muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/6714, Karar No: 2025/768, Tarih: 05.02.2025

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Katılan vekilinin temyiz sebepleri özetle; eylemin canavarca hisle, tasarlanarak ve kan gütme saikiyle işlendiğinden bahisle suç vasfına ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz sebepleri özetle; eksik incelemeye, sanığın öldürme kastı bulunmadığından beraatine karar verilmesi gerektiğine, haksız tahrik hükümlerinin ve diğer tüm lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine ilişkindir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan ve dosya kapsamına göre yeterli olduğu anlaşılan delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, hükme esas alınan ve reddedilen delillerin açıkça gösterildiği, eksik incelemenin bulunmadığı, vicdani kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından öldürme kastı ile gerçekleştirildiğinin saptandığı, önceki öldürme suçuna iştirak ettiğine inanılan maktule karşı gerçekleştirilen öldürme eyleminin kan gütme saikiyle işlenmiş sayılamayacağı, sanığın canavarca hisle ya da eziyet çektirerek öldürme amacıyla hareket ettiğini kabule yeterli her türlü kuşkudan uzak yeterli kesin kanıt bulunmadığı, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının ve belli bir hazırlıkla eylemlerini gerçekleştirdiğinin kesin olarak saptanamadığı, oluşan şüpheli durumun sanık aleyhine yorumlanamayacağı, bu itibarla tasarlamanın koşullarının bulunmadığından eyleme uyan suç vasfının doğru biçimde belirlendiği, maktulden sanığa yönelen haksız söz veya davranış bulunmadığı belirlenmekle haksız tahrik hükümlerinin uygulanmamasında isabetsizlik bulunmadığı, takdiri indirimin mahkemenin takdir yetkisi kapsamında uygulandığı ceza miktarı nazara alındığında başkaca lehe hükümlerin uygulanmasının mümkün olmadığı, yargılama sonucunda oluşan kanaat ve takdire göre ceza yaptırımının yasal bağlamda ve gerekçesi gösterilerek belirlendiği anlaşıldığından, temyiz sebeplerinin incelenmesinde hükümde hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenlerle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1 Ceza Dairesinin, 04.05.2023 tarihli ve 2023/953 Esas, 2023/1186 Karar sayılı kararında sanık müdafii ve katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy çokluğuyla TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.02.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

05.02.2025 tarihinde karar verildi.

K A R Ş I O Y

Tüm dosya kapsamından anlaşılacağı üzere,

Sanığın kardeşi Muhamet'in 14.05.2021 tarihinde maktulün kardeşi tarafından öldürüldüğü, aynı olayla ilgili olarak maktul hakkında ise KYOK verildiği, olay günü sanığın maktulü görür görmez silahını çıkartarak hiçbir şey söylemeden maktule ateş ettiği ve ölümüne neden olduğu sübut bulunmuştur.

Sayın çoğunluk olayda kan gütme saiki ile öldürme suçunun oluşmadığını sanığın daha önce kardeşinin öldürülmesi olayına karıştığı gerekçesi ile maktulü öldürdüğü, her ne kadar maktul hakkında KYOK verilmiş ise de sanığın, maktulü kardeşinin ölümünden sorumlu tutmaya devam ettiğine ilişkin mahkeme gerekçesinin isabetli olduğuna hükmetmiş ise de bu karara katılmıyorum şöyle ki; sanık hiçbir savunmasında maktulü kardeşinin ölümünden sorumlu tuttuğu için öldürdüğünü söylememiştir. Maktulün ve yanındakilerin sanığa hakaret ettikleri veya tehdit ettiklerine dair savunması ise dosyadaki deliller ile desteklenmediğinden savunmaya itibar edilmemiştir. Dolayısıyla geriye kalan sanığın daha önce öldürülen kardeşinin öcünü almak için maktulü öldürdüğü ihtimali mahkemece ve dairemizce kabul edilmiştir. Şahısların iç dünyasında ki subjektif düşüncelerin veya kanaatlerinin kesinleşmiş yargı kararları karşısında bir değeri yoktur. Maktul hakkında önceki ölüm olayı ile ilgili hakkında herhangi bir delil bulunmadığından dava açılmasına gerek duyulmamış ve savcılık tarafından verilen bu karar kesinleşmiştir. Buna rağmen sanığın maktulü sorumlu tutmasının bir önemi yoktur. Olayın faili tutuklanmış ve hakkında dava açılmış olmasına rağmen sanık sırf kardeşini öldüren kişinin akrabası olduğu için öç alma duygusuyla maktulü gördüğü yerde öldürmüştür. Dolayısıyla sanığın eylemi TCK 82/1-j maddelerine uyan suçu oluşturmaktadır. Aksi düşünce halinde hakkında hiçbir delil olmamasına ve olayla hiçbir ilgileri olmadığı halde sırf ölenin yakınlarının karşı tarafa zarar verme amacıyla ismini verip hakkında soruşturma açılan ancak delil bulunmadığı için KYOK veya beraat kararı verilen kişilerin öldürülmesi durumunda kan gütme saiki ile öldürme suçu işlendiği halde hem TCK 81 hem de 29 maddenin uygulanması gibi haksız adaletsiz bir duruma sebebiyet verileceğinin muhakkak olduğu, olayla ilgisi olmayan insanların sırf maktul tarafı öyle düşünüyor öyle zannediyor veya öyle hissediyor diye ömür boyu kaçıp saklanmalarının beklenemeyeceği, kaldı ki sanığın maktulu kardeşinin katili olduğu veya olaya karıştığı gerekçesi ile öldürdüğü kabul edilmesine rağmen haksız tahrik uygulamamasının da çelişkili bir durum olduğu kararın bu yönüyle de hatalı olduğu ve bozulması gerektiğini düşündüğümden Sayın çoğunluğun görüşüne muhalefet ediyorum. 04.03.2025
Yargıtay — Esas No: 2014/18119, Karar No: 2015/2839, Tarih: 25.02.2015

**2. Hukuk Dairesi         2014/18119 E.  ,  2015/2839 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ :Boşanma-Ziynet ve Eşya Alacağı

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, taraflarca temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

492 sayılı Harçlar Kanununda ve bu kanuna ekli “Yargı Harçları” başlıklı (1) sayılı tarifede, 4.6.2008 tarihinde kabul edilen 5766 sayılı Kanunla yapılan değişiklik gereğince; harca tabi davalarda kanunun yürürlüğe girdiği 6.6.2008 tarihinden sonra yapılan temyiz başvurularından;

Temyiz başvuru harcının ve kararda gösterilen ilam harcının dörtte birinin (maktu harca tabi davalarda maktu harcın tamamı) temyiz peşin harcı olarak alınması (1 sayılı Tarife III /e bendi) zorunludur.

Ziynet alacağını temyiz eden davalı ...'ten 212.72 TL. temyiz nispi peşin harcının alınmadığı görülmektedir. Sözü edilen noksan harcın Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 434/3. maddesinde gösterilen usul uygulanılarak temyiz edenden tahsili ile buna ilişkin makbuzun dosyaya alınmasından sonra gönderilmek üzere dava dosyasının mahalli mahkemesine İADESİNE oybirliğiyle karar verildi. 25.02.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/8919, Karar No: 2020/1814, Tarih: 09.03.2020

**16. Ceza Dairesi         2019/8919 E.  ,  2020/1814 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ceza Dairesi

İlk Derece Mahkemesi : Ağır Ceza Mahkemesinin 05.12.2018 tarih ve 2017/126 - 2018/188 sayılı kararı

Suç : Silahlı terör örgütüne üye olma

Hüküm : Sanık ...'in TCK'nın 314/2, 62, 53/1, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddi,

Sanık ...'ın TCK'nın 314/2, 221/4, 62, 53/1, 58/9, 63, 3713 sayılı Kanunun 5. maddeleri uyarınca mahkumiyetine ilişkin istinaf başvurusunun düzeltilerek esastan reddi

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle;

Temyiz edenlerin sıfatı, başvurunun süresi, kararın niteliği ve temyiz sebebine göre dosya incelendi, gereği düşünüldü;

Temyiz talebinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi;

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Sanık ... hakkında yapılan temyiz incelemesinde;

Yargılama sürecindeki usuli işlemlerin kanuna uygun olarak yapıldığı, hükme esas alınan tüm delillerin hukuka uygun olarak elde edildiğinin belirlendiği, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde eksiksiz olarak sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı, eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve kanunda öngörülen suç tipine uyduğu, yaptırımın kanuni bağlamda şahsileştirilmek suretiyle uygulandığı anlaşılmakla; sanık müdafiinin temyiz dilekçelerinde ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmediğinden CMK’nın 302/1. maddesi gereğince temyiz davasının esastan reddiyle hükmün ONANMASINA,

II- Sanık Mehmet Salih Bal hakkında yapılan temyiz incelemesinde;

Yerinde görülmeyen sair temyiz nedenlerinin reddine, ancak;

1-TCK'nın 61. maddesinde düzenlenen cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine ilişkin ölçütlerle, 3/1. maddesinde düzenlenen orantılılık ilkesi çerçevesinde; suçun işleniş biçimi, işlenmesinde kullanılan araçlar, işlendiği zaman ve yer, konusunun önem ve değeri, meydana getirdiği zarar ve tehlikenin ağırlığı ile sanığın kasta dayalı kusurunun ağırlığı, güttüğü amaç ve saik de gözönünde bulundurularak hukuka, vicdana, dosya kapsamına ve hakkaniyete uygun olarak makul bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde fazla ceza tayini,

2-Etkin pişmanlıktan yararlanan sanık hakkında TCK’nın 221/5. maddesi uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Etkin pişmanlıktan yararlanan sanık hakkında TCK’nın 221/5. maddesi uyarınca bir yıl süreyle denetimli serbestlik tedbirine hükmedilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Bölge Adliye Mahkemesi Ceza Dairesinin, 5271 sayılı CMK'nın 280/1-e maddesi gereğince duruşma açıp sonucuna göre aynı Kanun maddesinin 2. fıkrası gereğince İlk Derece Mahkemesi hükmünü kaldırarak yeniden hüküm kurması gerekirken, kanun maddesine yanlış anlam yüklenerek duruşma açmaksızın evrak üzerinde İlk Derece Mahkemesince belirlenen cezanın 1 yıl 12 ay 12 günden 1 yıl 12 ay 10 gün hapis cezasına indirilmesi

Kanuna aykırı, sanık ve müdafiinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde görülmüş olduğundan bu sebeplerden dolayı hükümlerin BOZULMASINA, 28.02.2019 tarihinde yürürlüğe giren 20.02.2019 tarih ve 7165 sayılı Kanunun 8. maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanunun 304/1. maddesi uyarınca dosyanın İstanbul 34. Ağır Ceza Mahkemesine, kararın bir örneğinin bilgi için İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 3. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 09.03.2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/25182, Karar No: 2017/6437, Tarih: 24.05.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/25182 E.  ,  2017/6437 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını ihlal, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükmün yapılan temyiz incelemesinde;

14/04/2011 tarihinde yayınlanarak yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen ek 2. madde uyarınca doğrudan verilen 3.000,00 TL'ye kadar olan adli para cezalarından ibaret mahkumiyet hükümleri kesin olup, mala zarar verme suçundan dolayı tayin edilen 1.320,00 TL adli para cezasına ilişkin hükmün, cezanın türü ve miktarı itibariyle temyizi mümkün bulunmadığından, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz talebinin tebliğnameye uygun olarak REDDİNE,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlerin yapılan temyiz incelemesinde;

Dosya kapsamı itibarıyla diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1)İddianamede yer verilmeyen 5237 sayılı TCK’nın 119/1-c maddesinin suça sürüklenen çocuğa ek savunma hakkı tanınmadan uygulanması suretiyle 1412 sayılı CMUK’nun 226. maddesine aykırı davranılması sonucu savunma hakkının kısıtlanması,

2)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı

yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Suça sürüklenen çocuğun hırsızlık eyleminde yaklaşık 25,00 TL değerinde güvercinlerin hırsızlığa teşebbüse konu olduğunun anlaşılması karşısında; malın değeri az olduğu halde, karar yerinde 5237 sayılı TCK’nın 145. maddesinin uygulanma şartlarının oluşup oluşmadığının tartışılmaması,

3)Yargılama gideri olarak hesaplanan 32,00 TL'nin, ayrı ayrı tahsiline karar verilmesi gerekirken kanun metninde yazılı olmamasına rağmen 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı, eşit olarak tahsiline karar verilmesi,

4)5271 sayılı CMK'nın 150. maddesi uyarınca 18 yaşından küçük suça sürüklenen çocuğa savunmasını yapmak üzere baro tarafından görevlendirilen zorunlu müdafii ücretinin Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nin 6/3-c. maddesindeki düzenlemeye göre yargılama gideri olarak suça sürüklenen çocuktan alınmasına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedenleri bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 24.05.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4661, Karar No: 2015/528, Tarih: 03.02.2015

**23. Hukuk Dairesi         2014/4661 E.  ,  2015/528 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının bozma kararına uyularak yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, dava dışı ... ve dava dışı diğer arsa paydaşları ile davalı şirket arasında imzalanan .... Noterliği'nin 07.02.2006 tarih, 01630 yevmiye sayılı arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi gereğince; davalı şirketin 01.05.2006 tarihinde teslim aldığı arsaya 3 ay içerisinde yapı ruhsatı almak, 24 ay içerisinde yapı kullanma izni alınmış olarak inşaatı teslim ve gecikme halinde arsa sahiplerine o günkü rayiç bedelinden kiralarını ödeme borcu altına girmesine rağmen müvekkilinin bodrum 2. kat 1 nolu bağımsız bölümü arsa maliki ...'dan satın alarak haklarına halef olduğu dairenin halen teslim edilmediğini ileri sürerek, teslimde gecikme nedeniyle 15.400,00 TL kira tazminatının temerrüt tarihi olan 19.11.2008 tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı taraf, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, davanın reddine dair verilen karar, davacı vekilinin temyiz istemi üzerine Dairemizin 15.03.2013 tarih ve 71 E., 1607 K. sayılı ilamıyla, davacıya dava dışı arsa sahibi tarafından sözleşmeden doğan hakların temlik edildiğine ilişkin yazılı temlikname sunması için süre verilmesi ve sonucuna göre hüküm kurulması gerektiği belirtilerek bozulmuştur. Mahkemece, bozmaya uyularak yapılan yargılama neticesinde, davacı tarafça, dava dışı arsa sahibinin sözleşmeden doğan haklarını temlik ettiğine dair yazılı temlikname sunulmadığından, taşınmazın durumunu bilerek sözleşmede öngörülen süreden sonra satın alan davacının edimini yerine getirmeyen yükleniciden sözleşmeye dayalı olarak kira tazminatı talep hakkı bulunmadığı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı doğrultusunda inceleme yapılıp hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına, bozmanın kapsamı dışında kesinleşmiş olan yönlere ilişkin temyiz itirazları incelenemeyeceğine göre, davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 03.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2014/11199, Karar No: 2014/14403, Tarih: 01.10.2014

**19. Hukuk Dairesi         2014/11199 E.  ,  2014/14403 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne, kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı, yanlar arasında akdedilen akaryakıt bayiilik sözleşmesi uyarınca, davalı bayiinin müvekkili firma tarafından üretilen ve dağıtılan beyaz ürün cinsi akaryakıt için her yıl en az 1.000 ton ile 1 yılda 10 ton madeni yağ satmayı kabul ve taahhüt ettiğini, sözleşmenin 7. maddesinde fesih hallerinin belirtildiğini, buna göre müvekkilinin fesih hakkının doğduğu durumlarda davalı bayiinin satışını taahhüt ettiği miktar üzerinden akaryakıtta 30,00 USD/ton/yıl, madeni yağda 300,00 USD/ton/yıl cezai şart olarak ödemeyi kabul ettiğini, davalının alımlarında yıllık tonaj taahhüdünü yerine getirmediğini ve mal bedellerini ödemediğini, müvekkilince sözleşmeden kaynaklanan cezai şart alacağının davalıdan istenmesine rağmen her hangi bir ödeme yapılmadığını ileri sürerek fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000,00 TL cezai şart alacağının işleyecek reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiş, 28.01.2013 tarihli ıslah dilekçesi ile, 10.000,00 TL olan dava değerini 15.000,00 TL arttırarak toplam 25.000,00 TL'nin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin elinde olmayan sebeplerle ve davalının kusurlu davranışları nedeniyle senelik satış taahhüdünün yerine getirilemediğini, cezai şartın fahiş olduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporları doğrultusunda, davalı bayiinin sözleşmede yer alan senelik satış taahhüdünü ihlal ettiği, 2005-2010 yılları arasında eksik alım yaptığı, sözleşmenin devamı sırasında davalı tarafından eksik alım yapılıp, davacının cezai şart alacağının doğmasına rağmen devam eden yıllarda davalının eksik alıma devam ettiği ve davacı tarafça cezai şart alacağının saklı tutulmadan ifalarının kabul edildiği, dolayısıyla davacının sadece son yıl olan 2010 yılı itibarı ile eksik alım nedeniyle cezai şartı talep edebileceği, buna göre eksik alım nedeniyle davacının 28.753,65 USD karşılığı 42.630,16 TL cezai şart alacağının bulunduğu, cezai şartın, borçlunun iktisaden mahvına neden olabilecek miktarda bulunduğundan takdiren yarı oranda indirildiği, sonuç olarak davacının 21.315,08 TL cezai şartı isteyebileceği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne 21.315,08 cezai şartın davalıdan dava tarihinden itibaren işleyecek reeskont faizi ile birlikte tahsiline, fazlaya ilişkin istemin reddine karar verilmiş, hüküm davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 01.10.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3877, Karar No: 2024/6274, Tarih: 23.09.2024

**2. Hukuk Dairesi         2024/3877 E.  ,  2024/6274 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: Bursa Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2711 E., 2024/515 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bandırma Aile Mahkemesi

SAYISI : 2021/267 E., 2021/796 K.

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede; kararı davacı adına temyiz eden vekilin vekâletnamesinin genel dava takip etme yetkisi içerdiği, özel evlatlık ilişkisinin kaldırılması davası takip etme yetkisi içeren vekâletnamesinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı ve yine davayı davalı adına davayı takip eden vekilin özel evlatlık ilişkisinin kaldırılması davası takip etme yetkisi içeren vekâletnamesinin dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda yer almadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla;

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 77 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlem yapılarak;

a) Evlatlık ilişkisinin kaldırılması davası açmak ve açılan davayı takip etmek kişiye sıkı sıkıya bağlı bir hakkın kullanımı niteliğinde olup, 6100 sayılı Kanun'un 74 üncü maddesi gereğince vekâletnamenin evlatlık ilişkisinin kaldırılması davası ile ilgili özel yetki içermesi gerektiğinden özel yetki içeren vekâletnamenin aslı veya onaylı örneğinin dosyaya sunulması için taraf vekillerine kesin süre verilmesi,

b)Temyiz eden davacı vekilince vekâletname sunulmaz ise vekil tarafından verilen temyiz dilekçesinin, 6100 sayılı Kanun’un 77 nci maddesinin birinci fıkrasının son cümlesi gereğince yetkisiz vekil tarafından yapılmış temyize muvafakat verdiğini açıkça belirtmediği takdirde kararı temyiz etmemiş sayılacağı şerhini içeren davetiye ile davacı asıla tebliğ edilmesi,

2. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine davacı asıl tarafından açıkça muvafakat edilmemesi ve asıla gerekçeli kararın daha önceden usulüne uygun şekilde tebliğ edilmemiş olması hâlinde kararın asıla tebliğ edilerek temyiz süresinin beklenmesi,

3. Vekil tarafından verilen temyiz dilekçesine asıl tarafından muvafakat edilmesi veya süresi içinde kararın temyiz edilmesi hâlinde, karar temyiz edilirse gerekli usulî işlemler tamamlanarak temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Dairemize gönderilmesi,

gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın hükmü veren Bölge Adliye Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE,

23.09.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.