muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/5913, Karar No: 2020/11226, Tarih: 09.11.2020

**15. Ceza Dairesi         2020/5913 E.  ,  2020/11226 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dolandırıcılık suçundan şüpheliler ... ve ...isimli şahıs haklarında yapılan soruşturma evresi sonunda Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığınca verilen 02/12/2019 tarihli ve 2019/57457 soruşturma, 2019/34287 sayılı kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Bakırköy 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/12/2019 tarihli ve 2019/6050 sayılı değişik iş sayılı kararı aleyhine, Yüksek Adalet Bakanlığınca verilen 25/03/2020 gün ve 94660652-105-34-4767-2020 sayılı kanun yararına bozma talebine dayanılarak dava dosyası Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 21/05/2020 gün ve 2020/46525 sayılı tebliğnamesiyle dairemize gönderilmekle okundu.

Kanun yararına bozma isteyen tebliğnamede;

5271 sayılı Kanun’un 160. maddesi uyarınca, Cumhuriyet savcısının, ihbar veya başka bir suretle bir suçun işlendiği izlenimini veren bir hâli öğrenir öğrenmez kamu davasını açmaya yer olup olmadığına karar vermek üzere hemen işin gerçeğini araştırmaya başlaması gerektiği, aynı Kanun’un 170/2. maddesi gereğince yapacağı değerlendirme sonucunda, toplanan delillerin suçun işlendiği hususunda yeterli şüphe oluşturduğu kanısına ulaştığında iddianame düzenleyerek kamu davası açacağı, aksi halde ise anılan Kanun’un 172. maddesi gereği kovuşturma yapılmasına yer olmadığına dair karar vereceği, buna karşın Cumhuriyet savcısının 5271 sayılı Kanun’un kendisine yüklediği soruşturma görevini yerine getirmediği, ortada yasaya uygun bir soruşturmanın bulunmadığı durumda, anılan Kanun’un 173/3. maddesindeki koşullar oluşmadığından, itirazı inceleyen merciin Cumhuriyet savcısının soruşturma yapmasını sağlamak maksadıyla itirazın kabulüne karar verebileceği yönündeki açıklamalar karşısında,

Somut olayda, müşteki vekilinin şikayet dilekçesinde özetle; müvekkilinin Vifo İç ve Dış Tic. Ltd. Şti.'nin yetkilisi olup İkitelli OSB ...adresindeki Deniz Kızı Balık Restoranı'nı işlettiğini, müvekkiline ait işletme telefonunun kendisini Yasemin Turizm isimli tur şirketinin işletmecisi olarak tanıtan ...isimli şahıs tarafından arandığını, telefon görüşmesini müştekinin oğlu ...Özyurt'un yaptığını, telefonda görüştüğü şahsın 45-50 kişilik bir tur kafilesi için müştekinin sahibi olduğu restoranda 15/11/2019 tarihinde rezervasyon yaptırmak istediğini, ancak yemek menüsündeki tatlıların ... isimli diğer şüphelinin sahibi bulunduğu Hacı Neşet Baklava isimli işletmeden teminini istediğini, müştekinin bu talebi kabul ederek 45-50 kişilik tatlı siparişi için ...'nın hesabına 2.100,00 Türk lirası gönderdiğini, şüpheli Gökhan'ın tekrar arayarak 45-50 kişilik tur kafilesinin daha geleceğini söylemesi üzerine tekrar 2.100,00 Türk lirası gönderdiğini, yine şüphelinin arayarak Cumartesi ve Pazar günleri de çalışmak istemesi üzerine müvekkilinin 4.200,00 Türk lirası gönderdiğini, şüphelinin akabinde tekrar arayarak Kasım ayı boyunca birlikte çalışmak istediklerini belirtmesi üzerine diğer şüpheli ... ile iletişime geçerek 20.000,00 Türk lirası daha gönderdiğini, şüpheli ... ile tekrar yaptığı telefon görüşmesinde müvekkiline yolda olduğunu, tatlıları yaparken kullandığı antep fıstığını Gaziantep'ten getirttiğini, tatlılar için gereken fıstık stoğunun yetersiz kalacağından bahisle 5.500,00 Türk lirası daha istemesi üzerine, şüphelinin bu isteğini anlamlandıramayan müvekkilinin bu bedeli göndermediğini, müvekkilinin şüpheli ...'nın Odeabank A.Ş. nezdindeki TR 050014600000142403500001 IBAN numaralı hesabına toplamda 28.400,00 Türk lirası para gönderdiğini, müvekkilinin şüphelilere ulaşmaya çalışsa da ulaşamadığını, şüpheliler tarafından dolandırıldıklarını ifade ederek şikâyetçi olmalarını müteakip, Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığınca, müştekinin tacir sıfatını haiz olduğu ve 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu gereğince basiretli tacir gibi davranma yükümlülüğünün bulunduğu, iş yerine rezervasyon yaptıran kalabalık bir grubun verdiği siparişlerle ilgili harcama yapmadan önce gerekli ekonomik tedbirleri alması gerektiği, şüphelinin kendisini başka bir mağazaya yönlendirerek yanıltmasının 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 157. maddesinin aradığı ağırlıktaki hile koşulunu oluşturmayacağı, eylemin hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu gerekçesiyle kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilmiş ise de, şüphelilerin sahip olduklarını iddia ettikleri Yasemin Turizm tur şirketi ile Hacı Neşet Baklavaları isimli işletmelerin var olup olmadığının tespiti sonrası, şüphelilerin ifadelerinin alınması, müştekiye ait banka hesap hareketlerinin dökümünün istenerek incelenmesi, şüphelilerle telefon görüşmelerini yapan müştekinin oğlu ..

...Özyurt'un tanık olarak dinlenmesi sonrası sonucuna göre hukuki durumun takdir ve tayini gerekirken, şüphelilerin ifadesi dahi alınmadan ve herhangi bir soruşturma işlemi yapılmaksızın, eksik soruşturma ile verilen kovuşturmaya yer olmadığına dair karara yönelik itiraz üzerine soruşturmanın genişletilmesine karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.

5271 Sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 309. maddesi uyarınca anılan kararın bozulması lüzumu kanun yararına bozma talebine dayanılarak ihbar olunmuştur.

GEREĞİ DÜŞÜNÜLDÜ:

Kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden, itirazın reddine ilişkin Bakırköy 3. Sulh Ceza Hâkimliğinin 23/12/2019 tarihli ve 2019/6050 sayılı değişik iş sayılı kararının, 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince BOZULMASINA, aynı maddenin 4. fıkrasının (a) bendi uyarınca müteakip işlemlerin mahallinde merciince yerine getirilmesine, 09/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9251, Karar No: 2016/9151, Tarih: 17.10.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/9251 E.  ,  2016/9151 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.09.2015 tarih ve 2015/60 Esas, 2015/255 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanarak kendisine kardeşi ... vasi olarak atanmıştır.

Vasinin talebi üzerine Mahkemece 03.02.2016 tarihli ek karar ile kısıtlının taşınmazlarının satımı için vasiye izin verilmiş, vasi 29.03.2016 tarihli dilekçesi ile ek kararın hüküm kısmında taşınmazların mahalle isimlerinin yazmaması nedeniyle tapuda işlem yapılamadığını belirterek hükmün tavzihini talep etmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının ... Bakım Merkezinde kaldığı gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince bakım evine konulmak yeni yerleşim yeri edinme sonucunu doğurmayacağı gerekçesiyle mahkemenin yetkisizliğine karar vermiştir.

Türk Medeni Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi halinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilan olunur" hükmü yer almaktadır.

Dosya kapsamından, kısıtlının daha önce ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 14.09.2015 tarih ve 2015/60 Esas, 2015/255 Karar sayılı ilamı ile vesayet altına alındığı ve vesayetin bu mahkemece takip edildiği, bakımevine konulmanın da yeni yerleşim yeri edinme sonucu doğurmayacağı anlaşıldığından vasinin talebi ile ilgili olarak karar vermekte ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle 6100 sayılı HMK'nın 21 ve 22. maddeleri gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/10/2016 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12046, Karar No: 2012/17596, Tarih: 22.11.2012

**4. Hukuk Dairesi         2012/12046 E.  ,  2012/17596 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... tarafından, davalı ... ve diğerleri aleyhine 16/12/2011 gününde verilen dilekçe ile maddi tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; mahkemenin görevsizliğine dair verilen 16/05/2012 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi davacı tarafından süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, haksız fiil nedeni ile maddi tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, idari yargı yeri görevli olduğundan mahkemenin görevsizliğine karar verilmiş; hüküm, davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Davacı, İl ve İlçe Hasar Tespit Komisyonunda görevli olan davalılar tarafından, 2090 sayılı Tabii Afetlerden Zarar Gören Çiftçilere Yapılacak Yardımlar Hakkında Kanun hükümlerine aykırı şekilde uygulama yapılarak, yasadan faydalanmasının ve zararının devlet tarafından karşılanmasının engellendiği iddiası ile uğradığı maddi zararın tazminini istemiştir.

Mahkemece, istemin hizmet kusuruna dayandığı gerekçesi ile yargı yolu bakımından görevsizlik kararı verilmiştir.

Özel hukuk tüzel kişileri ile gerçek kişiler aleyhine idari yargı yerinde dava açılamaz. Mahkemece davanın esasının çözümlenmesi gerekir. Gerçek kişi olan davalılar hakkında görevsizlik kararı verilmesi doğru görülmemiş ve bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davacının diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına 22/11/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9706, Karar No: 2017/6579, Tarih: 04.10.2017

**19. Hukuk Dairesi         2016/9706 E.  ,  2017/6579 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacılar 1- ... 2- ... 3- ... vek. Av... ile davalılar 1- ... vek. Av. ... 2- ... vek.Av... aralarındaki alacak davası hakkında ... Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 25/02/2014 gün ve 2006/557E. - 2014/16 K. sayılı hükmün davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R -

Mahkeme hükmü davalı ... vekiline 10/04/2014 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi, HUMK'un 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 28/05/2014 tarihinde temyiz edilmiş,yine hükmün diğer davalı ... vekiline 22/04/2014 tarihinde tebliğ edilmiş, temyiz dilekçesi, HUMK'un 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 05/09/2014 tarihinde temyiz edilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01/06/1990 gün ve 3/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, davalı vekilinin temyiz süresi geçtikten sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ : Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı vekilinin temyiz isteminin süreden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 04/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/13802, Karar No: 2018/10162, Tarih: 10.07.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/13802 E.  ,  2018/10162 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1-Mala zarar verme suçundan kurulan hükmün incelemesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Yasa'nın 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanuna eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükümlerinin temyizi mümkün olmadığından, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

2-Hırsızlık ve konut dokunulmazlığının ihlali suçlarından kurulan hükümlerin incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Hırsızlık suçu açısından yapılan incelemede, 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin

ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun ikametten takdiri kıymet tutanaklarına göre 40,00 TL değerinde cep telefonu ile 5,00 TL değerinde emitasyon bilezik çaldığı olayda, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-Konut dokunulmazlığının ihlali suçu açısından yapılan incelemede, suça sürüklenen çocuk müdafiinin hükmün açıklandığı celsede, lehe hükümlerin uygulanmasına yönelik talebinin 5237 sayılı TCK'nın 62. maddesini de kapsadığı gözetilmeden, anılan maddenin uygulanmama nedeninin karar yerinde tartışılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz nedeni bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, CMUK'nun 326/son maddesi hükmünün gözetilmesine, 10.07.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4413, Karar No: 2006/5377, Tarih: 08.05.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2006/4413 E.  ,  2006/5377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar, arasındaki tapuda vakıf şerhinin terkini davasından dolayı mahal mahkemesinden verilen yukarıda gün ve sayısı yazılı hükmün; Dairemizin 17.11.2005 gün ve 2005/7702-10074 sayılı ilamiyle bozulmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı vekili tarafından kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla, dosya içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vakıf şerhinin silinmesi istemine ilişkindir.

İstem kabul edilmiş, kararı davalı temyiz etmiş, hüküm Dairemizce 17.11.2005 tarihli ilamda yazılı nedenlerle bozulmuş, davacı karar düzeltme isteminde bulunmuştur.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1-2004/1 sayılı kararı uyarınca vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen 10 yıllık hak düşürücü sürenin uygulanması gerekir. Ne var ki; Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5304 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle bir madde eklenmiş “Tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” hükmü getirilmiştir. 5304 Sayılı Kanun 3.3.2005 günlü Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Eldeki davada tapu kayıtlarına vakıf şerhinin tutanaklarının kesinleşmesinden 10 yıl geçtikten sonra işlendiği hususunda bir çekişme yoktur. Burada sorun, olaya 2.4.2004 tarih ve 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı veya 5304 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle eklenen hükümden hangisinin uygulanacağıdır. O yüzden, yasaların yürürlüğü ve kazanılmış haklarla ilgili Medeni Hukuk ilkelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangibir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma “yasaların geriye yürümemesi” (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yasanın derhal yürürlüğe girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.

3402 Sayılı Kanuna 5304 sayılı Kanunun 11. maddesi ile yapılan “tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” değişikliği 3.3.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanmış ve yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir. Görülüyor ki, yasa koyucu yapılan değişikliğin geçmişe uygulanacağına dair bir irade açıklamamış, tamamlanmış hukuki durumları korumuştur. Esasen yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koymaması, hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Bu duruma da Medeni Hukuk uygulamasında “kazanılmış hak” (müktesep hak) denilmektedir.

Yukarıda söylendiği üzere, taşınmazların kadastro tesbitleri kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kayıtlarına vakıf şerhinin yazıldığı sabittir. Burada, hak düşürücü süre geçirilmiş, davacı kayıt maliki yararına tamamlanmış hukuki durum ortaya çıkmıştır. Ancak kazanılmış hakların korunması açısından 2.4.2004 tarih ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanması zorunlu hale gelmiştir. Nitekim, bu hususlar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.3.2005 tarih 2005/14-172-195 sayılı kararının görüşülmesi sırasında da tartışılmış aynı sonuca ulaşılmıştır.

O halde kadastro tesbiti kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kaydına yazılan vakıf şerhinin terkininde usul ve yasaya aykırı bir yön yoktur. Davacının karar düzeltme istemi açıklanan nedenlerle kabul edilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacının karar düzeltme isteminin kabulüne, bozmaya ilişkin Dairemizin 17.11.2005 tarih ve 2005/7702-10074 ilamının kaldırılmasına, davalı ... idaresinin tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edene yükletilmesine, 8.5.2006 gününde oybirliği ile karar verildi.

YTL

12.20 O.H

11.20 P.H

1.00 Kalan-davacı
Yargıtay — Esas No: 2019/1542, Karar No: 2019/9202, Tarih: 20.05.2019

**18. Ceza Dairesi         2019/1542 E.  ,  2019/9202 K.**

**"İçtihat Metni"**

KARAR

Nitelikli olarak konut dokunulmazlığını ihlal etme suçundan suça sürüklenen çocuk ...'nun, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 116/4, 31/3 ve 62. maddeleri gereğince 6 ay 20 gün hapis cezası ile cezalandırılmasına, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 231/5. maddesi uyarınca hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2013 tarihli ve 2012/559 esas, 2013/27 sayılı kararına yönelik itirazın reddine ilişkin mercii Zonguldak 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 16/04/2013 tarihli ve 2013/252 değişik iş sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

İstem yazısında: “5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 23. maddesinde "(1)Çocuğa yüklenen suçtan dolayı yapılan yargılama sonunda, Ceza Muhakemesi Kanunundaki koşulların varlığı halinde, mahkemece hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilebilir. Ancak, bu kişiler açısından denetim süresi üç yıldır." şeklindeki düzenlemenin yer aldığı, somut olayda Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2013 tarihli kararında suça sürüklenen çocuk hakkında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına dair karar verildiği, ancak gerekçeli kararın hüküm kısmında uygulanacak denetim süresine ilişkin bir açıklama bulunmadığı gibi, anılan suça ilişkin tanzim edilen 16/04/2013 tarihli kesinleştirme şerhinde de denetim süresinin 5 yıl olarak belirlendiği, suça sürüklenen çocuğun 27/07/2016 tarihinde işlediği suçtan dolayı Dinar Asliye Ceza Mahkemesince yapılan ihbar üzerine anılan durumun ortaya çıktığı, suça sürüklenen çocuk hakkında Çaycuma Asliye Ceza Mahkemesinin 05/02/2013 tarihli kararı ile verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararın açıklanıp açıklanmayacağı konusunda tereddüt oluştuğu, Mahkemesince hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar verilirken denetim süresine ilişkin bir açıklama yapılmadığı, kesinleştirme şerhinde de suça sürüklenen çocuk hakkında hükmolunacak denetim süresine ilişkin yanlış süre tayin edildiği gözetilmeden, itirazın kabulü yerine yazılı şekilde reddine karar verilmesinde isabet görülmemiştir.” denilmektedir.

Hukuksal Değerlendirme: