muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/191, Karar No: 2019/4525, Tarih: 07.10.2019

**6. Ceza Dairesi         2017/191 E.  ,  2019/4525 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı Yasanın 51. maddesiyle, ceza infaz kurumu haline getirilip, sadece hapis cezasıyla sınırlı olarak kabul edilen ertelemede, maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkemece bir denetim süresinin belirlenmesi zorunlu olup, bu sürenin belirlenmemesi veya eksik belirlenmesi, denetim süresi, ertelemenin yasal sonucu olduğundan, aleyhe bozma yasağı kapsamında değerlendirilemeyecek, yine fıkrada mahkûm olunan hapis cezası süresinden az olmamak hususu da, hükmedilen bir yıldan fazla mahkûmiyetler için söz konusu olup, hapis cezası bir yıldan az olsa da denetim süresi hiçbir ahvalde bir yıldan az olamayacaktır.

Bu bağlamda; cezasının ertelenmesine karar verilen sanık hakkında, mahkum olduğu 1 yıl 10 ay 6 gün ceza süresinden az olmamak üzere bir denetim süresi belirlenmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK’un 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak hükümden, “SSÇ'nin TCK'nin 51/3. maddesi gereğince 1 yıl süresince denetimli serbestlik tedbirlerinin uygulanmasna" ilişkin kısmı çıkarılarak, yerine “5237 sayılı TCK'nin 51/3. maddesi uyarınca sanığın bir yükümlülük belirlenmeksizin 1 yıl 10 ay 6 gün süre ile denetime tabi tutulmasına" cümlesi eklenmek suretiyle, diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 07/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9091, Karar No: 2023/2301, Tarih: 04.04.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/9091 E.  ,  2023/2301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Ceza Mahkemesi

SUÇ : Sermaye şirketlerinin iflasını istememek

HÜKÜM : Ön ödeme nedeniyle düşme

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1.Müştekinin 17.06.2014 havale tarihli dilekçesi ile; 16.04.2009 ve 15.12.2009 tarihlerinde borçlu şirketin ticaret siciline kayıtlı adresinde hacze gidildiği, hacze kabil malının olmadığının anlaşıldığı, icra dosyasından alacağın tahsilinin sağlanamadığı, borcun da ödenmediği, borçlu şirket...Petrol Ürünleri ve Gemicilik San. Ve Tic. Ltd. Şti. yetkilisi olan sanık hakkında sermaye şirketinin iflasını istememek suçundan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 345/a ıncı maddesi gereğince cezalandırılması için dava açılmıştır.

2.İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 tarihli kararı ile, sanık hakkında sermaye şirketinin iflasını istememek suçundan neticeten 600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

2.İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 tarihli kararı ile, sanık hakkında sermaye şirketinin iflasını istememek suçundan neticeten 600,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiştir.

3.İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin 26.05.2016 tarihli kararının sanık vekili tarafından temyizi üzerine Yargıtay 19. Ceza Dairesinin 05.11.2018 tarihli ve 2018/5164 Esas, 2018/11366 Karar sayılı kararı ile "...İİK'nın 345/a maddesindeki suçun oluşabilmesi için, aynı Kanunu'nun 179 ve 6102 sayılı TTK’nın 376. maddesinde öngörülen koşullarda şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenmesine müteakip, şirketin iflasının istenmesinin bulunup bulunmadığının tespit edilmesi gerektiği cihetle, borçlu şirket hakkındaki kesinleşmiş tüm icra takip dosyaları tespit edilerek, bu takip dosyalarındaki alacak miktarları da şirketin pasifine eklendikten sonra ticari defterler, kayıtlar ve banka hesapları üzerinde karşılaştırmalı olarak bilirkişi incelemesi yaptırılmasını müteakip, şirketin hangi tarihte borca batık hale geldiği hususu belirlenip şikayet tarihi olan 17.06.2014 tarihi itibariyle şirketin iflasının istenmesi şartlarının oluşup oluşmadığı saptanıp, sonucuna göre hukuki durumunun takdiri gerekirken, şirketin aktif ve pasif durumunu tam olarak belirlemekten uzak, dönem varlıkları ve borçlarının neler olduğunu açıkça belirtmeyen ve hangi veri ve kayıtların esas alındığının açıkça belirtilmemesi sebebiyle denetime elverişli olmayan bilirkişi raporu esas alınarak, eksik kovuşturma ile yazılı şekilde mahkumiyet kararı verilmesi, Kabule göre ise, sanık hakkında 6763 sayılı Kanun'un 34. maddesiyle değişik CMK'nın 253, 254. maddelerinin uygulanması zorunluluğu, 2-Sanık hakkında şikayetten vazgeçilmesi veya borcun ödenmesi halinde davanın ve bütün sonuçlarıyla cezanın düşeceğinin ihtarı yapılması sırasında 2004 sayılı 354. maddesinin kararda belirtilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması, 3-Sanık hakkında verilen adli para cezasının bir gün karşılığının belirlenmesi sırasında 5237 sayılı TCK'nın 52/2. maddesinin yazılmaması suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı davranılması, 4-Gerekçeli karar başlığında suç tarihinin 17.06.2014 olarak yazılması gerekirken “2009” olarak yazılması,..." nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

4. İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin, 24.02.2022 tarihli kararı ile, TCK'nın 75/1-2 inci maddesi uyarınca davanın ön ödeme sebebiyle düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

4. İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin, 24.02.2022 tarihli kararı ile, TCK'nın 75/1-2 inci maddesi uyarınca davanın ön ödeme sebebiyle düşürülmesine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Müşteki vekilinin temyiz isteği, 21.10.2021 tarihli bilirkişi raporunda iflasın koşullarının şikayet tarihi itibariyle oluştuğunun tespit edildiği, ancak mahkemece hukuka ve kanunun açık hükümlerine aykırı bir şekilde davanın düşürülmesine karar verildiği, mahkemenin ön ödemeye ilişkin davanın düşürülmesi kararının açıkça yasaya ve usule aykırı olduğu, dava konusu İİK'nın 345/a ıncı maddesinde düzenlenen “sermaye şirketlerinin iflasını istemek mecburiyetinde olanların cezası” başlığı altından düzenlenen suçun da bu sebeple uzlaşma kapsamında bir suç olduğu, dolayısıyla uzlaşma kapsamına giren bu suç için ön ödeme yoluyla davanın düşürülmesine kararı verilmesinin kanunun açık hükmüne tamamen aykırı olduğu ve hukuka aykırı kararının bozulması gerektiğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1.Dava konusu olay, alacaklı tarafından yapılan icra takibinin semeresiz kaldığı, alacaklı şirkete herhangi bir ödeme yapılmadığı, şirket yetkilisi olan sanığın sermaye şirketinin iflasını istemediği iddiasına ilişkindir.

IV. GEREKÇE

Kabul edilebilir bir temyiz başvurusu üzerine yapılan inceleme neticesinde; yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre;

Özel hüküm niteliğinde olan 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu'nun 354 üncü maddesindeki açık düzenleme karşısında, İcra ve İflas Kanunu'nda düzenlenen suçlarda genel hüküm niteliğindeki 5237 sayılı TCK'nın 75 inci maddesinde öngörülen ön ödemenin uygulanamayacağı gözetilmeden, mahkemece İİK'nun 345/a ıncı maddesi gereğince hüküm kurulması gerekirken, atılı suç yönünden yapılan yargılamada ön ödeme önerisinde bulunulup, sanık hakkında ön ödeme nedeniyle davanın düşürülmesine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle İstanbul 12. İcra Ceza Mahkemesinin, 24.02.2022 tarihli ve 2018/587 Esas, 2022/48 Karar sayılı kararına yönelik müşteki vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

04.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/18713, Karar No: 2013/2489, Tarih: 12.02.2013

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2011/18713 E.  ,  2013/2489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Güveni Kötüye Kullanma

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Somut olayda; katılanın Manisa iline gitmek için Bergama'dan otobüse bindiği esnada bavulunu otobüs şoförü olan sanığa verdiği, Manisa iline geldiğinde otobüste bağajının kaybolduğu iddiasıyla açılan davada, kast unsurunun bulunmaması nedeniyle sanığın beraatine dair mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 12.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/11587, Karar No: 2008/13948, Tarih: 14.11.2008

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2008/11587 E.  ,  2008/13948 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı temsilcisi tarafından, davalılar aleyhine 29.06.2004 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 29.11.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmaz evveliyatının yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi istemine ilişkindir.

... taşınmazın 1992 yılında Belediye teşkilatı kurulan, 19.01.2002 tarihinde imar planı kesinleşen ... ilçesi ... Beldesinde bulunduğu, taşınmazda ve çevresinde yapılaşmalar olduğu, etrafında ..., ... ..., ..., ..., ..., ..., ..., ... ve ... adlarıyla bilinen yaylaların bulunduğu, 950-1200 rakımda olduğu, ... yere yakın mesafede ... mahallesinde bulunan 1200-1250 rakımlı bir taşınmazın aynı nedenle dava konusu edildiği ve Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih, 2000/8-1836 Esas 2001/13 Karar sayılı ilamı ile yayla kabul edildiği, yapılan yargılama, toplanan deliller, mahallinde yapılan keşif, keşif sonucu verilen bilirkişi raporları ile sabittir. Taraflar arasında bu hususlarda ihtilaf olmadığı gibi mahkemenin kabulü de bu yöndedir.

... taşınmazın bulunduğu bölge herkezce bilinen ... ve meşhur “... yaylasıdır” Burası ülkemizin en büyük yaylalarından biri olup davalı taşınmazın bağlı bulunduğu belde ile birlikte az yukarıda sayılan tüm yaylalarla beraber bir bütünü oluşturmaktadır. Bütünün içindeki bir bölümün değişik isimle anılması ona farklı işlem yapılmasını gerektirmez. Bütünün tabi olduğu

uygulama onun içinde geçerlidir. Yayla olan yerin sakinleri tarafından amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu belde de Belediye teşkilatı kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması-az yukarıdaki hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin ... yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu Kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım farkı da bulunmamaktadır.

HUMK.nun 238/2.maddesine göre “... ve Meşhur olan hususlar münazaalı sayılmaz.” Davalı taşınmazın bulunduğu ... Yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil herkesin bildiği tanıdığı yurt genelinde ... olan bir yerdir. Öncesi ..., ... ve meşhur bir yayla iken sonradan yaygın bir yapılaşma sonucu yerleşme alanı haline getirilen bu yerin ... nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık ... olarak kullanılması taşınmazın “yayla” olma özelliğini kaybettirmez.

Dava Konusu 233 ada 13 parsel sayılı taşınmaz kadastro çalışmalarında ... adına tespit ve tescil edilmiştir. Orman İdaresinin Kadastro Mahkemesinde 1997/1672 Esas, 2000/243 Karar sayılı açmış olduğu davada dava konusu taşınmazın orman olduğu iddiasında bulunmuş, davası reddedilmiştir. Az yukarıda incelenen Kadastro Mahkemesi dava dosyasında Hazine taraf değildir. Kadastro Mahkemesinin kararı Hazineyi bağlayıcı bir hüküm olmadığından mahkemenin dava konusu taşınmazı yayla niteliğinde kabul etmesinde yasaya aykırılık yoktur. Davalının diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak

sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olması nedeniyle diğer koşullar gereçekleşmişse yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

Kararın açıklanan nedenlerle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 14.11.2008 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1055, Karar No: 2015/1622, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/1055 E.  ,  2015/1622 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2018/3083, Karar No: 2019/3613, Tarih: 04.07.2019

**1. Ceza Dairesi         2018/3083 E.  ,  2019/3613 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, 6136 sayılı Yasaya muhalefet

HÜKÜM : Beraat

TÜRK MİLLETİ ADINA

Dosyanın incelenmesi sırasında sanık ...’nın, Ukrayna’nın başkenti Kiev’de bir otomobilin infilak etmesi sonucu öldüğüne dair ulusal medyanın çeşitli haber kanallarında bilgilerin yer aldığının anlaşılması karşısında, söz konusu bilginin gerçekliği ve teyidi bağlamından kolluk makamları aracılığı ile araştırma ve gerekirse ülkesi ile yazışma yapılarak sonucuna göre sanık hakkında TCK’nin 64. maddesi uyarınca ölüm nedeniyle düşme kararı verilip verilemeyeceğinin tartışılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş olup, katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeyen hükmün tebliğnamedeki düşünceye uygun olarak BOZULMASINA, 04/07/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/19110, Karar No: 2016/17163, Tarih: 19.12.2016

**8. Hukuk Dairesi         2016/19110 E.  ,  2016/17163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Borçlu vekili, ... Aile Mahkemesi'nin ... sayılı dosyasının ... tarihli duruşmasında verilen tedbir nafakası ara kararının ilamlı icra takibine konu edilmesinin mümkün olmadığını ileri sürerek takibin iptaline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece tedbir nafakasına ilişkin ara kararın örnek 4-5 icra emrine konu edilebileceği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş olup hüküm borçlu vekilince temyiz edilmiştir.

İİK'nun 38. maddesinde, ilam mahiyetini haiz belgeler “Mahkeme huzurunda yapılan sulhler, kabuller ve para borç ikrarına havi resen tanzim edilen noter senetleri ve temyiz kefaletnameleri ile icra dairesindeki kefaletler” olarak sayılmış olup bu düzenlemede mahkeme ara kararları ve kısa kararlarının ilam niteliğinde olduğu belirtilmemiştir. Ayrıca ara kararları İİK'nun 68. maddesindeki belgelerden olduğundan ve kararın bütününü ihtiva ettiğinden genel haciz yolu ile takibe konulması mümkün ise de, ilamların icrası yolu ile takibe konulamaz.

Mahkemece takip tarihindeki durum ve dayanak belge nazara alınarak, ara karara dayalı olarak ilamların icrası yolu ile takip başlatılmayacağı ve icra emri gönderilemeyeceği yönündeki borçlu şikayetinin kabulü ile, icra emrinin iptaline karar verilmesi yerine, yazılı gerekçeyle reddi yönünde hüküm kurulması isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca İİK'nun 366/3. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine ve 29,20 TL peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 19.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4499, Karar No: 2011/7618, Tarih: 15.07.2011

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2011/4499 E.  ,  2011/7618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tenkise ilişkin olarak görülen davada Haymana Asliye Hukuk ve Gölbaşı/Ankara Asliye Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı görevsizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, saklı miras payına istinaden açılmış olan mirasın tenkisi istemine ilişkindir..

Haymana Asliye Hukuk Mahkemesince dava konusu taşınmazın Oyaca Beldesi sınırlarında kain olduğu, bu yörenin 5747 sayılı Kanunla Ankara İli Gölbaşı İlçesi sınırlarına katıldığı anlaşıldığından ve gayrimenkule ilişkin davaların gayrimenkulün bulunduğu mahal mahkemesinde görülmesi gerektiği bildirilerek yetkisizlik kararı verilmiştir.

Gölbaşı/Ankara Aslye hukuk Mahkemesi ise, Türk Medeni Kanununun 576. maddesinde miras, malvarlığının tamamı için miras bırakanın yerleşim yerinde açılacağı, miras bırakanın tasarruflarının iptali veya tenkisi, mirasın paylaştırılması ve miras sebebiyle istihkak davalarının bu yerleşim yeri mahkemesinde görüleceği hükmüne yer verildiğinden ve nüfus kayıtlarına göre de murisin ...'ın yerleşim yerinin ... Mahallesi, ..., Ankara adresi olduğu bildirildiğinden yetkisizlik yönünde hüküm kurulmuştur.

Vasiyetnamenin iptali ve tenkis davasında miras bırakanın son yerleşim yeri mahkemesi yetkili olup bu yetki kesindir. Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalmak niyetiyle oturduğu yerdir, bir kimsenin aynı zamanda birden çok

2011/4499

2011/7618

yerleşim yeri olamaz. (743 sayılı TKM. md. 19, 4721 sayılı TMK. md.19) Muris ...'ın yerleşim yeri olan Oyaca Beldesi, Yeşilçam Mahallesi, Ankara adresinin, Haymana Kaymakamlığının 24.03.2010 günlü yazısında da bildirilmiş olduğu üzere 22.03.2008 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 5747 sayılı Kanunun 2. maddesi uyarınca Gölbaşı İlçesine katılmıştır. Bu durumda uyuşmazlığın Gölbaşı/Ankara Asliye Hukuk Mahkemesinde görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Gölbaşı /Ankara Asliye Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.07.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.