muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/358, Karar No: 2019/193, Tarih: 16.01.2019

Temyiz incelemesine konu ikinci dava 28.02.2014 tarihinden sonra 13.03.2015 tarihinde açıldığından davanın derdestlik nedeniyle reddedilmesi doğru olmaz. Bu itibarla Dairemizce yerel mahkeme kararının esastan incelenmesi gerekirken, davanın derdestlik nedeniyle reddedilmesi gerektiği yönünde bozma yapılması doğru olmadığından, davacının karar düzeltme talebinin kabulüne karar vermek gerekmiştir.

Bu durumda, davacının temyizinin işin esası yönünden incelenmesine gelince, davacının, davalı ve dava dışı davalının babası Selahattin Keskin hakkında yaptığı şikayet üzerine açılan davada dava konusu senedin bedelsiz olarak tahsile konulduğunun saptandığı ve bu konuda mahkumiyete karar verildiği, daha sonra hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmıştır. Her ne kadar bu karar kesin bir mahkumiyet kararı olmadığından T.B.K.’nun 74. maddesi (B.K. m. 53) gereğince hukuk hakimini bağlamaz ise de, iş bu ceza davası içinde davalı ...’in hazırlıkta alınan 06/11/2012 tarihli ve mahkeme aşamasında İstanbul 35. Sulh Ceza Mahkemesi’nin 2013/40 Tal. sayılı dosyasından alınan 12/04/2013 tarihli ifadeleri olup, bu ifadelerde, kendisinin, davacıdan herhangi bir alacağı olmadığını belirttiği görülmektedir. Davalının bu ikrarları yerel mahkemece değerlendirilmemiştir. Bu itibarla, yerel mahkemece bu ikrarlar yönünden değerlendirme yapılıp sonucuna göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile davanın reddine karar verilmesi doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Davacı vekilinin karar düzeltme isteminin kabulüyle Dairemizin 02/10/2017 tarih, 2016/11993 E. 2017/6508 K. sayılı bozma kararının kaldırılmasına, yerel mahkemenin 22.03.2016 gün ve 2015/119 E. - 2016/174 K. sayılı kararının yukarıda yazılı gerekçe doğrultusunda BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde temyiz eden davacıya iadesine, 16/01/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/21775, Karar No: 2011/5163, Tarih: 19.12.2011

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/21775 E.  ,  2011/5163 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş için başkasına kadın tedarik etmek suçundan sanık ...'in yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan mahkûmiyetine dair Nevşehir 1. Asliye Ceza Mahkemesinden verilen 13.11.2009 gün ve 2009/358 Esas, 2009/452 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa isnat edilen fuhuş için başkasına kadın tedarik etmek suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınır itibariyle 765 sayılı TCK.nun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 05.10.2003'ten inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükmün CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 223/8. maddeleri uyarınca davanın zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 19.12.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4287, Karar No: 2022/11258, Tarih: 27.09.2022

**10. Hukuk Dairesi         2022/4287 E.  ,  2022/11258 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemlerine istemine ilişkindir.

Mahkemece, bozma kararına (10 HD) uyularak ilamda belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı vekili tarafından süresi içerisinde duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine dosya incelenerek, işin duruşmaya tâbi olduğu anlaşılmış ve duruşma için 27/09/2022 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davacı adına Av. ... ile davalı ... adına Av. ... geldiler. Diğer davalı adına gelen olmadı. Duruşmaya başlanarak, hazır bulunan avukatların sözlü açıklamaları dinlendikten sonra duruşmaya son verilerek aynı gün Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davalı ... vekilinin 01/02/2022 tarihli temyize cevap dilekçesinde davacı tarafın temyiz dilekçesindeki nedenlere cevaplar sıraladıktan sonra dilekçenin 14 numaralı bendinde “Davalı/müvekkil, dosyaya sunduğu tüm dilekçeleri ile işçi-işveren ilişkisinin bulunmadığını, ortaklık ilişkisi bulunduğunu bildirmiş, bu yönde delilleri de toplanmıştır. Müvekkil ortaklık ilişkisi nedeniyle davacıya malzeme alımı için 23.835,00 TL vermiştir. Ancak davacı uhdesinde bulunan bu parayı iade etmemiştir. Davacının bu meblağı almadığı yönünde bir itirazı ve ödediği yolunda bir iddiası da olmamıştır. Ancak gerek ilk derece mahkemesi ve gerek Yargıtay incelemelerinde bu yöndeki haklı itirazları yerinde görülmemiştir. Davacı müvekkilin çalışanı değildir.Bu yöndeki itirazlar dosyaya bildirilmiştir…” şeklinde beyanda bulunduğu, ne var ki dilekçede bunun bir katılma yoluyla temyiz dilekçesi olduğu yönünde herhangi bir açıklama olmadığı, temyiz harçlarının da yatırılmadığı anlaşılmakla davalı ... vekilinin anılan dilekçesinin katılma yoluyla temyiz dilekçesi olup olmadığı konusunda beyanı alındıktan sonra katılma yoluyla temyiz dilekçesi olduğunun beyan edilmesi halinde eksik temyiz harçlarının ikmalinin sağlanması ve gerektiğinde 6100 sayılı HMK’nun 366 yollamasıyla temyiz incelemesinde de uygulanan aynı kanunun 344. ve 346. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderildikten sonra incelenmesine, 27/09/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/4121, Karar No: 2008/5038, Tarih: 28.04.2008

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2008/4121 E.  ,  2008/5038 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve irtifak hakkının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Hükme esas alınan bilirkişi raporunda dava konusu taşınmaza %5 oranında kapitalizasyon faizi uygulanmak suretiyle değer biçilmiştir.

Yargıtay'ın yerleşmiş uygulamalarına göre, iklim şartları, arazinin toprak ve topoğrafik yapısı ve bölgesindeki konumu (büyük yerleşim yerlerine uzaklığı v.b.) dava konusu taşınmazın bulunduğu yerle benzer nitelikte olan, ülkemizin değişik yörelerindeki kuru tarım arazilerinin değerlendirilmesinde, (değeri önemli şekilde etkileyen kanıtlanmış, farklı ve özel bir faktör bulunması hali hariç) kapitalizasyon faiz oranı %6 olarak alınmaktadır. Hal böyle iken, taşınmazın değerinin belirlenmesinde kapitalizasyon faizi oranının %6 yerine %5 oranı uygulanmak suretiyle fazla bedele hükmedilmesi,

2-İrtifak hakkı tesis edilmek amacıyla yapılan kamulaştırma işleminde kamulaştırma bedeli, taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki değeri ile irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değeri arasındaki farktan ibarettir. Taşınmazın niteliğine göre Kamulaştırma Yasası’nın 11.maddesi hükmü gereğince taşınmazın tamamının bir bütün olarak değeri tespit edildikten sonra aynı maddenin son fıkrası uyarınca irtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oran ve tutarının gerekçeleri ile belirtilmesi gerekir. İrtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oranı, taşınmazın cinsi, niteliği, kullanım şekli, irtifak hakkının niteliği (boru hattı, enerji nakil hattı vs.), taşınmazda kapladığı alan ve yeri, istikameti dikkate alınarak belirlenir. Yargıtay uygulamalarında, taşınmazın niteliğine uygun kullanımını önemli ölçüde etkileyen özel bir durum söz konusu olmaması halinde arazilerde irtifak nedeniyle olabilecek değer kaybının irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin %35 ini aşmaması gerektiği kabul edilmektedir.

Dava konusu taşınmaz üzerinden boru hattı geçirmek üzere irtifak hakkı tesisinde, irtifakın geçtiği yere ve alanına, taşınmazın yüzölçümüne ve niteliği ile Daireye intikal eden benzer dosyalarda uygulanıp, uygun bulunan oranlara göre bu değer kaybının %025 oranından fazla olamayacağının düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Dava konusu taşınmaz üzerinden boru hattı geçirmek üzere irtifak hakkı tesisinde, irtifakın geçtiği yere ve alanına, taşınmazın yüzölçümüne ve niteliği ile Daireye intikal eden benzer dosyalarda uygulanıp, uygun bulunan oranlara göre bu değer kaybının %025 oranından fazla olamayacağının düşünülmemesi,

Doğru görülmemiştir.

Mahkemece bilirkişi kurulundan açıklanan yanılgıları giderecek biçimde ek rapor alınmalı ve denetlendikten sonra oluşacak sonuca göre karar verilmelidir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, 28.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7241, Karar No: 2008/8153, Tarih: 19.06.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/7241 E.  ,  2008/8153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 29.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılma istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 06.06.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... ... mirasçıları vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

Nizalı taşınmazın 1992 yılında Belediye teşkilatı kurulan, 19.1.2002 tarihinde imar planı kesinleşen ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., .ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, nizalı yere yakın mesafede Huzur mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.1.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

Nizalı taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen maruf ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “Maruf ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin Çukurovaya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Dava Konusu 137 ada 35 parsel sayılı taşınmaz 11.02.1986 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydı ile revizyon görmüştür. Bu kayıt ... Asliye Hukuk Mahkemesinin 20.08.1981 tarih 1981/307 - 294 Esas ve Karar sayılı ilamı ile tesis edilmiş bulunmaktadır. İncelenen ilam Karayolları Genel Müdürlüğü tarafından davalının bayii ... Melemen'e karşı 6830 sayılı Yasanın 19. maddesi uyarınca tapuya tescil ve yola terk işlemine ilişkin olup, davada Hazinenin taraf olmadığı görülmektedir. Hazineyi bağlayıcı bir hüküm olmadığından mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 3.6.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 1.1.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 19.06.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26359, Karar No: 2016/2801, Tarih: 30.03.2016

**15. Ceza Dairesi         2013/26359 E.  ,  2016/2801 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ...... Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Somut olayda; sanık A.. A..'nın, katılana ait cep telefonunu arayarak Kütahya ilinde çiftçilik yaptığını, elinde arpa olduğunu söyleyip arpa alıp almayacağını sorduğu, katılanın telefon numarasını nereden bulduğunu sorması üzerine sanığın, numarayı .......... Ziraat Odası başkanı .......... beyden aldığını söylediği, katılanın bu şahsı tanıması nedeniyle sanığa güvendiği ve kilosu 47 kuruştan 20 ton arpa alımı konusunda sanıkla anlaştığı, sanığın arpayı 28/09/2011 gününe kadar ......... İlçesine getirerek teslim edeceğini söylediği, daha sonra aynı gün sanık Adil'in oğlu olduğunu söyleyen bir şahsın katılanı arayarak, polislerin Afyon ili Sandıklı ilçesinde arpayı getirdikleri kamyonu vize yüzünden bağladığını, acil paraya ihtiyaçları olduğunu söyleyerek 1.200 TL havale etmesini istediği, bunun üzerine katılanın PTT şubesinden 1.200 TL parayı sanığa havale ettiği, daha sonra sanığı defalarca telefonla aramasına rağmen ulaşamadığı anlaşılmakla; eylemin dolandırıcılık suçunu oluşturduğunu takdir eden mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik görülmemiştir.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin (1), (2), ve (4) numaralı fıkralarıyla ilgili olarak Anayasa Mahkemesi'nin verdiği 08.10.2015 tarihli ve E.2014/140, K.2015/85 sayılı kısmi iptal kararının, 24.11.2015 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girdiğinden koşulları oluşması halinde infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın bir nedene dayanmayan temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 30/03/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2351, Karar No: 2012/9000, Tarih: 28.05.2012

**11. Hukuk Dairesi         2011/2351 E.  ,  2012/9000 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Konya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 27/07/2010 tarih ve 2010/389-2010/282 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı-karşı davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili firmanın 1994 yılı başından bu yana “Adese” markası ve unvanıyla mağazacılık-alış veriş merkezi işletmeciliği yaptığını, bu tarihten itibaren de müvekkilinin hemen tüm sınıflarda tescil işlemini yaptırdığını, ancak davalı firmanın 29 ve 30. sınıflardaki “krema, kazein, laktoz, peynir altı suyu tozu, pastörize süt, süt tozu, bal, turşu, ketçap, salça, konserve” emtialarını 16.09.1994 tarihinde adına tescil ettirmiş olduğundan bu emtialar ile ilgili tescil başvurusunun reddedildiğini, kamuoyu tarafından müvekkili şirkete aidiyeti her alanda genel kabul görmüş bu markanın üçüncü şahıslarca kullanılmasından müvekkilinin zarar göreceğini, yaptırılan tespitte davaya konu markanın davalı tarafından kullanılmadığının tespit edildiğini ileri sürerek, davalı firma adına tescilli bulunan “Adese” markasının 556 sayılı KHK.nin 14. maddesi uyarınca iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı vekili, davaya konu markanın müvekkili tarafından halen kullanıldığını, davacının iddialarının doğru olmadığını savunarak, davanın reddini istemiş; açılan karşı davada ise davalı adına tescilli 13.12.1994 tarihli markanın daha önce müvekkili adına tescil edilmiş markanın ayırt edicilik karakterini zedeleyici sonuçlar doğurabileceğini ileri sürerek, söz konusu markanın sicilden terkinini talep ve dava etmiştir.

Davacı-karşı davalı vekili karşı davaya yanıtında, müvekkilinin davalı-karşı davacının tescil tarihinden çok önce 24.01.1994 tarihinde Konya Ticaret Odasına kayıtlı olarak faaliyette bulunduğunu, bu nedenle davalı-karşı davacının marka tescilinden önce müvekkilinin “Adese” unvanını, markasını kullandığını, müvekkiline ait marka ile davalı-karşı davacının markasının farklı emtialar bakımından tescil edilmiş bulunduğunu, somut olayda 556 sayılı KHK.nin 8 nci maddesindeki şartların oluşmadığını savunarak, karşı davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve dosya kapsamına göre, davalı-karşı davacının markası yönünden hükümsüzlük koşullarının oluştuğu, karşı davaya yönelik kararın ise onanarak kesinleştiği gerekçesiyle, asıl davanın kabulüne, davalı-karşı davacının markasının hükümsüzlüğüne, karşı dava yönünden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve dosya kapsamına göre, davalı-karşı davacının markası yönünden hükümsüzlük koşullarının oluştuğu, karşı davaya yönelik kararın ise onanarak kesinleştiği gerekçesiyle, asıl davanın kabulüne, davalı-karşı davacının markasının hükümsüzlüğüne, karşı dava yönünden yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Kararı, davalı-karşı davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına göre, davalı-karşı davacı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı-karşı davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 2,75 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 28/05/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/7896, Karar No: 2022/2250, Tarih: 23.02.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/7896 E.  ,  2022/2250 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 3. fıkrasında "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, bir yıldan az, üç yıldan fazla olmamak üzere, bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı, mahkûm olunan ceza süresinden az olamaz." şeklindeki düzenleme ve yasanın öngördüğü süreden daha az süre belirlemenin kazanılmış hak oluşturmadığı düşüncesine de yer veren YCGK'nun 11/05/2010 gün ve 2010/87-112 kararı ışığında, sanık hakkında hırsızlık suçundan 1 yıl 15 gün hapis cezasına hükmedilmiş olması karşısında, belirlenen denetim süresinin cezadan az olamayacağı gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla 1412 sayılı CMUK'un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasında sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükümde 1 yıl olarak belirlenen denetim süresinin, 1 yıl 15 gün olarak düzeltilmesi suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 23.02.2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.