muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/9869, Karar No: 2021/13464, Tarih: 30.09.2021

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09.06.2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere her bir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden ve kamu tüzel kişiliği de bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, dosyanın kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30.09.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6343, Karar No: 2014/4489, Tarih: 03.04.2014

**14. Ceza Dairesi         2012/6343 E.  ,  2014/4489 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Mağdurenin duruşmada sanıktan şikâyetçi olmadığını ve davaya katılmak istemediğini belirtmesi karşısında, hükmü temyiz hakkı bulunmadığından, mağdurenin temyiz isteminin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 03.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/24457, Karar No: 2014/19400, Tarih: 08.07.2014

**2. Ceza Dairesi         2014/24457 E.  ,  2014/19400 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Temyiz isteminin reddi

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın 22.04.2014 tarihli dilekçesinde, "Dosyasının sonuçlandığı tarihte ... E Tipi Kapalı Cezaevinde olduğunu, 2014'ün 2. veya 3. ayında, tam tarihini hatırlamadığı bir tarihte cezaevi kanalı ile kararı temyiz ettiğini, müddetname gelene kadar cezasının temyizde olduğunu sandığını, cezaevi memurunun sorumsuzluğundan dolayı cezasının infazını yattığını, temyiz hakkının verilmesini istediğinin..." bildirmesi karşısında; ... E Tipi Kapalı Ceza İnfaz Kurumundan, sanığın 09.04.2014 tarihinden önce bu dosyaya ait temyiz dilekçesinin bulunup bulunmadığı sorularak, bulunması halinde temyiz dilekçesi de eklendikten sonra dairemize gönderilmesinin sağlanması için dosyanın mahalline iade edilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına GÖNDERİLMESİNE, 08/07/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/14698, Karar No: 2017/4, Tarih: 09.01.2017

**2. Ceza Dairesi         2016/14698 E.  ,  2017/4 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanık hakkında sayaçsız ve abonesiz bir şekilde kaçak hat çekerek kaçak elektrik kulandığına dair kaçak elektrik tespit tutanağı düzenlenmesi, sanığın kovuşturma aşamasındaki savunmasında, işyerinde komşularından aldığı elektriği kullandığını, faturasını da kendisinin ödediğini beyan etmesi karşısında, sanığın savunmasının doğruluğunun tespiti bakımından, kaçak elektrik tespit tutanağını düzenleyen tutanak tanıklarının ve sanığın elektrik aldığını bildirdiği komşusu tespit edilip tanık sıfatıyla dinlenilerek sonucuna göre sanık hakkında hüküm verilmesi gerekirken eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

Kabule göre de;

5237 sayılı TCK'nın 51. maddesinin 3. fıkrası, "Cezası ertelenen hükümlü hakkında, 1 yıldan az 3 yıldan fazla olmamak üzere bir denetim süresi belirlenir. Bu sürenin alt sınırı mahkum olunan ceza süresinden az olamaz" şeklinde olup; somut olayda, mahkum olunan ceza süresinin 1 yıl 15 gün olmasına karşılık, denetim süresinin 1 yıl olarak belirlenmesi yasaya açıkça aykırılık oluşturduğu gibi bu husus aleyhe değiştirmeme yasağı kapsamında da değerlendirilemez. Bu nedenle sanık hakkında hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken 5237 sayılı TCK'nın 51/3.maddesi uyarınca denetim süresinin tayin olunan hapis cezasından az olacak şekilde bir yıl olarak belirlenmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 09/01/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7014, Karar No: 2009/1918, Tarih: 17.03.2009

**(Kapatılan)19. Hukuk Dairesi         2008/7014 E.  ,  2009/1918 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Ticaret Mahkemesi

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili taraflar arasındaki anlaşma gereğince müvekkilinin kredi kartı kullanma makinesi aldığını, davalı bankanın sahte kredi kartı kullanıldığı gerekçesi ile hesabındaki 11.709 YTL’ ye el koyduğunu ve 5700 YTL borç çıkarıldığını, oysa müvekkilinin basiretli tacir gibi davrandığını, kimlik kontrolü yaptığını, ayrıca tüm kartlara bankanın onay verdiğini ileri sürmüş ve müvekkilinin 5700 YTL borçlu olmadığının tespitine, el konulan 11.709 YTL’ nin müvekkiline geri ödenmesine, %40 tazminata karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, üye işyeri sözleşmesi gereğince davacıya pos makinesi tahsis edildiğini, müvekkilinin sözleşme şartlarına uygun hareket ettiğini belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkemece benimsenen bilirkişi kurulu raporuna göre davalı bankanın işlemlerinin taraflar arasındaki sözleşme hükümlerine uygun olduğu davacının iddiasını ispatlayamadığı gerekçeleriyle davacının davasının reddine karar verilmiş, hüküm davacı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara kararın dayandığı delillerle gerektirici sebeplere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davacı vekilinin yerinde görülmeyen bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 17.03.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/17745, Karar No: 2015/6787, Tarih: 12.05.2015

**11. Hukuk Dairesi         2014/17745 E.  ,  2015/6787 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ASLİYE TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ...Asliye Ticaret Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 10/09/2013 tarih ve 2012/278-2013/218 sayılı kararın duruşmalı olarak incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş olup, duruşma için belirlenen 12.05.2015 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ... ile davalı vekili Av.... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin ithal ettiği gübrenin davalının işleteni olan gemi ile...’dan ...ye taşındığını, eksik mal tesliminin yapıldığını ileri sürerek, 38.282.40 Euro’nun tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taşımaya ilişkin konişmentodan da anlaşılacağı üzere taşıyanın ve gemi donatanının ...Den. ve Tic. A.Ş. olduğunu, müvekkiline husumet düşmeyeceğini, eksik teslimin söz konusu bulunmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama ve dosya kapsamına göre, davacının ithal ettiği dökme ürenin davalı tarafından taşındığı, 18.08.2006 tarihli taahhütname ile konişmentodaki miktar kadar malın kantar tartımıyla davacıya teslim edileceğinin belirtildiği, 159,51 mt yükün eksik çıktığı gerekçesiyle, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş bulunmasına, 18.08.2006 tarihli taahütnamenin davalı tarafından, 23.01.2004 tarihli Özelleştirme Yüksek Kurulu Kararı ile davacı hisselerini devralan...Entegre A.Ş'ye hitaben yazılmış olmasına göre, davalı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Dava, deniz taşımasından kaynaklanan tazminat istemine ilişkin olup, davacı taraf 38.282,40 USD alacağın ödeme tarihindeki USD kuru üzerinden hesaplanacak reeskont faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep etmiş, mahkemece 38.282,40 USD alacağın dava tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte fiili ödeme tarihindeki TL karşılığının davalıdan tahsiline şeklinde hüküm kurulmuş olup faiz cinsi yönünden bu şekilde hüküm kurulması 3095 SK'nın 4/a maddesine aykırı olmakla kararın bu nedenle bozulması gerekiyor ise de, yapılan yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden HUMK'nın 438/7. maddesi uyarınca hükmün, aşağıda yazılı olduğu şekilde düzeltilerek onanması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarda (1) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) nolu bentte açıklanan nedenle, davalı vekilinin temyiz itirazının kabülü ile temyiz edenin sıfatı nazara alınarak hükmün 1. fıkrasının çıkartılmasına, yerine “Davanın kabulüne, 38.282,40 USD alacağın, dava tarihinden itibaren yasal faiz oranını aşmamak üzere 3095 sayılı Kanun'un 4/a maddesi uyarınca Devlet Bankalarının USD ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden hesaplanacak faizi ile birlikte, fiili ödeme günündeki TL karşılığının davalıdan tahsiline“ ibaresi konularak hükmün düzeltilmiş bu haliyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA, takdir olunan 1.100 TL duruşma vekalet ücretinin davacıdan alınarak davalıya verilmesine, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 12/05/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/34269, Karar No: 2020/17879, Tarih: 09.12.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/34269 E.  ,  2020/17879 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalıların yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, Yüksek Öğrenim Kredi ve Yurtlar Kurumu Genel Müdürlüğü harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına, aşağıda yazılı temyiz giderinin... Temizlik Sos. Hiz. Ltd. Şti.'ne yükletilmesine, 09/12/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14364, Karar No: 2012/11691, Tarih: 21.11.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/14364 E.  ,  2012/11691 K.**

**"İçtihat Metni"**

İnsan ticareti suçundan sanıklar ... ile ...'ın yapılan yargılamaları sonunda; insan ticareti eylemleri fuhuş için başkasına kadın tedarik etme kabul edilerek mahkûmiyetlerine dair Nazilli 1. Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 05.04.2011 gün ve 2009/441 Esas, 2011/92 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanıklar müdafileri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre sanıkların işledikleri fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçunun 765 sayılı TCK.nın 436/1. maddesinde öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla aynı Kanunun 102/4 ve 104/2. maddelerine göre 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 26.02.2005'ten inceleme tarihine kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca bu suçtan görülen davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 21.11.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4577, Karar No: 2016/4118, Tarih: 17.03.2016

**3. Hukuk Dairesi         2015/4577 E.  ,  2016/4118 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasındaki menfi tespit davasının mahkemece yapılan yargılaması sonucunda, davanın reddine yönelik olarak verilen hükmün, süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine; temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra, dosya içerisindeki kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili dava dilekçesinde; davalı şirketin kaçak elektrik kullandığından bahisle müvekkili aleyhine 46.283,61 TL bedelli kaçak elektrik faturası düzenlediğini, bu bedelin tahsili için müvekkili hakkında icra takibi başlatıldığını, müvekkilinin abonesiz elektrik kullandığını ancak davalı şirketin Elektrik Piyasası Müşteri Hizmetleri Yönetmeliğinde belirtilen yöntemlere uygun hesaplanma yapmadığını belirterek; fazlaya ilişkin haklar saklı kalmak kaydıyla şimdilik müvekkilinin davalıya 10.000,00 TL borçlu olmadığının tespitine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacının kaçak elektrik kullandığının tespit edildiğini, davacı hakkında 25.06.2010 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağı düzenlendiğini, bedelin tahsili için davacı hakkında icra takibi başlatıldığını, takibin kesinleştiğini savunarak; davanın reddine karar verilmesini dilemiştir.

Mahkemece; kısmi dava açılabilmesi için talep konusunun bölünebilir olması, talep miktarının taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli olmaması ve alacaklının bu davayı açmada korunmaya değer hukuki yararının bulunması gerektiği, somut olayda, davacının talebine konu miktarın belli olduğu, taraflar arasında bu konuda herhangi bir uyuşmazlık bulunmadığı, davacının kısmi dava açmada hukuki yararının olmadığı gerekçesiyle dava şartı eksikliği nedeniyle davanın reddine karar verilmiş, hüküm; davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kaçak elektrik kullanıldığından bahisle tahakkuk ettirilen fatura bedelinin bir kısmından borçlu olunmadığının tespiti istemine ilişkin menfi tespit davasıdır.

Temyize konu uyuşmazlık; davacının kısmı dava açmakta hukuki yararının bulunup bulunmadığı noktasında toplanmaktadır.

Kural olarak davacı, talebinin tümü için dava açmak zorunda olmayıp, belli bir bölümünü dava konusu yapabilir. Zira; hiç kimse kendi lehine olan davayı açmaya zorlanamaz.(HMK m.24/2)

Kısmi dava 6100 sayılı HMK’nın 109. maddesinde düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrasında; “Talep konusunun niteliği itibarıyla bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmı da dava yoluyla ileri sürülebilir” denilmiştir. Kısmi dava açılabilmesi için; talep konusunun niteliği itibari ile bölünebilir olması ve talep miktarının, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli olmaması gerekir.

Kısmi dava 6100 sayılı HMK’nın 109. maddesinde düzenlenmiş olup, maddenin birinci fıkrasında; “Talep konusunun niteliği itibarıyla bölünebilir olduğu durumlarda, sadece bir kısmı da dava yoluyla ileri sürülebilir” denilmiştir. Kısmi dava açılabilmesi için; talep konusunun niteliği itibari ile bölünebilir olması ve talep miktarının, taraflar arasında tartışmasız veya açıkça belirli olmaması gerekir.

Somut olayda davacı taraf, kaçak elektrik kullanımını kabul etmekte ancak tahakkuk ettirilen miktarın ilgili mevzuata uygun hesaplanmadığını ve uygulanan faiz oranlarının fahiş olduğunu iddia ederek, davalı tarafından tahakkuk ettirilen 46.283,61 TL fatura bedeli nedeniyle, şimdilik 10.000,00 TL borçlu olunmadığının tespitine karar verilmesini istemektedir.

Bu bağlamda, dava edilen talep konusu niteliği itibariyle taraflar arasında tartışmalı olup, bölünebildiği de dikkate alındığında, davacının kısmi dava açabileceği açıktır.

Hal böyle olunca, mahkemece; davacının kısmi dava açmada hukuki yararı bulunduğu gözetilerek, işin esasına girilip, davacının kaçak elektrik kullanımından dolayı davalı şirkete ne kadar borçlu olduğu bilirkişi marifetiyle tespit edilip, hasıl olacak sonuç dairesinde bir karar verilmesi gerekirken, yanılgılı değerlendirme sonucu yazılı gerekçeyle davanın reddine karar verilmesi usul ve yasaya aykırı görülmüş, bu husus bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 17.03.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3873, Karar No: 2017/21593, Tarih: 12.10.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3873 E.  ,  2017/21593 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı Kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; ...'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.