muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/23323, Karar No: 2017/28450, Tarih: 12.12.2017

Zaman zaman, 6100 sayılı Kanun ile birlikte kabul edilen belirsiz alacak davası ile kısmi davaya ilişkin yeni düzenlemedeki sınırın tam olarak tespit edilemediği, birinin diğeri yerine kullanıldığı görülmektedir. Oysa bu iki davanın amacı ve niteliği ayrıdır. Alacak, belirli veya belirlenebilir ise, belirsiz alacak davası açılamaz; ancak şartları varsa kısmi dava açılması mümkündür.

Bu noktada ... da açıklığa kavuşturulmalıdır ki, şartları bulunmadığı halde dava dilekçesinde davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığı durumda davacıya herhangi bir süre verilmeden hukuki yarar yokluğundan davanın reddi yoluna gidilmelidir. Çünkü, alacağın belirlenebilmesi mümkün iken, böyle bir davanın açılmasına Kanun izin vermemiştir. Böyle bir durumda, belirsiz alacak davası açmakta hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmeli, ek bir süre verilmemelidir. Zira, burada talep açıktır, bu sebeple 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ. maddesinin uygulanarak süre verilmesi mümkün değildir; aslında açılmaması gerektiği halde belirsiz alacak davası açılmış olduğundan, bu konudaki eksiklik de süre verilerek tamamlanamayacağından, dava hukuki yarar yokluğundan reddedilmelidir. Buradaki hukuki yarar, sonradan tamamlanacak nitelikte bir hukuki yarar değildir. Çünkü, dava açıldığında o sırada mevcut olmayan hukuki yarar, bunun da açıkça mahkemece bilindiği bir durumda, tamamlanacak bir hukuki yarar değildir. Aksinin kabulü, aslında açık olan talep sonucunun süre verilerek davacı tarafından değiştirilmesi ve bulunmayan hukuki yararın sağlanması için davacıya ek imkan sağlanması anlamına gelecektir ki, buna usûl bakımından imkan yoktur, böyle bir durum taraflar arasındaki eşitlik ilkesine de aykırı olacaktır (H. Pekcanıtez/O. Atalay/M. Özekes, Medeni Usul Hukuku, 14. Bası, ... 2013, s. 454). Bunun yanında, şayet açılan davada asgari bir miktar gösterilmişse ve bunun alacağın bir bölümü olduğu anlaşılmakla birlikte, belirsiz alacak davası mı yoksa belirli alacak olmakla birlikte kısmi dava mı olduğu anlaşılamıyorsa, bu durumda 6100 sayılı Kanunun 119/1-ğ. maddesinin aradığı şekilde açıkça talep sonucu belirtilmemiş olacaktır. Talep, talep türü ve davanın niteliği açıkça anlaşılamıyorsa, talep muğlaksa, aynı Kanunun 119/2. maddesi gereğince, davacıya bir haftalık kesin süre verilerek talebinin belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğunun belirtilmesi istenmelidir. Verilen bu süreden sonra, davacının talebini açıklamasına göre bir yol izlenmelidir. Eğer talep, davacı tarafından belirsiz alacak davası şeklinde açıklanmış olmakla birlikte, gerçekte belirsiz alacak davası şartlarını taşımıyorsa, o zaman yukarıdaki şekilde hareket edilmeli, hukuki yarar yokluğundan dava reddedilmelidir. Açıklamadan sonra talep belirsiz alacak davası şartlarını taşıyorsa, bu davanın sonuçlarına göre, talep kısmi davanın şartlarını taşıyorsa da kısmi davanın sonuçlarına göre dava yürütülerek karar verilmelidir (Dairemizin 31.12.2012 tarih 2012/30463 esas 2012/30091 karar sayılı kararı).

6100 sayılı Kanunun 110. maddesinde düzenlenen, davacının aynı davalıya karşı birbirinden bağımsız birden fazla asli talebini aynı dava dilekçesinde ileri sürmesi olarak tanımlanan davaların yığılması (objektif dava birleşmesi) halinde, talep sayısı kadar dava bulunduğu kabul edildiğinden ve aynı Kanunun 297/2. maddesi uyarınca da her bir talep bakımından ayrı ayrı hüküm verilmesi gerektiğinden, bu durumda da dava dilekçesinde ileri sürülen taleplerin belirsiz alacak olup olmadığının her bir talep bakımından ayrı ayrı değerlendirilmesi gerekecektir.

Tüm bu açıklamalar sonucunda şunu belirtmek gerekir ki, iş hukukundan kaynaklanan alacaklar bakımından baştan belirli veya belirsiz alacak davası şeklinde belirleme yapmak kural olarak doğru ve mümkün değildir. Bu sebeple iş hukukunda da belirsiz alacak davasının açılabilmesi, bu davanın açılması için gerekli şartların varlığına bağlıdır. Eğer bu şartlar varsa, iş hukukunda da belirsiz alacak davası açılabilir, yoksa açılamaz (C. Simil, Belirsiz Alacak Davası, I. Bası, İstanbul 2013, s. 414). Keza aynı şey kısmi dava için de söz konusudur.

Somut olayda, Mahkemece davacının çalışma süresini en son ücretini ve alması gerektiğini iddia ettiği aylık ücret miktarı ile hizmet süresine göre kaç gün yıllık izne hak kazandığını ve kaç gün izin kullandığını belirleyebilecek durumda olduğu, kıdem tazminatı alacağının belirsiz alacak olmadığı, bu sebeple belirsiz alacak davasına konu edilemeyeceği gerekçeleriyle davanın hukuki yarar yokluğundan reddine karar verilmiş ise de, verilen karar hatalı değerlendirmeye dayanmaktadır. Davacı, davanın belirsiz alacak davası olarak açıldığını ileri sürmediği halde, mahkemenin davayı kendiliğinden belirsiz alacak davası olarak nitelemesi dogru olmamıştır. Davanın türü bakımından belirleyici olan davacı tarafın iradesidir. Bu itibarla, şayet açılan davanın belirsiz alacak davası mı, yoksa kısmi dava mı olduğu konusunda tereddüt mevcut ise, bu durumda davacıya HMK’nun 119/2 hükmü gereği bir haftalık kesin süre verilerek davanın türünü açıklaması sağlanmalı; davacının beyanına göre, yukarıda açıklanan esaslar dairesinde bir değerlendirme yapılarak karar verilmelidir. Mahkemece hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde davanın usullden reddine karar verilmesi bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç: Temyiz olunan hükmün yukarıda açıklanan sebeplerden BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.12.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3528, Karar No: 2021/6277, Tarih: 31.05.2021

**(Kapatılan)15. Ceza Dairesi         2018/3528 E.  ,  2021/6277 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : TCK'nın 157/1, 50/1-a, 52 maddeleri gereği mahkumiyet

Dolandırıcılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 253. ve 254. madde fıkraları gereğince uzlaştırma kapsamında olması nedeniyle Dairemizin bozma ilamı doğrultusunda dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdii edildiği, ancak uzlaşmanın sağlanamadığı belirlenerek yapılan incelemede;

Hakkında yakalama emri bulunması nedeniyle evrakı tefrik edilen sanık ... ile temyiz dışı sanık ...ın aralarında anlaşarak yaptıkları plan gereği, sanık...’ın olaydan bir hafta önce...Gıda San. Tic. Ltd. Şti. yetkilisi katılan ...'le telefonla görüşerek ürün satın alacağını, almak istediği ürünlerin çeşitlerini ve miktarlarını söylediği, katılanın bu ürünlerin hesabını yaptığı ve 95.903 TL tutarında olduğunu bildirdiği, katılan ile sanık ...ın 19/10/2012 tarihinde ürün deposunda buluştukları, sanığın ödemeyi bütün ürünlerin kamyona yüklenmesinden sonra yapılacağını söyleyince katılanın kabul etmediği, bu esnada depo sorumlusu olarak çalışan ...'in olaya tanık olduğu, sanık...’ın bu şekilde malları almayı başaramayınca depodan ayrıldığı, 20/10/2012 tarihinde sanıklar... ve ...'ın katılan ...‘e haber vermeden bir kamyonla depoya geldikleri, sanık...’ın depo sorumlusu tanık ...'in yanında katılan ... ile telefonla görüşüyor gibi yaparak “Ben geldim, malı yükletiyorum” dediği, daha sonra tanık ...'e “Tamam ben ... Bey'le görüştüm, malı yüklesinler beklesinler dedi” şeklinde söylediği, bunun üzerine tanık ...'in ürünlerin 56.000 TL’lik kısmını sanıkların kamyonuna yüklediği ve aracı kullanan sanık ...’a firma bahçesinde beklemesini söylediği, tanık ... başka kamyonların sevkiyatı işiyle ilgilenirken sanıkların kamyona yüklenen ürün ile ortadan kayboldukları, bu suretle sanık ...'ın temyiz dışı sanık ...la birlikte dolandırıcılık suçunu işlediği iddia edilen olayda, sanık savunması, katılan beyanı, tanık anlatımları, tutanaklar ile dosya kapsamına göre sanığın atılı suçu işlediği gerekçesiyle mahkumiyetine ilişkin mahkemenin kabul ve uygulamasında bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Bozmaya uyularak yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre; sanığın, atılı suçu işlemediğine, olay ile ilgisinin bulunmadığına ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 31/05/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/20432, Karar No: 2017/8113, Tarih: 20.11.2017

**10. Hukuk Dairesi         2015/20432 E.  ,  2017/8113 K.**

**"İçtihat Metni"**

... adına Av. ... ile .1... San. ve Tur. Tic. A.Ş. adına Av. ... 2-... adına Av. ... aralarındaki dava hakkında ... 1. Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi'nden verilen 03/07/2015 günlü ve 2012/706-2015/748 sayılı hükmün, taraf avukatları tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

Davalı ... vekili tarafından 06.07.2015 tarihli temyiz dilekçesi verilirken yatırılması gerekli nispi temyiz karar harcı ve temyiz başvuru harcının eksik yatırılmak suretiyle temyiz harçlarının eksik tahsil edildiğinden, temyiz harcının yedi günlük kesin süre tanınarak, bu süre içerisinde tamamlanması veya ödenmesi, aksi halde temyizden vazgeçmiş sayılacağı temyiz edene yöntemince ve yazılı olarak bildirimesi ve çıkartılan muhtıraya rağmen temyiz harcının tamamlanmaması halinde temyiz isteğinin reddi hususunda bir karar verilerek yöntemince tebliğ edildikten sonra, bu karar yönünden temyiz süresi geçtikten ve harcın hangi davalı için yatırıldığı da tespit edildikten sonra dosyanın gönderilmek üzere geri çevrildiği, ancak temyiz harcının ödenmesi için çıkartılan muhtıranın usulene uygun olmadığı gibi temyiz talebinin değerlendilmesi içinde ek karar verilip taraflara tebliğ edilmeden dosyanın gönderildiği anlaşıldığından, öncelikle ödenmesi gereken temyiz harcının miktarı, verilen kesin süre ve temyiz harcının kesin süre içinde yatırılmamasının sonuçlarını anlatır şekilde düzenlenmiş muhtıra usulüne uygun olarak temyiz edenler vekiline tebliğ edildikte sonra, temyiz harcının tamamlanması halinde dosyanın doğrudan, temyiz harcının tamamlanmaması halinde ise temyiz isteğinin reddine dair verilen ek kararın usulünce taraflara tebliğinden sonra bu ek karar yönünden de temyiz süresi geçtikten sonra dosyanın gönderilmesi için dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 20.11.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/16664, Karar No: 2007/5158, Tarih: 29.03.2007

**2. Hukuk Dairesi         2006/16664 E.  ,  2007/5158 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ       :Eskipazar A.H. (Aile) Mahkemesi

TARİHİ        : 16.05.2006

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün gösterilen sebeple BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine  işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere  oybirliğiyle karar verildi. 29.03.2007 Prş.
Yargıtay — Esas No: 2013/12928, Karar No: 2013/12535, Tarih: 16.09.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/12928 E.  ,  2013/12535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ARDAHAN 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 06/12/2012

Yanlar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece  davanın, kısmen  kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi,  Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden dava konusu 307 ada 54  parsel sayılı taşınmazın  1/4'er payının davacı ve davalı adına, 2/4 payının da dava dışı A... I... adına kayıtlı olduğu, taşınmaz üzerinde kat irtifakı kurulmamış bir bina bulunduğu ve binanın zemin katının davalı ve eşi tarafından fırın olarak işletildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış  bir takım istisnaları vardır. Bunlar;   davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 günlü ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olayda; taşınmazın tümü yönünden fiili kullanım biçiminin oluşup oluşmadığının şayet oluşmuşsa davacının taşınmazda çekişmesiz olarak kullandığı bir yer olup olmadığının davacının dava dilekçesinde taşınmazdaki daireleri hissedarların payları oranında paylaştığına ilişkin beyanı doğrultusunda belirlenmemiş olması isabetsizdir.

Hal böyle olunca, fiili kullanma biçimi oluşmamış ve davacının taşınmazda kullanabileceği bir yer yoksa ecrimisile hükmedilmesi, aksi halde davacının taşınmazda kullandığı bir yer olduğu ve intifadan men olgusunun gerçekleşmediği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken  yanılgılı değerlendirme ve eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Hal böyle olunca, fiili kullanma biçimi oluşmamış ve davacının taşınmazda kullanabileceği bir yer yoksa ecrimisile hükmedilmesi, aksi halde davacının taşınmazda kullandığı bir yer olduğu ve intifadan men olgusunun gerçekleşmediği gözetilerek davanın reddine karar verilmesi gerekirken  yanılgılı değerlendirme ve eksik soruşturma ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Kabule göre de, gerek öğretide ve gerekse yargısal uygulamalarda ifade edildiği üzere ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih 22/4 sayılı İnançları Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan olumlu zarar ile kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir. (YHGK'nun 25.02.2004 günlü ve 2004/1-120-96 sayılı kararı)

Öte  yandan, ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık olmalı ve değerlendirmenin gerekçelerinin bilimsel verilere uygun şekilde HMK'nın 266 vd. maddelerine uygun olarak açıklanması gereklidir.

Bu nedenle, özellikle tarım arazilerin haksız kullanımı nedeniyle ürün esasına göre talep varsa, bu konudaki resmi veriler getirtilmeli, taşınmazın bulunduğu bölgede ekilen tarım ürünlerinin neler olduğu tarım il veya ilçe müdürlüğünden sorulmalı, ekildiği bildirilen ürünlerin ecrimisil talep edilen yıllara göre birim fiyatları ve dekara verim değerleri, hal müdürlüğünden ilgili dönem için birim fiyatlar getirtilmeli, bölgede münavebeli ekim yapılıp yapılmadığı, taşınmazın nadasa bırakılıp bırakılmadığı tespit edilmelidir.

Eğer, özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira paraları araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilerek resen emsal araştırılmalı, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

Eğer, özellikle arsa ve binalarda kira esasına göre talep varsa, taraflardan emsal kira sözleşmeleri istenmeli, gerekirse benzer nitelikli yerlerin işgal tarihindeki kira paraları araştırılıp, varsa emsal kira sözleşmeleri de getirtilerek resen emsal araştırılmalı, dava konusu taşınmaz ile emsalin somut karşılaştırması yapılmalı, üstün veya eksik tarafları belirlenmelidir.

İlke olarak, kira geliri üzerinden ecrimisil belirlenmesinde, taşınmazın dava konusu ilk dönemde mevcut haliyle serbest şartlarda getirebileceği kira parası, emsal kira sözleşmeleri ile karşılaştırılarak, taşınmazın büyüklüğü, niteliği ve çevre özellikleri de nazara alınarak yöredeki rayiçe göre belirlenir. Sonraki dönemler için ecrimisil değeri ise ilk dönem için belirlenen miktara ÜFE artış oranının tamamının yansıtılması suretiyle bulunacak miktardan az olmamak üzere takdir edilmesi gerekmektedir.

Davalı tarafın temyiz itirazları yukarıda  açıklanan  nedenlerle yerindedir. Kabulü ile hükmün (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 16.09.2013 tarihinde oybirliğiyle karar  verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1246, Karar No: 2012/1853, Tarih: 18.12.2012

**Ceza Genel Kurulu         2012/1246 E.  ,  2012/1853 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 6. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Asliye Ceza

Günü : 18.06.2009

Sayısı : 439-621

Sanıkların hırsızlık suçundan 5237 sayılı TCK’nun 142/2-b, 145 ve 62. maddeleri uyarınca 1 yıl 8 ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ilişkin, Kayseri 2. Asliye Ceza Mahkemesince verilen 12.12.2007 gün ve 532-1095 sayılı hükmün sanıklar ve müdafileri tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 6. Ceza Dairesince 05.03.2009 gün ve 6933-4318 sayı ile;

“1- Sanıkların, otomobilleri ile yakınanın yanında durdukları, sanık Ali’nin yakınana 1.000.000 TL parayı gösterip, en büyük paranız bu mu? diye sorduğu, yakınanın sanıklara ellerindeki paranın tedavülden kalktığını söyleyerek, cebinden çıkardığı 440 YTL’nı gösterdiği, sanık Ali’nin paraları alarak tek tek baktıktan sonra, 50 YTL’nı alıkoyup, gerisini yakınana verdiğinin anlaşılması ve kabul edilmesi karşısında, eylemin TCK’nun 141/1. maddesine uyan suçu oluşturduğu gözetilmeden, aynı Yasanın 142/2-b maddesiyle uygulama yapılması,

2- Suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; hükümden sonra 08.02.2008 tarih ve 26781 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanunun 562. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nun 231/5-14. madde ve fıkraları gereği sanıkların hukuki durumunun, yeniden değerlendirilmesi zorunluluğu" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

İkinci bozma nedenine uyarak yaptığı değerlendirmede, bir daha suç işlemeyecekleri yönünde kanaat oluşmadığı gerekçesiyle sanıklar hakkında 5271 sayılı CMK’nun 231. maddesinin uygulanma koşullarının bulunmadığını belirten yerel mahkeme ise 18.06.2009 gün ve 439-621 sayı ile;

"Olay sırasında sanıklardan Ali Feioujpaytakhti'nin şikayetçinin elindeki tüm parayı çekip alarak, büyük küçük para sorup dikkatini dağıtarak, geri verirken el çabukluğu ile paranın bir bölümünü alıp uzaklaştıklarından eylem 5237 sayılı TCY’nın 142/2-b maddesine uygun hırsızlık niteliğinde görüldüğünden, 5271 sayılı CMY’nın 141/1. maddesinde düzenlenen basit hırsızlık niteliğinde olmadığından bozma kararının bu bölümü mahkememizce yerinde görülmeyip önceki karardaki gibi her iki sanığın nitelikli hırsızlık suçundan cezalandırılmalarına karar verilmesi uygun görülmüştür" gerekçesi ile birinci bozma nedeni yönünden direnerek, ilk hükümdeki gibi karar vermiştir.

Bu hükmün de sanıklar müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay C. Başsavcılığının 02.07.20012 gün ve 58247 sayılı "bozma" istekli tebliğnamesi ile Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI