muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2005/11983, Karar No: 2006/1932, Tarih: 23.02.2006

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2005/11983 E.  ,  2006/1932 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı tarafından, davalı aleyhine 30.12.2004 gününde verilen dilekçe ile vakıf şerhinin terkini istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 6.7.2005 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vakıf şerhinin silinmesi istemine ilişkindir. Dava kabul edilmiş hükmü davalı temyiz etmiştir.

Yargıtay İçtihatları Birleştirme Büyük Genel Kurulunun 2.4.2004 tarih ve 2003/1-2004/1 sayılı kararı uyarınca vakıf şerhinin tapu sicilinden silinmesi ya da tapu siciline yazılmasına ilişkin istemleri içeren davalarda 3402 Sayılı Kadastro Kanununun 12/3 maddesinde öngörülen 10 yılık hak düşürücü sürenin uygulanması gerekir. Ne var ki; Yargıtay İçtihatları Birleştirme kararından sonra 3402 sayılı Kadastro Kanununa 5304 sayılı Kanunla yapılan değişiklikle bir madde eklenmiş “Tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” hükmü getirilmiştir. 5304 Sayılı Kanun 3.3.2005 günlü Resmi Gazetede yayınlanmış ve aynı tarihte yürürlüğe girmiştir.

Eldeki davada tapu kayıtlarına vakıf şerhinin tutanaklarının kesinleşmesinden 10 yıl geçtikten sonra işlendiği hususunda bir çekişme yoktur. Burada sorun, olaya 2.4.2004 tarih ve 1/1 Sayılı İçtihadı Birleştirme kararı veya 5304 sayılı Kanun ile yapılan değişiklikle eklenen hükümden hangisinin uygulanacağıdır. O yüzden, yasaların yürürlüğü ve kazanılmış haklarla ilgili Medeni Hukuk ilkelerinin irdelenmesi gerekmektedir.

9.3.1988 tarih ve 1987/2-860 Esas, 1988/232 Karar sayılı Yargıtay Hukuk Genel Kurulu kararında vurgulandığı üzere herhangibir yasa veya düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getirir. Değişik bir anlatımla yürürlüğe giren yasa yürürlük tarihinden önceki olaylara uygulanmaz. Genel kural budur. Medeni Hukuk açısından bu duruma “yasaların geriye yürümemesi” (makabline şamil olmaması) ilkesi denir. Ancak, belirtilmelidir ki, yasanın derhal yürürlüğe

2005/11983-2006/1932 -2-

girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.

2005/11983-2006/1932 -2-

girme özelliğinden dolayı yeni yasa veya düzenleyici kural devam etmekte olan uyuşmazlıklara, tamamlanmamış hukuki durumlara uygulanacak ve hukuki sonuçlar doğuracaktır. Kuşkusuz, yeni yasada yürürlükle ilgili ayrık ve özel bir hüküm de bulunabilir. Böyle bir durum kanun koyucunun iradesinin yeni çıkan yasanın geçmişteki olaylarla da uygulanması doğrultusunda olduğunu gösterir ve yeni çıkan yasa yürürlüğünden önceki olaylara da uygulanır.

3402 Sayılı Kanuna 5304 sayılı Kanunun 11. maddesi ile yapılan “tapu kayıtlarında icareteyn veya mukataalı olduğuna dair vakıf şerhi bulunan taşınmazlarda 12. maddenin 3. fıkra hükümleri uygulanmaz” değişikliği 3.3.2005 tarihli Resmi Gazete’de yayınlanmış ve yayımı tarihinde yürürlüğe girmiştir. Görülüyor ki, yasa koyucu yapılan değişikliğin geçmişe uygulanacağına dair bir irade açıklamamış, tamamlanmış hukuki durumları korumuştur. Esasen yasa koyucunun kazanılmış hakları ortadan kaldırıcı nitelikte bir yasa veya diğer bir düzenleyici kural koymaması, hukuk devleti ilkesinin bir gereğidir. Bu duruma da Medeni Hukuk uygulamasında “kazanılmış hak” (müktesep hak) denilmektedir.

Yukarıda söylendiği üzere, taşınmazların kadastro tesbitleri kesinleştikten ve on yıl geçtikten sonra tapu kayıtlarına vakıf şerhinin yazıldığı sabittir. Burada, hak düşürücü süre geçirilmiş, davacı kayıt maliki yararına tamamlanmış hukuki durum ortaya çıkmıştır. Ancak kazanılmış hakların korunması açısından 2.4.2004 tarih ve 1/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararının uygulanması zorunlu hale gelmiştir. Nitekim, bu hususlar Yargıtay Hukuk Genel Kurulu’nun 23.3.2005 tarih 2005/14-172-195 sayılı kararının görüşülmesi sırasında da tartışılmış aynı sonuca ulaşılmıştır.

Bütün bu nedenlerle; davalı ... İdaresinin değinilen yönleri amaçlayan temyiz itirazları yerinde değildir. Yapılan yargılamaya, dosyaya toplanan delillere ve dosya içeriğine göre davalının tüm temyiz itirazlarının reddi ile hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, 23.2.2006 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2012/38773, Karar No: 2014/30818, Tarih: 23.10.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/38773 E.  ,  2014/30818 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : BAKIRKÖY 7. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 08/11/2012

NUMARASI : 2010/280-2012/606

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, iş akdini haklı nedenle feshettiğini ileri sürerek kıdem tazminatının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkeme, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanarak davanın kabulüne karar vermiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

Davacı, davalı işyerinde uluslararası tır şoförü olarak aylık asgari ücrete ilave olarak sefer başına 250 Euro ücret ile çalışırken sefer sayısının bire düşürülmesi ile kazancının azaldığı ve bu sebeple iş akdini haklı nedenle feshettiğini iddia etmiş, davalı Şirket ise davacının asgari ücrete ilave olarak sefer primi ile çalışma iddiasının asılsız olduğunu ve iş akdinin istifa ile sona erdiğini savunmuştur.

Mahkemece, uluslararası tır şoförü olarak çalışan davacının sefere gönderilmemesinin ücretin düşmesine sebebiyet vereceğinden, feshin haklı nedene dayandığı kabul edilerek kıdem tazminatı hüküm altına alınmıştır.

Dosya kapsamında yer alan bilgi ve belgelerden; davacının 08.05.2003 tarihinden iş akdinin fesih tarihi olarak kabul edilen 27.04.2004 tarihleri arasındaki yurtdışına giriş ve çıkış kayıtlarının bulunduğu görülmüştür. Davacı tanıkları da iş akdinin feshi konusunda çelişkili beyanda bulunmuşlardır.

Bu durumda, davacının sefer sayısının düşürülüp düşürülmediğine ilişkin isabetli bir tespitin yapılması için son bir yıl ve daha önceki yıllara ilişkin sefer sayılarının araştırılıp sonucuna göre bir değerlendirmeye tabi tutulması gereklidir.

Öte yandan, dosyaya ibraz edilen istifa dilekçesi hakkında davacının irade fesadına ilişkin bir iddiası bulunmadığı gibi, imza inkârı da olmamıştır. Ayrıca bu konuda davacı tanıkları da bir beyanda bulunmamış, davalı tanığı ise savunmayı doğrulamıştır.

Bu durumda, Mahkemece istifa dilekçesi davacıya gösterilerek beyanın alınıp sonucuna göre değerlendirilmesi, bilahare gerekirse önceki yıllara ilişkin yurt dışı giriş ve çıkış kayıtlarının celbi ile bir karşılaştırma yapılarak davacının haklı fesih iddiası tereddüde mahal verilmeksizin açıklığa kavuşturulmalıdır. Mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yukarıda yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Bu durumda, Mahkemece istifa dilekçesi davacıya gösterilerek beyanın alınıp sonucuna göre değerlendirilmesi, bilahare gerekirse önceki yıllara ilişkin yurt dışı giriş ve çıkış kayıtlarının celbi ile bir karşılaştırma yapılarak davacının haklı fesih iddiası tereddüde mahal verilmeksizin açıklığa kavuşturulmalıdır. Mahkemece eksik inceleme ve yanılgılı değerlendirme ile yukarıda yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 23.10.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/3574, Karar No: 2010/4232, Tarih: 20.07.2010

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2009/3574 E.  ,  2010/4232 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki taraf vekillerince istenmiş ve temyiz dilekçelerinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, taraflar arasında düzenlenen 08.10.1999 tarihli Arsa Payı Karşılığı İnşaat Sözleşmesinden kaynaklanmakta olup, davacı-karşı davalı yüklenici şirket sözleşme dışı imalât bedellerinin tahsilini, davalı-karşı davacı arsa sahibi ise gecikme tazminatının ödetilmesini istemiş, mahkemece her iki davanın da kısmen kabulüne dair verilen karar taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacı-karşı davalı yüklenici şirket vekilinin tüm, davalı-karşı davacı arsa sahibi vekilinin ise aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiş, reddi gerekmiştir.

2-Davacı-karşı davalı yüklenici şirket davalı arsa sahibi ile akdettiği 08.10.1999 günlü sözleşmede yapımı kararlaştırılan işlerin dışında ve onlardan farklı olarak radye temel, asmolen döşeme, BTM merdiven ve katı yakıt tesisatı işlerini de yaptığını ileri sürerek bu imalâtların bedelinin ödetilmesini istemiştir. Oysa yukarıda ifade edilen ve bedeli dava konusu yapılan tüm bu imalâtlar inşaa edilen ana yapının ortak yerleriyle ilgili işler olup gerçekleştirilen bu imalâtlardan yüklenicinin de yararlanacağı açıktır. O halde Dairemizin kararlılık kazanmış uygulamasına göre yüklenicinin belirtilen işlerden dolayı arsa sahibinden sözleşme dışı iş bedeli adı altında talepte bulunması mümkün olmadığından asıl davanın reddi yerine yazılı şekilde kabulü yerinde görülmemiş, hükmün izah edilen sebeplerle bozulması gerekmiştir.

15.H.D.

2009/3574

2010/4232

SONUÇ: Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı-karşı davalının tüm, davalı-karşı davacının ise diğer temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca hükmün davalı-karşı davacı yararına BOZULMASINA, fazla alınan temyiz peşin harçlarının istek halinde temyiz eden taraflara geri verilmesine, 20.07.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/1177, Karar No: 2018/26325, Tarih: 05.12.2018

**22. Hukuk Dairesi         2016/1177 E.  ,  2018/26325 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı ... vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacı temizlik elemanı olarak çalışmaktayken emeklilik nedeniyle iş akdini feshettiğini beyan ederek ödenmeyen işçilik alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı Üniversite vekili, davalının ihale alan şirketlerde çalıştığını idarenin sorumluluğunun bulunmadığını beyan ederek davanın reddini savunmuştur.

Davalı Şirket vekili, davanın reddini savunmuştur.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece toplanan deliller ve bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı, davalı Üniversite vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalı Üniversitenin aşağıdaki bendin dışında kalan sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

2-Davalı Üniversitenin 2547 sayılı Kanun'un 56/a-b. maddesi delaletiyle Harçlar Kanunu’nun 13/j. maddesi uyarınca harçtan muaf olduğu düşünülmeden davalı Üniversite aleyhine harca hükmedilmesi hatalı ise de, bu hususun düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

Sonuç:

Yukarıda açıklanan nedenlerle hüküm fıkrasının,

"Peşin alınan harçtan karar ilam harcının mahsubu ile 369,57 TL harcın davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak hazineye irat kaydına"

"Davacının yaptığı 493,00 TL yargılama gideri, 369,57 TL harç toplamı 862,57 TL yargılama giderinden kabul ve red oranı dikkate alınarak takdiren 737,63 TL sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, kalanın davacı üzerinde bırakılmasına,"şeklindeki 5. ve 6. bendinin çıkarılarak;

"Peşin alınan harçtan karar ilam harcının mahsubu ile 369,57 TL harcın davalı ... Kurumsal Hizmetler Temizlik Ltd. Şti.' den tahsil edilerek hazineye irat kaydına"

"Davacının yaptığı 493,00 TL yargılama giderinden kabul ve red oranı dikkate alınarak takdiren 421,515 TL sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen alınarak davacıya verilmesine, kalanın davacı üzerinde bırakılmasına" olarak düzeltilmesine; hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.12.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/20211, Karar No: 2015/1290, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2014/20211 E.  ,  2015/1290 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2020/15999, Karar No: 2022/11028, Tarih: 01.11.2022

**10. Ceza Dairesi         2020/15999 E.  ,  2022/11028 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması

üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 10/2. madde ve fıkrasının, “Bilinen en son adresin tebligata elverişli olmadığının anlaşılması veya tebligat yapılamaması hâlinde, muhatabın adres kayıt sisteminde bulunan yerleşim yeri adresi, bilinen en son adresi olarak kabul edilir ve tebligat buraya yapılır.” hükmü ile gerçek kişilere yapılacak tebligat ile ilgili olarak iki aşamalı bir yöntemin benimsenmiş olması karşısında, öncelikle bilinen en son adres (bilinen bir adres yoksa ya da bilinen en son adres ile adres kayıt sistemindeki adres aynı ise MERNİS adresi olduğu belirtilmeksizin adres kayıt sistemindeki adres) esas alınarak, 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 21/1. maddesine göre normal tebligat çıkarılıp, çıkarılan tebligatın bila tebliğ iade edilmesi halinde, aynı Kanunun 21/2. maddesi uyarınca adres kayıt sistemindeki adres bilinen en son adres olarak kabul edilerek, merci tarafından tebligata 7201 sayılı Tebligat Kanunu'nun 23/1-8 ve Tebligat Kanununun Uygulanmasına Dair Yönetmeliğin 16/2. maddesi hükümlerine göre, “Tebligat çıkarılan adres muhatabın adres kayıt sistemindeki adresi olduğundan, tebliğ imkansızlığı durumunda, tebligatın, Tebligat Kanunu'nun 21/2. maddesine göre bu adrese yapılması” gerektiğine dair şerh düşülerek tebliğ işlemlerinin tamamlanması gerektiği gözetilmeksizin, sanığın yokluğunda verilen karar sanığın bilinen en son adresi olan "... Mah. ... Sk. No:67 Yüreğir-Adana" adresine gönderilirken sokak numarası 051 Sokak olarak yanlış yazılması sonucu tebligat "adreste 051 sokak yoktur" açıklaması ile iade edilmiştir. Tebligatın iade edilmesi sonucu sanığın MERNİS adresine doğrudan Tebligat Kanununun 21/2. maddesi gereği tebliğ edildiğinin dolayısıyla tebligatın usulsüz olduğunun anlaşılması karşısında; sanığın 07/02/2020 tarihli eski hale getirme talebi ile temyiz isteğinin öğrenme üzerine ve süresinde olduğu kabul edilerek yapılan incelemede;

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından

gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Bozmaya uyulduğu, yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından

gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipi ile aşağıda belirtilen dışındaki yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Suç tarihi itibariyle yürürlükte bulunan TCK 191. maddesinde sanığa isnat edilen suç için temel ceza miktarının "bir yıldan iki yıla kadar hapis cezası" olarak belirlendiği; hükümden sonra yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK'nın 17/10/2019 tarihli ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile başlığı ile birlikte yeniden düzenlenmiş olan "Basit Yargılama Usulü" başlıklı 251. maddesinin 1. fıkrasında yer alan "Asliye ceza mahkemesince, iddianamenin kabulünden sonra adli para cezasını ve/veya üst sınırı iki yıl veya daha az süreli hapis cezasını gerektiren suçlarda basit yargılama usulünün uygulanmasına karar verilebilir." şeklindeki düzenlemeye, 7188 sayılı Kanun'un geçici 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan "01/01/2020 tarihi itibarıyla kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz." şeklindeki düzenleme ile sınırlama getirilmiş ise de; Anayasa Mahkemesinin 19/08/2020 tarihli 31218 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan, 25/06/2020 tarihli ve 2020/16 esas, 2020/33 karar sayılı iptal kararı ile, "...kovuşturma evresine geçilmiş..." ibaresinin, aynı bentte yer alan "... basit yargılama usulü..." yönünden Anayasaya aykırı bulunarak iptaline karar verilmesi sebebiyle kovuşturma evresine geçilmiş olan ve basit yargılama usulü uygulanabilecek dosyalar yönünden 7188 sayılı Kanun'un 5. maddesinin 1-d bendinde yer alan düzenlemenin iptal edildiği anlaşıldığından; Anayasa Mahkemesi kararlarının geriye yürümesi mümkün olmayıp, Ceza Muhakemesi Kanununda yapılan değişiklerin ise derhal uygulanması gerekmekle birlikte, basit yargılama usulü uygulanan olaylarda CMK'nın 251. maddesinin 3. fıkrasına göre; " mahkûmiyet kararı verildiği takdirde sonuç ceza dörtte bir oranında indirilir." şeklindeki düzenleme karşısında, Anayasa Mahkemesinin anılan iptal kararının neticeleri itibarıyla maddi ceza hukukuna ilişkin olduğunun ve CMK'nın 251. maddesinin 3.fıkrasında yer alan düzenlemenin sanık lehine sonuç doğurabilecek nitelikte olduğunun anlaşılması karşısında, TCK'nın 7. maddesi ile CMK'nın 251. maddesi hükümleri gözetilmek suretiyle sanık lehine olan uygulamanın belirlenerek yerine getirilmesi ve gereği için dosyanın, "Basit Yargılama Usulü" yönünden yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 01/11/2022 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/11736, Karar No: 2013/13764, Tarih: 02.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/11736 E.  ,  2013/13764 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

1)Sanık ... hakkında hakaret suçundan kurulan mahkumiyet hükmünün incelenmesinde;

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanık müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme aykırı ONANMASINA,

2)Sanıklar ... ve ... hakkında kasten yaralama suçundan kurulan mahkumiyet hükümlerinin incelenmesinde;

Sanıklar hakkında kasten yaralama suçundan haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasını gerektiren mağdurdan kaynaklanan herhangi bir haksız hareket bulunmaması nedeni ile tebliğnamenin bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA,

3)Sanık ... hakkında tehdit suçundan verilen beraat hükmünün incelenmesinde;

Sanığın yargılamasının yapıldığı kasten yaralama ve 6136 sayılı yasaya muhalefet suçlarından mahkumiyetine karar verilmiş olması nedeni ile tehdit suçundan beraat eden sanık lehine vekalet ücretine hükmedilmesi gerekmediğinden tebliğnamenin bozma görüşüne iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, mahkemenin kovuşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, gösterilen gerekçeye ve uygulamaya göre sanıklar müdafinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun ONANMASINA, 02.04.2013 gününde oy birliğiyle karar verildi.