muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3597, Karar No: 2020/4471, Tarih: 16.09.2020

5510 sayılı Kanunun 21/1. maddede işverenin, 21/4. maddede üçüncü kişinin rücu alacağından sorumlulukları düzenlenmiş olup bu maddelere göre açılan rücuan tazminat davalarında işveren ile üçüncü kişi arasında müteselsil borçluluk ilişkisi bulunduğundan konuya ilişkin olarak 818 sayılı Borçlar Kanununun irdelenmesi de gerekmektedir.

Söz konusu Kanunun 141 – 148. maddelerinde müteselsil borçlara yer verilmiş olup 141. maddede, alacaklıya karşı, her biri borcun tümünden sorumlu olma yükümü altına girdiklerini beyan eden birden çok borçlu arasında teselsül bulunduğu, böyle bir beyanın yokluğunda teselsülün ancak kanunun belirlediği durumlarda olacağı, 142. maddede, alacaklının, müteselsil borçluların tümünden veya birinden borcun tamamen veya kısmen ödenmesini istemekte serbest olduğu, borç tamamen ödeninceye dek borçluların tümünün sorumluluklarının devam edeceği, 145. maddede, yaptığı ödeme veya takas ile borcun tamamını veya bir kısmını sona erdirmiş olan müteselsil borçlulardan birinin, sona eren borç oranında diğer borçluları borçtan kurtarmış olacağı, 146. maddede, borcun niteliğinden aksi anlaşılmadıkça, müteselsil borçlulardan her birinin alacaklıya yapılan ödemeden birbirine eşit birer payı üzerine almak zorunda olduğu ve payından çok ödeme yapanın, fazla tutar yönünden diğer borçlulara rücu hakkının bulunduğu, 147. maddede, rücu hakkından yararlanan müteselsil borçlulardan her birinin, ödediği tutar oranında alacaklının haklarına halef olacağı bildirilmiştir. Diğer taraftan Kanunun haksız eylem yönünden müteselsil sorumluluğa ilişkin 50. maddesinde, birden çok kimseler birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri takdirde, önayak olan (kışkırtan) ile asıl gerçekleştiren ve yardımcı olanların, ayırım gözetilmeksizin müteselsilen sorumlu olacakları, hakimin, bunların birbiri aleyhinde rücu hakları olup olmadığını takdir ve gerektiğinde bu rücunun kapsamının derecesini saptayacağı belirtilmiş, çeşitli nedenlerin birleşmesi bakımından müteselsil sorumluluğa dair 51. maddesinde, birden çok kimseler çeşitli nedenlere (haksız eylem, sözleşme, kanun) dayanarak sorumlu oldukları takdirde haklarında, birlikte bir zarara sebebiyet veren kimselere ilişkin hükümlere göre işlem yapılacağı, kural olarak haksız bir eylemi ile zarara sebebiyet vermiş olan kimsenin en önce, tarafından hata gerçekleşmemiş ve üzerine borç alınmamış olmasına karşın yasal olarak sorumlu olan kimsenin de en sonra, zarar ile yükümlü tutulacağı açıklanmıştır.

Müteselsil borç, birden çok borçlunun alacaklıya karşı borcun tümünden sorumlu olduğu, alacaklının tamamen veya kısmen edayı her bir borçludan isteyebildiği, eda tamamen yerine getirilinceye dek borçluların sorumluluklarının süregeldiği, her borçlunun iç ilişkideki payına bakılmaksızın borcun tamamını ifa etmekle yükümlü olduğu, borçlulardan birinin borcu ödemesi durumunda diğerlerinin de alacaklıya karşı borçtan kurtulduğu, borcun, her bir borçlu yönünden tali değil asli nitelik taşıdığı, alacaklı karşısında birden çok borç ve borçlunun bulunduğu borç ilişkisidir. Bu ilişkide ifa, asıl alacağı ortadan kaldırmayıp alacak hakkı, ödeme yapmak suretiyle rücu hakkını kazanan borçluya geçtiğinden, anılan borçlu, alacaklının halefi olarak diğerlerine rücu edebilmektedir. Bununla birlikte, rücua konu olan borcun müteselsil niteliği bulunmadığından, sorumluluktan kurtulmak için her borçlunun borcun tümü yerine, kendine düşen payını ödemesi yeterli olmaktadır ki burada kanundan doğan halefiyet söz konusudur. Kuşkusuz, ödeme yapan borçlu ile alacaklının öncesinde, halefiyeti ortadan kaldırıcı sözleşme yapmak yetkileri de bulunmaktadır. Öğreti ve yargı kararlarında, borçların aynı sebepten doğması durumuna “tam teselsül” denilmekte ve değinilen 50. maddenin bunu karşıladığı ifade edilmekte, borçların farklı nedenlerden (kanun, sözleşme, haksız eylem) doğması halinde ise “eksik teselsül”ün varlığından söz edilerek 51. maddenin de bunu tanımladığı kabul edilmektedir. 50. maddede, aynı zarardan dolayı birden çok kişinin birlikte müteselsilen sorumlu tutulmaları, birden çok kişinin ortak kusurlarıyla zarara birlikte sebebiyet vermiş olmaları koşuluna bağlanmıştır. 51. maddede ise, müteselsil sorumluluk, ortak kusur yerine farklı hukuksal nedenlere bağlanmıştır ve bunlar kanun, sözleşme veya haksız eylemdir. Birden çok kişi, kanun, sözleşme veya haksız eylem nedeniyle aynı zarar için, zarara uğrayana karşı sorumlu iseler, bunlar arasında, bir zarara ortaklaşa sebep olanlar hakkındaki dönmeye (rücu) ilişkin kurallar uygulanmakta, kural olarak ilk önce, haksız eylemiyle zarara yol açan sorumlu tutulmakta, en son olarak da kusuru olmaksızın ve sözleşme gereği sorumluluğu olmadığı halde kanun hükmü gereğince sorumlu tutulan kişiye başvurulmaktadır. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 09.10.2013 gün ve 2013/9-1559 Esas - 2013/1461 Karar, 15.05.2015 gün ve 2013/17-2267 Esas - 2015/1352 Karar, 19.06.2015 gün ve 2013/10-2281 Esas - 2015/1727 Karar, 24.06.2015 gün ve 2014/13-19 Esas - 2015/1743 Karar sayılı ilamlarında aynı görüşlere yer verilmiştir.

Önemle vurgulanmalıdır ki 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanununda eksik ve tam teselsül ayırımına son verilmiş, 61. maddede, birden çok kişi birlikte bir zarara sebebiyet verdikleri veya aynı zarardan çeşitli sebeplerden dolayı sorumlu oldukları takdirde, haklarında müteselsil sorumluluğa ilişkin hükümlerin uygulanacağı, 62. maddede, tazminatın aynı zarardan sorumlu müteselsil borçlular arasında paylaştırılmasında, bütün durum ve koşullar, özellikle onlardan her birine yüklenebilecek kusurun ağırlığı ve yarattıkları tehlikenin yoğunluğunun göz önünde tutulacağı, tazminatın kendi payına düşeninden fazlasını ödeyen kişinin, bu fazla ödemesi için, diğer müteselsil sorumlulara karşı rücu hakkına sahip ve zarar görenin haklarına halef olacağı bildirilmiştir.

İşveren veya üçüncü kişiye karşı açılan davalarda 5510 sayılı Kanunun 21. maddesine göre rücu alacağından sorumluluk belirlenirken kural olarak, işveren yönünden 1. fıkraya göre gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri ile yargılamada yöntemince hesaplanacak gerçek (maddi) zarar karşılaştırması yapılıp düşük (az) olan tutar esas alınmalı, üçüncü kişi bakımından 4. fıkra gereğince gerçek zarar gözetilmeksizin gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı benimsenmeli ve bunlara kusur oranları uygulanmalı ise de işveren ve üçüncü kişinin birlikte taraf olarak yer aldığı, başka anlatımla aynı anda 1. ve 4. fıkralara dayalı uyuşmazlıklarda, fıkralarda yer alan hükümlerin nasıl anlaşılması ve giderek ne şekilde uygulama yapılması gerektiği önem arz etmektedir.

Sigortalının iş kazası veya meslek hastalığına uğramasına birden çok kişinin birlikte kusurlarıyla neden olmaları durumunda, anılan 50. ve 51. maddeler (6098 sayılı Kanunun 61. ve 62. maddeleri) gereğince teselsül hükümleri kapsamında bu kişilerin birlikte sorumlulukları vardır ve 146. maddeye (6098 sayılı Kanunun 62. maddesine) göre, kendi payından fazlasını ödeyenin diğer müteselsil borçlulara karşı rücu hakkı saklı kalmak kaydıyla, her bir borçlu yönünden kusurlarına karşılık gelen miktar ayrılmaksızın teselsül kurallarına göre sorumluluklarına karar verilmelidir. İş kazası veya meslek hastalığına birlikte sebebiyet veren sorumluların işveren ve üçüncü kişi olması durumunda ise, işverenin müteselsilen sorumlu olacağı tutar, 1. fıkra gereğince kendi kusur payı gözetilerek sorumlu tutulacağı miktarın (gelirin ilk peşin sermaye değeri X işverenin kusur oranı), üçüncü kişinin 4. fıkraya göre sorumlu olacağı tutar (gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı X üçüncü kişinin kusur oranı) ile toplamı kadar olmalı, kanun koyucunun getirdiği “gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı” sınırlaması karşısında üçüncü kişinin müteselsilen sorumlu tutulacağı miktarın ise, gelirin ilk peşin sermaye değerinin yarısı ile işveren de dahil olmak üzere tüm davalıların kusurları toplamının çarpımı sonucu elde edilecek tutar kadar olması gerekmektedir. Bu yaklaşım ve uygulama, işvereni, iç ilişkide üçüncü kişiye rücu edemeyeceği miktarı Kuruma ödemek zorunda bırakmadığından da hakkaniyete uygundur.

Eldeki davada, sürücü ...’ın sevk ve idaresindeki ... plakalı otobüs ile, ... Tarım İşletmeleri Genel Müdürlüğü içerisinde giriş kapısını geçtikten sonra kurum çalışanları indirildikten sonra araç ile geri manevra yapılarak Hasan Gökçe ve ...’in zarar verilmesine sebebiyet verildiği anlaşılmakla; İşveren TİGEM ile ... Tur. Taşımacılık İnş. Enerji Pet. Ürü. Tar. ve Hayvancılık Hizmet. İşleri Tic. San. Ltd. Şti. arasında Akçadağ Noterliği’nce düzenlene 14.05.2012 tarihli 3 yıllık personel taşıma ve servis aracı kiralama hizmet alımı sözleşmesi olduğu görülmektedir. Kurumca düzenlenen denetim raporunda işyerinde meydana gelen kazada işverenein yürüttüğü iş ile ilgili illiyet bağı olmadığı gerekçesi ile işveren hakkında 5510/21-1 maddesi gereği sorumluluğunun olmadığı belirtilmiştir. Öte yandan iş bu dosya kapsamında alınan kusur raporunda zarar gören ... ve ...’un çalıştığı işveren hakkında herhangi bir irdeleme yapılmaksızın; kusur atfının söz konusu olmadığı, somut olayda servis şoförülüğü yapan üçüncü kişi ...’ın %40 ve ...’ın işvereni ... Tur. Taşımacılık İnş. Enerji Pet. Ürü. Tar. ve Hayvancılık Hizmet. İşleri Tic. San. Ltd. Şti.’nin -ki keza işveren ile aralarındaki sözleşme gereği servis sağlayıcıdır %20 kusurlu bulundukları saptanmıştır.

1-Yukarıda belirtilen hususlar çerçevesinde Mahkemece öncelikle yapılacak iş, dava dışı işverenliğin kusuru noktasında herhangi bir irdeleme yapılmadığı anlaşılmakla, işveren Tigemin sorumluluğu noktasında inceleme yapılacak biçimde yeniden kusur raporu alınmalı; öte yandan Hasan hak sahipleri yönünden dosya kapsamında gerçek zarar hesabı yapılmadığından işaret edilen kapsamda hesap raporu alınmalı,gerçek zarar hesabı, hak sahiplerine bağlanan ilk peşin sermaye değerli gelirden daha düşük olması durumunda gerçek zarar yerine ilk peşin sermaye değerli gelirin esas alınarak varılacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

2-Tüm bunlarla birlikte, olayın oluş biçimi ve meydana geldiği yerin ... işletmelerinin işyeri sahası içinde olması hususu dikkate alınarak iş kazası olup olmadığı ve tedavi giderleri yönünden 6111 sayılı Yasanın uygulama kabiliyeti bulunup bulunmadığı irdelenmelidir.

3- Kabule göre de, Bölge Adliye Mahkemesince esas hakkında verilen yeni kararda, ... hak sahiplerine bağlanan gelirin 5510 sayılı Yasanın 21/4. maddesi uyarınca yapılan ve dosya kapsamında alınan kusur oranı çerçevesinde sorumluluk miktarı hesaplamasında 3. kişilerin sorumluluk miktarının 85.541,47 TL bulunduğu, keza aynı şekilde üçüncü kişilerin dosyada alınan kusur oranına göre sorumluluk miktarının cenaze ödeneği bakımından 231,60 TL bulunduğu; ...’a yapılan geçici iş göremezlik ödemesi ve tedavi masrafları bakımdan da taleple bağlılık gereği 33.322,67 miktarın dikkate alındığı anlaşılmakla; üçüncü kişi ... ve ... Sigorta A.Ş. Bakımından 119.095,74 TL miktarın kabulüne karşın; diğer davalı üçüncü kişi ... Tur. Taşımacılık İnş. Enerji Pet. Ürü. Tar. ve Hayvancılık Hizmet. İşleri Tic. San. Ltd. Şti.'nin sorumluluğu noktasında 97.178,68 TL sınırlılığının belirlenmesi, tedavi giderleri açısından sorumlu bulunmaması şeklinde karar verilmiş olması hükmün kendi içinde çelişki yaratması sebebiyle isabetsiz görülmüştür.

Tüm bu maddi ve hukuki olgular göz ardı edilerek eksik araştırma ve inceleme sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı Kurum ile davalılardan ... Tur. Taşımacılık İnş. Enerji Pet. Ürü. Tar. ve Hayvancılık Hizmet. İşleri Tic. San. Ltd. Şti., ... ve ... Sigorta A.Ş. vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesinin istinaf başvurusunun kabulüne ilişkin kararı bozulmalıdır.

SONUÇ: Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi kararının yukarıda açıklanan nedenlerle HMK’nın 373/2 maddesi gereği BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davalılardan ... Tur. Taşımacılık İnş. Enerji Pet. Ürü. Tar. ve Hayvancılık Hizmet. İşleri Tic. San. Ltd. Şti., ... ve ... Sigorta A.Ş.'ye iadesine, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 16/09/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7680, Karar No: 2022/914, Tarih: 09.02.2022

**11. Hukuk Dairesi         2020/7680 E.  ,  2022/914 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Ankara 9. Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 30.09.2019 tarih ve 2018/782 E. - 2019/812 K. sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, makine üretimi ve makine bakım ve tamir işleri yapan müvekkili şirketin, davalıya besleme bunkeri satıp, diğer makinelerin bakımını yaparak toplamda 38.350,00 TL fatura kestiğini ancak fatura bedelinin ödenmediğini, alacağın tahsili için girişilen icra takibine haksız olarak itiraz edildiğini iddia ederek itirazın iptali ile icra inkar tazminatına hükmolunmasını talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkili şirketin davacıdan icra takibine konu edilen miktarda mal ve hizmet satın almadığını, müvekkilinin 2000 yılında davacıdan satın ve teslim aldığı kum-çakıl-eleme yıkama tesisinin Ankara ili Temelli ilçesindeki şantiyesinde kurulu iken söz konusu makinanın Azerbaycan’a taşınması gerektiğinden davacı ile tesisin söküm ve tıra yüklenebilir hale gelmesi için anlaşmaya varıldığını, davacının yapmış olduğu işlemin müvekkiline ait eleme-yıkama tesisini parçalayarak tıra yüklemesini sağlamaktan ibaret olduğundan takip konusu faturada geçen ve dava dilekçesinde belirtilen bunker satımı ve makine bakımı yapıldığı beyanlarını kabul etmediklerini, fatura bedelinin oldukça fahiş olduğunu, davacının fatura içeriğini ispatla yükümlü olduğunu, takibe itirazlarında haklı olduklarını savunarak davanın reddi ile lehlerine tazminata karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya ve dosya kapsamına göre; davacı tarafın, davalıya, faturaya konu makineyi satıp teslim ettiğini yazılı belge ile ispat edemediği bu nedenle davacının makine satışından kaynaklanan alacağının bulunmadığı, fatura bedelinin bir bölümünü oluşturan makine bakım ve tamiri işinin yapıldığının davalı yanca kabul edildiği, fakat talep edilen bedelin yapılan işe uygun olmadığının ileri sürüldüğü, taraflar arasında makine bakım ve tamiri işinin bedeli konusunda anlaşmanın varlığının kanıtlanamadığı gibi alacağın dayanağı olan faturanın da davalıya tebliğ edilmediği, makine tamir ve bakım işinin yapıldığı tarih itibariyle piyasa fiyatlarına göre 17.110,00 TL olduğunun bilirkişi raporu ile belirlendiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, davalının icra takibine yönelik itirazının 17.110,00 TL asıl alacak üzerinden iptaline, tarafların tazminat taleplerinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, taraf vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 875,28 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, aşağıda yazılı bakiye 26,30 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına 09/02/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/3785, Karar No: 2014/13595, Tarih: 02.12.2014

**14. Ceza Dairesi         2013/3785 E.  ,  2014/13595 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan mahkûmiyetine

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen hükmün incelenmesinde,

Delillerle iddia ve savunma duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden ve ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı suçundan verilen hükmün incelenmesinde,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazların reddine,

Ancak,

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yeralan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi karşısında; 5237 sayılı TCK.nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkan verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 02.12.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/437, Karar No: 2015/1466, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/437 E.  ,  2015/1466 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2014/13124, Karar No: 2015/23133, Tarih: 24.12.2015

**8. Hukuk Dairesi         2014/13124 E.  ,  2015/23133 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Alacak

A.. K.. ile T.. K.. ve müşterekleri aralarındaki alacak davasının kısmen kabulüne ve kısmen reddine dair ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesi'nden verilen ... gün ve ... sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla; dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde ve daha sonra sunulan ... tarihli ıslah dilekçesi ile; davalıların ... tarihinde ölen eşi ...'nın, ilk eşinden çocukları olduğunu, tapuda ölü eşi adına kayıtlı ... parselde kayıtlı taşınmazın yapımına, iyileştirilmesine ve korunmasına ziynetleri ve çalışmaları karşılığında edindiği gelirleri ile katkıda bulunduğunu açıklayarak 31.444,31 TL değer artış payının, yine birer adet su tankeri, tırmık, ... marka römork, 1000 litrelik ilaçlama aleti, manavaoğlu 1600 marka çapalama aleti, 1500 litrelik önallar marka turbo ilaçlama aleti, 6,5 beygir brigg&stratton marka sulama motoru (sulama boruları ve hortumu ile beraber), Dolmar marka odun kesme motoru ve ot biçme makinasının ziynetlerinin bozdurularak ve tarımda çalışması karşılığı edindiği geliri ile alındığından kişisel malları olduğunu bu nedenle toplam değeri olan 12.350 TL nin, murisin ölümü tarihinde hasarlı olan troktörün de tamirinin davacı tarafından yaptırılması nedeniyle ödenen 3.200 TL alacağın davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar vekili, murisin varlıklı olduğunu tüm malların onun tarafından alındığını, hatta ilk eşi hayatta iken evin edinildiğini, kişisel malı olduğunu, zirai aletlerin de o zamanlardan beri varolduğunu, davacı, muris ile evlendikten sonra davalıların haklarını vermediğini, o zamanlardan beri davalılara ait malları dahi kullandığını, kendisinin katkısının bulunmadığını açıklayarak davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, HS 1600 model Manavoğlu marka çapalama aleti ile Önallar marka 1500 litrelik turbo ilaçlama aletinin davacıya ait olduğunun tespitine, davacının fazlaya ilişkin tüm taleplerinin reddine karar verilmesi üzerine, hüküm; davacı vekili tarafından redde ilişkin bölümleri yönünden temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne, HS 1600 model Manavoğlu marka çapalama aleti ile Önallar marka 1500 litrelik turbo ilaçlama aletinin davacıya ait olduğunun tespitine, davacının fazlaya ilişkin tüm taleplerinin reddine karar verilmesi üzerine, hüküm; davacı vekili tarafından redde ilişkin bölümleri yönünden temyiz edilmiştir.

Eşler ... tarihinde evlenmişler, miras bırakan eş ... ... tarihinde ölmüştür. TMK'nun 225/1 maddesi uyarınca mal rejimi eşlerden birinin ölümü ile sona erer. Eşler arasında başka mal rejimi seçilmediğinden 01.01.2002 tarihine kadar mal ayrılığı (TKM'nin 170. m), bu tarihten mal rejiminin sona erdiği ölüm tarihine kadar (TMK'nun 225/2. m) yasal mal rejimi olan edinilmiş mallara katılma rejimi geçerlidir (TMK'nun 202. m). Dosya arasında yer alan mirasçılık belgesine göre davacı Ayşe murisin eşi, davalılar ise murisin ilk eşinden olan çocuklarıdır. Mirasçılık belgesine göre murisin davacı eşi ...'den olma 16.09.1995 doğumlu Reyhan Kırmızı ile 28.10.2000 tarihli Sümeyye Kırmızı isimli mirasçıları da bulunmakta olup bu mirasçılar davada yer almamıştır. ./.

Dava konusu ... parsel sayılı taşınmaz ahşap ev ve bahçesi niteliğinde ... tarihinde satış suretiyle paylı olarak 3. kişilerle birlikte miras bırakan adına tescil edilmiştir. Önallar marka 1500 litrelik ilaçlama aleti ile Manavoğlu 1600 marka çapalama aletinin murisin ölümünden sonra davacı tarafından alındığı dosya arasında yer alan .... tarihli faturadan anlaşılmaktadır. Diğer tarım aletleri ise yapılan yerinde tespitte düzenlenen rapor ile belirlenmiştir.

1- Dosya muhtevasına, dava evrakı ile yargılama tutanakları münderecatına, mevcut deliller mahkemece takdir edilerek karar verildiğine ve takdirde bir isabetsizlik bulunmadığına, davacı vekilinin aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan traktör tamirat bedelinin tahsiline ilişkin temyiz itirazının reddine karar verilmesi gerekmiştir.