muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3831, Karar No: 2020/2380, Tarih: 04.03.2020

**11. Hukuk Dairesi         2019/3831 E.  ,  2020/2380 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 1. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 26/12/2017 tarih ve 2016/298 E- 2017/475 K. sayılı kararın davalı TPMK vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin kabulüne dair Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi'nce verilen 28/06/2019 tarih ve 2018/1288 E- 2019/729 K. sayılı kararın Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili; müvekkili şirket adına tescilli olan 1995/014598 sayılı “bayce”, 2001/24345 sayılı “bayce şekil”, 2003/37101 sayılı “bayce türk çayı b şekil”, 2004/44027 sayılı“bayce şekil”, 2007/20522 sayılı “bayce şekil”, 2013/05702 sayılı “bayce doğu Karadeniz”, 2013/36642 sayılı “bayce has harman”, 2013/36628 sayılı “bayce has Karadeniz”, 2013/55528 sayılı“bayce zirve”, 2013/70190 sayılı “bayceshop”, 2015/30650 sayılı “bayce leaf tea” ibareli tanınmış markaların sahibi olduğunu, davalının “Bil Beyce Osmanlı Doğal Köy Ürünleri” markasının tescili için Tpmk'ya yaptığı başvuruya müvekkili şirket tarafından itiraz edildiğini, itirazının önce Markalar Dairesi sonrasında da nihai olarak TPMK YİDK tarafından reddedildiğini, davalının başvuru markasının müvekkili markaları ile ayniyet derecesinde benzer olduğunu, markanın tescilinin müvekkilinin seri markası olarak algılanacağını, iltibasa ve davalının sebepsiz zenginleşmesine yol açacağını ileri sürerek 2016-M-5552 sayılı TPMK YİDK karanının iptaline, markanın tescil edilmiş olması halinde hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı Türk Patent ve Marka Kurumu vekili, müvekkili kurum kararının usul ve yasaya uygun bulunduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... davaya cevap vermemiştir.

İlk derece mahkemesince, iddia, savunma ve dosya kapsamına göre; davalı başvurusunda asıl unsur konumunda bulunan BİL BEYCE ibaresi ile davacının BAYCE asıl unsurlu markalarının benzer olduğu, başvuru kapsamında yer alan mal ve hizmetleri davacı marka kapsamındaki mal ve hizmetlerle aynı/aynı tür benzer ilişkili mal ve hizmetler olduğu, 556 sayılı KHK’nın 8/1-b maddesinde yer alan koşulların gerçekleştiği, “BAYCE” markalarının 556 sayılı KHK’nın 8/4 maddesine göre tanınmış marka olmadığı gerekçesi ile davanın kabulüne, TPMK YİDK'nın 01/06/2016 tarih 2016-M-5552 sayılı kararının davacının itirazının reddi ile ilgili kısım yönünden

iptaline, davalı adına tescilli 2014/106930 sayılı "BİLBEYCE OSMANLI DOĞAL KÖY ÜRÜNLERİ + ŞEKİL" ibareli markanın tescilli olduğu 29, 30 ve 35. sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

iptaline, davalı adına tescilli 2014/106930 sayılı "BİLBEYCE OSMANLI DOĞAL KÖY ÜRÜNLERİ + ŞEKİL" ibareli markanın tescilli olduğu 29, 30 ve 35. sınıflar yönünden hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

Karara karşı davalı TPMK vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesi'nce; taraf markaları arasında 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunmadığı gerekçesiyle davalı TPMK vekilinin istinaf itirazlarının kabulü ile HMK'nın 353/1-b-2 maddesi uyarınca yerel mahkeme kararının kaldırılmasına, yeniden hüküm kurularak davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik olarak yapılan istinaf başvurusu üzerine HMK'nın 355 vd. maddeleri kapsamında yöntemince yapılan inceleme sonucunda Bölge Adliye Mahkemesince esastan verilen nihai kararda, dosya kapsamına göre saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kurallarına aykırı bir yön olmadığı gibi HMK'nın 369/1. ve 371. maddelerinin uygulanmasını gerektirici nedenlerin de bulunmamasına göre usul ve yasaya uygun Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 10,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 04/03/2020 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/8794, Karar No: 2012/7664, Tarih: 16.04.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/8794 E.  ,  2012/7664 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : 765 sayılı TCK.nun 456/4,457/1. maddeleri uyarınca 3 ay hapis

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler kurulunun takdirine göre; suçun sanıklar tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Oluş ve dosya kapsamına göre yakınan ile aynı mahallede oturup herhangi bir işi de olmayan sanığın sürekli olarak yakınandan kendisine yardım etmesini istediği ,yakınanın da zaman zaman yardımda bulunduğu, olay günü yakınanın evinin önünde bekleyen sanığın yine para istediği yakınan vermeyeceğini söylediğinde ise elindeki döner bıçağını savurup doktor raporunda belirtilen şekilde yaraladığı ve herhangi bir şey alamadan ayrılmak zorunda kaldığının anlaşılması karşısında sanığın eyleminin bir bütün halinde yağmaya kalkışma suçunu oluşturduğu gözetilmeyerek, yazılı biçimde uygulama yapılması,

2- Sanığa yüklenen yağma eylemi için kanun maddesinde öngörülen cezanın alt sınırına göre, 5271 sayılı CMK’nun 150/3. maddesi uyarınca zorunlu savunman bulundurulmadan hüküm kurulması suretiyle anılan yasanın 188/1. ve 289/1-e maddelerine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle istem gibi BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK’nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkın korunmasına, 16.04.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/6959, Karar No: 2017/8100, Tarih: 10.04.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/6959 E.  ,  2017/8100 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirket bünyesinde sevkiyat sorumlusu olarak çalıştığını, özellikle 2006 yılında davalıya ait bant fabrikasının Kemalpaşa fabrikasına taşınması nedeni ile yoğun şekilde fazla mesai yaptığını ve hafta tatillerinde çalıştığını belirterek anılan alacak kalemlerinin hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, süresi içerisinde davacı ve davalı vekilleri tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, tarafların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 27. maddesi gereğince, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahiptir.

Anayasanın, "Hak arama hürriyeti" kenar başlıklı 36/1. maddesinde, "Herkes, meşru vasıta ve yollardan faydalanmak suretiyle yargı mercileri önünde davacı veya davalı olarak iddia ve savunma ile adil yargılanma hakkına sahiptir." 6100 sayılı Kanun'un 27. maddesine göre davanın taraflarının kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olduğu, bu hakkın; açıklama ve ispat hakkını, mahkemenin açıklamaları dikkate alarak değerlendirmesini de içermektedir. Ayrıca ispatın taraflar bakımından yalnızca bir yük olmasının ötesinde aynı zamanda bir hak olduğu unutulmamalıdır.

Dosya içeriğine göre, davacı vekili, sevk irsaliyelerindeki araç plakaları ile araç giriş çıkışını gösteren kayıtlardaki plakaların karşılaştırılması; irsaliyelerdeki imza yönünden davacı asile sorularak davacının çalışma saatleri ve hafta tatili çalışmalarının yeniden değerlendirilmesi gerektiğini savunmuştur. Davacının bu yöne ilişkin itirazları giderilerek karar verilmesi gerekirken ispata ilişkin hukuki dinlenilme hakkı ihlal edilerek hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.

3-Taraflar arasında davacı işçinin hafta tatili ücretine hak kazanıp kazanmadığı hususu tartışmalıdır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 46. maddesinde, işçinin tatil gününden önce aynı Kanun'un 63. maddesine göre belirlenmiş olan iş günlerinde çalışmış olması koşuluyla, yedi günlük zaman dilimi içinde yirmidört saat dinlenme hakkının bulunduğu belirtilmiş, işçinin hafta tatili gününde çalışma karşılığı olmaksızın bir günlük ücrete hak kazanacağı da 46. maddenin ikinci fıkrasında hüküm altına alınmıştır.

Hafta tatili izni kesintisiz en az yirmidört saattir. Bunun altında bir süre haftalık izin verilmesi durumunda, usulüne uygun şekilde hafta tatili izni kullandığından söz edilemez. Hafta tatili bölünerek kullandırılamaz. Buna göre hafta tatilinin yirmidört saatten az olarak kullandırılması halinde hafta tatili hiç kullandırılmamış sayılır.

Dosya içeriğine göre, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacının iki pazar gününe ait sevk irsaliyesinde imzası bulunması nedeni ile hafta tatili ücreti alacağı iki pazar günü için hesaplanarak hüküm altına alınmıştır. Ancak davalı vekili 03.09.2014 havale tarihli dilekçesi ile, 16.05.2011-13.10.2011 tarihleri arasına ait irsaliyeler bulunamadığından ibraz edilmediğini belirtmiştir. Bu durumda irsaliye sunulmayan dönem için, hafta tatili ücreti alacağının tanık beyanlarına göre hesaplanarak hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

4-İşçiye, işyerinde çalıştığı sırada ara dinlenmesi verilip verilmediği ve süresi konularında taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

İşçinin günlük iş süresi içinde kesintisiz olarak hiç ara vermeden çalışması beklenemez. Gün içinde işçinin yemek, çay, sigara gibi ihtiyaçlar sebebiyle ya da dinlenmek için belli bir zamana ihtiyacı vardır.

Ara dinlenme 4857 sayılı Kanun'un 68. maddesinde düzenlenmiştir. Anılan hükümde ara dinlenme süresi, günlük çalışma süresine göre kademeli bir şekilde belirlenmiştir. Buna göre dört saat veya daha kısa süreli günlük çalışmalarda ara dinlenmesi en az onbeş dakika, dört saatten fazla ve yedibuçuk saatten az çalışmalar için en az yarım saat ve günlük yedibuçuk saati aşan çalışmalar bakımından ise en az bir saat ara dinlenmesi verilmelidir. Uygulamada yedibuçuk saatlik çalışma süresinin çok fazla aşıldığı günlük çalışma sürelerine de rastlanılmaktadır. 4857 sayılı Kanun'un 63. maddesi hükmüne göre, günlük çalışma süresi onbir saati aşamayacağından, 68. maddenin belirlediği yedibuçuk saati aşan çalışmalar yönünden en az bir saatlik ara dinlenmesi süresinin, günlük en çok onbir saate kadar olan çalışmalarla ilgili olduğu kabul edilmelidir. Başka bir anlatımla günde onbir saate kadar olan (onbir saat dahil) çalışmalar için ara dinlenmesi en az bir saat, onbir saatten fazla çalışmalarda ise en az birbuçuk saat olarak verilmelidir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda, tanık beyanları doğrultusunda davacının cumartesi günleri 08:00-13:00 saatleri arasında çalıştığı kabul edilmiş ve onbeş dakika dinlenme süresi tenzil edilmiştir. Yukarıda açıklanan kanuni düzenleme doğrultusunda günlük dört saati aşan cumartesi çalışmalarında yarım saat dinlenme verildiği kabul edilerek hesaplama yapılması gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 10.04.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/2357, Karar No: 2022/15478, Tarih: 08.11.2022

**6. Ceza Dairesi         2022/2357 E.  ,  2022/15478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Çevreyi kasten kirletmek suçundan sanık ...'nın, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 181/1, 62. ve 52. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, mala zarar verme suçundan beraatine dair Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 05/05/2016 tarihli ve 2014/40 esas, 2016/497 sayılı kararının temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15/02/2018 tarihli ve 2017/25666 esas, 2018/1605 karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verilmesini müteakip, yeniden yapılan yargılama sonunda, sanık ...'nın, çevreyi kasten kirletmek ve mala zarar verme suçlarından 5237 sayılı Kanunun 151/2, 21/2, 181/1, 62. ve 52/2. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para ve 6 ay hapis cezaları ile cezalandırılmasına, çevreyi kasten kirletme suçu yönünden verilen hükmün 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına; dair Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2020 tarihli ve 2018/322 esas, 2020/84 sayılı kararına karşı yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin 22/06/2020 tarihli ve 2020/159 değişik iş sayılı kararı ile;

Çevreyi kasten kirletmek suçundan sanık ...'in 5237 sayılı Türk Ceza Kanunun 181/1, 62. ve 52. maddeleri uyarınca 3.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanununun 231/5. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ve 5 yıl süre ile denetimli serbestlik tedbirine tâbi tutulmasına, mala zarar verme suçundan beraatine dair Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 05/05/2016 tarihli ve 2014/40 esas, 2016/497 kararına karşı hükmün açıklanmasının geri bırakılması yönünden yapılan itirazın reddine ilişkin mercii Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin 07/06/2016 tarihli ve 2016/168 değişik iş sayılı kararı ile beraat kararının temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15/02/2018 tarihli ve 2017/25666 esas, 2018/1605 karar sayılı ilâmı ile bozulmasına karar verilmesini müteakip, yeniden yapılan yargılama sonunda, sanığın 5237 sayılı Kanunun 151/2, 21/2, 62. ve 52. maddeleri uyarınca 2.000,00 Türk lirası adli para cezası ile cezalandırılmasına dair Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2020 tarihli ve 2018/322 esas, 2020/84 sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığının 01.04.2021 gün ve 94660652-105-03-12831-2020-Kyb sayılı yazısı ile kanun yararına bozma ihbarında bulunulduğundan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21.04.2021 gün ve 2021-47469 sayılı ihbarnamesiyle Dairemize gönderildiği,

MEZKUR İHBARNAMEDE;

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Sanıklar hakkında verilen karar, cezanın miktar ve nev’i itibarıyla kesin nitelikte ise de, Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 04/10/1993 tarihli ve 2-187/222 sayılı kararı ile 10/03/2009 tarihli ve 2009/2-43 esas, 2009/56 sayılı kararında belirtildiği üzere, tür ve miktarı itibarıyla kesin olan kararların dahi suç vasfına yönelik temyizi halinde maddi gerçeğin ortaya çıkarılması amacıyla ve bu hususla sınırlı olarak Yargıtay denetimine tabi olacakları nazara alındığında,

Ayrıca Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 10/04/2018 tarihli ve 2014/15-487 esas, 2018/151 sayılı kararında belirtildiği üzere, temyiz ve istinaf kanun yollarından geçmeksizin kesinleşen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların ülke sathında uygulama birliğine ulaşmak ve ciddi boyutlara ulaşan hukuka aykırılıkların toplum ve birey açısından hukuk yararına giderilmesi amacıyla olağanüstü bir kanun yolu olan kanun yararına bozma konusu yapılabileceği nazara alınarak yapılan incelemede,

Dosya kapsamına göre, Yargıtay 8. Ceza Dairesinin 15/02/2018 tarihli ve 2017/25666 esas, 2018/1605 karar sayılı ilâmında yer alan, "1- Gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde ortaya çıkarılması açısından, dosyanın, üniversitelerin su ürünleri, çevre mühendisliği, kimya mühendisliği bölümlerinde çalışan öğretim üyesi bilirkişileri ile veterinerlik fakültesi öğretim üyelerinden oluşan heyetlere ayrı ayrı tevdi edilerek, Sanık ... 'ya yüklenen eylemde TCK’nın 181/1. maddesi uyarınca ilgili kanun ve yönetmeliklerle belirlenen hangi teknik usullere aykırı olarak atıkların suya kasten verildiğinin ve olay kapsamında atık su dahilindeki KOİ değerlerinin yüksek çıkması sebebinin belirlenmesi suretiyle, sanık ...'nın yüklenen eyleminden kast ya da taksir şeklindeki kusurluluk türlerinden hangisinden sorumlu olacağının tartışılması, sonucuna göre hukuki durumunun tayin ve takdiri gerekirken eksik incelemeyle karar verilmesi,

2- Mala zarar verme suçu açısından, katılana ait balık çiftliğinde meydana gelen toplu balık ölümleri ile su kirliliği arasında uygun illiyet bağı bulunup bulunmadığı hususunda rapor alındıktan sonra, sonucuna göre sanıklar ... ve ...'in hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, konusunda uzman olmayan bilirkişi heyetinden alınan bilirkişi raporuna dayanılarak noksan inceleme ile hükümler kurulması" şeklindeki gerekçelerle bozma kararı verilmesi üzerine yeniden yapılan yargılamada mahkemece ... Üniversitesi Rektörlüğünde görevli bilirkişiler tarafından ortak şekilde tek bir bilirkişi raporu düzenlenmiş olduğu, dosyanın anılan Yargıtay bozma ilamı gereğince ayrı ayrı bilirkişi heyetlerine tevdi edilmediği gibi meydana gelen zarar ile sanıkların eylemleri arasında illiyet bağının bulunduğuna ilişkin yeterli değerlendirmenin yapılmadığının anlaşılması karşısında, sanıklar hakkında çevreyi kasten kirletmek ve mala zarar verme suçlarından ... şekilde sanıkların mahkumiyetine karar verilmesinde ve hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair kararlara yönelik itirazların kabulü yerine, reddine karar verilmesinde isabet görülmediğinden anılan kararın bozulması gerektiğinin ihbar olunduğu anlaşılmıştır.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozma istemine dayanan Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'nın ihbar yazısı incelenen dosya içeriğine göre;

Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce de benimsenen 17.02.2022 günlü, 2019/7-90 esas ve 2022/98 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlara karşı yapılan itiraz üzerine itiraz mercisince, CMK’ın 231. maddesi gereğince hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşullarının bulunup bulunmadığına dair yapılacak şekli denetim dışında öncelikle dava zaman aşımının gerçekleşip gerçekleşmediği hususunun değerlendirilmesi, zaman aşımının gerçekleşmediğinin anlaşılması hâlinde ise esas bakımından (suçun sübutu, nitelendirilmesi vb. konularda) değerlendirme yapılması, bu bağlamda açıklanmayan hükümlerin içeriğindeki hukuka aykırılıkların değerlendirilmesi gerekir.

Somut olayda, sanıklar ... ve ... haklarında çevreyi kasten kirletme ve mala zarar verme suçlarından verilen mahkumiyet hükümlerinin açıklanmasının geri bırakılmasına dair karara vaki itirazın kanun yararına bozma ihbarında belirtilen gerekçelerle kabulü yerine, reddine karar verilmesi isabetsiz ve bu karara karşı kanun yararına bozma talebi yerinde görülmüş olduğundan KABULÜ ile Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin 07/06/2016 tarihli ve 2016/168 değişik iş sayılı kararı ile Dinar Ağır Ceza Mahkemesinin 22/06/2020 tarihli ve 2020/159 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (a) bendi gereğince, yine Dinar Asliye Ceza Mahkemesinin 27/02/2020 tarihli ve 2018/322 esas, 2020/84 karar sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesinin 4. fıkrasının (b) bendi gereğince BOZULMASINA, müteakip işlemlerin mahallinde yerine getirilmesine, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına iadesine, 08/11/2022 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6205, Karar No: 2013/21063, Tarih: 05.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2012/6205 E.  ,  2013/21063 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dava, tarımsal sulama abonesi davalının elektrik tüketim borcunu ödemediği iddiasıyla girişilen icra takibine itirazın iptali istemine ilişkindir. Mahkemece itirazın iptaline ve asıl alacağın %40’ı oranında icra inkar tazminatının davalıdan tahsiline karar verilmiştir. Kararı davalı temyiz etmiştir.

İddia ve savunmaya, duruşma tutanaklarına yansıyan bilgi ve belgelere, bu yolla saptanan dava niteliğine ve dosya kapsamında toplanıp değerlendirilen delillere, delillerin takdir, tahlil ve tartışımına ilişkin hükümde gösterilen gerekçelere göre aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davalının diğer temyiz itirazlarına gelince; davacı, davalının Ekim 2009 tarihli fatura bedelini ödememesi üzerine aleyhine asıl alacak, gecikme zammı ve gecikme zammı KDV’sinden oluşan alacağının tahsili için icra takibine girişmiş, davalının borca itirazı üzerine takip durmuştur. Eldeki davada itirazın haksız olduğu iddiasıyla itirazın iptalini istemiştir.

Mahkemece hükme dayanak yapılan bilirkişi raporunda asıl alacak miktarı için ayrıntılı bir inceleme yapılmaksızın fatura bedeli esas alınmış, gecikme zammı 6183 sayılı Yasa uyarınca hesaplanmış ve gecikme zammına KDV uygulanmıştır.

Dava konusu borç tarımsal sulamada kullanılan elektrik bedeline ilişkin olduğuna göre mahallinde uzman bilirkişi marifetiyle keşif yapılıp fatura dönemi itibariyle sulanan arazi miktarı, ekilen ürün cinsi ve kurulu güç dikkate alınarak asıl alacak miktarı belirlenmelidir. Anılan yön gözetilmeden yetersiz bilirkişi raporu esas alınarak verilen karar usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Gecikme zammı ve gecikme zammı KDV'sine yönelik temyiz itirazına gelince; davacı takip talebinde gecikme zammı ve gecikme zammı KDV’sini de istemiş, mahkemece bu istemler de hüküm altına alınmıştır.

Davacı, faturanın davalıya posta yolu ile gönderildiğini iddia etmiş ancak buna dair belge ibraz etmemiştir. Davalı ise faturanın kendisine tebliğ edilmediğini belirtip gecikme zammı ve gecikme zammı KDV'si istenemeyeceğini savunmuştur. Hal böyle olunca, davalının fatura bedeli yönünden icra takibinden önce temerrüde düşürüldüğü ispatlanamadığından asıl alacağa gecikme zammı ve gecikme zammı KDV’si uygulanması doğru değildir. Bu yönün gözetilmemesi usul ve yasaya aykırı olduğundan kararın bozulması gerekmiştir.

4-Mahkemece asıl alacağın %40’ı oranında icra inkar tazminatına hükmedilmiştir.

İcra İflas Kanununun 67. maddesinde (2.7.2012 tarihli ve 6352 sayılı Kanunun 11. maddesi ile) yapılan değişiklik uyarınca icra inkar tazminatının asıl alacağın %20’si oranında hüküm altına alınması gerekir. Bu yön gözetilmeksizin verilen kararın bozulması gerekmiştir.