muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/5884, Karar No: 2014/4982, Tarih: 18.03.2014

**11. Ceza Dairesi         2014/5884 E.  ,  2014/4982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Mühür bozma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Sanık hakkında yapılan duruşmaya toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma neticelerine uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre sanığın yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine; ancak;

TCK'nun 53. maddesinin 3. fıkrası uyarınca 53/1-c bendindeki "velayet hakkından, vesayet ve kayyımlığa ait bir hizmette bulunmaktan yoksunluğun" sanığın sadece kendi altsoyu yönünden koşullu salıverme tarihine kadar süreceği, alt soyu haricindekiler yönünden ise yoksunluğun hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar devam edeceği gözetilmeden yazılı şekilde karar verilmesi,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan hükmün 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılama yapılmasını gerektirmeyen bu hususta aynı Yasanın 322. maddesinde öngörülen yetkiye dayanılarak karar verilmesi mümkün olduğundan hüküm fıkrasının 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bendinin; "sanığın, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesinin 1. fıkrasının a, b, c, d, e bentlerinde belirtilen haklarından, mahkum olduğu hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise koşullu salıverme tarihine kadar yoksun bırakılmasına" olarak değiştirilmesi suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 18.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/13811, Karar No: 2015/19659, Tarih: 02.11.2015

**2. Ceza Dairesi         2014/13811 E.  ,  2015/19659 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/34438

MAHKEMESİ : Bursa 14. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 25/12/2012

NUMARASI : 2011/1075 (E) ve 2012/1668 (K)

SUÇ : Hırsızlık, tehdit, 6136 sayılı Kanun'a muhalefet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, suç tarihinde patronu olan katılan F.. K.. tarafından, işine son verildikten sonra işyerinden ayrılacağı sırada; çantasından, daha evvel evinde kaldığı, F. amcasının oğlu olan katılan H.A.K. ait olduğu iddia olunan 600 TL para ve F. arkadaşı olan müşteki E.. U..'ın suça konu silahının çıktığına ilişkin katılanlar ve çalışanları tarafından tutulan 13.07.2011 tarihli tutanaktan sonra katılan F. aynı tarihli başka bir tutanak ile silahı ve paraları alıp sahiplerine teslim ettiği, ardından 100 TL para verip sanığı kovduğu, ilk etapta olayı kapatmak istediğini belirten F. sonradan sanığın kendisini cep telefonu ile arayarak tehdit etmesi üzerine sanık hakkında 01.08.2011 tarihinde şikayetçi olmasından sonra açılan davada;

Sanığın, katılan F. cep telefonu ile arayarak tehdit ettiğine ilişkin, tanık O. S.bu tehdit olayını patronu F.. K..'ten duyduğunu belirten duyumdan ibaret beyanı ve katılanın soyut iddiiasından başka her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve ceza vermeye yeterli ve sanığın gerçekleştirdiği iddia olunan hırsızlık eylemleri sonucu suça konu paraların ve silahın sanıktan ele geçtiğine ilişkin katılanlar ve çalışanları olması sebebiyle tarafsız tanık olamayacakları anlaşılan kişiler tarafından tutulan ve yetkili olmamaları nedeniyle, hukuken kanıt değeri olmayan 13.07.2011 tarihli tutanak altında sanığın imzası bulunsa da; bu tutanak tarihinden yaklaşık 20 gün sonra katılanlar tarafından hakkında şikayette bulunulan ve soruşturma aşamasında ifadesi alınmayan sanığın kovuşturma aşamasındaki, parasını istediği için patronu tarafından işyerine çağırıldıktan sonra kendisine zorla bu tutanağın imzalatıldığına dair savunması ve savunmayı destekler mahiyetteki anılan tutanak içeriği karşısında; sanığın atılı suçları işlediğine ilişkin hakkında, her türlü şüpheden uzak, kesin, inandırıcı ve ceza vermeye yeterli delillerin neler olduğu denetime olanak sağlayacak şekilde açıklanıp gösterilmeden yeterli olmayan gerekçe ile yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin açıklanan nedenlerle isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 02/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3731, Karar No: 2017/9669, Tarih: 20.11.2017

**20. Hukuk Dairesi         2017/3731 E.  ,  2017/9669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava dilekçesinde, davalının... nolu bağımsız bölüm maliki olmasına rağmen aidatları ödemediğinden aleyhine... 5. İcra Müdürlüğünün 2014/8761 Esas sayılı dosya ile icra takibi yapıldığı, davalının haksız olarak itiraz edip durdurduğu bu nedenle itirazın iptali ile % 5 faiz ile devamına % 20 icra inkar tazminatına hükmedilmesi istenilmiştir.

Mahkemece davanın kabulü ile itirazın iptaline karar verilmiş, hüküm davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

1) HUMK'nın 388. maddesinin son fıkrasına göre mahkeme kararlarında hüküm sonucu kısmında istek sonuçlarından her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların, mümkünse sıra numarası altında birer birer, açık, kuşku ve duraksama uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gereklidir. Bu nedenle mahkemece hüküm fıkrasında hangi miktar üzerinden itirazın iptaline karar verildiğinin ve yine ne kadarlık alacak üzerinden icra inkar tazminatına hükmedilmiş olduğunun belirtilmemiş olması doğru görülmemiştir.

2) Tavzih hususu 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununda ayrıntılı olarak düzenlenmiş olup, 305. maddedeki düzenlemeye göre hüküm yeterince açık değilse veya icrasında tereddüt uyandırıyorsa yahut birbirine aykırı fıkralar içeriyorsa mahkemece tavzih kararı verilebileceği, ancak hüküm fıkrasında taraflara tanınan haklar ve yüklenen borçların, tavzih yolu ile sınırlandırılamayacağı, genişletilemeyeceği ve değiştirilemeyeceği açıklanmıştır. Somut olayda anılan Yasa hükmüne aykırı şekilde hüküm fıkrasının harç ve vekalet ücretini gösteren yargılama gideri ile ilgili bölümünde sorumluluğunun değiştirilmesine yol açacak şekilde tavzih kararı verilmesi doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 20/11/2017 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/1359, Karar No: 2021/6778, Tarih: 02.12.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/1359 E.  ,  2021/6778 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ANTALYA BÖLGE ADLİYE MAHKEMESİ 11. HUKUK DAİRESİ

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 11. Hukuk Dairesi'nce bozmaya uyularak davanın kabulüne dair verilen 24.12.2019 tarih ve 2019/2513 E. - 2019/2424 K. sayılı kararın duruşmalı olarak Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 30.11.2021 günü hazır bulunan davacı vekili Av. ..... ile davalı şirket vekili Av. .... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi Dr. ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçeler, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, taraflar arasında davalının ürettiği boruların Tarsus' tan Ürdün Ülkesi’ne 2200 seferde taşınması hususunda anlaşma yapıldığını, davalı tarafın anlaşmayı ihlal ederek müvekkiline 2005 sefer yaptırdığını ancak herhangi bir fesih bildirimi yapmadan 30.06.2011 tarihinden sonra başkaca iş vermeyerek kâr mahrumiyetine sebebiyet verdiğini, 2200 sefer yaptırılacağı inancıyla sözleşmede Suriye'ye geçiş ücretlerinin de üstlenildiğini, geçiş ücretinin 2009 yılında 1.800,00 USD iken 2011 yılında 2.000,00 USD'ye yükseldiğini, eksik 195 seferden dolayı uğranılan 239.850,00 USD kar mahrumiyeti ile Suriye'ye geçiş ücretlerinin zamlanmasından kaynaklanan ve davacı tarafından karşılanan 129.350,00 USD geçiş ücreti alacağının ödenmesi için davalıya gönderilen 21.10.2011 tarihli ihtarnamenin sonuçsuz kalması üzerine başlattıkları icra takibine davalı tarafından haksız yere itiraz edildiğini iddia ederek davalının takibe itirazının iptaliyle takibin devamına ve %40 oranında icra inkar tazminatına karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, taşınması kararlaştırılan borularda proje koordinatörü Gama şirketi tarafından değişiklik yapıldığını, yapılmayan seferler nedeniyle davalıya kusur izafe edilemeyeceğinden kâr mahrumiyeti zararından sorumlu tutulamayacağını, alacak talebinin yargılamayı gerektirip likit olmadığından icra inkar tazminatına hükmedilemeyeceğini, Suriye'ye geçiş ücretindeki artışın, taşıma ücretindeki iyileştirme sonucu giderildiğini, davacı şirkete yaptırılan toplam 2006 seferin navlun bedellerinin eksiksiz olarak ödendiğini, TBK'nın 325. maddesi uyarınca davacının işi yapmadığından dolayı tasarruf ettiği yahut diğer bir işle kazandığı yahut kazanmaktan kasten feragat eylediği şeyi mahsup ettirmeye mecbur olduğu hususunun göz önüne alınarak hesaplama yapılması gerektiğini, davada ispat yükünün davacıda olduğunu, sözleşmenin ifasını engelleyici kararı veren Gama Güç Sistemleri Müh. ve Taah. A.Ş'ye davanın ihbarı gerektiğini savunarak davanın husumetten ve esastan reddini istemiştir.

İlk Derece Mahkemesince, taraflar arasında imzalanan 25.11.2009 tarihli taşıma sözleşmesinin 1. maddesine göre 2200 sefer sayısı taşımayı taahhüt eden davalının eksik 194 sefer için boru yüklemesi yapmayıp sözleşmeyi ihlal ederek davacının 110.580,00 USD kâr mahrumiyetine yol açtığı, Suriye'ye geçiş ücretlerindeki artışlar nedeniyle davacının ödediği toplam 129.350,00 USD’nin toplamından davalının fazladan ödediği 98.678,09 USD'nin mahsubuyla davacının asıl alacağının 141.251,91 USD olduğu ve faiz alacağının da bulunduğu gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne, alacak yargılamayı gerektirdiğinden icra inkar tazminatı isteminin reddine karar verilmiş, hükme karşı davalı vekilince istinaf kanun yoluna başvurulmuştur.

Bölge Adliye Mahkemesince bozma ilamına uyularak yapılan yargılama neticesinde, davalı tarafından yaptırılmayan 194 sefer nedeniyle davacının bu işe tahsis ettiği tırların ihtarname keşide edildiği tarihe kadar davacı tarafından bekletilmiş olduğu, davalının 6098 sayılı Yasa’nın 136. maddesince edimin imkansızlaştığını davacıya bildirmediği, davacının davalıya tahsis ettiği 50 adet tır yönünden yoksun kalınan kar mahrumiyet tutarının tazmin edilmesi gerektiği, İlk Derece Mahkemesince hükme esas alınan 16.04.2015 ve 01.08.2016 tarihli raporlarda davacının tahsis ettiği 50 adet tır yönünden hesaplanan tutarın 141.251,91 USD asıl alacak ile davacının davalıya gönderdiği ihtarnamenin tebliğ tarihi belli olmadığından davalının gönderdiği karşı ihtarname tarihi 03.11.2011 tarihinden takip tarihine kadar işlemiş 2.754,41 USD faiz alacağı olarak bulunduğu, davalının takipte bu miktara yönelik itirazının haksız olduğu, alacağın likit olmadığı gerekçesiyle davalı vekilinin İlk Derece Mahkemesi kararına ilişkin istinaf başvurusunun esastan kabulüne, İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davacının davasının kısmen kabulüne, davalının Mersin 4. İcra Müdürlüğü’nün 2012/1538 Esas sayılı takip dosyasında 141.251,91 USD asıl alacak, 2.754,41 USD işlemiş faiz olmak üzere toplam 144.006,32 USD alacağa yönelik itirazının iptali ile takibin devamına, fazlaya ilişkin talebin reddine, alacak likit olmadığından icra inkar tazminatı talebinin reddine karar verilmiştir.

Karar, davalı vekilince temyiz edilmiştir.

Dosyadaki yazılara, Bölge Adliye Mahkemesince uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına ve özellikle her ne kadar sefer yaptırılmama olayının gerçekleştiği tarihte 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 136/3 maddesi yürürlükte değilse de, davalı tarafından sefer yaptırılmayacağı hususu zamanında davacıya bildirilmeyerek zararın oluşmasına sebebiyet verilmiş bulunmasına ve bu durumun 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu m. 2 hükmüne aykırı olmasına göre davalı vekilinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, HMK'nın 372. maddesi uyarınca işlem yapılmak üzere dava dosyasının İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, takdir olunan 3.815,00 TL duruşma vekalet ücretinin davalıdan alınarak davacıya verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 12.873,29 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 02/12/2021 tarihinde kesin olarak oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19561, Karar No: 2015/36763, Tarih: 23.12.2015

**3. Ceza Dairesi         2015/19561 E.  ,  2015/36763 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 3 - 2015/155259

MAHKEMESİ : Isparta 2. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 06/06/2013

NUMARASI : 2012/568 (E) ve 2013/383 (K)

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

A) Sanık M.. Ç.. hakkında "Kasten yaralama" suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Sanığa isnat edilen 5237 sayılı TCK'nin 87/1-d-son. maddesinde öngörülen cezanın alt sınırının 5 yıl hapis cezası olması nedeniyle, savunmasının yargılamayı yapan mahkemece alınması gerektiği gözetilmeyerek, savunmasının talimat yoluyla aldırılması suretiyle 5271 sayılı CMK'nin 196/2. maddesine muhalefet edilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca diğer yönler incelenmeksizin BOZULMASINA,

B) Sanıklar hakkında "Genel güvenliğin kasten tehlikeye sokulması" suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1) Sanıklar A.. Ç.. ile M.. Ç..'ın, sanık Y.. Ç..'ı genel güvenliği tehlikeye sokacak şekilde ateş etme suçuna azmettirdiklerine dair tanık İ.. İ..'ın, sanıkların, meydana gelen olaydan önceden haberdar olduğunu tahmin ettiğine dair beyanı dışında, şüpheyi yenen, cezalandırmaya yeterli, kesin ve inandırıcı delilin mevcut bulunmadığı gözetilmeden, beraatleri yerine yazılı şekilde mahkumiyetlerine karar verilmesi,

2) Sanık Y.Ç.n, kardeşi olan sanık M.. Ç.. ile katılan Z. Ç. arasındaki boşanma davası nedeniyle husumetli bulunduğu katılanların ikamet etiği eve, katılanlar evde istirahat halindeyken, av tüfeğiyle bir el ateş

ederek, oturma odasının pencere camını kırması eyleminin, silahla tehdit suçunu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfının, yazılı şekilde hatalı tayin edilmesi,

3) Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas - 2015/85 Karar sayılı Kararı ile 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesindeki bazı ibarelerin iptal edilmesi nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 53. maddesinde belirtilen hak yoksunlukları yönünden sanığın hukuki durumunun yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar ve müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca isteme uygun olarak BOZULMASINA, 23.12.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/12144, Karar No: 2012/14399, Tarih: 18.06.2012

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2012/12144 E.  ,  2012/14399 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Yakınanın beden veya ruh bakımından kendisini savunamayacak durumda olup olmadığı yönünde tıbbi görüş alınmadan 5237 sayılı TCK'nın 142/2-son maddesi gereği cezadan arttırım yapılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan diğer yönleri incelenmeyen hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 18.06.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/7622, Karar No: 2018/1982, Tarih: 19.02.2018

**18. Ceza Dairesi         2017/7622 E.  ,  2018/1982 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Çevrenin kasten kirletilmesi

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

I- Genel İlkeler:

Türkiye Cumhuriyeti Anayasasının 56/1. maddesine göre herkes, sağlıklı ve dengeli bir çevrede yaşama hakkına sahiptir. Aynı maddenin ikinci fıkrasında getirilen düzenleme ile de çevreyi geliştirmek, çevre sağlığını korumak ve çevre kirlenmesini önlemek gerek Devlete gerekse vatandaşlara ödev olarak yüklenmiştir. Anayasada yer alan bu ilkeler 2872 sayılı Çevre Kanunu'nun 3/a maddesinde de benzer biçimde düzenlenmiştir. Buna göre; gerçek ya da tüzel kişi olarak herkes, çevrenin korunması ve kirliliğin önlenmesi ile görevli olup, alınacak tedbirlere ve belirlenen esaslara uymakla yükümlüdür. Bu bağlamda, “kamu sağlığını ve çevreyi koruma” prensibi Türk Ceza Kanunu’nun birinci maddesinde Kanun’un amaçlarından birisi olarak öngörülmüş, ayrıca “sağlıklı bir çevrede yaşama hakkı” başta bu Kanunun 181 ilâ 184. maddeleri olmak üzere, 2872 sayılı Çevre Kanunu’nda ve diğer bir kısım mevzuatta koruma altına alınmış, çevreyi kirletme eylemi farklı suç ve kabahat türleri ile yaptırıma bağlanmıştır.

Türk Ceza Kanununun 181. maddesinin birinci fıkrasında suç olarak düzenlenen atık veya artıklarla çevrenin kasten kirletilmesi fiili, kanunlarda belirtilen teknik usullere aykırı olarak, çevreye zarar verecek şekilde atık veya artıkların alıcı ortamlar olan toprak, su ve havaya kasten verilmesidir. Buna göre suç, atık veya artıkların teknik usullere aykırı olarak bir defa alıcı ortama verilmesiyle oluşacaktır.

Fıkrada sözü edilen “ilgili kanunlarla belirlenen teknik usullere aykırılık” hali; 2872 sayılı Çevre Kanunu, 2690 sayılı Türkiye Atom Enerjisi Kurumu Kanunu, 5977 sayılı Biyogüvenlik Kanunu, 3213 sayılı Maden Kanunu gibi kanunların, kapsadıkları alanlarla ilgili olarak “çevreyi kirletmeme” ilkesi gereğince çerçeve olarak benimsedikleri düzenlemelere dayanılarak oluşturulan yönetmeliklerde açıklanan ve somut olayın özelliklerine göre değerlendirilecek olan, arıtma, depolama, imha etme, taşıma, koruma, alıcı ortama verme, uzaklaştırma gibi hususlar bakımından öngörülen yükümlülüklere aykırı davranmayı ifade etmektedir.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

“Çevreyi kirletmeme” prensibi ise genel olarak 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun “Kirletme Yasağı” kenar başlıklı 8. maddesinde düzenlenmiştir. Buna göre;

“Her türlü atık ve artığı çevreye zarar verecek şekilde, ilgili yönetmeliklerde belirlenen standartlara ve yöntemlere aykırı olarak doğrudan ve dolaylı biçimde alıcı ortama vermek, depolamak, taşımak, uzaklaştırmak ve benzeri faaliyetlerde bulunmak yasaktır.

Kirlenme ihtimalinin bulunduğu durumlarda ilgililer kirlenmeyi önlemekle, kirlenmenin meydana geldiği hallerde ise kirleten, kirlenmeyi durdurmak, kirlenmenin etkilerini gidermek veya azaltmak için gerekli tedbirleri almakla yükümlüdür.”

Yine aynı Kanunun “Tanımlar” kenar başlıklı 2. maddesine göre atık, herhangi bir faaliyet sonucunda oluşan, çevreye atılan veya bırakılan her türlü madde, alıcı ortam ise hava, su, toprak ortamları ve bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerdir. Mevzuatımızda tanımı bulunmayan “artık” ise; öğretideki düşüncelerden de yararlanılarak, bir maddenin tüketimi, kullanımı ya da harcanmasından sonra artan, geriye kalan kısım olarak tanımlanabilir.

Türk Ceza Kanununun “çevreyi kasten kirletme” suçunu düzenleyen 181/1, “taksirle kirletme” suçunu düzenleyen 182/1 ve 2872 sayılı Çevre Kanunu’nun 8. maddelerinde suçun unsuru olarak kabul edilen “çevreye zarar verecek şekilde” kavramı ise, “gerçekleşen somut bir zararı” değil, “zarar vermeye elverişliliği, zarar ihtimalini” anlatmaktadır. Madde gerekçesinde de açıklandığı üzere atık veya artığın; kasten su, hava ve toprak şeklinde gruplandırılan alıcı ortama ya da bu ortamlarla ilişkili ekosistemlerden birine verilmesi ile suç oluşacaktır. Çevrenin kasten kirletilmesi, kanunda tehlike suçu olarak düzenlenmiştir. Zararın gerçekleşmesi, bu suçta unsur olmadığı gibi cezalandırma şartı da değildir.

Öte yandan atık veya artıkların toprakta, suda veya havada kalıcı özellik göstermesi hali TCK'nın 181. maddesinin 3. fıkrasında, bunların insan veya hayvanlar açısından tedavisi zor hastalıkların ortaya çıkmasına, üreme yeteneğinin körelmesine, hayvanların veya bitkilerin doğal özelliklerini değiştirmeye neden olabilecek etkilerinin olması ise aynı maddenin 4. fıkrasında cezanın artırılmasını gerektiren nitelikli haller olarak düzenlenmiştir.

II – Yargılamaya Konu Olayda Uygulanacak Mevzuat ve Düzenleyici İşlemler:

2872 sayılı Kanun’un 20. maddesinin (ı) ve (n) bentleri, denizler, içme ve kullanma suları (yapay ya da tabii göller, barajlar, akarsular, yer altı suları vs) ile içme ve kullanma suyu sağlama amacı dışındaki sular şeklinde üç grup su kaynağı belirlemiş, tanker, gemi ve diğer deniz araçlarının kirletme faaliyetleri ayrıca düzenlenerek, sular her türlü kirlenmeye karşı koruma altına alınmıştır.