muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/8625, Karar No: 2023/4375, Tarih: 25.10.2023

2. Kaza tespit tutanağına göre sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 47 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca kırmızı ışık kuralına uymamak, aynı Kanun'un 48 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca alkollü olarak hususi otomobil kullanmak kuralını ihlal ederek kusurlu olduğu, diğer sürücünün ise kusursuz olduğu belirlenmiştir.

3. Soruşturma aşamasında keşif üzerine trafik bilirkişisinden alınan rapora göre sanığın 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanunun 47 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi ve aynı Kanun'un 48 inci maddesinin beşinci fıkrası uyarınca asli kusurlu olduğu belirlenmiştir.

4. Yapılan otopsi raporuna göre, kişinin ölümünün genel beden travmasına bağlı, kot ve etraf kemik kırığı ile beyin kanaması, beyin doku harabiyeti ve bundan gelişen komplikasyonlar sonucu meydana geldiği tespit edilmiştir.

5. Kaza esnasında sanığın aracında bulunan mağdur ... Çanakkaleli basit tıbbı müdahale ile giderilebilir şekilde yaralanmış ve sanıktan şikayetçi olmamıştır. Diğer ... sürücü ... ve kamyonette yolcu olan ..., ..., ...'un yaralanmalarının basit tıbbi müdahale ile giderilebilir şekilde yaralandıkları ve kovuşturma aşamasında mağdurların sanıktan şikayetçi olmadıklarını beyan ettikleri anlaşılmıştır.

6. Dosya kapsamında olay yerini gösteren kamera görüntülerinin incelendiğinde, sanığın istikametindeki trafik lambasının kırmızı renkte olduğu, kamera hareketli olduğundan kaza anının görüntüsünün görülemediği ancak kamera dönüşünü tamamladığında kavşakta trafik kazasının meydana gelmiş olduğu görülmüştür.

IV. GEREKÇE

1.Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2015 tarihli 2015/59 Esas 2015/413 Karar sayılı kararında, kaza akabinde yapılan ölçümde 2.10 promil alkollü olduğu tespit edilen ve kazaya aracı kırmızı ışıkta geçmek suretiyle sebebiyet veren sanık hakkında tayin edilen temel cezanın bilinçli taksirle artırılması sırasında, bilinçli taksir oluşturan ihlalin birden fazla olduğu anlaşılmakla, artırım oranının bu husus değerlendirilerek daha yüksek oranda belirlenmesi gerekirken, yazılı şekilde temel cezanın 1/3 oranında artırılması suretiyle sanık hakkında eksik ceza tayininde, hukuka aykırı bulunmuş ve bozma sebebi sayılmıştır.

2. Taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde; 5237 sayılı Kanun'un 61 inci maddesinin birinci fıkrası ve 22 nci maddesinin dördüncü fıkralarında yer alan ölçütlerden olan failin kusuru, meydana gelen zararın ağırlığı, suçun işleniş biçimi ile suçun işlendiği yer ve zaman nazara alınmak suretiyle, aynı Kanunun 3 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca işlenen fiilin ağırlığıyla orantılı olacak şekilde maddede öngörülen alt ve üst sınırlar arasında hakkaniyete uygun bir cezaya hükmolunması gerekirken, asli kusurlu olarak bir kişinin ölümüne neden olan sanık hakkında, adalet ve hakkaniyet kuralları uyarınca cezada orantılılık ilkesi gözetilerek alt sınırdan uzaklaşmak suretiyle ceza tayini gerekirken, yazılı şekilde hüküm kurularak sanık hakkında eksik cezaya hükmolunması hukuka aykırı bulunmuş ve bozma sebebi sayılmıştır.

3. Sanık hakkında hükmedilen sonuç cezanın ''2 yıl 2 ay 20 gün'' yerine ''1 yıl 14 ay 20 gün'' olarak belirlenerek sanık hakkında eksik cezaya hükmedilmesinde hukuka aykırılık bulunmuş ve bozma sebebi sayılmıştır.

4. Katılan vekilinin ve sanık müdafinin yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde (1), (2) ve (3) numaralı bentlerde açıklanan nedenlerle Çanakkale 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 31.12.2015 tarihli 2015/59 Esas 2015/413 Karar sayılı kararına yönelik katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye aykırı olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 25.10.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/7034, Karar No: 2020/7565, Tarih: 25.11.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/7034 E.  ,  2020/7565 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Ecrimisil

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş olup, hükmün davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

KARAR

Dava dilekçesinde, tarafların paydaş oldukları taşınmazları davalının kullandığı ileri sürülerek ıslah ile artırılan toplam 5.387,01 TL ecrimisil'in yasal faizi ile tahsili istenmiştir.

Cevap dilekçesinde, dava konusu taşınmazları 1999 yılından 2007 yılına kadar davacının kullandığı, davacının kullanımı bırakması üzerinde taşınmazları davalının kullandığı beyan edilerek davanın reddi savunulmuştur.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiştir.

Davanın kabulüne dair mahkeme kararı, davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paylı mülkiyet halinde tapuda kayıtlı taşınmazlardan dolayı paydaşlar arasındaki haksız kullanım nedeni ile ecrimisil istemine ilişkindir.

Ecrimisil davasına yönelik açıklamalardan önce usul hukuku gereği yargılama hakim olan ilkeler üzerinde kısaca durmak gerekmektedir.

6100 sayılı HMK.nin 24. maddeden itibaren “Yargılamaya Hakim Olan İlkeler”, Tasarruf İlkesi (mad.24), Taraflarca Getirilme İlkesi (mad.25), Taleple Bağlılık İlkesi (mad.26), Hukuki Dinlenme Hakkı (mad.27), Aleniyet İlkesi (mad.28), Dürüst Davranma ve Doğruyu Söyleme Yükümlülüğü (mad.29), Usul Ekonomisi İlkesi (mad.30), Hakimin Davayı Aydınlatma Ödevi (mad.31) olarak sayılmıştır.

Tasarruf ilkesi, hâkimin kendiliğinden bir davaya bakamayacağını, ancak talep üzerine davaya bakabileceğini, tarafların dava konusu üzerinde tasarruf yetkisi bulunduğunu ve hâkimin tarafların talepleri ile bağlı olduğunu ifade eder. Kendiliğinden (re'sen) harekete geçme ilkesi gereğince kamu yararı düşüncesi ile hakim bazı hallerde tarafların talebi olmadan da kendiliğinden harekete geçebilir ve gerekli inceleme ve araştırmalarda bulunabilir.

Tasarruf ilkesi, hâkimin kendiliğinden bir davaya bakamayacağını, ancak talep üzerine davaya bakabileceğini, tarafların dava konusu üzerinde tasarruf yetkisi bulunduğunu ve hâkimin tarafların talepleri ile bağlı olduğunu ifade eder. Kendiliğinden (re'sen) harekete geçme ilkesi gereğince kamu yararı düşüncesi ile hakim bazı hallerde tarafların talebi olmadan da kendiliğinden harekete geçebilir ve gerekli inceleme ve araştırmalarda bulunabilir.

Taraflarca hazırlama ilkesi, davanın ve savunmanın dayanağı olan vakıaların ve bunların delillerinin taraflarca mahkemeye bildirilmesi demektir. Bu ilke tasarruf ilkesinin doğal bir tamamlayıcısıdır. Hâkim, incelemesini taraflarca kendisine bildirilmiş olan dava malzemesi üzerinde yapar. Hâkim, tarafların bildirmediği vakıaları kendiliğinden inceleyemez ve onları hatırlatabilecek hallerde dahi bulunamaz. Hâkim, tarafların kendisine bildirdikleri vakıalara göre, dava konusu olayı tespit eder ve ona göre gerekli hukuk kuralını uygular. Hâkim, sadece kendisine usulüne uygun biçimde bildirilmiş olan vakıaları inceleme konusu yapabilir ve bu vakıalardan anlaşılan itiraz sebeplerini kendiliğinden gözetmekle yükümlüdür. Buna karşılık hâkim, kendisine usulüne uygun biçimde bildirilmemiş itiraz sebeplerini kendiliğinden gözetemez. Kendiliğinden (re'sen) araştırma ilkesi dava malzemesinin hazırlanmasında, tarafların yanında, hâkimin de görevli olması hali olup, bu ilke kamu yararı gerekçesine dayanır ve taraflarca hazırlama ilkesinin istisnasıdır.

Taraflarca Getirilme İlkesi HMK'nin 25. maddesinde şu şekilde ifade edilmiştir. "1-Kanunda öngörülen istisnalar dışında, hâkim iki taraftan birinin söylemediği şeyi veya vakıaları kendiliğinden dikkate alamaz ve onları hatırlatabilecek davranışlarda dahi bulunamaz. 2-Kanunla belirlenen durumlar dışında, hâkim, kendiliğinden delil toplayamaz." Bu ilkenin bir sonucu olarak hâkim, tarafların öne sürmediği vakıaları kendiliğinden araştıramaz veya eksik olan vakıaların ileri sürülmesi gerektiğini taraflara hatırlatamaz; aksi davranış hakimin reddi sebebi oluşturur.” (Prof. Dr. Hakan Pekcanıtez, Prof. Dr. Oğuz Atalay, Prof. Dr. Muhammet Özekes, HMK Hükümlerine Göre Medeni Usul Hukuku, Ankara 2011, Sayfa 249-251)

Bilindiği üzere; paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı yada kullanabileceği bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı ilamı)

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 Esas, 2002/114 Karar sayılı ilamı)

Dosya içerisindeki bilgi ve belgelerden; dava konusu taşınmazların ... ili, Merkez ... Köyü, 103 ada 2 parsel, 106 ada 19 parsel, 107 ada 3 parsel, 110 ada 13 parsel, 118 ada 1 parsel, 129 ada 8 parsel, 130 ada 2 parsel, 131 ada 11 parsel, 139 ada 4 parsel, 117 ada 13 parsel, 117 ada 11 parsel, 141 ada 21 parsel numaralı taşınmazlar olduğu, davacı ile davalının taşınmazlarda 3/8'er hise ile paydaş oldukları, 2/8 oranında paydaş olan tarafların annesi ...'ın 01.02.1999 tarihinde vefat etmiş olmakla mirası davacı ile davalıya kaldığı, hükme esas alınan bilirkişi raporunda 139 ada 4 parsel, 117 ada 13 parsel, 117 ada 11 parsel, 141 ada 21 parsel numaralı taşınmazların uzun süre kullanılmadığı gerekçesi ile ecrimisil hesabı yapılmadığı, diğer taşınmazlar üzerinde ise kuru tarım yapıldığı gerekçesi ile gelir metoduna göre 2009 ila 2013 yılları için 5.387,01 TL ecrimisil hesap edildiği, mahkemece bilirkişi raporunda hesap edilen bedel üzerinden davanın kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

Somut olayda, Mahkemece, davalı tarafından kuru tarım yapılarak kullanılan taşınmazlar yönünden ecrimisile hükmedilmiş ise de, bu görüşe katılma olanağı bulunmamaktadır. Şöyle ki, dava konusu taşınmazlara taraflar paydaş olup paydaşların birbirlerinden ecrimisil talep edebilmelerinin ön koşulu intifadan men olgusudur. Taşınmazların kuru tarım arazisi olması sebebi ile az yukarıda sayılan intifadan men için istisna kapsamında kalmadığı anlaşıldığından davanın kabul ile sonuçlanması için intifadan men şartının gerçekleşmesi, intifadan men hususu Mahkemece resen dikkate alınacak ise de intifadan menin gerçekleşip gerçekleşmediğinin davacı tarafça ispat edilmesi gerektiği, ancak dava konusu taşınmazlarda davacı payına yönelik davalının intifadan men edildiğine ilişkin herhangi bir delil sunulmadığı anlaşılmakla davanın bu nedenlerle reddine karar verilmesi gerekirken intifadan men koşulu aranmaksızın ecrimisile hükmedilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, davalı vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca

BOZULMASINA, HUMK'nin 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna ve peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 25.11.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/6856, Karar No: 2023/11567, Tarih: 21.11.2023

**10. Hukuk Dairesi         2023/6856 E.  ,  2023/11567 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara Bölge Adliye Mahkemesi 8. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/2736 E., 2021/2416 K.

KARAR : Esastan Ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Ankara 12. İş Mahkemesi

SAYISI : 2020/677 E., 2021/536 K.

Taraflar arasındaki iş kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Kararın taraf vekilleri tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı taraf vekilleri tarafından temyiz edilmek ve de davalı vekili tarafından duruşma talep edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin ve işin duruşmaya tabi olduğunun anlaşılması nedeniyle duruşma talebinin kabulüne karar verildikten sonra duruşma için 22.11.2022 Salı günü tayin edilerek taraflara çağrı kağıdı gönderilmiştir. Duruşma günü duruşmalı temyiz eden davalı adına Av. ... ile davacılar adına Av. ... geldiler. Gelenlerin yüzlerine karşı duruşmaya başlanıp sözlü açıklamaları dinlenildikten sonra duruşmaya son verilerek aynı günde dosyanın mahalline geri çevrilmensine karar verilmiştir. Dosyanın tekrar Dairemiz’e gönderilmesinden sonra Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacılar vekili özetle, müvekkillerinin murisi ...'nın 05.05.2012 tarihinde davalı şirketin Kuzey Irak’ta bulunan şantiyesinde çalışmaya başladığını, aylık ücretinin 1.200,00 USD (Amerikan Doları) olduğunu, işyeri şantiyesinde 26.09.2012 tarihinde meydana gelen kaza neticesinde vefat ettiğinden bahisle dava dilekçesinde her bir davacı için 1.000,00’er TL maddi, eş ... için 130.000,00 TL manevi, diğer davacı çocuklar ... ve ... için 100.000,00’er TL manevi tazminat talep etmiş, aşamalarda ıslah dilekçesi olarak adlandırdığı 26.10.2018 tarihli dilekçede davacı eşe yapılan ödeme 40.000,00 ABD doları olduğu halde 50.000,00 ABD dolarının hesaplanan zarardan tenzil edilmesinin kabul edilemez olduğu belirtildikten sonra davacılar vekili bu itirazları saklı kalmak kaydıyla, yargılama sürecinin gereksiz şekilde 5 yılın üzerine çıkması ve davacıların mağduriyeti dikkate alınarak bir an önce karar verilebilmesi için; maddi tazminat istemlerini fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 17.09.2018 tarihli ek hesap raporu doğrultusunda eş için 72.262,00 TL’ye, çocuk ... için 18.004,00 TL’ye, çocuk ... için 28.378,00 TL’ye arttırmıştır.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı vekili özetle; yetki itirazında bulunduklarını, müvekkili şirketin merkezi olan İstanbul Anadolu İş Mahkemelerinin yetkili olduğunu, davacıların murisinin müvekkili şirketin çalışanı olmadığını, dava dilekçesinde ileri sürülen iddiaların doğru olmadığını, talep edilen tazminat miktarlarının çok yüksek olduğunu, davaya konu olayın iş kazası olup olmadığının belirsiz olduğunu ileri sürerek davanın reddine karar verilmesi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin 09.10.2019 tarih ve 2013/1355 Esas, 2019/433 Karar sayılı kararı ile davacıların maddi tazminat istemlerinin kabulüne, eş lehine 100.000,00 TL, çocuklar lehine 50.000,00'er TL manevi tazminat ödenmesine karar verilmiştir.

İlk Derece Mahkemesinin bu kararına karşı taraflarca istinaf kanun yoluna başvurulması üzerine Bölge Adliye Mahkemesinin 17.09.2020 tarih ve 2020/407 Esas, 2020/1871 Karar sayılı kararı ile dosyada en son alınan hesap bilirkişi raporunun 17.09.2018 tarihli olduğu, Mahkemece hükme esas alınan bu rapor tarihi ile karar tarihi arasında 1 yıldan fazla süre geçtiği, hak sahiplerinin maddi zararının tespiti için hüküm tarihine en yakın tarihte belli olan ücret artışları da göz önünde tutularak bu ücret üzerinden hesap raporu alınması gerektiği, davacının bu hususa ilişkin istinaf talebinin yerinde olduğundan bahisle taraflarca ileri sürülen diğer istinaf sebepleri incelenmeksizin İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılarak dosyanın mahalline gönderilmesine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesinin kaldırma kararında sonra verilen İlk Derece Mahkemesinin temyiz incelemesine konu 18.06.2021 tarih ve 2020/677 Esas, 2021/536 Karar sayılı kararı ile SGK Başkanlığı tarafından, davalı şirket işverenliğinde, yurt dışında gerçekleşen olayın iş kazası olarak kabul edildiği ve ölümlü iş kazası nedeniyle davacı hak sahiplerine peşin sermaye değerli gelir bağlandığı, davalı şirket bünyesinde çalışan davacılar murisinin Kuzey Irak - ... bölgesinde şantiye alanında geri manevra yapan aracın altında kalarak hayatını kaybettiği, bilirkişi heyetinin kusur raporunda, davacılar murisi işçinin %20 müterafik kusurlu bulunduğu, alınan kusur raporunun dosya kapsamına ve kazanın niteliğine uygun kabul edildiği, Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 30 ve devamı maddeleri kapsamında davacılar murisi işçiye ait kusur durumu bu dosyada tespit edildiğinden, davalı işveren şirket ile kazada kusuru bulunan diğer şahıs ve şirket arasında sonradan açılması muhtemel rücu davasında kusur ve sorumluluk oranlarının ayrıca tespit edilebileceği, mevcut dosya durumunun hüküm tesisine yeterli kabul edildiğinden bahisle davacıların talepleri ile bağlı kalınmak suretiyle maddi tazminat istemlerinin kabulüne, maddi tazminat talepleri yönünden fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmasına, eş lehine 100.000,00 TL, çocuklar lehine 50.000,00'er TL manevi tazminat ödenmesine, manevi tazminatlar yönünden fazlaya ilişkin istemlerin reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin 15.10.2021 tarih 2021/2736 Esas, 2021/2416 Karar sayılı kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacılar vekili istinaf dilekçesinde özetle, müvekkillerinin maddi zararının eksik hesaplandığını, hesaplamaya esas ücretin hatalı tespit edildiğini, müteveffanın yol ve asfalt yapım işlerinde çalışan inşaat işçisi olduğunu, TÜİK verileri uyarınca 2014 yılı için nitelik gerektirmeyen yol ve genel olarak inşaat işlerinde çalışanların 2014 Kasım ayı brüt ücretinin 1.412,00 TL olarak yer aldığını, aynı dönemde asgari ücretin brüt 1.134,00 TL olduğunu, vasıfsız inşaat işçisinin ücretinin TÜİK verileri uyarınca asgari ücretin 1,245 katı olarak kabul edildiğini, yapılan toplam 50.000 ABD doları tutarındaki ödemenin 10.000 dolarlık kısmının bizzat müteveffanın annesi ...'na yapıldığını, bu ödemenin müvekkili ... ile bir ilgisinin bulunmadığını, buna rağmen tazminattan 50.000 dolar karşılığı 89.090,00 TL'nin mahsup edilmesinin hukuka aykırı olduğunu, hüküm altına alınan her bir alacak kalemi için ayrı vekalet ücretine karar verilmesi gerektiğini, nitekim istinaf öncesi ilk hükümde bu şekilde karar verildiğini, ancak İlk Derece Mahkemesinin bu defa tüm davacılar için hüküm altına aldığı maddi tazminatı toplayıp, maddi tazminat için tek bir vekalet ücretine, manevi tazminat tutarını toplayıp tek bir vekalet ücretine karar verdiğini, kararın usul ve yasaya açıkça aykırı olduğunu, davacı eş ... için 213.850,81 TL, ... için 25.521,00 TL, ... için 45.288,05 TL zarar hesaplandığını, raporun sonuç bölümünde müvekkili ...'ün talep edeceği miktar olarak; 213.850,81 TL yer alması gerekirken, maddi hata ile 72.882,91 TL olarak yer aldığını, hüküm verirken bu hususun dikkate alınması gerektiğini, ıslah talepleri uyarınca karar verildiğini ve ıslah talebinden sonra yapılan hesaplamada ortaya çıkan tazminat artışına ilişkin haklarının saklı tutulduğunu, ancak saklı tutulan alacak miktarının hükümde yer almadığını, müvekkili ... için 141.588,81 TL, ... için 7.517,00 TL, ... için 16.910,05 TL maddi tazminat alacağının saklı tutulduğunun hüküm fıkrasında yer verilmesi gerektiğini belirterek, Mahkeme kararının kaldırılarak davanın kabulüne karar verilmesi gerektiğini istinaf başvuru sebep ve gerekçeleri olarak ileri sürmüştür.

Davalı vekili istinaf dilekçesinde özetle, dava dışı ... Asfalt firması tarafından 50.000 dolar ile şu anda davacıların uğradığı manevi zarar karşılandığı gibi manevi zarardan daha fazlasının ana para olarak kaldığını, davacıların murisi ...'nın vefat ettiği tarihte müvekkili şirket çalışanı olmadığını, müvekkiline husumet yöneltilemeyeceğini, müvekkili ile dava dışı ... Asfalt firması arasında alt işeveren – asıl işveren ilişkisi olduğu yönündeki tespitlerin gerçeği yansıtmadığını, tek benzerliğin iki firmanın da aynı bölgede çalışma yapması olduğunu, müvekkilinin adresi itibariyle İstanbul Anadolu İş Mahkemelerinin yetkili olduğunu, tanıkların ifadelerinden de anlaşılacağı üzere müteveffanın müvekkili şirket çalışanı olmadığını, dava dışı ... Asfalt firmasının çalışanı olduğunu, davacı tarafın ... İnşaat’a verdiği feragatname ile aldığı 50.000 dolar karşılığı tüm davalarından feragat ettiğini, müvekkilinin müteveffanın geçirdiği kaza ile ilgili hiçbir bağlantısının kasıt veya kusurunun bulunmadığını, işveren ... Asfalt Company’nin öncelikle davaya dâhil edilmesi gerektiğini, hüküm altına alınan tazminatların fahiş olduğunu, yurt dışı sözleşmesi olmadan müteveffanın yurt dışında müvekkili şirket tarafından çalıştırılmasının yasal olarak mümkün olmadığını, müteveffanın kusur oranının yanlış tespit edildiğini, müteveffanın ücretinin hiç bir inceleme yapılmaksızın 1.200,00 USD olarak kabul edilmesinin hatalı olduğunu, davacı eşin henüz 40 yaşında olmasına rağmen evlenebilme ihtimalinin olmadığı hakkındaki görüşün doğru olmadığını belirterek Mahkeme kararının kaldırılarak davanın reddine karar verilmesini istinaf başvuru sebep ve gerekçeleri olarak ileri sürmüştür.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin 15.10.2021 tarih, 2021/2736 Esas, 2021/2416 Karar kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde, usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, yerinde görülmeyen tarafların istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri