muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/6321, Karar No: 2017/290, Tarih: 08.02.2017

**1. Ceza Dairesi         2015/6321 E.  ,  2017/290 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürme

HÜKÜM : TCK.nun 82/1-b, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca 20 yıl hapis cezası

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Katılan ... vekilinin yüzüne karşı 27.10.2015 tarihinde tefhim olunan hükme yönelik 1 haftalık yasal süreden sonra 12.11.2015 günü gerçekleşen temyiz isteminin CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE karar verilmiştir.

2- Gerekçeli karar başlığında tutuklama tarihinin 21.05.2012 yerine 21.05.2015 olarak yazılması mahallinde düzeltilebilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

3-Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktul ...'yu nitelikli kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı sebeplerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozmaya uyularak verilen hükümde düzeltme nedenleri dışında bir isabetsizlik görülmediğinden, katılan ... vekilinin eksik incelemeye, haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması gerektiğine, sanık müdafiinin eksik incelemeye, kriminal raporun yetersiz olduğuna, Adli Tıp Genel Kurulu'ndan TCK'nun 32. maddesi kapsamında rapor alınması gerektiğine, TCK'nun 34. maddesinin uygulanması gerektiğine, haksız tahrikin derecesine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,1-24.11.2015 günlü Resmi Gazetede yayımlanan Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 esas ve 2015/85 sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu maddeyle yaptığı uygulama ve

2-Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 90. maddesinin son fıkrası ve Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesi uyarınca, 5271 sayılı CMK'nun 150, 234 ve 239. maddeleri ile 5320 sayılı Kanunun 13. maddesine dayanılarak hazırlanan Ceza Muhakemesi Kanunu gereğince Müdafii ve Vekillerin Görevlendirilmeleri ile Yapılacak Ödemelerin Usul ve Esaslarına İlişkin Yönetmeliğin 8. maddesi kapsamında Baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin sanıktan alınmasına hükmedilemeyeceği gözetilmeksizin, yazılı biçimde tahsiline karar verilmesi, kanuna aykırı ise de;

Bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 1412 sayılı CMUK'nun 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasındaki 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek 5237 sayılı TCK'nun 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde, yine hüküm fıkrasında yer alan zorunlu müdafii ücretinin çıkartılması suretiyle yargılama giderleri toplamının ise “1407,99 TL” olarak değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN ve resen de temyize tabi hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak ONANMASINA, hükmolunan ceza miktarı ve temyiz incelemesi dışında tutuklulukta geçen süre göz önüne alınarak sanık müdafiinin tahliye talebinin reddine, 08.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/7513, Karar No: 2012/1338, Tarih: 06.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/7513 E.  ,  2012/1338 K.**

**"İçtihat Metni"**

2565 sayılı Askeri Yasak Bölgeler ve Güvenlik Bölgeleri Kanununa aykırılık suçundan sanık ...'ın anılan Kanunun 11. maddesi delaletiyle aynı Kanunun 26, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 62, 50/1-a maddeleri gereğince 1.500 yeni Türk lirası ve 375 yeni Türk lirası adli para cezaları ile cezalandırılmasına dair Foça Sulh Ceza Mahkemesinin 05.10.2006 tarihli ve 2006/112-237 sayılı kararının infazı sırasında, hükme esas teşkil eden kanunlarda yapılan değişikliklerle getirilen lehe kanun hükümlerinin belirlenmesi talebi üzerine, her hangi bir değişiklik bulunmadığından bahisle yeniden değerlendirme yapılmasına yer olmadığına ilişkin aynı Mahkemenin 04.01.2011 tarihli ve 2006/112-237 sayılı ek kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 12.05.2011 gün ve 27119 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 20.06.2011 gün ve KYB. 2011-203566 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 7. Ceza Dairesinin 25.01.2011 tarihli ve 2009/276 Esas, 2011/924 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, sanık hakkında, balık avlarken askeri yasak bölgeye girdiğinden bahisle 2565 sayılı Kanunun 26. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulduğu, bu maddenin atıf yaptığı 11. maddenin (b) bendi uyarınca birinci derece deniz askeri yasak bölgeleri ile bu bölgelerde uyulması gereken yasakların idarenin düzenleyici işlemi ile belirlendiği;

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 1. maddesinde "Diğer kanunların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitabında yer alan düzenlemelere aykırı hükümleri, ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya ve en geç 31 Aralık 2008 tarihine kadar uygulanır" hükmü mevcut olup, 2565 sayılı Kanunun anılan hükümlerinde, 5237 sayılı Kanunun genel hükümlerine uyum amacıyla bir değişiklik yapılmadığından, Türk Ceza Kanununun 5. maddesinin, 2565 sayılı Kanun yönünden 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe girdiğinin kabulü gerektiği,

Olayımızda sanığa atılı eylemin, ceza içeren özel bir hukuk düzenlemesi olup; Türk Ceza Kanununun 5. maddesinde sözü edilen özel ceza kanunları yada ceza içeren kanunlar kapsamında bulunduğu, o halde özel yasada suç olarak düzenlenen eylemin, Türk Ceza Kanununun 2. maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, anılan maddede "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz. İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmünün yer aldığı,

Bu duruma göre, 2565 sayılı Kanunun 11. maddesi hükmüyle getirilen ve idarenin düzenleyici işlemleriyle konulan yasaklamaların, yasakların uygulama alanı ve bu alanların sınırlarının belirlenmesine dair bu düzenlemelerin Türk Ceza Kanununun 2. maddesinde

Bu duruma göre, 2565 sayılı Kanunun 11. maddesi hükmüyle getirilen ve idarenin düzenleyici işlemleriyle konulan yasaklamaların, yasakların uygulama alanı ve bu alanların sınırlarının belirlenmesine dair bu düzenlemelerin Türk Ceza Kanununun 2. maddesinde

öngörülen kanunilik ilkesine uygun bulunmadığı, bu durum karşısında, 5252 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi ile Türk Ceza Kanununun 2 ve 5. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; 2565 sayılı Kanunun 11 ve 26. maddelerinde suçu tanımlayan hükümlerin tümüyle zımni olarak ilga edildiğinin (örtülü olarak yürürlükten kaldırıldığının) ve atılı eylemin artık suç oluşturmadığının kabulü gerektiği gözetilmeden talebin kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Foça Sulh Ceza Mahkemesinin 04.01.2011 gün ve 2006/112-237 sayılı kararının CMK.nun 309. maddesi uyarınca BOZULMASINA, hükümlünün cezasının kaldırılmasına, 06.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5808, Karar No: 2014/4784, Tarih: 20.06.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/5808 E.  ,  2014/4784 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Konya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 20/03/2014

NUMARASI : 2012/7-2014/178

-KARAR-

Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 24.01.2014 tarih ve 2014/1 sayılı Kararı'nın dayanağı olan 2797 sayılı Yargıtay Yasası'nın 14. maddesini değiştiren 6110 sayılı Yasa'nın 8. maddesinde, daireler arası iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirmenin esas alınacağı öngörülmüştür. Mahkemenin nitelendirmesine göre, uyuşmazlık; su kanalı bedeli alacağı istemine ilişkin olup, taraflar tacir olmadığından hükmün temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın, temyiz incelemesini yapmakla görevli Yüksek 13. Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 20.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/22825, Karar No: 2014/19010, Tarih: 13.11.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/22825 E.  ,  2014/19010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, ertelemeye, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan ... davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkrasının çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13.11.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/14845, Karar No: 2010/16566, Tarih: 11.10.2010

**2. Hukuk Dairesi         2009/14845 E.  ,  2010/16566 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen ve yukarıda tarih numarası gösterilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Temyiz eden davalı-davacı ...'ten 15.60 TL. temyiz peşin harcı ile 67.20 TL. temyiz başvuru harcının alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının yerel mahkemesine İADESİNE, oybirliğiyle karar verildi. 11.10.2010 (Pzt.)
Yargıtay — Esas No: 2015/4170, Karar No: 2017/4466, Tarih: 13.11.2017

**6. Ceza Dairesi         2015/4170 E.  ,  2017/4466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Sanığın, suçu saat 20.00 sıralarında döner lokantasında gerçekleştirdiğinin yakınan ve tanık beyanlarından anlaşılması karşısında, sanığın eyleminin TCK'nın 149/1 (a) ve (c) bendleri yanında (d) ve (h) bendlerine uyduğu gözetilerek temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılması gerektiğinin gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5271 sayılı Yasa’nın 150/3. maddesi uyarınca, sanık ...'in savunmasını yapmak üzere zorunlu savunmanın görevlendirilmesi nedeniyle, savunmana ödenen avukatlık ücretinin, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c maddesindeki düzenlemeye açıkça aykırı olarak, sanığa yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ve savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma nedenleri yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8/1.maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasının yargılama

giderlerine ilişkin bölümdeki miktardan, sanık için görevlendirilen müdafi ücreti 860,00 TL'nin çıkartılarak, eleştiri diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 13/11/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.

EK/OE
Yargıtay — Esas No: 2010/11155, Karar No: 2010/15718, Tarih: 07.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11155 E.  ,  2010/15718 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması davalı vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz eden davalı vekili Av.... ile aleyhine temyiz olunan davacı vekili Av.... geldiler. Gelen vekillerin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasa ile değişik 15. maddesinin son fıkrası hükmü uyarınca değer tespitinde kamulaştırma belgelerinin mahkemeye verildiği günün esas tutulması ve bu bağlamda arazi niteliğindeki taşınmazın değerinin 2009 yılına ait resmi veriler kullanılarak tespit edilmesi gerekmekte iken, bir önceki yıla ait veriler üzerinden değerlendirme yapılması,

2-Davanın mahiyeti gereği davada kendisini vekille temsil ettiren davalı yararına karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret Tarifesi uyarınca maktu vekalet ücretine hükmedilmesi gerektiğinin dikkate alınmaması,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece, değerlendirme tarihi olan 2009 yılı itibarıyla bilirkişi kurulunca münavebeye alınan buğday ve susamın kuru şartlarda dekar başına ortalama verim, dekar başına üretim gideri ve kilogram başına ortalama toptan satış fiyatına ilişkin veri listesinin İlçe Tarım Müdürlüğünden getirtilip, bu verilere uygun ek rapor alınmalı, alınan ek raporun bozmaya uygunluğu da denetlendikten sonra iki numaralı bozma da dikkate alınarak oluşacak sonuç doğrultusunda karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 825,00 TL. vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 07.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17038, Karar No: 2016/1950, Tarih: 22.02.2016

**5. Ceza Dairesi         2013/17038 E.  ,  2016/1950 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Zimmet, denetim görevinin ihmali suretiyle zimmete neden olmak

HÜKÜM : Sanıklardan ...'nin zimmet suçundan mahkumiyetine, ..., ..., ..., ... ve ...'in denetim görevinin ihmali suretiyle zimmete neden olmak suçundan mahkumiyetlerine ilişkin hükümlerin açıklanmasının geri bırakılmasına, diğer sanıkların beraatlerine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelendi;

Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... haklarında verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararların, 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi karşısında itiraza tabi olup temyizi mümkün bulunmadığından, aynı Kanunun 264. maddesi de gözetilerek katılan vekilinin temyiz isteğinin itiraz mahiyetinde kabulü ile merciince değerlendirilmesi gerektiğinden, başvurularının kapsamına göre, temyiz incelemesinin zimmet suçundan sanık ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik katılan vekili ve sanık müdafiin, sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında verilen beraat hükümlerine yönelik katılan vekilinin itirazlarıyla sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Zimmet suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Zimmet suçundan ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

Zimmet suçundan sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... haklarında verilen beraat hükümlerinin incelenmesinde;

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükümleri usul ve kanuna uygun olduğundan yerinde görülmeyen katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükümlerin ONANMASINA,

Zimmet suçundan ... hakkında kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde ise;

Kocaeli Arı Yetiştiricileri Birliğinin ...'nin Birlik parasını zimmetine geçirdiği iddiasıyla açılan kamu davasının yapılan yargılaması sırasında aldırılan 12/01/2011 tarihli bilirkişi raporunda, suç tarihlerinde birlik üyelerine verilmek üzere ... Bakanlığı tarafından gönderilen 152.278,30 TL'lik ana arı ve bal üretim destekleme priminin 120.278,30 TL'lik kısmının 37 üyeye ödendiği halde, kasa hesabında görünen ancak kasada bulunmayan bakiye toplam 7.448,90 TL'nin üyelere ödendiğine dair belge sunulmaması nedeniyle sanığın zimmetinde kaldığı mütalaa edilmiş ve bu rapor hükme esas alınmış ise de; Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 30/03/1981 gün ve 5-2/106 sayılı Kararında açıklandığı üzere ceza yargılamasının temel amacının hiçbir kuşkuya yer bırakmayacak şekilde maddi gerçeğin ortaya çıkarılması olduğu, sanığın aşamalarda hakkındaki suçlamaları kabul etmediği, kendilerine ödeme yapılan üyelerin tanık sıfatıyla dinlenmeleri ve 02/06/2011 tarihli temyiz dilekçesinde belirttiği defterlerin incelenmesi yönündeki savunması nazara alınarak, sanık tarafından kendilerine ödeme yapıldığı belirtilen kişilerin kimler olduğunun belirlenip bunların tanık olarak dinlenerek kendilerine herhangi bir ödeme yapılıp yapılmadığı, yapılmış ise tarih ve miktarı hususları sorulup açıklığa kavuşturulması, birliğe ait tüm defter ve kayıtların tanık beyanlarıyla birlikte irdelenip değerlendirilmesi suretiyle sanığın zimmetinde kalan bir miktarın bulunup bulunmadığı konusunda ek bilirkişi raporu alınmasından sonra hukuki durumunun tayin ve takdiri gerektiği gözetilmeden eksik inceleme ile yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Kabule göre de;

TCK'nın 53/1-d maddesindeki hak ve yetkilerin kötüye kullanılması suretiyle yüklenen suçu işlediği kabul edilmesine rağmen sanık hakkında aynı Kanunun 53/5. maddesi uyarınca hak yoksunluğuna hükmedilmemesi,

Anayasa Mahkemesinin 08/10/2015 tarih ve E. 2014/140; K. 2015/85 sayılı Kararının Resmi Gazetenin 24/11/2015 tarih ve 29542 sayısında yayımlanarak yürürlüğe girmiş olması nedeniyle TCK'nın 53. maddesiyle ilgili olarak yeniden değerlendirme yapılmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi de gözetilerek CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 22/02/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9668, Karar No: 2021/9090, Tarih: 28.06.2021

**10. Hukuk Dairesi         2020/9668 E.  ,  2021/9090 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : ... İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

İlk Derece Mahkemesince, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne dair verilen karara karşı fer'i müdahil kurum vekili tarafından istinaf yoluna başvurulması üzerine, Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Hukuk Dairesince verilen kararın, fer'i müdahil kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi

I-İSTEM

Davacı 13.11.2003-13.07.2004 tarihleri arasında davalıya ait iş yerinde yemek yapımı,servis, temizlik işlerinde çalıştığının tespitini talep etti.

II-CEVAP

Fer'i müdahil Kurum ise davanın hak düşürücü süreye uğradığını iddia ederek, davanın reddini savunmuş, davalı ise davaya cevap vermemiştir

III-MAHKEME KARARI

A-İLK DERECE MAHKEME KARARI

İlk derece mahkemesi, davanın kısmen kabulüne, 2801200303094 sigorta sicil numarasında kayıtlı davacı ...’in davalı ... Temizlik Gıda İnşaat Hizmet Alım San. ve Tic. Ltd. Şti’ne ait 1005020.28 sicil nolu işyerinde 13/11/2003 ile 12/07/2004 tarihleri arasında asgari ücret ile hizmet akdine dayalı olarak 5510 sayılı yasanın 4/1-a kapsamında çalıştığının tespiti ile, davalı işveren tarafından Kurum’a bildirilen 12/11/2003 ile 13/11/2003 tarihleri arasındaki 1günlük bildirim yönünden hukuki yarar bulunmadığından talebin reddine ve bu sürenin dışlanmasına, fazlaya dair istemin reddine karar vermiştir.

B-BAM KARARI

... Bölge Adliye Mahkemesi, fer'i müdahilin istinaf başvurusunun esasdan reddine karar vermiştir.

IV-TEMYİZ KANUN YOLUNA BAŞVURU VE NEDENLERİ:

Fer'i müdahil kurum vekili, Bölge Adliye Mahkemesi kararının yerinde olmadığı, taraflı tanık beyanına dayanılarak hüküm kurulduğu, davacının iş yerinde çalışmadığını beyanla kararın bozulmasını istemişlerdir.

V-İLGİLİ HUKUK KURALLARI VE İNCELEME:

Davanın yasal dayanağı 5510 sayılı Kanunun 86/9. maddesidir. 506 sayılı Kanunun 6. maddesinde ifade edildiği üzere, “sigortalı olmak hak ve yükümünden kaçınılamaz ve vazgeçilemez.” Anayasal haklar arasında yer alan sosyal güvenliğin yaşama geçirilmesindeki etkisi gözetildiğinde, sigortalı konumunda geçen çalışma sürelerinin saptanmasına ilişkin davaların, kamu düzenine ilişkin olması nedeni ile özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi zorunludur. Bu bağlamda, hak kayıplarının ve gerçeğe aykırı sigortalılık süresi edinme durumlarının önlenmesi, temel insan haklarından olan sosyal güvenlik hakkının korunabilmesi için, bu tür davalarda tarafların gösterdiği kanıtlarla yetinilmeyip, gerek görüldüğünde resen araştırma yapılarak kanıt toplanması gerektiği özellikle göz önünde bulundurulmalıdır.