muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/977, Karar No: 2015/22232, Tarih: 24.11.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/977 E.  ,  2015/22232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/192417

MAHKEMESİ : Van 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 21/03/2013

NUMARASI : 2012/112 (E) ve 2013/422 (K)

SUÇ : 4733 sayılı Yasaya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I-Sanık N. Ç. müdafii ve sanık Ü. Ç.'nin sanıklar hakkında verilen mahkumiyet kararının temyizi üzerine yapılan incelemede;

Sanıklar hakkında tayin edilen 2 yıl 9 ay hapis cezasından 5237 sayılı TCK.nun 62/1.maddesi gereğince 1/6 oranında indirim yapıldıktan sonra, 2 yıl 3 ay 15 gün hapis cezası yerine, hesap hatası sonucu 1 yıl 15 ay 15 gün hapis cezasına hükmolunması, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

TCK.nun 53.maddesinin 3.fıkrası uyarınca, 1.fıkranın (c) bendinde yazılı sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet hakkı ile vesayet veya kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan koşullu salıverilmeye, altsoyu dışında kalanlarla ilgili hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde karar tesisi,

Yasaya aykırı, sanık N. Ç. müdafii ve sanık Ü. Ç.'nin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, Hüküm fıkrasının 8. bendinde yer alan hak yoksunlukları kısmında bulunan "(Vesayet, Velayet ve Kayyumluğa ait yetkiler açısından şartla tahliye tarihine kadar )" kısmının başına " kendi altsoyuna ait" ifadesinin eklenmesi ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

II- Sanık N. Ç. müdafıinin nakil aracının müsaderesine yönelik hükmün temyizi üzerine yapılan incelemede ise,

Dava konusu eşyanın, taşıma aracı yüküne göre miktar veya hacim bakımından tamamını veya ağırlıklı bölümünü oluşturmaması nedeniyle nakil aracının iadesi yerine müsaderesine karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanık N. Ç. müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. Maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 24/11/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/30044, Karar No: 2010/34239, Tarih: 21.12.2010

**2. Ceza Dairesi         2009/30044 E.  ,  2010/34239 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2007/248503

MAHKEMESİ : Aydın 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2007

NUMARASI : 2007/578

SUÇ : Elektrik hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Katılan kurum görevlileri tarafından bakım için 04.05.2004 tarihinde sökülen sayaç üzerinde yapılan inceleme sonucunda 10.05.2004 tarihli liste halinde düzenlenen sayaçlar muayene raporunun 23. sırasındaki suça konu sayaca film sokulmuş olduğunun belirlenmesi karşısında; kaçak kullanım şeklinin saptanması için tutanak düzenleyici tanıklar dinlenip, bilirkişi katılımıyla mahallinde yapılacak keşifte kurulu güç tespit edilip, tüketim föyleri incelendikten ve suç tarihi öncesi ve sonrasına ait bir yıllık tüketim miktarlarının kurulu güce uygun olup olmadığı, sayaç değiştirildikten sonraki bir yıllık dönem içinde tüketimde belirgin yükselme olup olmadığı saptandıktan sonra diğer delillerle birlikte sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 21/12/2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21299, Karar No: 2014/11288, Tarih: 08.05.2014

**12. Ceza Dairesi         2013/21299 E.  ,  2014/11288 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname no : 12 - 2012/265118

Mahkemesi : Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesi

Tarihi : 19/07/2012

Numarası : 2011/481-2012/593

Suç : Taksirle öldürme

Taksirle öldürme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığın idaresindeki tır ile gündüz vakti, ışıklı dört yönlü kavşaktan sağa döndüğü sırada karşıya geçmekte olana yayaya çarptığı olayda asli kusurlu olduğunun tespit ve kabul edilmesi karşısında; iki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, meydana gelen zararın ağırlığı, maddede öngörülen cezanın alt sınırı, sanığın olayda asli kusurlu oluşu nazara alınmak suretiyle, adalet ve hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilerek asgari hadden daha fazla uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi ,

İsabetsiz olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenle, isteme aykırı olarak, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 08.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6855, Karar No: 2021/3369, Tarih: 30.11.2021

**7. Hukuk Dairesi         2021/6855 E.  ,  2021/3369 K.**

**"İçtihat Metni"**

7. Hukuk Dairesi

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 09.01.2014 gününde verilen dilekçe ile ecrimisil talebi üzerine Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin bozma ilamına uyularak yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 28.03.2017 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili ve davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

1.DAVA

1.1. Davacı kayyım vekili dava dilekçesinde, İzmir ili, Bornova ilçesi, 71 parselde paydaş olan Nefise(Mirasçıları)’na İzmir Defterdarının kayyım olarak atandığını, söz konusu taşınmazın 70,93m²'sinin davalı tarafından kullanıldığını belirterek, 04.04.2007-04.04.2012 arası için 9.552,00TL ecrimisil talep etmiştir.

2.CEVAP

2.1. Davalıya usulüne uygun tebligat yapılmasına rağmen, süresi içinde cevap dilekçesi verilmemiştir.

3. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

3.1. İlk derece mahkemesince yapılan yargılama sonunda, davanın kısmen kabulüne, davalının dava konusu taşınmazda fazladan kullandığı 8.15m² üzerinden hesaplanan 1.578TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline dair verilen karar davacı vekilince temyiz edilmiş, Yargıtay 1. Hukuk Dairesinin 12.04.2016 tarihli ve 2016/5342 Esas- 2016/4453 Karar sayılı ilamı ile harç eksikliği nedeniyle bozulmuş, bozmaya uyan mahkemece harç eksikliği tamamlanarak, davanın kısmen kabulüne, 15.78TL ecrimisil bedelinin davalıdan tahsiline karar verilmiştir.

4. TEMYİZ

4.1. İlk derece mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili ve davalı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

4.2. Temyiz Nedenleri

4.2.1. Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle, dava konusu taşınmazla ilgili farklı davalılara açılan emsal dosyaların bulunduğunu, bozma ilamında belirtilen hususların yerine getirilmediğini ileri sürmüştür.

4.2.2. Davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle, müvekkilinin dava konusu taşınmazda paydaş olup, diğer paydaşlarla yapılan rızai taksim sonucu kendisine düşen yeri kullandığını belirterek, hükmün usul ve yasaya aykırı olduğunu ileri sürmüştür.

5. YARGITAY KARARI

5.1. Dava, paydaşlar arasında görülen ecrimisil talebine ilişkindir.

5.2. 6100 sayılı HMK’ya 6217 sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK’nın 14.07.2004 tarih, 5219 sayılı Kanunla Değişik 427. maddesi uyarınca, karar tarihinde temyiz sınırı 2.270TL olup, temyiz konusu yapılan ecrimisil miktarı temyiz kesinlik sınırının altında kaldığından davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

5. YARGITAY KARARI

5.1. Dava, paydaşlar arasında görülen ecrimisil talebine ilişkindir.

5.2. 6100 sayılı HMK’ya 6217 sayılı Kanunla eklenen geçici 3. madde hükmü gözetilerek HUMK’nın 14.07.2004 tarih, 5219 sayılı Kanunla Değişik 427. maddesi uyarınca, karar tarihinde temyiz sınırı 2.270TL olup, temyiz konusu yapılan ecrimisil miktarı temyiz kesinlik sınırının altında kaldığından davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir.

5.3. Davacı vekilinin temyiz itirazlarına gelince; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

5.4. Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

5.5. Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz. Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

5.6. Somut olaya gelince; mahkemece yukarıda açıklanan ilkeler çerçevesinde bir araştırma ve inceleme yapıldığını söyleyebilme olanağı yoktur. Dava konusu 71 parsel sayılı taşınmazda paydaş olan Nefise mirasçıları saptanamadığından İzmir Sulh 4. Hukuk Mahkemesinin 18.12.2012 tarihli ve 2012/1976 Esas 2012/2250 Karar sayılı ilamı ile 3561 sayılı Yasanın 2. maddesi uyarınca İzmir Defterdarının kayyım tayin edildiği, anılan taşınmazda Nefise'nin 1/2, davalının ise 198/6912 payının olduğu, mahkemece yapılan keşif sonucu alınan bilirkişi raporunda, davalının toplam 150m² yer kullandığı, davalının payından fazla kullandığı yerin ise 8,15m² olup, ecrimisil hesabının bu yer üzerinden yapıldığı anlaşılmaktadır.

5.7. Payı kayyım tarafından temsil edilen Nefise'nin zeminde 1/2 oranında paydaş olduğu ve davalının kullandığı toplam yer gözetilerek belirlenecek ecrimisil üzerinden Nefise'nin payı oranında ecrimisile karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda 5.2. bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz talebinin miktar itibariyle REDDİNE, 5.3. bent ve devamında açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulüyle, 6100 sayılı HMK’nın geçici 3. maddesi yollamasıyla HUMK’nın 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, peşin alınan harcın yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 30.11.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4432, Karar No: 2016/5000, Tarih: 15.03.2016

**2. Hukuk Dairesi         2016/4432 E.  ,  2016/5000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.15.03.2016(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2015/1633, Karar No: 2015/3772, Tarih: 07.04.2015

**14. Hukuk Dairesi         2015/1633 E.  ,  2015/3772 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.05.2011 gününde verilen dilekçe ile mirasın gerçek reddi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 19.07.2012 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Davacı, murisi ...'in 17.01.2011 tarihinde bekar ve çocuksuz olarak vefat ettiğini, annesi ...'in 12.01.1988 tarihinde, babası ...'in 25.02.1994 tarihinde vefaatı ile geriye yasal mirasçı olarak kardeşi ... ve kendisinin kaldığını, murisinin hayatta iken harcamaları ve ticari işleri sebebiyle yüklü miktarda borcu bulunduğunu belirterek mirasın hükmen reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile davacının murisi ...'in terekesinin borca batık olduğunun ve davacı tarafından mirasının hükmen reddedildiğinin tespitine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı ... temyiz etmiştir.

Ölüm tarihinde murisin ödemeden aczi açıkça belli veya resmen tespit edilmiş ise miras reddedilmiş sayılır. (TMK. m. 605/2)

Davaya konu olayda borcun murisin şahsi vergi borcu değil, ortağı ve temsilcisi olduğu limited şirketin vergi borcu olduğu anlaşılmaktadır. 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsili Usulü Hakkındaki Kanunun 22.7.1998 tarihli 4369 sayılı Yasayla değişik 35. maddesi gereğince limited şirket ortakları, şirketten tamamen veya kısmen tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacağından sermaye hisseleri oranında doğrudan doğruya sorumlu olurlar ve bu Kanun gereğince takibe tabi tutulurlar. Aynı Kanuna 25.5.1995 tarihli 4108 sayılı Kanunla ilave edilen mükerrer 35. maddesi gereğince de; tüzel kişilerin malvarlığından tamamen veya kısmen

tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan amme alacakları, kanuni temsilcilerin şahsi mal varlıklarından bu Kanun hükümlerine göre tahsil edilir. Şu halde açıklanan yasa hükümleri gereğince, murisin “ortağı” ve “temsilcisi” olduğu limited şirketin, şirketin malvarlığından tahsil edilemeyen veya tahsil edilemeyeceği anlaşılan vergi borcundan şirket ortağı olarak “koyduğu sermaye hissesi oranında” doğrudan doğruya; “temsilcisi” olarak da şahsi sorumluğu söz konusudur. Murisin yasal mirasçısı olan davacılar hakkında, amme alacaklısı tarafından henüz takibe geçilmemiş olması, yasal mirasçıların borç tehdidi altında olmadıkları anlamına gelmez.

O halde bu işten anlayan bilirkişi veya bilirkişiler eliyle; miras bırakanın, “ortağı” ve “yasal temsilcisi” olduğu limited şirketin defter, kayıt ve belgeleri üzerinde inceleme yaptırılarak şirketin aktif ve pasifinin saptanması ve murisin şirketin kamu borcundan dolayı sermaye hissesi oranında şahsen sorumlu olacağı miktarın bu suretle belirlenmesi amme alacağının şirketin malvarlığından tamamen tahsili mümkün ise bu halde davacının borca batıklığın tespitini istemekte hukuki yararlarının bulunmayacağı gözetilerek isteğin reddedilmesi; aksi halde murisin ölüm tarihi itibarıyla tespit edilen terekesi aktifinin borcu karşılamaya yeterli olmaması halinde isteğin kabulüne karar verilmesi gerekirken belirtilen hususlar araştırılmadan eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere , 07.04.2015 oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13468, Karar No: 2016/15548, Tarih: 21.12.2016

**4. Ceza Dairesi         2014/13468 E.  ,  2016/15548 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Sanığın, yaşanan tartışma esnasında katılanlara hitaben "kız olmasaydınız biz size yapacağımızı bilirdik" biçiminde sözler söylediğinin iddia ve kabul edilmesi karşısında, suça konu sözlerin katılanların erkek olmalarının mümkün olmaması ve bu olasılığın olay tarihleri itibariyle gerçekleşmemesi açık olduğundan üzerlerinde korku yaratabilmesi açısından sonuç almaya objektif olarak elverişli olmadığı gibi geleceğe yönelik bir zarar gerçekleştirileceği anlamı da taşımadığı gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı ve sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/22986, Karar No: 2010/7975, Tarih: 25.03.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/22986 E.  ,  2010/7975 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA :Davacı, izin alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, davayı reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı davalı kurumdan emekli olduğunu, mevsimlik işçi olduğu iddiasıyla yıllık izin kullandırılmayıp ücretinin ödenmediğini belirterek yıllık izin ücreti isteğinde blunmuştur.

Davalı yıllık izin hak etmediğini savunmuştur.

Mahkemece davacının mevsimlik işçi olduğu gerekçesiyle dava reddedilmiştir.

Karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Uyuşmazlık davalı işyerinde yapılan işin mevsimlik iş olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

Çalışmanın sadece yılın belirli bir döneminde sürdürüldüğü veya tüm yıl boyunca çalışılmakla birlikte çalışmanın yılın belirli dönemlerinde yoğunlaştığı işyerlerinde yapılan işler mevsimlik iş olarak tanımlanabilir. Söz konusu dönemler işin niteliğine göre uzun veya kısa olabilir. Her zaman aynı miktarda işçi çalıştırmaya elverişli olmayan ve işyerinde yürütülen faaliyetin niteliğine göre işçilerin her yıl belirli sürelerde yoğun olarak çalıştıkları ve fakat yılın diğer döneminde işçilerin iş sözleşmelerinin ertesi yılın faaliyet dönemi başına kadar ara vermeyi gerektiren işler mevsimlik iş olarak değerlendirilebilir.

Mevsimlik iş sözleşmeleri 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11. maddesindeki hükümlere uygun olarak, belirli süreli olarak yapılabileceği gibi belirsiz süreli olarak da kurulabilir. Tek bir mevsim için yapılmış belirli süreli iş sözleşmesi, mevsimin bitimi ile kendiliğinden sona erer ve bu durumda işçi ihbar ve kıdem tazminatına hak kazanamaz.

Buna karşılık, işçi ile işveren arasında mevsimlik bir işte belirli süreli iş sözleşmesi yapılmış ve izleyen yıllarda da zincirleme mevsimlik iş sözleşmelerle çalışılmışsa iş sözleşmesi 4857 sayılı İş Kanunu'nun 11/son maddesi uyarınca belirsiz süreli nitelik kazanacaktır.

Mevsimlik iş sözleşmeleri tarafların karşılıklı anlaşmasıyla, belirli süreli yapılmışsa sürenin sona ermesi ile işçinin ölümü ile iş sözleşmesinin süresinin sona ermesinden önce feshi ihbarla sona erer. Mevsim bitimi ile askıya alınan iş sözleşmesi, tarafların fesih iradesi yok ise, feshedilmiş olmaz. Belirsiz süreli sözleşme ile işe alınan ve mevsimin sona ermesi nedeniyle işyerinden ayrılan bu işçilerin iş sözleşmeleri kendiliğinden sona ermez, fakat ertesi yılın iş sezonunun başına kadar askıda kalır. Ertesi yıl mevsim başında işe alınmayan işçinin iş sözleşmesi işveren tarafından feshedilmiş sayılır. Fakat davet edildiği halde işbaşı yapmayan işçinin iş sözleşmesi devamsızlık nedeniyle işveren tarafından haklı nedenle feshedilmiş veya işçi tarafından bozulmuş sayılmaktadır.