluşması durumunda, "hükmün açıklanmasının geri bırakılması" ve “davanın düşmesi” seçeneklerine de yer verilmesi nedeniyle, tekerrüre esas alınan ilamla ilgili olarak yasal değişiklik sonrası bir uyarlama işlemi yapılıp yapılmadığının araştırılması, yapılmamışsa uyarlama yargılaması yapıldıktan sonra sonucuna göre sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılmasında zorunluluk bulunması,

5-Anayasa Mahkemesi'nin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nın 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının gözetilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 06.02.2018 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28071, Karar No: 2018/1100, Tarih: 01.02.2018

**13. Hukuk Dairesi         2015/28071 E.  ,  2018/1100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacılar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacılar, davalının yaptığı 10 adet villadan bir tanesini satın aldıklarını, aralarındaki sözleşme uyarınca edimlerini yerine getirmelerine karşın davalının inşaatı zamanında bitiremediğini, yapılmayan işler olduğu gibi sözleşmede kararlaştırılandan farklı imalatlar bulunduğunu, davalı tarafından masrafı karşılanmadığından kat irtifakı kurulmadığını, sözleşmedeki cezai şart, eksik iş bedeli, kira mahrumiyeti gibi zararların mahsubu halinde davalı şirkete borçları bulunmadığını, hatta alacaklı olduklarını ileri sürerek sözleşmeden dolayı ödenenler dışında, taşınmazın inşa seviyesine nazaran davalıya herhangi bir ödeme yapmaları gerekmediğinden borçlu olmadıklarının tespitini istemişlerdir.

Davalı, davacıların borçlu olduklarını, edimlerini yerine getirmeden tapu devri isteyemeyeceklerini, inşaatın eksiksiz olarak tamamlandığını ve davacıların içinde oturmakta olduklarını savunarak davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacılar tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacılar, eldeki dava ile davalıdan satın aldıkları bağımsız bölümün zamanında teslim edilmediği gibi eksik ve ayıplı imalatlar bulunduğunu, bu nedenle sözleşme gereği hak kazanılan cezai şart, kira mahrumiyeti, eksik ve ayıplı iş bedeli nazara alındığında davalıya borçlu olmadıklarının tespitini istemişler; davalı, davanın reddini dilemiştir. Mahkemece, yapılan keşif sonucu taşınmazda çevre düzenlemesi ve site içi yollar hariç 34.500 TL eksik iş olduğunun belirlendiği, davacının davalıya bakiye 89,400 EURO'luk ödemeyi yaptığını usulüne uygun olarak yazılı belge ile kanıtlayamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Ne var ki; davacının talebi ve yapılan keşif sonrası düzenlenen bilirkişi raporunda 34.500 TL'lik eksik iş bulunduğu belirlenmiş olması gözetildiğinde Mahkemece, çoğun içinde az da vardır kuralı gereği kısmi borçluluğun söz konusu olabileceği değerlendirilmemiştir. O halde Mahkemece, davacının iddiası doğrultusunda alınan bilirkişi raporu ve sözleşme hükümleri değerlendirilmek sureti ile davalının edimlerini yerine getirip getirmediğinin tespit edilmesi; davacının cezai şart, eksik iş ve ayıplı imalat bedeli yönünden iddiasında haklı olduğunun anlaşılması halinde, varsa davacının borçlu olduğu miktardan bilirkişi tarafından tespit edilecek miktarın mahsubu sonucu belirlenecek değer üzerinden davacının borçlu olmadığının tespitine karar verilmesi gerekmektedir. Mahkemece, değinilen bu yön gözetilmeksizin, yazılı şekilde davanın tümden reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davacıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle, temyiz edilen kararın BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle davacıların sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 01/02/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1119, Karar No: 2013/177, Tarih: 21.01.2013

**15. Hukuk Dairesi         2012/1119 E.  ,  2013/177 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiş, davacı-birleşen davanın davalısı vekili tarafından duruşma istenmiş olmakla duruşma için tayin edilen günde davacı vekili gelmedi. Davalılar ..., ... vekili Avukat ... ile diğer davalılar ..., ... ve ... vekili Avukat ... ...... geldi. Temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve hazır bulunan davalılar avukatları dinlendikten sonra vaktin darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması başka güne bırakılmıştı. Bu kere dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, sözleşmenin uyarlanması, sözleşmede kararlaştırılan cezai şartın işletilmemesine karar verilmesi; birleşen dava, sözleşmenin feshi; cezai şartın tahsili istemleriyle açılmış, mahkemece yüklenici şirket tarafından açılan asıl davanın reddine, arsa sahibi mirasçıları tarafından açılan birleşen dava yönünden sözleşmenin feshi davası konusuz kaldığından bu konuda karar verilmesine yer olmadığına, cezai şartın tahsili isteminin reddine karar verilmiş, karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

...-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre tarafların sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

...-Yüklenici şirket ile arsa sahiplerinin murisi .......... arasında ...... .... Noterliği’nde 24.03.2006 tarihli düzenleme şeklinde kat karşılığı inşaat yapım sözleşmesi imzalanmıştır. Daha sonra aynı taraflar arasında aynı Noterde düzenleme şeklinde 02.06.2006 tarihli düzeltme beyannamesi imzalanmıştır. Sözleşmeye göre 2051 ada ... parsel numaralı taşınmaz üzerine 33 bağımsız bölüm yapılması, bu bağımsız bölümlerin ... adedinin arsa sahibine verilmesi, kalan bağımsız bölümler ile 2050 ada ... parsel üzerine yapılacak bağımsız bölümlerin yüklenici şirkete ait olması kararlaştırılmış, düzenleme beyanında da sözleşmeye uygun olarak 2051 ada ... parsel numaralı taşınmaz üzerine yapılacak bağımsız bölümlerin paylaşım şekli gösterilmiştir. Sözleşmede arsa sahibine ait bağımsız bölümlerin anahtar teslimi olarak yapılması kararlaştırılmış, süre sözleşme tarihinden itibaren 36 ay olarak kararlaştırılmıştır.

Sözleşme tarihinden itibaren 36 aylık süre eklendiğinde arsa sahibine ait bağımsız bölümlerin iskân ruhsatı alınarak teslim edilmeleri gereken tarih 24.03.2009 tarihidir.

Yüklenici şirket tarafından 2051 ada ... parsel üzerine inşaatın yapıldığı, 2050 ada ... parsel üzerine ise inşaata başlanmadığı anlaşılmaktadır. Davacı yüklenici şirket 28.01.2009 tarihinde arsa sahibi mirasçılarına ihtarname göndermiş, arsa sahibi mirasçıları da bu ihtarnameye ... .... Noterliği’nin 04.02.2009 tarihli ihtarnamesi ile cevap vermişler, karşılıklı ihtarnamelerden sonra da taraflarca davalar açılmıştır.