muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9736, Karar No: 2022/14082, Tarih: 08.11.2022

**4. Hukuk Dairesi         2021/9736 E.  ,  2022/14082 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 17. Hukuk Dairesi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Malatya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda kararda yazılı nedenlerden dolayı, davanın kabulüne dair verilen karara karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen istinaf başvurusunun kabulü ile davanın reddine dair karar süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmekle dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı vekili 11/02/2016 tarihinde müvekkili ...'in yolcu olduğu aracın tek taraflı kaza yapması sonucunda yaralandığını ve belinde kırıklar meydana geldiğini, vücudun çeşitli yerlerine platin takıldığını, konuşmasına engel olacak şekilde beyinde kalıcı sakatlığı oluştuğunu ve tedavi sürecinin uzun sürdüğünü,bu nedenle fazlaya ilişkin hakkı saklı kalmak üzere şimdilik 2.000,00 TL maddi tazminatın dava tarihinden itibaren işleyecek ticari faiziyle birlikte davalı ... şirketinden alınarak müvekkilline verilmesini talep ve dava etmiştir.Islah talebi ile dava değerini 288.161,38 TL'ye yükseltmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece iddia,savunma toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre yapılan yargılama sonunda, davanın kabulü ile 2.000,00 TL'nin dava tarihinden 286.161,38 TL'nin 08/05/2019 ıslah tarihinden itibaren işleyecek ticari temerrüt faiziyle birlikte davalı ... şirketinden alınarak davacıya verilmesine karar verilmiştir. Davalı vekili karara karşı istinaf kanun yoluna başvurmuştur. Bölge Adliye Mahkemesince CMK'nun 253/19 maddesine göre, davacının soruşturma aşamasında, araç sürücüsü ile uzlaşma yoluna gittiği anlaşıldığından, davalı ... vekilince yapılan istinaf başvurusunun kabulüne, ancak yeniden yargılama yapılmasına ihtiyaç görülmediğinden HMK'nın 353/1-b,2 maddesi gereğince düzeltilerek esas hakkında yeniden karar verilmek üzere Malatya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 14/05/2019 tarih ve 2017/68 E. ve 2019/298 K. sayılı kararının kaldırılmasına ve yeniden hüküm tesisiyle davanın reddine karar verilmiştir. Karar davacı vekili tarafından temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle HMK 355. maddesindeki kamu düzenine aykırılık halleri resen gözetilmek üzere istinaf incelemesinin, istinaf dilekçesinde belirtilen sebeplerle sınırlı olarak yapılacağı kuralına uygun biçimde inceleme yapılıp karar verilmiş olmasına, dava şartları, delillerin toplanması ve hukukun uygulanması bakımından da hükmün bozulmasını gerektirir bir neden bulunmamasına göre davacı vekilinin yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün HMK’nun 370/1. maddesi gereğince ONANMASINA, HMK'nın 373. maddesi uyarınca dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin de Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesine gönderilmesine ve aşağıda dökümü yazılı 26,30 TL kalan onama harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 08/11/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/23185, Karar No: 2011/23882, Tarih: 13.07.2011

**6. Ceza Dairesi         2009/23185 E.  ,  2011/23882 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nca onaylanıp 01/07/2011 tarihinde yürürlüğe giren İşbölümü Kararı hükümleri uyarınca, dosya incelendi;

09/02/2011 tarih ve 6110 Sayılı Kanunun 8. maddesi ile değişik 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14.maddesi gereğince, Başkanlar Kurulu tarafından hazırlanıp Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun onayından geçen ve 02/06/2011 tarihli Resmî Gazete'de yayımlanarak 01/07/2011 tarihinde yürürlüğe giren İşbölümü Kararında; Dairemizde derdest olan hırsızlık dosyalarının 1/2'sinin Yargıtay 13.Ceza Dairesi'ne devrinin öngörülmesi nedeniyle, adaletli bir paylaşımın yapılabilmesi için, derdest hırsızlık dosyaları, esas numarasına göre, tek ve çift olarak ayrılmış olup, tek numaralı dosyaların 13.Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, Dairemiz esas kaydının bu şekilde kapatılmasına; ilişikteki dosyanın Yargıtay 13.Ceza Dairesine DEVREDİLMESİNE, 13/07/2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/10432, Karar No: 2018/12762, Tarih: 16.05.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/10432 E.  ,  2018/12762 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İstihkak

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalı Yurt Ofset Ltd. Şti. A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı 3. kişi vekili, 19.04.2013 tarihinde borçlu ...Ltd. Şti'nin adresinde gerçekleştirilen haciz esnasında, öncesinde diğer borçlu ...Ltd. Şti'ne ait iken kendilerine satılan bilahare ..Ltd. Şti'ne kiraya verilen makinelerin mütemmim cüzü olan elektrik panosunun haczedildiğini ileri sürerek istihkak davasının kabulü ile haczin kaldırılmasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı alacaklı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, mahcuzun mütemmim cüzü olduğu makinelerin 02.01.2012 tarihinde ithalat yolu ile borçlu ... Lti. Şti tarafından alındığı, 06.03.2013 tarihinde davacı üçüncü kişi şirkete satışının yapılarak demirbaş kayıtlarından düşümünün yapıldığı, davacı şirket ile borçlu ...Ltd. Şirketi arasında imzalanmış olan kira sözleşmesi bulunduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm davalı alacaklı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dava, üçüncü kişinin İİK’nun 96. vd. maddelerine dayalı istihkak iddiasına ilişkindir.

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelere göre, dava konusu haczin 19.04.2013 tarihinde, borçlulardan ... Ltd. Şirketine ödeme emrinin tebliğ edildiği adreste yapıldığı, haciz esnasında borçlu şirket yetkilisinin hazır olduğu, davacı tarafça mahcuz elektrik panosunun mütemmim cüzü olduğu iddia edilen makinelere ilişkin olarak açılan ... 2. İcra Hukuk Mahkemesi’nin 2013/453 Esas-2014/292 Karar sayılı dosyasında, Mahkemece borçlu şirketlerin hemen hemen aynı ismi taşıyıp aynı iş kolunda faaliyet gösterdiği, her iki şirketin de ...ile kızı ...'e ait olduğu, davacının, borçlu ... Ltd. Şirketinin borca batık olduğunu daha önceki ticari ilişkileri nedeni ile bilmesine rağmen alacaklıların zararına olarak borçluya ait makineleri satın aldığı, bu satışın dahi muvazaalı olduğu, borçlu ...Ltd. Şirketinden satın alınan makinelerin aralarında sıkı organik bağ olan diğer borçlu şirkete kiralanmasının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gerekçesi ile davanın reddine karar verildiği, anılan Mahkeme kararının, Dairemizin 31.10.2016 tarih 2016/18571 Esas-2016/14826 Karar sayılı ilamı ile onanmasına karar verildiği, bu kapsamda İİK 97/a maddesinde düzenlenen karinenin borçlu dolayısıyla alacaklı yararına olduğu, ispat yükü altında olan ve karinenin aksini her türlü delille kanıtlama olanağına sahip davacı 3. kişinin karinenin aksini kesin ve inandırıcı delillerle ispatlayamadığı anlaşılmakla bu koşullarda,istihkak iddiasının, alacaklıdan mal kaçırmak amacıyla danışıklı olarak ileri sürüldüğünün ve muvazaalı işlemler yapıldığının kabulü gerekir. Bu nedenlerle Mahkemece maddi ve hukuki olgular göz önüne alınarak, davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, yerel mahkeme kararının bozulmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı alacaklı vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün İİK'nun 366. ve HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 16.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/18365, Karar No: 2007/6835, Tarih: 26.04.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/18365 E.  ,  2007/6835 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 2. Aile Mahkemesi

TARİHİ : 7.7.2006

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Toplanan delillerden davacı kocanın evin kilidini değiştirdiği, güven sarsıcı davranışlar içerisine girdiği, davalı kadının telefondaki hakaretinin münhasır bir olay olup tepki niteliğinde bulunduğu, boşanmaya neden olan hadiselerde davacı kocanın tam kusurlu olduğu anlaşılmıştır.

\*Türk Medeni Kanununun 166.maddesi hükmünü tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamamak ve değerlendirmemek gerekmektedir.Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer.Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonrada mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir.

#Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166.maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz yada az kusurlu olmaya gerek olmayıp daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. -

\*Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır.(TMK.md.166/2)

#Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 26.04.2007 Prş.
Yargıtay — Esas No: 2012/13793, Karar No: 2013/1167, Tarih: 21.01.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/13793 E.  ,  2013/1167 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 13.09.2011 tarih ve 2008/812-2011/337 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında 5 yıl süre için akdedilen sözleşme uyarınca 1 adet lastik sökme takma makinesi, 1 adet sabit balans makinesi, 3 adet lifin ariyet olarak davalıya verildiğini, davalının süresi dolmadan sözleşmeyi tek taraflı feshettiğini, sözleşmede fesih halinde ariyete konu ekipman bedelinin davacıya ödeneceğinin kararlaştırıldığını ileri sürerek 10.000,00 TL'nın davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, 2004 yılında yapılan sözleşme ile davaya konu ekipmanların müvekkilinin işyerinde kullanılmaya başlandığını, müvekkilinin satış ve servis bayii olduğu üretici firmanın yeni teknoloji su bazlı boya sistemine geçmesi üzerine müvekkilinin de bu sisteme geçmek zorunda kaldığını, davacının ürünleri bu boyalara uymadığından iade edilmek istendiğini, iade talebi kabul edilmediğini, müvekkilinin tercihinin keyfi olmadığını, davacıdan mal alımının durdurulması sonucu sözleşme sırasında ücretsiz olarak verdiği ve birinci yılın sonunda bedelsiz olarak müvekkiline kalacak olan ekipmanların aradan 4 yıl geçmesine rağmen bu günkü fiyatı üzerinden istenmesinin doğru olmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre, taraflar arasında düzenlenen sözleşme uyarınca haksız fesih halinde davalının ekipman bedelini ödemesi gerektiği, davalının feshinin haklı olduğuna dair bir delilinin bulunmadığı, ekipman bedelinin fesih tarihi itibariyle 10.000,00 TL değerinde olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 644,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 21.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4632, Karar No: 2015/4586, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/4632 E.  ,  2015/4586 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/24222, Karar No: 2014/6646, Tarih: 24.03.2014

**7. Hukuk Dairesi         2013/24222 E.  ,  2014/6646 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : İskenderun 1. İş Mahkemesi

Tarihi : 12/10/2012

Numarası : 2009/487-2012/1069

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi taraf vekillerince istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davalı vekilinin tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı; davalının iş akdini feshetmesi üzerine açılan işe iade davasının lehlerine sonuçlandığını, işe iade için gönderilen ihtar üzerine davalının 25.05.2009 tarihinde çalışmaya başlaması yönünde cevap verildiğini, işe başladığını ancak işverenin işin esaslı koşullarını değiştirerek ve esasen hile yoluna başvurarak kendilerine çevre temizliği yaptırdığını, hayvan leşi gömdürdüğünü, farklı işlerde çalıştırdığını, bu esaslı değişikliklere muvaffaklerinin olmaması üzerine iş akdini feshettiklerini belirterek fark kıdem tazminatı, işe başlatmama tazminatı ve boşta geçen süre ücretinin ödenmesi talebiyle dava açmıştır.

Davalı ise; davacının uulüne uygun olarak işe başlatıldığını ancak davacının devamsızlık yaparak işe gelmediğini ve iş akdinin devamsızlık sebebiyle haklı nedenle feshettiklerini, ayrıca davacının evvelce çalıştığı bölümün kapatıldığını ve esasen işe iade davasına konu feshin de bu nedenle olduğunu, sırf işe iade kararı verildi diye davacının çalıştığı bölümü açmanın mümkün olmadığını, davacının işe başlamakta samimi olmadığını öne sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece istek kısmen hüküm altına alınmıştır.

Taraflar arasındaki uyuşmazlık somut olayda işe başlatmama tazminatına hükmedilip hükmedilemeyeceği yönündedir.

4857 sayılı İş Kanununun 21.inci maddesinin beşinci fıkrasına göre, işçi kesinleşen mahkeme kararının kendisine tebliğinden itibaren on iş günü içinde işe başlamak için işverene başvuruda bulunmak zorundadır. Aksi halde işverence yapılan fesih geçeri bir feshin sonuçlarını doğurur.

Yasada işçinin şahsen başvurması gerektiğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. İşçi, işe başlatılma konusundaki iradesini bizzat işverene iletebileceği gibi vekili ya da üyesi olduğu sendika aracılığı ile de ulaştırabilecektir.

İşveren işe iade için başvuran işçiyi (1) ay içinde işe başlatmak zorundadır. Aksi halde en az dört, en fazla sekiz aylık ücret tutarında belirlenen iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süreye ait en çok dört aya kadar ücret ve diğer hakları işçiye ödemek zorundadır.

İşveren işe iade için başvuran işçiyi (1) ay içinde işe başlatmak zorundadır. Aksi halde en az dört, en fazla sekiz aylık ücret tutarında belirlenen iş güvencesi tazminatı ile boşta geçen süreye ait en çok dört aya kadar ücret ve diğer hakları işçiye ödemek zorundadır.

İşçinin işe iade yönündeki başvurusu samimi olmalıdır. İşçinin gerçekte işe başlamak niyeti olmadığı halde, işe iade davasının sonuçlarından yararlanmak için yapmış olduğu başvuru geçerli bir işe iade başvurusu olarak değerlendirilemez. İşçinin süresi içinde işe iade yönünde başvurusunun ardından, işverenin daveti üzerine işe başlamamış olması halinde, işçinin gerçek amacının işe başlamak olmadığı kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla, işçi işverene hiç başvurmamış gibi sonuca gidilmelidir. Bu durumda işverence yapılan fesih, 4857 sayılı Yasanın 21.inci maddesinin beşinci fıkrasına göre geçerli bir feshin sonuçlarını doğurur. Bunun sonucu olarak da, işe iade davasında karara bağlanan işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süreye ait ücret ve diğer hakların talebi mümkün olmaz. Ancak, geçerli sayılan feshe bağlı olarak işçiye ihbar ve koşulları oluşmuşsa kıdem tazminatı ödenmelidir

İşe iade yönündeki başvurunun on iş günü içinde işverene bildirmesi gerekmekle birlikte, tebligatın postada gecikmesinden işçinin sorumlu olması düşünülemez.

İşverenin de işçinin işe başlama isteğinin kabul edildiğini (1) ay içinde işçiye bildirmesi gerekir. Tebligat sorunları sebebiyle bildirimin süresi içinde yapılamaması halinde, bundan işveren sorumlu tutulamaz. İşverence yasal süre içinde gönderilmiş olsa dahi, işçinin bir aylık işe başlatma süresi aşıldıktan sonra eline geçen bildirim üzerine makul bir süre içinde işe başlaması gerekir. Burada makul süre işçinin işe daveti içeren bildirim anında işyerinin bulunduğu yerde ikamet etmesi durumunda en fazla iki günlük süre olarak değerlendirilebilir. İşçinin işe iadeyi içeren tebligatı işyerinden farklı bir yerde alması halinde ise, 4857 sayılı Yasanın 56.ncı maddesinin son fıkrasındaki izinler için öngörülen en çok dört güne kadar yol süresi makul süre olarak değerlendirilebilir. Bu durumda işçinin en fazla dört gün içinde işe başlaması beklenmelidir.

İşverenin işe davete dair beyanının da ciddî olması gerekir. İşverenin işe başlatma amacı olmadığı halde işe başlatmama tazminatı ödememek için yapmış olduğu çağrı, gerçek bir işe başlatma daveti olarak değerlendirilemez.

İşçinin işe iade sonrasında başvurusuna rağmen işe başlatılmaması halinde, işe başlatılmayacağının sözlü ya da eylemli olarak açıklandığı tarihte veya bir aylık başlatma süresinin sonunda iş sözleşmesi işverence feshedilmiş sayılır.

İşverenin işe davete dair beyanının da ciddî olması gerekir. İşverenin işe başlatma amacı olmadığı halde işe başlatmama tazminatı ödememek için yapmış olduğu çağrı, gerçek bir işe başlatma daveti olarak değerlendirilemez.

İşçinin işe iade sonrasında başvurusuna rağmen işe başlatılmaması halinde, işe başlatılmayacağının sözlü ya da eylemli olarak açıklandığı tarihte veya bir aylık başlatma süresinin sonunda iş sözleşmesi işverence feshedilmiş sayılır.

İşe başlatmama tazminatının da fesih tarihindeki ücrete göre hesaplanması gerekir. İşçinin işe başlatılmadığı tarih, işe başlatmama tazminatının muaccel olduğu andır. Bahsi geçen tazminat yönünden faize hak kazanmak için kural olarak işverenin temerrüde düşürülmesi gerekir. İşverenin dava tarihinden önce temerrüde düşürülmemiş olması halinde dava ve varsa ıslah tarihlerinden itibaren faize hükmedilir. İşe iade kararına rağmen işçinin işe alınmaması nedeniyle işe başlatmama tazminatının ödenmesi söz konusu ise, işverenin ayrıca temerrüde düşürülmesi gerekmez. Bu durumda işe başlatmama anından itibaren faiz hakkı doğar.

Boşta geçen süreye ait en çok dört aya kadar ücret ve diğer haklar için, feshi izleyen dönem ücretlerine göre hesaplama yapılmalıdır. Geçersiz sayılan fesih tarihinden sonra boşta geçen en çok dört aylık sürede işçinin çalışması devam ediyormuş gibi ücret ve diğer haklar belirlenmelidir. Boşta geçen en çok dört aya kadar süre içinde ücret zammı ya da yeni bir toplu iş sözleşmesi yürürlüğe girdiğinde, her iki dönem için ayrı ayrı hesaplamaya gidilmelidir.

Kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aya kadar hesaplanacak ücret ve diğer alacaklar, işçinin işe iade için başvurduğu anda muaccel olur .

İşe iade başvurusunda boşta geçen süreye ait ücret ve diğer hakların ödenmesi talep edilmiş ise, başvuru ile birlikte işveren de temerrüde düşürülmüş sayılmalıdır. Sözü edilen ücret ve diğer hakların ödenmemesi durumunda başvuru tarihinden itibaren faiz hakkı doğar.

İşe başlama isteğini içeren başvuruda, boşta geçen süreye ait ücret ve diğer hakların açıkça talep edilmemiş olması halinde ise, dava ve varsa ıslah tarihlerinden itibaren faiz yürütülmelidir.

Boşta geçen sürenin en çok dört aylık kısmı içinde gerçekleşen diğer haklar kavramına, ikramiye, gıda yardımı, yol yardımı, yakacak yardımı ve servis hizmeti gibi para ile ölçülebilen haklar dahil edilmelidir. Söz konusu hesaplamaların, işçinin belirtilen dönemde işyerinde çalışıyormuş gibi yapılması ve para ile ölçülebilen tüm değerlerin dikkate alınması gerekir. Bununla birlikte işçinin ancak fiili çalışması ile ortaya çıkabilecek olan fazla çalışma ücreti, hafta tatili ile bayram ve genel tatil günlerinde çalışma karşılığı ücret ile satışa bağlı prim gibi ödemelerinin, en çok dört ay kadar boşta geçen süre içinde ödenmesi gereken diğer haklar kavramında değerlendirilmesi mümkün olmaz .