muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2007/8932, Karar No: 2007/9447, Tarih: 16.07.2007

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2007/8932 E.  ,  2007/9447 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 14.3.2005 gününde verilen dilekçe ile tapuda davacı hissesi üzerindeki vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 2.3.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı vekilleri tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vakıf şerhinin silinmesi istemine ilişkindir. Dava reddedilmiş hükmü davacı temyiz etmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1-2004/1 sayılı kararı uyarınca vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen 10 yılık hak düşürücü sürenin uygulanması gerekir. Ne var ki; Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5304 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle bir madde eklenmiş “Tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” hükmü getirilmiştir. 5304 Sayılı Kanun 3.3.2005 günlü Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Eldeki davada tapu kayıtlarına vakıf şerhinin tutanaklarının kesinleşmesinden 10 yıl geçtikten sonra işlendiği hususunda bir çekişme yoktur.

Burada sorun, olaya 2.4.2004 tarih ve 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı veya 5304 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle eklenen hükümden hangisinin uygulanacağıdır. O yüzden, yasaların yürürlüğü ve kazanılmış haklarla ilgili Medeni Hukuk ilkelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangibir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma “yasaların geriye yürümemesi” (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yasanın derhal yürürlüğe girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.

3402 Sayılı Kanuna 5304 sayılı Kanunun 11. maddesi ile yapılan “tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” değişikliği 3.3.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanmış ve yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir. Görülüyor ki, yasa koyucu yapılan değişikliğin geçmişe uygulanacağına dair bir irade açıklamamış, tamamlanmış hukuki durumları korumuştur. Esasen yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koymaması, hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Bu duruma da Medeni Hukuk uygulamasında “kazanılmış hak” (müktesep hak) denilmektedir.

Yukarıda söylendiği üzere, taşınmazların kadastro tesbitleri kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kayıtlarına vakıf şerhinin yazıldığı sabittir. Burada, hak düşürücü süre geçirilmiş, davacı kayıt maliki yararına tamamlanmış hukuki durum ortaya çıkmıştır. Ancak kazanılmış hakların korunması açısından 2.4.2004 tarih ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanması zorunlu hale gelmiştir. Nitekim, bu hususlar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.3.2005 tarih 2005/14-172-195 sayılı kararının görüşülmesi sırasında da tartışılmış aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bütün bu nedenlerle; davacının dava konusu taşınmazda müşterek payı yönünden davanın kabulü yerine yazılı bazı gerekçelerle reddi doğru olmamış bozmayı gerektirmiştir.

Kabule göre de; tapu kaydında yazılı olan vakıf şerhinin silinmesine ilişkin bu tür davalarda harç ve vekalet ücretinin dava değerine bakılmaksızın maktu tayin ve takdiri gerekir. Mahkemece, değinilen yön bir yana bırakılarak dava değeri üzerinden nispi avukatlık ücreti hesaplanması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine, 16.7.2007 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/591, Karar No: 2014/3650, Tarih: 12.05.2014

**23. Hukuk Dairesi         2014/591 E.  ,  2014/3650 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul 44. Asliye Ticaret Mahkemesi

TARİHİ : 29/11/2012

NUMARASI : 2011/188-2012/228

Taraflar arasında görülen tazminat davası sonucunda verilen hükmün bozulmasına ilişkin Dairemizin 18.09.2013 gün ve 1451 Esas, 5487 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davalı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü:

- KARAR -

Davacı vekili, davalının, 01.01.2005 - 31.12.2005 tarihleri arasını kapsayan dönem için açılan temizlik ihalesini kazandığını, temizlik sözleşmesini imzalamak üzere davet edilen davalının haksız gerekçelerle akit imzalamaktan vazgeçmesi nedeniyle 16.02.2005 tarihinde ikinci kez yapılan ihalede dava dışı bir şirkete ihalenin yapıldığını ve iki ihale arasında fiyat farkından dolayı doğan 155.420,00 TL zarar bulunduğunu, ayrıca davalı şirketin çalıştığı dönemde eksik işçi çalıştırmaktan 8.227,00 TL cezai şart borcu ve yapılan kasko sigortasından hissesine düşen 292,00 TL borcu bulunduğunu ileri sürerek, fazlaya ilişkin dava ve talep hakkı saklı kalmak kaydı ile müvekkili kulübün uğradığı 163.940,00 TL zararın, şimdilik harca esas olarak gösterilen 7.500,00 TL değer üzerinden, 02.10.2012 tarihli ıslah dilekçesiyle toplam 57.538.00 TL alacağın ihtarnamenin tebliğ tarihi olan 17.03.2005 tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, BK'nın 126. maddesi uyarınca hizmet akdinden kaynaklanan davada 5 yıllık zamanaşımı süresinin dolduğunu, ihale şartlarının değiştiğini ve bu nedenle müvekkilinin işi devam ettirmesinin mümkün olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile 57.538,13 TL'nin temerrüt tarihinden itibaren avans faiziyle tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 18.09.2013 tarih ve 1451 Esas, 5487 Karar sayılı ilamıyla, davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının reddiyle, dava dilekçesinde reeskont faizi, ıslahta ise avans faizi istemesine rağmen mahkemece talep aşımıyla, alacağın tümüne avans faizi işletilmesinin hatalı olduğu belirtilerek davalı yararına, davalı lehine hükmedilen alacağın, ıslahla istenen kadar olduğu, reddedilen kısım bulunmadığı gözetilerek davalı lehine vekalet ücretine hükmedilmemesi gerektiği, harcı yatırılmayan ve dava konusu edilmeyen kısım üzerinden davalı lehine vekalet ücreti ve yargılama giderine hükmedilmesinin doğru olmadığı belirtilerek davacı yararına bozulmuştur.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Davalı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440.maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 1,95 TL harç ve takdiren 226,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 12.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2621, Karar No: 2012/3862, Tarih: 31.05.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/2621 E.  ,  2012/3862 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

-KARAR-

Mahkeme hükmü davacı vekiline, 21.03.2012 tarihinde tebliğ edilmiş ve hüküm HUMK’nun 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 09.04.2012 tarihinde temyiz edilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas,1990/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 31.05.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/15448, Karar No: 2024/3709, Tarih: 21.05.2024

**1. Ceza Dairesi         2022/15448 E.  ,  2024/3709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2021/1057 E., 2021/1979 K.

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi kararı

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz başvurusunun esastan reddi ile hükmün onanması

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286/1. fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260/1. gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291/1. fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294/1. fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298/1. fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. Akşehir Ağır Ceza Mahkemesinin 19.02.2021 tarihli ve 2020/101 Esas, 2021/57 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 81/1, 35/2, 29/1, 62/1, 53, ve 63. maddeleri uyarınca 7 yıl 6 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve mahsuba karar verilmiştir.

B. Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 08.11.2021 tarihli ve 2021/1057 Esas, 2021/1979 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz sebepleri, sanığın öldürme kastının bulunmadığından suç vasfına ve haksız tahrikin derecesine ilişkindir.

III. GEREKÇE

1. Olaydan birkaç gün günce tarafların köy kahvehanesinde karşılaştıkları, katılan ...'ın kayın pederinin odunlarının çalınması sebebiyle tartışmaya başladıkları, kahvehane sahipleri tanık Mevlüt ile oğlu İbrahim'in aynı zamanda akrabaları olan tarafları ayırdıkları, katılan ...'nın tartışma sırasında sanık ...'a "hırsız" dediği, olay günü ise tarafların evlerinin ön tarafına bayram öncesi kurulan sergiden katılan ... ve diğer kişilerin alışveriş yaptıkları sırada sanık ...'in elinde balta ile evinden çıkarak katılan ...'ya saldırmaya çalıştığı, tanık Ömer ve Sefer'in sanığa engel oldukları, tanık ...in sanık ...'i evine götürdüğü, buna rağmen ...'in bu kez evindeki silahı alarak tekrar dışarıya çıktığı ve katılana ateş etmeye başladığı, serginin yanında olan Mustafa ateş üzerine vurulmamak için eğilerek koşmaya başladığı, 3. atıştan sonra Mustafa'nın boynunu tutarak "vuruldum" diyerek yere yığıldığı, katılanın sırt bölgesinden hayati tehlike geçirmeyecek ancak kırığın etkisi hayatını orta derecede etkileyecek şekilde yaralandığı anlaşılan olayda;

2. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, alınan raporların yeterli ve hüküm kurmaya elverişli olduğu, eksik incelemenin bulunmadığı, sanığın hedef aldığı vücut bölgesi, yara yeri, katılan hakkında Selçuk Üniversitesi Tıp Fakültesi Adli Tıp Anabilin Dalı tarafından düzenlenen 20.06.2019 tarihli rapora göre yaranın niteliği, kullanılan aletin elverişliliği, sanığın fiilden önceki ve sonraki davranışları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın eyleme bağlı ortaya çıkan kastının öldürmeye yönelik olduğu, suç vasfının kasten öldürmeye teşebbüs olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığı, olay öncesinde katılandan sanığa yönelen ve haksız tahrik oluşturan eylemlerin niteliği ve ulaştığı boyut dikkate alındığında belirlenen indirim oranının isabetli olduğu anlaşıldığından, hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde (2) numaralı paragrafta açıklanan nedenlerle Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 08.11.2021 tarihli ve 2021/1057 Esas, 2021/1979 Karar sayılı kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. fıkrası ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. fıkrası gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. fıkrası uyarınca Akşehir Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Konya Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

21.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/18693, Karar No: 2023/15493, Tarih: 21.12.2023

**6. Ceza Dairesi         2023/18693 E.  ,  2023/15493 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2022/633 E., 2023/242 K.

SUÇ : Silahla tehdit

HÜKÜM : Düşme

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Bozma

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. GEREKÇE

1. Sanığın suç tarihinde elindeki bıçakla mağdurun ikametine geldiği, aşırı derecede alkollü olması nedeniyle mağdurun kapıyı açmadığı, bunun üzerine elindeki bıçakla mağdura yönelik olarak "sen annemin 2.500 TL alacağını nasıl vermezsin, Soma ikimize de dar gelir" şeklinde sözlerle tehditte bulunması eyleminin 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5271 sayılı kanun) 150/1 inci madde yollamasıyla 106/2-a kapsamında silahla tehdit suçunu oluşturduğu, sanığın yargılama konusu eylemi için, 5237 sayılı Kanun’un 106/2 nci maddesi uyarınca belirlenecek cezanın türü ve üst haddine göre aynı Kanun’un 66 ncı maddesinin birinci fıkrasının (e) bendi gereği 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin öngörüldüğü anlaşılmıştır.

2. 5237 sayılı Kanun’un 67 nci maddesinin ikinci fıkrasının (d) bendi uyarınca zamanaşımı süresini kesen son işlemin 20.10.2015 tarihli savunması olduğu ve bu tarihten, temyiz incelemesi tarihine kadar, 8 yıllık olağan dava zamanaşımı süresinin gerçekleşmiş olduğu belirlenmiştir.

II. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Akhisar Ağır Ceza Mahkemesinin, 15.06.2023 tarihli ve 2022/633 Esas, 2023/242 Karar sayılı kararına yönelik o yer Cumhuriyet savcısının temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesinin birinci fıkrası gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322 nci maddesinin birinci fıkrasının (1) numaralı bendinin verdiği yetkiye dayanılarak sanık hakkındaki kamu davasının 5271 sayılı Kanun’un 223 üncü maddesinin sekizinci fıkrası gereği gerçekleşen zamanaşımı nedeniyle, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜŞMESİNE,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

21.12.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/739, Karar No: 2019/2692, Tarih: 08.04.2019

**11. Hukuk Dairesi         2018/739 E.  ,  2019/2692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 20. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada ... 4. Fikri ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesince verilen 24/05/2017 tarih ve 2015/204 E.- 2017/210 K. sayılı kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, istinaf isteminin esastan reddine dair ... Bölge Adliye Mahkemesi 20. Hukuk Dairesi’nce verilen 16/11/2017 tarih ve 2017/1003-2017/1036 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, 6100 sayılı Kanunun'un 369. maddesi gereğince miktar veya değer söz konusu olmaksızın duruşmalı olarak incelenmesi gereken dava ve işlerin dışında bulunduğundan duruşma isteğinin reddiyle dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili şirketin "efes" ibaresinin marka olarak tescili için yaptığı başvuruya davalı şirket tarafından "EFES" unsurlu markalara dayalı olarak itiraz edildiğini, itirazın ise ... tarafından kabul edilerek başvuru kapsamındaki bir kısım malların, başvuru kapsamından çıkarıldığını, müvekkilinin gıda sektörü ve bu sektörle bağlantılı sektörlerde tanınmış hale geldiğini, 1972 yılından beri kullanılan ve 1982 yılında da tescil edilen "efes" ibareli markanın 2011 yılında müvekkilince devralındığını, bu marka ile birlikte "efes" unsurlu üç markanın daha müvekkili adına tescilli bulunduğunu, dolayısıyla "efes" ibaresi üzerindeki gerçek hak sahibinin davacı olduğunu, ibare üzerinde müvekkilinin kazanılmış hakkının bulunduğunu, 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesindeki koşulların gerçekleşmediğini ileri sürerek, ...'in 2015-M-3892 sayılı kısmi ret kararının iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı TPMK vekili, markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davalı ürünlerinin 1969 yılından bu yana satıldığını, markalar arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı TPMK vekili, markalar arasında iltibasa yol açacak düzeyde benzerlik olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Davalı şirket vekili, davalı ürünlerinin 1969 yılından bu yana satıldığını, markalar arasında iltibasa yol açacak derecede benzerlik bulunduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, tüm dosya kapsamına göre; davacının "efes+şekil" ibareli başvurusu ile davalı şirketin "EFES" ve "... EFES" ibareli markaları arasında başvuru kapsamından çıkartılan 29. sınıftaki "Et, balık, kümes ve av hayvanlarının etleri ile her nevi işlenmiş et ürünleri. Kuru bakliyat. Hazır çorbalar, bulyonlar. Zeytin, zeytin ezmeleri. Süt ve süt ürünleri (tereyağı dahil). Yenilebilir bitkisel yağlar. Fındık ve fıstık ezmeleri, tahin. Yumurtalar, yumurta tozları. Patates cipsleri." ve 30. sınıftaki "Kahve, kakao; kahve veya kakao esaslı içecekler. Makarnalar, mantılar, erişteler. Pastacılık ve fırıncılık mamulleri, tatlılar. Bal, arı sütü, propolis. Mayalar, kabartma tozları. Her türlü un, irmikler, nişastalar. Toz şeker, kesme şeker, pudra şekeri. Dondurmalar, yenilebilir buzlar. Tuz.” emtiaları yönünden görsel ve sescil olarak ortalama tüketicileri iltibasa düşürecek derecede bir benzerlik bulunduğu, makûl düzeyde bilgilendirilmiş, alıcı kitlesinin, davacının başvuru markasını gördüğünde derhâl ve hiç düşünmeden bunun davalının "EFES" ve "... EFES" ibareli tescilli markalarından farklı bir marka olduğunu algılayamayacağı, iptali istenilen ... kararının yerinde görüldüğü gerekçesiyle, davacının önceki markaları kapsamlarında yer almayan ve ... kararı ile başvuru kapsamından çıkarılan 29 ve 30. sınıftaki emtialar yönünden davacının müktesep hakkından da söz edilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Karar aleyhine, davacı vekili istinaf kanun yoluna başvurmuştur.

... BAM 20. Hukuk Dairesince, dosya üzerinden yapılan istinaf incelemesinde; mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı, mahkemece kabul edilen mallar yönünden 556 sayılı KHK'nın 8/1-b maddesi anlamında ortalama alıcılar nezdinde görsel, işitsel ve anlamsal olarak bıraktıkları genel izlenim itibariyle ilişkilendirilme ihtimalini de içerecek şekilde iltibas tehlikesinin bulunduğu, gerekçesiyle, davacı vekilinin istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Yapılan yargılama ve saptanan somut uyuşmazlık bakımından uygulanması gereken hukuk kuralları gözetildiğinde İlk Derece Mahkemesince verilen kararda bir isabetsizlik olmadığının anlaşılmasına göre yapılan istinaf başvurusunun HMK'nın 353/b-1 maddesi uyarınca Bölge Adliye Mahkemesince esastan reddine ilişkin kararın usul ve yasaya uygun olduğu kanısına varıldığından Bölge Adliye Mahkemesi kararının onanmasına karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin temyiz isteminin reddi ile Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın HMK'nın 370/1. maddesi uyarınca ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, aşağıda yazılı bakiye 13,00 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 08/04/2019 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.