muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/14535, Karar No: 2011/13224, Tarih: 08.12.2011

Dosya kapsamı ve yukarıda belirtilen ilke ve bilgiler gözönüne alındığında davaya konu baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olduğu anlaşılmaktadır. Ayrıca baz istasyonunun soyut değerlendirmeler dışında davacının sağlığına zarar verdiği teknik, ilmi ve inandırıcı delillerle kanıtlanamamıştır. Şu durumda davanın reddine karar verilmesi gerekir. Bu yön gözetilmeden davanın kabul edilmiş olması bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına ve temyiz eden davalıdan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 08/12/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumuzdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyoruz.08/12/2011
Yargıtay — Esas No: 2012/721, Karar No: 2012/1482, Tarih: 06.02.2012

**14. Hukuk Dairesi         2012/721 E.  ,  2012/1482 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalı aleyhine 21.12.2009 gününde verilen dilekçe ile tapuda kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 08.06.2011 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

\_K A R A R\_

Dava, 581 parsel sayılı taşınmazın tapu kayıt malikleri “...'nin” "... ...", "...'in" "...", "...'nin" "... ...", "...'in" "... oğlu ..." olarak düzeltilmesi istemine ilişkindir.

Davalı idare vekili, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece "..." isminin düzeltilmesine ilişkin davanın reddine, diğer maliklerin isminin düzeltilmesine ilişkin davanın ise kabulüne karar verilmiştir.

Dava, tapu kaydına yanlış yazılan kimlik bilgilerinin düzeltilmesi isteğine ilişkindir.

Taşınmazların, kadastro tespiti ya da tapuya tescili sırasında mülkiyet hakkı sahibinin isim, soyisim, baba adı gibi kimlik bilgilerinin kayda eksik ya da hatalı işlenmesi, kayıt düzeltme davalarının kaynağını oluşturur. Bu tür davalarda kimlik bilgileri düzeltilirken, taşınmaz malikinin değişmemesi, diğer bir anlatımla mülkiyet aktarımına neden olunmaması gerekir.

1-Dosya içerisinde bulunan belgeler incelendiğinde, davacıların "... ..." ve "... ...'nin" mirasçısı olduğu anlaşılamamaktadır. Mahkemece, davacılar ile "... ..." ve "... ..." arasındaki mirasçılık ilişkisini gösterir veraset belgesi tamamlatılarak davacıların aktif dava ehliyetinin olup olmadığı araştırılmadan karar verilmesi doğru olmamıştır.

2-Tapuda isim düzeltilmesi davalarında amaç, tapu kayıtlarının nüfus kayıtlarına uygun hale getirilmesidir. Bunun için de kaydının düzeltilmesi istenilen kişinin öncelikle nüfusta kayıtlı olması gereklidir. Ancak, bazı durumlarda nüfusta kayıtlı olmayan kişilerin de kimlik bilgilerinin düzeltilmesi istenmektedir. Nüfusta kayıtlı olmayan kişiler adına kayıtlı taşınmazların idari yoldan tapu kayıtlarında intikal yaptırılamadığından zorunlu olarak açılan bu tür davalarda düzeltme kararı verilemeyen hallerde tespit kararı verilmesi gerekli ve zorunludur.

Nüfusa kaydedilmeden ölmüş veya herhangi bir nedenle nüfusta kaydı bulunmayan kişilerin tapu kaydındaki kimlik bilgilerinin düzeltilmesi mümkün değil ise de bu gibi durumlarda tapu malikinin davacıların murisi ile aynı kişi olduğunun ispatlanması halinde “çoğun içerisinde az da vardır” kuralı gereğince bu yönde bir “tespit kararı” verilmelidir. Eldeki davada davacıların murisi olduğunu iddia ettikleri "... ..." ve "... ...'nin" nüfus kayıtları dosya içerisinde bulunmamaktadır. Mahkemece nüfus müdürlüğünden yeterince araştırma yapılarak davacıların murisinin nüfusa kayıtlı olup olmadığı tespit edilmeli nüfusu kayıtlı olmadığı anlaşılması halinde ise tapu maliklerinin, davacının murisi olduğu sonucuna varılır ise tespit hükmü kurmakla yetinilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru olmamıştır.

3-Mahkemece "...", "... ..." ve "... oğlu ...'ın" nüfus kayıtları ve veraset belgeleri tamamlandıktan sonra bu belgeler tapu kayıtlarındaki bilgiler ile karşılaştırılarak oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ve araştırma ile hüküm kurulması doğru olmamıştır.

Hüküm açıklanan nedenlerle bozulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda (1), (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, 06.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14153, Karar No: 2018/510, Tarih: 11.01.2018

**7. Ceza Dairesi         2015/14153 E.  ,  2018/510 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, erteleme, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Katılan ... Elektronik Ürünler Sanayi ve ... Limited Şirketi vekilinin dava konusu eşyanın müsaderesine, sanık ... müdafiinin mahkumiyete yönelik temyizlerinin incelenmesinde;

1-Dava konusu tır karnesi muhteviyatı eşyayı taşıyan aracın bağlı olduğu ... isimli nakliye firmasının ortağı ve yetkilisi olan sanık ...'in savunmasının aksine diğer sanıklarla birlikte atılı suçu işlediğine dair mahkumiyetine yeterli her türlü şüpheden uzak kesin, yeterli ve inandırıcı delil bulunmadığı halde beraati yerine mahkumiyetine karar verilmesi,

2-Hakkında mahkumiyet hükmü kurulan ve hükmü temyiz etmeyen sanık ...'ın dava konusu eşyanın gönderildiği firma olan ... Elektronik Ürünler Sanayi ve ... Limited Şirketi'nin ortağı ve yetkili müdürü olduğu gözetilmeden şirketin katılan olarak kabulüyle lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Kabule göre de;

1-24.11.2015 günlü 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren Anayasa Mahkemesi'nin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı iptal kararı ile 5237 sayılı TCK.nun 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptal edilmesi nedeniyle, anılan maddenin yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

TCK.nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca, mahkum olduğu kısa süreli olmayan hapis cezası ertelenen sanık hakkında anılan maddenin l. fıkrasının (c) bendinde yazılı hak yoksunluğunun, sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet veya kayyımlık yetkileri açısından uygulanmasına yer olmadığına, altsoyu dışında kalanlarla ilgili bu hak ve yetkilerden ise cezanın infazı tamamlanıncaya kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm tesisi,

2- Adli para cezasının bir gün karşılığının hesaplanması sırasında uygulama maddesinin TCK.nun 52/2. maddesi yerine TCK.nun 52. maddesi olarak gösterilmesi suretiyle CMK.nun 232/6. maddesine aykırı davranılması,

3-01.03.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5739 sayılı Yasanın 5. maddesi ile yapılan değişiklikle 5237 sayılı TCK.nun 50/6. madde ve fıkrasında yer alan "yaptırım" ibaresinin "tedbir" olarak değiştirilip, 5275 sayılı Yasanın 106. maddesinin 4. ve 9., yine 18.06.2014 tarihli 6545 sayılı Yasanın 81. maddesi ile 3. ve 8. fıkralarındaki değişiklikler ve 10. fıkrasının yürürlükten kaldırılmış olması göz önüne alındığında, hükümde infaz yetkisini kısıtlayacak şekilde, ödenmeyen adli para cezasının hapse çevrileceğinin belirtilmesi,

Yasaya aykırı, sanık müdafiinin ve katılan şirket vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 11.01.2018 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Sanık ... dava konusu tır karnesi muhteviyatı eşyayı taşıyan aracın bağlı olduğu ... isimli nakliye firmasının ortağı ve yetkilisi olduğundan mahkemenin bu sanığın mahkumiyetine ilişkin değerlendirilmesi yerinde görülmekle sanık hakkında mahkumiyet kararının onanması görüşünde olduğumdan, sayın çoğunluğun beraate yönlendiren bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2015/637, Karar No: 2015/1524, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/637 E.  ,  2015/1524 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/7116, Karar No: 2013/1053, Tarih: 15.01.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/7116 E.  ,  2013/1053 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 89/1, 89/2-b-d-e, 52/2 maddeleri uyarınca mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, Cumhuriyet Savcısı tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Anayasa Mahkemesinin 07.10.2009 gün ve 27369 sayılı Resmi Gazete'de yayınlanıp, yayımından itibaren bir yıl sonra 07.10.2010 tarihinde yürürlüğe giren, 23.07.2009 gün ve 2006/65 Esas, 2009/114 karar sayılı iptal hükmünün yürürlüğe girdiği tarihe kadar 5237 sayılı TCK'nın 50 ve 52. maddeleri ve 765 sayılı TCK hükümleri uyarınca doğrudan hükmedilip, başkaca hak mahrumiyeti içermeyen 2000 TL'ye kadar (2000 TL dahil) adli para cezalarına ilişkin mahkumiyet hükümleri 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı Kanunun 305. maddesi gereğince kesin nitelikte olup, 07.10.2010 ila 6217 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 14.04.2011 tarihine kadar ise mahkumiyet hükümlerinin hiçbir istisna öngörülmeksizin temyizi mümkün, 14.04.2011 ve sonrasında ise, doğrudan hükmedilen 3000 TL’ye kadar (3000 TL dahil) para cezaları 5320 sayılı Kanunun Geçici 2. maddesi uyarınca kesin niteliktedir. Ancak, ayrıntıları Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.04.2011 tarih, 2010/7-262 esas, 2011/35 karar sayılı içtihatında belirtildiği üzere, mahkemelerce doğru uygulama yapıldığında temyiz incelemesine konu olabilecek bir eylemde, suç niteliği doğru belirlenmesine karşın, yanılgılı bir uygulama ile kesinlik sınırı içinde kalan bir cezanın verilmesi halinde, bu gibi hükümler, başvuru üzerine temyiz denetimine konu olabilecektir.

Bu açıklamalar ışığında değerlendirme yapıldığında; mahkemece, temel ceza 30 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenip, 5237 sayılı TCK'nın 89/2-b-d-e, 52/2 maddeleri uyarınca sonuç olarak sanığın 900 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına hükmolunduğu; ancak, doğru uygulama yapıldığında, sanığa tayin olunan temel ceza suç tarihi itibariyle asgari hadden 90 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlense dahi, 5237 sayılı TCK'nın 89/2-b-d-e, 52/2 maddelerinin uygulanması sonucu sanığın 2.700,00 TL adli para cezası cezalandırılacağı ve kararın verildiği 15.04.2009 tarihi itibariyle hükmün kesinlik sınırı içerisinde kalmayacağı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle, sanık hakkında verilen mahkumiyet hükmünün temyiz edilebilir nitelikte olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

1- Gerekçeli karar başlığında, katılma isteminde bulunmadığı ve bu konuda herhangi bir karar da verilmediği halde, şikayetçinin katılan olarak gösterilmesi, suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı hareket edilmesi,

1- Gerekçeli karar başlığında, katılma isteminde bulunmadığı ve bu konuda herhangi bir karar da verilmediği halde, şikayetçinin katılan olarak gösterilmesi, suçun işlendiği zaman diliminin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/2-c maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde 5237 sayılı TCK'nın 61/1 ve 22/4. madde ve fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle 5237 sayılı TCK'nın 3/1. maddesi uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerektiği gözetilmeden, asli kusurlu olarak meydana getirdiği kaza sonucu mağdurun yaşamını tehlikeye sokacak, yüzünde sabit ize neden olacak, vücudunda ağır (4) derece kemik kırığı oluşacak şekilde yaralanmasına sebebiyet veren sanık hakkında adalet ve hakkaniyete uygun olmayacak şekilde az ceza tayini,

Kabul ve uygulamaya göre de:

5237 sayılı TCK'nın 89/1. maddesine göre verilecek para cezasının asgari hadden tayini halinde miktarının 5560 sayılı Kanunun yürürlüğe girdiği 19/12/2006 tarihinden önce işlenen suçlarda 5 günden 730 güne kadar, bu tarihten sonra işlenen suçlarda ise 5560 sayılı Kanunun 1. maddesiyle 5237 sayılı TCK'nın 61. maddesine eklenen 9. fıkra hükmü uyarınca 90 günden 365 güne kadar olduğu gözetilmeden, 16.08.2008 tarihinde atlı suçu işlediği kabul edilen sanık hakkında, temel cezanın 30 gün karşılığı adli para cezası olarak belirlenmesi suretiyle sanığa eksik ceza tayini,

Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında sanığa hükmolunan cezanın taksitlendirilmesine karar verilirken, uygulanan Kanun ve maddesinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

Kanuna aykırı olup, Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 15.01.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/5513, Karar No: 2022/6774, Tarih: 09.11.2022

**7. Hukuk Dairesi         2022/5513 E.  ,  2022/6774 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki ecrimisil davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 26/05/2022 gün ve 2021/8716 Esas-2022/3801 Karar sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Davacılar vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya içerisindeki bütün evrak incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

1086 sayılı HUMK’nun 440/III-1 maddesi uyarınca miktar veya değeri 2022 yılı itibariyle 35.830,00 TL'den az olan davalara ait hükümlerin onanması veya bozulmasına ilişkin kararlara karşı karar düzeltme yoluna gidilemez.

Somut olayda da, dava değeri 30.000,00 TL olup 16.193,00 TL ecrimisil alacağının kabulüne, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, davacılar vekili tarafından hükmedilen ecrimisilin az olduğundan bahisle karar düzeltme yoluna başvurulmuştur. Reddedilen kısmın değeri 35.830,00 TL'den az olduğuna göre yerel mahkeme kararının onanması yönündeki Dairemizin kararına karşı anılan madde uyarınca karar düzeltme yoluna gitme olanağı yoktur.

Bu nedenlerle, karar düzeltme istemini içeren dilekçenin reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan gerekçelerle, karar düzeltme istemini içeren dilekçenin REDDİNE, peşin yatırılan harcın yatırana iadesine, 09/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/203, Karar No: 2017/223, Tarih: 13.07.2017

**Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu         2017/203 E.  ,  2017/223 K.**

**"İçtihat Metni"**

2017/Bşk-203 2017/223 2016/311706

Görevsizlik Kararı Veren

Yargıtay Daireleri : 14 ve 19. Ceza

Mahkemesi :Ağır Ceza

Günü : 11.03.2008

Sayısı : 72-67

Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan hükümlü ...'nun 5237 sayılı TCK'nun 109/2, 109/3-a-b, 110/1 ve 62. maddeleri uyarınca 3 yıl 4 ay hapis ve 1 yıl 1 ay 10 gün hapis cezaları ile cezalandırılmasına ilişkin, Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesince verilen 11.03.2008 gün 72-67 sayılı hüküm 01.10.2009 tarihinde kesinleşmiştir.

Hükümlünün 30.06.2015 tarihli dilekçesi ile yasaklanmış hakların geri verilmesi talebi üzerine Aydın 1. Ağır Ceza Mahkemesince 28.08.2015 gün ve 731 değişik iş sayı ile, talep hakkında 21.04.2015 gün 356 değişik iş sayı ile daha önceden karar verildiğinden, taleple ilgili olarak yeniden karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

Bu karara karşı Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğünün 20.07.2016 gün ve 2052 sayılı yazısı üzerine Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca 02.09.2016 gün ve 311706 sayı ile kanun yararına bozma talebinde bulunulması üzerine dosyanın gönderildiği Yargıtay 14. Ceza Dairesince 16.11.2016 gün ve 11151-7863 sayı ile;

"Kanun yararına bozma isteyen ihbarname içeriğine konu uyuşmazlık adli sicil ve arşiv kaydının silinmesine ilişkin olup bu konuyu düzenleyen 5352 sayılı Adli Sicil Kanununun özel kanun olması nedeniyle dosya ile ilgili inceleme yapma görevi Yargıtay Kanununun 14. maddesi ile Yargıtay Büyük Genel Kurulunun 26.02.2016 günlü Resmî Gazete'de yayımlanarak 01.03.2016 tarihinde yürürlüğe giren 12.02.2016 günlü, 2016/1 sayılı kararına göre Yargıtay 19. Ceza Dairesine ait bulunduğu"

Yargıtay 19. Ceza Dairesince de 29.12.2016 gün ve 15493-24139 sayı ile;

"Hükmün konusuna, Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesine ve Yargıtay Büyük Genel Kurulu'nun 12.02.2016 gün ve 2016/1 sayılı kararına göre, kanun yararına bozma istemine konu kararın; kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen mahkumiyete bağlı kamu haklarından yasaklılık kararının kaldırılması talebi konusunda verilen hükme ilişkin olup inceleme görevi Yargıtay Yüksek 14. Ceza Dairesine ait bulunduğu"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Ceza Daireleri Başkanlar Kurulu yerine sehven Özel Daireye gönderilen dosya, Yargıtay 14. Ceza Dairesince 08.05.2017 gün ve 477-2478 sayı ile; oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümü için Birinci Başkanlığa gönderilmekle, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 14 ve 19. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kanun yararına bozma talebinin hangi Özel Dairece incelenmesi gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 14 ve 19. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; kanun yararına bozma talebinin hangi Özel Dairece incelenmesi gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 01.04.2008 gün ve 53-70 sayılı kararında belirtildiği üzere, 765 sayılı TCK'nun 31. maddesinde düzenlenen müebbeten kamu hizmetlerinden yasaklanmanın, asıl hüküm niteliğindeki beş yıldan fazla ağır hapis cezasına mahkûmiyetin doğal sonucu olarak ortaya çıkan fer’i (ek) bir ceza olması nedeniyle, kanun yararına bozma talebinin incelenmesi açısından görevli dairenin belirlenmesinde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan verilen asıl hükmün dikkate alınması gerektiği, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca ihbarnamenin düzenlendiği 02.09.2016 tarihinde yürürlükte bulunan 2016/1 sayılı iş bölümü uyarınca, bu suçun temyizen inceleme görevinin Yargıtay 14. Ceza Dairesine ait olduğu anlaşıldığından, asıl mahkûmiyete bağlı yasaklanmış hakların geri verilmesi talebine dair karara yönelik kanun yararına bozma talebinin de Yargıtay 14. Ceza Dairesince incelenmesi gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 19. Ceza Dairesi tarafından verilen görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, 14. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 14. Ceza Dairesinin 16.11.2016 gün ve 11151-7863 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, kanun yararına bozma incelemesi yapılması için Yargıtay 14. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 13.07.2017 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/6327, Karar No: 2014/1747, Tarih: 19.03.2014

**1. Ceza Dairesi         2013/6327 E.  ,  2014/1747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : İhmali davranışla öldürme, taksirle ölümü neden olma

HÜKÜM : 1- Sanık ... için; 765 sayılı TCK.nun 102/4. ve 104/2. maddeleri ile CMK.nun 223/8. maddesi gereğince gerçekleşen zamanaşımı uyarınca kamu davasının düşürülmesine,

2- Sanık ... (...) için; CMK.nun 223/2-b. maddesi gereğince beraatına dair.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1-Oluşa ve dosya içeriğine göre; suç tarihi olan 16.10.2005 tarihinde sanık ...’ın Eleşkirt ilçesi Aydıntepe Jandarma Karakol Komutanlığında jandarma er, sanık ...'in ise Eleşkirt ilçesi Tahir Sağlık Ocağında doktor olarak görev yaptıkları, olay günü sanık ...’ın görev yaptığı jandarma karakoluna, ülkemiz sınırlarını yasa dışı geçerek gelen ve bir minibüse binip Yunanistan ülkesine gitmek için yola çıkan yabancı uyruklu şahıslar ve bu şahısları nakleden kişilerin yetki bölgelerinden geçmekte olduğunun ihbar edilmesi üzerine, sanık ...’ın içinde olduğu bir grup jandarma kuvvetinin minibüsün muhtemel geçiş güzergahında önlem aldığı, ihbarda belirtildiği gibi kapalı kasası bulunan minibüsün önlem alınan yere geldiği görülünce, öncelikle dur ihtarının yapıldığı ancak araç durmayıp hızla kaçarak uzaklaşmaya başlayınca sanık ...’ın minibüsün kaçmasını önlemek amacıyla sol arka ve ön tekerleklerine doğru görev silahı ile iki el ateş ettiği, mermilerden birinin sol arka tekerleğin 25 cm üst tarafına ve aracın kaportasına, diğerinin ise sol ön kapı alt kısmına isabet ettiği, sol arka tekerliğin üstüne isabet eden merminin kaportayı delerek o sırada kapalı kasa içerisinde diğer 44 vatandaşı ile birlikte oturmakta olan Pakistan uyruklu maktulün kalça bölümüne isabet ettiği, sonrasında aracın bir süre daha gittiği ancak sürücüsünün direksiyon hakimiyetini kaybetmesi üzerine yoldan çıkarak durduğu, yapılan kontrollerde maktulün yaralandığının anlaşılması üzerine, saat 11:30 sıralarında sanık ...’in görev yaptığı sağlık ocağına getirildiği, sanığın, sağlık