muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/4141, Karar No: 2019/9059, Tarih: 18.09.2019

**12. Ceza Dairesi         2019/4141 E.  ,  2019/9059 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza

Suç : Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri hukuka aykırı olarak ifşa etme

Hüküm : TCK'nın 133/3-1, 62/1, 52/2, 51/1-3. maddeleri gereğince mahkumiyet

Kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri hukuka aykırı olarak ifşa etme suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii ve katılan vekili tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Bozma ilamına uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-İncelenen dosyada; sanık ...'in, komşuları olan katılan ... ve tanık Hatice ile yüz yüze yaptıkları aleni olmayan söyleşiyi, katılan ... tarafından kendisine karşı işlenmekte olan ve ani gelişen bir suç bulunmadığı halde, önceden hazırlıklı ve planlı şekilde, diğer iki konuşanın bilgisi ve rızası dışında kaydettiği ve katılanın kocasını aldattığına dair özel yaşam alanına ilişkin açıklamalarını da içeren bu ses kaydını, katılanla aralarında husumet bulunduğu dönemde katılanın kocasına vererek ifşa ettiği olayda,

Sanık hakkında katıldığı aleni olmayan bir söyleşiyi ses alma cihazı ile kaydetme suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün kesinleştiği, temyizin kapsamının; kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri hukuka aykırı olarak ifşa etme suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik olduğu belirlenerek yapılan incelemede:

Dairemizin değişen görüşüne göre;

TCK'nın 133/3. madde ve fıkrasında, kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verileri hukuka aykırı olarak ifşa eden kişinin cezalandırılacağının düzenlenmiş olması ve sanığın tarafı olduğu söyleşinin kaydedilmesi suretiyle elde ettiği verileri ifşa etmesi karşısında, anılan suçun yasal unsurlarının oluşmaması nedeniyle sanığın sübut bulan eyleminden dolayı TCK'nın 134/2. madde ve fıkrasında tanımlanan görüntü veya seslerin ifşa edilmesi suretiyle özel hayatın gizliliğini ihlal suçundan mahkumiyet hükmü kurulması gerekirken, suç vasfında yanılgıya düşülüp, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

2- Kabul ve uygulamaya göre de:

a) Dairemizin 28.06.2017 tarihli bozma ilamında; “...a) Temel ceza belirlenirken, TCK'nın 61/1. madde ve fıkrasında yer alan ölçütler nazara alınarak, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlar birlikte ve isabetle değerlendirilip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle aynı Kanunun 3/1. madde ve fıkrası uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi, b) TCK'nın 51/1-b madde, fıkra ve bendi uyarınca, sanığın suçu işledikten sonra yargılama sürecinde pişmanlık duyup duymadığı irdelenip, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler de gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılması gerektiği gözetilmeden, kanundaki ibarelerin tekrarına dayalı soyut gerekçelerle sanığa hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi...” biçiminde vurgulanmasına rağmen temel cezanın asgari hadden tayin edilmesi ve kanundaki ibarelerin tekrarına dayalı soyut gerekçelerle sanığa hükmolunan hapis cezasının ertelenmesine karar verilmesi,

b) Sanığa hükmolunan ve ertelenen 1 yıl 8 ay hapis cezasının TCK'nın 49/2. madde ve fıkrası gereğince uzun süreli olması nedeniyle TCK'nın 53/1. madde ve fıkrasında yazılı hak yoksunluklarına aynı Kanunun 53/3. madde ve fıkrası ile T.C. Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 günlü Resmi Gazete'de yayımlanan 08.10.2015 tarihli, 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı nazara alınarak hükmedilmesi gerekirken, “TCK’nın 53/4. maddesi uyarınca sanık hakkında TCK’nIn 53/1. maddesinin uygulanmasına yer olmadığına,” biçiminde karar verilmesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafiinin ve katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 18.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/1909, Karar No: 2025/1293, Tarih: 03.03.2025

**3. Hukuk Dairesi         2024/1909 E.  ,  2025/1293 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 19. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/553 E., 2024/251 K.

DAVA TARİHİ : 21.11.2017

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul 5. Tüketici Mahkemesi

SAYISI : 2017/860 E., 2019/714 K.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı, davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili; müvekkilinin davalı Hastane nezdinde çalıştığı, ağır bir bel ağrısı ve sol ayağında uyuşma şikayetiyle çekilen MR ile müvekkiline disk kayması ve bel fıtığı teşhisinin konulduğu ve 24.01.2012 tarihinde davalı hastanede ve doktor tarafından ameliyat edildiğini, omurgasına orijinal vidalar takılması gerekirken taklit vida takıldığı, gerçekleştirilen ameliyat sonrasında davacının ağrılarının daha çok arttığı, ameliyat kararının yanlış olduğunu, davacının başka bir hastanedeki muayenesi sonucunda, ameliyatla omurgasına takılan vidalardan birinin kırık olduğu ve kırık vida üzerine ikinci bir vidanın ekleme yapıldığının tespit edildiği, yerinden çıkması halinde ise diğer vidalara bağlı mile baskı yapıp tüm omurgayı yerinden oynatması ve omuriliğe baskı yaparak felce neden olmasının söz konusu olduğunu, davacının acilen tekrar ameliyat olması gerektiği, fizik tedaviye bir süre devam eden davacının hareket etmekte zorlandığı ve akabinde sakat kalarak iş göremez ve çalışamaz bir hale geldiği, hayatı boyunca sürecek olan bu rahatsızlığın davacının psikolojisini olumsuz yönde etkilediğini ileri sürerek; fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00-TL maddi tazminatın olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte, 100.000,00 TL manevi tazminatın müştereken ve müteselsilen davalılardan tahsilini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalılar vekili; davanın beş yıllık zaman aşımı süresinin dolduktan sonra açıldığını, davacının şikayeti üzerine başlatılan savcılık soruşturmasında alınan Adli Tıp Kurumu raporunda davacıların kusursuz olduklarının tespit edildiği, davacının ameliyat günü çekilen skopi görüntülerinden vidalardan birinde ameliyat esnasında herhangi bir kırılma olmadığının anlaşıldığını, vida kırığının ameliyat sonrası herhangi bir travmaya bağlı olarak da gelişme ihtimalinin olduğunu, davalı doktorun ameliyatı başarı ile tamamladığını, tıbbi kusur izafe edilemeyeceğini, kaliteli malzeme kullanılmasına ve tıbbi uygulama esnasında gerekli dikkat ve özen gösterilmesine rağmen vida kırığının meydana gelmesinin ameliyatın olası risklerinden olduğunu, ameliyat sonrası dönemde vidalardan birinde kırık meydana gelmesinin, davacıda ikinci bir ameliyat endikasyonu oluşturmadığını, davacıya ameliyat sonrası fizik tedavi önerisinin tıp standartlarına uygun olduğunu, davacının şikayeti üzerine İl Sağlık Müdürlüğü tarafından kullanılan malzeme üzerinde yapılan incelemede kullanılan malzemenin mevzuata uygun olduğu, kalite standartlarında olduğunun tespit edildiği, davacı hastanın kendisine uygulanacak tıbbi tedavi hakkında bilgilendirildiği ve kendisinden yazılı onam alındığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; bilirkişi heyetince düzenlenen raporda doktorun işlemlerinin ve meydana gelen sonuçların değerlendirildiği, İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığınca alınan Adli Tıp İhtisas Kurulu raporu ve İstanbul 20. Asliye Ceza Mahkemesince alınan Yüksek Sağlık Şurası raporları arasında çelişki bulunmadığı gibi davalı doktorun kusuru olmadığı, Yüksek Sağlık Şurası raporunda vida kırığının nörolojik defisite neden olmadığı da tespit edilmiş olmakla, davalı doktorun davacının başvurusundan itibaren özen borcunu gereği gibi yerine getirdiği, yapılan ameliyat nedeniyle kusurlu eylemi bulunmadığı, onam formunun düzenlendiği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş, karara karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, alınan raporlarının birbirini teyit ettiği, taraf, mahkeme ve istinaf kanun yolu denetimine olanak sağlayacak şekilde düzenlenip, hükme esas alınmaya yeterli olduğu, mahkemece verilen kararın yerinde bulunduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

IV. İSTİNAF

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla, alınan raporlarının birbirini teyit ettiği, taraf, mahkeme ve istinaf kanun yolu denetimine olanak sağlayacak şekilde düzenlenip, hükme esas alınmaya yeterli olduğu, mahkemece verilen kararın yerinde bulunduğu gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiş; karara karşı davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili; İlk Derece Mahkemesinin dosyanın içeriğine uygun değerlendirme yapmadan, yetersiz bilirkişi raporlarına göre karar verdiğini, müvekkilinin müdahalenin konusu, sonuçları, rizikoları ve alternatifleri konusunda bilgilendirilmediğini, bilirkişi raporlarına karşı itirazlarının değerlendirilmediğini, müvekkilinin sakat kalmasına davalı doktorun kusurlu eylemlerinin neden olduğunu, yapılan operasyonun doğru tedavi yöntemi olmadığını, vidanın imitasyon olmayıp ameliyat esnasında kırıldığı varsayılsa bile davalı doktorun gelişen komplikasyona zamanında müdahale etmeyerek komplikasyonun tıbbi malpraktise dönüşmesine neden olduğunu, davanın kabulüne karar verilmesini gerektiğini ileri sürerek; kararın bozulmasını istemiştir.

B. Değerlendirme ve Gerekçe

Uyuşmazlık, vekalet ilişkisinden kaynaklı hekim hatası iddiasına dayalı maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Temyizen incelenen kararda belirtilen gerekçelere, özellikle Mahkemece aldırılan bilirkişi heyet raporu ile ceza yargılamasında alınan bilirkişi raporlarının ile birbiriyle uyumlu olmasına, meydana gelen tıbbi sonucun komplikasyon olarak nitelendirilmesine, aydınlatılmış onam formu alınmış olmasına, hastane veya doktora sorumluluk yüklenemeyeceğinin anlaşılmasına göre, davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan kararın onanmasına karar vermek gerekmiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370. maddesi uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,03.03.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/602, Karar No: 2018/5442, Tarih: 10.09.2018

**14. Hukuk Dairesi         2016/602 E.  ,  2018/5442 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 04.02.2014 gününde verilen dilekçe ile müdahalenin meni ve eski hale getirme talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 19.02.2015 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı ... vekili ve davalı vekili tarafından ayrı ayrı istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, meraya elatmanın önlenmesi, zarar ziyan ve eski hale getirme bedelinin tahsili istemine ilişkindir.

Davacı vekili, 133 ada 92 nolu, 133 ada 94 nolu ve 133 ada 15 nolu mera parsellerinin dava dilekçesinde yer alan kısımlarında, davalı şirket tarafından yol yapımı çalışmaları esnasında meradan toprak çekilip çukur açılmak suretiyle tahribat yapıldığını, bu nedenle davalı şirketçe yapılan müdahalenin men'ini, eski hale getirme bedeli olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla davalıdan 4.000,00-TL'nin ve davalı şirket tarafından alınan taş toprak bedeli olarak fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 5.000,00-TL'nin (ıslah ile 1.253.571,71-TL) davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmü taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2- Davalı tarafından 133 ada 92 nolu mera parselinin (A) ile gösterilen 8002,02-m² lik kısmı, 133 ada 94 nolu parselin (C) ile gösterilen 911,57-m² lik kısmı ile (D) ile gösterilen 1662,29-m² lik kısmı ve 133 ada 15 nolu mera parselinin 3865,52-m²lik kısmına tecavüz edildiği, tecavüzün 06.12.2013 tarihli il mera komisyon kararı ile tespit edildiği dikkate alındığında; davaya konu mera parsellerine el atma sabittir. Her ne kadar davalı vekili, yol çalışması esnasında İdare tarafından toprak alınması için davaya konu mera parsellerinde yer gösterildiğini iddia etmiş ve mahkemece bu doğrultuda karar verilmişse de davalı taraf bu hususu kanıtlayamamıştır.

Eski hale getirme bedeli, vasfı bozulan meranın ıslah edilmek suretiyle mera vasfının kazandırılması için boş olan arazide yapılacak masraflardır. Ancak burada talep edilebilecek eski hale getirme bedeli, meralık niteliği bozulan taşınmazın tekrar mera niteliğini kazanması için yapılması gereken masraflardan ibarettir. Dosyada yer alan 18.11.2014 tarihli bilirkişi raporunda hafriyat ve doldurma giderlerinin de katılmasıyla eski hale getirme bedeli fazla hesaplanmıştır. Davacı ... vekili meni müdahale ve eski hale getirme bedeli talep ettiğinden, davanın kabulü ile mahkemece yukarıdaki ölçüler dikkate alınarak bilirkişi vasıtasıyla eski hale getirme bedelininde tespit edilmesi ve bu bedele hükmedilmesi gerekir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle eksik inceleme ve araştırmayla yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1 numaralı bentte yazılı nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının reddine, 2 numaralı bentte yazılı nedenlerle davacının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 10.09.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/3421, Karar No: 2008/4922, Tarih: 07.07.2008

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2008/3421 E.  ,  2008/4922 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... İCRA MAHKEMESİ

İİK’nun 331.maddesine muhalefet etmek suçundan sanık ...’in İİK’nun 331.maddesine gereğince 3 ay hapis cezasıyla cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık vekili tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Sanığa isnat edilen suç, İİK’nun 331.maddesinde düzenlenmi olup, buna göre: "Haciz yolu ile takip talebinden sonra veya bu talepten önceki iki yıl içinde borçlu; alacaklısını zarara sokmak maksadıyla, mallarını veya bunlardan bir kısmını mülkünden çıkararak, telef ederek veya kıymetten düşürerek hakiki surette yahut gizleyerek muvazaa yoluyla başkasının uhdesine geçirerek veya asıl olmayan borçlar ikrar ederek mevcudunu suni surette eksiltirse, aleyhine aciz belgesi aldığını veya alacaklı alacağını alamadığını ispat ettiği takdirde, altı aydan üç yıla kadar hapis ve bin güne kadar adlî para cezası ile cezalandırılır." hükmü karşısında;

1- Sanığın alacaklılarını zarara uğratmak amacıyla devrettiği iddia edilen işyerinin adresinin şikayet dilekçesinde ve iddianamede 3.sanayi sitesi 403.sokak no:34 olarak gösterilmesine rağmen, şikayet dilekçesine dayanak yapılan 10.04.2001 tarihli haciz zaptı ile, sanığın C.Savcılığında vermiş olduğu ifadesinde anılan işyeri adresinin 3.sanayi sitesi 403.sokak no:46 olarak belirtilmiş olması karşısında, aradaki çelişki giderilmeksizin,

2-Sanığın devrettiği iddia edilen işyerinin devir tarihi tespit edilip, sanığın Akbank’a olan kredi borcu nedeniyle işyerini devredip, parasıyla kredi borcunu ödediği savunması karşısında, devir işleminin hemen sonrasında Akbank’a olan kredi borcunu ödeyip ödemediği sorulmadan,

Eksik araştırma ile sanığın hukuki durumun takdir edilmesi,

3- Denetime esas olmak üzere, suça konu takip dosyasının aslı veya onaylı örneğinin dosya içerisinde bulunmaması,

Kabule göre de;

1- Müşteki vekili,14.9.2001 tarihli şikayet dilekçesiyle sanığın alacaklılarını zarara uğratmak amacıyla Bornova 1.Bölge 522 ada,13 parselde kayıtlı taşınmazını da devrettiğini iddia etmesine karşın bu konu ile ilgili olarak, açılan tasarrufun iptali davasının İzmir

13.Asliye Hukuk Mahkemesinin 2005/278 esas ve 2006/375 sayılı kararıyla red edildiği ve kararın kesinleştiğinin anlaşılması karşısında, bu hususun gerekçede tartışılmaması,

2- Yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden 765 sayılı TCK’nun 59,647 sayılı Kanunun 4, 6.maddelerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3- 30.07.2003 gün ve 2584 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 4949 sayılı İİK’nunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 99.maddesi ile İİK’nun 352.maddesine eklenen fıkra uyarınca dava ve cezanın İİK’nun 354.maddesinde yazılı sebeplerle düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

2- Yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeden 765 sayılı TCK’nun 59,647 sayılı Kanunun 4, 6.maddelerinin uygulanmamasına karar verilmesi,

3- 30.07.2003 gün ve 2584 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 4949 sayılı İİK’nunda Değişiklik Yapılmasına Dair Kanun’un 99.maddesi ile İİK’nun 352.maddesine eklenen fıkra uyarınca dava ve cezanın İİK’nun 354.maddesinde yazılı sebeplerle düşeceğinin kararda belirtilmesi gerektiğinin düşünülmemesi,

Yasaya aykırı olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün, istem gibi BOZULMASINA, 07.07.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5994, Karar No: 2016/22248, Tarih: 15.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/5994 E.  ,  2016/22248 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; müvekkilinin 01.10.1991-31.08.1999 tarihleri arasında ve 23.11.2000 tarihinden iş akdinin emeklilik sureti ile sona erdirildiği 04.03.2008 tarihine kadar işyerinde 2 dönem uluslararası tır şoförü olarak istihdam edildiğini, müvekkilinin işyerinde asgari ücret + sefer primi sistemi ile çalıştığını, müvekkilinin çalıştığı dönem boyunca... arası dorseci olarak, aylık ortalama 2,5-3 sefer yaptığını, müvekkiline sefer başına 450 Euro sefer primi verildiğini, müvekkilinin iş akdinin anılan tarihte emeklilik sebebi ile sona erdirildiğini, davalı işverenlikçe hak kazandığı kıdem tazminatının asgari ücret üzerinden hesaplanarak ödendiğini, ancak Yargıtay kararları gereğince kıdem tazminatına esas ücretin tespitinde sefer başına verilen primlerin de dahil edilmesi gerektiğini, bu nedenle fesih tarihi itibarı ile asgari ücret üzerinden yapılan kıdem tazminatı ödemesinin tenzili ile bakiye kıdem tazminatının ödenmesi gerektiğini, müvekkilinin çalıştığı dönem boyunca 50 gün kadar izin kullandığını, geri kalanını kullanmadığını, bu nedenle kullanmadığı yıllık izin ücreti alacağının ödenmesi gerektiğini iddia ederek; fark kıdem tazminatının ve yıllık izin ücreti alacağının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; davacının 01.10.1991-31.08.1999 dönemine ait alacak taleplerinin zamanaşımına uğradığını, davacının ücretinin asgari ücret olduğunu, ücrete ilaveten süreklilik arz eden sefer primi ödemesinin olmadığını, davacıya yurtdışına çıkışlarda kendi sosyal harcamaları ve aracın mazot, yol geçiş ücreti vb. giderlerini karşılamak üzere ödenen harcırahın ücretin eki olmadığını bu nedenle kıdem tazminatı hesabında dikkate alınmamasını, davacının yıllık izinlerini kullandığın 2000-2003 döneminde 36 gün, 2003-2008 döneminde 70 gün olmak üzere toplam 106 gün tutarındaki 980.04 TL'nin davalının son bordrosunda tahakkuk ettirilerek banka hesabına ödendiğini savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir

2-Somut uyuşmazlıkta; davacı işçi uluslar arası tır şoförü olup, ücret sistemi asgari ücret + sefer primi şeklindedir. Davacının da kabulünde olduğu üzere, kıdem tazminatı emeklilik nedeniyle iş akdinin sonlandığı dönemde, asgari ücret üzerinden ödenmiştir. Davacının fesih tarihi itibariyle ücreti, (sefer primi+asgari ücret) 2.347,81 TL brüt olup, 2008 yılının ilk yarısındaki kıdem tazminatı tavanı olan brüt 2.087,92 TL’yi aşmaktadır.

Bu durumda 2008 yılının Mart ayında geçerli kıdem tazminatı tavan ücreti olan 2.087,92 TL üzerinden kıdem tazminatı hesaplanarak, asgari ücret üzerinden ödenen davacının da kabulünde olan miktarın tenzili gerekirken, yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 15.12.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.