muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/703, Karar No: 2019/3705, Tarih: 14.02.2019

**9. Hukuk Dairesi         2019/703 E.  ,  2019/3705 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar avukatlarınca istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili özetle; davacının davalı işyerinde 15.02.2005 tarihinde çalışmaya başladığını, davacının iş akdinin davalı tarafından 01.05.2011 tarihinde haksız olarak feshedildiğini, davacının fesih tarihinde aylık ücretinin 1,000,00 TL olduğunu, davalıya ait işyerinde 15.02.2005 - 01.05.2011 tarihleri arasında geçen çalışmasının askerlik yaptığı süre hariç sürekli ve kesintisiz olduğunu, davacının davalıya ait içkili balık lokantası olan işyerinde 10:00 - 02:00/03:00 saatleri arasında çalıştığını, çalışmasının milli ve dini bayramlarda da aynı şekilde sürdüğünü, işyerinde çalışanlara 2 öğün yemek verildiğini ve prim yerine geçmek üzere bahşiş almalarına izin verildiğini, davacının yıllık izinlerini kullanmadığını ve kullanmadığı izinlere ait ücretler ile fazla çalışma, milli-dini bayram günleri çalışma ücretlerinin ödenmediğini iddia ederek; kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla çalışma ücreti, genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti ve asgari geçim indirimi alacaklarının faizi ile birlikte davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili özetle; 16.12.2009 tarihinde vergi açılışı yapıldıktan sonra işyerinin faaliyete başladığını, ... Lokantacılar Esnaf Odası üye kaydının başlangıç tarihinin 29.12.2009 olduğunu, bu nedenle davacının 2005 yılından itibaren 6 yıl süre ile işyerinde çalıştığı iddiasının gerçeği yansıtmadığını ve davacının işyerinde çalışmasının bulunmadığını, bu nedenle davacının hiçbir alacağının olmadığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak; davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, taraflar vekilleri temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Gerekçe ile hüküm fıkrası arasında çelişki olması 10.04.1992 gün ve ... Esas, 1992/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararına aykırı olup, salt bu aykırılık bozma sebebidir. Karar tarihinde yürürlükte olan 6100 sayılı HMK. 298/2. maddesinde tefhim edilen hüküm özeti (kısa karar) ile gerekçeli kararın çelişkili olamayacağı yukarıda belirtilen YİBK’na uygun bir biçimde yeniden düzenlenmiştir.

6100 sayılı HMK’nun 298/2. maddesine göre “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.”

6100 sayılı HMK’nun 298/2. maddesine göre “Gerekçeli karar, tefhim edilen hüküm sonucuna aykırı olamaz.”

Somut uyuşmazlıkta; karar gerekçesinde “İhbar tazminatı alacak talebi 2 hafta önel müddeti üzerinden kabul edilerek hüküm altına alınması gerekirken sehven reddedilen kısma yazılmıştır.” şeklinde açıklandığı üzere, gerekçede ihbar tazminatının kabulünün gerektiğinin yazılmasına rağmen, hüküm kısmında ihbar tazminatı talebi reddedilerek, gerekçe ile hüküm arasında çelişkiye sebebiyet verilmesi hatalı olup, hüküm özeti ile gerekçeli karar arasındaki bu çelişki yukarıda belirtilen YİBK. ve HMK’nun 298/2. maddesine aykırı olduğundan, kararın bozulması gerekmiştir.

F)Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, sair temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 14.02.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3402, Karar No: 2009/3217, Tarih: 15.05.2009

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2009/3402 E.  ,  2009/3217 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Küçük hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Hakkari Sulh Hukuk, Mersin 1. Sulh Hukuk, Tarsus 1. Sulh Hukuk, ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Dava, kısıtlı adayının vesayet altına alınması istemine ilişkindir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Yasanın 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamındaki, araştırmalardan vesayet altına alınması istenilen ... ...’nin yerleşim yeri tesbit edilememiştir. Nüfusa kayıtlı olunan yerin karine olarak yerleşim yeri sayılacağına ilişkin hüküm yürürlükten kaldırılmış ise de, küçüğün adresi tesbit edilemediğinden uyuşmazlığın, Hakkari Sulh Hukuk Mahkemesince çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HUMK.’nun 25. ve 26. maddeleri gereğince Hakkari Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 15.05.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/23117, Karar No: 2019/15055, Tarih: 04.07.2019

**22. Hukuk Dairesi         2017/23117 E.  ,  2019/15055 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının iş akdini haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı talebinde bulunmuştur.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının talebinin hukuki dayanağı olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

Dosya içeriğine göre, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesinde iş uyuşmazlıklarında yer itibari ile yetkili iş mahkemelerini belirlemiştir. Buna göre, “iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgahı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme muteber sayılmaz.” hükmü yer almaktadır .

İş mahkemesinin yetkisini düzenleyen anılan maddede yer alan yetki kuralı kamu düzeni ilişkin olup kesin niteliktedir. Söz konusu hükme göre davacı işçi, davayı işin yapıldığı yer mahkemesinde açabileceği gibi davalının ikametgâhı mahkemesinde de açabilir. Tercih hakkı her durumda dava açana aittir.

Somut uyuşmazlıkta, davacının, kıdem tazminatının tahsili için Diyarbakır İş Mahkemesinde dava açtığı, mahkemece davanın esasına girilerek talep konusu alacakların hüküm altına alındığı anlaşılmaktadır. Dosya kapsamında yer alan davacı beyanı, işyeri kayıtları ve tanık beyanları uyarınca, davacı en son davalı şirketin Mardin ilindeki biriminde çalışmış olup, iş sözleşmesinin sona ermesinden önceki son çalıştığı yer Mardin ilidir. 5521 sayılı Kanun'un 5. maddesinde belirtilen yetki kuralı kamu düzenine ilişkin olup öngörülen yetkili mahkemelerden birini tercih hakkı işçiye aittir. Davacı işçinin kanuni yetkili mahkeme dışında başka bir yer mahkemesinde dava açması tercih hakkını ortadan kaldırmayacağı gibi bu seçim hakkının işverene geçmesi sonucunu da doğurmaz. Davacı tarafından davanın açıldığı yer mahkemesi yetkisiz ise de; bu konuda davacının tercihine göre davacının son çalıştığı yer Mardin ya da dava açıldığı tarihte şirket merkezinin bulunduğu yer mahkemesinin yetkili mahkeme olarak belirlenmesi gerekirken mahkemece işin esasına girilerek karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.07.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/19520, Karar No: 2014/4322, Tarih: 10.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2012/19520 E.  ,  2014/4322 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2009/20258

MAHKEMESİ : Ankara(Kapatılan) 28. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/11/2008

NUMARASI : 2007/315 (E) ve 2008/989 (K)

SUÇ : Sahtecilik, dolandırıcılık

Sanığın, UYAP kanalıyla mernis üzerinden temin edilen nüfus kayıt örneğine göre, hükümden sonra 17.11.2013 tarihinde vefat ettiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK'nun 64. maddesi uyarınca kamu davasının düşürülmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan sair yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 10.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/23777, Karar No: 2013/466, Tarih: 16.01.2013

**3. Hukuk Dairesi         2012/23777 E.  ,  2013/466 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Dava, taraflar arasında imzalanan "Genel Temizlik ve İlaçlama" hizmet sözleşmesi'nden kaynaklanan alacak istemine ilişkindir.

....02.2011 gün ve 27846 sayılı Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren 09.02.2011 gün ve 6110 sayılı bazı kanunlarda değişiklik yapılmasına dair Kanunun ....maddesiyle ... Yasasının ....maddesinde yapılan değişiklik uyarınca 01.03.2012 tarihinden itibaren uygulanmaya başlanan iş bölümü kararının ... ....Hukuk Dairesi için Borçlar Kanunun ikinci kısmında yer alan sözleşmelerden (istisna akdi hariç akdin muhtelif nevilerinden) kaynaklanan davalar bakımından Sulh ve Asliye ayrımının yapılmadığı ve incelemenin bu nedenlerle ... ....Hukuk Dairesince yapılacağından uyuşmazlık konusu dosyanın temyiz incelemesi Dairemizin görevi dışındadır. Bu itibarla dosyanın gerekli inceleme yapılmak üzere ... ....Hukuk Dairesine gönderilmesine, ....01.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2868, Karar No: 2019/3811, Tarih: 18.09.2019

**1. Ceza Dairesi         2017/2868 E.  ,  2019/3811 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten öldürme, yalan tanıklık, suç delillerini yok etme, gizleme

HÜKÜM : Sanık ... hakkında; Yalan tanıklığa azmettirme suçundan TCK.nin 38, 272/3, 43, 53/1-a-b-c-d-e maddeleri uyarınca 2 yıl 6 ay hapis cezası,

TÜRK MİLLETİ ADINA

Sanık ... hakkında suç delillerini gizleme suçu nedeniyle 5271 sayılı CMK’nin 231/5. maddesi uyarınca verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar, aynı Kanunun 231/12. maddesi uyarınca itiraz yasa yoluna tabi olup temyiz kabiliyeti bulunmadığından; temyiz incelemesi dışı tutulmasına karar verilmiştir.

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanık ... hakkında kasten öldürme, sanık ... hakkında yalan tanıklığa azmettirme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, kusurluluğu etkileyen bir neden bulunmadığı kabul ve takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilmiş, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde düzeltme nedeni dışında bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık ... müdafiinin; delillerin mahkumiyete yeterli olmadığına, eksik incelemeye, sanık ... müdafiinin; delillerin mahkumiyete yeterli olmadığına, suçun unsurlarının oluşmadığına, takdiri indirim ve lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, kararın yasaya aykırı olduğuna, katılan ... vekilinin; sanık ... hakkında tasarlayarak ve canavarca hisle, eziyet çektirerek öldürme suçundan hüküm kurulması gerektiğine, sanık ... hakkında fazla ceza verilmesi gerektiğine yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle,

Anayasa mahkemesinin 08.10.2015 tarih, 2014/140 E. ve 2015/85 K. sayılı Kararı ile TCK'nin 53. maddesinin iptal edilen bölümleri nazara alındığında mahkemenin bu madde ile yaptığı uygulama kanuna aykırı ise de, bu husus yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesinin tanıdığı yetkiye dayanılarak hüküm fıkrasının TCK'nin 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümün "Anayasa Mahkemesinin iptal kararındaki hususlar gözetilerek TCK'nin 53/1-2-3. maddelerinin tatbikine" şeklinde değiştirilmesine karar verilmek suretiyle DÜZELTİLEN hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 18/09/2019 gününde oy birliği ile karar verildi.

18/09/2019 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı ......'ın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanık ... müdafii Avukat ...'ın yokluğunda 19/09/2019 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2011/7841, Karar No: 2012/234, Tarih: 25.01.2012

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2011/7841 E.  ,  2012/234 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 3. İCRA MAHKEMESİ

Sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememesi suçundan sanık ... İİK'nun 345/a maddesi gereğince 1 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına karar verilmiş, hüküm yasal süresi içerisinde sanık müdafii tarafından temyiz edildiğinden, Yargıtay C.Başsavcılığının bozma istemli tebliğnamesiyle dosya Daireye gönderilmiş olmakla, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okunarak GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Sanığa isnat edilen suçun oluşup oluşmadığının anlaşılabilmesi için öncelikle, İİK’nun 179 ve TTK’nun 324. maddesinde öngörülen koşullarda şirketin aktif ve pasif durumunun belirlenmesini müteakip, iflasının istenmesi şartlarının bulunup bulunmadığı saptanmalıdır. Şirketin aktif ve pasif durumunu tam olarak belirlemekten uzak, dönem varlıklarının ve borçların neler olduğunu açıkça belirtmeyen, denetime elverişli olmayan, sadece 2008 yılı yevmiye defteri kayıtları esas alınarak düzenlenen bilirkişi raporu dayanak yapılarak sanığın cezalandırılmasına karar verilmesi,

Kabule göre de; sermaye şirketlerinde idare ve temsil ile görevlendirilmiş kimselerin şirketin iflasını istememesi suçu icra takip dosya sayısı birden fazla olsa dahi, aynı işyeri ile ilgili olarak ancak bir kere işlenebileceğinden, aynı suçtan dolayı Adana 3.İcra Mahkemesinin 2010/315-316-317-320-321 Esas sayılı dosyaları ile sanığın mahkumiyetine karar verildiği anlaşılan ve Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sebebi ile öğrenilen bu dosyaların birleştirilerek, suçun tek suç olup olmadığı ya da sanık hakkında TCK'nun 43. maddesinin birinci veya ikinci fıkrasının uygulanması gerekip gerekmediği hususlarının tartışılmaması,

İsabetsiz olup, temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmekle hükmün istem gibi BOZULMASINA, 25.01.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/624, Karar No: 2020/371, Tarih: 22.09.2020

**Ceza Genel Kurulu         2018/624 E.  ,  2020/371 K.**

**"İçtihat Metni"**

Kararı veren

Yargıtay Dairesi : 19. Ceza Dairesi

Mahkemesi :Sulh Ceza Hâkimliği

Sayısı : 1070

4708 sayılı Yapı Denetimi Hakkında Kanun’un 9. maddesine muhalefet eyleminden dolayı şüpheliler hakkında Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığınca yapılan soruşturma sonucunda 11.12.2017 tarih ve 7540-5807 sayı ile verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı şikâyetçi tarafından yapılan itiraz üzerine inceleme yapan Çanakkale Sulh Ceza Hâkimliğince 30.03.2018 tarih ve 1070 değişik iş sayı ile itirazın kabulüne ve CMK’nın 173/3. maddesi gereğince soruşturmanın genişletilmesine karar verilmiştir.

Bu karara yönelik olarak Adalet Bakanlığının 09.05.2018 tarihli ve 94660652-105-17-5921-2018-kyb sayılı kanun yararına bozma talebine istinaden Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca düzenlenen 16.05.2018 tarihli ve 41392 sayılı ihbarname ile dosyanın gönderildiği Yargıtay 19. Ceza Dairesince 10.09.2018 tarih ve 3321-8606 sayı ile;

“...Anılan ihbarnamede;

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173/1. maddesinde yer alan, 'Suçtan zarar gören, kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın kendisine tebliğ edildiği tarihten itibaren onbeş gün içinde, bu kararı veren Cumhuriyet savcısının yargı çevresinde görev yaptığı ağır ceza mahkemesinin bulunduğu yerdeki sulh ceza hâkimliğine itiraz edebilir.' şeklindeki düzenleme uyarınca anılan karara karşı müşteki Çanakkale Çevre ve Şehircilik İl Müdürlüğünün 15 günlük itiraz süresi bulunduğu, söz konusu kararın 21.12.2017 tarihinde müşteki kuruma tebliğ edilmesine rağmen 15 günlük yasal süre geçtikten sonra 13.02.2018 tarihinde müşteki tarafından itiraz edildiği anlaşılmakla, itirazın süre yönünden reddine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediği gerekçesiyle 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın kanun yararına bozulması isteminde bulunulmakla gereği görüşülüp düşünüldü;

Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 11.12.2017 tarihli ve 2017/7540 soruşturma, 2017/5807 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair kararın 21.12.2017 tarihinde müşteki kuruma tebliğ edilmesine rağmen müşteki kurum tarafından söz konusu karara karşı 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 173/1. maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçtikten sonra 13.02.2018 tarihinde itiraz edildiği, bu nedenle itirazın süre yönünden reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinin usul ve yasaya aykırı olduğu anlaşılmakla;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Çanakkale Sulh Ceza Hâkimliğinin 30.03.2018 tarihli ve 2018/1070 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca bozulmasına, şüpheliler hakkındaki soruşturmanın genişletilmesine dair kararın kaldırılmasına” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 14.10.2018 tarih ve 41392 sayı ile;

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine dayanan ihbarname içeriği yerinde görüldüğünden, Çanakkale Sulh Ceza Hâkimliğinin 30.03.2018 tarihli ve 2018/1070 değişik iş sayılı kararının CMK’nın 309/4-d maddesi uyarınca bozulmasına, şüpheliler hakkındaki soruşturmanın genişletilmesine dair kararın kaldırılmasına” karar verilmiştir.

Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığı ise 14.10.2018 tarih ve 41392 sayı ile;

“...İtirazın konusunu oluşturan uyuşmazlık; Çanakkale Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara karşı yapılan itirazın kabulüne ilişkin Çanakkale Sulh Ceza Hâkimliğinin verdiği kararın Özel Dairece kanun yararına bozulması karşısında, anılan kararın CMK'nın 223. maddesine göre davanın esasını çözen bir karar olup olmadığının tespitine, başka bir ifadeyle bozmanın 5271 sayılı CMK'nın '309/4-d' maddesi gereğince yapılıp yapılamayacağına ilişkindir.

5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309 ve 310. maddelerinde düzenlenen kanun yararına bozma kurumu; hâkim veya mahkemelerce verilip istinaf ya da temyiz incelemesinden geçmeksizin kesinleşen karar veya hükümlerdeki hukuka aykırılıkların giderilmesini sağlayan olağanüstü bir yasa yoludur. 5271 sayılı Kanun’un 309. maddesinin 4. fıkrasında, kanun yararına bozma sonrası yapılacak işlemler, bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ve bozma kararının etkileri, bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrım yapılarak ayrıntılı olarak gösterilmiştir. Düzenlemede; kanun yararına bozmanın sonuçları ve bozma sonrasındaki uygulama saptanırken, öncelikle 'karar' ve 'hüküm' ayrımı gözetilmiş ayrıca mahkûmiyet hükmü ile davanın esasını çözen veya çözmeyen diğer hükümler bakımından farklı uygulama ve sonuçlar öngörülmüştür.

5271 sayılı Kanunu’nun 309. maddesinin 4. fıkrasında, kanun yararına bozma sonrası yapılacak işlemler, bu işlemleri gerçekleştirecek merciler ve bozma kararının etkileri, bozulan hüküm veya kararın türü ve bozma nedenlerine göre ayrım yapılarak ayrıntılı olarak gösterilmiştir. Bozma nedenleri; 5271 sayılı Kanun'un 223. maddesinde tanımlanan ve davanın esasını çözmeyen bir karara ilişkin ise 309. maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca; kararı veren hâkim veya mahkemece gerekli inceleme ve araştırma sonucunda yeniden karar verilecektir. Bu hâlde yargılamanın tekrarlanması yasağına ilişkin kurallar uygulanamayacağı gibi davanın esasını çözen bir karar bulunmadığı için, verilecek hüküm veya kararda, lehe ve aleyhe sonuçtan da söz edilemeyecektir. Mahkûmiyete ilişkin hükmün, davanın esasını çözmeyen yönüne veya savunma hakkını kaldırma veya kısıtlama sonucunu doğuran usul işlemlerine ilişkin olması hâlinde ise anılan fıkranın (b) bendi uyarınca kararı veren hâkim veya mahkemece yeniden yapılacak yargılama sonucuna göre gereken hüküm verilecek, ancak bu hâlde verilen hüküm, önceki hükümle belirlenmiş olan cezadan daha ağır olamayacaktır. Davanın esasını çözen mahkûmiyet dışındaki diğer hükümlerin bozulmasında ise (c) bendi uyarınca aleyhte sonuç doğurucu herhangi bir işlem yapılamayacağı gibi 'tekriri muhakeme' yasağı nedeniyle kanun yararına bozma kapsamında yeniden yargılama da gerekmeyecektir. 4’üncü fıkranın (d) bendi gereğince bozma nedeninin hükümlünün cezasının kaldırılmasını gerektirmesi hâlinde, cezanın kaldırılmasına, daha hafif bir cezanın verilmesini gerektirmesi hâlinde ise bu hafif cezaya Yargıtay Ceza Dairesince doğrudan hükmedilecektir. Bu hâlde yargılamanın tekrarlanması yasağı bulunduğundan, Yargıtay ceza dairesince hükmün bozulması ile yetinilmeyip gereken kararın doğrudan ilgili daire tarafından verilmesi gerekmektedir.

Görüldüğü üzere, bir karar veya hükmün kanun yararına bozulmasının ilgili aleyhine sonuç doğurup doğurmayacağı, bozma sonrasında kararı veren hâkim veya mahkemece yeni bir inceleme, araştırma ve yargılama yapılıp yapılmayacağı, hangi hâllerde Yargıtayın doğrudan hükmetme yetkisinin bulunduğu maddede sıralı ve ayırıcı biçimde düzenlenmiştir. Kanuni düzenleme ile kanun yararına bozmanın sonuçları ve bozma sonrasındaki uygulama belirlenirken 'karar' ve 'hüküm' ayrımı gözetilmiş, ayrıca mahkûmiyet hükmü ile davanın esasını çözen veya çözmeyen diğer hükümler bakımından farklı uygulama ve sonuçlar öngörülmüştür.