muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/12, Karar No: 2021/45, Tarih: 31.03.2021

Dosyanın gönderildiği Yargıtay 12. Ceza Dairesince de 16.12.2020 tarih ve 11425-7159 sayı ile;

"...Dosya kapsamına ve Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarına, temyiz incelemesine konu edilen eylemlere ilişkin iddianamedeki ve mahkeme kararındaki nitelendirmelere, 28.06.2014 tarihli ve 29044 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesindeki; 'Ceza dairelerinde: a) Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianamede veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır. b) Çeşitli suçlara ait davalarda, suçların en ağırını incelemeye yetkili olan daire görevlidir.' hükmüne, iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası yaptırımı öngören TCK’nın 106/2-d madde, fıkra ve bendindeki suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak tehdit suçunun cezasının, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası yaptırımı öngören TCK'nın 134/1-1. madde, fıkra ve cümlesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası yaptırımı öngören TCK'nın 267/1. madde ve fıkrasındaki iftira, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası yaptırımı öngören TCK’nın 107/2. madde ve fıkrasındaki şantaj, altı aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası yaptırımı öngören katıldığı aleni olmayan bir söyleşiyi ses alma cihazı ile kaydetme suçlarının cezalarından daha ağır olmasına göre, görevli dairenin belirlenmesinde TCK’nın 134/1-2. madde, fıkra ve cümlesinde yer alan; 'Gizliliğin görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle ihlâl edilmesi hâlinde, verilecek ceza bir kat artırılır.' biçimindeki artırımın dikkate alınmayacağı hususu da göz önüne alındığında, 29.01.2014 tarihli ve 28897 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanıp, 01.02.2014 tarihinde yürürlüğe giren ve tebliğname tarihine göre uygulanması gereken 24.01.2014 tarihli ve 2014/1 sayılı Yargıtay Büyük Genel Kurul kararı gereğince temyize konu hükümlerin incelenmesi görevi Yargıtay 4. Ceza Dairesine ait bulunduğu,"

Gerekçesiyle karşılıklı görevsizlik kararları verilmiştir.

Oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının çözümlenmesi için Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçe ile karara bağlanmıştır.

CEZA DAİRELERİ BAŞKANLAR KURULU KARARI

Yargıtay 4 ve 12. Ceza Daireleri arasında oluşan ve çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; temyiz incelemesinin hangi Özel Dairece yapılması gerektiğinin belirlenmesine ilişkindir.

Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır." hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay Kanunu'nun Ceza Dairelerinin görevini düzenleyen 6545 sayılı Kanun'un 31. maddesi ile değişik 14. maddesinin 3. fıkrasının (a) bendinde "Daireler arasındaki iş bölümünün belirlenmesinde mahkeme kararındaki nitelendirme, mahkûmiyet dışındaki kararlarda ise iddianame veya iddianame yerine geçen belgedeki nitelendirme esas alınır." hükmüne yer verilmiştir.

Yargıtay Ceza Daireleri Başkanlar Kurulunun istikrarlı kararlarıyla sürdürülen uygulamaya göre, çeşitli suçlara ilişkin açılan davalardan en ağırı saptanırken, hapis cezasının üst sınırı daha fazla olan suça ilişkin dava daha ağır olarak kabul edilmeli, üst sınırların eşit olması hâlinde bu kez alt sınırı daha fazla hapsi gerektiren suça ilişkin davanın daha ağır olduğu sonucuna varılmalıdır. Hapis cezası ile birlikte öngörülen adli para cezaları ise, her iki suça ilişkin hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının eşit olması hâlinde dikkate alınmalıdır.

İncelemeye konu dosyada tebliğname tarihinin 13.01.2015 olduğu, mahkûmiyet hükümleri yönünden mahkeme kararındaki, beraat hükümleri yönünden ise iddianamedeki nitelendirmeye ve tebliğname tarihindeki yaptırım miktarlarına göre temyiz incelemesine konu olan suçlardan; iki yıldan beş yıla kadar hapis cezası yaptırımı öngören TCK’nın 106/2-d. madde, fıkra ve bendindeki suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak tehdit suçunun cezasının, bir yıldan üç yıla kadar hapis cezası yaptırımı öngörülen TCK'nın 134/1-1. madde, fıkra ve cümlesindeki özel hayatın gizliliğini ihlal, bir yıldan dört yıla kadar hapis cezası yaptırımı öngörülen TCK'nın 267/1. madde ve fıkrasındaki iftira, bir yıldan üç yıla kadar hapis ve beşbin güne kadar adli para cezası yaptırımı öngörülen TCK’nın 107/2. madde ve fıkrasındaki şantaj, altı aydan iki yıla kadar hapis veya adli para cezası yaptırımı öngörülen katıldığı aleni olmayan bir söyleşiyi ses alma cihazı ile kaydetme suçlarının cezalarından daha ağır olmasına göre ve görevli dairenin belirlenmesinde TCK’nın 134/1-2. madde, fıkra ve cümlesinde yer alan; "Gizliliğin görüntü veya seslerin kayda alınması suretiyle ihlâl edilmesi hâlinde, verilecek ceza bir kat artırılır." biçimindeki düzenlemenin temel ceza değil artırım içermesi nedeniyle ceza dairelerinin görevlerinin belirlenmesinde artırım maddelerinin dikkate alınamayacağı hususu göz önüne alındığında, suç örgütlerinin oluşturdukları korkutucu güçten yararlanılarak tehdit suçunun yaptırımı daha ağır olduğundan, temyiz incelemesinin, tehdit suçuna ilişkin temyiz davalarına bakmakla yetkili ve görevli olan Yargıtay 4. Ceza Dairesince yapılması gerekmektedir.

Bu itibarla, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 10.06.2019 tarih ve 2069-10314 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

Bu itibarla, Yargıtay 12. Ceza Dairesinin görevsizlik kararı isabetli bulunduğundan, Yargıtay 4. Ceza Dairesinin görevsizlik kararının kaldırılmasına ve dosyanın anılan Daireye gönderilmesine karar verilmelidir.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 10.06.2019 tarih ve 2069-10314 sayılı görevsizlik kararının KALDIRILMASINA,

2- Dosyanın, Yargıtay 4. Ceza Dairesine GÖNDERİLMESİNE, 31.03.2021 tarihinde yapılan müzakerede oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/15368, Karar No: 2014/16304, Tarih: 17.11.2014

**18. Hukuk Dairesi         2014/15368 E.  ,  2014/16304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Tarsus 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 05/12/2013

NUMARASI : 2012/25-2013/309

Dava dilekçesinde kamulaştırmasız el atma nedenine dayalı taşınmaz bedeli ile ecrimisil istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmün temyiz incelemesi taraf vekillerince, incelemenin duruşmalı olarak yapılması ise davacılar vekili tarafından yasal süresi içinde verilen temyiz dilekçesi ile istenilmekle taraflara yapılan tebligat üzerine duruşma için tayin olunan günde temyiz edenlerden davacılar vekili Av.İ. C. geldi. Davalı adına gelen olmadı. Gelen vekilin sözlü açıklamaları dinlendikten sonra dosya eksiklik nedeniyle geri çevrilmiş bu kez iade edilmekle dosyadaki bütün kağıtlar okunarak, tetkik hakiminin açıklamaları dinlenip, gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Dosya içindeki bilgi ve belgelerin incelenmesinde, bilirkişi kurullarının münavebeye aldığı ürünlerin dekar başına verimi, T. Gıda, Tarım ve Hayvancılık İlçe Müdürlüğü'nün daha önceki yıllar için belirlenmiş bulunan verim miktarları ile karşılaştırıldığında genellikle düşük olduğu görülmektedir. Örneğin, buğdayın verimi 2008-2011 yılları arasında 550-600 kg/dekar iken 2012 yılında 500 kg/dekar olduğu, buğday samanının verimi önceki yıllarda 300-400 kg/dekar iken 2012 yılında 250 kg/dekar olduğu, yazlık domatesin verimi geçmiş yıllarda 7000-8000 kg/dekar iken 2012 yılında 6000 kg/dekar olduğu, marulun verimi ise eski yıllarda 4000-4500 adet/dekar iken 2012 yılında 4000 adet/dekar olduğu, 2012 yılında verim miktarları düşerken sözü edilen ürünlerin satış fiyatlarının da azaldığı gözönünde tutulduğunda Tarsus ilçesi sınırları içerisinde sulu tarım arazisi niteliğindeki taşınmazların normal koşullarda verim durumunun geçmiş yıllara göre bir yılda bu denli değişip azalmış olmasını olağan saymaya imkan yoktur. Bu tespit ile yapılan değerlendirmede farklı idareler tarafından farklı amaçla yapılan kamulaştırmalarda 2012 yılı değerlendirme tarihi itibariyle farklı fiyatlara ulaşıldığı görülmüştür. Bu durum ise bilimsel yöntemle değer tespiti yapılması ilkesine aykırılık oluşturmaktadır.

Buna göre, yörenin doğal iklim koşulları, toprak yapısı ve üretim tekniği olağanüstü bir değişikliğe uğramış olmadıkça -ki böyle bir durumun varlığı ileri sürülüp yöntemince kanıtlanmış olmadığına göre- taşınmazın veriminde birden bire azalma olması inandırıcı olmaktan uzaktır. Şu halde gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünce, verim miktarı ya önceki yıllarda yüksek ya da 2012 yılında düşük gösterilmiştir. Ancak, yukarıda değinilen ürünlerin verimi geçmiş yıllarda istikrarlı olup, yıllara göre fazla bir değişiklik arz etmediği de dikkate alındığında, 2012 yılında mahkemeye gönderilen veri cetvellerinin gerçeği yansıtmadığı izlenimi uyandırmaktadır.

Saptanan bu durum karşısında ve aynı kamulaştırma bölgesinde, aynı kamulaştırmaya dayalı olarak açılan ve Dairemizce daha önce incelenen Tarsus 1. Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 01.11.2013 gün, 2012/275 E - 2013/462 K. sayılı dosyasında hükme esas alınan bilirkişi kurulu raporunda, münavebeye alınan ürünlerin değerlendirme tarihi (2012 yılı) itibarıyla dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama toptan satış fiyatlarını içeren Tarsus ile çevre il ve ilçelerin (Mersin, Silifke, Erdemli) gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüklerinden getirtilen veri cetvelleri esas alınarak değer belirlendiği, mahkemesince buna dayalı hüküm kurulduğu, söz konusu kararın Dairemizce 24.03.2014 gün ve 2014/609 E - 5391 K. sayılı ilamla uygun bulunup salt faiz uygulanması yönünden düzeltilerek onandığı dikkate alındığında mahkemece, öncelikle bilirkişi kurullarınca münavebeye alınan ürünlerin değerlendirme tarihi (2012 yılı) itibarıyla dekar başına ortalama verimi ve üretim giderleri ile kg. başına ortalama toptan satış fiyatlarını içeren veri cetvellerinin çevre il ve ilçelerin (Mersin, Silifke, Erdemli) gıda, tarım ve hayvancılık müdürlüklerinden getirtilerek dosyaya konulmasından sonra, 2942 sayılı Yasanın 4650 sayılı Yasayla değişik 11.maddesinin birinci fıkrasının (f) bendi uyarınca dava konusu taşınmazın kamulaştırma bedelinin resmi verilere ve gerçeğe uygun biçimde yöntemince tespiti için bilirkişi kurulundan (yukarıda sözü edilen dosyada münavebeye mısır yerine buğdayın alındığı ve bu hususun Dairece uygun bulunduğu da gözetilerek) ek rapor alınması ve oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerektiği düşünülmeden bilirkişi kurulunca 2012 yılı Tarsus verilerinin sağlıklı olmadığı gerekçesi ile taşınmazın değerlendirilmesinde 2012 yılı dahil olmak üzere son 5 yılın verim ortalamalarının esas alınması suretiyle taşınmaz bedeli ve ecrimisil belirlenmesi,

2-Yargılama giderlerinin içine 24,30 TL maktu harcın ilavesi yerine davanın başında alınan 163,35 TL peşin harç dahil edilerek fazla yargılama giderinin davalı tarafa yüklenmesi,

Kabule göre de;

3-Davada ret edilen kısım olmadığı halde davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi gerekirken davalı yararına vekalet ücreti verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

2-Yargılama giderlerinin içine 24,30 TL maktu harcın ilavesi yerine davanın başında alınan 163,35 TL peşin harç dahil edilerek fazla yargılama giderinin davalı tarafa yüklenmesi,

Kabule göre de;

3-Davada ret edilen kısım olmadığı halde davalı lehine vekalet ücreti takdir edilmemesi gerekirken davalı yararına vekalet ücreti verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, Yargıtay duruşmasında vekille temsil edilen davalı yararına takdir edilen 1.100,00 TL vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalı tarafa verilmesine, temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz edenlere iadesine, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/9180, Karar No: 2015/7982, Tarih: 07.09.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/9180 E.  ,  2015/7982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Delillerle iddia ve savunma, duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA,

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Hükümden sonra 28.06.2014 tarihinde yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanunun 58, 59, 60 ve 61. maddeleri ile 5237 sayılı Kanunun 102, 103, 104 ve 105. maddelerinde yer alan cinsel dokunulmazlığa karşı suçların yeniden düzenlenmesi

karşısında; 5237 sayılı TCK'nın 7/2. madde-fıkrasındaki "Suçun işlendiği zaman yürürlükte bulunan kanun ile sonradan yürürlüğe giren kanunların hükümleri farklı ise, failin lehine olan kanun uygulanır ve infaz olunur" hükmü gözetilerek, lehe olan hükmün, önceki ve sonraki kanunların bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbirleriyle karşılaştırılması suretiyle belirlenmesi ve her iki kanunla ilgili uygulamanın, denetime imkân verecek şekilde kararda gösterilmesi suretiyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 07.09.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/13918, Karar No: 2010/984, Tarih: 15.02.2010

**5. Ceza Dairesi         2009/13918 E.  ,  2010/984 K.**

**"İçtihat Metni"**

Resmi belgenin düzenlenmesi esnasında memura yalan beyanda bulunmak suçundan sanık ...'ın yargılanması sırasında; İzmir 12. Sulh Ceza Mahkemesiyle, ... 3. Sulh Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz yetki uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, 5747 sayılı Büyükşehir Belediyesi Sınırları İçerisinde İlçe Kurulması ve Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması Hakkındaki Kanunun geçici 3/3. maddesinde teşkilatlanma tamamlanıncaya kadar yeni kurulan ilçelerde merkezi idarelere ait her türlü iş ve işlemler ile idari ve adli davalar ve bunlara ilişkin bütün iş ve işlemlerin mevcut bağlılık durumuna göre yürütüleceğinin öngörülmesine, Bayraklı ilçesinin teşkilatlanma tarihinin 30.07.2008 olmasına ve İzmir 12. Sulh Ceza Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen ... 3. Sulh Ceza Mahkemesinin 18.08.2008 gün ve 2007/446 E. 2008/908 K. sayılı YETKİSİZLİK karının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargtay C.Başsavvcılığına TEVDİİNE, 15.02.2010 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/6674, Karar No: 2011/5692, Tarih: 10.05.2011

**11. Hukuk Dairesi         2009/6674 E.  ,  2011/5692 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen davada Ankara 4.Asliye Ticaret Mahkemesi’nce verilen 28.01.2009 tarih ve 2008/53 - 2009/3 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi duruşmalı olarak davacı vekili tarafından istenmiş olmakla, duruşma için belirlenen 10.05.2011 gününde davacı avukatı ... ile davalı avukatı ...... gelip, temyiz dilekçesinin süresinde verildiği anlaşıldıktan ve duruşmada hazır bulunan taraf avukatları dinlenildikten sonra, duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakılmıştı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı bankanın ortağı olduğunu, davalı bankanın uzun Süre kâr payı ödemediği gibi, rüchan hakkı kullanımı ve sermaye artırımına paydaşların katılımının yasaklandığını, pay defterlerinin usulüne uygun tutulmadığını ileri sürerek müvekkilinin TL temettü payının tesbit ve tahsiline, ortakların sermaye hisse adet ve miktarının tespiti ile adına tescillerine, banka pay defterine yazılmasına, hisse senetlerinin toplam reel piyasa değerlerinin tesbiti ile şimdilik 5.950 YTL’nın davalının verdiği zararın tazminatı olarak faizi ile davalıdan tahsiline, 1969 yılından şimdiye kadar ödenmemiş kâr paylarına mahsuben 50,00 YTL’nın faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, Müvekkilince yapılan işlemlerin usul ve yasa uygun olduğunu, kâr payı isteme koşullarının oluşmadığını ileri sürerek davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davanın genel kurul çağrılarının usulüne uygun yapılmadığının tespiti ve kâr payının tahsili istemine ilişkin olduğu, davacının, davalı bankanın ortağı olduğu, davalı bankanın uzun süredir kâr payı dağıtmadığının dosya kapsamı ile sabit olduğu, dava dilekçesinde 1 ila 10 nolu fıkralarında tespit isteminde bulunduğu gözönüne alındığında, davacının maddi olayların tespitini istediği gibi ayrıca, eda davası açılacak konularda tespit davası açtığı, davalı Banka'nın 4603 sayılı yasaya tabi olduktan sonra yaptığı sermaye artırımı sonucu davacının rüçhan hakkını kendisinin kullanmadığı, davalı bankanın dava konusu yıllara ilişkin kâr payı dağıtım kararı almadığı ve kâr dağıtmadığı, TTK'nun 469. maddesi gözönüne alındığında, anonim ortaklıklarda kâr dağıtımı konusunda genel kurulun yetkili olduğu, genel kurulda kâr dağıtımı konusunda karar alınmadıkça kâr payının dava yolu ile istenmesi olanağı olmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, takdir olunan 825,00 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 02,80 TL temyiz ilam harcının temyiz edenden alınmasına, 10.05.2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4914, Karar No: 2014/19179, Tarih: 21.10.2014

**7. Hukuk Dairesi         2014/4914 E.  ,  2014/19179 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi : Bursa 7. İş Mahkemesi

Tarihi : 25/02/2014

Numarası : 2012/418-2014/102

Taraflar arasındaki dava sonucunda verilen hüküm taraflarca temyiz edilmiş, Yargıtayca duruşmalı olarak incelenmesi süresi içinde davacı vekili tarafından istenilmekle, duruşma için tebliğ edilen 16.09.2014 günü belirlenen saatte temyiz eden davacı M.. A.. vekili Av.T.. K.. geldi, karşı taraftan gelen olmadı. Gelenin huzuru ile duruşmaya başlandı. Duruşmada hazır bulunan tarafın sözlü açıklamaları dinlendi. Duruşmanın bittiği bildirildi. Dosyadaki belgeler incelendi. Gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre davacının tüm, davalının ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazlarının reddine.

2-Taraflar arasında fazla çalışma ücreti konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davacı, tır şoförü olarak 01.01.1998 tarihinden itibaren davalı iş yerinde çalışmaya başladığını, iş aktini fazla mesailerin ödenmemesi ve ücretlerinin eksik bildirilmesi, işyerine karşı açılan davalarda davacılar tarafında tanıklık yapması ve bunun üzerine psikolojik baskıya maruz kalması, sefere çıkarılmayarak günlerce ayrımcılık yapılması ve mülgü 1475 sayılı Yasanın 14/1-5 bentleri uyarınca haklı nedenle feshettiğini, günlük 8 saat dışında devamlı çalıştığını belirterek kıdem tazminatı ile fazla çalışma, yıllık izin ve sendikal tazminat talebinde bulunmuştur.

Davalı cevabında, davacının kendi isteği işten ayrıldığını, kıdem tazminatı almak üzere şirkete başvuruda bulunması istenmişse de kıdem tazminatı almaktan kaçındığını, davacının ileri sürdüğü hususların doğru olmadığını, çalışma koşullarını kendisinin belirlendiğini, yasal sınırlar dışında araç kullanma süreleri hakkında işverenin bir talimatı bulunmadığını, şirket çalışanı sürücülere aylık ücretleri dışında kilometre başına prim ödendiğini bildirerek davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davacı işçi tarafından yapılan feshin haklı nedene dayandığı ve dosya kapsamı ile tanık beyanlarından davacının fazla çalışma alacağının bulunduğu, fazla çalışma hesabı yapılırken tanık beyanları ile birlikte dosyaya sunulan " harcırah beyannamelerindeki" tutarlar esas alınarak gidilen mesafeye göre hesaplama yapıldığı için bilirkişi hesabındaki tutarın aynen kabul olunarak hakkaniyet indirimi yapılmadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamına, tanık beyanlarına ve harcırah beyanmamelerine göre davacı tır şoförüne ücreti dışında hakettiği kilometre karşılığında prim ödendiği anlaşılmaktadır. Bu haliyle, davacı çalışmalarının karşılığında ücreti dışında hakettiği kilometre karşılığında prim almasından dolayı fazla çalışmış olsa bile ödenmemiş bir alacağı bulunmamaktadır. Bu durumda fazla çalışma ücreti isteminin reddi gerekir.

Dosya kapsamına, tanık beyanlarına ve harcırah beyanmamelerine göre davacı tır şoförüne ücreti dışında hakettiği kilometre karşılığında prim ödendiği anlaşılmaktadır. Bu haliyle, davacı çalışmalarının karşılığında ücreti dışında hakettiği kilometre karşılığında prim almasından dolayı fazla çalışmış olsa bile ödenmemiş bir alacağı bulunmamaktadır. Bu durumda fazla çalışma ücreti isteminin reddi gerekir.

Mahkemenin anılan hususu gözetmeden verdiği karar usul ve yasaya aykırı olup, bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, davacıdan temyiz harcı peşin alındığından yeniden alınmasına yer olmadığına, duruşma isteyen davacının tüm temyiz itirazları reddedildiğinden yararına avukatlık ücreti tayinine yer olmadığına, 21/10/2014 günü oybirliğiyle karar verildi.