muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/1667, Karar No: 2016/179, Tarih: 13.01.2016

**14. Ceza Dairesi         2014/1667 E.  ,  2016/179 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kasten yaralama, beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı eylemi reşit olmayanla cinsel ilişki kabul edilerek bu suç ile kasten yaralama suçundan mahkûmiyet

İlk derece mahkemesince verilen hükümler temyiz edilmekle, 28.06.2014 tarihinde yayımlanarak yürürlüğe giren ve cinsel dokunulmazlığa karşı suçlarda değişiklik yapan 6545 sayılı Kanun ile getirilen düzenlemeler de gözetilip dosya incelenerek gereği düşünüldü:

14.04.2011 tarihinde yürürlüğü giren 6217 sayılı Kanunun 26. maddesiyle 5320 sayılı Kanuna eklenen geçici 2. madde ile hapis cezasından çevrilenler hariç sonuç olarak hükmedilen 3.000 TL’ye kadar (3.000 TLdahil) para cezaları kesin nitelikte olup, sanık hakkında kasten yaralama suçundan verilip türü ve miktarı itibariyle kesin olan hükmün temyizi mümkün bulunmadığından, sanık müdafii ve katılan vekilinin anılan hükme yönelik temyiz istemlerinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi uyarınca REDDİYLE, incelemenin sanık hakkında reşit olmayanla cinsel ilişki suçundan verilen hükümle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Hükümden sonra 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesi ile ilgili olarak Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarihli, 29542 sayılı Resmî Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı ilamıyla verilen iptal kararının infaz aşamasında nazara alınması mümkün görülmüştür.

Delillerle iddia ve savunma; duruşma göz önünde tutularak tahlil ve takdir edilmiş, sübutu kabul olunan fiilin unsurlarına uygun şekilde tavsif ve tatbikatı yapılmış bulunduğundan, sanık müdafii ile katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 13.01.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/11860, Karar No: 2022/16820, Tarih: 24.11.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/11860 E.  ,  2022/16820 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/283 Esas, 2022/578 Karar

I. YARGI YERİ BELİRLENMESİNE KONU KARARLAR

A. İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin 15.12.2021 Tarihli ve 2021/1549 Esas, 2021/1708 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün cezaevine girmeden önceki adresinin Kırıkhan/Hatay olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

B. Kırıkhan Sulh Hukuk Mahkemesinin 28.06.2022 Tarihli ve 2022/283 Esas, 2022/578 Karar Sayılı Kararı

Hükümlünün adres kayıt sistemindeki adresinin..Tuzla/İstanbul olduğu gerekçesiyle yetkisizlik kararı verilmiştir.

II. GEREKÇE

A. Uyuşmazlık

Uyuşmazlık, 4721 sayılı Türk Medenî Kanunu’nun (4721 sayılı Kanun) 407 nci maddesi uyarınca vasi atanması istemine ilişkindir.

B. İlgili Hukuk

1. Farklı bölge adliye mahkemelerinin yargı çevresinde kalan ilk derece mahkemeleri ile bölge adliye mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarının giderilmesi isteminin hukukî dayanağı, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Adlî Yargı İlk Derece Mahkemeleri ile Bölge Adliye Mahkemelerinin Kuruluş, Görev ve Yetkileri Hakkında Kanun’un (5235 sayılı Kanun) 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrasında yer alan düzenlemelerdir.

2. 4721 sayılı Kanun’un “Yerleşim yeri” başlıklı 19 uncu maddesinin birinci fıkrası şöyledir:

“Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.”

3. 4721 sayılı Kanun’un “Yasal yerleşim yeri” başlıklı 21 inci maddesinin ikinci fıkrası şöyledir:

“Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri, bağlı oldukları vesayet makamının bulunduğu yerdir.”

4. 4721 sayılı Kanun’un “Vesayet işlerinde yetki” başlıklı 411 inci maddesi şöyledir:

“Vesayet işlerinde yetki küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir.”

C. Değerlendirme

Hükümlü, İstanbul Anadolu 1. Sulh Hukuk Mahkemesinin 18.02.2022 tarihli ve 2022/251 Esas, 2022/208 Karar sayılı kararı ile kısıtlanmıştır. Vesayet altındaki kişilerin yerleşim yeri vesayet makamının bulunduğu yer olduğundan uyuşmazlığın İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinde çözümlenmesi gerekmektedir.

III. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

6100 sayılı Kanun’un 21 ve 22 nci maddeleri ile 5235 sayılı Kanun’un 36 ncı maddesinin üçüncü fıkrası gereğince İstanbul Anadolu 2. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE,24.11.2022 tarihinde oy birliğiyle kesin olarak karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/414, Karar No: 2015/1798, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/414 E.  ,  2015/1798 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2021/32602, Karar No: 2024/6732, Tarih: 15.05.2024

**4. Ceza Dairesi         2021/32602 E.  ,  2024/6732 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2017/2304 E., 2017/1904 K.

SUÇ : Görevi yaptırmamak için direnme

HÜKÜMLER : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükümlere yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir oldukları, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilerek, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. İlk Derece Mahkemesince sanıklar hakkında görevi yaptırmamak için direnme suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 265 inci maddesinin birinci, üçüncü ve dördüncü fıkraları, 43 üncü maddesinin ikinci fıkrası, 35 inci maddesinin birinci fıkrası, 62 nci maddesi, 50 nci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi ve 52 nci maddesi uyarınca ayrı ayrı 1.860,00 TL adli para cezasıyla cezalandırılmalarına karar verilmiştir.

2. İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu kararıyla; 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca hükmün kaldırılmasına ve sanıklara atılı suçun, unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca sanıkların beraatlerine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyizinin; tüm dosya kapsamından sanıkların atılı suçu işlediklerinin sabit olduğu, basit bir idari para cezası işlemi için onlarca kolluk personeline sanıkların çeşitli eylemlerle zorluk çıkardıklarının tutanakla açıklandığı, sanıklara gözaltı kararı verildiği, sanıkların kendilerine direnç göstermelerine rağmen Mahkemece beraat kararları verildiği, bu nedenlerle hükümlerin bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A.İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A.İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Katılan ve şikayetçilerin sahil güvenlik komutanlığında görev yaptıkları, olay tarihinde kontrol botu ile görevlerini yaptıkları sırada sanıkların içinde bulundukları teknede nargile ile dalarak su altı tüfeği marifetiyle balık avcılığı yaptıklarını tespit etmeleri üzerine sanıkların, değişik hal ve hareketleri ile direniş gösterdikleri, tekneye çıkmalarına izin vermedikleri, "Böyle işi sinkaf ederim." diyerek kendi aralarında konuştukları ve sanıklardan ...'nın tekne içerisindeki iki adet keseri güverteye atmak suretiyle tehditvari davrandıkları, sanıkların içinde bulundukları tekneyi motorun bozuk olduğunu söyleyerek hareket ettirmedikleri ve en düşük hızla gittikleri, kendi aralarında küfürlü konuşarak agresif hareketler sergiledikleri ve böylelikle basit direnişi aşacak şekilde görevli yaptırmamak için direnme suçunu işledikleri iddia olunarak açılan kamu davasında, İlk Derece Mahkemesince sanıkların üzerlerine atılı görevi yaptırmamak için direnme suçunu işledikleri kabul olunarak ayrı ayrı mahkumiyetlerine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

Sahil Güvenlik Komutanlığında çalışan katılanların ve şikayetçilerin görevlerini yapmalarını engellemek amacıyla onlara karşı cebir kullanmadıkları gibi, tehditte de bulunmadıkları ya da sanıklara yönelik olarak "Zıpkını gösterin, verin." denmesi ile sanıkların "Zıpkın yok keser var." deyip, keseri güverteye atması eyleminin de tehdit olarak değerlendirilemeyeceği, mahkemenin kendi kabulüne göre sanıkların agresif ve tehditkar tavır sergilemesinin ve kamu görevlisi olan katılanların ve şikayetçilerin oyalanmasının görevi yaptırmamak için direnme suçunu oluşturmayacağı, sanıkların başkaca da üzerlerine atılı suçu işlediklerine dair mahkumiyetlerini gerektirecek kuşkudan uzak kesin ve inandırıcı deliller olmadığı kabul olunarak, 5271 sayılı Kanun'un 280 inci maddesinin ikinci fıkrasının ikinci cümlesi uyarınca hükümlerin kaldırılmasına ve sanıklara atılı suçun, unsurları itibariyle oluşmadığı gerekçesiyle 5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca sanıkların ayrı ayrı beraatlerine karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Sanıklar hakkında kurulan hükme yönelik yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dava dosyası içeriğine göre, Kanun'da belirtilen tipik hareketleri içermeyen pasif direnme fiillerinin bu suçu oluşturmayacağı, direnme suçunda aranan cebir veya tehdit unsurlarının somut olayda oluşmadığı anlaşılmakla, sanıkların beraati yönündeki Bölge Adliye Mahkemesinin inanç ve takdirinde hukuka aykırılık bulunmadığından, katılan vekilinin temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

V. KARAR

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle, İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesinin kararında, katılan vekili tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun'un 289 uncu maddesinin birinci fıkrası ile sınırlı olarak yapılan inceleme neticesinde hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun'un 302 nci maddesinin birinci fıkrası gereği, Tebliğnameye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun'un 304 üncü maddesinin birinci fıkrası uyarınca Marmara Asliye Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise İzmir Bölge Adliye Mahkemesi 15. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

15.05.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/3063, Karar No: 2018/17723, Tarih: 18.10.2018

**4. Ceza Dairesi         2018/3063 E.  ,  2018/17723 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Beraat

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir

Ancak;

Mağdura tehdit mesajlarının gönderildiği telefon hattının sanık tarafından kullanıldığı ve sanığın, söz konusu mesajı, telefonunu bir ziyareti esnasında verdiği mağdur ile aralarında husumet bulunan akrabaları olan ... ve ...'nın göndermiş olabileceği savunması karşısında, ... ve ...'nın usulünce dinlenerek, tüm kanıtların birlikte değerlendirilip, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik inceleme ve yetersiz gerekçe ile beraat kararı verilmesi,

Kanuna aykırı ve o yer ve üst Cumhuriyet savcılarının temyiz nedenleri ile tebliğnamedeki düşünce yerinde görüldüğünden HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 18/10/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5665, Karar No: 2017/10504, Tarih: 12.12.2017

**7. Ceza Dairesi         2015/5665 E.  ,  2017/10504 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı Kanuna Muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, Müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Sanığın hükümden sonra tayin ettiği müdafiinin 08.12.2014 havale tarihli dilekçe ile eski hale getirme talebinde bulunduğu, mahkeme tarafından eski hale getirme talebinin reddine karar verilmiş ise de, temyiz talebi ile birlikte yapılan eski hale getirme talebi 5271 sayılı CMK.nun 42/1. maddesi gereğince Yargıtay'ca karara bağlanacağından bu konuda verilen red kararı kaldırılarak yapılan incelemede;

15.07.2014 tarihli gıyabi mahkumiyet hükmünün sanığın mahkemeye bildirdiği adresine usulüne uygun olarak tebliğ edildiği anlaşılmakla, sanık müdafinin 08.12.2014, sanığın 13/01/2015 tarihli eski hale getirme taleplerinin reddi ile sanık müdafii yasal süresinden sonra 08.12.2014 tarihinde, sanık ise yasal süresinden sonra 13/01/2015 tarihinde hükmü temyiz ettiğinden temyiz istemlerinin 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.un 317. maddesi uyarınca REDDİNE, 12/12/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/3753, Karar No: 2019/6033, Tarih: 17.10.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/3753 E.  ,  2019/6033 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada .......Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ........ Hukuk Mahkemesinin 13.01.2009 tarih ve 2009/15 Esas - 2009/43 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve kendisine ... vasi olarak atanmıştır. HSK kararı gereği dosya .... 12. Sulh Hukuk Mahkemesine devredilmiştir.

Vasi, 26.02.2019 tarihli dilekçesi ile ....’a taşındıklarını belirterek adres değişikliğine izin verilmesini talep etmiştir.

... 12. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yeri adresi “.....” olduğundan kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

.... 2. Sulh Hukuk Mahkemesince, merci tayinine ilişkin kararın mahkemeleri bağlayacağından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, "Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir." Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan.....MK'nın 412/1. maddesine göre verilmiş bir izin kararı olduğu anlaşıldığından vesayet dosyasının takibi ile ...... 2. Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ...Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 17/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/5716, Karar No: 2019/7053, Tarih: 02.12.2019

**20. Hukuk Dairesi         2017/5716 E.  ,  2019/7053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

....mahallesi 50 ada 1 parsel sayılı 1026,50 m2 yüzölçümlü, arsa vasfındaki taşınmaz tapuda davalı adına kayıtlıdır.

Davacı ... Yönetimi vekili 25.01.2011 tarihli dilekçesinde; 1988 yılında 56 nolu orman kadastro komisyonu tarafından ......sayılı Kanunun 2/B madde çalışmaları ve orman tahdit aplikasyonları yapıldığını, bu çalışmaların 19/04/1989 tarihinde ilan edilerek kesinleştiğini ancak söz konusu komisyon çalışmaları sırasında 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesinin uygulanması hakkındaki yönetmelik 17/1. maddesi gereğince işletme müdürlüğünden alınması gereken işgal ve faydalanma suçlarına ait zabıt tutulmuş ve karara bağlanmış yerlere ait dava dosyalarının istenmediğini, çalışmaların dikkate alınmadığını, yönetmelik hükümlerine aykırı olarak hazine lehine orman sınırları dışına çıkarıldığını, bu hususun orman genel müdürlüğüne bağlı müfettişler tarafından tespit edildiğini, yasaya aykırı olarak yapılan çalışmalar nedeniyle komisyon üyeleri hakkında kovuşturma izni talebinin zamanaşımı nedeniyle reddedildiğini, bunun üzerine .... Mahkemesine ait 1995/61 Esas ve 1996/242 sayılı karar ile komisyon üyelerinin tazminata mahkum edildiklerine, bu kararın 1997 yılında onanarak kesinleştiğini, bu nedenle komisyon çalışmalarının yok hükmünde olduğunun, Yargıtay 20. Hukuk Dairesine ait 1998/1529 - 248 sayılı ilamın da emsal teşkil ettiğini, ..... Asliye Hukuk Mahkemesinin 2002/109 Esas sayılı dosyası ile açılan davanın hak düşürücü süre nedeniyle reddine karar verilmesi üzerine, kararın temyiz edildiğini ve Yargıtay 20. Hukuk Dairesinin 2004/7780 - 9015 sayılı ilamı ile, orman kadastro komisyonu üyelerinin görevlerini kötüye kullanarak ya da kendilerine verilen görevlerin dışına çıkarak yaptıkları işlemler hukuk ve ceza davalarına konu olmuşsa bu işlemler yok hükmünde sayılacağından yönetim tarafından herhangi bir süreye bağlı kalmaksızın işlemin iptali için her zaman dava açılabileceğinin belirtildiği, bu nedenle davaya konu olan.....ilçesi, .... mahallesi, 17 pafta, 50 ada 1 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak 56 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan orman dışına çıkarma işlemlerinin yok hükmünde olduğunun tespitine, taşınmazın davalılar adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tahdit içinde iken 56 nolu Orman Kadastro Komisyonunca Hazine adına orman rejimi dışına çıkarıldığı, ancak 2/B madde koşullarını taşımadığı, 56 nolu Orman Kadastro Komisyon üyelerinin görevlerini kötüye kullanarak ya da kendilerine verilen görevlerin dışına çıkarak yaptıkları işlemlerin hukuk ve ceza davalarına konu olduğundan bu kişiler tarafından yapılan işlemlerin yok hükmünde sayılacağı gerekçesiyle;

davanın kabulüne, ... ilçesi, ...., 17 pafta 50 ada 1 parsel sayılı taşınmazla ilgili olarak 56 nolu Orman Kadastro Komisyonu tarafından yapılan 2/B uygulamalarına ilişkin işlemlerin yok hükmünde olduğunun tespitine, taşınmazın davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman vasfıyla Hazine adına tapuya kayıt ve tesciline, tapu kaydında bulunan şerhlerin terkin edilmesine karar verilmiş, hüküm davalı gerçek kişiler vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, 56 nolu Orman Kadastro Komisyonunca 6831 sayılı Kanunun 2/B maddesi uyarınca yapılan orman rejimi dışına çıkarılma çalışmasının yok hükmünde olduğunun tespiti, tapu kaydının iptali ve tescil istemine yöneliktir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1942 yılında 3116 sayılı Kanun hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, 1950 yılında makiye ayırma, 23.09.1981 tarihinde ilân edilerek kesinleşen aplikasyon ve 6831 sayılı Kanunun 1744 sayılı Kanun ile değişik 2. madde uygulaması, daha sonra 6831 sayılı Kanunun 3302 sayılı Kanunla değişik hükümlerine göre yapılıp 19.04.1989 tarihinde ilân edilerek kesinleşen sınırlaması yapılmamış yerlerde orman kadastrosu, aplikasyon ve 2/B madde uygulaması bulunmaktadır.

İncelenen dosya kapsamına, kararın dayandığı gerekçeye, uzman orman bilirkişi tarafından kesinleşmiş orman tahdit haritasına dayalı olarak yöntemine uygun biçimde yapılan uygulama ve araştırmada çekişmeli taşınmazın 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığı, daha sonra 31.12.1981 tarihinden önce bilim ve fen bakımından orman niteliğini yitirdiği gerekçesiyle Hazine adına orman sınırları dışına çıkartılmış ise de 56 nolu Orman Kadastro Komisyonu üyelerinin kanun ve yönetmelik hükümlerine aykırı hareket etmeleri nedeniyle tazminata mahkum edildikleri ve yapmış oldukları 2/B madde uygulamasının yok hükmünde; taşınmazın da halen eylemli orman niteliğinde olduğu tespit edilerek yazılı şekilde hüküm kurulmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır.

Ancak karar tarihinden sonra, 28.04.2018 tarihinde yürürlüğe giren 7139 sayılı Kanunun 33. maddesi ile Orman Genel Müdürlüğü, 02/07/1964 tarihli ve 492 sayılı Harçlar Kanununa göre alınan harçlardan, bu Kanunda belirtilen görevleri kapsamında düzenlenen kâğıtlar sebebiyle damga vergisinden ve tapu ve kadastro işlemlerinden kaynaklanan döner sermaye hizmet bedellerinden muaftır, hükmü gereğince Orman Yönetiminin açtığı dava nedeniyle aleyhine harçlara hükmedilmesi hatalı olup bu hususlar yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden hükmün düzeltilerek onanması uygun görülmüştür.

Bu sebeple; hüküm kısmının ''3'' numaralı bendinin hükümden çıkarılarak yerine ''Davacı ... Yönetiminden alınan peşin harcın iadesine ve harçtan muaf olduğundan harç alınmasına yer olmadığına'' cümlesinin yazılarak düzeltilmesine ve hükmün 6100 sayılı Kanunun geçici 3. maddesi atfıyla HUMK’nın 438/7. maddesine göre bu düzeltilmiş şekliyle ONANMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 02/12/2019 tarihinde oy birliği ile karar verildi.