muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/11072, Karar No: 2011/11428, Tarih: 31.10.2011

Baz istasyonunun şehir dışına çıkartılması halinde, hücresel yapı oluşturulamaması nedeni ile, sinyallerin abonenin cep telefonuna ulaşabilmesi için çok yüksek elektromanyetik dalgalar oluşturması gerekecektir. Aynı zamanda kullanıcı cep telefonu da baz istasyonuna sinyali yeteri seviyede ulaştırabilmek için daha fazla güç kullanacağından daha fazla insanın daha fazla elektromanyetik alana maruz kalması kaçınılmaz olacaktır.

Baz istasyonlarının insan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü(IEEE),… vb bir çok ulusal ve uluslararası kuruluş çalışmalar yapmakta ve bu çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiş bulunmaktadır.

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dâhilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik’teki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık ¼’ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK’nun 737. Maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. Kanıtlanmayan mücerret (soyut) “uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor,..vs gibi” nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir.

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır.Yerel mahkemece, baz istasyonunun davacının evine olan uzaklığı ve ölçülen alan şiddet değerleri gözetilerek, baz istasyonu nedeniyle davacının zarara uğramadığı sonucuna varılarak istemin reddedilmesi gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle davanın kabul edilmiş olması usul ve yasaya uygun düşmediğinden kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 31/10/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.31/10/2011
Yargıtay — Esas No: 2023/3605, Karar No: 2024/6432, Tarih: 16.09.2024

**11. Hukuk Dairesi         2023/3605 E.  ,  2024/6432 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/398 Esas, 2023/418 Karar

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 5. ... ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/383 E., 2020/327 K.

Taraflar arasındaki TÜRKPATENT Yeniden İnceleme Değerledirme Kurulu (YİDK) kararının iptali davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalılar vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvuruların esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalılar vekilleri tarafından temyiz edilmekle; temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin “ARZUM” markasıyla, yiyecek hazırlama, pişirme ve kızartma, içecek hazırlama, temizlik, kişisel bakım, ütü, bebek ürünleri ve aksesuarları olmak üzere 8 ürün kategorisinde, 250 çeşit ürün ile pazarda yer aldığını, davalı şahsın 29. ve 35. sınıflara giren emtialarda “ARZUM Şarküteri Gurme” ibaresini tescil ettirmek üzere 16.04.2018 tarihli ve 2018/38109 sayılı başvurusunun bulunduğunu, 6769 sayılı Sınai Mülkiyet Kanunu'nun (6769 sayılı Kanun) 6 ncı maddesinin bir, beş ve dokuzuncu fıkralarına dayanarak yaptıkları itirazın, davalı TÜRKPATENT tarafından birinci fıkra hükmü bakımından kısmen kabul edildiğini ve başvuru kapsamından 35. sınıf kapsamındaki emtiaların çıkarıldığını, müvekkilinin diğer itiraz gerekçelerinin reddinin hukuka aykırı olduğunu, zira müvekkilinin “ARZUM” ibareli markasının davalı kurum nezdinde T/01592 no ile “tanınmış marka” olarak tescilli olduğunu, davalının marka başvurusunun sadece 35. sınıf açısından değil, 29. sınıf açısından da reddinin gerektiğini, müvekkilinin tescilli markalarının 29. sınıf kapsamındaki emtiaların satışı hizmetini de kapsadığını, davalı şahsın marka başvurusunda yer alan “gurme” ve “şarküteri” ibarelerinin ilgili sektörlerde herkes tarafından kullanılan genel/jenerik/tanımlayıcı ibareler olduğunu, dava konusu markanın tescili halinde bu markanın müvekkilinin markasından haksız bir yarar sağlayacağını, müvekkiline ait markaların ayırt edici karakterini zedeleyeceğini ve markanın itibarının zarar göreceğini, başvurunun kötü niyetle yapıldığını, ileri sürerek YİDK’in 2019-M-7894 sayılı kararının iptaline, tescili halinde 2018/38019 sayılı markanın hükümsüzlüğüne karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

II. CEVAP

Davalı TÜRKPATENT vekili cevap dilekçesinde; vekili, müvekkili Kurum kararının usul ve yasaya uygun olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Diğer davalı vekili cevap dilekçesinde, davacının “ARZUM” ibareli markasının tanınmış marka olmasının, içinde bu ibarenin geçtiği başka bir markanın tesciline engel olamayacağını, müvekkilinin 1995 yılından beri Kadıköy Balık Pazarı içerisindeki işletmesinde “Arzum Şarküteri Gurme” markasını kullandığını, bilinen ve tanınan bir işletme olduğunu, davacının tanınmış markasının ününden faydalanmasının söz konusu olmadığını, davacının tanınmış markasının “küçük ev ve el aletleri”nde kullanıldığını, davacının 29. sınıfa giren gıda maddelerinde tanınmış bir ürününün bulunmadığını, ortalama tüketici nezdinde davacının markasının “elektrikli ev aletleri”ni çağrıştırdığını, gıda maddelerini çağrıştırmadığını, davalının kötü niyetli olduğuna dair iddianın ispat olunamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davacı başvurusundan davaya konu edilen emtia ile davacının kararda sayılı markaları kapsamındaki mal ve hizmetler arasında aynı/aynı tür/benzerliklerin olduğu, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında emtia benzerliği şartının gerçekleştiği, taraf markaları bütün olarak karşılaştırıldığında; davacıya ait 2014/04192, 2014/40050, 2014/40183, 2017/109047 ve 2011/107953 sayılı markalar ile başvuru arasında karıştırılma ihtimalinin mevcut olduğu, taraf markalarının bütünsel anlamda birbirleri ile güçlü bir benzerlik taşıdığını, davacı markaları ile bir şekilde karşılaşmış, markayı duymuş, görmüş, tecrübe etmiş ortalama tüketicinin, sonraki tarihli dava konusu markayla, benzerliği tespit olunan mal ya da hizmetlerde karşı karşıya kaldığında, işaretler arasındaki bu yüksek düzeyli benzerlik nedeniyle bir ilişki kuracağı ve markaları aynı iktisadi kaynağın yarattığı yeni bir marka olarak algılayacağı, zira işaretler arasında gerek kavramsal gerek işitsel açıdan potansiyel müşterinin bakış açısından benzerlik bulunduğu, bu nedenle 6 ncı maddenin birinci fıkra koşullarının ikisinin de somut olayda oluştuğu, başvuru ile itiraza mesnet 2011/107953, 2008/55260, 2017/48713, 2017/109047, 2014/40183 ve 2014/40050 sayılı markalar ile dava aşamasında mesnet gösterilen ve hükümsüzlük talebi yönünden dikkate alınacak olan 2011/53340 sayılı markalar kapsamında emtia benzerliği şartının gerçekleştiği, davalının 2008/55260, 2011/53340, 2018/58784, 2017/77721, 2017/109047 ve yine T/01592 sayılı tanınmış marka bakımından kullanmama def’i savunmasını ileri sürdüğü, davacının 2011/53340 sayılı markaya karşı ileri sürülen kullanmama def'ine karşı dosyaya sunduğu delillerin markanın 29. sınıfta kullanımını ispatlayamadığı, davacının “arzum” markasının TÜRKPATENT sicil kayıtlarında T/01592 sayısı ile özel korunan markalarda kayıtlı olduğu, ayrıca yine davacının dosyaya sunduğu bilgi ve delilere göre “arzum” markasının “elektronik ev aletleri” alanında tanınmış bir marka olduğu, salt tanınmış bir markayı oluşturan işaretin, farklı bir mal veya hizmet grubunda tercih edilmesinin her hal ve koşulda tanınmış markanın ayırt edici karakterine zarar vermeyeceği, tanınmış markayı sulandırmayacağı, dolayısıyla tanınmış markaya geniş bir koruma sağlamayacağı, taraf markalarındaki ortak unsur olan “arzum” ibaresinin Türkçe, yaratılmamış ve özgünlüğü bulunmayan bir kelime olup farklı mal ve hizmet sektörlerinde, farklı hak sahiplerince bu ibarenin ticari bir mal veya hizmet için ayırt edici işaret olarak kullanılmasının mümkün olduğu, somut olayda dava konusu marka kapsamında yer alan ve dava konusu olan 29. sınıftaki gıda emtiaları ile davacı markalarının tanınmışlığının bulunduğu elektronik ev aletleri arasında ticari açıdan bağlantısal hiçbir ilişki olmadığı, tanınmışlığın 29

. sınıftaki gıda emtiaları ile davacı markalarının tanınmışlığının bulunduğu elektronik ev aletleri arasında ticari açıdan bağlantısal hiçbir ilişki olmadığı, tanınmışlığın 29. sınıf emtialara sirayet etmeyeceği, markalar arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası bağlamında iltibas tehlikesi bulunduğu tespit edildiğinden, tanınmışlık iddiasından kaynaklı istemlerin yerinde bulunmamasının, yargılamanın sonucuna etkisinin bulunmadığı, davaya konu marka ile itiraza mesnet markaların iltibas tehlikesi oluşturacak derecede benzer olmalarının haricinde davalı şahsın kötü niyetle hareket ettiğini gösterir somut olgu ileri sürülmediğinden kötü niyet iddiasına dayalı taleplerin yerinde olmadığı, markalar arasında birinci fıkra bağlamında iltibas tehlikesi bulunduğu tespit edildiğinden, kötü niyet iddiasından kaynaklı istemlerin yerinde bulunmamasının yargılamanın sonucuna etkisinin bulunmadığı gerekçesiyle davanın kabulüne, davacının itirazlarının reddi bakımından 2019-M-7894 sayılı YİDK karanının iptaline, dava konusu 2018/38019 sayılı markanın hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı TÜRKPATENT vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının markasının elektrikli ev aletleri bakımından tanınmış olduğunu, 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki şartların oluşacağına dair yeterli delil bulunmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

2.Diğer davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle; davacının 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki şartların oluştuğuna dair delil sunmadığını, tüketicilerin markaları karıştırmayacağını, bilirkişi raporuna göre de markalar arasındaki görsel benzerlik düzeyinin düşük olduğunu, davacının müvekkili ile aynı alanda faaliyet göstermediğini, müvekkilinin "Arzum Şarküteri" ibaresini 1995 yılından beri kullandığını, davacının tanınmış olduğu mal hizmetlerle 29. sınıfın ilgili olmadığını ileri sürerek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararında; davalının kullanım ispatı talebinde bulunmadığı 2011/107953 sayılı itiraza mesnet markanın kapsamında 29. sınıf malların satışı hizmetlerinin bulunduğu, emtia benzerliği şartının gerçekleştiği, davacının markalarının esas unsuru olan "ARZUM" ibaresinin davaya konu markanın da esas unsurunu oluşturduğu, başvuruda yer alan diğer ibareler tali nitelikte olup, başvuruyu itiraza mesnet markalardan yeterince farklılaştırmadığı, bu hale göre taraf markaları arasında 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin birinci fıkrası anlamında ilişkilendirilme ihtimali de dahil karıştırılma ihtimalinin bulunduğu, tanınmışlık ve kötü niyete dayalı iddiaların ispatlanamadığı gerekçesiyle davalılar vekillerinin istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalılar vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı TÜRKPATENT vekili temyiz dilekçesinde özetle; 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki şartların gerçekleşmediğini, "Arzum" ibareli markanın 'Küçük ev ve el aletleri' üzerinde tanınmış olmasının, itiraz konusu 29 sınıfa dahil mallar için tanınmış olduğu yönünde sonuç doğurmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

B. Temyiz Sebepleri

1.Davalı TÜRKPATENT vekili temyiz dilekçesinde özetle; 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasındaki şartların gerçekleşmediğini, "Arzum" ibareli markanın 'Küçük ev ve el aletleri' üzerinde tanınmış olmasının, itiraz konusu 29 sınıfa dahil mallar için tanınmış olduğu yönünde sonuç doğurmadığını belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

2.Diğer davalı vekili temyiz dilekçesinde özetle; davacı tarafça 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin beşinci fıkrasının uygulanabilmesi için gerekli somut delil veya bu yönde muhtemel bir delil sunulmadığını, davacıya ait markaların fiilen faaliyet göstermediği sınıfları kapsamasının haksız olduğunu, 29 sınıf gıda ürünleri ile davacı markaları kapsamındaki mal ve hizmetler arasında bağlantı bulunduğu kabulünün hatalı olduğunu, ortalama bir tüketicinin elektrikli küçük ev aleti alanında tanınmış davacı markasını müvekkiline ait işletme ile karşılaştırmasının söz konusu olmadığını, ortalama tüketicinin, 25 yıldır aynı yerde bulunan bir şarküteriyi, bu alanda tanınırlığı olmayan ve faaliyet göstermeyen davacıya ait marka ile karıştırmayacağını, dava konusu marka ile davacı markaları arasında görsel benzerlik düzeyinin düşük olduğunun bilirkişi raporunda da tespit edildiğini, emsal kararlara göre de tanınmışlığın farklı sınıflarda marka tesciline engel olabilmesi için haksız yarar sağlanması, marka itibarına zarar verilmesi, markanın ayırt edici karakterinin zedelenmesi şartlarının her bir somut uyuşmazlık bakımından ayrı ayrı incelenip değerlendirilmesi gerektiğini belirterek Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Dava, davalı şahıs marka başvurusuna davacı şirket tarafından yapılan itirazın kısmen reddine dair YİDK kararının iptali talebine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1.6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri.

2. 6769 sayılı Kanun'un 6 ncı maddesinin bir, beş ve dokuzuncu fıkraları

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davalılar vekillerince temyiz dilekçelerinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderlerinin temyiz edenlere yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

16.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/8160, Karar No: 2010/11521, Tarih: 30.09.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/8160 E.  ,  2010/11521 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 101 ada 1 parsel sayılı 666283.59 m2 yüzölçümlü taşınmaz, belgesizden orman niteliğiyle Hazine adına tesbit edilmiştir. Davacı, zilyedlik iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi orman niteliğiyle Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraza ilişkindir.

Yargıcın dava konusu şeyi inceleyerek onun hakkında bütün duygularıyla bilgi edinmesi olarak tanımlanabilen keşif; taşınmazlarla ilgili davalarda, dava konusunun yerinde görülüp incelenmesi biçiminde gerçekleşir (H.Y.U.Y.m. 363 vd.). Keşfe gidilebilmesi için mahkemenin tüm delilleri toplayarak dosyayı keşfe hazır hale getirmesi ve bu konuda bir ara kararı oluşturması zorunludur. Bu kararda keşif giderlerinin, keşif giderini yatıracak tarafın ve bunun için gerekli önel ve/veya kesin önelin avukatla kendini temsil ettirmeyen taraf keşif istemişse, kesin önel içerisinde giderleri yatırmamanın sonuçlarının açıklıkla anlatılması; tanık dinlenip, bilirkişi incelemesi yapılacak ise, bu hususun ve keşif günü ile saatinin belirtilmesi; bunun doğal sonucu olarak; hakim, katip ve götürülecekse mübaşir için yol tazminatının (492 Sayılı Harçlar Yasası m. 34); keşif isteyen taraftan keşif aracını bizzat sağlaması istenemeyeceğinden; mahkeme, yapacağı işe, süresine ve gideceği yere göre gerekli gördüğü aracı kendisi belirleyip, temin edeceğinden, araç için ödenecek para miktarının; keşifte dinlenecek bilirkişi ve tanıkların isimlerinin ve ücretlerinin; bilirkişi ve tanıklarla, gerekiyorsa taraflara keşif gününün haber verilebilmesi için gönderilecek davetiye giderlerinin gösterilmesi yanında; yatırılacak avansın tutarı ile yatıracak tarafın ekonomik gücü, keşif tarihi ve tebligatların ulaşması için geçecek süre gözetilerek keşif gününden önceye rastlayan bir tarihin belirlenmesi ve bunda Tebligat Yasası ile Tebligat Tüzüğünün gözönünde tutulması zorunludur.

Anılan hususları kapsamayan ve belirlenecek bir miktarın keşif gününe kadar yatırılması biçiminde kurulacak ara kararı ve buna dayalı olarak verilecek önel ve kesin önelin uygulamada H.Y.U.Y. m.414, 163 açısından bir sonuç doğurması olanağı bulunmamaktadır (H.G.K. 26.02.1975 T. 1972/1-1273 E. 1975/258 K; H.G.K. 18.02.1983 t, 1980/1-1284 E. 1983/141 K. H.G.K. 30.12.1992 t. 1992/16-666 E., 1992/769 K.; 20.H.D. 14.12.1992 t, 1992/16198-7040).

Öte yandan, bu koşulların tam olarak yerine getirilmemesi, keşif giderlerine itiraz hakkı olan gider yükümlüsünün bu hakkını kullanmasına da engel oluşturur.

Öte yandan, bu koşulların tam olarak yerine getirilmemesi, keşif giderlerine itiraz hakkı olan gider yükümlüsünün bu hakkını kullanmasına da engel oluşturur.

Kadastro mahkemelerinde belirtilen genel hükümler, 3402 Sayılı Kadastro Yasasının 29’ncı maddesi kıyas yoluyla, aynı yasanın 36’ncı maddesine göre işlem yapılması hallerinde de aynen uygulanır.

Yukarıda açıklanan yasa ve yerleşmiş Yargıtay uygulamasına aykırı olarak kurulan ara kararları sonucu verilen önel ve kesin önele dayanılarak, keşif giderlerinin yasal sürede yatırılmadığından söz edilerek yazılı biçimde hüküm kurulması bozma nedenidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer yönlerin bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde iadesine 30.09.2010 günü oybirliği ile karar verildi.