muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/8583, Karar No: 2021/12864, Tarih: 29.09.2021

**1. Ceza Dairesi         2021/8583 E.  ,  2021/12864 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Kan gütme saikiyle kasten öldürme

HÜKÜM : 1) ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 07.12.2020 tarih ve 2019/715 Esas - 2020/490 Karar sayılı kararı ile; TCK'nin 82/1-j, 62, 53, 54, 58, 63. maddeleri gereğince müebbet hapis cezasına mahkumiyet

2) ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 04.03.2021 tarih ve 2021/427 Esas - 2021/591 Karar sayılı kararı ile; istinaf başvurusunun esastan reddine dair kararı

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 04.03.2021 tarih ve 2021/427 Esas - 2021/591 Karar sayılı kararının, sanık müdafiileri ve katılan ... tarafından 5271 sayılı CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle bölge adliye mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafiilerinin duruşmalı inceleme isteminin 7079 sayılı Kanunun 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle;

Sanık ...'ın, maktul ...'ın baba tarafından akrabası olduğu, 05.08.2018 tarihinde maktul ... ile babası ... arasında kavga çıktığı, sanık ...'ın oğlu ...'ın tarafları ayırmak isterken, kavga sırasında ...'in elindeki tüfeğin patlaması sonucu sanığın oğlu olan ...'ın vurularak hayatını kaybettiği, bu olayla ilgili olarak ... 1. Ağır Ceza Mahkemesinin 01.06.2021 tarih ve 2019/849 Esas - 2021/419 sayılı kararı ile ...'in, ...'a yönelik olası kastla öldürme suçundan mahkumiyetine karar verildiği, oluşa ve tüm dosya içeriğine göre, sanık ...'ın bu olay nedeniyle kan gütme saikiyle hareket ederek, oğlunun ölümüne neden olan ...'in oğlu olan maktul ...'ı öldürdüğü, maktul ...'ın önceki öldürme olayının faili olmadığı, sanığın oğlunun ölümüne iştirakinin de bulunmadığı anlaşılmakla, maktulün babası ... hakkındaki davanın sonucunun beklenmesinin gerekmediği, yine dosya kapsamına göre, sanığın öldürme kararını ne zaman aldığının kuşkudan uzak bir şekilde tespit edilememesi nedeniyle hakkında tasarlama hükümlerinin uygulanmamasında da bir isabetsizlik görülmediğinden, tebliğnamedeki bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin 04.03.2021 tarih ve 2021/427 Esas - 2021/591 Karar sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine dair” hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından, sanık müdafiilerinin; suçun kan gütme saikiyle işlenmediğine, sanık hakkında meşru müdafaa ve haksız tahrik hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılan ...'nın; suçun canavarca hisle ve tasarlanarak işlendiğine yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak TEMYİZ İSTEMLERİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesine gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 29.09.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/17672, Karar No: 2018/6874, Tarih: 12.06.2018

**8. Ceza Dairesi         2017/17672 E.  ,  2018/6874 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Nitelikli mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Haksız fiilde bulunan özel kişiye yönelik olarak suç işlemesi halinde tahrik hükümlerinin uygulanacağı, kamu malına yönelik suçlarda tahrik hükümlerinin uygulanmayacağı gözetilmeden, TCK.nun 29. maddesi uyarınca cezasından indirim yapılması aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanığın, eksik araştırma yapıldığına, lehine delil toplanmadığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.06.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/14664, Karar No: 2017/940, Tarih: 14.02.2017

**21. Hukuk Dairesi         2015/14664 E.  ,  2017/940 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İş Mahkemesi

Davacılar murisinin iş kazası sonucu ölümünden doğan maddi ve manevi tazminatın ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün, davacılar ile davalılardan ... vekilleri tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillere, hükmün dayandığı gerektirici nedenlerle temyiz kapsam ve nedenlerine göre davacıların tüm, davalı ...-... Minibüsçüleri Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği'nin aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki diğer temyiz itirazlarının reddine,

2-Dava, sigortalının iş kazası sonucunda vefatı nedeniyle yakınlarının maddi ve manevi zararlarının giderilmesi istemine ilişkindir.

Mahkemece, davacı eşin maddi tazminat isteminin kabulüne, davacı çocuk Sibel'in maddi tazminat isteminin reddine, cenaze giderlerine ilişkin istemin kabulüne, manevi tazminat istemlerinin ise kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya kapsamından, iş kazasının meydana gelişinde murisin %20 oranında müterafik kusurunun bulunduğu, davacı eşin maddi zararının belirlenmesi sırasında bilirkişi tarafından hesaplanan zarar tutarından, davacı eşe bağlanan gelirlerin ilk peşin sermaye değerinin Kurumca rücu edilebilecek kısmının tenzil edilmediği görülmektedir. Varılan bu sonuç yerinde değildir.

Davanın bu yönüyle yasal dayanağını, 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe giren 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu oluşturmaktadır. Kanunun 55. maddesinde, “ Destekten yoksun kalma zararları ile bedensel zararlar, bu Kanun hükümlerine ve sorumluluk hukuku ilkelerine göre hesaplanır. Kısmen veya tamamen rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri ile ifa amacını taşımayan ödemeler, bu tür zararların belirlenmesinde gözetilemez; zarar veya tazminattan indirilemez.” hükmüne yer verilmiştir.

Adalet Komisyonu'nun 55. madde gerekçesine göre; “sosyal güvenlik ödemelerinin, denkleştirme (indirim) işlevi görebilmesi, onun sorumluluğu doğuran olaya sebebiyet verenlere rücu edilebilmesine bağlıdır. Bu kural gereği, rücu edilemeyen sosyal güvenlik ödemeleri; teknik arıza, tam kaçınılmazlık hallerindeki ödemeler, bu tazminatlardan indirilemez. Bağlanan gelirlerin, işçinin kusuru ve kaçınılmazlık gibi nedenlerle rücu edilemeyen kısmı da indirilemez. Bir kısmı rücu edilemeyen miktar dahi denkleştirilemeyeceği gibi, zarar görenin kusuruna (müterafık kusura) yansıyan sosyal güvenlik ödemeleri, tahsis tarihinden sonra meydana gelen sosyal güvenlik ödemelerindeki artışlar, kısmi kaçınılmazlık ve teknik arıza halindeki ödemeler ve benzerleri rücu edilemediğinden bu miktarlar dahi denkleştirilemez.”

Öteyandan, 6101 sayılı Türk Borçlar Kanununun Yürürlüğü ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun 01.07.2012 tarihinde yürürlüğe girmiştir. Kanunun 2. maddesine göre “Türk Borçlar Kanununun kamu düzenine ve genel ahlaka ilişkin kuralları, gerçekleştirildikleri tarihe bakılmaksızın bütün fiil ve işlemlere uygulanır”. Dairemizin ve giderek Yargıtay'ın yerleşmiş görüşleri, Kurumca bağlanan gelirlerin peşin sermaye değerinin ve geçici işgöremezlik ödeneklerinin hesaplanan zarardan indirilmesi, Kurumun rücu hakkının korunması ve mükerrer ödemeyi önleme ilkesine dayandığından, kamu düzenine ilişkin olarak kabul edilmiştir. Kaldı ki, 6098 sayılı Kanunun 55. maddesi de emredici bir hükme yer verdiğinden gerçekleştiği tarihe bakılmaksızın tüm fiil ve işlemlere uygulanmalıdır.

Yukarıda açıklanan ilkeler doğrultusunda, Kurumca bağlanan gelirlerin ilk peşin değerinin rücu edilebilecek kısmının hesaplanarak, bilirkişi raporunda belirlenen zarar tutarından indirilmesi gerekirken, yazılı şekilde indirim yapılmaksızın hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Yapılacak iş, Kurum'dan davacı eşe bağlanan gelirin ilk peşin sermaye değerini sormak, bunun rücu edilebilecek kısmının hesaplanmasından sonra mahkemece 03/03/2015 tarihli hükme esas alınan bilirkişi hesap raporunda davacı eş için belirlenen zarar tutarından ilk peşin sermaye değerinin rücu edilebilecek kısmını tenzil ederek çıkacak sonuca göre bir karar vermekten ibarettir.

O halde, davalı ...-... Minibüsçüleri Yardımlaşma ve Dayanışma Derneği'nin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde temyiz edenlerden ...'ne iadesine, aşağıda yazılı temyiz harcının temyiz edenlerden davacılara yükletilmesine, 14/02/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/7979, Karar No: 2008/11516, Tarih: 22.09.2008

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2008/7979 E.  ,  2008/11516 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılardan Hazine tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Hükmüne uyulan Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 26.12.2008 gün ve 11962-16149 sayılı bozma kararında özetle: "Çekişmeli taşınmazın buulunduğu yerde orman kadastrosu yapılmadığına göre Orman Yönetimi davaya dahil edilerek taraf teşkilinin sağlanması, davanın devamı sırasında orman kadastrosunun yapılması halinde davanın orman kadastrosuna itiraz davasına dönüşeceği ve davaya bakma görevinin kadastro mahkemesine ait olacağının da gözetilmesi" gereğine değinilmiştir. Mahkemece, bozma kararına uyulduktan sonra davanın kabulüne ve dava konusu krokide 7707.26 m2 olarak gösterilen taşınmazın davacılar adlarına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalılardan Hazine tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, Medeni Yasanın 713. maddesine göre açılan tapusuz taşınmazın tesciline ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce orman kadastrosu yapılmamıştır.

İncelenen dosya kapsamından, mahkemece yapılan keşif sonucu çekişmeli taşınmazın, uzman orman bilirkişi tarafından resmi belgelere dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan inceleme ve araştırmada her ne kadar orman sayılmayan yerlerden olduğu bildirilmiş ise de; rapora ekli 1954 tarihli memleket haritasına göre geniş çevresi ile birlikte orman içi açıklığı olduğu ve bu bölümde dahi orman ağacı sembolü bulunduğu anlaşıldığından taşınmazın niteliğini belirlemede orman bilirkişi tarafından hataya düşülmüş,6831 sayılı yasanın 17. maddesi nazara alınmadan rapor düzenlenmiştir. Dosya arasında bulunan davalı taşınmazın fotoğraflarının incelenmesinde, taşınmazın etrafının dağlarla ve ormanla çevrili olduğu, orman içinde küçük bir düzlük olarak görülmektedir.

Ziraat bilirkişi raporunda ise taşınmazın, 15-20 yıldır tarımda kullanılmadığı, otunu biçmek suretiyle yararlanıldığı bildirilmiş; bu durum keşif sırasında dinlenilen mahalli bilirkişi ve tanık beyanları ile de doğrulanmıştır. Bu durumda taşınmazın 6831 Sayılı Yasanın 17/2 maddesinde tanımlanan ormaniçi açıklığı niteliğinde olduğu ve sürdürülen zilyetliğin ekonomik amacına uygun bulunmadığı gibi korunmaya değer yasal bir niteliği de olmadığından bu zilyetliğe değer verilemez.

6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2

6831 Sayılı Yasanın 17. maddesi, orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat yapılmasına, hayvancılık amacı ile ağıl yapılmasına, bu kesimlerin özel mülke dönüşmesine izin vermez.

6831 Sayılı Yasa, madde: 17/1-2

Devlet ormanları içinde bu ormanların korunması, istihsal ve imarı ile alakalı olarak yapılacak her nevi bina ve tesisler müstesna olmak üzere; her çeşit bina ve ağıl inşaası ve hayvanların barınmasına mahsus yerler yapılması ve tarla açılması, işlemesi, ekilmesi ve orman içinde yerleşilmesi yasaktır.

Devlet Ormanlarının herhangi bir suretle yanmasından veya açıklıklarından faydalanılarak işgal, açma veya herhangi şekilde olursa olsun kesme, sökme, budama veya boğma yollarıyla elde edilecek yerlerle buralarda yapılacak her türlü yapı ve tesisler, şahıslar adına tapuya tescil olunamaz. Buralara doğrudan doğruya orman idaresince el konulur. Yanan orman alanlarındaki her türlü emval Orman Genel Müdürlüğünce değerlendirilir (03/07/2004 gün ve 5112 Sayılı Yasa ile değişik hali).

Yasa metninden açıkça anlaşıldığı gibi, hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım, inşaat ve hayvancılık yapmak amacı ile ağıl yapılamaz. Bu tür yerler özel mülk olamaz. Yönetim derhal el koyma hakkına sahiptir. Orman içi açıklıklardan yararlanabilmek için zorunlu olarak orman kullanılacaktır. Bu kullanım nedeniyle yeni açma, genişletme, yangın oluşması önlenemeyecek ve orman bütünlüğü bozulacaktır.

Ayrıca, bu tür taşınmazların öncesinin orman olma zorunluluğu yoktur. Zira, öncesi orman olan ve ormandan açılan taşınmazlar, 6831 Sayılı Yasanın 1. maddesi ve Yargıtay uygulamaları gereği oluşan kesin içtihatlara göre zaten orman sayılmaktadır. 17. maddede tanımı yapılan olgu, öncesi orman iken açılan yerlerle beraber ayrıca [HANGİ NEDENLE OLURSA OLSUN ORMAN İÇİ AÇIKLIKLARIN KAZANILAMAYACAĞI İLKESİNİ İÇERMEKTEDİR VE AMACI ORMAN BÜTÜNLÜĞÜNÜ KORUMAKTIR].

Yasa koyucu ayrı bir kavram oluşturmuş ve hangi nedenle olursa olsun orman içi açıklıklarda tarım ve inşaat ile özel mülke dönüşme yolunu kapamıştır. Bu itibarla, dava konusu taşınmazın memleket haritasında açık alanda gözükmesi bu olguyu değiştirmez. Etrafı ormanla çevrili olan taşınmazlar özel mülke dönüşüp, tarım ve inşaata açıldığında orman bütünlüğünün bozulacağı tartışmasızdır. Dairemizin bu yoldaki kararları Yargıtay Hukuk Genel Kurulunca benimsenmiş ve yerleşik kararlar halini almıştır [Y.H.G.K.’nun 10.12.1997 gün ve 1997/20-830/1034, 10.12.1997 gün ve 1997/20-808/1039, 22.10.2003 gün ve 2003/20-665/614 sayılı ve yine orman kadastrosunun kesinleştiği tarihten sonra 20 yıldan fazla süre geçse dahi orman içi açıklık konumunda olan taşımazların zilyedlik yoluyla kazanılamayacağı konusundaki 11.10.2004 gün ve 2004/7-531-582 sayılı kararları].

Tapu ve zilyetlik yoluyla kişi ve kurumların ormandan toprak kazanmasını sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkraları da Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmıştır.

Ayrıca; Bu tür yerler yasa gereği orman sayıldığı için, orman içi açıklık ve boşlukların zilyetlik yolu ile kazanılmasına yasal olanak yoktur. Dolayısıyla bu yollarla ormandan toprak kazanımından söz edilemez.

Mahkemece değinilen yönler gözetilerek davacıların davasının reddi gerekirken, dava konusu taşınmazın özel mülke dönüşmesini sağlayacak biçimde davanın kabulü yolunda hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı Hazinenin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 22.09.2008 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3878, Karar No: 2011/2201, Tarih: 30.11.2011

**23. Hukuk Dairesi         2011/3878 E.  ,  2011/2201 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

- KARAR -

Mahkeme hükmü davalıya 02.09.2010 tarihinde tebliğ edilmiş, hüküm HUMK’nun 432.maddesinde öngörülen 15 günlük yasal süre geçirildikten sonra 20.09.2010 tarihinde temyiz edilmiştir. Süresinden sonra yapılan temyiz istemleri hakkında mahkemece bir karar verilebileceği gibi, 01.06.1990 gün ve 1989/3 esas,1990/4 karar sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı uyarınca, Yargıtay tarafından da karar verilebileceğinden, süresinden sonra yapılan temyiz isteminin reddi gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalının temyiz isteminin süre yönünden REDDİNE, peşin harcın istek halinde iadesine, 30.11.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8862, Karar No: 2019/8063, Tarih: 09.04.2019

**22. Hukuk Dairesi         2016/8862 E.  ,  2019/8063 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı isteminin özeti:

Davacı, 10.11.2009-28.07.2011 tarihleri arasında davalı işyerinde tır şoförü olarak, yurt içi ve yurt dışı seferlerinde çalıştığını, iş akdini izinlerinin kullandırılmaması, haklarının ödenmemesi, çalışmasına göre düşük ücret alması gibi gerekçelerle haklı olarak feshettiğini beyanla, kıdem tazminatı ile bir kısım işçilik ücret alacaklarına hükmedilmesini talep etmiştir.

Davalı cevabının özeti:

Davalı, davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

Mahkeme kararının özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna göre, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücret alacaklarının belirlenmesi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Karar süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2-Taraflar arasında davacının fazla çalışma ücret alacaklarının belirlenmesi hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. Ücret bordrolarına ilişkin kurallar burada da geçerlidir. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.Fazla çalışmanın ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların, tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır. İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille yapılabilir. Bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda, işçinin bordroda belirtilenden daha fazla çalışmayı yazılı belge ile kanıtlaması gerekir. İşçiye bordro imzalatılmadığı halde, fazla çalışma ücreti tahakkuklarını da içeren her ay değişik miktarlarda ücret ödemelerinin banka kanalıyla yapılması durumunda ise işçinin ihtirazi kayıt ileri sürmesi beklenemeyeceğinden, ödenenin üzerinde fazla çalışma yapıldığının her türlü delil ile ispatı mümkündür.4857 sayılı İş Kanunu'nun 41. maddesine göre haftalık 45 saati aşan çalışmalar fazla çalışma sayılır. Günlük çalışma süresinin 11 saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağını ve zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.Somut uyuşmazlıkta, davalıya ait işyerinde yurt içi ve yurt dışı uzun yol tır şoförü olarak çalışan davacı dosyaya 2010-2011 yılları arasını kapsayan takograf kayıtları sunmuştur. Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda, davacı tarafça sunulu takograf kayıtları dikkate alınmaksızın, davacının 10.11.2009-31.10.2010 tarihleri arasında yurt dışına sefer yaptığı ve bu süreçte kendi mesaisini belirlediği, sonraki dönemde ise Karayolları Trafik Kanunu'na göre günlük çalışmanın 9 saati geçemeyeceği gerekçesiyle,davacının günlük 9 saat çalışarak haftalık 9 saat fazla çalışma yaptığı kabulüne göre hesaplama yapılmıştır.

Ne var ki, bu hesaplama yönteminin kabulü mümkün değildir. Zira, davacı tarafça dava dilekçesinde 20.10.2009 tarihinden 2011 Ocak ayına kadar yurt dışı taşıma işinde çalıştığı açıkça ifade edilmiştir. Yurt içi taşıma işinin yapıldığı 2011 Ocak-28.07.2011 arası dönem bakımından ise davacı tanığı dinlenmediği de gözetilerek, dosyada mevcut takograf kayıtları dikkate alınarak değerlendirme yapılması gerekmektedir. Açıklanan nedenle, hükmün davalı yanca temyiz edilmesi sebebiyle davalı yararına oluşan usuli kazanılmış hak da göz önününe alınarak; davacının 20.10.2009 – 31.12.2010 tarihleri arasında yurt dışı taşımacılığı işinde tır şöförü olarak çalışması ve mevzuatta belirlenen süreden uzun şekilde araç kullanmasının yasak olması nedeniyle bu dönemde fazla çalışma yapmadığı kabul edilerek, yurt içi taşımacılığı yaptığı 01.01.2011-28.07.2011 tarihleri arasında geçen dönem yönünden ise yalnızca takograf kaydı bulunan günler için mevcut kayda göre değerlendirme yapılarak ve bordrolarda mevcut fazla çalışma ücret tahakkukları dikkate alınarak davacının haftalık fazla çalışması olup olmadığı tespit edilmelidir. Mahkemece bu açıklanan hususlar gözetilmeden karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 09.04.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.