muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/11413, Karar No: 2025/837, Tarih: 20.01.2025

Kuruma ödenmesi gereken sigorta primlerinin hesabında gerçek ücretin/kazancın esas alınması gerekmekte olup hizmet tespiti davalarının kamusal niteliği gereği, çalışma olgusu her türlü kanıtla ispatlanabilmesine karşın ücret konusunda aynı genişlikte ispat serbestliği söz konusu değildir ve değinilen maddelerde yazılı sınırları aşan ücret alma iddialarının yazılı delille kanıtlanması zorunluluğu bulunmaktadır. Ücret tutarı maddede belirtilen sınırları aştığı takdirde, tespiti gereken gerçek ücretin; hukuksal geçerliliğe sahip olarak düzenlenmiş bulunmaları kaydıyla, sigortalının imzasını içeren aylık ücreti gösteren para makbuzları, banka kayıtları, ticari defter kayıtları, ücret bordroları gibi belgelerle kanıtlanması olanaklıdır. Yazılı delille ispat sınırının altında kalan miktar için tanık dinlenebileceği gibi, tespiti istenen miktar sınırı aşsa dahi varlığı iddia edilen çalışmanın öncesine ve sonrasına ait yazılı delil başlangıcı sayılabilecek belgeler bulunuyorsa tanık dinlenmesi mümkündür. Nitekim Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 20.10.2010 gün ve 2010/10 - 480 E., 2010/523 K., 20.10.2010 gün ve 2010/10-481 E., 2010/524 K., 20.10.2010 gün ve 2010/10-482 E., 2010/525 K., 19.10.2011 gün ve 2011/10-608 E., 2011/649 K., 19.06.2013 gün ve 2012/10-1617 E., 2013/850 K., sayılı ilamlarında da aynı görüş ve yaklaşım benimsenmiştir.

5510 sayılı Kanun'un “Prime esas kazançlar” başlığını taşıyan 80. maddesinin 1. fıkrasının (a) bendinde prime esas kazanca dahil edilecek kazançların neler olduğu düzenlenmiş, (b) bendinde ise sigorta primlerinin hesabına esas tutulacak kazançların aylık tutarının belirlenmesinde dikkate alınmayacak ödeme ve yardımlar sıralanarak bunlar arasında yolluklara yer verilmiştir. Buna göre, maddenin 2. bendinde sayılan istisnalara girmemesi koşuluyla hizmet akdi karşılığı elde edilen gelirlerden sigorta primi kesilmesi asıldır.

Türk Dil Kurumu Sözlüğü’nde yolluk; yol gideri olarak ödenen para, harcırah olarak tanımlanmış, 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 3. maddesinde, bu Kanunda geçen harcırahın, bu Kanuna göre ödenmesi gereken yol gideri, gündelik, aile gideri ve yer değiştirme giderinden birini, birkaçını veya tamamını ifade ettiği, 5. maddesinde, harcırahın; yol gideri, yevmiye, aile gideri ve yer değiştirme giderini içerdiği, ilgilinin, bu Kanun hükümlerine göre bunlardan birine, birkaçına veya tamamına hak kazanabileceği belirtilmiştir.

Diğer taraftan 28.08.2008 tarihli Resmi Gazete’de yayımlanarak 01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren Sosyal Sigorta İşlemleri Yönetmeliği’nin 103. maddesinde, değinilen 77. ve 80. maddelere koşut düzenleme yapılmış, 28.09.2008 tarihinde Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren 5510 sayılı Kanun'un 4. maddesinin 1. fıkrasının (a) ve (b) Bentleri Kapsamındaki Sigortalılar İle Sadece Genel Sağlık Sigortasına Tabi Sigortalıların Prime Esas Tutulacak Kazançlarına Dair Tebliğ’in “Prime tabi tutulmayacak kazançlar” başlığını taşıyan 2.3. maddesinde,

“2.3.1 - Ayni yardımlar;

“2.3.1 - Ayni yardımlar;

2.3.3 - Görev yollukları;

Görev yolluklarından ne anlaşılması gerektiği, işverenlerin sigortalılar için ödediği yollukların neleri kapsadığı, 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 3. maddesinde açıklanmıştır.

Buna göre, anılan maddede belirtilen yol masrafı, gündelik, aile masrafı ve yer değiştirme masrafı niteliğinde yapılan ödemeler yolluk kapsamındadır.

Bu bakımdan, sigortalılara bireysel iş sözleşmesine veya toplu sözleşmeye dayanılarak ve işveren tarafından sigortalının geçici bir görevle başka yere gönderilmesi veya görev yerini değiştirmesi dolayısıyla verilen ve yolluk kavramına giren ödemeler prime esas kazanca dahil edilmeyecektir….” düzenlemesine yer verilmiş, 01.09.2012 günü Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe girip anılan Tebliği ilga eden İşveren Uygulama Tebliği’nin “Prime Esas Kazancın Tespitine İlişkin Usul ve Esaslar”

başlıklı 7. maddesinde,

“7.8 - Prime Tabi Tutulmayacak Kazançlar

7.8.1- Ayni Yardımlar

7.8.3- Görev Yollukları

Görev yolluklarından ne anlaşılması gerektiği 6245 sayılı Harcırah Kanunu'nun 3. maddesinde açıklanmıştır.

Anılan maddede belirtilen yol masrafı, gündelik, aile masrafı ve yer değiştirme masrafı niteliğinde yapılan ödemeler yolluk kapsamındadır.

Bu bakımdan, sigortalılara bireysel iş sözleşmesine veya toplu sözleşmeye dayanılarak ve işveren tarafından sigortalının geçici bir görevle başka yere gönderilmesi veya görev yerini değiştirmesi dolayısıyla verilen ve yolluk kavramına giren ödemeler prime esas kazanca dahil edilmeyecektir.” hükmü öngörülmüştür.

Davacı tarafça davalı şirket nezdinde tır şoförü olarak asgari ücret + 600 - 700 EURO sefer ücreti ile çalıştığını iddia etmiş, Mahkemece de dosyada kayıt ve belge bulunmadığı bu nedenle hesaplama yapılamadığı belirtilerek davanın reddine dair hüküm tesis edilmiş ise de Mahkeme hükmü eksik inceleme ve araştırmaya dayalıdır.

Yukarıdaki yasal düzenlemeler ve açıklamalar ışığında yapılan değerlendirmede, uluslar arası nakliyat faaliyetini yürüten işverenlere ait işyerlerinde hizmet akdine tabi şoför olarak çalışanlara yurt dışı görevlendirmelerde “sefer primi”, “sefer yolluğu”, “harcırah” adı altında işverenlerce gerçekleştirilen ödemeler, 506 sayılı Kanunun 77. maddesinde yer alan “yolluk” veya 5510 sayılı Kanunun 80. maddesindeki “görev yolluğu” ibareleriyle teknik ve somut olarak tam anlamıyla örtüşmediğinden, bu tür uyuşmazlıklar yönünden maddelerdeki kavramlar, yalnızca araca bağlı zorunlu giderler şeklinde anlaşılmalı, başka anlatımla, sigortalılara söz konusu adlar altında yapılan ödemeler içerisinden yalnızca araca bağlı zorunlu harcamalar ayrıştırılıp geri kalan tutar sigorta primine esas kazanca dahil edilmeli, iddianın kanıtlanması konusunda 6100 sayılı Kanun hükümleri uygulanmalıdır.

Buna göre inceleme konusu davada, davacının davalı şirkete ait araçlar ile yurtdışına gittiği hususunun sabit olduğu, öte yandan taraflar arasında görülen İstanbul 22. İş Mahkemesinin 2013/508 E. sayılı dosyası içerisinde mevcut kayıt ve belgelere göre nakliye maliyet raporlarının değerlendirildiği anlaşılmakla, Mahkemece, söz konusu işçilik alacağı dosyasında yer alan yazılı belgeler ile işyerinde mevcut yazılı belgeler celp edilerek irdelenmeli, davalı şirket defter ve belgeleri üzerinde gerektiğinde bilirkişiye yerinde inceleme yetkisi verilerek bilirkişi incelemesi yaptırılmalı, bahsi geçen ödemeler yukarıda değinilen kapsamda ayrıştırmaya tabi tutulmalı, belgelerin, ait olduğu çalışma dönemi bakımından yazılı delil oluşturacağı gözetilerek elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Öte yandan, Mahkemece yapılması gereken iş, yargı kararı ile hak kazanılan ücret ve ikramiye alacaklarının, ödenmeleri koşuluyla, ödemenin yapıldığı ayın prime esas kazanç matrahına dâhil edilmesi, hizmet akdinin daha önceki bir tarihte sona ermiş olması halinde ise, yapılan ödemelerin çalışmanın geçtiği son ayın prime esas kazancında gözetilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

VI. KARAR

1.Temyiz olunan, İlk Derece Mahkemesi kararına karşı istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının ORTADAN KALDIRILMASINA,

2. İlk Derece Mahkemesi kararının BOZULMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, bozma kararının bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

Temyiz harcının istek halinde ilgilisine iadesine,

20.01.2025 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21778, Karar No: 2018/4925, Tarih: 19.04.2018

**13. Hukuk Dairesi         2016/21778 E.  ,  2018/4925 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirme kapsamında davalı belediye ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek taşınmazın dava tarihindeki rayiç değerinin tespiti ile fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 10.000 TL’nin davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiş, ıslahla talep sonucunu 122.200,00 TL’na yükseltmiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile 122.200,00 TL'nın davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine, kabul edilen bu miktarın 10.000,00 TL'ye dava tarihiden itibaren; 112.200,00 TL'nin ise ıslah tarihi olan 12.06.2014 tarihinden itibaren yasal faiz yürütülmesine, karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı kanunun 12. Maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanununa eklenen geçici 10. maddesi ile “... ili, ... ilçesi sınırları içerisinde bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce bu Kanuna göre ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi hâlinde; arsa veya konut tahsisi için ödenen bedeller, ilgili idarece yapılacak tebligatı müteakip en geç üç ay içerisinde, ödeme gününden itibaren hesaplanacak kanuni faizi ile birlikte hak sahiplerine veya kanuni mirasçılarına ödenir. Hak sahipleri bunun dışında ilgili idareden herhangi bir hak, bedel ve tazminat talebinde bulunamazlar.

Bu maddenin birinci fıkrası hükmü; bu maddenin yürürlüğe girdiği tarihten önce hak sahipleri tarafından, ilgili idarelerce yapılan arsa veya konut tahsis işleminin gerçekleştirilememesi nedenleriyle arsa veya konutların adlarına tescili, bedel veya tazminat ve benzeri taleplerle açılan ve henüz kesinleşmeyen her türlü davada da uygulanır. Bu hükmün mahkemelerce uygulanması nedeniyle reddedilen davaların yargılama giderleri davalı idare tarafından ödenir. Bu madde kapsamında kalan davalarda mahkeme harçları ile her türlü vekâlet ücreti maktu olarak belirlenir.” hükmü düzenlenmiştir. Mahkemece, anılan yasa kuralı uyarınca değerlendirme yapılarak sonucuna göre bir karar verilmesi için hükmün bozulması gerekir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

2-Bozma nedenine göre davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) nolu bentte açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, (2) nolu bent gereğince davalının sair temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, HUMK’nun 440/I maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 19/04/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/1, Karar No: 2016/526, Tarih: 29.01.2016

**23. Hukuk Dairesi         2015/1 E.  ,  2016/526 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasında görülen tazminata ilişkin asıl ve menfi tespite ilişkin birleşen davanın sonucunda verilen hükmün onanmasına ilişkin Dairemizin 12.05.2014 gün ve 105 Esas, 3647 Karar sayılı ilamının karar düzeltme yoluyla incelenmesi asıl ve birleşen davalarda davacı vekilince istenilmekle, dosya incelendi, gereği görüşüldü.

- KARAR -

Asıl davada davacı vekili, müvekkili şirketin 15-18 Eylül 2011 tarihlerinde davalı şirket tarafından düzenlenmiş olan yapı market tedarikçileri ve nalburiye fuarına katılmak üzere 20.06.2011 tarihinde fuar katılım sözleşmesi imzaladığını, sözleşmenin imzalanmasından önce yapılan görüşmelerde davalı şirketin satış müdürünün fuarın hangi şartlar altında gerçekleşeceğini, katılımcı firmaların hangileri olduğu ve ne büyüklükte bir fuar olduğu hususlarını detaylıca anlattığını, daha önce 2010 yılında yapılan fuara göre bu yıl yapılacak fuarda sayıların daha da artacağını beyan ederek broşür bıraktığını ve müvekkiline broşürde görülen firmaların fuara katılacağının beyan edildiğini, 20 yabancı tedarikçi firmayı müvekkilinin standına getireceğinin taahhüt edildiğini, hazırlık için 45.851,35 TL masraf yapıldığını, özel bir tasarım firması ile anlaşma yapılıp hazırlıkların bu şirkete yaptırıldığını, fuara katılacakları beyan edilen lider firmaların hiçbiri fuarda olmadığı gibi, düzenlenmiş olan bu fuarın, "yapı tedarikçi fuarı" olması gerekirken, ismi ile ilgili olmayan müvekkil şirketin faaliyet alanı dışında birçok firmanın fuara katıldığını, bu tedarikçilerin fuarında yöresel gıda ve bal satan stantların bulunduğunu, ayrıca fuarda 1 ve 3 no'lu salonun olacağı taahhüt edilmesine rağmen 3 no'lu salonun hiç açılmadığını, 1 no'lu salonun ise yarı yarıya boş olduğunu, yine taahhüt edildiği gibi fuara davalının kendi yayın gruplarının dışında basın mensuplarının katılmadığını, bu nedenlerle fuar yetkililerinin, gerek sözleşme öncesi görüşmelere, gerekse sözleşme şartlarına aykırı davrandıklarını, davalı yanın ediminin ayıplı ve eksik olduğunu ileri sürerek, müvekkili şirketin fuara katılımından dolayı ödenen sözleşme bedelinden kaynaklanan 5.000,00 TL maddi, fuara katılım için yapılan hazırlıklar nedeniyle oluşan 5.000,00 TL maddi ve 40.000,00 TL manevi tazminatın davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiş; ıslah dilekçesiyle, fuara katılım için yapılan hazırlıklar nedeniyle 5.000,00 TL olarak talep edilen zararını 44.904,62 TL'ye arttırmıştır.

Birleşen davada davacı vekili, davalı taraf ile fuar katılım sözleşmesi yapılmış olup, davalı tarafa fuar başlangıç tarihine kadar Temmuz, Ağustos ve Eylül aylarına ait toplam 12.321,80 TL bedelin ödendiğini, asıl davada belirtilen iddialarla fuarın başarısız olması nedeniyle müvekkili şirketin davalıya hiçbir borcunun bulunmadığını, kalan bedelin ödenmemesi gerektiğini, ödenen bedel dahi düşülmeden sözleşme bedelinin tamamı üzerinden 24.234,84 TL asıl alacak ve 4.198,18 TL işlemiş faiz borcunun tahsili amacıyla müvekkili hakkında takibe geçildiğini ileri sürerek, müvekkili şirketin icra takibine konu edilen meblağ kadar davalıya borçlu olmadığının tespiti ile %20'den aşağı olmamak üzere kötüniyet tazminatının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Asıl ve birleşen davada davalı vekili, katılımcı firmalara sözleşmede yer almayan hiçbir taahhütte bulunulmadığını, iddia edilen taahhütlerin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, fuarın başarıyla gerçekleştiğini, davacının tebliğ edilen faturaya 8 gün içerisinde itiraz etmediğini savunarak, asıl ve birleşen davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, taraflar arasında imzalanan 20.06.2011 tarihli fuar katılım sözleşmesinde davacı tarafın fuarda kendisine tahsis edilen mekanda katılmak için davalıya belli bir bedel ödemek, davalının ise fuar organizasyonunu gerçekleştirmek edimlerini yüklendiği, fuarın yapı market tedarikçileri fuarı – nalburiye fuarı olup, bu fuarın gerçekleştiği, tacir olan davacının basiretli bir iş adamı gibi hareket etmesi gerektiği, davacının iddialarında belirttiği taahhütlerin hiçbirisinin sözleşmede yer almadığı, sözleşmeden önce tanıtım amacıyla verilen broşürlerin ve tanıtım amaçlı beyanların davalının yapmak zorunda olduğu edim olarak kabul edilmesinin mümkün olmadığı, yazılı sözleşmede yer almayan konularda davalı tarafın sorumlu tutulamayacağı, davacı tarafça sözleşme gereğince ödenmesi gereken ilk 3 taksitin ödendiği, diğer taksitlerin ödenmediği, yapılan ödemenin toplam 12.321,80 TL olduğu, ödenmeyen Ekim, Kasım, Aralık 2011 aylarına ait asıl borcun toplam 11.912,04 TL, vade tarihleri ile takip tarihi arasında işlemiş faiz borcunun da toplam 1.818,33 TL olduğu, birleşen davada, davalı tarafça yapılan kısmi ödemeye rağmen sözleşme bedelinin tamamı üzerinden icra takibine başlandığı, bu nedenle takibin kötüniyetli olduğu gerekçesiyle, asıl davada davanın reddine; birleşen davada davanın kısmen kabulü ile, davacının takibe konu fatura ile ilgili asıl alacaktan dolayı 12.322,80 TL, işlemiş faizden dolayı 2.379,85 TL borçlu olmadığının tespitine, fazlaya ilişkin talebin reddine, kabul edilen kısım üzerinden davacıya, reddine karar verilen kısım üzerinden davalıya % 20 oranında tazminat ödenmesine dair verilen karar, asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin temyiz istemi üzerine, Dairemizin 12.05.2014 tarih ve 105 E., 3647 K. sayılı ilamıyla onanmıştır.

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Asıl ve birleşen davalarda davacı vekili, karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, HUMK'nın 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisine uymayan karar düzeltme isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, asıl ve birleşen davalarda davacı vekilinin karar düzeltme isteminin REDDİNE, 69,20 TL harç ve takdiren 522,00 TL (261,00x2) para cezasının karar düzeltme isteyenden alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 29.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/7403, Karar No: 2023/11603, Tarih: 27.11.2023

**5. Hukuk Dairesi         2023/7403 E.  ,  2023/11603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

SAYISI : 2023/572 Esas, 2023/462 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. Ereğli (Konya) 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) 23.03.2023 Tarihli ve 2022/416 Esas, 2023/154 Karar Sayılı Kararı

Somut olayda söz konusu talebe ilişkin davalı kurumun merkezi bulunan Ankara İş Mahkemeleri ile davacının aylık talebini reddeden davalı kurumun şubesinin bulunduğu İstanbul İş Mahkemelerinden birinde açılması hususunda seçimlik hakkı bulunan davacının davayı yetkisiz Ereğli Mahkemelerinde açtığı, davalı kurumun süresinde ve usulüne uygun olarak yetki ilk itirazında bulunduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. İstanbul 20. İş Mahkemesinin 24.05.2023 Tarihli ve 2023/572 Esas, 2023/462 Karar Sayılı Kararı

Davaya konu kurum işlemine dayanak denetmen raporunun Konya (Mevlana) Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından düzenlendiği, kurum işleminin Konya (Mevlana) Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından iptal edildiği, denetime konu adresin ise ... Mahallesi 92249. Sokak ... Sitesi A2 Blok No:3/10 .../... olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 7036 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu (7036 sayılı Kanun) uyarınca kurum işleminin iptali istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan İlk Derece Mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun'un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 7036 sayılı Kanun’un “Yetki” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“İş mahkemelerinde açılacak davalarda yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesi ile işin veya işlemin yapıldığı yer mahkemesidir.”

3. 6100 sayılı Kanun'un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Şubeler ve tüzel kişilerle ilgili davalarda yetki” başlıklı 14 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir.”

C. Değerlendirme

3. 6100 sayılı Kanun'un “Genel yetkili mahkeme” başlıklı 6 ncı maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Genel yetkili mahkeme, davalı gerçek veya tüzel kişinin davanın açıldığı tarihteki yerleşim yeri mahkemesidir.”

4. 6100 sayılı Kanun'un “Şubeler ve tüzel kişilerle ilgili davalarda yetki” başlıklı 14 üncü maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir.”

C. Değerlendirme

Somut olayda, yetkili mahkeme, Sosyal Güvenlik Kurumu Başkanlığının merkezinin bulunduğu Ankara veya davacının işlemlerini yürüten şubenin bulunduğu yer mahkemesidir. Davaya konu kurum işlemine dayanak denetmen raporunun Mevlana Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından düzenlendiği, kurum işleminin Mevlana Sosyal Güvenlik Merkezi tarafından iptal edildiği anlaşılmaktadır. Dolayısı ile birden çok mahkemenin yetkili olduğu ve kesin yetki kuralının bulunmadığı bu davada, Ereğli ilçesinde yetkisiz bir mahkemede davacının dava açtığı anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca seçme hakkı davalıya geçmişse de davalının cevap dilekçesinde yetkisiz olan İstanbul İş Mahkemelerinin yetkili olduğunu belirttiği, davalının usulüne uygun yetki itirazında bulunmadığı anlaşılmaktadır. Bu durumda uyuşmazlığın davanın ilk açıldığı yer olan Ereğli (Konya) 1. Asliye Hukuk Mahkemesinde (İş Mahkemesi sıfatıyla) görülüp, sonuçlandırılması gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince Ereğli (Konya) 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin (İş Mahkemesi sıfatıyla) YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,

27.11.2023 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/439, Karar No: 2014/3441, Tarih: 24.03.2014

**9. Ceza Dairesi         2014/439 E.  ,  2014/3441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Yalan tanıklık

Hüküm : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Sanığa atılı suçtan doğrudan zarar görmesi söz konusu olmayan suçun ihbar edeni ...'in davaya katılması ve hükmü temyiz etmesi mümkün olmadığından temyiz talebinin CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2- Katılanın temyizine gelince;

İddianamedeki anlatıma ve nitelendirmeye göre, sanığa yüklenen Mahkeme huzurunda gerçeğe aykırı olarak tanıklık yapmak şeklindeki eyleminin, TCK'nın 272/2. maddesi kapsamında bulunduğu ve anılan madde de öngörülen cezanın süresi itibariyle delilleri takdir etme ve davaya bakma görevinin 5235 sayılı Kanunun 11. maddesi uyarınca Asliye Ceza Mahkemesine ait olduğu, bu nedenle görevsizlik kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden yargılamaya devamla yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kanuna aykırı, katılanın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, diğer yönleri incelenmeksizin hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 24.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/7147, Karar No: 2016/6163, Tarih: 31.05.2016

**16. Hukuk Dairesi         2016/7147 E.  ,  2016/6163 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

KANUN YOLU : TEMYİZ

Dava, 3402 sayılı Kadastro Kanunu'nun Geçici 8. maddesine istinaden yapılan tescil harici yerlerin kadastro çalışması sonucu yapılan kadastro tespitine itiraz niteliğinde olup taşınmazlara ait kadastro tutanaklarının edinme bölümünde taşınmazların 1967 yılında yapılan ilk tesis kadastrosu esnasında orman (çalılık) olduğu gerekçesiyle tapulama harici bırakıldığının belirtilmiş olması ve 20. Hukuk Dairesinin 09.11.2012 tarih, 2012/5497-2012/12402 Esas, Karar sayılı bozma ilamı üzerine yeniden kurulan hükmün temyizen incelenmesinin talep edilmesi nedeniyle, 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun Geçici 14. maddesi ve Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 2015/8 sayılı iş bölümü kararı uyarınca temyiz inceleme görevinin Yargıtay 20. Hukuk Dairesine ait bulunması nedeniyle görevli Dairenin belirlenmesi bakımından dosyanın, 6644 sayılı Kanunla değişik 2797 sayılı Yargıtay Kanunu'nun 60/2 maddesi uyarınca Hukuk İş Bölümü İnceleme Kurulu'na GÖNDERİLMESİNE, 31.05.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.