muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2014/24329, Karar No: 2015/17738, Tarih: 06.10.2015

**21. Hukuk Dairesi         2014/24329 E.  ,  2015/17738 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

K A R A R

Gerekçeli kararın davalı işveren ...’na tebliği için 7201 sayılı Yasanın 21. maddesine göre tebligat çıkarıldığı, bunun bila tebliğ iade edilmesi üzerine, adı geçen davalının mernis adresinin mevcut olup olmadığı araştırılmaksızın 7201 sayılı yasanın 35. maddesine göre gerekçeli kararın tebliğ edildiği, davacının temyiz dilekçesinin ise tebliğ edilmediği anlaşılmıştır.

Gerçek kişilere Kanunun 35. maddesine göre tebligat yapılabilmesi için, tebligat yapılacak kişinin kendisine veya adresine kanunun gösterdiği usullere göre daha önceden tebliğ yapılmış olması, bu kişinin adresini değiştirmesi ve yenisini bildirmemiş olması, son olarak da adres kayıt sisteminde yerleşim yeri adresinin tespit edilememesi gerekir.

Somut olayda yasanın aradığı şartların yerine getirildiğinden bahsetmek mümkün değildir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle;

1-Davalı ...’nun adres kayıt sistemindeki adresi tespit edildikten sonra gerekçeli kararın bu adresinde yöntemince tebliğ edilerek temyiz süresi geçtikten sonra ve gerektiğinde Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanununun 432 ve 433. maddelerindeki prosedür işletildikten sonra gönderilmek,

2-Temyiz eden davacı vekili tarafından sunulan temyiz dilekçesinin, HUMK'nun 433. maddesi gereğince davalı işverene yöntemince tebliğ edilerek, tebligat parçası eklendikten sonra gönderilmek üzere,

Dosyanın mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, 06.10.2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/7816, Karar No: 2020/10384, Tarih: 25.11.2020

**5. Hukuk Dairesi         2020/7816 E.  ,  2020/10384 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, dosya incelendi, gereği düşünüldü:

KARAR

Dava dilekçesinde, kiracının tahliyesi istenmiş, mahkemece davanın kabulüne karar verilmiştir. Hükmün davalı tarafından temyizi üzerine, Yargıtay (kapatılan) 20. Hukuk Dairesinin 19/03/2019 gün ve 2018/1291 E.- 2019/1918 K. sayılı ilamı ile “dava konusu bağımsız bölüm malikinin davaya dahil edilip taraf teşkili sağlandıktan sonra işin esasına girilerek tüm deliller toplanıp oluşacak sonuç doğrultusunda bir karar verilmesi gerektiğinin düşünülmemiş olması doğru görülmemiştir” gerekçesiyle bozulmuştur.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada, davanın kabulü ile davalının tahliyesine karar verilmiş, hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-Dosya içerisindeki gerekçeli karar ile UYAP sistemine kayıtlı gerekçeli karar arasında farklılıklar bulunduğu, ayrıca bağımsız bölüm malikinin dosya içerisindeki karar başlığında dahili davalı, UYAP sitemindeki karar başlığından ise dahili davacı olarak gösterildiği anlaşılmakla, gerekçeli kararda çelişki oluşturulmak suretiyle 6100 sayılı HMK nın 297. maddesine aykırı karar verilmesi,

2-Dava dilekçesinde, davalı kiracının bağımsız bölümde Sibirya kurdu cinsi hayvan beslediği, ortak alanlara ve asansöre hayvanın kasıtlı olarak tuvaletinin yaptırıldığı, hayvanın beslendiği et ve kemiklerin ortak alanlara atılmak suretiyle kirletildiği, başkaca sokak hayvanlarınında ortak alanda beslendiği ve kirletildiği, bütün uyarılara rağmen bu davranışlarına son verilmediği beyan edilerek kiracının tahliyesinin istenildiği, yargılama aşamalarında dinletilen davacı tanıklarının ise, davalı kiracının evinde köpek beslediğini, sokaktan geçen köpekleride beslediği beyanlarında bulunduğu, dosya kapsamında anayapı ve asansör içerisinde hayvan beslendiğine ve buraların kirletildiğine veya kat maliklerine açık zarar verildiğine ilişkin kiracının tahliyesini gerektirir hüküm kurmaya yeterli delil bulunmadığı anlaşılmaktadır.

Anataşınmazın yönetim planının 9/e maddesinde, kat maliklerinin kat malikleri kurulunca izin verilmedikçe hayvan, kedi, köpek besleyemeyeceklerinin düzenlendiği, dava dilekçesinde hayvan beslenmesinden kaynaklanan kiracının tahliyesi isteminin aynı zamanda bağımsız bölümde beslenen hayvanında tahliyesi-bağımsız bölümden uzaklaştırılması istemini de içerdiği dikkate alınarak, 6100 sayılı HMK nın 26. maddesine göre hâkimin, tarafların talep sonuçlarıyla bağlı olduğu, ondan fazlasına veya başka bir şeye karar veremeyeceği, duruma göre, talep sonucundan daha azına karar verebileceği düzenlemesi gereğince, bağımsız bölümde beslenen hayvanın bağımsız bölümden uzaklaştırılmasına karar verilmesi ile yetinilmesi gerekirken, davalı kiracının tahliyesine karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

Doğru görülmemiştir.

Davalının temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün, HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istenildiğinde iadesine ve temyize başvurma harcının Hazineye irad kaydedilmesine, 25/11/2020 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/639, Karar No: 2019/6502, Tarih: 23.05.2019

**13. Hukuk Dairesi         2018/639 E.  ,  2019/6502 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile ... vekili avukat ... Bala aralarındaki dava hakkında ... 5 Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 22/12/2015 tarih ve 2015/390-2015/641 sayılı hükmün Dairemizin 25/10/2017 tarih ve 2016/19074-2017/10151 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

K A R A R

Davacı, emlakçılık işi ile uğraştığını, davalının 1/4 hisse ile maliki olduğu sekiz parça taşınmazın satışı için gerekli ortamın oluşturulması, pazarlanması ve satışa aracılık edilmesi için aralarında 7.11.2013 tarihli sözleşme yapıldığını, sözleşme gereğince tüm yükümlülükleri yerine getirdiğini, taşınmazların piyasa rayiç değerlerinin lisanslı gayrimenkul değerleme uzmanına belirlettiğini, alıcı adayları ile davalı ve eşini biraraya getirdiğini, ancak davalının sürekli şekilde fikir değiştirerek, taşınmazın rayiç değerinin çok çok üstünde satış bedeli talep ederek sözleşmenin ve satışın gerçekleşmesine engel olduğunu, davalının satış yapılamadığı için aynı şartlarla sözleşmenin 1 yıl daha uzadığı halde sözleşmeyi yok sayarak kendisini devre dışı bırakarak alıcı adayları ile tek başına hareket ederek irtibata geçtiğini, sözleşme gereğince öngörülen cezai şart bedelini 4.12.2014 tarihli ihtara rağmen ödemediği gibi, 10.12.2014 tarihli ihtarla haksız olarak feshettiğini bildirdiğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 1.200,000,00 TL ceza-i şartın faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, davacının edimlerini yerine getirmediğini, kendisine ciddi bir alıcı bulamadığını sözleşmenin bu şekilde sona erdiğini, dava dışı eşine ait olduğunu bildirdiği mesaj ve mail adreslerinin de eşine ait olmadığı gibi, kendisini de bağlamadığını ve haklı olarak sözleşmenin feshedildiğini savunarak, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, Dairemizce karar düzeltilerek onanmış, davacı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan davacının karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş, Dairemizce karar düzeltilerek onanmış, davacı bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

1-Temyiz ilamında belirtilen gerektirici nedenler karşısında usulün 440.maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan davacının karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

2-Davacı ile davalı arasında imzalanan 7.11.2013 tarihli "Gayrimenkul satımı aracılık sözleşmesi "nin" sözleşmenin süresi, geçerliliği ve sona ermesi " başlıklı maddesinde; .... Sözleşme imza tarihinden itibaren 1 yıl süre ile geçerlidir. Sürenin bitiminde sözleşme konusu gayrimenkullerin satışı gerçekleşmezse bu durumda iş bu sözleşme aynı şartlarda ve aynı süre için yenilenmiş sayılır. Sözleşmenin " cezai şart " başlıklı maddesinde; satıcı sözleşme süresi içersinde gayrimenkulün satışından vazgeçerse ya da sözleşmeyi feshederse, satışı amacıyla başka kişi veya kuruluşlar aracılığıyla ya da kendi başına işlemde bulunursa, bu durumda gayrimenkullerin piyasa bedelinin % 10'una karşılık gelen bedeli ceza-i şart olarak ödemeyi şimdiden kabul ve taahhüt eder. Aracı sözleşme süresince gayrimenkuller günün ekonomik/piyasa rayaci değeri ve ... lisanslı gayrimenkul değerleme şirketi tarafından düzenlenmiş rapor değeri üzerinden ciddi bir alıcı ile satıcıyı karşılaştırmadığı takdirde sözleşme satıcı tarafından bir yıl sonra tek taraflı feshedilir, düzenlemesinin getirildiği anlaşılmaktadır.

Yukarıda ayrıntılı şekilde hükümleri açıklanan taraflar arasındaki sözleşmenin TBK'nun 520 ve devamı maddelerde düzenlenen simsarlık sözleşmesi olduğu açıktır. Davacı, sözleşmenin davalı tarafça haksız feshi ve kendisini devre dışı bırakarak kendi başına alıcı adayları ile irtibata geçtiğini ileri sürerek sözleşmede öngörülen cezai şartın ödetilmesi isteği ile eldeki davayı açmıştır. Anılan hükümde belirtildiği şekilde 1 yıl içinde, davacı simsarın davalı satıcıyı alıcı adayları ile karşılaştırdığına ilişkin bir delil de bulunmamaktadır. Davacı tarafça davalı eşine ait olduğu bildirilen mesaj ya da mail içeriklerinin davalıyı bağlamayacağı da açıktır. O halde mahkemenin kabulünün aksine, sözleşme hükmünün davalı taşınmazlarının satışı vaadini içerdiği ve resmi biçimde yapılmadığından da geçerli olmadığı ve dolayısıyla cezai şartın da geçerli olmadığı gerekçesi yerinde değildir. Mahkemece, yukarıda açıklanan gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile reddedilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup, bozmayı gerektirir. Ne var ki, bu yanlışlığın düzeltilmesi yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden sonucu itibariyle doğru olan hükmün gerekçesi değiştirilerek onanması HUMK 438/ son maddesi gereğidir. Kararın bu gerekçe ile de ayrıca düzeltilerek onanması gerekirken, sehven bu hususun gözden kaçırıldığı bu kez yapılan inceleme ile anlaşıldığından, davacının karar düzeltme isteğinin bu yönü ile kabulü ile, Dairemizin düzelterek onama kararının diğer kısımları aynen kalmak üzere, yukarıda yazılı şekilde de düzeltilmesine ve mahkeme kararının bu şekilde düzeltilerek onanmasına karar verilmesi gerekmiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle, davacının karar düzeltme itirazlarının reddine, ikinci bentte açıklanan nedenlerle, davacının karar düzeltme isteğinin kabulüne, Dairemizin 25.10.2017 gün 2016/19074-2017/10151 sayılı şekilde düzeltilmesine ve mahkeme kararının bu şekilde düzeltilerek ONANMASINA, aşağıda dökümü yazılı 27,10 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyenden alınmasına, 23/05/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/889, Karar No: 2019/2068, Tarih: 21.03.2019

**20. Hukuk Dairesi         2019/889 E.  ,  2019/2068 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada ... Sulh Hukuk ve ... Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar bölge adliye mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı bölge adliye mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince bölge adliye mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kısıtlı ..., ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 23.07.2013 tarih ve 2012/389 Esas, 2013/292 Karar sayılı ilamı ile TMK'nın 405. maddesi gereğince kısıtlanmış ve annesi ...’ın velayeti altına bırakılmıştır.

Kısıtlı 20.04.2017 havale tarihli dilekçesi ile kısıtlılık haline son verilmesini, veli 09.10.2017 havale tarihli dilekçesi ile vasilik süresinin uzatılmasını talep etmişlerdir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, 13.03.2018 tarihli ek karar ile kısıtlının yerleşim yeri adresinin ..” olması nedeniyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

... Sulh Hukuk Mahkemesince, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin bir karar olmaması nedeniyle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanunun 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK'nın 412. maddesinde ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesince TMK'nın 412/1. maddesine göre verilmiş bir izin kararı olmadığından velinin ve kısıtlının talebi ile ilgili karar vermekte ... Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince ... Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 21/03/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/27860, Karar No: 2013/3789, Tarih: 12.02.2013

**12. Hukuk Dairesi         2012/27860 E.  ,  2013/3789 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana 4. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 08/08/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

Alacaklı tarafından bonoya dayalı olarak Adana 1. İcra Dairesinde başlatılan kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla takibe karşı borçlunun, Büyükçekmece İcra Dairelerinin yetkili olduğunu belirterek icra mahkemesine başvurduğu, mahkemece, her ne kadar dayanak senette Adana İcra Daireleri yetkili olarak belirlenmiş ise de HMK'nun 17. maddesi uyarınca tacir olmayanlar arasında yetki sözleşmelerinin geçerli olmadığı gerekçesiyle yetki itirazının kabulüne karar verildiği anlaşılmaktadır.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile yürürlükten kalkan 1086 Sayılı HUMK.nun 22. maddesinde, tarafların yetki sözleşmesi yapmak suretiyle yetkili olmayan bir mahkemenin yetkisini kabul edebilecekleri belirtilmişti. Buna göre, tüzel kişilerin yanında gerçek kişiler de yetki sözleşmesi yapabilmekteydi.

6100 Sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetki sözleşmesini düzenleyen 17.maddesinde ise, tacirler veya kamu tüzel kişileri, aralarında doğmuş veya doğabilecek bir uyuşmazlık hakkında, bir veya birden fazla mahkemeyi sözleşmeyle yetkili kılabilirler. Taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde açılır, düzenlemesine yer verilmiştir. Görüldüğü üzere, Hukuk Muhakemeleri Kanunu ile getirilen yeniliklerden bir tanesi de yetki sözleşmelerine ilişkin olup, yetki sözleşmesi düzenleyebilecek şahıslar sadece tacirler veya kamu tüzel kişileri olarak belirlenmiştir.

Yetki sözleşmesine ilişkin olarak yapılan bu düzenlemede, tacirler veya kamu tüzel kişileri ile diğer kişiler, yetki sözleşmesi yapmak açısından birbirinden ayırt edilmiştir. Tacirler veya kamu tüzel kişileri kendi aralarındaki hukuki ilişkilerde her ikisi de hukuken eşit konumda sayılabilirler. Buna karşılık, tacirler veya kamu tüzel kişileri, gerçek kişiye göre, daha güçlü konumda bulunmaktadır. Daha zayıf konumda olan kimselerin daha güçlü olan tacir veya kamu tüzel kişilerine karşı korunma ihtiyacının ortaya çıkması nedeniyle kanun koyucu böyle bir düzenlemeye gitmiştir. Ayrıca belirtmek gerekir ki, yeni düzenlemeye bakıldığında, tacirler veya kamu tüzel kişileri dışındaki diğer kimselerin, kendi aralarında yetki sözleşmesi yapmaları da kabul edilmemiştir.

Sözkonusu düzenleme ile ilgili olarak belirtilmesi gereken bir başka husus da, yetki sözleşmesi yapılmasında tarafların tacir veya kamu tüzel kişisi olması aranmıştır. Diğer bir anlatımla, maddedeki tacirden anlatılmak istenen, işin ticari nitelikte olması değil tarafların kanunlarda tacir olarak tanımlanan kişiler olmasıdır. Sözleşme konusunun ticari iş olması gerçek kişilere yetki sözleşmesi yapma imkanı vermemektedir.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                  Yine aynı maddenin son cümlesine göre, taraflarca aksi kararlaştırılmadıkça dava (takip) sadece sözleşmeyle belirlenen bu mahkemelerde (icra dairelerinde) açılır.

Bu açıklamalar ışığında somut olaya bakıldığında;

HMK.nun 448.maddesi gereğince, bu kanun hükümlerinin tamamlanmış işleri etkilememek kaydıyla, derhal uygulanacağı dikkate alınarak takip tarihi itibariyle HMK.nun 17.maddesi yürürlükte olmadığından HUMK.nun 22.maddesi  muvacehesinde yetki itirazının değerlendirilmesi  gerekmektedir. Buna göre;

İİK.nun 50. maddesinin göndermesiyle uygulanması gereken  takip tarihi itibariyle yürürlükte bulunan HUMK.nun 22. maddesi gereğince kamu düzeni ile ilgili bulunmayan hallerde taraflar yetkili mahkemeyi (icra dairesini) sözleşme ile belirleyebilirler.

Somut olayda, takip dayanağı bononun tanzim yerinin ve itiraz eden borçlunun adresinin H.E.İ.olduğu, ödeme emrinin de bu adreste borçluya tebliğ edildiği görülmektedir. Takibe konu bonoda  Adana icra dairelerinin yetkili olduğunun yazılması yetki sözleşmesi niteliğinde olup, alacaklı bonoda özel yetkili olarak gösterilen Adana İcra Dairesinde takip yapabilir.

O halde, mahkemece, yetki şartının takip tarihi itibariyle geçerli olduğu hususu dikkate alınarak yetki itirazının reddine karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile kabulü isabetsizdir.

SONUÇ :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK.'nun 366. ve HUMK.'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 12/02/2013 günündeoybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/6977, Karar No: 2012/27623, Tarih: 07.12.2012

**(Kapatılan)22. Hukuk Dairesi         2012/6977 E.  ,  2012/27623 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :... Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı, izin ücreti, fazla çalışma ücreti, hafta tatili ücreti, ulusal ... genel tatil ücreti alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili müvekkilinin davalıya ait ...'da bulunan işyerinde 19.07.2006 tarihinden 28.....2008 tarihine kadar planlama ve maliyet kontrol mühendisi olarak çalıştığını, davacının iki haftada bir pazar günü hariç her gün 08.00-20.00 saatleri arasında 2,500 ... Doları ücretle çalıştığını, 2008 yılında doların ... Manatı karşısında değer kaybetmesi üzerine davacının maaşının %50 azaldığını, bu nedenle insan kaynaklarına mali durumun düzeltilmesi için dilekçe yazdığını, Bölge Müdürü ...'la yaptığı görüşmede maaşa zam yapılmayacağının istenirse hakları ödenmek suretiyle sözleşmenin feshedileceğinin söylendiğini davacının istifayı düşünmediğini bildirdiğini bu sırada arkadaşlarından verilen dilekçeler nedeniyle yerine mühendis arandığını duyduğunu, ... Bey'le bu konuyu görüşmeye gittiğinde işveren vekili konumundaki ... Bey'in davacıya şirketi ve bu ülkeyi terket diyerek zorla odadan çıkardığını, davacının ...'da kaçak durumuna düşmemek ve kanuni şekilde ...'ye geri dönebilmek için baskıyla istifa dilekçesi verip işten çıkış evraklarını ihtirazi kayıtla imzalayarak ...'ye döndüğünü ... sözleşmesinin davalı tarafından haksız ve ihbarsız olarak feshedildiğini beyan ederek, 1.000,00 TL kıdem, 500,00 TL ihbar tazminatı, 500,00 TL fazla çalışma ücreti, 500,00 TL yatacak yer yardım bedeli, 500,00 TL hafta tatili ücreti, 500,00 TL ... ve genel tatil ücreti alacaklarının toplamı olan 4.000,00 TL'nın fesih tarihinden itibaren işleyecek en yüksek banka mevduat faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı vekili, davacının istifa ederek kendisinin işten ayrıldığını, bu nedenle de kıdem ve ihbara hak kazanamadığını, tüm işçilerin ...'da ay içinde idareden elden aldıkları avanslar düşüldükten sonra geri kalan maaşlarının güvenlik sebebiyle ...'deki bankalar üzerinden personelin bildirdiği hesaplara yatırıldığını, davacıya da bu şekilde ödemeler yapıldığını, tüm maaşlarının ödendiğini, davacının çalışma sürelerinin tamamen kanuni olup fazla mesai talebinin asılsız olduğunu, davalı şirkette ulusal ... ve tatillerde ./..

çalışma yapılmadığını, ... Cumhuriyeti ulusal ve dini ... ve genel tatillerde çalışma yapılmadığı gibi ...'ın kendi ülke bayramlarında dahi kanun gereği çalışma yapılmadığını beyan ederek davanın reddini talep etmiştir.