muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/13580, Karar No: 2019/1293, Tarih: 18.02.2019

**10. Hukuk Dairesi         2016/13580 E.  ,  2019/1293 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, rücuan tazminat istemine ilişkindir.

Mahkemece, hükümde belirtilen gerekçelerle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davacı Kurum ve davalılardan ... vekillerince temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı Kurum, 10.01.2009 tarihinde, meydana gelen trafik-iş kazası sonucu yaralanan sigortalıya, sürekli iş görmezlik nedeniyle bağlanan gelirler ile yapılan tedavi masraflarının 5510 sayılı Kanunun 21. ve 23. maddeleri uyarınca, davalılardan rücuan tahsilini talep etmiştir.

5510 sayılı Yasanın 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 21. maddesi 1. fıkrası ile “iş kazası ve meslek hastalığı, işverenin kastı veya sigortalıların sağlığını koruma ve iş güvenliği mevzuatına aykırı bir hareketi sonucu meydana gelmişse, Kurumca sigortalıya veya hak sahiplerine bu Kanun gereğince yapılan veya ileride yapılması gereken ödemeler ile bağlanan gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri toplamı, sigortalı veya hak sahiplerinin işverenden isteyebilecekleri tutarlarla sınırlı olmak üzere, Kurumca işverene ödettirilir.” düzenlemesi getirilmiştir.

Aynı kanunun 23. maddesinde ise "Sigortalı çalıştırmaya başlandığının süresi içinde sigortalı işe giriş bildirgesi ile Kuruma bildirilmemesi halinde, bildirgenin sonradan verildiği veya sigortalı çalıştırıldığının Kurumca tespit edildiği tarihten önce meydana gelen iş kazası, meslek hastalığı, hastalık ve analık halleri sonucu ilgililerin gelir ve ödenekleri Kurumca ödenir. Yukarıdaki fıkrada belirtilen hallerde, Kurumca yapılan ve ileride yapılması gerekli bulunan her türlü masrafların tutarı ile gelir bağlanırsa bu gelirin başladığı tarihteki ilk peşin sermaye değeri tutarı, 21 inci maddenin birinci fıkrasında yazılı sorumluluk halleri aranmaksızın, işverene ayrıca ödettirilir." hükmü öngörülmüş olup, maddenin açık hükmü karşısında; gerçek zarar tavan hesabı yapılması zorunluluğu bulunmamaktadır.

Anılan maddeye göre davalı işverenin sorumluluğu kusursuzluk ilkesine dayanmakta olup, zararlandırıcı sigorta olayında işverenin hiç kusuru olmasa bile, şayet sigortalının işe giriş bildirgesi yasal süre içerisinde Kuruma verilmemişse ve zararlandırıcı sigorta olayı bu yasal süreden sonra meydana gelmişse Kurumca yapılan sigorta yardımlarından 23. maddeye göre sorumlu tutulması, bu durumda tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenen ilk peşin sermaye değerinden, Borçlar Kanunu’nun 43-44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak kurum zararının belirlenmesi gerekecektir.

Hükme esas alınan kusur raporunda; zararlandırıcı sigorta olayında sigortalının %25, kimliği ve plakası saptanamayan aracın kimliği belirlenemeyen sürücüsünün %75 oranında kusurlu olduğu, davalı işveren ... yönünden ise kusuru bulunmadığı kanaati belirtilmiş olup, Mahkemece davalı işveren tarafından sigortalıya ait işe giriş bildirgesinin Kuruma verilmemiş olmasından dolayı, 5510 sayılı Kanunun 23. maddesi gereği, sigortalının kusurunun yarısı oranında işverenin sorumluluğuna hükmedilmek suretiyle, %12,5 kusur karşılığı davacı Kurumun alacağına hükmedildiği, davalı ... yönünden ise, poliçe limiti dahilinde sigortalı işçiye yapılan ödeme nedeniyle sorumluluğu kalmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

Dava konusu somut olayda; 5510 sayılı Yasa 23. madde koşullarının oluştuğunun anlaşılması karşısında; işveren şirketin 23. maddeye göre; tarafların kusur oranı gözetilmeksizin belirlenen ilk peşin sermaye değerinden, Borçlar Kanunu’nun 43-44. maddeleri uyarınca sigortalının kusurunun %50'sinden az olmamak üzere hakkaniyet indirimi yapılarak kurum zararından, talep gibi%50’sinden sorumlu olduğu gözetilmeksizin, yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde eksik rücu alacağına karar verilmiş olması isabetsizdir ve bozmayı gerektirir.

Ne var ki; bu aykırılıkların giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hüküm bozulmamalı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun Geçici 3. maddesindeki atıf gözetilerek, Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438. maddesi gereğince düzeltilerek onanmalıdır.

S O N U Ç: 1-Hükmün 1. fıkrasında bulunan “18.685,93 TL” ibaresinin silinerek yerine “74.743,75 TL” ibaresinin yazılmasına,

2-Hükmün 2. fıkrasında bulunan “101,59 TL” ibaresinin silinerek yerine “406,37 TL” ibaresinin yazılmasına,

3- Hükmün 3. fırkasında bulunan “2.254,50 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” ibaresinin silinerek yerine “8.616,51 TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine” ibaresinin yazılmasına,

4- Hükmün 4. fıkrasında bulunan “1.283,00 TL” ibaresinin silinerek yerine “ 5.133,50 TL” ibaresinin yazılmasına, ve hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz harcının davalılardan ...'dan alınmasına, 18.02.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5943, Karar No: 2025/2364, Tarih: 19.03.2025

**8. Hukuk Dairesi         2024/5943 E.  ,  2025/2364 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Gaziantep Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2138 E., 2024/1324 K.

KARAR : İstinaf başvurusunun esastan reddine

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ceylanpınar 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2019/125 E., 2021/100 K.

Taraflar arasındaki kullanım kadastrosuna itiraz davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

K A R A R

3402 sayılı Kanun’un Ek-4 üncü maddesi ile 4706 sayılı Kanun’un Geçici 18 inci maddesi uyarınca yapılan kadastro sonucunda Şanlıurfa ili Ceylanpınar ilçesi ... mahallesi çalışma alanında bulunan 259 ada 3 parsel sayılı ve 204,80 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz, kullanıcısız olarak arsa vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

Davacı dava dilekçesinde; arsanın 2000 yılından bu yana kendisine ait olduğunu belirterek, adına kullanıcı şerhi verilmesini talep etmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının kullanımında olan taşınmazın üzerinde muhdesat bulunduğu, kadastro tutanak bilirkişilerinin ve mahalli bilirkişinin yeminli beyanlarının davacının beyanlarıyla örtüştüğü, taşınmaz üzerinde davacı dışında zilyetlik iddiasında bulunan olmadığının anlaşıldığı, davalı Hazineye ait olan dava konusu taşınmazın kullanıcısının davacı olduğu gerekçesiyle davanın kabulüne, dava konusu ... mahallesi 259 ada 3 parsel sayılı taşınmazın tapu kütüğünün beyanlardan sonra gelmek üzere "23.04.2015 tarihinde Mehmet oğlu ...'in kullanımındadır.", "Betonarme ev Mehmet oğlu ...'e aittir." belirtmesinin yapılarak, diğer hususların (cinsi, yüzölçümü vb) ise kadastro tespiti gibi tapu kütüğüne tescil edilmesine karar verilmiş; hükme karşı davalı Hazine vekili tarafından istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın 23.04.2015 tarihinde davacının kullanımında olduğu ve taşınmaz üzerindeki betonarme evin davacıya ait olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile dava konusu taşınmazın 23.04.2015 tarihinde davacının kullanımında olduğu ve taşınmaz üzerindeki betonarme evin davacıya ait olduğu gerekçesiyle davalı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile İlk Derece Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi kararlarındaki gerekçelere, 6100 sayılı Kanun’un 369/1 inci maddesi de gözetilerek yapılan incelemede aynı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden biri de bulunmadığına göre, temyizen incelenen karar usul ve kanuna uygun olup davalı Hazine vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürdüğü nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

S O N U Ç : Açıklanan sebeplerle;

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının ONANMASINA,

Harçtan muaf olduğundan Hazineden harç alınmasına yer olmadığına,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

19.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3526, Karar No: 2017/9826, Tarih: 21.09.2017

**2. Hukuk Dairesi         2016/3526 E.  ,  2017/9826 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK m. 166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 21.09.2017 (Per.)
Yargıtay — Esas No: 2014/33461, Karar No: 2015/29263, Tarih: 08.10.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/33461 E.  ,  2015/29263 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Sakarya 2. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 26/03/2014

NUMARASI : 2013/775-2014/155

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle karar başlığında limited şirket olan davalı İ.. Temizlik İnş. Taşımacılık Otomotiv Sanayi ve Ticaret Koll. Şti. olarak gösterilmişse de; bu husus maddi hataya ilişkin olup mahallinde her zaman düzeltilebileceğinin anlaşılmasına göre yerinde olmayan bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 550,35 TL. kalan harcın temyiz edenden alınmasına, 08/10/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/8213, Karar No: 2024/7379, Tarih: 15.10.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/8213 E.  ,  2024/7379 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/441 E., 2024/1106 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 7. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2023/400 E., 2023/819 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; kararı davalı erkek adına temyiz eden vekilin boşanma davasını takip etmek için özel yetkili vekâletnamesinin ya da usulünce düzenlenmiş yetki belgesinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 77 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak;

a) Boşanma davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğinde olup, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 74 üncü maddesi gereğince vekâletnamenin boşanma davası ile ilgili özel yetki içermesi gerektiğinden; özel yetkiyi içeren vekâletnamenin aslı veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için temyiz dilekçesini sunan vekile kesin süre verilmesi,

b) Vekâletname sunulmaz ise vekil tarafından verilen temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince yetkisiz vekil tarafından yapılmış temyize muvafakat verdiğini açıkça belirtmediği takdirde kararı temyiz etmemiş sayılacağı şerhini içeren davetiye ile davalı asıla tebliğ edilmesi,

2. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından açıkça muvafakat edilmemesi ve asıla gerekçeli kararın daha önceden usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemiş olması hâlinde kararın asıla tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

3. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından muvafakat edilmesi veya süresi içinde kararın temyiz edilmesi hâlinde, karar temyiz edilirse gerekli usulî işlemler tamamlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi,

gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

15.10.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/31007, Karar No: 2013/1890, Tarih: 29.01.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/31007 E.  ,  2013/1890 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17.04.2008 tarihli celsede dinlenen tanık tanık ...'nın mahalleye gidip sanığa durumu anlattıktan sonra sanığın et taşıma arabasını parçalanmış bir şekilde iade ettiğini bildirmesi, 14.01.2008 tarihli “olay inceleme araştırmayı yakalama, muhafaza altına tutanağı” başlıklı tutanakta da birlikte şüphelinin ikametine gidildiğinde, şüphelinin arabanın tüm parçalarını getirip teslim ettiğinin belirtilmesi karşısında; öncelikle iadenin kısmi mi, tam mı olduğu hususunun duraksamaya yer verilmeyecek şekilde tespit edildikten sonra, kısmi iade olduğunun tespiti halinde TCK'nın 168/4. maddesi gereği müştekiye kısmi iadeye rızası olup olamadığı sorularak , tam iade durumunda ise müştekinin rızasına ihtiyaç bulunmadığı gözetilerek sanık hakkında TCK'nın 168/1 maddesinin değerlendirilmesi gerektiğinin gözetilmemesi

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'nin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29/01/2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/8169, Karar No: 2012/14096, Tarih: 06.12.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/8169 E.  ,  2012/14096 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, fazlası saklı kalmak kaydıyla 2.150.000 TL tazminatın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Bozmaya uyulmuşsa da gereği tam olarak yerine getirilmemiştir.

Şöyle ki:

17.07.1974 tarihinde davalı ... tarafından sulu tarla niteliğinde ve imar düzenlemesi görmemiş ham kadastral parsel iken kamulaştırılan taşınmazın, mülkiyeti davalıya geçtikten sonra kamulaştırma nedeniyle niteliğinin imar parseline dönüştürülmesi, taşınmazın kamulaştırma öncesinde 5730 m²lik bir alanda bulunmasına rağmen kamulaştırma sonrasında, kamulaştırma amacına uygun olarak diğer parsellerle tevhid edilerek

34.089,51 m²lik bir alana ulaşması, dava konusu taşınmazın kamulaştırma öncesindeki şekli ve alanının kamulaştırma sonrasında diğer taşınmazlar ile birlikte cephesi, biçimi ve niteliğinin tamamen değişmiş olması, kamulaştırma öncesinde yerleşim alanında iken kamulaştırma ile belediye hizmet alanına ve daha sonra da ticari alana dönüştürülmesi, bunun sonucunda 2008 yılında da alışveriş merkezi yapılmak üzere düzenlenerek ihaleye hazır hale getirilmesi ve alıcı bulması süreci gözetildiğinde, taşınmazın satış değerine davalı idare tarafından sağlanan etkilerin %60 oranında bulunduğu gözetilerek ihale bedelinden bu oranda indirim yapılması gerekirken bilirkişi kurulunca belirtilen %40 oranında bir indirim yapılarak fazlaya hükmedilmiş olması doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 06.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/22599, Karar No: 2021/4491, Tarih: 10.02.2021

**4. Ceza Dairesi         2017/22599 E.  ,  2021/4491 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı: 31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkûmiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanunun 31. maddesi gereğince 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ...'un temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak, HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 10/02/2021 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3183, Karar No: 2019/3439, Tarih: 01.04.2019

**8. Hukuk Dairesi         2018/3183 E.  ,  2019/3439 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş olup hükmün davalılar ... ve ... ile davalı ... tarafından ayrı ayrı temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, vekil edenleri ile davalıların ...u'nun mirasçıları olduklarını, ... tarafından şeftali bahçesi olarak dikilen 127 ada 30 ve 163 ada 12 parsel sayılı taşınmazları murisin ölümünden sonra davalıların kullandığı ve davacılara herhangi bir bedel ödemediklerini, ... 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 2010/146 E. sayılı dosyası ile son 5 yıl için taşınmazların gelirinin tespit edildiğini belirterek; 2006, 2007, 2008, 2009 ve 2010 yılları için 32.334,26'şar TL ecrimisil bedelinin yasal faizleri ile birlikte davalılardan tahsilini talep etmiştir.

Davalılar ... ve ... vekili, davalıların taşınmazı kendi hisseleri oranında kullandıklarını, tespit dosyasında yazılı geliri elde etmediklerini ve davacının ihtar çekerek intifadan men koşulunu yerine getirmediğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile toplam 47.668,96 TL ecrimisil bedelinin dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte davalılardan müteselsilen tahsili ile davacılara verilmesine, karar verilmesi üzerine; hüküm, davalılar tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konusu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.