muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2023/2899, Karar No: 2024/4153, Tarih: 19.11.2024

**6. Hukuk Dairesi         2023/2899 E.  ,  2024/4153 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1305 E., 2023/404 K.

KARAR : İstinaf Başvurusunun Esastan Reddi

İLK DERECE MAHKEMESİ : Anamur 3. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2021/79 E., 2021/148 K.

1) İlk Derece Mahkemesince adi yazılı şekilde düzenlenen kat karşılığı inşaat ve gayrimenkul satış vaadi sözleşmesinin feshi davasında; davaya dayanak 04/08/2011 tarihli düzenleme şeklinde gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı satış vaadi sözleşmesi başlıklı harici sözleşmenin tarafları olarak arsa sahibi ......, müteahhit ......., Gıda Tar. Ür. İnş. Tic. San. Ltd. Şti.'nin gösterildiği, sözleşmeyi ...'in inşaat müteahhidi kaşesiyle imzaladığı, ...'in sözleşmenin yapıldığı tarih olan 04/08/2011 tarihinde ...... Gıda Tar. Ür. İnş. Tic. San. Ltd. Şti.'ni temsile yetkili olduğu anlaşılmakla ...'in sözleşmeyi şirket adına yaptığı, taraflar arasında yapılan sözleşmelerin resmi şekle uygun yapılmaması, davalı yükleniciye sözleşme gereğince pay devri yapılmamış ve inşaatın kabul edilebilir seviyeye getirilmemiş olması dikkate alındığında; davacı vekilince sözleşmelerin feshi istenmiş olmakla, çoğun içinde az da vardır kuralı gereğince, anılan sözleşmenin geçersizliğinin tespitine karar verilmiştir.

2) Mahkemece verilen karara karşı davalı vekilince istinaf yoluna başvurması üzerine Bölge Adliye Mahkemesince; somut olayda, taraflar arasında imzalanan adi yazılı sözleşmeye göre tapuda taraflar arasında pay devri yapılmamış olsa da, 418 ada 5 parsel üzerinde kat irtifakının kurulduğu, bu parsel üzerindeki inşaatın büyük ölçüde (bilirkişi raporuna göre %85 oranında) tamamlanmış olduğu, burada sözleşmenin geçersizliğinden bahsetmenin mümkün olmadığı, ilk derece mahkemesince, taraflar arasında düzenlenen 04/08/2011 tarihli gayrimenkul satış vaadi ve kat karşılığı satış vaadi sözleşmesinin geriye etkili olarak feshine karar verilmesi gerekirken, sözleşmenin geçersizliğinin tespitine karar verilmiş olması yerinde değilse de, netice itibariyle davanın kabulüne karar verilmiş olmasının yerinde olduğu gerekçesiyle davalı vekili istinaf talebinin 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 353/1-b.1 maddesi gereğince esastan reddine karar verilmiştir.

3) Bu kararın süresinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin resen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

3) Bu kararın süresinde davalı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Kamu düzenine aykırılık hallerinin resen gözetildiği, istinaf nedenleriyle sınırlı ve usulüne uygun olarak istinaf inceleme ve denetiminin yapıldığı; dosya içeriği, kararın dayandığı gerektirici sebepler ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmadığı anlaşıldığından davalı vekilinin temyiz istemleri yerinde görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesi kararına ilişkin davalı vekilinin tüm temyiz sebeplerinin reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan kararın ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenden alınmasına, dosyanın ilk derece mahkemesine, kararın bir örneğinin Adana Bölge Adliye Mahkemesi 6. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 19.11.2024 tarihinde kesin olarak oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/9615, Karar No: 2020/12845, Tarih: 21.10.2020

**4. Ceza Dairesi         2020/9615 E.  ,  2020/12845 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre, yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.

Ancak;

17/10/2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01/01/2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25/06/2020,2020/16,2020/33; R.G. 19/08/2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin,7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1 maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirdiğinden, sanık ... 'in temyiz nedenleri yerinde görülmekle, tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayıp sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 21/10/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/2017, Karar No: 2011/5857, Tarih: 10.05.2011

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2011/2017 E.  ,  2011/5857 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davadan dolayı Yerel Mahkemece verilen hüküm davacı Hazine ve davalılar tarafından temyiz edilmekle, dosya incelendi gereği düşünüldü:

K A R A R

Temyiz incelemesi yapılabilmesi için;

Tazınmazın bulunduğu yerde 1980 yılından sonra düzenlenmiş memleket haritası getirtildikten sonra dosyanın hükme esas alınan raporu düzenleyen fen ve orman bilirkişi verilerek keşif sırasında uygulandığı bildirilen orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (Net-Cad veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine ablike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri müşterek imzalı rapor kendilerinden alınarak dosya içine konulması,

Ayrıca, dava dosyasının da H.Y.U.Y.’nın 433/3. maddesi ve Hukuk Mahkemeleri Yazı İşleri Yönetmeliğine uygun olarak tarih ve işlem sırasına göre düzenlenip dizi pusulasına bağlandıktan sonra gönderilmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Değinilen eksiklikler giderilmek üzere dosyanın yerel mahkemeye gönderilmesine 10/05/2011 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/5610, Karar No: 2024/7713, Tarih: 30.04.2024

**9. Hukuk Dairesi         2024/5610 E.  ,  2024/7713 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 25. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki alacak davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın usulden reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili ile katılma yoluyla davalı ... AŞ vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince istinaf başvurularının esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı vekili tarafından temyiz edilmekle; yapılan ön inceleme sonucunda gereği düşünüldü:

Miktar veya değeri kesinlik sınırını geçmeyen davalara ilişkin nihai kararlar, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 362 nci maddesi uyarınca temyiz edilemez. Temyize konu edilen miktarın kesinlik sınırının altında kalması hâlinde anılan Kanun’un 366 ncı maddesi atfıyla aynı Kanun’un 352 nci maddesinin birinci fıkrasının (b) bendi uyarınca temyiz dilekçesinin reddine karar vermek gerekir.

Dairemiz uygulamasına göre temyiz kesinlik sınırı belirlenirken yalnız alacağın değeri dikkate alınır. Faiz, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti ve yargılama giderleri hesaba katılmaz.

6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrası uyarınca alacağın tamamının dava edilmesi hâlinde, kararda asıl talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın temyiz hakkı bulunmamaktadır. Bu nedenle talebinin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmayan tarafın, icra inkar tazminatı, vekâlet ücreti, yargılama giderleri veya gerekçeye yönelik temyizi de incelenmez. Ancak, talebin kabul edilmeyen bölümü kesinlik sınırını aşmamakla birlikte, temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşması hâlinde, dava değerine ilişkin kesinlik sınırı kıyas yoluyla uygulanarak temyiz incelemesi yapılabilir (Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, Cilt IV, İstanbul, İlaveli Beşinci Bası, 1991, s. 4217).

Diğer taraftan 6100 sayılı Kanun'un 362 nci maddesinin ikinci fıkrasının açık hükmü karşısında; davanın kabulüne dair karar davacı bakımından, reddine dair karar ise davalı bakımından kesindir. Ancak tarafların, kesinlik hesabında dikkate alınmayan vekâlet ücreti, yargılama gideri, icra inkar tazminatını veya gerekçeyi temyiz konusu yapmaları hâlinde, davanın değerinin (dava konusu edilen alacak veya tazminatın tamamı) veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin değerinin tek başına kesinlik sınırını aşıp aşmadığına bakılmalıdır. Bu iki durumdan birinin gerçekleşmesi hâlinde 6100 sayılı Kanun'un 361 inci maddesinin ikinci fıkrasına göre hukuki yararın mevcut olup olmadığı incelenebilir. Böylece davada haklı çıkmış olan tarafın da dava değerinin veya temyiz konusu yapılan icra inkar tazminatı, yargılama gideri veya vekâlet ücretinin tek başına kesinlik sınırını aşması kaydıyla, temyiz hakkı bulunduğu kabul edilmelidir.

Yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda ve dosya içeriğine göre davanın reddine karar verilmiş olup kararı temyiz eden davalı yönünden dava değeri veya temyiz konusu yapılan vekâlet ücreti miktarının tek başına, Bölge Adliye Mahkemesinin karar tarihi itibarıyla kesinlik sınırı olan 378.290,00 TL’nin altında kaldığı anlaşılmaktadır.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Davalı vekilinin temyiz dilekçesinin miktardan REDDİNE,

Peşin alınan temyiz harcının istek hâlinde ilgiliye iadesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin kararı veren Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

30.04.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13248, Karar No: 2017/5957, Tarih: 17.10.2017

**4. Hukuk Dairesi         2015/13248 E.  ,  2017/5957 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı ... vekili Avukat ... tarafından, davalılar ... ve ... aleyhine 29/05/2013 gününde verilen dilekçe ile rücuen tazminat istenmesi üzerine mahkemece yapılan yargılama sonunda; davanın kısmen kabulüne dair verilen 04/06/2015 günlü kararın Yargıtay’ca incelenmesi taraf vekillerince süresi içinde istenilmekle temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten sonra tetkik hakimi tarafından hazırlanan rapor ile dosya içerisindeki kağıtlar incelenerek gereği görüşüldü.

Dava, rücuen tazminat istemine ilişkindir. Mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiş; hüküm, taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Davacı vekili, dava dışı hasta ...’ın davacı Üniversiteye bağlı Tıp Fakültesi Hastanesi Nöroloji Bölümüne sevk edildiğini, burada beyin filminin çekilmesi sonucu ilaç tedavisi uygulandığını, ancak tedavinin ardından kısa süre içinde hastada sağlık sorunlarının ortaya çıktığını ve hastanın komaya girdiğini, bu olay nedeniyle davacı Üniversiteye ... İdare Mahkemesinde tazminat davası açıldığını, dava sonucunda üniversite tarafından ödeme yapıldığını belirterek, ödenen tazminatın kusurlu olan davalılardan alınmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddedilmesi gerektiğini savunmuşlardır.

Mahkemece, davacının alacak miktarını belirlemek üzere hesap bilirkişisinden alınan rapor ile ... 2. Sulh Ceza Mahkemesinin 2009/228 esas sayılı dava dosyasında alınan Adli Tıp Kurumu raporları sonucunda rücuya konu olan zarar tutarında bir miktar hakkaniyet indirimi yapılarak belirlenen tazminat miktarından davalılar müştereken ve müteselsilen sorumlu tutularak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dava rücuen tazminat istemine ilişkin olduğundan, zararın doğmasına neden olduğu iddia edilen davalılardan her biri, yalnızca kendi kusuruna isabet eden miktardan sorumludur. Davalıların mahkemece takdir edilen zararın tamamından müteselsilen sorumlu tutulmaları doğru değildir. Rücuda teselsül olmaz ilkesi uyarınca, her bir davalının somut olaydaki kusur ve sorumluluğunun belirlenmesi gerekir. Mahkemece davalıların kusur oranlarının tespiti için herhangi bir rapor alınmadan hüküm tesisi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre tarafların diğer temyiz itirazlarının bu aşamada incelenmesine yer olmadığına ve davalılardan peşin alınan harcın istek halinde geri verilmesine 17/10/2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18908, Karar No: 2015/2460, Tarih: 19.02.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/18908 E.  ,  2015/2460 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : MALKARA SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/06/2013

NUMARASI : 2011/158-2013/254

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar Davalı M.. E.. tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

KARAR

Dava, ecrimisil isteğine ilişkin olup, davacılar, kayden paydaş oldukları dava konusu 13 parça taşınmazın uzun yıllardır davalılar tarafından kullanıldığını ve taşınmazları kullanmalarına izin verilmediğini, uyarılara ve açılan davalara rağmen davalıların kullanıma devam ettiklerini ileri sürerek ecrimisil istemişlerdir.

Mahkemece, davacıların belirlenen dönemde 2.958,25-TL ecrimisil talep edebilecekleri gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden tarafların murisi A. E..'in 2002 yılında ölümü ile davacı Eda'nın 160/640, Hafize'nin 60/640 ve davalı Mehmet 60/640 payla mirasçı oldukları, dava konusu onüç parça taşınmazın tamamının verasette iştiraken mirasçılar adına kayıtlı olduğu, Malkara Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2007/592 E. 2009/636 K. sayılı dosyasında dava konusu 774 ve 795 parseller dışındaki taşınmazlar üzerindeki ortaklığın giderilmesine karar verildiği ve anılan taşınmazların satıldığı, davacı Hafize'nin vesayet makamından aldığı yetkiyle Eda adına vesayeten dava açtığı bilahare davada Eda'yı temsil etmek üzere Av. A.. Ş..'nin kayyım olarak atandığı anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konusu 56, 69, 101, 110, 112, 261, 376, 482, 649, 656 ve 700 parsel sayılı taşınmazların 2009-2010 ve 2010-2011 sezonunda davalılar tarafından haklı ve geçerli bir neden olmaksızın kullanıldığı, Malkara Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 2007/592 E. sayılı ortaklığın giderilmesi davasında davalı Mehmet'e yapılan tebligatla intifadan men olgusunun gerçekleştiği saptanmak suretiyle davacıların payı oranında hesaplanan ecrimisile hükmedilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmamaktadır. Davalı Mehmet'in bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Davalının dava konusu 774 ve 795 parsellere yönelik temyiz itirazlarına gelince, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan

Davalının dava konusu 774 ve 795 parsellere yönelik temyiz itirazlarına gelince, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil istiyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan

yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olayda, hakkında ortaklığın giderilmesi davası açılan taşınmazlar bakımından davalıya yapılan tebligatla intifadan men olgusu gerçekleşmişse de, dava konusu 774 ve 795 parseller yönünden ortaklığın giderilmesi davası açılmadığı gibi dosya kapsamından davacıların daha önce intifadan men olgusunun gerçekleştiğini de kanıtlayamadıkları da anlaşılmaktadır. Ne varki, davacı taraf, davalı Mehmet aleyhine Malkara Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/65 E. sayılı dosyasında elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası açtığına göre bu davaya ilişkin dilekçenin davalıya tebliğ edildiği tarihte anılan parseller yönünden de intifadan men olgusunun gerçekleştiğinin kabulü gerekir.

Hal böyle olunca; davalı Mehmet yönünden, dava konusu 774 ve 795 parsel sayılı taşınmazlar için, Malkara Asliye Hukuk Mahkemesi'nin 2011/65 E. sayılı dosyasında, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden eldeki dava tarihine kadar olan dönem için ecrimisile hükmedilmesi gerekirken 2009-2010 ve 2010-2011 sezonu için hesaplama yapılmak suretiyle yazılı şekilde hüküm kurulması doğru değildir.

Davalı Mehmet'in bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulüyle, hükmün açıklanan nedenden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alının peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 19.02.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.