muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/1167, Karar No: 2020/3293, Tarih: 14.12.2020

**1. Ceza Dairesi         2020/1167 E.  ,  2020/3293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

S.S. ÇOCUK : ...

ÖLDÜRÜLEN : ...

SUÇ : Kasten yaralama sonucu ölüme neden olma

HÜKÜM : TCK.nin 87/4, 31/3, 62/1 ve 63. maddeleri uyarınca 4 yıl 5 ay 10 gün hapis cezası.

TEMYİZ EDENLER : Suça sürüklenen çocuk müdafii, katılan vekili.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, suça sürüklenen çocuk ...’in kasten yaralama sonucu ölüme sebep olma suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suçun niteliği tayin ve indirim nedenlerinin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, suça sürüklenen çocuk müdafiinin, sübuta, öldürme kastının bulunmadığına, haksız tahrike; katılan vekilinin, eksik incelemeye, cezanın üst hadden verilmesi gerektiğine, takdiri indirim nedenlerine yönelen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, Başkan ... ve Üye ...’ın, sanığın taksirle öldürme suçundan cezalandırılması gerektiği yönündeki karşı oyları ve oy çokluğu ile 14/12/2020 gününde karar verildi.

Tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere suç tarihinde maktulün, yaşı küçük

kızlarının suça sürüklenen çocuk ... tarafından rahatsız edildiklerini iddia etmeleri üzerine suça sürüklenen çocuğun annesine telefon ederek durumu bildirdiği, buna öfkelenen suça sürüklenen çocuğun da maktulün iş yerine giderek dükkan önündeki açık alanda tartışmaya başladığı, aşamalarda dinlenen tanık beyanlarına göre maktulün iddialarını kabul etmeyen suça sürüklenen çocuk bir süre sonra olay yerinden ayrılmak istemiş ise de; maktulün tartışma ortamında kendisine hakaret ederek ve tokat atarak eylemlerini sürdürmesi üzerine maktulü dizi ve eliyle göğüs bölgesinden iteklediği, dengesini yitirerek yere düşen maktulün kafasını sert zemine vurduğu ve genel beden travmasına bağlı kafa kaide kemiği kırığı ile beyin kanaması nedeniyle hayatını kaybettiği olayda; sayın çoğunluk eylemin TCK’nin 87/4. maddesine uyduğuna karar vermiş ise de, bu suçun oluşması için eylemin TCK’nin 86/1 veya 86/3. maddesi kapsamında kalan bir fiili oluşturmasının gerektiği, oysa somut olayımızda olayın seyri ve gelişimi de gözetildiğinde suça sürüklenen çocuğun, maktulü itmekten ibaret eyleminin TCK’nin 86/2. maddesi kapsamında kaldığı, ölüm ile eylem arasında illiyet bağı bulunduğu, TCK’nin 23 ve 85. maddelerine göre eylemin taksirle ölüme neden olmak suçunu oluşturduğu kanaatinde olduğumuzdan sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2010/33255, Karar No: 2012/5692, Tarih: 08.03.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/33255 E.  ,  2012/5692 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2009/55086

MAHKEMESİ : Manisa 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 15/09/2008

NUMARASI : 2007/504 (E) ve 2008/362 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan kurum görevlileri tarafından düzenlenen 09.07.2007 tarihli Kaçak Elektrik Tespit Tutanağında, sanığın abonesiz enerji kullandığının belirtilmesi, sanığın ruhsat alamadığı için abonelik işlemi yaptıramadığını ancak sayaçtan geçirecek şekilde elektrik kullandığını savunması karşısında, olay tutanağındaki sayacın hangi tarihte takıldığı sanıktan ve gerekirse tanıklardan sorulup belirlenerek tutanak düzenleyici tanıklarının tespit anında kullanılan elektriğin sayaçtan geçip geçmediği hususunda beyanı alındıktan sonra bilirkişi aracılığıyla sanığın işyerindeki kurulu güç belirlenerek, belirlenen kurulu gücün kullanması gereken elektrik miktarı ile tutanak tarihi itibariyle sayaçtaki tüketim miktarı, sayacın takıldığı tarihe göre karşılaştırılarak kaçak kullanım bulunup bulunmadığı hususunda bilirkişiden rapor alınıp, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08.03.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/29894, Karar No: 2016/28003, Tarih: 15.12.2016

**22. Hukuk Dairesi         2016/29894 E.  ,  2016/28003 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin haklı sebep olmadan davalı işveren tarafından feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve davacı işçinin işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, İşverence yapılan feshin geçersizliğine ve davacının davalıya ait işyerindeki işine iadesine, davacının yasal sürede işe başvurmasına rağmen işverinin süresi içinde işe başlatmaması halinde davalı tarafından ödenmesi gereken tazminat miktarının fesih nedeni ve kıdemi dikkate alınarak dört aylık ücreti olarak belirlenmesine, davacının işe iade için işverene süresi içinde başvurması halinde hak kazanılacak olan ve kararın kesinleşmesine kadar en çok dört aylık ücret ve diğer haklarının davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya ödenmesi gerektiğinin belirlenmesine karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Dava içeriği bakımından taraflar arasındaki ilişkinin 4857 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilip değerlendirilemeyeceği ve bu bağlamda İş Mahkemesinin görevli olup olmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı Kanun'un 1. maddesinin ikinci fıkrası gereğince, 4. maddedeki istisnalar dışında kalan bütün işyerlerine, işverenler ile işveren vekillerine ve işçilerine, çalışma konularına bakılmaksızın bu Kanunun uygulanacağı belirtilmiştir.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 1. maddesi uyarınca, 4857 sayılı Kanun'a göre işçi sayılan kimselerle işveren veya işveren vekilleri arasında, iş sözleşmesinden veya 4857 sayılı Kanun'a dayanan her türlü hak iddialarından doğan hukuk uyuşmazlıklarının çözüm yeri İş Mahkemeleridir.

Somut olayda, dosyadaki iddia ve savunmalar, yazılı belge ve kayıtlar içeriğine göre, davacının davalı idare sorumluluğu altındaki çocukların bakımının sağlandığı birimlerde, hizmet alım işini ihale suretiyle alan şirket elemanı olarak tahsis edilen bu evlerde " bakıcı anne" görevini yerine getirdiği anlaşılmıştır.

Somut olayda, dosyadaki iddia ve savunmalar, yazılı belge ve kayıtlar içeriğine göre, davacının davalı idare sorumluluğu altındaki çocukların bakımının sağlandığı birimlerde, hizmet alım işini ihale suretiyle alan şirket elemanı olarak tahsis edilen bu evlerde " bakıcı anne" görevini yerine getirdiği anlaşılmıştır.

06.02.2014 tarih 6518 sayılı Kanun'un 15. maddesi ile 2828 sayılı Kanun'un 16. maddesine fıkra eklendiği ve ilgili değişiklik ile “Ev tipi sosyal hizmet birimleri, 22.05.2003 tarihli ve 4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin birinci fıkrası hükmü kapsamındadır.” düzenlemesinin getirildiği, "Ev tipi sosyal hizmet birimleri" düzenlemesinin ise aynı Kanunun 14. maddesi ile 2828 sayılı Kanuna eklenen 3. maddesinin birinci fıkrasının (f) bendlerinin (6), (9), (12), (13) ve (14) numaralı alt bentlerinin;

“6. “Çocuk Destek Merkezleri”; Suça sürüklenmesi, suç mağduru olması veya sokakta sosyal tehlikelerle karşı karşıya kalması sebebiyle haklarında bakım tedbiri veya korunma kararı verilen çocuklardan psikososyal desteğe ihtiyaç duyduğu tespit edilenlerin, bu ihtiyaçları giderilinceye kadar geçici süre ile bakım ve korunmalarının sağlandığı, bu süre içinde aile, yakın çevre ve toplum ilişkilerinin düzenlenmesine yönelik çalışmaların yürütüldüğü; çocukların mağduriyet, suça sürüklenme, yaş ve cinsiyet durumuna göre ayrı ayrı yapılandırılan veya ihtisaslaştırılan yatılı sosyal hizmet kuruluşlarını,”

“9. “Aktif Yaşam Merkezi”; Engelli bireylerin, yaşam kalitesinin artırılması ve sosyal hayata aktif katılımlarına katkı sağlanması amacıyla, engelli bireyler ile ailelerine rehberlik ve destek hizmeti ile evde gündüz bakım hizmeti sunan gündüzlü sosyal hizmet kuruluşlarını,”

“12. “Çocuk Evleri Sitesi”; Korunma ihtiyacı olan çocukların bakımlarının sağlandığı aynı yerleşkede bulunan birden fazla ev tipi sosyal hizmet biriminden oluşan kuruluşu,

13. “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri”; Çocuk, kadın, engelli ve yaşlılar ile bakım veya barınma ihtiyacı olan kişilere hizmet verilen mesken niteliğindeki yatılı sosyal hizmet birimlerini,

14. “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri Koordinasyon Merkezi”; İl müdürlüğü bünyesinde oluşturulan ev tipi sosyal hizmet birimlerinin bağlı olduğu merkezi,” olarak değiştirilmesi suretiyle oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

13. “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri”; Çocuk, kadın, engelli ve yaşlılar ile bakım veya barınma ihtiyacı olan kişilere hizmet verilen mesken niteliğindeki yatılı sosyal hizmet birimlerini,

14. “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri Koordinasyon Merkezi”; İl müdürlüğü bünyesinde oluşturulan ev tipi sosyal hizmet birimlerinin bağlı olduğu merkezi,” olarak değiştirilmesi suretiyle oluşturulduğu anlaşılmaktadır.

Kanuni değişiklik sebebiyle "Ev tipi sosyal hizmet birimi" olarak tanımlanan kuruluşlardaki çalışmaların 4857 sayılı Kanun'un 4. maddesinin 1. fıkrasındaki istisnalar arasında yer aldığı ve bu sebeple bu kurumlarda işçi statüsünde çalışan kişilerin hizmet sözleşmesine dayalı talepleri bakımından İş Mahkemelerinin görevli olmadığı anlaşılmaktadır. Bu kapsamda mahkemece kanuni düzenlemede yer alan “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimleri”nin nereler olduğu ve davalının çalıştığı işyerinin bu birimlerden olup olmadığı konusunun, ilgili kurumlarla yazışma yapılmak suretiyle aydınlatılması, eğer işyerinin “Ev Tipi Sosyal Hizmet Birimi” niteliğinde olduğunun tespit edilmesi halinde 6518 sayılı Kanun'un 15. maddesi ile değişik 2828 sayılı Kanun'un 16. maddesine göre uyuşmazlık bakımından İş Mahkemelerinin görevli olmadığı, görevli mahkemenin genel mahkeme niteliğindeki Asliye Hukuk Mahkemesi olduğuna karar verilmesi gerekmektedir. Davacının çalıştığı işyerinin "Ev tipi sosyal hizmet birimi" niteliğinde olmadığının tespiti halinde ise davanın esasına girilerek uyuşmazlık hakkında karar verilmeliyken bu araştırmanın yapılmamış olması bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, bozma sebebine göre sair yönlerin incelenmesine şimdilik yer olmadığına, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3728, Karar No: 2024/3398, Tarih: 14.05.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/3728 E.  ,  2024/3398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/449 E., 2024/574 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Gebze 2. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2020/620 E., 2022/919 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; kararı davalı erkek adına temyiz eden vekilin özel boşanma davası takip etme yetkisi içeren vekâletnamesinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 77 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak;

a) Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğinde olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74 üncü maddesi gereğince vekâletnamenin boşanma davası ile ilgili özel yetki içermesi gerektiğinden; özel yetkiyi içeren vekâletnamenin aslı veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için temyiz dilekçesini sunan vekile kesin süre verilmesi,

b) Vekâletname sunulmaz ise vekil tarafından verilen temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince yetkisiz vekil tarafından yapılmış temyize muvafakat verdiğini açıkça belirtmediği takdirde kararı temyiz etmemiş sayılacağı şerhini içeren davetiye ile davalı asıla tebliğ edilmesi,

2. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından açıkça muvafakat edilmemesi ve asıla gerekçeli kararın daha önceden usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemiş olması hâlinde kararın asıla tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

3. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından muvafakat edilmesi veya süresi içinde kararın temyiz edilmesi hâlinde, karar temyiz edilirse gerekli usulî işlemler tamamlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi, gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,14.05.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/6208, Karar No: 2012/10268, Tarih: 07.05.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/6208 E.  ,  2012/10268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazlarının sanık lehine olduğu kabul edilerek yapılan incelemede:

Yağma suçunun mağdurun dükkanının dışında, silahla ve gece vakti işlendiği anlaşılıp kabul edildiğine göre, 5237 sayılı TCK'nun 149/1. madde ve fıkrası ile temel ceza uygulaması yapılırken, anılan madde ve fıkranın (a) ve (h) bendlerinin hükümde gösterilmemesi, yerinde tamamlanması olanaklı maddi hata olarak kabul edilmiş; yağma suçunun birden fazla nitelikli halinin gerçekleştirilmiş olması nedeni ile aynı Yasanın 61/1. Maddesi uyarınca temel ceza belirlenirken bu hususun dikkate alınması ve alt sınır aşılarak ceza uygulaması yapılması gerektiğinin düşünülmemesi ve 5237 sayılı TCK’nun 150/2. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nun 522. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde 150/2. maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre, suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 16.10.2008 gün, 2008/5-146-245 sayılı kararında ilkeleri belirtilen ve Dairemizce de benimsenmekle yapılan uygulamalara göre; 5237 sayılı Yasanın 55. maddesi gereğince kazanç müsaderesinin suçun işlenmesiyle elde edilen veya suçun konusunu oluşturan ya da suçun işlenmesiyle oluşan maddi menfaatlerle, bunların değerlendirilmesi veya dönüştürülmesi sonucu ortaya çıkan ekonomik kazancın, suçun mağduruna iade edilememesi halinde mümkün olduğu; somut olayda suçun mağdurunun açıkça belli olduğu, bu bağlamda kazanç müsaderesi koşulları oluşmadığı halde, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, Cumhuriyet Savcısı ile sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından “5237 sayılı TCK'nın 55. maddesine göre yapılan kazanç müsaderesine ilişkin kısmın” çıkartılması suretiyle, diğer yönleri eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/12159, Karar No: 2019/7246, Tarih: 13.06.2019

**12. Ceza Dairesi         2016/12159 E.  ,  2019/7246 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 5271 sayılı CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca Beraat

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın beraatine ilişkin hüküm, katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

İstanbul II Numaralı Kültür ve Tabiat Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğüne sunulmak üzere düzenlenen 19/04/2011 tarihli uzman raporunda, kentsel sit alanı içerisindeki korunması gerekli kültür varlığı yapının taraça katının kapatıldığının, her iki yan cephesinde reklam panoları bulunduğunun belirtildiği, sözü edilen rapora istinaden adı geçen kurulun 04/05/2011 tarih ve 4460 sayılı kararı ile taşınmazın taraça olarak görünen son katının kapatılarak tam kat haline dönüştürülmesi ve reklam uygulamalarından arındırılmaması nedeniyle sorumlular hakkında işlem yapılmasına karar verildiği, tescilli taşınmazın 2, 3 ve 8 numaralı bağımsız bölümlerinin maliki olan sanık hakkında, “taşınmazın onaylı projesine aykırı olarak izinsiz uygulamalar yapıldığı” iddiasıyla inceleme konusu davanın açıldığı anlaşılmakla;

Kentsel sit alanı içerisindeki tescilli taşınmaza ilişkin olarak Beyoğlu Belediye Başkanlığında, İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığında ve İstanbul II Numaralı Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünde mevcut tüm bilgi, belge, proje ve fotoğraflar getirtilip, olay yerinde fen, inşaat ve sanat tarihi alanlarında uzman bilirkişiler refakatinde yeniden keşif yapılması, tescilli taşınmazın taraça olarak görünen son katı kapatılıp tam kat haline dönüştürülmesi ve taşınmaza reklam panoları yerleştirilmesi fiilleri yerinde tespit edilerek, kullanılan malzemelerin cinsi, yıpranma durumu, renk solmaları, karbonlaşma ve paslanma gibi teknik veriler ile tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirilerek yapılış zamanlarının ve fiillerin tescilli kültür varlığında zarar oluşumuna sebebiyet verip vermediğinin, varlığı saptanan reklam panolarının taşınmazın hangi bölümünde/bölümlerinde ve hangi bağımsız bölümünün/bölümlerinin kullanımında olduğunun, 14/04/2010 tarihli Taksim Palas Apartmanı olağanüstü genel kurul toplantısında alınan, “binanın çatısında çıkan yangın neticesinde çatı kısmı kısmen yanan 8 no'lu dairenin çatısının derhal yapılması” şeklindeki (8) numaralı kararın, çatıda yapılacak tamirat tadilat faaliyetine mi yoksa taraça olarak görünen son katın kapatılıp tam kat haline dönüştürülmesi fiiline mi yönelik olduğunun tereddütsüz şekilde belirlenmesi, bu kapsamda, Taksim Palas Apartmanı yönetimi adına “yönetici” sıfatıyla 17/05/2010 tarihli sözleşmeyi yapan Nuran Yazıcı'nın da tanık sıfatıyla beyanına başvurulması, böylece suçun unsurları bütünüyle ortaya konulduktan sonra ulaşılacak kanaate göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Kanuna aykırı olup, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince beraate ilişkin hükmün isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 13/06/2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/5712, Karar No: 2009/5875, Tarih: 02.11.2009

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2008/5712 E.  ,  2009/5875 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK’nın 72. maddesine dayalı olarak açılmış olup, davacıların davalıya borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesi istemlerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş ve verilen karar davacılar vekillerince temyiz edilmiştir.

Yanlar arasında yapılan ve Trabzon 3. Noterliği’nce doğrudan düzenlenen 11.04.2007 tarih, 8897 yevmiye numaralı ve “Düzenleme Şeklinde Kat Karşılığı İnşaat ve Satış Vaadi Sözleşmesi” başlıklı sözleşme, davacılar tarafından arsa sahipleri; davalı tarafından da yüklenici sıfatları ile imzalanmıştır. Yüklenici, sözleşmede tapu kayıtları gösterilen 13, 17 ve 9 parsel sayılı taşınmazlara sözleşmede öngörülen koşullarla inşaat yapmayı yüklenmiştir. Sözleşmenin 8. maddesi hükmünde, yanlarca sözleşmeden dönülmesi halinde tarafların yek diğerine 15.000,00 YTL (TL) tutarında ceza ödenmesi kararlaştırılmıştır. Yanlarca kararlaştırılan ceza koşulu, BK’nın 158/son maddesi hükmü gereğince, “dönme cezası” niteliğindedir.

Trabzon 3. İcra Müdürlüğü’nün 2007/2133 takip sayılı dosyası üzerinden davacılardan ...; 2007/2154 takip sayılı dosyası üzerinden ise, davacılardan ... hakkında, davalı tarafından adî takip yoluyla icra takibi başlatılmış ve az yukarıda belirtilen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi, takiplere dayanak alınmış ve her bir icra takibinde 11.04.2007 tarihli sözleşmenin 8. maddesi uyarınca 15.000,00 YTL (TL) asıl alacak ve 90.000,00 YTL (TL) işlemiş faizin, takip borçlularından tahsili istenmiştir. Davada ise, yanlar arasındaki arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin bağlayıcı olmadığı ve dolayısıyla ceza koşulununda istenemeyeceği ileri sürülerek, arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinde kararlaştırılan ceza şartı sebebi ile davalıya borçlu olmadıklarının tespitine karar verilmesi istenmiştir. Taraflarca yapılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin konusu olan parsellerin davacılardan başka çok sayıda paydaşların bulunduğu; parsellerde mülkiyetin ise, müşterek mülkiyet ve çoğunlukla da elbirliği mülkiyet şeklinde olması ve diğer paydaş ve ortakların tümüyle sözleşme yapılmaması sebepleriyle sözleşmenin ifâsının imkansız olduğu davacılarca ileri sürülmüştür.

Türk Medeni Kanunu’nun 692. maddesi gereğince, paylı malın özgülendiği amacın değiştirilmesi, korumanın veya olağan şekilde kullanmanın gerekli kıldığı ölçüyü aşan yapı işlerine girişilmesi veya paylı malın tamamı üzerinde tasarruf işlemlerinin yapılması, oybirliğiyle aksi kararlaştırılmış olmadıkça bütün paydaşların kabulüne bağlıdır. Bu yasal nedenle, “önemli tasarruflardan” sayılan arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinin geçerli ve bu