muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/11617, Karar No: 2015/15352, Tarih: 27.04.2015

Bu noktada şu da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır. Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanun'un 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanun'un 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanun'un 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanun'un 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Somut olayda, ikramiye ve ilave tediye alacaklarının tahsiline ilişkin dava asgari bir miktar gösterilerek açılmıştır. Mahkemece, davanın belirsiz alacak davası olarak açılmasında hukuki yarar bulunmadığı gerekçesi ile usulden reddine karar verilmiştir. Karar, davacı tarafından, davanın kısmi dava şeklinde açtıldığı vurgulanarak temyiz edilmiştir. Belirsiz alacak davası istisnai bir dava türü olup, dava dilekçesinde bunun açıkça belirtilmemiş olması ve kısmi olarak açıldığının aşamalarda beyan edilmiş olması karşısında, kısmi dava açıldığının kabulü zorunludur. 6100 sayılı Kanun'un 109/1. maddesi gereğince talep konusunun niteliği itibari ile bölünebildiği durumlarda sadece bir kısmının dava yolu ile ileri sürülmesi mümkün olup, mahkemece kısmi dava açılmasında hukuki yarar bulunduğu da gözetilerek işin esasına girilip oluşacak sonuç dairesinde karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığının kabulü ve hukuki yarar yokluğundan reddilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 27.04.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/4186, Karar No: 2010/4312, Tarih: 22.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2010/4186 E.  ,  2010/4312 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, iş sözleşmesinin geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının ikametgah adresinin... ilçesinde olması nedeni ile... İş Mahkemesi’nin yetkili olduğu gerekçesi ile verdiği yetkisizlik kararının davacı vekili temyizi üzerine Dairemizin 07.12.2009 gün ve 10017-33771 sayılı ilamı ile onanmasına karar verilmiştir.

Davacı vekili, temyize konu ettiği nedenler yanında emsal kararlar ve işin yapıldığı yeri belirterek, davacının çalıştığı işyerinin... İş Mahkemesi yargı çevresi alanında kaldığını, Dairemiz onama kararının maddi hataya dayandığını, kararın kaldırılarak yerel mahkeme kararının bozulmasını talep etmiş olmakla, dosya içeriğine göre davacının çalıştığı işyerinin İkitelli’de bulunduğu, işin yapıldığı yerin... İş Mahkemesi yargı sınırları kapsamında kaldığı anlaşıldığından, Dairemizin maddi hataya dayalı 07.12.2009 gün ve 10017-33771 sayılı kararının ORTADAN KALDIRILMASINA karar verildi. Dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Y A R G I T A Y K A R A R I

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.”

İş mahkemelerinde yetki kuralı, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun yetki kurallarına uygun olup buna ek olarak işin yapıldığı yer, yani işyeri mahkemelerini de yetkili kılmaktadır.

İş mahkemesine açılan dava, dava tarihinde davalının ikametgâhının bulunduğu veya işçinin işini yaptığı yerdeki iş mahkemesi veya iş davalarına bakmakla görevli asliye hukuk mahkemesinde açılmalıdır.

Dosya içeriğine göre her ne kadar davalının ikametgahı... İş Mahkemesi yargı sınırları içinde ise de, davacının davalıya bağlı İkitelli işyerinde çalıştığı, işyerinin ve işin yapıldığı bu yerin... İş Mahkemeleri yargı sınırları içinde bulunduğu,... İş Mahkemesinin yetkili olduğu anlaşıldığından, işin yapıldığı yer mahkemesi olarak işin esasına girilerek karar verilmesi gerekirken, yazılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 22.2.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5900, Karar No: 2019/1596, Tarih: 13.02.2019

**17. Ceza Dairesi         2017/5900 E.  ,  2019/1596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hırsızlık suçunun işlendiği yerin, “ Müşteki ...'ın işlettiği ekmek fırınının içi olduğu” anlaşılmakla, buradan hırsızlık suçunu gerçekleştiren sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nun 116/2. ve 116/4. maddelerinde düzenlenen suçu da oluşturabileceği anlaşılmakla, sanık hakkında zamanaşımı süresi içerisinde, geceleyin iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanık ...’ın, olay tarihinde mağdurun ekmek fırınından 70,00 TL kadar parasını çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Somut olayda ise;

Sanık ...’ın, olay tarihinde mağdurun ekmek fırınından 70,00 TL kadar parasını çaldığının anlaşılması karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Sanık ...’ın duruşmada yaptığı savunmasında; “....Daha sonra ayılınca geri döndüğünü ve aldığı paranın hepsini ...'a verdiğini” savunduğu, iş yerinde çalışan ...’ın ise zararının giderilip giderilmediğinin kendisinden sorulmadığı gibi müştekinin de mahkemece beyanının alınmadığı anlaşılmakla; mahkemece bu zararın giderimine ilişkin olarak sanıktan makbuz veya ödeme belgesi istenmesi, belge ibraz edememesi halinde iş yeri sahibine zararının giderilip giderilmediğini, giderilmiş ise ne zaman ve ne şekilde giderildiğinin sorulması, zararın giderilip giderilmediği hususunun duraksamaya yer bırakmayacak şekilde tespit edildikten sonra sanık hakkında TCK'nun 168/1 veya 168/2. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılıp değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

3-TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi ve Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih, 2014/140 Esas ve 2015/85 sayılı kararı ile TCK'nun 53. maddesinin (1) numaralı fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararlarının da yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış hakkının gözetilmesine, 13.02.2019 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4515, Karar No: 2019/4330, Tarih: 17.10.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/4515 E.  ,  2019/4330 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescili davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, müvekkili arsa sahibi ile davalı yüklenici arasında 65 parsel sayılı taşınmaz için 24.06.2010 tarihinde adi yazılı şekilde arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmede müvekkili adına kayıtlı 65 parsel sayılı taşınmazın tapu kaydının davalı yükleniciye devredileceğinin ve müvekkiline 2. kat 3 no.lu bağımsız bölümün verileceğinin kararlaştırıldığını, müvekkili arsa sahibinin kendi edimini yerine getirdiğini fakat davalı yüklenicinin anılan bağımsız bölümü müvekkiline devretmediğini bu nedenle sözleşme şartlarını ihlal ettiğini ileri sürerek 3 no.lu bağımsız bölümün davalı adına olan tapu kaydının iptali ile müvekkili adına tesciline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre taraflar arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi şekil koşuluna uymadığı fakat davacının arsayı davalıya devrettiği ve davalının da bu arsa üzerine yapmayı taahhüt ettiği inşaatı tamamladığı bu nedenle sözleşmenin geçerli hale geldiği, davacının arsasını davalıya devrederek edimini yerine getirdiği ancak davalının sözleşme gereği davacıya verilmesi kararlaştırılan davaya konu bağımsız bölümü haklı sebep olmaksızın davacıya devretmediği gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davalı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 17.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/5452, Karar No: 2018/11064, Tarih: 26.12.2018

**11. Ceza Dairesi         2018/5452 E.  ,  2018/11064 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Özel belgede sahtecilik

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.10.2008 tarih ve 49/219 sayılı kararında da açıklandığı üzere, ceza yargılamasının amacı, somut gerçeğin ortaya çıkarılması olup bunun için başvurulan kanıtlama araçlarından biri de belgelerdir. Yargılama makamları suç isnadı nedeniyle oluşan uyuşmazlığı çözümlerken ele geçirilen ya da iddia ve savunma doğrultusunda sunulan belgelerin güvenilirliğini de denetlemek durumundadırlar. Güvenilirliğin denetlenebilmesi için, belgenin aslının veya bunun olanaklı olmaması halinde de aslına uygunluğu yetkili makam veya kişilerce onanmış örnek ya da kopyalarının dosyaya konulması gerekir. Ayrıca Ceza Genel Kurulunun Dairemizce de benimsenen 14.10.2003 tarih ve 232/250 sayılı kararında açıklandığı üzere, onaysız fotokopi olup suret belge özelliği taşımayan belgeler hukuki sonuç doğurmaya elverişli olmaz ve aldatıcılık niteliği bulunmaz. Diğer yandan özel belgede sahtecilik suçunun oluşabilmesi için sahte belgelerin kullanılması gerekir. Bu durumlar dikkate alınarak, suça konu sahte olduğu ileri sürülen belgelerin asıllarının mümkünse temin edilerek incelenmesi ve hukuki sonuç doğuracak biçimde kullanılıp kullanılmadığının ve kullanılmış ise nerede kullanıldığının tespit edilmesi sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerektiği gözetilmeden, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması,Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nin 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 26.12.2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/6457, Karar No: 2024/2010, Tarih: 25.03.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/6457 E.  ,  2024/2010 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2019/275 E., 2020/95 K.

SUÇ : Nitelikli kasten öldürme

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddi ile hükümlerin onanması

İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliyesi Mahkemesi tarafından verilen kararların; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin ikinci fıkrasının (g) bendi uyarınca, hükmolunacak cezaların on yıldan fazla hapis cezasını gerektirdiğinden temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Diyarbakır 7. Ağır Ceza Mahkemesinin, 17.10.2019 tarihli ve 2018/295 Esas, 2019/384 Karar sayılı kararı ile sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında, maktul ...'e yönelik canavarca hisle ve eziyet çektirerek kasten öldürme suçundan, ''..sanıkların atılı bu suçu işledikleri hususunda soyut iddiadan başka cezalandırmaya yeter kesin nitelikte delil bulunmadığı...'' sebebiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (e) bendi uyarıca ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

2. Diyarbakır Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 20.01.2020 tarihli ve 2019/275 Esas, 2020/95 Karar sayılı kararı ile; İlk Derece Mahkemesince kurulan hükümlere yönelik katılan ... vekilinin istinaf başvurusunun, 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz sebepleri; delillerin değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek beraat kararları verilmesinin hatalı olduğuna, eksik inceleme ile karar verildiğine, sanıkların iştirak iradesi içerisinde hareket ederek planlı bir şekilde maktulü kasten öldürdüklerine, ayrı ayrı mahkûmiyetlerine karar verilmesi gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında maktul ...'e yönelik ''canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürmeye suçunu işlediklerinden bahisle açılan kamu davasında,

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

1. Sanıklar ..., ..., ..., ... ve ... hakkında maktul ...'e yönelik ''canavarca hisle veya eziyet çektirerek öldürmeye suçunu işlediklerinden bahisle açılan kamu davasında,

28.04.2015 günü saat 21.30 sıralarında ... İlçesi ... Mahallesinden ... istikametine gidiş yolu üzerinde ve ... Mahallesine 300-400 m mesafede meyve bahçesinin köşesindeki yol kenarında barakaya tahmini 3.5 metre yola ise 7 metre mesafede boş arazi üzerinde sırt üstü yatar vaziyette erkek bir şahsa ait cesedin görüldüğü, boynunda kesici alet ile oluşturulmuş derin kesi izinin bulunduğu, sırt bölgesinde de çok miktarda bıçak darbesinin olduğu, ölen erkek şahsa ait cesedin maktül ...'e ait olduğunun anlaşıldığı, maktulün kesin ölüm sebebinin boğazlanma ve kesici delici alet yaralanmasına bağlı kot kesileri ile birlikte iç organ ve büyük damar kesilmesinden gelişen iç ve dış kanama sonucu meydana geldiğinin tespit edildiği, olaydan sonra tüm aramalara rağmen bulunamayan maktulun öldüğü gün kullandığı ve müşteki ...'e ait aracın 08.05.2015 günü 15:30 sıralarında ... İlçesi ... Mevkinde yanmış halde bulunan aracın sadece iskeleti ile koltuk demirleri dışında tamamen yandığının tespit edildiği,

Tanık beyanlarında maktul ile akrabası olan sanık ... ile aralarında evli olmalarına rağmen gönül ilişkisinin olduğundan bahisle sanıklar ... ve ...'ın üzerine suç isnadında bulunulduğu, telefon görüşmelerinde gönül ilişkisine dair bulguya rastlanmadığı, olay günü olay yerinde olmadığını beyan eden sanık ...'ın savunmasına karşılık, güvenlik kamera görüntülerinin bulunmadığı, teşhis eden tanık beyanlarına göre sanık ...'ın eşgali ile sanığın yaş, boy, kilo,

Tanık beyanlarında maktul ile akrabası olan sanık ... ile aralarında evli olmalarına rağmen gönül ilişkisinin olduğundan bahisle sanıklar ... ve ...'ın üzerine suç isnadında bulunulduğu, telefon görüşmelerinde gönül ilişkisine dair bulguya rastlanmadığı, olay günü olay yerinde olmadığını beyan eden sanık ...'ın savunmasına karşılık, güvenlik kamera görüntülerinin bulunmadığı, teşhis eden tanık beyanlarına göre sanık ...'ın eşgali ile sanığın yaş, boy, kilo,

giyim vs özellikleri itibariyle benzediği ancak sanık olduğu konusunda kesin bir kanaate varılamadığı, maktul ile sanık ...'ın birlikte görüldüğüne dair herhangi bir görüntü kaydının bulunmadığı, soruşturma aşamasında yapılan DNA incelemesinde maktülden alınan numunelerde sanık ...'a ait bir bulguya rastlanmadığı, sanıkların olay tarihinde ve sonrasında aynı baz istasyonunda sinyal almadıkları, aracın yakıldığı mahalde aracın etrafındaki kırık ve yanmış camlar üzerinde parmak izi olmadığı bu hali ile sanıkların bizzat aracı yaktıkları hususunun net bir şekilde tespit edilemeyişi nedeniyle var olan şüphenin sanılar lehine değerlendirileceği, tanık ...'ın maktulun öldürüldüğü gün maktulün yanında sanık ...'ı gördüğünü ifade ederek teşhis etmesi ve olay günü maktulun kullandığı aracın ön sağ koltuğunda oturan tanık...'ın sanık ...'ın eşkal bilgileri vermesi dışında tek başına sanıkların üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair cezalandırmaya yeterli kesin nitelikte delil olarak değerlendirilemeyeceği, sanık savunmaları, tanıkların değişen anlatımları, olay yeri ve işleniş özellikleri, uzmanlık raporları, hts kayıtları, şüpheden sanık yararlanır ilkesi de gözetilerek tüm dosya kapsamı birlikte nazara alındığında atılı kasten öldürme suçunu sanıkların birlikte olay öncesi fikir ve eylem birliği çerçevesinde müşterek fail sıfatıyla iştirak iradesi kapsamında işlediği hususlarının sabit olmaması nedeniyle ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

2. Sanıklar suçlamayı inkar etmişler, tanıkların ve temyiz dışı tarafların beyanları, olay yeri inceleme ve görgü tespit tutanakları, kriminal raporlar, kamera görüntülerinin içerir CD ler ve inceleme tutanakları ve gsm görüşmelerini içerir dökümanlar ve bilirkişi raporları dava dosyasına eklenmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgularda, Bölge Adliye Mahkemesi tarafından bir isabetsizlik görülmediği anlaşılmıştır.

IV. GEREKÇE