muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/683, Karar No: 2018/8231, Tarih: 28.03.2018

**1. Hukuk Dairesi         2018/683 E.  ,  2018/8231 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen tapu iptali ve tescil davası sonunda, yerel mahkemece davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, tetkik hakimi ...’ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp, düşünüldü;

-KARAR-

Dava, muris muvazaası hukuksal nedenine dayalı pay oranında tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, kardeşi davalının, 2010 yılında ciddi bir beyin rahatsızlığı geçiren ......leri mirasbırakan ...... Aceter'i bakımını üstleneceği telkiniyle yanına aldığını ve ......lerini tapuya götürerek kandırmak suretiyle ve diğer kardeşlerinden mal kaçırmak amacı ile 1496 parsel sayılı taşınmazdaki 13 numaralı bağımsız bölümü tapuda satış göstererek değerinin çok altında temellük ettiğini ileri sürerek taşınmazın tapu kaydının iptali ile 1/3 payının adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davaya konu taşınmaza ilişkin geçmiş tapu kayıtları incelendiğinde adına kayıtlı taşınmazı ......si ...... Acater'e bağışladığının görüleceğini, taşınmazı kazandığı para ile edindiğini, davacının baskıları ile ......sine devrettiğini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava konusu taşınmazın devrinin muvazaalı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Mirasbırakan ...... Aceter’in 15.12.2012 tarihinde öldüğü, geriye davacı oğlu ......, davalı kızı ... ve dava dışı oğlu ...’in kaldıkları, çekişme konusu 1494 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki 6/604 arsa paylı 13 nolu meskenin davalıya ait iken 2.6.1980 tarihinde muris ......sine bağış sureti ile temlik ettiği, ...... ...... tarafından da 10.06.2010 tarihinde davalıya satış suretiyle devredildiği kayden sabittir.

Hemen belirtmek gerekir ki , mahkemece dinlenen davacı tanığı ...... Neval dava konusu temlikin muvazaalı olduğunu gösterir şekilde beyanda bulunmamış, aksine davalı tanıkları Aziz ve Keriman ise dava konusu taşınmazın öncesinde davalıya ait olduğunu ve murisin yaptığı işlem ile eski malikine iade edildiğini bildirmişlerdir. Bu durumda temlikin muvazaalı olduğunu söyleme olanağı bulunmamaktadır.

Hal böyle olunca davanın reddine karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalının temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'un 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 28/03/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/445, Karar No: 2015/1472, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/445 E.  ,  2015/1472 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/14821, Karar No: 2021/3235, Tarih: 08.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2020/14821 E.  ,  2021/3235 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak,

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanıklar ... ile ... müdafiilerinin temyiz nedenleri bu nedenlerle yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 08/02/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29026, Karar No: 2016/7996, Tarih: 26.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/29026 E.  ,  2016/7996 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, işyeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

I-Mala zarar verme ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçlarından doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuğun temyiz isteğinin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II- Hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarına gelince;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

5271 sayılı CMK'nın 150/2. maddesi uyarınca, suça sürüklenen çocuğu savunmak üzere bir avukatın görevlendirilmesi nedeniyle, zorunlu müdafii için ödenen avukatlık ücretinin, dosyadaki bilgilerden mali olanaklardan yoksun olduğu anlaşılan suça sürüklenen çocuğa, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesindeki düzenlemesine açıkça aykırı olarak yargılama gideri olarak yükletilmesine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuğun temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepden dolayı BOZULMASINA, ancak bu aykırılığın aynı Kanun'un 322. maddesi gereğince düzeltilmesi mümkün bulunduğundan; hüküm fıkrasının yargılama giderleriyle ilgili bölümündeki "..172 TL müdafii ücreti.." şeklindeki ibarenin çıkartılmasına, karar verilmek suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun olan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 26/04/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22571, Karar No: 2015/7714, Tarih: 16.04.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/22571 E.  ,  2015/7714 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Yapılan soruşturma ve toplanan delillerle, davacı erkek tarafından dinletilen tanık beyanlarında geçen ve davalı kadına kusur olarak yüklenen "sen ne biçim adamsın, evini geçindiremiyorsun, sürekli işten çıkıyorsun" şeklindeki sözler 2007 yılından önceye ait olup, bu tarihten sonra taraflar başka bir semte taşınarak evliliklerini devam ettirmişlerdir. Dinlenen diğer tanıklar ise davacıdan duyduklarını aktarmışlardır. Tanık beyanlarında geçen hadiselerden sonra evlilik birliğinin devam ettiği anlaşılmakla, bu olayların davacı erkek tarafından affedildiği, en azından hoşgörü ile karşılandığının kabulü gerekir. Affedilen veya hoşgörü ile karşılanan davranışlar ile tanıkların taraflardan aktardıkları beyanlar boşanma davalarında kusur olarak dikkate alınamaz. Geçimsizliğe neden olan hadiselerde, birlikte yaşamaktan kaçınan, birlik görevlerini yerine getirmeyen davacı erkek tamamen kusurludur.

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK md.166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma nedenine göre diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 16.04.2015 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2016/10215, Karar No: 2019/4400, Tarih: 14.06.2019

**16. Hukuk Dairesi         2016/10215 E.  ,  2019/4400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO TESPİTİNE İTİRAZ

Davada Hazine taraf olup, çekişmeli 108 ada 16 ve 17 parsel sayılı taşınmazların sınırında orman parseli bulunmasına, kadastro çalışmaları sırasında komşu orman parselinin davalı olması nedeniyle çekişmeli taşınmazların yüzölçüm ve sınırları kesinleştirilmeden tespitlerinin yapılmış olmasına, ayrıca bu taşınmazların memleket haritası ve amenajman planında ağaçsız orman toprağı ve bozuk meşe baltalığı olarak gösterilmiş bulunmasına göre, temyiz inceleme görevi Yargıtay Başkanlar Kurulu'nun 30.01.2019 tarih ve 1 sayılı ve önceki tarihli kararları ile kabul edilen Hukuk Dairelerine ilişkin iş bölümü uyarınca Yargıtay 20. Hukuk Dairesi'ne ait bulunmaktadır. Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE, 14.06.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1388, Karar No: 2021/1505, Tarih: 17.03.2021

**1. Hukuk Dairesi         2019/1388 E.  ,  2021/1505 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 1. HUKUK DAİRESİ

DAVA TÜRÜ : TAPU İPTALİ VE TESCİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince verilen 16.01.2019 gün ve 1706-52 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya tetkik olunarak gereği düşünüldü.

-KARAR-

Dava, tapu iptal ve tescil isteğine ilişkindir.

Davacı, dava konusu 30566 ada 7 parsel sayılı taşınmazını bacaklarındaki güç kaybı nedeniyle beyin cerrahisinde beklerken vakıf görevlisinin tedavisine yardımcı olacağı telkiniyle davalı vakfa bağışladığını, vakıf görevlisinin kendisini dinlenme evine yerleştirip sonrasında ilgilenmediğini, hile ile aldatıldığını, hasta ve zor durumda iken vakıf görevlisinin aldatması sonucu bağış işleminin yapıldığını, epilepsi hastası, yaşlı bir insan olduğunu, bakım evinin ücretini de emekli maaşı ile ödediğini ileri sürerek tapu kaydının iptali ile tescile karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesince, davalının edimini yerine getirdiği, davacının fiil ehliyetine haiz olduğu ve temliğin hile ile gerçekleştirildiği iddiasının ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesince de davacının istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden; dava 21.01.2015 tarihli dilekçe ile davacı ... tarafından verilen vekaletname ile vekil ... ... tarafından açılmış olup, yargılama sırasında davacı ...’ın ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.03.2018 tarih 2016/160Esas, 2018/154 Karar sayılı kararı ile kısıtlandığı, 07.11.2018 tarihli ek karar ile Av. ...’ın vasi olarak atandığı, vasinin davada yer almasının sağlanmadığı anlaşılmaktadır.

Bilindiği üzere, davacıya vasi atanmakla davacı veya onun tayin ettiği vekilin davayı takip yetkisi sona erer ve bu yetki vasiye geçer

Somut olayda, Dairece eksikliği tamamlanmak suretiyle geri çevirme ile vasi Av. ...’ın davacı vekiline vermiş olduğu vekaletname varsa dosya arasına alınması, yoksa vasiye Bölge Adliye Mahkemesi kararının tebliği istenilmiş olup, vekaletname sunulmadığı gibi, Bölge Adliye Mahkemesi kararı vasi ...’a tebliğ edilmesine karşın kararı temyiz etmemiş, karar yalnızca davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Oysa; davacı vekilinin davada takip yetkisinin kalmaması nedeniyle, kararı temyiz etme hakkı bulunmamaktadır.

Bu durumda, davada sıfatı kalmayan davacı vekili tarafından yapılan temyiz itirazının dinlenmesine de olanak bulunmadığından temyiz dilekçesinin REDDİNE, alınan peşin harcın istek halinde yatıra iadesine, 17/03/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8467, Karar No: 2014/14016, Tarih: 08.12.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/8467 E.  ,  2014/14016 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Koyulhisar Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/02/2014

NUMARASI : 2012/107-2014/44

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 17.09.2012 gününde verilen dilekçe ile satış vaadi sözleşmesine ve TMK'nın 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 28.02.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

KARAR

Dava, satış vaadi sözleşmesine ve TMK'nın 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteğine ilişkindir.

Davalı A.. D.. davayı kabul etmiş, diğer davalılar davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü davacı vekili temyiz etmiştir.

1-Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya kapsamına göre davacının TMK 724. maddesine dayalı tapu iptali ve tescil isteminin koşullarının gerçekleşmediği anlaşıldığından mahkemece bu istemin reddine karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

2- Kaynağını Borçlar Kanununun 22. maddesinden alan taşınmaz satış vaadi sözleşmeleri, Borçlar Kanununun 213. maddesi ile Türk Medeni Kanununun 706. ve Noterlik Kanununun 89. maddesi hükümleri uyarınca noter önünde re’sen düzenlenmesi gereken, bir başka anlatımla geçerliliği resmi şekil şartına bağlı kılınan, tam iki tarafa borç yükleyen ve kişisel hak sağlayan sözleşme türüdür. Vaat alacaklısı, taşınmaz satış vaadi sözleşmesi ile mülkiyet devir borcu yüklenen satıcıdan edim yerine getirilmediğinde Türk Medeni Kanununun 716. maddesi uyarınca açacağı tapu iptali ve tescil davasında borcun hükmen yerine getirilmesini isteyebilir.

Ancak, davacı dava konusu taşınmazdan 550 m2 yüzölçümünde olan bir bölümünü Koyulhisar Noterliği'nin 03.10.1997 tarihli, 870 yevmiye numaralı gayrimenkul satış vaadi sözleşmesi ile satın aldığını belirtmiş, mahallinde yapılan keşif sonucunda düzenlenen 28.11.2013 tarihli bilirkişi raporunda da bu yerin dava konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmazın çapı içerisinde kaldığı belirlenmiştir. Bu durumda mahkemece çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince, paylı maliklerden A.. D.. tarafından davacıya satışın vaat edilmesi ve adı geçen davalının da kabulü gözetilerek davacının satın aldığı 550 m2'lik yerin paya dönüştürülerek davalı A.. D..'ın 13/16 payından iptal edilerek davacı adına tesciline karar verilmesi gerekirken davanın tümden reddedilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1.) bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddine, (2.) bentte açıklanan nedenlerle davalının temyiz itirazının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde davalı tarafa iadesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 08.12.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/763, Karar No: 2015/1557, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/763 E.  ,  2015/1557 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/1726, Karar No: 2018/10323, Tarih: 05.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2017/1726 E.  ,  2018/10323 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/4, 62, 50/1-a, 52/1-2, 4. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii, ... vekili ve ... vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

21.06.2014 günü saat 11:20’de çift yönlü, çift şeritli, 4.5 metre genişliğindeki, bölünmemiş, sola keskin viraj tabelası bulunan virajlı asfalt yolda sanık sevk ve idaresindeki tır ile seyir halindeyken virajı döndüğünde, tırın dorsesinin bir kısmının şerit ihlali yaparak karşı şeridi işgal ettiği, karşı yönden idaresindeki aracıyla gelen katılan ...’ün bu sebeple direksiyonu sağa kırarak fındık bahçesine girdiği, 50 metre kadar yuvarlanarak devam ettikten sonra durabildiği somut olayda; asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu katılan ... ve ...'ün basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde, katılanlar ... ve ...'in ise vücutlarında kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmalarına neden olan sanık hakkında TCK'nın 61. maddesinde belirlenen temel cezanın bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütler ve aynı kanunun 3. maddesindeki adalet, hakkaniyet ve orantılılık ilkesi gözetilerek tayin edilen temel cezada isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamede bu yönde bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiin, olay yerinde keşif yapılmadığına, sanığın kusurunun olmadığına, verilen ceza miktarının fazla olduğuna, katılan ... vekili ve katılan ... vekilinin verilen ceza miktarının az olduğuna dair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Sanık hakkında tayin edilen 6 ay 20 gün hapis cezanın TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince paraya çevrilmesi sırasında 5 ay gösterilmesi suretiyle maddi yazım hatası yapılması,

2-Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi sureti ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

1- Sanık hakkında tayin edilen 6 ay 20 gün hapis cezanın TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince paraya çevrilmesi sırasında 5 ay gösterilmesi suretiyle maddi yazım hatası yapılması,

2-Sanık hakkında hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi sırasında adli para cezasına esas alınan tam gün sayısının gösterilmemesi sureti ile TCK'nın 52/3. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince BOZULMASINA; ancak, yeniden yargılama gerektirmeyen bu hususlarda aynı kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden; hükmün 4. fıkrasının hükümden çıkarılarak yerine “sanığın kişilik ve sosyal özellikleri nazara alınarak, sanığa verilen 6 ay 20 gün hapis cezasının TCK'nın 50/1-a maddesi gereğince adli para cezasına çevrilmesine, sanığa verilen adli para cezasının TCK'nın 52/3. maddesi gereğince 200 tam gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesine, TCK'nın 52/2. maddesi gereğince sanığın ekonomik ve şahsi halleri göz önünde bulundurularak bir gün karşılığı adli para cezasının takdiren 20 TL olarak hesabıyla 4000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün isteme aykırı olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.