muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/25259, Karar No: 2015/20805, Tarih: 18.06.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/25259 E.  ,  2015/20805 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalıya borç para verdiğini ancak ödemediğini ileri sürerek 14.000 TL.nin faizi ile ödetilmesini istemiştir.

Davalı, duruşmaya gelmemiştir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulü ile, 10.000 TL.nin faizi ile davalıdan tahsiline karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Savunma hakkı Anayasanın 36.maddesinde güvence altına alındığı gibi, karar tarihinde yürürlükte bulunan HMK.nun 27.maddesi hükmüne göre de, davanın tarafları, müdahiller ve yargılamanın diğer ilgilileri, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakkına sahip olup, başka bir anlatımla, davalıya savunma hakkını kullanma olanağı verilmeden hüküm kurulamaz. HMK.'nın 320/1.maddesinde "mahkeme mümkün olan hallerde tarafları duruşmaya davet etmeden dosya üzerinden karar vereceği" belirtilmişse de bunun ancak ön inceleme aşamasında ve "mümkün olan hallerde" olduğu belirtilmek suretiyle yasanın uygulama alanı dar bir çerçeve ile belirlenmiştir.

HMK'nın 27.maddesinde belirtildiği üzere davanın taraflarının, kendi hakları ile bağlantılı olarak hukuki dinlenilme hakları mevcut olup, bu hak çerçevesinde tarafların açıklama ve ispat hakkını kullanabilmeleri gerekmektedir. Hukuki dinlenilme hakkının usul hukukundaki bir diğer yansıması ise, HMK madde 297/ 1-c bendinde yer almış olup buna göre, mahkemelerin gerekçeli kararlarında, tarafların iddia ve savunmalarının özeti, anlaştıkları ve anlaşamadıkları hususlar, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan deliller, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesi ile sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebeplerin belirtilmesi gerektiği vurgulanmaktadır.

Eldeki davada; mahkemece davalıya, davacının dava dilekçesinde bildirdiği adresine duruşma gününü bildirir davetiye gönderildiği ve okunaksız şekilde tebligat kanununun 21. Maddesine göre tebliğ edildiğinin şerh düşüldüğü anlaşılmaktadır. Ancak davacının dayanağı sözleşme ile mernis kaydındaki adresinin farklı olduğu ve mahkeme kararının mernis adresine tebliği edildiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca, Tebligat Kanunu hükümlerine uygun olmayan şekilde yapılan tebligatın geçerli olduğu kabul edilemez. Dava dilekçesi geçerli şekilde davalıya tebliğ edilmeden yargılama yapılarak hüküm verilmesi davalının savunma hakkının kısıtlanması sonucunu doğurur. O halde dava dilekçesinin usulüne uygun şekilde davalıya tebliği ile savunma hakkı tanındıktan sonra davanın esasının incelenmesi gerekirken, bu yönün gözardı edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda 1.bentte açıklanan nedenle kararın davalı yararına BOZULMASINA, 2.bentte açıklanan nedenle, davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 18.6.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32125, Karar No: 2014/26440, Tarih: 11.11.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/32125 E.  ,  2014/26440 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında, hırsızlık suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair 08.12.2009 tarihli karara suça sürüklenen çocuk müdafii tarafından itiraz edilmesi üzerine, mercii ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 13.01.2010 gün, 2010/5 değişik iş sayılı karar ile itirazın incelendiği ancak hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kaldırılmadığı, sadece mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılması koşulu olarak öngörülen zararın karşılanmasına ilişkin bölümün kaldırılarak, bu yönden tekrar değerlendirilmek üzere dosyanın mahkemesine iadesine kesin olarak karar verildiği, bu nedenle itiraz merciinin kararı doğrultusunda işlem yapılması gerekirken, bozma ilamımızda açıklandığı gibi hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın kaldırılmadığı gözetilmeden verilen 09.10.2013 tarihli mahkumiyet hükmünün hukuki değerden yoksun olduğu anlaşılmakla; itiraz merciinin kararı doğrultusunda işlem yapılmak üzere dosyanın incelenmeksizin mahalline İADESİNE, 11/11/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/14939, Karar No: 2021/11257, Tarih: 14.06.2021

**6. Ceza Dairesi         2021/14939 E.  ,  2021/11257 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 4. Ceza Dairesince verilen 09.03.2021 tarihli “İstinaf Başvurusunun Esastan Red” kararının, karar başlığında istinaf talebinde bulanan o yer Cumhuriyet Savcısının gösterilmemesi;. yerinde eklenmesi mümkün maddî hata kabul edilmiştir.

1- Sanık ... müdafiinin Bölge Adliye Mahkemesi'nce verilen 07.05.2020 tarihli nitelikli yağma suçuna yönelik temyiz isteminin reddine ilişkin 26.03.2021 tarihli, 2021/615-612 sayılı ek karara karşı temyiz itirazının incelenmesinde;

Hükmolunan cezanın miktarı ve türü gözetildiğinde, 5271 sayılı CMK'nın 286/2-a maddesi uyarınca, ilk derece mahkemelerinden verilen beş yıl veya daha az hapis cezaları ile miktarı ne olursa olsun adli para cezalarına ilişkin istinaf başvurusunun esastan reddine dair bölge adliye mahkemesi kararlarının temyizleri mümkün olmadığından, Bölge Adliye mahkemesince verilen temyiz isteminin reddine ilişkin 26.03.2021 tarihli, 2021/615 esas ve 2021/612 karar sayılı ek kararda bir isabetsizlik görülmediğinden, bu karara yönelik sanık müdafiinin temyiz itirazının reddiyle, temyiz isteminin reddine dair ek kararın ONANMASINA,

2- Sanık Zefer Duran müdafiinin 09.05.2021 günlü nitelikli yağma suçuna yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nın 288. maddesinin ''temyiz, ancak hükmün hukuka aykırı olması nedenine dayanır. Bir hukuk kuralının uygulanmaması veya yanlış uygulanması hukuka aykırılıktır'', aynı Kanun’un 294. maddesinin ''temyiz eden, hükmün neden dolayı bozulmasını istediğini temyiz başvurusunda göstermek zorundadır. Temyiz sebebi ancak hükmün hukuki yönüne ilişkin olabilir'' ve aynı Kanun’un 301. maddesinin ''Yargıtay, yalnız temyiz başvurusunda belirtilen hususlar ile temyiz istemi usule ilişkin noksanlardan kaynaklanmışsa, temyiz başvurusunda bunu belirten olaylar hakkında incelemeler yapar'' şeklinde düzenlendiği de gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hâkimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, sanık müdafiinin diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

Ancak;

TCK'nın “Daha az cezayı gerektiren hâl” başlıklı 150/2. maddesinde; “Yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek ceza üçte birden yarıya kadar inidirilebilir.” denilmektedir.

Maddenin gerekçesinde ise; “Maddenin ikinci fıkrasında, yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılması gerektiği kabul edilmiştir.” açıklamasına yer verilmiştir.

TCK’nın 145. maddesiyle daha az ceza verilmesini gerektiren bir nitelikli hâl olarak “Değer azlığı”, hırsızlık suçu bakımından da suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir.” ibaresi ilâvesiyle- hüküm altına alınmış bir husustur.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 günlü, 6/242-291 esas ve karar sayılı içtihadında belirtildiği üzere, 5237 sayılı TCK'nın 145. (veya 150/2) maddelerinde veya gerekçelerinde “Daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” koşulu yoktur.

Elbette değerin az olmasına ilaveten, daha çoğunu alma olanağı varken daha azı alınmış ise; bu maddeler sanık lehine uygulanmalıdır. Ancak; her iki maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir.

TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleri uyarınca faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması kural olarak yeterli olup, suç ve cezada kanunilik ilkesi ile aleyhe kıyas ve yorum yasağı gereği, kanunda bulunmayan başka bir koşul ihdas edilemez. Hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nın 145 ve 150/2. maddelerinin uygulanmasında hakime geniş bir takdir yetkisi tanınmış olup, TC Anayasası’nın 141/3, 5271 sayılı CMK'nın 34, 223, 230 ve 289. maddeleri uyarınca sözü edilen yetki kullanılırken, keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle açıklanmalı ve uygulama yapılmalıdır.

Öte yandan hâkim, TCK'nın 145 veya 150/2. maddeleriyle kendisine tanınan takdir yetkisini kullanırken, evrensel ceza hukuku prensiplerinden olan ve ceza kanunlarımızın hazırlanmasında esas alınan, kanunilik, belirlilik, orantılılık ve ölçülülük ilkeleri, kıyas ve aleyhe yorum yasağı ile mükerrer değerlendirme yasağına uygun bir değerlendirme yapmak zorundadır.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Bu açıklamalardan değer az ise, verilecek cezadan mutlaka indirim yapılmalıdır gibi bir anlam da çıkartılmamalıdır. Diğer bir anlatımla indirim yapıp yapmama hususu her somut olayda özenle değerlendirilmelidir.

Nitekim Yargıtay Ceza Genel Kurulu’nun Dairemizce benimsenen içtihatları uyarınca; rögar kapağı, plaka, sürücü belgesi, kimlik belgesi ve bankamatik kartı gibi eşyaların hırsızlık suçuna konu olması halinde, ortaya çıkan tehlike veya bunların yeniden çıkartılması için sarf edilecek emek ve mesai vb.’de gözetilerek değer azlığı indirimi yapılmamalıdır. Bu açıklamalardan sonra somut olay değerlendirildiğinde, suça konu paranın 35-40 TL miktarında olması ve suç tarihi olan 09.05.2020 itibariyle paranın satın alma gücü ve ekonomik koşullar birlikte değerlendirildiğinde sanığa verilen cezadan değer azlığı nedeniyle 5237 sayılı TCK’nın 150/2. maddesiyle cezadan indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnaye uygun olarak BOZULMASINA, 14.06.2021 tarihinde oy çokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY:

5237 sayılı Yasa'nın 150/2. maddesi yağma suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığını, cezayı azaltan bir hal olarak düzenlemiş ise de; yağma suçu ile korunan hukuksal değerin, münhasıran mal varlığı olmayıp, aynı zamanda kişi özgürlüğü ve vücut bütünlüğü olduğu için bu düzenleme Hakime yağma suçunda, cebir ve tehdidin kişi üzerindeki etkisine bakılmaksızın "Sırf alınan malın değerine bakarak" cezayı indirme yetkisi vermemektedir.

5237 sayılı Yasa'nın yürürlüğe girmesinin akabinde, Dairemiz verdiği kararlarını da geliştirerek, bugüne kadar süre gelen ve istikrar kazanan uygulamalarında, malın değerinin azlığı konusunda objektif ve subjektif esasları birlikte değerlendirerek yeni bir kıstas getirmiştir.

Ceza Genel Kurulu'nca da kabul gören bu uygulamaya göre;

5237 sayılı TCK'nın 150. maddesinin 2. Fıkrasındaki "Malın değerinin azlığı" kavramının 765 sayılı TCK'nın 522. maddesindeki "hafif" ve "pek hafif" ölçütleriyle, her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlamak dışında benzerliği bulunmadığı, değer azlığının 5237 sayılı TCK'ya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de gösterilip açıklanmak suretiyle uygulanabilecektir.

Yani değer azlığı, "Sadece daha çoğunu alabilme imkanı varken yalnızca ihtiyacı kadarını almak şeklinde, subjektif ölçüte göre değil, aynı zamanda alınan eşyanın değerinin objektif olarak da gerçekten az olup olmadığına ve sanığın özgülediği kastına göre belirlenecektir.

Yani değer azlığı, "Sadece daha çoğunu alabilme imkanı varken yalnızca ihtiyacı kadarını almak şeklinde, subjektif ölçüte göre değil, aynı zamanda alınan eşyanın değerinin objektif olarak da gerçekten az olup olmadığına ve sanığın özgülediği kastına göre belirlenecektir.

Olayımızda; sanığın 07.05.2020 günü apartman boşluğunda etkisiz hale getirdiği mağdurun cebindeki 100.00-130.00 TL parayı alıp kaçtığı, bu tarihinden 2 gün sonra da benzer şekildeki eylemi ile mağdurun cebindeki 35-40 TL tutarındaki zorla aldıktan sonra mağdurun bağırması üzerine çevredeki vatandaşlar tarafından yakalandığı, sanığın 10.05.2020 tarihli savunmasında "...elimin yarısı cebe girince elime ne kadar geçtiyse çekip aldım..." ve "elimi cebine sokunca ne gelirse aldım" şeklindeki beyanları da gözetilerek, kastının, olayların en başından itibaren miktarı az olan parayı almaya özgülenmediği, ısrarla daha fazla para almak olduğu dikkate alındığında; Dairemizin bugüne kadar uyguladığı ve Ceza Genel Kurulu'nca da kabul gören içtihadına göre 5237 sayılı Yasa'nın 150/2. maddesinde düzenlenen değer azlığını bu olayda uygulama koşulları oluşmadığı,

Bu nedenle mahkeme yağma suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün usul ve yasaya uygun olduğu ve onanması gerektiği düşüncesinde olduğumuz için sayın çoğunluğun görüşüne iştirak etmiyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2016/8690, Karar No: 2019/11520, Tarih: 09.10.2019

**14. Ceza Dairesi         2016/8690 E.  ,  2019/11520 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun basit cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılanlar vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 09.10.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22348, Karar No: 2014/27669, Tarih: 18.12.2014

**21. Hukuk Dairesi         2014/22348 E.  ,  2014/27669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 8. İş Mahkemesi

TARİHİ : 24/06/2014

NUMARASI : 2013/1652-2014/1381

Davacı, Alman Rant Sigorta sistemine girdiği tarihin Türkiye hizmet başlangıcı olarak tespiti ile yaşlılık aylığı hesabında 506 sayılı Yasanın geçici 81/B-e madde dikkate alınması gerektiğinin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlere göre davalı Kurumun aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, davacının Alman Rant Sigorta sistemine girdiği 19/10/1984 tarihinin Türkiye hizmet başlangıcı olarak tespiti ile yaşlılık aylığının hesabında 506 S.Y.nın geçici 81/B-e maddesinin dikkate alınması gerektiğinin tespiti ve kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulü ile, Türk Alman SG sözleşmesi 29/4.maddesi uyarınca davacının Alman Rant sigorta sisteminde zorunlu prim ödemeye başladığı 19/10/1984 tarihinin Türkiye sigorta başlangıcı sayılması gerektiğinin tespitine, davacının yaş koşulunu gerçekleştirdikten sonra tahsis talebinde bulunduktan sonra prim ödediği 5225 günlük sürenin 506 S.Y.nın geçici 81/B-e maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespitine, karar verilmiştir.

Mahkeme hükmünde nelerin yazılacağı 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 297. maddesinde belirtilmiştir. Hükmün sonuç kısmında gerekçeye ait her hangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Somut olayda, mahkemece karar tarihinden sonrasına yönelik olarak "Davacının yaş koşulunu gerçekleştirdikten sonra tahsis talebinde bulunduktan sonra prim ödediği 5225 günlük sürenin 506 S.Y.nın geçici 81/B-e maddesi kapsamında değerlendirilmesi gerektiğinin tespitine," biçiminde şartlı hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 18/12/2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6685, Karar No: 2023/7687, Tarih: 10.07.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/6685 E.  ,  2023/7687 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 10. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2022/2154 E., 2023/491 K.

HÜKÜM/KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : ... 13. İş Mahkemesi

SAYISI : 2022/84 E., 2022/271 K.

Taraflar arasındaki Vazife Malullüğünün tespiti davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararın davalı Kurum vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; davacının, Hakkari İli ... ilçesi 1.Hudut Tabur Komutanlığı emrinde görev yapmakta iken 30 Mart 2015 günü operasyon esnasında Bölücü Terör Örgütü mensupları ile çıkan çatışmada yaralandığını, görmüş olduğu tedavi sonucunda kendisi hakkında verilen GATA Sağlık Kurulunun 15.10.2015 tarih ve 13373 nolu raporu ile “TSK’da görev yapamaz” kararı verildiğini, olayın ardından davacının 3713 sayılı Kanun hükümlerine göre terör vazife malulü emekli aylığı bağlanması için yapmış olduğu başvurunun, davalı idare tarafından reddedildiğini, ret işleminin hukuka aykırı olduğunu olayın terörle mücadele görevinin sebep ve tesiri ile meydana geldiğini, olayda davacı müvekkilinin, herhangi bir kastı veya kusuru bulunmadığını, 6353 sayılı Kanun'un 75 inci maddesi ile terör kavramının çok genişletildiğini, davacının terörle mücadele görevinin sebep ve tesiriyle malul hale geldiğinin açık olduğunu, davacının 3713 sayılı Kanun ve 5510 sayılı Kanun kapsam ve statüsünde emekli edilip bu kanunun sağlamış olduğu haklardan yararlanması sağlanması gerektiğini belirterek, dava konusu ret işleminin iptalini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde; usul ve kanuna aykırı olarak açılmış bulunan davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davacının davasının kabulü ile, davacının 3713 sayılı Kanun gereğince emekli olması gerektiğinin tespiti ile aksine kurum işleminin iptaline" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Davacının davasının kabulü ile, davacının 3713 sayılı Kanun gereğince emekli olması gerektiğinin tespiti ile aksine kurum işleminin iptaline" karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davalı kurum vekili istinaf dilekçesinde, davacının yaralanmasına neden olan olayın terör olaylarını önlemek amacıyla her türlü patlayıcı maddeye bağlı olarak meydana gelen olaylar sonucunda ya da terör olaylarının önlenmesi, takibi ve etkisiz hale getirilmesi amacıyla ifa edilen görevler sırasında veya bu görevlere gidiş dönüşler esnasında meydana gelen kazalar sonucunda meydana gelmediğini, hududu yasadışı yollardan geçmeye çalışan şahıslar olması şüphesi üzerine dere yatağına intikal ettikten sonra dönüş yolunda mayına basması sonucu yaralandığından 2330 sayılı Kanuna göre ödenen vazife malullüğü aylıklarının 3713 sayılı Kanun kapsamında değerlendirilmemesi ve bu Kanun uyarınca sağlanan haklardan yararlandırılmaması gerektiğini belirterek, kurumca yapılan işlemlerde bir yanlışlık bulunmadığını ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile "Somut olayda; davacının terör örgütü üyelerinin sınırı geçmesini engellemeye yönelik yapılan operasyondan dönüş esnasında mayına basmak suretiyle yaralanmasının terör eylemi neticesinde olduğu sabit olup, 3713 sayılı Yasa hükümleri uygulanarak sonuca gidilen mahkeme kararı yerinde olmuştur." gerekçeleriyle davalı kurum vekilinin istinaf başvurusunun Hukuk Muhakemeleri Kanununun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı Kurum vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı Kurum vekili; istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, Uzman Onbaşı görevinde iken mayına basmak suretiyle yaralanıp askerliğe el verişlilikten çıkan davacının 3713 sayılı Kanun kapsamında vazife malullüğünün tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri ile 3713 sayılı Kanun'un ilgili maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.