muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/36396, Karar No: 2014/468, Tarih: 14.01.2014

**4. Ceza Dairesi         2012/36396 E.  ,  2014/468 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı;

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Kamu görevlisine hakaret suçundan temel cezanın doğrudan TCK nın 125/3-a maddesi uyarınca 1 yıl olarak belirlenmesi gerekirken, anılan maddenin birinci fıkrası uyarınca 3 ay olarak belirlenmesi Kanuna aykırı ise de; karşı temyiz olmadığından bozma yapılamayacağı,

Anlaşılmış ve ileri sürülen başkaca temyiz nedenleri yerinde görülmediği gibi hükmü etkileyecek oranda hukuka aykırılığa da rastlanmamıştır.

Ancak,

TCK'nın 53/1-c maddesindeki hak yoksunluğunun sanığın kendi alt soyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar devam edeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık ... müdafiinin temyiz iddiaları bu nedenle yerinde ise de, bu aykırılık, yeniden duruşma yapılmasına gerek olmaksızın düzeltilebilir nitelikte bir yanılgı olduğundan, temyiz edilen kararın açıklanan noktası tebliğnameye uygun olarak, 5237 sayılı TCK'nın 53/1-(c) maddesinde yer alan hak yoksunluğunun sanığın kendi altsoyu üzerindekilerle sınırlı olmak üzere koşullu salıverilme tarihine kadar uygulanması biçiminde DÜZELTİLMEK ve başkaca yönleri Kanuna uygun bulunan hüküm, bu bağlamda ONANMAK suretiyle 5320 sayılı Kanunun 8/1. madde ve fıkrası aracılığıyla 1412 sayılı CMUK’nın 322. maddesi uyarınca davanın esasına, 14/01/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21007, Karar No: 2016/13873, Tarih: 27.06.2016

**7. Hukuk Dairesi         2016/21007 E.  ,  2016/13873 K.**

**"İçtihat Metni"**

T.C.

YARGITAY

...

Dava Türü : İşe İade

YARGITAY İLAMI

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalılar vekillerince istenilmekle, temyiz isteklerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı, davalılar arasındaki ilişkinin muvazaalı olduğunu ve iş sözleşmesinin geçerli neden olmaksızın feshedildiğini belirterek feshin geçersizliğine ve işe iadesine, işe başlatmama tazminatı ile boşta geçen süre ücretinin hüküm altına alınmasını istemiştir.

Davalı ... vekili, davacının diğer davalı şirket işçisi olduğundan husumet yöneltilemeyeceğini savunurken diğer davalı ... vekili ise davacının iş sözleşmesinin işin bitimi nedeniyle sona erdiğini, iş sözleşmesinin belirli süreli olduğunu, davacının işten ayrılmasında diğer davalının belirleyici olduğunu savunarak davanın reddini istemişlerdir.

Mahkemece taraflar arasnıda asıl işveren-alt işveren ilişkisi bulunduğu ve davacının belirsiz süreli iş sözleşmesi ile çalıştırılıp iş aktinin de geçerli neden olmaksızın feshedildiği gerekçesiyle davanın kabulüne ve davacının ...'ndeki işe iadesine şeklinde hüküm kurulmuştur.

Anayasanın 141'nci maddesi uyarınca, yargı kararlarının gerekçeli olarak yazılması gerekir. Bu husus 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanununun 297'nci maddesinde de hüküm altına alınmıştır. Anılan anayasal ve yasal düzenlemeler gereğince yargıcın, tarafların iddia ve savunmalarının özetini, anlaştıları ve anlaşamadıkları hususları, çekişmeli vakıalar hakkında toplanan delilleri, delillerin tartışılması ve değerlendirilmesini, sabit görülen vakıalarla bunlardan çıkarılan sonuç ve hukuki sebepleri kararda göstermesi zorunludur. Maddi olgularla hüküm fıkrası arasındaki hukuki bağlantı da ancak bu şekilde kurulabilecek, ayrıca yasal unsurları taşıyan bu gerekçe sayesinde, kararların doğruluğunun denetlenebilmesi mümkün olacaktır. Kararın gerekçesi ile hüküm fıkrasının birbirine aykırı olmaması gerekir. Hüküm sonucu kısmında gerekçeye ait herhangi bir söz tekrar edilmeksizin isteklerin her biri hakkında verilen hükümle taraflara yüklenen borç ve tanınan hakların mümkünse sıra numarası altında birer birer açık, şüphe ve tereddüt uyandırmayacak şekilde gösterilmesi gerekir.

Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Diğer taraftan, yasanın aradığı anlamda oluşturulacak kararların hüküm fıkralarının açık, anlaşılır, çelişkisiz, uygulanabilir olmasının gerekliliği kadar; kararın gerekçesinin de sonucu ile tam bir uyum içinde, o davaya konu maddi olguların mahkemece nasıl nitelendirildiğini, kurulan hükmün hangi nedenlere ve hukuksal düzenlemelere dayandırıldığını ortaya koyacak; kısaca, maddi olgular ile hüküm arasındaki mantıksal bağlantıyı gösterecek nitelikte olması gerekir.

Zira tarafların o dava yönünden, hukuk düzenince hangi nedenle haklı veya haksız görüldüklerini anlayıp değerlendirebilmeleri ve Yargıtay’ın hukuka uygunluk denetimini yapabilmesi için ortada usulüne uygun şekilde oluşturulmuş; hükmün hangi nedenle o içerik ve kapsamda verildiğini ayrıntılarıyla gösteren, ifadeleri özenle seçilmiş ve kuşkuya yer vermeyecek açıklıktaki bir gerekçe bölümünün ve buna uyumlu hüküm fıkralarının bulunması zorunludur.

Somut olayda mahkemece, davalılar arasındaki hukuki ilişkinin asıl-alt işveren ilişkisi olduğu belirtilmesine rağmen hüküm fıkrasında davacının davalılardan -ki mahkemece asıl işveren kabul edildiği halde- ...'ndeki işe iadesine şeklinde hüküm kurularak sonuca gidilmiştir. Oysa bu kabul şekli gerekçe ile açık bir çelişkinin ortaya çıkmasına neden olmuştur.

Yapılacak iş; davalılar arasındaki hukuki ilişkinin niteliğini belirlemek ve bu niteliği uygun şekilde hüküm fıkrası oluşturmak olup bu aykırılığın giderilmesi suretiyle gerçeğe ve hukuka uygun bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı biçimde karar verilmiş olması olup bozma nedenidir.

O halde davalıların bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli, hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ:Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalıların diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harçlarının istek halinde davalı şirkete iadesine, 27.06.2016 tarihinde oybirliğiyle KESİN olarak karar verildi.

...
Yargıtay — Esas No: 2015/23820, Karar No: 2016/2156, Tarih: 11.02.2016

**8. Hukuk Dairesi         2015/23820 E.  ,  2016/2156 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İcra Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Şikayet

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

KARAR

Sair temyiz itirazları yerinde değil ise de;

Borçlu vekili İcra Mahkemesi'ne başvurusunda; takip dayanağı mahkeme kararı ve Yargıtay İlamına aykırı olarak fazla faiz miktarı içeren 11/12/2014 tarihli muhtıranın iptalini talep etmiştir.

Mahkemece; bilirkişi raporunda borç miktarı 381.856,82 TL hesaplanmış ise de resen yapılan hesaplamada toplam borç miktarının 385.237,91 TL olduğu bu miktarın muhtıra miktarı olan 392.681,02 TL'den düşüldükten sonra 11/12/2014 tarihli muhtırada fazla istenen 7.380,11 TL'nin iptaline karar verilmiş, hüküm borçlu vekilince temyiz edilmiştir.

3095 sayılı Kanuni Faiz ve Temerrüt Faizine İlişkin Kanun'un, 3678 sayılı Yasa ile değişik 4/a maddesinde; sözleşmede daha yüksek akdi veya gecikme faizi kararlaştırılmadığı hallerde, yabancı para borcunun faizinde Devlet Bankalarının o yabancı para ile açılmış bir yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranının uygulanacağı belirtilmiştir..... Bankası Tebliğleri gereğince uygulayacakları azami faiz oranlarını tespit ederek, Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'na bildirmek zorundadırlar. Ancak bildirilen bu oranlar bankaların mevduat kabulünde uygulayabilecekleri azami oranlar olup, fiilen uyguladıkları oranlar ile farklılık gösterebileceğinden,... Bankalarından fiilen uygulanan oranlar sorularak, faiz oranlarının tespiti gerekmektedir.

Somut olayda takip dayanağı ilamın hüküm bölümü 11.Hukuk Dairesi'nin 2012/11506 Esas 204/2084 Karar sayılı düzelterek onama ilamı ile "69.024.40-EURO'nun 10/12/1999 tarihinden itibaren 3095 sayılı Yasa'nın 4/a maddesi gereğince devlet bankalarının euro cinsi para ile açılmış 1 yıl vadeli mevduat hesabına ödediği en yüksek faiz oranı üzerinden, faizi ile birlikte 5411 sayılı Yasa'nın 107. md gereğince borcu üstlenen TMSF'den TAHSİLİNE" şeklini almıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda ise, kamu bankalarınca yabancı paralara açılmış 1 yıl vadeli mevduatlara fiilen uygulanan en yüksek mevduat faiz oranları dosyada olmadığından, resen kamu bankaları içerisinde en yüksek faiz oranı Halk Bankası tarafından uygulandığından bu bankanın döviz faiz oranları esas alınarak faiz hesabı yapılmıştır. -//-

Mahkemece, ilam ve Yasa maddesi gözönüne alınarak, Devlet Bankalarının EURO cinsinden yabancı paraya açtıkları bir yıl vadeli mevduat hesabına fiilen uyguladıkları en yüksek faiz oranları sorularak bu oranlar üzerinden yaptırılacak inceleme ile sonuca gidilmesi gerekirken, bu gereklilik dikkate alınmadan eksik incelemeyle yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile Mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m. 297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 11.02.2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/4282, Karar No: 2024/4390, Tarih: 09.10.2024

**7. Hukuk Dairesi         2023/4282 E.  ,  2024/4390 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 1. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2023/1881 E., 2023/1769 K.

DAVALILAR : ... vd. vekili Avukat ...

DAVA TARİHİ : 15.02.2018

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ: Bafra 1. Asliye Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2022/248 E., 2023/120 K.

Taraflar arasında görülen paydaşlar arasındaki el atmanın önlenmesi ve ecrimisil davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkili ile davalıların murisi ...nin 177 parsel sayılı taşınmazda birlikte hissedarken aralarında taşınmazın nasıl kullanılacağını belirten 23.05.1996 tarihli protokol düzenlediklerini, protokole göre taşınmazın kuzeyini...'in güneyini davacının kullanacağını, bölgede yapılan toplulaştırma işlemleri sonucunda 177 parselin ikiye bölünerek 177 parsel ve 158 ada 2 parsel olduğunu, taşınmazın kuzeyini... mirasçılarının güneyini davacının kullanmaya devam ettiğini, ancak müvekkilinin kendisine düşen kısımdan daha az yer kullandığını ileri sürerek, müvekkilinin hissesine yönelik el atmanın önlenmesini, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla ecrimisil tazminatının şimdilik 10.000,00 TL'sinin davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiliyle müvekkiline verilmesini talep etmiştir. Davacı vekili yargılama esnasında sunduğu 19.10.2022 tarihli beyan dilekçesinde; davaya konu edilen ve davalı tarafından el atılan kısmın müvekkilinin uhdesine geçtiğini, iş bu davada el atmanın önlenmesi isteminin konusuz kaldığını, bu nedenle eksik harcı yatırmadıklarını beyan etmiştir.

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; toplulaştırma nedeniyle taşınmazda bir değişiklik olmuş ise bunun 3 sezondur olduğunu, bu nedenle 5 yıllık ecrimisil istenilemeyeceğini, müvekkilleri yönünden 1996 yılındaki anlaşmaya aykırı bir durumun söz konusu olmadığını, davacının ortaklığın giderilmesi davası açması gerektiğini, uygulamadan kaynaklı değişikliğin yükümlülüklerinin müvekkillerine yüklenemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

II. CEVAP

Davalılar vekili cevap dilekçesinde; toplulaştırma nedeniyle taşınmazda bir değişiklik olmuş ise bunun 3 sezondur olduğunu, bu nedenle 5 yıllık ecrimisil istenilemeyeceğini, müvekkilleri yönünden 1996 yılındaki anlaşmaya aykırı bir durumun söz konusu olmadığını, davacının ortaklığın giderilmesi davası açması gerektiğini, uygulamadan kaynaklı değişikliğin yükümlülüklerinin müvekkillerine yüklenemeyeceğini belirterek, davanın reddini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla icra tehdidi ile yapılan tahliye halinde davanın konusuz kaldığından bahsedilemeyeceği, toplulaştırma işlemi sonucunda protokolün geçerliliğinin kalmadığı, uyuşmazlığın 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun 688 vd. maddelerindeki müşterek mülkiyet hükümlerine göre kesin sonuç getiren taksim ve ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlenmesi gerektiği ve kötü niyetli kullanımdan bahsedilemeyeceği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde;

1. Davalının kötü niyetli olarak harç yatırdığını ve nispi vekalet ücretine hükmedilmesinin hatalı olduğunu,

2. Taşınmazda fiili taksim bulunduğu ve 1996 tarihli protokolün geçerliliğini koruduğunu,

3. Davalıların da fiili taksim bulunduğunu kabul ettikleri halde Mahkemece tecavüzlü kısmın tereddüt uyandırmayacak şekilde belirlenmesi için bilirkişilerden ek rapor alınmadığını ileri sürerek, kararın kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile İlk Derece Mahkemesinin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve esas yönünden yasaya aykırılık bulunmadığı kanaatine varıldığından, başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını aynen tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, paydaşlar arasında el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 683 ve devamı maddeleri.

Davacı vekili temyiz dilekçesinde; istinaf dilekçesindeki itirazlarını aynen tekrar ederek, kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, paydaşlar arasında el atmanın önlenmesi ve ecrimisil istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri,

2. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (TMK) 683 ve devamı maddeleri.

3. Paylı mülkiyete konu bir taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı ya da kullanabileceği bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay İçtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorunu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açılmak suretiyle çözümlenmesi gerekmektedir.

4. Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren ya da (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, el atmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

5. Paydaşlar arasındaki el atmanın önlenmesi davalarında öncelikle tüm paydaşları bağlayan bir taksim sözleşmesi ve özel bir parselasyon planının olup olmadığı veya fiili kullanma biçiminin oluşup oluşmadığı üzerinde özenle durulmalı varsa çekişmeli yerin kimin kullanımına terk edildiği saptanılmalı, harici veya fiili taksim yoksa uyuşmazlık yukarıda değinildiği gibi TMK’nın müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

3. Değerlendirme

1. Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Davacı vekilinin temyiz itirazlarının reddi ile temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

09.10.2024 tarihinde kesin olmak üzere oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/29370, Karar No: 2015/20374, Tarih: 29.06.2015

**8. Ceza Dairesi         2014/29370 E.  ,  2015/20374 K.**

**"İçtihat Metni"**

Genel güvenliği kasten tehlikeye sokacak şekilde silahla ateş etme suçundan sanık ... hakkında 01.03.2010 tarihli verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar kaldırılarak hükmün açıklanmasına ve 5237 sayılı TCK.nun 170/1-c madde ve fıkrası uyarınca hükümlülüğüne dair;.... Asliye Ceza Mahkemesinin 19.06.2013 gün ve 2013/38 esas, 2013/458 karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi sanık müdafii tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelendi:

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Tutanak düzenleyici tanıklar 09.05.2007 tarihli oturumda dinlendiklerinden tebliğnamede bozma düşüncesine iştirak edilmemiş, CMK.nun 231/11. maddesine aykırı olarak, açıklanan hükümdeki hapis cezasının adli para cezasına çevrilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

CMK.nun 231/11. maddesi gereğince hükümdeki kararın açıklanması ile yetinilmesi gerekirken TCK.nun 62. maddesinin uygulanması yasaya aykırı ise de aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde gösterilen ve değerlendirilen delillere, oluşa ve mahkemenin soruşturma sonucunda oluşan inanç ve takdirine, suçun oluşumuna ve niteliğine uygun kabul ve uygulamasına, hukuka uygun, yasal ve yeterli olarak açıklanan gerekçeye göre sanık müdafiinin, eksik inceleme yapıldığına yönelik temyiz itirazları yerinde görülmediğinden reddiyle hükmün (ONANMASINA), 29.06.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/10768, Karar No: 2021/1396, Tarih: 10.02.2021

**12. Ceza Dairesi         2017/10768 E.  ,  2021/1396 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : 2863 sayılı Kanuna aykırılık

Hüküm : 2863 sayılı Kanunun 65/1, TCK’nın 62, 52/2, 51/1-3, 53. maddeleri gereğince mahkumiyet

2863 sayılı Kanuna aykırılık suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

T.C. Anayasa Mahkemesinin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararının 24/11/2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle, iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesi gerekliliğinin infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Olay tarihinde Tarsus Müze Müdürlüğüne yapılan ihbarda, 1. derece arkeolojik sit alanında iş makinesi ile izinsiz uygulama yapıldığının belirtilmesi üzerine müze müdürlüğünde görevli arkeologlar tarafından suça konu yerde yapılan incelemelerde, Adana Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulu Müdürlüğünün 09/02/1999 tarih ve 3302 sayılı kararı ile tescilli 1. derece arkeolojik sit alanında kalıp, aynı Kurulun 17/10/2012 tarih ve 1517 sayılı kararı ile sit sınırları genişletilmek suretiyle koruma altına alınan Gülek Kalesi’nin güney cephesinde, kaleye 50 - 60 metre mesafedeki Maliye Hazinesi adına kayıtlı taşınmazda sanık tarafından iş makinesi ile 150 - 200 metre uzunluğunda teraslama şeklinde yol açma ve tesfiye çalışması yapıldığının tespit edildiği, dosya kapsamında mevcut bilirkişi raporları ile eylemin sabit olduğu anlaşılmakla,

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin, eylem nedeniyle zarar oluşmadığına, kararın usul ve yasaya aykırı olduğuna ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle, hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA; 10/02/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.