muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/207, Karar No: 2010/238, Tarih: 30.11.2010

5237 sayılı Türk Ceza Yasasının 277. maddesiyle getirilen düzenlemede, yargıç kavramı yerine “yargı görevi yapanlar” tanımı kullanılarak, “yüksek mahkemeler ile adli, idari ve askeri mahkemelerin üye ve yargıçları ile Cumhuriyet savcıları ve avukatlar” da kapsama alınmıştır. Suçun maddi öğesi, yargı görevi yapanlara, emir vermek, baskı yapmak, nüfuz icra etmek suretiyle veya her ne suretle olursa olsun hukuka aykırı olarak etkilemeye kalkışmaktır. 765 sayılı Yasadaki düzenlemeden farklı olarak bu suçta, “yakınlık”, “düşmanlık” veya “yarar” şeklinde saikler de aranmamıştır. Ayrıca iltimas suretiyle etkileme, önceki düzenlemede suça vücut veren seçimlik hareketlerden biri iken, bu yeni yasada, etkileme teşebbüsünün iltimas düzeyini aşmaması, bir başka deyimle iltimas suretiyle etkileme, suçun daha hafif cezayı gerektiren nitelikli bir hali olarak düzenlenmiştir.

Latince “in dubio pro reo” olarak ifade edilen ve masumiyet (suçsuzluk) karinesinin bir uzantısı olan “şüpheden sanık yararlanır ilkesi” ceza yargılaması hukukunun evrensel nitelikteki önemli ilkelerinden biridir. Sanığın bir suçtan cezalandırılmasının temel koşulu, suçun kuşkuya yer vermeyen bir kesinlikle ispat edilmesine bağlıdır. Şüpheli ve aydınlatılamamış olaylar ve iddialar sanığın aleyhine yorumlanarak hüküm tesis edilemez. Ceza mahkûmiyeti bir ihtimale değil, kesin ve açık bir ispata dayanmalıdır. Bu ispat, teorik de olsa hiçbir kuşku ve başka türlü bir oluşa olanak vermemelidir. Yüksek de olsa bir ihtimale dayanılarak sanığı cezalandırmak, ceza yargılamasının en önemli amacı olan gerçeğe ulaşmadan hüküm vermektir.

Bütün bu bilgiler ışığında somut olay değerlendirildiğinde;

Olay tarihinde sanık Y...K...Bursa Adliyesinde Cumhuriyet savcısı, yargılama faaliyeti etkilenmeye çalışıldığı iddia olunan N...K...ise aynı Adliyede 1. Asliye Hukuk mahkemesi hakimi olarak görev yapmakta olup, aralarında bir ast-üst ilişkisi bulunmamaktadır. Bu itibarla sanığın, görülmekte olan bir dava nedeniyle yargılamayı yapan hakime iddia olunan sözleri söylediği kabul edilse dahi, taraflar arasında bir astlık üstlük ilişkisi bulunmamasına göre, emir verme, baskı uygulama ya da nüfuz icrası suretiyle eylemin gerçekleştirilmesi olanaklı değildir.

Sanık Cumhuriyet savcısı ile hakimin aynı Adliyede görev yapan meslektaşlar olması nedeniyle eylemin hatıra binaen yapılan iltimas derecesinde bir konuşma olarak kabulü mümkün ise de; sanığın tüm aşamalarda hakkındaki suçlamaları reddederek, iddia olunan konuda Hakim N...K... ile görüşme yapmadığı yönündeki ısrarlı ve aşamalarda değişmeyen savunmaları ile sanığın Hakim N...K..ile görüşme yaptığına ilişkin Hakim N... K...’in anlatımları dışında her türlü şüpheden uzak, kesin ve yeterli kanıt elde edilememiş olduğu hususları birlikte değerlendirildiğinde, sanığın yüklenen suçu işlemediğinin kabulü gerekmektedir.

Bu itibarla, somut olayda yargı görevi yapanı etkileme suçu gerçekleşmediğinden, Yargıtay Cumhuriyet savcısının temyiz itirazlarının reddiyle, Özel Daire beraat hükmünün onanmasına karar verilmelidir.

Çoğunluk görüşüne katılmayan yedi Genel Kurul Üyesi ise; “Özel Daire beraat hükmünün Yargıtay C.Başsavcılığının temyiz istemindeki gerekçelerle” bozulması yönünde karşı oy kullanmışlardır.

SONUÇ:

Açıklanan nedenlerle;

1- Yargıtay 4. Ceza Dairesinin 10.06.2010 gün ve 7-19 sayılı beraat kararının tebliğnamedeki isteme aykırı olarak ONANMASINA,

2- Dosyanın Yargıtay 4. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.11.2010 günü yapılan müzakerede oyçokluğu ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/21425, Karar No: 2013/17262, Tarih: 24.06.2013

**12. Ceza Dairesi         2012/21425 E.  ,  2013/17262 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması

Hüküm : 5237 sayılı TCK'nın 133/3, 62. maddeleri uyarınca mahkumiyet

Kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın erteleme hükümlerinin uygulanmamasına ilişkin yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine; ancak,

İki veya daha fazla kişinin, başkalarının bilmeyeceği ve sınırlı bir dinleyici çevresi dışına çıkmayacağı yönünde haklı bir inanç ve iradeyle hareket ederek, herhangi bir aracı vasıta olarak kullanmadan, yüz yüze gerçekleştirdikleri, ancak özel bir çaba gösterilerek duyulabilecek, aleni olmayan, söze dayalı, sesli düşünce açıklamalarının, konuşmanın tarafı olmayan kişi veya kişilerce, ilgilisinin rızası olmaksızın, elverişli bir aletle (sesli bir açıklamayı kuvvetlendirerek veya naklederek onu ses alanının dışına çıkartıp doğrudan doğruya algılanabilir hale getirmeye yarayan her türlü düzenekle) dinlenmesi veya akustik olarak tekrar dinlenebilmesi imkanını sağlayan bir aletle kaydedilmesinin 5237 sayılı TCK'nın 133/1. maddesinde kişiler arasındaki konuşmaların dinlenmesi ve kayda alınması başlığı altında suç olarak tanımlandığı, konuşan tarafların, aralarında geçen sözleri kaydetmesinin, 5237 sayılı TCK'nın 133/1. maddesi kapsamında suç olarak tanımlanmadığı, koşulları bulunduğu takdirde eylemin aynı Kanunun 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçunu oluşturabileceği; elverişli bir aletle dinlenilen veya kaydedilen konuşma veya söyleşiden elde edilen bilgiler sayesinde kendi veya üçüncü kişi lehine, maddi ya da manevi yarar, yani; fayda veya avantaj sağlanması; bu bilgilerin, menfaat karşılığı olsun ya da olmasın, ilgilisi dışındaki kişi veya kişilere verilmesi ya da diğer kişilerin dolaylı olarak bilgi edinmelerinin temin edilmesinin 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesinde ayrıca suç olarak tanımlandığı, hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 80. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesinde yapılan değişiklikle kişiler arasındaki aleni olmayan konuşmaların kaydedilmesi suretiyle elde edilen verilerin hukuka aykırı olarak ifşa edilmesi eyleminin suç olarak düzenlendiği anlaşılmakla;

Oluşa ve incelenen dosya kapsamına göre, İstanbul Emniyet Müdürlüğü bünyesinde polis memuru olarak görev yaptığı sırada, hakkında başka bir suçtan adli soruşturma başlatılan sanığın, teknik takibe takılan görüşmeleri ve görüntülerini, bilgisi dışında, basına sızdıranın kim olduğunu tespit edebilmek amacıyla, aynı dönem beraber çalıştığı İstanbul Emniyet Müdürlüğü Asayiş Büro Amirliğinde Şube Müdür Yardımcısı olarak görevli katılanla bir kafede buluşup, dostça yenilen yemek esnasında, katılana konuya ilişkin sorular sorup, katılanın verdiği cevapları ve aralarında geçen konuşmaları, ses kayıt cihazı aracığıyla gizlice kaydettikten sonra, kendisiyle ilgili soruşturma dosyası kapsamındaki belgeleri basına veren kişi hakkında şikayette bulunduğu esnada, katılanın konuşmalarında bu kişinin isminin geçtiğini belirterek, ses kaydından oluşturduğu CD'yi iddiasına ispat olarak İstanbul Cumhuriyet Başsavcılığına teslim ettiği olayda, suç tarihinde yürürlükte bulunan 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesindeki “Yukarıdaki fıkralarda yazılı fiillerden biri işlenerek elde edildiği bilinen bilgilerden yarar sağlayan veya bunları başkalarına veren veya diğer kişilerin bilgi edinmelerini temin eden kişi...cezalandırılır.” hükmü, anılan maddenin gerekçesinde yer alan, “Maddenin üçüncü fıkrasına göre, bir ve ikinci fıkralarda tanımlanan suçların işlenmesi suretiyle elde edildiği bilinen veya böylece elde edildiği kabul edilebilecek olan bilgilerden yarar sağlanması veya bunları başkalarına verilmesi veya bunlardan diğer kişilerin bilgi edinmelerini temin etmek, suç olarak tanımlanmıştır...” açıklamalarıyla birlikte göz önüne alındığında, sanığın konuşmanın tarafı olması nedeniyle, şikayet konusu ses kaydı, 5237 sayılı TCK'nın 133/1. maddesindeki suç işlenerek elde edilen bilgi niteliğinde kabul edilemeyeceğinden, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK'nın 134. maddesinde düzenlenen özel hayatın gizliliğini ihlal suçu kapsamında değerlendirilmesi gerektiği gözetilmeden, suç vasfında yanılgıya düşülerek, yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabul ve uygulamaya göre de:

1- 5237 sayılı TCK'nın 61/8. maddesi uyarınca; adli para cezası hesaplanırken, temel para cezasının gün olarak belirlenmesi, arttırma ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken; ayrıca, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi ve tayin olunan cezaların taksitlendirilmesi sırasında, uygulanan Kanun ve maddelerinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

2- Hükmün esasını teşkil eden kısa kararda ve gerekçeli kararın hüküm kısmında, sanığa hükmolunan kısa süreli hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesine karar verilirken; ayrıca, bir gün karşılığı olarak takdir edilen miktarın belirlenmesi ve tayin olunan cezaların taksitlendirilmesi sırasında, uygulanan Kanun ve maddelerinin gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı CMK'nın 232/6. maddesine aykırı hareket edilmesi,

3- 5271 sayılı CMK’nın 231. maddesindeki “hükmün açıklanmasının geri bırakılması”na ilişkin düzenlemenin uygulanıp uygulanmamasına karar verilirken, aynı maddenin 6. fıkrasındaki koşullar irdelenip, dosyaya yansıyan bilgi ve kanıtlarla birlikte isabetle değerlendirilerek, denetime olanak verecek ve somut gerekçeler gösterilmek suretiyle takdir hakkının kullanılmasının gerektiği gözetilmeden, katılanın maddi bir zararının belirlenmediği olayda, suçunu ikrarı lehine takdiri indirim nedeni olarak görülen ve sabıkasız olması sebebiyle hükmedilen hapis cezası adli para cezasına çevrilen sanık hakkında, “Yasal şartları oluşmadığından” şeklindeki soyut gerekçelerle, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4- Hükümden sonra 05.07.2012 tarihli Resmi Gazete'de yayınlanarak yürürlüğe giren 6352 sayılı Yargı Hizmetlerinin Etkinleştirilmesi Amacıyla Bazı Kanunlarda Değişiklik Yapılması ve Basın Yayın Yoluyla İşlenen Suçlara İlişkin Dava ve Cezaların Ertelenmesi Hakkında Kanun'un 80. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 133/3. maddesinde yapılan değişikliğe göre hapis cezasının üst sınırı itibariyle 5235 sayılı Adli Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un 11. maddesi uyarınca davaya bakma görevinin Asliye Ceza Mahkemesine ait olması nedeniyle görevsizlik kararı verilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, aynı Kanunun 326/son maddesi uyarınca ceza miktarı yönünden sanığın kazanılmış hakkının saklı tutulmasına, 24.06.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/6158, Karar No: 2018/14680, Tarih: 02.07.2018

**8. Hukuk Dairesi         2018/6158 E.  ,  2018/14680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, kısmen kabulüne, kısmen reddine karar verilmiş olup hükmün davalı asil tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Davacı vekili, tarafların murisi .... 12.12.2006 tarihinde vefat ettiğini, muristen kalan dava konusu (eski 2340 ada 4 parsel) 14528 ada 4 parsel üzerindeki 28 blok no: 9 da bulunan dükkanın davalı tarafından işyeri olarak kullanıldığını, davalının defaten uyarıldığını, 13.08.2014 tarihinde noterden ihtarname de gönderildiğini, dava konusu dükkanın aylık kira bedelinin 750 TL olduğu belirtilerek bu işyeri için geriye dönük 5 yıllık ecrimisil bedelinin davalının ¼ hissesi oranında fazlaya ilişkin haklar saklı tutulmak kaydıyla şimdilik 5000 TL alacağın yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiştir. Bilirkişi raporundan sonra ıslah dilekçesi ile toplam 8619 TL üzerinden talepte bulunmuştur.

Davalı; işyerinin mülkiyetinin tarafların muris babalarına ait olduğunu, 1993 yılında işyerinin kurulduğunu ve babaları vefat ettikten sonra da işe devam ettiğini, davacıya harçlık mahiyetinde peyder pey ödeme yaptığını, davacının miras hakkı olduğunu eksiği varsa ödemeyi kabul ettiğini, evdeki miras hakkının kullanımını da onlara bıraktığını beyan etmiştir.

Mahkemece;alınan bilirkişi raporu doğrultusunda hesaplanan dava tarihi olan 23.09.2014 ten 5 yıl geriye doğru 23.09.2009- 23.09.2014 tarihleri arasındaki döneme ilişkin 8619 TL'den davalı tarafından davacıya ödendiği tanık beyanlarından anlaşılan 50 TL ‘nin mahsubu ile davacının 8569 TL ecrimisil hakkı olduğu tespit edilmekle, davanın kısmen kabulü ile 8.569,00 TL ecrimisil bedelinin davalıdan alınarak davacı tarafa verilmesine, alacağın 5.000,00 TL'sine dava tarihinden, 3.569,00 TL'sine ise ıslah tarihinden itibaren yasal faiz uygulanmasına, fazlaya ilişkin talebin reddine karar verilmiştir. Hüküm süresi içerisinde davalı asil tarafından temyiz edilmiştir.

Dava; paydaşlar arası ecrimisil talebine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; çekişme konusu dükkan vasfındaki taşınmazın tarafların ortak miras bırakanı İrfan Evcan adına kayıtlı olduğu, davacı tarafından davalıya gönderilen ... 8. Noterliği 13.08.2014 tarih 14560 yevmiye numaralı ihtarname ile ihtarnamenin tebliğinden itibaren yedi gün içerisinde veraset ilamına göre davacıya isabet eden ¼ miras hissesine karşılık gelen kira bedelinin ve geçmiş 5 yıllık kira bedelinin ödenmesi gerektiğinin ihtar edildiği, ihtarnamenin 13.08.2014 tarihinde Tebligat Kanunu 21.maddesi uyarınca tebliğ edildiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar elbirliği halinde maliktirler. Elbirliği mülkiyetinde paydaşlardan biri öteki paydaşların olurunu almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, ... yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 ... sayılı ilamı)

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 ... sayılı ilamı)

Somut olaya gelince; dava konusu taşınmaz olan dükkanın davalı tarafından işyeri olarak bizzat kullanıldığı saptanmıştır. Paydaşlar tarafından kullanılan yerler için intifadan men şartının aranması,kanıtlanması gerektiği açıktır. İşyeri niteliğindeki taşınmaza ilişkin az yukarıda da belirtildiği üzere davacı tarafından Noterden ihtarname gönderilmek ve davalıya tebliğ edilmek suretiyle intifadan men olgusu gerçekleştirilmiştir. Buna göre, ihtarnamenin tebliğ tarihi ile dava tarihi arasındaki süre bakımından davacının ecrimisil hakkının doğduğu kuşkusuzdur. O halde; intifadan men olgusunun oluştuğu tarihten dava tarihine kadar ecrimisil hesaplanması yapılması gerekirken yanılgılı değerlendirmeyle yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle , davalı asilin temyiz itirazlarının kabulüyle 6100 sayılı HMK'nın Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nın 428. maddesi uyarınca usul ve yasaya aykırı kararın BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nın 440/1. maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 02.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/8150, Karar No: 2019/15663, Tarih: 30.10.2019

**13. Ceza Dairesi         2019/8150 E.  ,  2019/15663 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarından kurulan hükümlere yönelik temyiz incelenmesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabul ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Müştekiye ait flaş belleğin çalınması şeklindeki olayda flaş belleğin değerinin tespit edilerek suça sürüklenen çocuk hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerekip gerekmediğinin tartışılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçunda koşulları olmadığı halde hırsızlık suçundan kurulan hükümde TCK'nın 35. maddesinin uygulanması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz itirazı bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, ceza süresi bakımından 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 30.10.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4706, Karar No: 2012/6344, Tarih: 01.11.2012

**23. Hukuk Dairesi         2012/4706 E.  ,  2012/6344 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki iflas davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkilinin davalı hakkında işçilik alacaklarına dayalı ilamlı icra takibi yaptığını, buna rağmen borcun ödenmediğini ileri sürerek, davalının iflasına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, iddia ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı aleyhinde ilamlı icra takibi yaptığı, davalı şirketin borcunu ödemediği gerekçesiyle, İİK'nun /177-4. maddesi gereğince davanın kabulüne, davalı şirketin iflasına karar verilmiştir.

Karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1-İİK'nun 160. maddesi gereğince iflası isteyen alacaklının ilk alacaklılar toplantısına kadar olan masrafları davanın başında peşin olarak yatırması gerekir. Mahkemece davanın başında bu yönde karar kılınmamıştır.

İİK'nun 166. maddesi gereğince iflas davasının açılmasından sonra, davanın açıldığının tirajı 50.000'in üzerinde olan yurt düzeyinde dağıtımı yapılan gazetelerden biri ile iflas talep edilenin muamele merkezinin bulunduğu yerdeki bir gazetede ve Ticaret Sicili Gazetesinde ilan edilmesi gerekir. Mahkemece davanın başında yapılması gereken ilanların karardan sonra yapılmış olması,

... 2. İcra Müdürlüğü'nün 2009/7586 Esas sayılı takip dosyasında icra emri borçlunun .. asfaltı üzeri 5. km, ... adresinde fabrika yetkilisi ...a tebliğ edilmiştir. Ancak Ticaret Sicili kayıtlarından iflası istenen şirketin bu tarihten önce adresini ...Caddesi, No:175, ... adresine taşıdığı, üstelik tebligatı alan ...ın şirketi temsile yetkili olmadığı anlaşılmıştır. Mahkemece bu yön üzerinde durulmadan karar verilmesi,

Mahkemece, davalı şirket hakkında iflas kararı verilmekle birlikte, iflasın açılma anının gün ve saat olarak gösterilmemesi,

Yukarıda açıklandığı üzere, kanunun emredici hükümlerine aykırı bir şekilde iflas kararı verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

2-Bozma nedenine göre, davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle, hükmün BOZULMASINA, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin diğer temyiz itirazlarının şimdilik incelinmesine yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, kararın tebliğinden itibaren 10 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 01.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.