muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/12411, Karar No: 2011/8523, Tarih: 03.10.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2010/12411 E.  ,  2011/8523 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-K A R A R-

Davacı takipleri üzerine açılan davalarda İİK’nın 33/a maddesi gereğince icranın geri bırakılmasına karar verildiği anlaşılmaktadır. Bu karaların kesinleşip kesinleşmediği ve kesinleştikten sonra davacının İİK’nın 33/a-II fıkrası uyarınca, icranın geri bırakılması kararının kesinleştiğinin kendisine tebliğinden sonra, zamanaşımının vaki olmadığını ispat sadedinde ve 7 gün içinde umumi mahkemelerde dava açıp açmadığının sorularak gelen cevapların dosya arasına konulup, ondan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE 03/10/2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/26423, Karar No: 2014/11238, Tarih: 09.06.2014

**11. Ceza Dairesi         2013/26423 E.  ,  2014/11238 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2012/284245

MAHKEMESİ : Gaziantep 6. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 17/02/2010

NUMARASI : 2008/437 (E) ve 2010/96 (K)

SUÇ : Mühür bozma

Sanığın UYAP kanalıyla Mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 03.10.2013 tarihinde öldüğü anlaşıldığından, kamu davasının 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 09.06.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/5804, Karar No: 2014/9594, Tarih: 31.03.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/5804 E.  ,  2014/9594 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Çay Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

TARİHİ : 18/12/2013

NUMARASI : 2013/245-2013/557

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı bankadan konut kredisi kullandığını, konut kredisini kullanırken kendisinden ekspertiz, komisyon bedeli ve dosya masrafı olmak üzere kesintiler yapıldığını, Çay Tüketici Sorunları Hakem Heyetine yaptığı müracaat neticesinde talebinin kabulüne karar verildiğini ileri sürerek, belirsiz alacak şeklinde açtığı dava ile haksız kesintilerin tarafına ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, taraflar duruşmaya davet edilmeden dosya üzerinden karar verilerek davanın kabulüne karar verilmiş;bu karar davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Savunma hakkı Anayasanın 36.maddesinde güvence altına alındığı gibi, karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK.nun 27.maddesi hükmüne göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, başka bir anlatımla, davalıya savunma hakkını kullanma olanağı verilmeden hüküm kurulamaz. HMK.'nın 320/1.maddesinde "mahkemenin mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar vereceği" belirtilmiş ise de bunun ancak ön inceleme aşamasında ve "mümkün olan hallerde" olduğu belirtilmek suretiyle yasanın uygulama alanı dar bir çerçeve ile sınırlandırılmıştır. HMK'nın 27.maddesinde belirtildiği üzere davanın taraflarının, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakları mevcut olup, bu 2014/5804-9594

hak çerçevesinde tarafların açıklama ve ispat hakkını kullanabilmeleri gerekmektedir. Hukuki dinlenilme hakkının usul hukukundaki bir diğer yansıması ise, HMK madde 297/ 1-c bendinde yer almış olup buna göre, Mahkemelerin gerekçeli kararlarında, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi ile sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin belirtilmesi gerektiği vurgulanmaktadır. Bu bağlamda, tarafların hukuki dinlenilme hakları bağlamında ilk derece mahkemesince duruşma yapılması kural olup, mahkemece tarafların iddia ve savunmalarının toplanarak duruşma açılması ve tarafların açıklamaları dinlenildikten sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken dosya üzerinde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine bu aşamada gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenle, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 123,60 TL harcın istek halinde iadesine, 31.3.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/9755, Karar No: 2012/1908, Tarih: 13.02.2012

**7. Ceza Dairesi         2011/9755 E.  ,  2012/1908 K.**

**"İçtihat Metni"**

2565 sayılı Askeri Yasak Bölgeler ve Güvenlik Bölgeleri Kanununa aykırılık suçundan sanık ...'ın anılan Kanunun 26. maddesi gereğince 3 ay hapis ve 450 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun 58.maddesi uyarınca cezasının mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine dair Urla Sulh Ceza Mahkemesinin 26.04.2010 tarihli ve 2009/646 Esas, 2010/300 sayılı kararı aleyhine Yüksek Adalet Bakanlığından verilen 23.08.2011 gün ve 44405 sayılı kanun yararına bozma istemini içeren dava dosyası Cumhuriyet Başsavcılığının 28.09.2011 gün ve KYB. 2011-270912 sayılı ihbarnamesi ile daireye verilmekle okundu.

Mezkür ihbarnamede;

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 7. Ceza Dairesi'nin 25.01.2011 tarihli ve 2009/276 Esas, 2011/924 sayılı ilamında da belirtildiği üzere, sanık hakkında, balık avlarken askeri yasak bölgeye girdiğinden bahisle 2565 sayılı Kanunun 26. maddesi uyarınca mahkumiyet hükmü kurulduğu, bu maddenin atıf yaptığı 11. maddenin (b) bendi uyarınca birinci derece deniz askeri yasak bölgeleri ile bu bölgelerde uyulması gereken yasakların idarenin düzenleyici işlemi ile belirlendiği;

5252 sayılı Türk Ceza Kanununun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanunun geçici 1. maddesinde "Diğer kanunların, 5237 sayılı Türk Ceza Kanununun Birinci Kitabında yer alan düzenlemelere aykırı hükümleri, ilgili kanunlarda gerekli değişiklikler yapılıncaya ve en geç 31 Aralık 2008 tarihine kadar uygulanır" hükmü mevcut olup, 2565 sayılı Kanunun anılan hükümlerinde, 5237 sayılı Kanunun genel hükümlerine uyum amacıyla bir değişiklik yapılmadığından, Türk Ceza Kanununun 5. maddesinin, 2565 sayılı Kanun yönünden 01.01.2009 tarihinde yürürlüğe girdiğinin kabulü gerektiği,

Olayımızda sanığa atılı eylemin, ceza içeren özel bir hukuk düzenlemesi olup; Türk Ceza Kanununun 5. maddesinde sözü edilen özel ceza kanunları yada ceza içeren kanunlar kapsamında bulunduğu, o halde özel kanunda suç olarak düzenlenen eylemin, Türk Ceza Kanununun 2. maddesi hükmü kapsamında değerlendirilmesi gerektiği, anılan maddede "Kanunun açıkça suç saymadığı bir fiil için kimseye ceza verilemez ve güvenlik tedbiri uygulanamaz. Kanunda yazılı cezalardan ve güvenlik tedbirlerinden başka bir ceza ve güvenlik tedbirine hükmolunamaz. İdarenin düzenleyici işlemleriyle suç ve ceza konulamaz." hükmünün yer aldığı,

Bu duruma göre, 2565 sayılı Kanunun 11. maddesi hükmüyle getirilen ve idarenin düzenleyici işlemleriyle konulan yasaklamaların, yasakların uygulama alanı ve bu alanların sınırlarının belirlenmesine dair bu düzenlemelerin Türk Ceza Kanununun 2. maddesinde öngörülen kanunilik ilkesine uygun bulunmadığı, bu durum karşısında, 5252 sayılı Kanunun geçici 1. maddesi ile Türk Ceza Kanununun 2 ve 5. maddeleri birlikte değerlendirildiğinde; 2565 sayılı Kanunun 11. ve 26. maddelerinde suçu tanımlayan hükümlerin tümüyle zımni olarak ilga edildiğinin (örtülü olarak yürürlükten kaldırıldığının) ve atılı eylemin artık suç oluşturmadığının kabulü gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesinde isabet görülmemiş ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozmaya atfen ihbar olunmuş bulunmakla Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Urla Sulh Ceza Mahkemesinin 26.04.2010 gün ve 2009/646 Esas, 2010/300 Karar sayılı kararının CMK.nun 309.maddesi uyarınca BOZULMASINA, cezanın kaldırılmasına, 13.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4075, Karar No: 2014/3714, Tarih: 01.04.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/4075 E.  ,  2014/3714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BEYKOZ 2. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 23/09/2013

NUMARASI : 2011/662-2013/497

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kullanım kadastrosu sırasında Ç. Mahalle çalışma alanında bulunan 1421 ada 5 parsel sayılı 1.185,63 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kadastro tutanağının beyanlar hanesine, 6831 sayılı Yasa'nın 2/B maddesi uyarınca orman sınırları dışına çıkarıldığı ve bu taşınmaz ve üzerindeki 1 katlı kargir evin 20 yıldan beri K.. K..'ın fiili kullanımında bulunduğu, ayrıca 187,70 metrekare kısmının eylemli orman vasfında olduğu şerhi verilerek bahçe vasfıyla davalı Hazine adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı Orhan, Ali, Ahmet ve M.. Ç.. çekişmeli taşınmazın 157.20 metrekare kısmının kendi kullanımlarında olduğu iddiasına dayanarak dava açmışlardır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın kabulüne, çekişmeli 1421 ada 5 parsel sayılı taşınmazın beyanlar hanesinde yer alan “taşınmaz ve üzerindeki 1 katlı kargir ev 20 yıldan beri K.. K..'ın fiili kullanımındadır.” ibaresinin kaldırılarak, beyanlar hanesine “bu taşınmazın teknik bilirkişi tarafından düzenlenen 6.5.2013 tarihli haritada (A) harfi ile gösterilen ve üzerinde 1 katlı ev bulunan 1.028,43 metrekare kısmının 20 yıldan beri K.. K..'ın, aynı haritada (B) harfi ile gösterilen 157,20 metrekare kısmının 20 yıldan beri Mustafa oğulları Mehmet, Ahmet, Ali, Musa ve O.. Ç..'in fiili kullanımındadır.” şeklinde şerh edilmesine karar verilmiş; hüküm, davalı K.. K.. vekili ve katılma yoluyla davacı Ali, Ahmet, Mehmet ve O.. Ç.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1- Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı K.. K..'ın teknik bilirkişi tarafından düzenlenen 06.05.2013 tarihli haritada (B) harfi ile gösterilen 157,20 metrekare kısmına yönelik temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Katılma yoluyla hükmü temyiz eden davacı Ali, Ahmet, Mehmet ve O.. Ç..'in çekişmeli taşınmazın beyanlar hanesine şerhine karar verilen “haritada (B) harfi ile gösterilen 157,20 metrekare kısmının 20 yıldan beri Mustafa oğulları Mehmet, Ahmet, Ali, Musa ve O.. Ç..'in fiili kullanımındadır.” ibaresine yönelik temyiz inceleme isteklerine gelince; davacı Orhan, Ali, Ahemet ve M.. Ç.. çekişmeli taşınmazın 157.20 metrekare kısmının kendi kullanımlarında olduğu iddiasına dayanarak dava açmışlardır.

Mahkemece davacıların davasının kabulüne karar verilmiş ise de; hüküm kısmında Musa oğlu A.. Ç.. ile O.. Ç..'in babalarının adının Mustafa olarak gösterilmesi, ayrıca bu isimle bir davacı bulunmadığı halde "davacı M.Ç." lehine hüküm kurulmuş olması isabetsiz olup, davacı Ali, Ahmet, Mehmet ve O.. Ç.. vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 01.04.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/186, Karar No: 2019/5799, Tarih: 04.11.2019

**20. Ceza Dairesi         2018/186 E.  ,  2019/5799 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : ANTALYA 23. Asliye Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi - Numarası : 27.10.2016 - 2016/543 esas ve 2016/695 karar

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Bozma ilamına uyulduğu belirtildiği halde sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu veya uyarıcı madde bulundurma suçundan dolayı başka dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz.” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine” karar verilmesinde zorunluluk bulunduğundan; bu hususta sanığın adli sicil kaydının, hakkında açılan davalara ilişkin UYAP çıktısının dosyaya konulması ve ayrıca Cumhuriyet Başsavcılığı ve Denetimli Serbestlik Müdürlüğü kanalıyla araştırma yapılması gerektiği gözetilmeden, eksik araştırmaya dayalı olarak hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden, hükmün BOZULMASINA, 04.11.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/10612, Karar No: 2025/5732, Tarih: 25.03.2025

**4. Ceza Dairesi         2022/10612 E.  ,  2025/5732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2020/1071 E., 2020/1200 K.

SUÇ : Cumhurbaşkanına hakaret

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Yapılan ön inceleme neticesinde sanık hakkında verilen hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Sanık hakkında Cumhurbaşkanına hakaret suçundan verilen mahkumiyet kararına yönelik olarak Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyiz istemi özetle; sübuta, HTS kayıtlarının alınmasına, hükmün bozulmasına ilişkindir.

III. GEREKÇE

Sanığa yükletilen Cumhurbaşkanına hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanun'a uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanun'da öngörülen suç tipine uyduğu,

Koşulları bulunmasına rağmen sanık hakkında hükmedilen cezanın ikinci kez mükerrirlere özgü infaz rejimine göre çektirilmesine karar verilmemiş ise de, aleyhe temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşıldığından, yapılan incelemede hukuka aykırılık görülmemiştir.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesi kararında sanık tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289/1. maddesi ile sair nedenler yönünden yapılan temyiz incelemesi sonucunda isabetsizlik bulunmadığından 5271 sayılı Kanun'un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname'ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304. maddesi uyarınca Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,25.03.2025 tarihinde karar verildi.

KARŞI OY

Sanık hakkında Muş Cumhuriyet Basşavcılığınca Cumhurbaşkanına hakaret suçundan kamu davası açılmış olup, Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesince 1 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir. Kararın istinaf edilmesi üzerine Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Dairemiz sayın çoğunluk görüşüyle karar onanmıştır.

KARŞI OY

Sanık hakkında Muş Cumhuriyet Basşavcılığınca Cumhurbaşkanına hakaret suçundan kamu davası açılmış olup, Muş 2. Asliye Ceza Mahkemesince 1 yıl 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiştir. Kararın istinaf edilmesi üzerine Van Bölge Adliye Mahkemesi 2. Ceza Dairesince istinaf başvurusu esastan reddedilmiştir. Dairemiz sayın çoğunluk görüşüyle karar onanmıştır.

Sanığın Muş E Tipi Kapalı Ceza İnfaz kurumunda cezasını infaz ederken aynı cezaevinde kalan hükümlü ... 'a 25.08.2015 tarihinde özel mektup yazdığı, ancak sanığın 24.03.2016 tarihinde tahliye olduğu, diğer hükümlü ... 'ın Muş E Tipi Kapalı Cezaevinde 02.10.2017 tarihinde tünel bulunması sebebiyle 21.11.2017 tarihinde odasında yapılan aramada söz konusu mektubun ele geçirildiği ve suç duyurusunda bulunularak sanık hakkında soruşturma başlatıldığı tüm dosya kapsamından anlaşılmaktadır. Öncelikli olarak bu aramada ele geçen bu mektubun tesadüfi bir delil olduğu CMK 138/1. maddesinde sayılan suçlar arasında Cumhurbaşkanına hakaret suçunun olmadığı ve bu sebeple yasal delil olmadığı sanığın cezalandırılması içinde başkaca bir delil olmadığından sanığın beraat etmesi gerektiği kanaatindeyim. Kaldı ki bu delil yasal kabul edilse dahi kişiler arasındaki özel konuşmalarda veya yazışmalarda geçen hakaret içerikli sözlerin Cumhurbaşkanına hakaret suçunu oluşturmayacağı kanaatindeyim. Şöyle ki; Cumhurbaşkanına hakaret suçu kişilere karşı işlenen suçlar arasında düzenlenmeyip devlete karşı işlenen suçlar arasında sayılmıştır. Her ne kadar Türk Ceza Kanunu düzenlenirken kişilere karşı hakaret suçunda gıyapta hakaret suçu düzelenmiş Cumhurbaşkanına hakaret suçunda bu düzenlemeye yer verilmemişse de, hakaret suçunun özü itibariyle hakaret içeren sözlerin dış dünyaya yansıtma iradesinin olması gerekir. Failin mağdur hakkındaki aşağılayıcı değer yargılarının başkalarına ulaşması ve onların da bu değer yargılarını katılmasını sağlama imkanı ancak üçüncü kişilere ulaşması halinde gerçekleşebilir ve ancak bu halde korunan hukuki değer tehlikeye düşmüş ve ihlal edilmiş sayılabilir. Diğer türlü kabul Ceza Hukuku alanının kişi özgürlüğü aleyhine ölçüsüzce genişlemesi sonucunu doğurmaktadır. Dış dünyaya yansımayan ve yalnızca kişiler arasındaki mektuplaşma, mesajlaşma şeklinde olan eylemlerde hakaret suçunun oluşmayacağı kanaatiyle çoğunluk görüşüne katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2007/12410, Karar No: 2007/11389, Tarih: 26.09.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/12410 E.  ,  2007/11389 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Almus Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki vesayet hukukuna ilişkin davada Almus Sulh Hukuk ile Tokat Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belli edilmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vasi tayini istemine ilişkindir.

Türk Medeni Yasasının 411. maddesinde; “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümleri yer almaktadır.

Yerleşim yerinin tespit edilemediği hallerde, karine olarak nüfusa kayıtlı olunan yerde yerleşim yeri olarak kabul edilir.

Somut olayda; Tokat İli otobüs terminalinde yatıp kalktığı ve şizofren hastası olduğundan kısıtlanması istenilen S.. V..’ın açık adresi bulunmadığı, Tokat Merkez Devegörmen Mahallesi Nüfusuna kayıtlı olduğu anlaşılmakla, yetkili mahkeme Tokat Sulh Hukuk Mahkemesidir.

SONUÇ: Yukarıda belirtilen nedenlerle; H.Y.U.Y.’nın 25. ve 26. maddeleri gereğince Tokat Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 26/09/2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/2413, Karar No: 2013/3073, Tarih: 05.03.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/2413 E.  ,  2013/3073 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, site ortak giderlerine arsa payı oranında katılımın sağlanması için hakim müdahalesi istenilmiştir. Mahkemece davacı ... yönünden davanın açılmamış sayılmasına, diğer davacılar yönünden kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Davacılar dava dilekçesinde, yönetim planının 49. maddesinde ada ortak giderlerinin bölüştürülmesinde Kat Mülkiyeti Kanununun 20. maddesinin esas alınacağının belirtilmesine rağmen 2008, 2009 ve 2010 yıllarında ada temsilciler kurulunca ortak giderlerin eşit olarak paylaştırıldığını belirterek, 2011 yılı ortak giderlerine 634 sayılı KMK.'nun 20. maddesindeki hüküm gereğince arsa payları oranında katılımın sağlanmasını istemiş, mahkemece davanın kabulü ile davacılar ... ve ...'in apartman giderlerine arsa payları oranında katılmalarına, diğer davacı ... hakkındaki davanın HMK'nun 150. maddesi gereğince açılmamış sayılmasına karar verilmiştir.

Kat Mülkiyeti Yasası'nın 20. maddesi gereğince kat maliklerinden her biri aralarında başka türlü anlaşma olmadıkça anagayrimenkulün ortak yerlerini koruma, güçlendirme ve onarım giderleriyle ortak tesislerin işletme giderlerine ve giderler için toplanacak avansa kendi arsa payları oranında katılmakla yükümlüdürler. Buna göre, kat maliklerince ortak giderlere katılımın yasadaki düzenlemeden farklı şekilde kararlaştırılabilmesi mümkündür. Kat malikleri kurulu kararıyla belirlenen aidatların yönetim planına uygun olmadığını düşünen kat malikleri, Kat Mülkiyeti Yasasının 33. maddesi hükmüne göre alınan kararların iptali için dava açma hakkına sahiptir. Somut olayda; ada temsilciler kurulunun 28.01.2011 tarihli toplantısında tüm gelir ve giderlerin ortak olarak paylaştırılmasına karar verildiği ve bu karara dayanılarak giderlerin eşit olarak paylaştırıldığı anlaşılmaktadır. Davacıların 2011 yılı aidatlarının belirlendiği ada temsilciler kurulu toplantısında alınan kararların iptaline ilişkin bir talebi bulunmadığına ve kat maliklerinin iptal edilmemiş bulunan tüm kararlara uymak mecburiyeti olduğuna göre, hakim, kat maliklerinin iradeleri yerine geçip ortak giderlere arsa payı oranında katılmaya karar veremez.

Mahkemece yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutularak davanın reddine karar verilmesi gerekirken, davacılar ... ve ...'in apartman giderlerine arsa payları oranında katılmaları yolunda hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 05.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.