muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/13010, Karar No: 2011/11837, Tarih: 14.11.2011

Mevzuat gereğince baz istasyonlarının sağlığa ve çevreye zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirlemek ve kurallarını koymak işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve iletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37 nci maddesine dayanılarak BTK tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelik'teki yer, ölçü ve limit değerlere; verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulmaktadır.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye'de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak belirlenmiştir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası haricinde baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların mevzuat gereğince BTK'ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulama ve verdiği kararın uygun bulunmaması halinde idari yargıda dava açılması gerekir. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Sağlığa zarar veriyor iddiası ile baz istasyonunun kaldırılması, MK'nun 737. maddesinde düzenlenen komşuluk hukukuna göre adli yargıda açılacak dava ile istenebilir. Bu davada davacının baz istasyonunun sağlığına zarar verdiğini ve baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığını ispatlaması gerekir. kanıtlanmayan mücerret (soyut) "uzun vadede zarar verir, baz istasyonu yakın mesafede, görünce moralim bozuluyor, .. vs gibi" nedenlerle dava açılması ve kabulü hukuka ve yasalara uygun değildir.

Bu şekilde adli yargıda açılan davalarda mahkemece, tarafların delil ve belgeleri toplandıktan sonra dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak, alınacak bilirkişi raporu ve tüm deliller birlikte değerlendirilip sonucuna göre karar verilmesi gerekir. Mahkemece bu yönler gözetilmeden eksik inceleme ile karar verilmiş olması doğru olmayıp kararın bozulmasını gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda gösterilen nedenlerle BOZULMASINA ve peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 14/11/2011 gününde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY YAZISI

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasaya uygun gerektirici nedenlere, özellikle delillerin değerlendirilmesinde bir isabetsizlik görülmemesine göre yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün onanması görüşünde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum. 14/11/2011
Yargıtay — Esas No: 2014/24586, Karar No: 2015/2770, Tarih: 20.02.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/24586 E.  ,  2015/2770 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Davacı, murisinin askerlik borçlanması ile birlikte 900 prim günün tamamladığını ve en az 5 yıldan beri sigortalı olma şartını da yerine getirdiğinden bahisle, 01.01.2014 tarihinden itibaren ölüm aylığına hak kazandığının tespitini istemiştir.

Mahkeme, ilamında belirtildiği biçimde davanın reddine karar vermiştir.

Hükmün, davacılar vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

İncelenen dava dosyasında; davacı murisinin, 517 gün 506 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığı ile 724 gün 2926 sayılı Yasa kapsamında zorunlu sigortalılığının bulunduğu, 25.06.2011 tarihinde vefat ettiği, davacı tarafından 450 günlük askerlik borçlanma bedelinin 23.10.2013 tarihinde yatırıldığı ve 10.12.2013 tarihinde murisin Bağ-Kur hizmetlerinin dikkate alınmadan, ölüm aylığı bağlanması talebinde bulunduğu; davalı Kurum tarafından, 2829 sayılı Kanunun 4. maddesi gereği hizmetlerin birleştirilmeden ölüm aylığı bağlanmasının mümkün olmadığı, diğer taraftan, her ne kadar askerlik borçlanması ile birlikte, 967 gün 506 sayılı Yasa kapsamında prim gün sayısı bulunsada, 5510 sayılı Kanunun 32. maddesine göre 4 (a) bendi kapsamında sigortalı sayılanlar için, her türlü borçlanma süreleri hariç 900 gün prim ödeme gün sayısı şartını yerine getirmediğinden, talebin reddedildiği, mahkemece, davacının murisinin her türlü borçlanma süreleri hariç 900 gün prim ödeme şartının gerçekleşmediği, yasal düzenleme karşısında bu sürenin askerlik borçlanması ile de tamamlanamayacağından bahisle davanın reddine karar verilmiştir.

Mahkemece, askerlik borçlanma süresinin 5510 sayılı Kanunun 32. maddesinde belirtilen her türlü borçlanma süresi hariç 900 gün prim ödeme şartı hususunda değerlendirilemeyeceği yönündeki kararı isabetli ise de, 5510 sayılı Yasanın 32. maddesinde ölüm aylığı bağlanması şartları “…En az 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş veya 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılanlar için, her türlü borçlanma süreleri hariç en az 5 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam 900 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş… ” şeklinde belirtilmesi ve sonuç olarak ölüm aylığı bağlanması talep edildiğinden, murisin 517 gün 506 sayılı Yasa kapsamında, 724 gün 2926 sayılı Yasa kapsamında sigortalılığı ile 450 gün askerlik süresi bulunmakla, en az 1800 günmalüllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları priminin bildirilip bildirilmediği hususunda araştırma yapılmadığı, murisin bu süreler dışında sigortalılık süresinin bulunup bulunmadığı araştırılıp, varsa, 1800 gün süre yönünden değerlendirme yapılarak sonucuna göre hüküm kurulması gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurulması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacılar vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacılara iadesine, Üye ...'in muhalefetine karşı, Başkan ..., Üyeler ..., ... ve ... oylarıyla ve oyçokluğuyla 20.02.2015 gününde karar verildi.

Davacı, 5510 sayılı Kanun 4/1-a kapsamında (506 SK) sigortalılığı bulunan murisi üzerinden 32. Maddeye göre ölüm aylığı talebinde bulunmuştur.

Davanın yasal dayanağı, murisin ölüm tarihine göre, 5510 sayılı Kanunun 32/2. fıkra a bendidir. Buna göre, 5510 sayılı Kanun 4/1-a bendine göre sigortalı olanların, sigortalı iken ölen hak sahiplerine ölüm aylığı bağlanabilmesi için iki türlü ölüm aylığı şartı öngörülmüştür.

1- En az 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak,

2- 4 üncü maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi kapsamında sigortalı sayılanlar için, her türlü borçlanma süreleri hariç en az 5 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam 900 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak.

Davacı, ölüm aylığı tahsisi yönünde Kuruma yaptığı müracaatında, hizmet birleştirilmesi olmaksızın murisinin 517 gün 4/1-a sigortalılığı ve 450 gün askerlik borçlanması ile birlikte 967 gün üzerinden, 32/2-a bendinde belirtilen “az 5 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam 900 gün” şartları esas alınarak ölüm aylığı bağlanmasını talep etmiştir. Davacı, dava dilekçesinde, ön inceleme duruşmasında ve temyiz dilekçesinde de yine açıkça, 32/2-a bendinde belirtilen “az 5 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam 900 gün” şartları esas alınarak ölüm aylığı bağlanmasını talep etmiştir. Davacı, maddede belirtilen “her türlü borçlanma süreleri hariç” şartının olayda uygulanmayacağını savunmaktadır.

Mahkemece, her türlü borçlanma süreleri hariç en az 5 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam 900 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak şartı yerine gelmediğinden davanın reddine karar verilmiştir. Bu kararı isabetli bulan Daire çoğunluğuna katılmaktayız.

Daire çoğunluğu ile aramızdaki ihtilaf, davacının münhasıran “en az 5 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam 900 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak” şartlarından ölüm aylığı talep ettiği, diğer şartlara göre ölüm aylığı talep etmemesine göre diğer şartlar yönünden de ölüm aylığı şartlarının resen irdelemeye gerek olup almadığı yönündedir.

6100 sayılı HMK madde 24/1 de “Hâkim, iki taraftan birinin talebi olmaksızın, kendiliğinden bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz” ilkesi vardır. Hakim, talep edilmeyen bir konuda inceleme yapamaz ve karar veremez.

6100 sayılı HMK madde 24/1 de “Hâkim, iki taraftan birinin talebi olmaksızın, kendiliğinden bir davayı inceleyemez ve karara bağlayamaz” ilkesi vardır. Hakim, talep edilmeyen bir konuda inceleme yapamaz ve karar veremez.

Hiç kuşkusuz davacının amacı ölüm aylığına kavuşmaktır. Ancak davacı, bilinçli olarak 5510 sayılı Kanun 32/2-a maddesindeki 900 gün üzerinden ölüm aylığı talep etmekte ve her türlü borçlanma süreleri hariç kuralının sadece 5 yıllık sigortalılık süresiyle ilgili olduğu şeklinde yorum yapılması gerektiğini savunmaktadır. Bu yönüyle mahkemece verilen ret kararı doğrudur.

Mahkemece, 32/2-a maddesinde bulunan 1800 gün üzerinden ölüm aylığı şartları yönünden irdeleme yapılmasına, talep olmaması nedeniyle gerek yoktur. Bu durum davacı aleyhine usulü sonuç da doğurmaz. Davacı her zaman 1800 gün şartları

yerine geldiğinden bahisle Kurumdan talepte bulunabilir ve dava açabilir. Hatta murisin sigortalılık durumunda değişiklik olması halinde her türlü borçlanma hariç 900 gün üzerinden ölüm aylığı istemli yeni bir dava da açmasında hukuken engel yoktur.

Yukarıda belirtildiği şekilde, davacı talebini sadece askerlik borçlanması ile 900 gün üzerinden ölüm aylığına hasrettiğinden ayrıca 1800 gün üzerinden de irdeleme yapılmasına gerek olmadığı, bu yönüyle mahkeme kararının doğru olup onanması gerektiği düşüncesinde olduğumdan sayın çoğunluğun bozma kararına katılmıyorum.
Yargıtay — Esas No: 2018/5618, Karar No: 2019/5241, Tarih: 22.04.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/5618 E.  ,  2019/5241 K.**

**"İçtihat Metni"**

.....

... Bölge Adliye Mahkemesi 13. Hukuk Dairesinin kararının davacı avukatının duruşmalı olarak temyiz edilmesi üzerine davacı vekili avukat ... ile davalı ... Bld.Bşk.lığı vekilleri avukat ... ..., avukat ..... huzuru ile duruşma yapılıp temyiz isteminin süresinde olduğu saptanıp, dosyanın incelenmesi sonucu gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, dar gelirli ailelere konut edindirmesi kapsamında davalı belediye ile aralarında sözleşme düzenlendiğini, arsa tahsisi yapıldığını, satış bedelinin taksitler halinde ödendiğini, tahsis kararının iptal edildiğini, imar planı değişikliği ile ifanın imkansız hale geldiğini ileri sürerek; arsanın rayiç değerinin tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, 20.8.2016 tarihinde kabul edilen 6745 sayılı Kanun'un 12.maddesi ile 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.maddeden sözedilip, bu madde kapsamında değerlendirme yapılmak suretiyle davanın reddine karar verilmiş, davacının istinaf talebi, Bölge Adliye Mahkemesi ilgili Hukuk Dairesince, karar gerekçesi yerinde görülerek esastan reddedilmiş; davacı, bu sefer temyiz talebinde bulunmuştur.

Hükme esas alınan, 20.08.2016 tarihli 6745 sayılı Kanun'un 12. maddesiyle 775 sayılı Gecekondu Kanunu'na eklenen geçici 10.madde, 05.04.2019 gün ve 30736 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan Anayasa Mahkemesi'nin 20.12.2018 gün, 2016/181E. ve 2018/111 K. sayılı kararı ile iptal edilmiştir. Yargılama sırasında yürülüğe girip, yine yargılama sırasında iptal edilen kanun hükmüne dayanılarak karar verilmiş olması, hak, adalet ve nesafet kurallarına uygun düşmeyecektir. Hal böyle olunca, Mahkemece, tarafların iddia ve savunmaları, özellikle de, davadan önce bir ödeme olgusu olup olmadığı, var ise, bunun borcu sona erdirip erdirmediği hususu üzerinde durulup, Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 14.01.2015 tarih 2014/3-8 E., 2015/10 K. sayılı kararı da gözetilerek, gerekirse konusunun uzmanı bilirkişiden rapor da alınmak suretiyle bir karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, kararın bozulması gerekmiştir.

Sonuç: Yukarda açıklanan nedenlerle, davacının temyiz isteminin kabulü ile İlk Derece Mahkemesince verilen karara yönelik istinaf başvurusunun esastan reddine ilişkin Bölge Adliye Mahkemesi kararının kaldırılarak İLK DERECE MAHKEMESİ KARARININ BOZULMASINA, HMK'nın 373/1. maddesi uyarınca dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 1.630,00 TL duruşma avukatlık parasının davalıdan alınarak davacıya ödenmesine, peşin alınan harcın istek halinde iadesine, 22/04/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.

....
Yargıtay — Esas No: 2015/25179, Karar No: 2015/25741, Tarih: 28.09.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/25179 E.  ,  2015/25741 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, feshin geçersizliğine ve işe iadesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, davayı yetki yönünden reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin davalı işveren tarafından haklı ve geçerli neden olmadan feshedildiğini belirterek işe iadesini, işe başlatılmaması halinde ödenmesi gereken tazminat ve alacakların hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, dava açıldıktan sonra davalı şirketin adresi ..... adresine nakil olduğundan .... İş Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir.

Karar süresi içinde davacı ve davalı tarafından temyiz edilmiştir.

Yetkili mahkemenin hangi yer iş mahkemesi olduğu taraflar arasında tartışmalıdır.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5. maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

Somut olayda davacı, satış ve pazarlama sorumlusu olarak çalıştığını belirterek işe iade istemine ilişkin davayı .... İş Mahkemesinde açmıştır. Mahkemece, dava devam ederken davalının ikametgah adresinin Sincan/.... adresine nakledildiği gerekçesi ile .... İş Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir. Dosya içeriğindeki Ticaret sicil ve .... kayıtlarına göre, dava açıldığı tarihte davalı şirketin adresi ..../....'da iken, yargılamanın devamı sırasında değişmiş ve ....'a nakledilmiştir. Davacının fiilen çalıştı yer ise, dosya kapsamına göre açıklığa kavuşturulmamıştır. Ancak, İş Mahkemelerinde yetki kuralı işçiyi koruma amaçlı düzenlenmiştir, kanunda belirlenen yetkili mahkemelerden birini seçme hakkı işçidedir. Davacı ise davayı açarken seçim hakkını, dava olunanın dava açıldığı tarihteki ikametgah adresinden yana kullanmıştır. Anılan sebeple, davaya bakmakla .... İş Mahkemesi yetkilidir.

Her dava, açıldığı tarihteki koşullara göre değerlendirileceğinden, davalının ikametgah adresinin yargılama sırasında değişmesi, yetkili mahkemeyi etkilemeyecektir. İşin esasına girilerek bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile yetkisizlik kararı verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.09.2015 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/13704, Karar No: 2018/13500, Tarih: 30.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/13704 E.  ,  2018/13500 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : TAZMİNAT

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin, davalının sahibi olduğu Çatalbaş Balıkçılık Kristal Buz İmalatı ve Balık Tavuk Ticaretinde 10.06.2004 tarihinde işe başladığını ve şoför olarak çalıştığını, şoförlük yapmadığı zamanlarda ise fabrikanın işlerini yapmak üzere görevli işçi olarak çalıştığını ancak hiçbir neden bildirilmeden müvekkilinin işine 13.04.2013 tarihinde son verildiğini iddia ederek, kıdem ve ihbar tazminatları ile diğer bir kısım işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine,

2-Davacı işçinin hafta tatili ve fazla mesai çalışması yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir.

Somut uyuşmazlıkta, mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda davacının av dönemi olan 15 Eylül- 15 Mayıs dönemlerinde 08.00-17.00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme süresi mahsubuyla günlük 8 saat çalışılarak haftanın 6 günü 48 saat mesai yaptığı, ortalama ayda 2 pazar günü çalışma yaptığı varsayılarak pazar çalışmasında 49 saatlik mesai yapıldığı, buna göre haftalık 45 saatlik çalışma süresini aşan kısmın 4 saat olduğu, 15 Eylül- 15 Mayıs dönemlerinde bir hafta için 3 saat, bir hafta için 4 saatlik fazla mesai yapıldığı ve ayda ortalama 2 pazar günü çalışıldığı kabul edilmiştir.

Davacının işyerindeki çalışma düzenini gösterir işyeri kayıtları bulunmadığından fazla çalışma ve hafta tatili günü çalışmaları tanık beyanlarına göre tespit edilmiş ise de, davacı tanık beyanlarının hesaplamaya elverişli olmadığı, davalı tanık beyanlarına göre ise davacının 08.00-17.00 saatleri arası 1 saat ara dinlenme süresi mahsubuyla günlük 8 saat çalışarak haftanın 5 günü 40 saat mesai yaptığı ve haftalık 45 saati aşan çalışmasının bulunmadığı gibi hafta tatillerinde de çalışmadığı anlaşılmaktadır. Bu itibarla, davacının fazla çalışma alacak talebi ile hafta tatili ücreti talebinin reddi gerekirken, kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Yıllık ücretli izin alacağı bakımından; dosyadaki bir kısım bordrolarda yıllık izin tahakkuku ve altında davacıya atfen imza bulunmaktadır.

Mahkemece davacının hizmet süresine göre 90 gün izne hak kazandığı gerekçesi ile yıllık izin ücretine hükmedilmiştir. Ancak dosyaya işverence sunulan bir kısım yıllık izin tahakkuku olan bordrolar bulunmaktadır. Bu belgelere ... davacıya diyecekleri sorulmalı, kullanıldığının anlaşılması halinde mahsubu yoluna gidilmelidir. Eksik inceleme ile karar verilmesi hatalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 30/05/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/37550, Karar No: 2015/11629, Tarih: 25.03.2015

**22. Hukuk Dairesi         2013/37550 E.  ,  2015/11629 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ve yıllık izin alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili, müvekkilinin davalı kurum ana hizmet binasında 21.06.2007-02.07.2010 tarihleri arasında temizlik elemanı olarak çalıştığını, bu süre zarfında ihaleyi alan firmalarca davacı ile hizmet sözleşmesi yapıldığını, farklı taşeron firmalar adına aynı yerde aralıksız çalışmasını sürdürdüğünü, davalı şirketin son ihaleyi alan şirket olduğunu, davacının 07.07.2010 tarihinde askerlik hizmeti sebebiyle iş yerinden ayrıldığını, en son ücretinin aylık net 810,00 TL olduğunu belirterek kıdem tazminatı ve yıllık izin alacaklarının davalılardan tahsilini talep etti.

Davalı ... vekili, davanın husumet yokluğu sebebiyle reddi gerektiğini, ihale ile temizlik işlerinin şirketlere verildiğini, ihalenin 2010 yılında diğer davalı şirkete verildiğini, yapılan ihalelere ilişkin yüklenici firmalar ile sözleşmeler yapıldığını, davacının yüklenici firmalar çalışanı olmakla kurumun işçisi olmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı şirket vekili, davacının 01.01.2010 tarihinden 02.07.2010 tarihine kadar çalıştığını, kendi isteği ile işten ayrıldığını, toplam altı ay çalışmakla taleplerine yönelik kanuni şartların oluşmadığını, zamanaşımı itirazları bulunduğunu belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, yapılan yargılama sonucunda toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, yazılı gerekçe ile davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararı davalı ... ile davalı şirket vekili temyiz etmiştir.

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalıların aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasındaki uyuşmazlık davacının yıllık izin alacağının bulunup bulunmadığı noktasındadır. Dosyada bulunan 2010 Haziran ayı puantaj kaydında davacının ondört gün yıllık izin kullandığının gösterildiği, ilgili ayın imzalı ücret bordrosunda bu sürenin belirtildiği ve ücretinin ödendiği anlaşılmaktadır. Hal böyle olunca mahkemece puantaj kaydında ve ücret bordrosunda kullanıldığı belirtilen yıllık izin süresinin belirlenen yıllık izin süresinden mahsup edilerek yıllık izin alacağının hesaplanması gereklidir.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 25.03.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.