muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/9413, Karar No: 2014/3184, Tarih: 20.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/9413 E.  ,  2014/3184 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı,sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır.

Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli,olayın özelliği,fiille olan ilişkisi,mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Sanığın, önce katılanın dayısını ardından da katılanı arayarak ...Derneği Başkanı olduğunu, kendisine... isimli mağazada iş bulduğunu, gerekli görüşmeleri yaptıktan sonra tekrar arayacağının söyleyip beş dakika sonra yeniden aradığında, işe girebilmesi için birkaç tane takım elbise ve ayakkabı alması gerektiğini, ayrıca 1000,00 TL ile 2.000,00 TL arasında para lazım olduğunu, işi başka birisinin daha istediğini söyleyip, 1200,00 TL nakit para, 500,00 Amerikan Doları ve 550,00 Avro aldıktan sonra güven telkin etmek amacıyla katılanın yanında telefon ile birilerini arayıp “... Bey geliyor, siz ona bir kahve içirin, ben elbise ve ayakkabılarını hazırlatıp geleceğim” dediği, katılana sahte bir adres verip onu gönderdikten sonra aldığı paralar ile ortadan kaybolduğu somut olayda; katılanın beyanları ile sanığın üzerine atılı suçu işlediğini kabul ettiğine dair ikrarı karşısında dolandırıcılık suçunun oluştuğuna yönelik kabulde bir isabetsizlik görülmemiştir.

Sanık hakkında; 5237 sayılı TCK'nın 157/1 maddesi gereğince hüküm kurulurken, hapis cezası ile birlikte adli para cezasına da karar verilmesi gerektiği gözetilmeden, sadece hapis cezasına hükmedilmesi, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün ONANMASINA, 20.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/837, Karar No: 2015/2509, Tarih: 21.04.2015

**1. Ceza Dairesi         2015/837 E.  ,  2015/2509 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 1 - 2014/74699

MAHKEMESİ : Kırklareli Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO : 28/11/2013, 2013/211 (E) ve 2013/423 (K)

SUÇ : Kasten öldürmeye teşebbüs, kasten yaralama

Gösterilen gerekçeye ve dosya içeriği ile tanık ... beyanına göre sanık ..’ın savunmasında belirttiği hususların soyut nitelikte kaldığı, mağdur ..’ten sanık ... yönelik herhangi bir haksız hareket bulunmadığından sanık ... hakkında TCK 29 maddesi gereğince indirim yapılmamasında bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma düşüncesi benimsenmemiştir

Toplanan deliller, karar yerinde incelenip, sanık .. mağdur ... kasten öldürmeye teşebbüs suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonucuna uygun şekilde suç vasfı tayin, takdiri indirim sebebi takdir kılınmış, savunması inandırıcı gerekçelerle reddedilmiş, sanık ... mağdur ...’a yönelik eylemini meşru savunma şartları altında gerçekleştirdiği anlaşılmış; incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde isabetsizlik görülmemiş olduğundan, sanık .. müdafiinin eksik incelemeye, vasfa, takdire, Cumhuriyet Savcısının sanık .. yönünden tahrike, sanık ... yönünden sübuta ve beraat kararı yerine mahkumiyet kararı verilmesine yönelen ve yerinde

görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi (ONANMASINA), 21/04/2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/20476, Karar No: 2020/12301, Tarih: 15.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/20476 E.  ,  2020/12301 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020, 2020/16, 2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1-(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... müdafiinin temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 15/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/15861, Karar No: 2012/32878, Tarih: 13.11.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/15861 E.  ,  2012/32878 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 7. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 02/03/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından çeke dayalı olarak kambiyo senetlerine mahsus haciz yolu ile başlatılan icra takibinin kesinleşmesinden sonra oluşan zamanaşımı nedeniyle borçlunun İİK. nun 71 ve 33-a maddeleri uyarınca icranın geri bırakılması istemi ile icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, TTK. nun 726.maddesinde yapılan değişiklikle çeklerde zamanaşımının üç yıl olduğu ve bu sürenin dolmadığı belirtilerek istemin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır.

6762 Sayılı TTK.'nun 726.maddesinde çek için düzenlenen zamanaşımı süresi 6 ay iken 03.02.2012 tarih ve 28193 (mükerrer) sayılı Resmi Gazete yayımlanarak yürürlüğe giren 6273 Sayılı Kanunun 7. maddesiyle bu süre üç yıla çıkarılmıştır. Yine 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6102 sayılı TTK. nun 6273 sayılı kanunun 8.maddesi ile değişik 814. maddesine göre de çeklerde zamanaşımı süresi üç yıldır.

İlke olarak, herhangi bir kanun veya düzenleyici kural, hukuksal sonuçlarını yürürlüğe girdiği tarihten sonrası için doğurmaya başlar. Bunun doğal sonucu da, yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilememeleri, yani, geçmişe etkili olmamalarıdır. Yasaları uygulama durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, onları geriye yürür sonuçlar doğuracak şekilde yorumlamamakla yükümlüdürler. Hukuk güvenliği bunu gerektirir. Kanun koyucu bu kaidenin aksine düzenleme yapabilir.Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun; 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860 E., 1988/232 K.; 13.10.2004 gün ve 2004/10-528 E., 2004/533 K.; 06.04.2005 tarih ve 2005/10-183 E., 2005/241 K. sayılı kararları da aynı yöndedir.

Bundan ayrı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara yeni yasa veya düzenleyici kural, "derhal yürürlüğe girme" (I'etfet immediat de la loi novelle) niteliği nedeniyle uygulanacak ve hukuki sonuçlarını doğuracaktır. Tamamlanmış hukuki durumların yeni yasa veya düzenleyici kuraldan etkilenmemesi, kazanılmış hakların saklı tutulması gereğinden kaynaklanan bir sonuçtur. Türkiye Cumhuriyeti Anayasası'nın 2. maddesi hükmüne göre, Türkiye Cumhuriyeti sosyal bir hukuk devletidir. Kazanılmış hak kavramı, her ne kadar açık bir biçimde Anayasa'da düzenlenmemiş ise de, bunun hukuk devleti kavramının temel taşlarından biri olduğu ve Anayasa'nın bünyesinde mündemiç bulunduğu, Türk Kamu Hukuku'nda, öğretide ve yargısal kararlarda benimsenmektedir.

6763 sayılı Türk Ticaret Kanununun Mer’iyet Ve Tatbik Şekli Hakkında Kanun’un 2.maddesinde Türk Ticaret Kanununun mer'iyetinden önce işlemeye başlamış bulunan zamanaşımı sürelerinin eski kanun hükmüne tabi olacakları düzenlenmiştir. Yine, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6103 sayılı Türk Ticaret Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun’un 6/1.maddesinde; “Türk Ticaret Kanununun yürürlüğe girmesinden önce işlemeye başlamış bulunan zamanaşımı süreleri ile hak düşürücü süreler eski hukuka tâbidir.” düzenlemeleri yer almaktadır. Bu hükümler birlikte değerlendirildiğinde Türk Ticaret Kanununda zamanaşımı sürelerinin başladığı tarihe göre belirlenmesi gerektiği sonucu ortaya çıkmaktadır.

Bütün bu yasal düzenlemeler ve ilkeler ışığında çekler yönünden zamanaşımı süresinin başladığı tarihte hangi yasa yürürlükte ise o yasada öngörülen zamanaşımı süresinin uygulanması gerektiği kabul edilmelidir. Buna göre, çek hakkında zamanaşımı süresi ibraz süresinin bitmesi ile başlayacağına göre çekin ibraz süresinin sona erdiği tarihte geçerli olan zamanaşımı süresinin nazara alınması zorunludur. Bu nedenle 6762 Sayılı TTK.'nun 726.maddesini değiştiren 6273 Sayılı Kanunun 7. maddesinin yürürlüğe girdiği 03.02.2012 tarihinden önce ibraz süresi dolan çeklerde zamanaşımı süresi 6 ay, ibraz süresi bu tarihten sonra dolan çeklerde ise 3 yıldır.

Somut olayda, takibe dayanak çekin keşide tarihi 01.09.2009 olup, ibraz süresi 03.02.2012 tarihinden önce dolduğundan, altı aylık zamanaşımı süresine tabidir.

O halde, mahkemece, yukarıda yapılan açıklama ve ilkeler doğrultusunda altı aylık zamanaşımı süresinin geçip geçmediği belirlendikten sonra oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken zamanaşımı süresinin üç yıl olduğu gerekçesi ile istemin reddi yönünde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 13.11.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.

.
Yargıtay — Esas No: 2014/4925, Karar No: 2014/9041, Tarih: 07.07.2014

**14. Hukuk Dairesi         2014/4925 E.  ,  2014/9041 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Osmaniye 1. Sulh Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 27/06/2013

NUMARASI : 2012/101-2013/1166

Davacı vekili tarafından, davalılar aleyhine 16.01.2012 gününde verilen dilekçe ile ortaklığın giderilmesi istenmesi üzerine yapılan yargılama sonunda; davanın kabulüne dair verilen 27.06.2013 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı H.. Ç.. vekili tarafından istenmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, ortaklığın giderilmesi isteğine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kabulüne, dava konusu 137 ada 22 parsel sayılı taşınmaz üzerindeki ortaklığın satış suretiyle giderilmesine karar verilmiştir.

Hükmü, davalı H.. Ç.. vekili temyiz etmiştir.

Paydaşlığın (ortaklığın) giderilmesi davaları paylı ve elbirliği mülkiyeti hükümlerine tabi mallarda paydaşlar veya ortaklar arasındaki hukuki ilişkiyi sona erdiren, birlikte mülkiyetten ferdi mülkiyete geçmeyi sağlayan iki taraflı, taraflar için benzer sonuçlar doğuran davalardır.

Mahkemece paydaşlığın (ortaklığın) satış suretiyle giderilmesine karar verilmesi halinde satışın nasıl yapılacağının ve satış bedelinin ne şekilde dağıtılacağının karar yerinde gösterilmesi gerekir. Satış bedelinin, satışına karar verilen taşınmaz paylı mülkiyet hükümlerine konu ise paydaşların tapudaki payları oranında, elbirliği halinde mülkiyet hükümlerine tabi olması halinde mirasçılık belgesindeki paylan oranında hem paylı, hem de elbirliği mülkiyet halinin bir arada bulunması halinde ise tapudaki ve mirasçılık belgesindeki paylar nazara alınarak dağıtılmasına karar verilmesi gerekir.

Somut olaya gelince; davaya konu taşınmazın maliki dava konusu taşınmazı davacı M. K. Ç., davalı H. Ç., K.Ç. ve U. Ç. vasiyetname ile bıraktığı, dava konusu taşınmazın bu vasiyetnameye konu edildiği ve Osmaniye Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.03.2011 tarihli 2011/506-1945 E.-K. sayılı ilamı ile vasiyetnamenin açılarak okunduğu, bu ilamın da 29.12.2011 tarihinde kesinleşmiş olduğu görülmüştür. Vasiyetnamenin tenfizine ilişkin kararın iş bu dosyadaki taşınmazın mülkiyet durumunu etkileyeceği anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece taraflara adı geçen vasiyetnamenin tenfizi ve tenfize ilişkin ilamın tapuda infazının sağlanması için süre verilmesi, bunun gerçekleşmesi halinde infazdan sonraki son tapu kaydının getirtilerek hasıl olacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken mülkiyet uyuşmazlığı giderilmeden ve yeni uyuşmazlıklar doğuracak şekilde eksik inceleme ile taşınmazın satışına karar verilmesi doğru görülmemiş, bu sebeple hükmün bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı H.. Ç.. vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı H.. Ç.. vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine, 07.07.2014 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/32086, Karar No: 2015/17444, Tarih: 10.11.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/32086 E.  ,  2015/17444 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/403198

MAHKEMESİ : İstanbul 37. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 13/11/2013

NUMARASI : 2011/71 (E) ve 2013/247 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanık ve suça sürüklenen çocuğun, olay günü caddede yürüyen 82 yaşındaki müştekiyi takip edip simitçiden alışveriş yaptığı sırada şikayetçinin omzunda asılı bulunan çantasından özel beceri ile cüzdanını çalmaya teşebbüs ettikleri olayda, dosya içeriğinden müştekinin yaşının dışında, beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olduğuna ve bu durumunun sanık tarafından bilindiğine ilişkin delilin bulunmadığının anlaşılması karşısında; müştekinin beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda bulunup bulunmadığının tespitine yönelik doktor raporu alınıp sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken, 5237 sayılı TCK'nın 142/2-b-son. maddesinin uygulanmasının yasal ve yeterli gerekçesi tartışılmadan uygulanması suretiyle sanık hakkında verilen cezadan artırım yapılması,

2-5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki düzenlemeye göre, sanığın kendi altsoyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından yoksunluğun koşullu salıverme tarihine, aynı maddenin (a), (b), (d) ve (e) bentlerindeki diğer haklar ile 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki sanığın kendi altsoyu dışındaki kişiler bakımından ise velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun infaz tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. Z..’in temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 10.11.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/26935, Karar No: 2015/4896, Tarih: 19.03.2015

**10. Hukuk Dairesi         2014/26935 E.  ,  2015/4896 K.**

**"İçtihat Metni"**

Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Dava, malûllük aylığına hak kazanıldığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiştir.

Hükmün davacı avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hâkimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kâğıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Malûllük aylığı tahsis başvurusu davalı Kurumca reddedilen 506 sayılı Kanuna tabi davacı sigortalının açtığı işbu davanın yargılama aşamasında düzenlenen ve hükme dayanak kılınan 16.04.2012 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı 3. İhtisas Kurulu ve 13.02.2014 tarihli Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulu raporlarında beden çalışma gücünün en az 2/3 oranında yitirilmediği belirtilmiştir.

Davanın yasal dayanaklarından olan 506 sayılı Kanunun 53. maddesinde, çalışma gücünün en az 2/3'ünü yitirdiği saptanan sigortalının malûllük sigortası bakımından malûl sayılacağı bildirildikten sonra 54. maddesinde malûllük aylığından faydalanma koşulları sıralanmış, diğer taraftan 5510 sayılı Kanunun 01.10.2008 günü yürürlüğe giren 25. maddesinde, 4. maddenin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60'ını kaybettiği belirlenen sigortalının malûl sayılacağı açıklandıktan sonra 26. maddesinde aylık bağlama şartları, 25. maddeye göre malûl sayılmak, en az 10 yıldan beri sigortalı bulunup, toplam olarak 1800 gün veya başka birinin sürekli bakımına muhtaç derecede malûl olan sigortalılar için ise sigortalılık süresi aranmaksızın 1800 gün malûllük, yaşlılık ve ölüm sigortaları primi bildirilmiş olmak, malûliyeti nedeniyle sigortalı olarak çalıştığı işten ayrıldıktan sonra Kurumdan yazılı istekte bulunmak olarak sıralanmış, 27. maddesinde de, malûllük aylığının, 4. maddenin 1. fıkrasının (a) bendi kapsamındaki sigortalıların, malûl sayılmasına esas tutulan rapor tarihi yazılı istek tarihinden önce ise yazılı istek tarihini, malûl sayılmasına esas tutulan rapor tarihi yazılı istek tarihinden sonra ise rapor tarihini izleyen ay başından itibaren başlayacağı hüküm altına alınmıştır.

Bununla birlikte 506 veya 5510 sayılı Kanun hükümleri gereğince malûllük sigortasından aylık bağlanması istemine ilişkin davalarda, Kuruma başvuruda bulunulduğu tarih itibarıyla tümüyle oluşmayan tahsis koşullarının yargılama aşamasında gerçekleşmesi durumunda, özellikle, Anayasa’nın “Duruşmaların açık ve kararların gerekçeli olması” başlığını taşıyan 141. maddesindeki, davaların en az giderle ve mümkün olan süratle sonuçlandırılmasının, yargının görevi olduğunu belirten hüküm, 6100 sayılı Kanunun “Usul ekonomisi ilkesi” başlıklı 30. maddesinde yer alan, hakimin, yargılamanın kabul edilebilir süre içinde ve düzenli bir biçimde yürütülmesini ve gereksiz gider yapılmamasını sağlamakla yükümlü olduğu yönündeki düzenleme, sosyal koruma, dayanışma, sosyal denkleştirme ve zorunluluk ilkelerine dayanan sosyal sigortalar, bireyin onuru ile kişiliğinin geliştirilmesi için kaçınılmaz ekonomik, sosyal ve kültürel hakların doyurulması temeline dayanan sosyal güvenlik hukukunun ilkeleri dikkate alındığında, bütün şartların yerine getirildiği tarihi izleyen ay başından itibaren aylığa hak kazanıldığının tespitine ilişkin hüküm kurulmalı, kuşkusuz, yargılama aşamasında aylık bağlama koşulları gerçekleşen sigortalı yönünden tahsis talep günü itibarıyla şartlar oluşmamakla Kurumun dava açılmasına sebep olan herhangi bir haksız işleminin de söz konusu bulunmadığı gözetilerek yargılama giderleri buna göre değerlendirilmelidir.

Yukarıdaki yasal düzenleme ve açıklamalar ışığında dava değerlendirildiğinde, çalışma gücünü en az 2/3 oranında yitirmediğinden 506 sayılı Kanunun 53. maddesi gereğince malûl sayılmayan davacının durumunun, malûllük için %60 derecesini yeterli kabul eden 5510 sayılı Kanun hükümleri kapsamında da irdelenebilmesi amacıyla, yüzde olarak çalışma gücü kayıp oranı, malûllük olgusu gerçekleşmiş ise bunun tarihi ve buna göre aylığın başlangıcı yönünden Adli Tıp Kurumu Başkanlığı Genel Kurulu’ndan rapor alınmalı, kaybın en az %60 oranında olduğu anlaşıldığı takdirde bu kez sigortalılığa ilişkin bilgi ve belgeler getirtilip 26. maddede öngörülen diğer tahsis koşulları irdelendikten sonra elde edilecek sonuca göre hüküm kurulmalıdır.

Bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın, mahkemece eksik inceleme ve araştırma sonucu davanın reddine karar verilmesi, usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

S O N U Ç : Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının isteği durumunda davacıya geri verilmesine, 19.03.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/12949, Karar No: 2014/19304, Tarih: 17.11.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/12949 E.  ,  2014/19304 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Memurun resmi evrakta sahteciliği

HÜKÜM : 1- Sanıklar ..... için: Mahkumiyet

2- Sanıklar ..., ... için: Beraat

Dairemizin 2013/25240-2014/7153 sayılı ilamı ile gerekçeli kararın sanık ...'na tebliği amacıyla dosyanın tevdii edildiği, mahkeme tarafından, sanığın 24.09.2008 tarihli duruşmada ... Caddesi ... Sokak No:22, gerekçeli karar başlığında ise ... Sitesi No:27... adresleri ikamet adresi olarak belirtildiği halde doğrudan mernis adresine yapılan tebliğ işlemi geçersiz olduğu cihetle; sanığın öncelikle belirtilen adreslerine tebligat yapılmaya çalışarak yapılamaması halinde 19.01.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6099 sayılı Yasa ile Tebligat Kanununun 21/2. maddesi uyarınca mernis adresine usulünce tebligat yapılıp belgesinin verilmesi halinde sanığa ait temyiz dilekçesinin eklenmesinden ve bu dilekçe ile ilgili ek tebliğname düzenlenmesinden sonra dosyanın iadesinin temini amacıyla Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 17.11.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.