muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/8034, Karar No: 2019/9642, Tarih: 25.06.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/8034 E.  ,  2019/9642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Hükümden önce 05/08/2017 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7035 sayılı Kanun'un 21. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nun 291. maddesinin 1. fıkrasında düzenlenen ve bölge adliye mahkemelerinin kararlarına karşı yedi gün olarak öngörülen temyiz süresinin on beş gün olarak değiştirildiği; ancak bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçtiği 20/07/2016 tarihinden önce verilen ve Yargıtaydan geçen dosyalar hakkında 5320 sayılı Yasa'nın 8. maddesi uyarınca hüküm kesinleşinceye kadar 1412 sayılı CMUK'nun 305 ila 326. maddelerinin uygulanması gerektiği, ancak mahkemece 1412 sayılı CMUK'nun 310. maddesi uyarınca da temyiz süresinin bir hafta olduğu gözetilmeden temyiz süresinin 15 gün olduğu belirtilmek suretiyle yanıltıcı ifade kullanıldığı, 7035 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikten sonra temyiz süresi konusunda tereddütler bulunması ve ilk derece mahkemelerince yanıltıcı ifadeler kullanılmasının, benzer bir olay nedeniyle Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 13/10/2015 gün, 2015/11-120 Esas ve 2015/313 Karar sayılı ilamında da belirtildiği gibi, avukatlar da dahil olmak üzere başvurucuların kanun yolunda yanılmalarına sebep olduğu gibi Anayasa Mahkemesinin 09/06/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/4987) ve 22/09/2016 tarihli (Başvuru Numarası: 2014/1382) kararlarına göre bu durumun adil yargılanma hakkı kapsamında mahkemeye erişim hakkının ihlali niteliğinde olduğu bu nedenle temyiz isteminin süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, uyulan bozmaya, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma"

görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın suç tarihinde marketten 31.50 TL değerinde votka çaldığı, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ün temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 25/06/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/30424, Karar No: 2014/15362, Tarih: 22.09.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/30424 E.  ,  2014/15362 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/295651

MAHKEMESİ : Ardahan Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/04/2010

NUMARASI : 2009/345 (E) ve 2010/164 (K)

SUÇ : Vergi Usul Kanununa muhalefet

UYAP kanalı ile mernis üzerinden alınan güncellenmiş nüfus kayıt örneğinden sanığın, hükümden sonra 29.08.2012 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, 22.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3992, Karar No: 2012/6384, Tarih: 29.03.2012

**6. Ceza Dairesi         2009/3992 E.  ,  2012/6384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- Olay günü gece 02.00 sıralarında bir şahsın şüpheli bir şekilde işyerine girmeye çalıştığı yönünde ihbar gelmesi üzerine olay yerine gelen kolluk görevlilerinin çevrede yaptıkları araştırma neticesinde 02.50 sıralarında kamyonet içerisine gizlenmiş vaziyetteki sanığı yakaladıklarının anlaşılması karşısında; suçun işlendiği an ile yakalama anı arasında kesinti oluştuğu ve bu nedenle suçun tamamlandığı gözetilmeden eylemin teşebbüs aşamasında kaldığı kabul edilerek 5237 sayılı TCK’nın 35. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle eksik cezaya hükmedilmesi,

2- Lehe yasa değerlendirmesi yapılırken, sanığın aynı suçtan tekerüre esas oluşturan mahkumiyeti bulunmadığı halde, aynı suçtan mükerrir olduğu gerekçe gösterilerek 765 sayılı TCK 'nın 522/1. maddesinin pek hafif hükmünün uygulanmaması,

3- 5237 sayılı TCK’nın 145/1. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522/1. maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu,Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi,olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçilebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması ve buna göre lehe yasanın belirlenmesi suretiyle yazılı biçimde hüküm kurulması,

4- 5237 sayılı TCK'nın 141 ve 142. maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu ile 765 sayılı TCK'nda tanımlanan hırsızlık suçunun öğelerinin farklı olduğu; şikayetinden vazgeçen mağdurun işyerine gece vakti sağlam muhkem nitelikteki kilidini kırarak giren ve hırsızlık yapan sanığın eyleminin, 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b. maddesine uyan hırsızlık suçunun yanı sıra aynı Yasanın 116/2-4. maddesine uyan işyeri dokunulmazlığını bozmak suçunu da oluşturduğu gözetilmeden, bu konuda bir değerlendirme yapılmaması,karşı temyiz bulunmadığından, bozma nedeni yapılmamıştır.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre, sanık ... savunmanının temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 29.03.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2448, Karar No: 2015/2517, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2448 E.  ,  2015/2517 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2010/12293, Karar No: 2010/13197, Tarih: 27.10.2010

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2010/12293 E.  ,  2010/13197 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali tescil ve elatmanın önlenmesi davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... İdaresi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... Yönetimi, Amasya ili,Merkez, ... Köyü 846 parsel sayılı 4200,00 m² yüzölçümündeki taşınmazın, tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, yörede 64 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından 2007 yılında, 6831 Sayılı Yasa gereği Orman Kadastrosu ve 2/B uygulama çalışması yapıldığını, çekişmeli taşınmazın 2007 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını belirterek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ve orman niteliği ile Hazine adına tescilini istemiştir. Mahkemece, davanın kabulü ile, Amasya Merkez ... Köyü ... mevkii Cilt:17, Sayfa:1622, Cinsi: Tarla olan 4200,00 m² yüzölçümündeki davalı adına kayıtlı 846 parsel sayılı taşınmazın tapusunun iptali ile, orman vasfıyla Hazine adına kayıt ve tesciline karar verilmiş, hüküm davalı ... İdaresi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kalan tapu kaydının iptali, tescili ve elatmanın önlenmesi istemine ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde dava tarihinden önce 15/02/2007 tarihinde ilanı yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye ve 6831 Sayılı Orman Yasasının 7. maddesi “Devlet ormanları ile evvelce sınırlaması yapılmış olup da herhangi bir nedenle orman sınırları dışında kalmış ormanların, orman kadastrosu ve bu ormanların içinde ve bitişiğinde bulunan her çeşit taşınmaz malların ormanlarla müşterek sınırının tayini ve tesbiti orman kadastrosu komisyonları tarafından yapılır.” hükmü gereğince yapılıp kesinleşen orman kadastrosuna ait harita ve tutanaklar ile arazi kadastrosu paftasının uzman orman ve fen bilirkişisi tarafından uygulanması sonucu, dava konusu taşınmazın 15/02/2007 tarihinde yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı, davacı; genel arazi kadastrosundan önceki hukuki sebeplere değil, kadastrodan sonraki hukuki nedene dayanarak iptal ve tescil istediğinden, somut olayda 3402 Sayılı Yasanın 12/3. maddesi hükümlerinin uygulanma olanağının bulunmadığı, orman kadastrosunun kesinleşmesiyle taşınmaz kamu malı niteliğini kazandığı ve mülkiyet hakkının Hazineye geçtiği, bu nedenle mahkeme kararının yenilik doğuran (inşai) mülkiyet hakkını sona erdiren bir hüküm olmayıp, mevcut durumu saptayıp

hukuksallaştıran, açıklayıcı (ihzari) bir hüküm olduğu, bu tür kayıtlarda T.M.Y.'nın 1023. (E.M.Y.931 - İsviçre M.Y.974) maddesindeki "iyi niyetle edinme" kuralının da uygulanamayacağı belirlenerek kaydın iptaline karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığına göre, davalının temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine 27/10/2010 günü oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/7539, Karar No: 2017/796, Tarih: 14.03.2017

**23. Hukuk Dairesi         2015/7539 E.  ,  2017/796 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen alacak davası sonucunda verilen hükmün düzeltilerek onanmasına ilişkin Dairemizin 14.05.2015 gün ve 2014/4068 Esas, 2015/3721 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi davacı vekili tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Davacı yüklenici...Turizm İnşaat Tekstil San. ve Tic. A.Ş., taraflar arasında düzenlenen arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince ... Mah. 661 ada, 3 ve 8 parsellerin tevhidi ve yola terk işlemleri için yükleniciye vekaletname verileceği ya da bizzat işlemlerin arsa sahibince yapılacağının kararlaştırılmasına ve bu konuda ihtarlar gönderilmesine rağmen vekaletname verilmemesi ve işlemlerin bizzat da yapılmaması nedeniyle imar çapı alınıp proje çizilemediğini, arsa sahibinin 05.02.2009 tarihinde tevhit işlemini yaparak imar çapını 09.03.2009 tarihinde teslim etmesi üzerine sözleşme ve ekindeki krokiye uygun olarak mimari avan projeler çizdirerek onay için arsa sahibine gönderdiklerini, ancak arsa sahibinin onay vermemesi ve imara aykırı isteklerde bulunması nedeniyle mimari projelerin çizilemediğini ve ruhsatın alınamadığını, BK'nın 97. maddesine göre ifaya izin verilmesi gerektiğini belirterek, sözleşmenin davalı adına ifa edilmesi ve işlemlerin takibine ilişkin yetkilerin davacı yüklenici şirket ve temsilcisine verilmesine karar verilmesi istenmiştir.

Davalı arsa sahibi, davacının sözleşmeye uygun ve onaylanabilecek nitelikte bir proje hazırlamadığını, bunun için sözleşme ekindeki basit krokinin imar ve sözleşme hükümlerine uygun olarak projelendirilmesi gerektiğini, ayrıca hazırlanacak projenin %50 paylaşım koşuluna aykırı olamayacağını, ortada belirli ve muaccel bir borç bulunmadığından davacının Borçlar Kanunu'nun 97. maddesine göre nama ifaya izin talebinde bulunamayacağını, imar ve sözleşme hükümlerine, %50 paylaşım koşuluna uygun projenin hazırlanması halinde davalının tüm yükümlülüklerini yerine getirmeye hazır olduğunu belirterek, davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, davacının davalı ile yaptığı sözleşmeye ve sözleşmedeki paylaşıma uygun, uygulanabilir ve yine belediye tarafından ruhsata bağlanabilecek bir proje hazırlama yükümlülüğü bulunduğundan, bu yükümlülüğü yerine getirmeden davalının ruhsat için yetki vermesini bekleyemeyeceği, davacının hazırladığı her iki projenin de bu özellikte olmadığı gerekçesi ile davanın reddine dair verilen karar, taraf vekillerinin temyizi üzerine Dairemizin 2014/4068 Esas, 2015/3721 Karar sayılı ilamı ile vekalet ücreti yönünden düzelterek onanmıştır.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

Bu kez, davacı vekili karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay ilamında belirtilen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 07,80 TL harç ve takdiren 275,00 TL para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 14.03.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/1121, Karar No: 2020/14, Tarih: 13.01.2020

**10. Hukuk Dairesi         2019/1121 E.  ,  2020/14 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, hizmet tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalılar avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Tazminat dosyası olan ... İş Mahkemesi'nin 2007/102 Esas-Karar sayılı dosyasının aslı ya da onaylı suretinin celbi ile iş bu dosyaya eklendikten sonra gönderilmek üzere dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlık giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine, 13.01.2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11636, Karar No: 2012/23251, Tarih: 26.11.2012

**10. Hukuk Dairesi         2012/11636 E.  ,  2012/23251 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

No : 701-133

Davacı, davalılardan Milli Eğitim Bakanlığına bağlı ... İlköğretim okulunda temizlik işçisi olarak 15/12/1996-14/11/2007 tarihlerinde çalıştığının ve sigorta başlangıç tarihinin 1996 olduğunun tespitini talep etmiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün davalılardan SGK Başkanlığı ve MEB vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın geçici 7/1. maddesi hükmünde yer alan düzenleme ile genel olarak Kanunların geriye yürümemesi (geçmişe etkili olmaması) kuralı karşısında, davanın yasal dayanağının 506 sayılı Kanunun 79. maddesi olduğu kabul edilmelidir.

506 sayılı Yasanın 2’nci maddesinde genel bir tanım yapılarak, bir hizmet aktine(iş sözleşmesine) dayanarak bir veya birkaç işveren tarafından çalıştırılanların bu kanuna göre “sigortalı” sayılacağı belirtildikten sonra, 3’ncü maddesinde, bu kanun uygulamasında sigortalı sayılmayacak kimseler ile, bazı sigorta kollarının uygulanmayacağı kimseler açıklanmış, 4’ncü maddesinde, bu kanunun uygulanmasında 2’nci maddede belirtilen sigortalıları çalıştıran gerçek veya tüzel kişiler “işveren” olarak tarif edilmiş, 6.maddede de, çalışanların işe alınmalarıyla kendiliğinden sigortalı olacakları hüküm altına alınmıştır. Anılan kanun kapsamında sigortalı sayılmanın koşulları; iş sözleşmesine göre çalışma, sözleşmede öngörülen edimin (hizmetin) işverene ait işyerinde veya işyerinden sayılan yerlerde görülmesi, 3’ncü maddede belirtilen “sigortalı sayılmayan” kişilerden olunmamasıdır.

İş sözleşmesinin ayırt edici ve belirleyici özelliği, “zaman” ile “bağımlılık” unsurlarıdır. Zaman unsuru, çalışanın iş gücünü belirli veya belirsiz bir süre içinde işveren veya vekilinin buyruğunda bulundurmasını kapsamaktadır ve anılan sürede buyruk ve denetim altında (bağımlılık) edim yerine getirilmektedir. Bağımlılık ise, her an ve durumda çalışanı denetleme veya buyruğuna göre edimini yaptırma olanağını işverene tanıyan, çalışanın edimi ile ilgili buyruklar dışında çalışma olanağı bulamayacağı nitelikte bir bağımlılıktır. İş sözleşmesinde, çalışan,emeğini, iş sahibinin emrine hazır bulundurmaktadır, ücret ise, yapılan faaliyetin karşılığı olarak ödenmektedir.

506 sayılı Kanunun 4. maddesi ile “işveren; ...sigortalıları çalıştıran ... kişiler...” olarak tanımlanmış olup, hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır.

506 sayılı Kanunun 4. maddesi ile “işveren; ...sigortalıları çalıştıran ... kişiler...” olarak tanımlanmış olup, hizmet tespitine yönelik davalarda, çalışma ilişkisinin nitelik ve süresinin belirlenmesinde, bu yöndeki işyeri bilgi ve belgelerine ulaşılmada, kısacası, davanın sübutu ve verilen kararın infazı açısından, işverenin kim olduğunun bilinmesinde yasal zorunluluk vardır.

Somut olayda, davacı ... Bakanlığına bağlı ... İlköğretim okulunda temizlik işçisi olarak 15/12/1996-14/11/2007 tarihlerinde kesintisiz çalıştığını iddia etmekte ise de; 110...97 sicil numaralı ... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfından 16.03.1998-19.06.1998 arası 94 gün ve 02.11.1998-25.06.1999 arası 227 gün; 10...23 sicil numaralı sicil numaralı ... Tem.Güv. Ltd.Şti. Ve .... Tem. Ltd.Şti. Ort. Gir. Unvanlı işyerinden 06.10.2005-30.06.2006 arası 266 gün bildiriminin bulunduğu, diğer taraftan mahkemece dinlenen ve Milli Eğitim Bakanlığına bağlı ...İlköğretim okulunda çalıştıkları anlaşılan tanıkların , davacının... İlköğretim okulunda temizlik işçisi olarak 15/12/1996-14/11/2007 tarihleri arasında kesintisiz çalıştığı yönünde beyanda bulundukları anlaşılmaktadır.

Anılan açıklamalarla birlikte, inceleme konusu davada yapılması gereken iş; bu tür sigortalı hizmetlerin saptanmasına ilişkin davaların kamu düzeniyle ilgili olup, özel bir duyarlılık ve özenle yürütülmesi gerekeceği yönündeki ilke gereğince, öncelikle yapılan ücret ödemelerinin kim tarafından ve ne suretle yapıldığı , davacının talep ettiği sürelerde ... Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı ile ... Tem.Güv. Ltd.Şti. Ve .... Tem. Ltd.Şti. Ort. Gir. Unvanlı işyerinden bildirilen çalışmaların niteliği araştırılarak davaya konu olan çalışmaların hangi işveren nezdinde geçtiği, diğer bir ifadeyle işverenin kim olduğu hususu belirlenerek toplanan tüm kanıtlar yeniden değerlendirildirilmeli ve elde edilecek sonuca göre bir karar verilmelidir

Yukarıda açıklanan maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, hükmü temyiz eden davalılar vekillerinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 26.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/204, Karar No: 2019/6700, Tarih: 08.04.2019

**2. Ceza Dairesi         2018/204 E.  ,  2019/6700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Yokluğunda kurulan mahkumiyet hükmü sanık ...’ın MERNİS adresi olan “Hıdırağa mah...(yeni) sk. no:.. Kırkağaç/Manisa” adresinde şehir dışında olması nedeniyle babasına tebliğ edilmiş ise de; 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun bilinen adrese tebligatı düzenleyen 10. maddesine göre öncelikle sanığın kovuşturma aşamasındaki ifadesinde bildirdiği son bilinen adresi olan “Hıdırağa mah... sk. no... iç kapı no.. Kırkağaç/Manisa” adresine tebliğe çıkartılması, ancak bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilerek tebligatın bu adrese yapılması gerekirken; sanığa, bilinen son adresinde tebligat yapılmadan yukarıda belirtilen MERNİS adresinde yapılan tebliğ işleminin geçersiz olduğunun anlaşılması karşısında; gerekçeli kararın öncelikle sanığın kovuşturma aşamasında bildirdiği adresine (cezaevinde ise cezaevi adresinde bizzat kendisine) buradan iade dönerse MERNİS adresine usulüne uygun olarak tebliğ edilerek, tebligat ilmühaberi ile birlikte verilmesi halinde temyiz dilekçesi de eklenilerek ek tebliğname düzenlendikten ve sanık...’nun 02.08.2016 tarihli dilekçesi ile hakkındaki 15.02.2013 tarihli 2011/21 E.-2013/62 K. sayılı ilk mahkumiyet hükmünü temyiz ettiği ve temyiz istemi hakkında tebliğnamede görüş belirtilmediği anlaşıldığından, adı geçen sanığın 02.08.2016 tarihli temyiz istemi ile ilgili ek tebliğname düzenlendikten sonra incelemek üzere iadesinin mahallince sağlanması için dosyanın Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı'na GÖNDERİLMESİNE, 08/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.