muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/1295, Karar No: 2018/16761, Tarih: 24.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/1295 E.  ,  2018/16761 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın suça konu yeleği AVM içerisinde bulunan mağazadan aldıktan sonra mağazadan ayrıldığı, AVM içerisinde dolaştığı sırada çevrede hırsızlık olaylarının artmasından dolayı devriye gezen kolluk tarafından suça konu yeleğin alarm takılı vaziyette sanığın elinde görülmesi üzerine sanığın yakalandığı anlaşılmakla, hırsızlık eyleminden itibaren kesintisiz bir takip bulunmadığından suçun tamamlanmış olduğu gözardı edilerek, teşebbüs nedeniyle cezasından 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 35. maddesi uyarınca indirim yapılması sonucu sanık hakkında yazılı şekilde eksik ceza tayini,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15/12/2009 tarih 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, ".. daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını 5237 sayılı TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere "İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı" olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda, sanığın çaldığı bir adet yeleğin etiket fiyatının 59,99 TL olduğu anlaşılmakla, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin miktar olarak az olması nedeniyle 5237 sayılı TCK'nın 145. maddesi uyarınca verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi suretiyle sanık hakkında yazılı şekilde fazla ceza tayini,

3-Anayasa Mahkemesinin hükümden sonra 24/11/2015 tarih 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 08/10/2015 tarih 2014/140 Esas 2015/85 sayılı kararı ile 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin 1. fıkrasının (b) bendine yönelik olarak vermiş olduğu iptal kararının kapsam ve içerik itibariyle yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

4-5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun 232. maddesinin 2. fıkrasının (c) bendi uyarınca gerekçeli karar başlığında suçun işlendiği zaman diliminin yazılması gerekirken yazılmaması,

5-Sanıktan şikayetçi olmayan mağdurun gerekçeli karar başlığında şikayetçi olarak yazılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'in temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca sanığın kazanılmış haklarının GÖZETİLMESİNE, 24/12/2018 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/14129, Karar No: 2020/3454, Tarih: 15.06.2020

**8. Hukuk Dairesi         2018/14129 E.  ,  2020/3454 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : İtirazın İptali

Taraflar arasında görülen ve yukarıda açıklanan davada yapılan yargılama sonunda Mahkemece, davanın reddine karar verilmiş olup hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, Dairece dosya incelendi, gereği düşünüldü.

K A R A R

Davacı vekili, vekil edeninin murislerinden intikal eden dava konusu taşınmazda 1/2 paya sahip olduğunu, söz konusu parselde 3 adet apartman dairesi ile 3 adet dükkan bulunduğunu, dairelerin birinde davalının, birinde davalının annesi ...’nin oturduğunu ve diğer daireyi ...’nin kiraya verdiğini, binada bulunan dükkanlardan bir tanesinin davalı tarafından iş yeri olarak kullanıldığını, davalının iş yerini kullanım karşılığı müvekkiline hiçbir bedel ödemediği için icra takibi başlattıklarını, davalının icra takibine itiraz ettiğini belirterek Küçükçekmece 1. İcra Müdürlüğünün 2012/4205 Esas dosyasına yapılan itirazın iptaline, takibin devamına karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı, davacının iddia ettiği dükkanı kendisinin kullanmadığını, davacının miras payının iddia ettiği gibi 1/2 değil 1/4 oranında olduğu, taşınmaz üzerinde bulunan 3 adet apartman dairesi ve 3 adet dükkandan oluşan binanın ölü babası ... ... tarafından yaptırıldığını belirterek, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, Küçükçekmece 4. Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 23.06.2014 tarihinde kesinleşen 25.04.2014 tarihli ve 2013/46 Esas, 2014/166 Karar sayılı kararı ile davaya konu dükkanın bulunduğu binanın davalıların murisi ... tarafından yaptırıldığının tespitine karar verildiği, bu hali ile davacı tarafın söz konusu taşınmaz bakımından davalı taraftan ecrimisil/kira talep edebilme hakkının bulunmadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiş olup; hüküm, davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 2788 parselin 72.866,25 m2 tarla niteliğinde olduğu kök muris ..., ... ve davalının murisi ... ...’nın ayrıca dava dışı çok sayıda kişinin değişen oranlarda paylı malik olduğu, davacı tarafından davalı aleyhine başlatılan icra takibinde 2012 Haziran dahil 1 yıllık kira payının takip konusu yapıldığı anlaşılmıştır.

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil istemine ilişkindir.

Dosya içeriği ve toplanan delillerden; dava konusu 2788 parselin 72.866,25 m2 tarla niteliğinde olduğu kök muris ..., ... ve davalının murisi ... ...’nın ayrıca dava dışı çok sayıda kişinin değişen oranlarda paylı malik olduğu, davacı tarafından davalı aleyhine başlatılan icra takibinde 2012 Haziran dahil 1 yıllık kira payının takip konusu yapıldığı anlaşılmıştır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç, getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz. Bu nedenle, davaya konu taşınmazlar yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 tarihli ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı kararı).

Her ne kadar Küçükçekmece 4. Asliye Hukuk Mahkemesinin 23/06/2014 tarihinde kesinleşen 25/04/2014 tarihli ve 2013/46 Esas, 2014/166 Karar sayılı ilamıyla dava konusu taşınmaz üzerinde bulunan binanın davalının murisi ...’e ait olduğu sabit olsa da, muhdesatın davalıya/murisine ait olması, davacının arsa payı üzerinden ecrimisil istemesine engel teşkil etmeyecektir. Mahkemece yukarıda açıklandığı şekilde davacının paydaş olan diğer davalıdan arsa payına karşı ecrimisil isteyebilmesi için gereken şartlarının gerçekleşip gerçekleşmediği üzerinde durularak sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ve hatalı gerekçe ile davanın reddine karar verilmesi doğru değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden kabulü ile usul ve kanuna aykırı bulunan hükmün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, HUMK'un 440/III-1, 2, 3 ve 4. bentleri gereğince ilama karşı karar düzeltme yolu kapalı bulunduğuna, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine, 15.06.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/6019, Karar No: 2023/837, Tarih: 14.02.2023

**11. Hukuk Dairesi         2021/6019 E.  ,  2023/837 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 16. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2018/3067 Esas, 2021/1208 Karar

DAVA TARİHİ : 04.09.2015

HÜKÜM : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 1. Fikri ve Sınai Haklar Hukuk Mahkemesi

SAYISI : 2017/315 E., 2018/169 K.

Taraflar arasındaki tazminat davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın reddine karar verilmiştir.

Kararın davacı vekili tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçelerinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı vekili dava dilekçesinde; müvekkilinin popüler birçok filmin yapımcılığını üstlendiğini, dava konusu filmlerden “Bir Kadın Yüzü, ..., Gece Şahinleri, Görünmeyen Düşman, Günahımı Çekeceksin, Mahkûm, Rüya Gibi, Sevda Ateşi, Silahlara Veda, Ya Ya Ya Şa Şa Şa, Yıkılış” adlı sinema eserlerinin bir kısmının imal ettiren sıfatıyla, bir kısmının ise devirler nedeniyle hak sahibi olduğunu, davalı ...TV kanalının müvekkiline ait sinema eserlerini izinsiz ve sözleşmesiz olarak kullandığını, kanuna göre eserden yararlanma hakkının münhasıran müvekkiline ait olduğunu, davalının bu kullanımlarının 5846 sayılı Fikir ve Sanat Eserleri Kanunu'nun (5846 sayılı Kanun) 22 inci maddesinde belirtilen “çoğaltma ” ve 25 inci maddesinde belirtilen “işaret, ses ve görüntü nakline yarayan araçlarla umuma iletim hakkını ” ihlal ettiğini, davalının kullanımlarıyla müvekkilinin zarara uğradığını ileri sürerek, (fazla dair hakları saklı tutmak suretiyle) 5846 sayılı Kanun'un 68 inci maddesi gereği 3 kat olarak 500,00 TL telif tazminatının haksız fiil tarihinden itibaren işleyecek olan avans faizi ile beraber davalıdan tahsiline ve muhtemel tecavüzün men’ine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

Davalı vekili cevap dilekçesinde; davacı yan iddialarının gerçeği yansıtmadığını, müvekkilinin hiçbir zaman izinsiz veya sözleşmesiz olarak herhangi bir eser yayınlamadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, davacı şirketin davaya konu "..." ve "..." isimli filmlerin mali haklarının sahibi olmadığı, diğer filmler bakımından ise imal ettiren sıfatıyla hak sahibi olduğu, davacı yanca, dava dilekçesi ekinde sunulan tarihsiz ve tasdiksiz çizelgeye dayalı olarak davaya konu filmlerin davalıya ait kanalda yayınlandığı iddia edilmiş ise de yargılama sürecinde toplanan delillerden davaya konu filmlerin davalıya ait kanalda yayınlandığı hususunun ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Davacı vekili istinaf dilekçesinde özetle; bir kısım eserler üzerinde müvekkilin hak sahipliğinin tespit edildiğini, müvekkilinin ... ve ... isimli filmler yönünden de hak sahibi olduğunu, Kültür Bakanlığı eser işletme belgeleri ve ekindeki devir sölezleşmeleri bu durumu gösterdiğini, dava dışı şirketlerden alınan ayrıntılı yayın listesi sunulduğunu, yargılama sürecinde, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 219 uncu ve 220 inci maddelerine göre işlem yapılarak davalı uhdesinde bulunan kayıtların dosyaya kazandırılmasını talep ettiklerini, İlk Derece Mahkemesince, belirtilen taleplerinin reddine karar verilmesinin doğru olmadığını, delil olarak davalı defter ve kayıtlarına dayanılmakla bu belgelerin sunumu noktasında ispat yükü karşı tarafta olduğunu, müvekkilinin yayın kayıtlarını sunduğunu, dava dışı firmadan bu filmlerin yayınlandığına ilişkin kayıtların da geldiğini artık ispat yükünün davacıda olduğunu, 6102 sayılı Türk Ticaret Kanunu'nun (6102 sayılı Kanun) 82 inci maddesi gereğince, ticari şirketlerin tüm ticari kayıt ve defterlerini 10 yıl saklama zorunluluğu bulunduğunu ve sırf mahkemeden bilgi ve belge gizlemek için delil sunulmaması ve mahkemenin bu duruma göre karar vermesinin hatalı olduğunu belirterek İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasını istemiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile, mahkemenin vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı gerekçesiyle başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı vekili temyiz dilekçesinde özetle; istinaf dilekçesinde ileri sürdüğü hususları tekrar ederek kararın bozulmasını istemiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının davaya konu "..." ve "..." isimli filmlerin mali haklarının sahibi olup olmadığı ve davaya konu filmlerin davalıya ait kanalda yayınlanıp yayınlanmadığı noktalarında toplanmaktadır.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5846 sayılı Kanun'un 51, 68 inci ve Ek 2 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. İlgili Hukuk

1. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5846 sayılı Kanun'un 51, 68 inci ve Ek 2 inci maddeleri

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun’un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı vekilince temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun’un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine, 14.02.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16654, Karar No: 2014/16029, Tarih: 16.09.2014

**8. Hukuk Dairesi         2014/16654 E.  ,  2014/16029 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Denizli 3. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 28/05/2014

NUMARASI : 2014/308-2014/334

Yukarıda tarih ve numarası yazılı Mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki davacı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden Daire'ye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R

Borçlu vekili ilama dayalı olarak başlatılan takipte İcra Mahkemesinden; ilama aykırı faiz talep edildiğini iddia ederek, icra emrinin iptalini istemiştir. Mahkemece, TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre asıl alacak yönünden hesaplama yapılarak fazla işlemiş faiz talep edilmediği gerekçesiyle şikayetin reddine karar verilmiş, hüküm, borçlu vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Denizli 1. Ticaret Mahkemesi 09.10.2013 tarih 2012/324 E-2013/521 Karar sayılı ilamı ile 8.178,00TL alacağın 05.11.1999 tarihinden, itibaren işleyecek avans faizi ile birlikte davalılardan müşterek ve müteselsilen tahsiline karar verilmiştir.

İlamın hüküm kısmının aynen infazı zorunlu olup, dar yetkili icra mahkemesi yorum yoluyla hükmü değiştiremez. (HGK.nun 08.10.1997 tarih ve 1997/12-517 Esas, 1997/776 Karar) ilamda açıkça "avans faizin" uygulanmasına karar verilmiştir.

3095 sayılı Kanun'un 2/2. maddesinde ''Türkiye Cumhuriyeti Merkez Bankası'nın önceki yılın 31 Aralık günü kısa vadeli avanslar için uyguladığı faiz oranı, yukarıda açıklanan miktardan fazla ise, arada sözleşme olmasa bile ticari işlerde temerrüt faizi bu oran üzerinden istenebilir. Söz konusu avans faiz oranı, 30 Haziran günü önceki yılın 31 Aralık günü uygulanan avans faiz oranından beş puan veya daha çok farklı ise yılın ikinci yarısında bu oran geçerli olur." düzenlemesi mevcuttur.Bu düzenlemeye göre takip konusu alacağa 3095 sayılı Yasa'nın 2/2. maddesinde öngörülen avans faiz oranlarının uygulanması gerekir.

O halde Mahkemece, anılan Yasa maddesi doğrultusunda gerektiğinde bilirkişi raporu alınarak, sonuca gidilmesi gerekirken TCMB tarafından belirlenen ve yayınlanan avans faiz oranlarına göre yapılan ve denetime elverişli olmayan hesaplama ile sonuca gidilip yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ: Borçlu vekilinin temyiz isteminin kabulü ile mahkeme kararının yukarıda açıklanan nedenle İİK'nun 366 ve 6100 sayılı HMK'nun Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, taraflarca HUMK'nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve İİK'nun 366/3. maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 10 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, 16.09.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.Başkan
Yargıtay — Esas No: 2010/764, Karar No: 2010/2999, Tarih: 27.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/764 E.  ,  2010/2999 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/8429

MAHKEMESİ :(MİDYAT) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :25.06.2009 - 58/105

SUÇ : Taammüden ve kangütme saikiyle öldürmek

H.. E..'ü taammüden vede kangütme saikiyle öldürmekten sanıklar F.. Ç.., F.. Ç.., N.. Ç.., S.. Ç.., Ş.. Ç.., İ.. Ç.. ile H.. Ç..'in yapılan yargılanmaları sonunda: sanık Fethullah'ın hükümlülüğüne, sanık İlhan hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine, diğer sanıklar Sadık, Şevki, Fevzi, Naif ile H.. Ç..'in beraatlerine ilişkin (MİDYAT) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.06.2009 gün ve 58/105 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık Fethullah ve müdahiller vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılanlar vekilinin yasal süresi içerisinde verdiği 01.07.2009 tarihli süre tutum dilekçesinde temyiz istemini, yargılama sırasında ölmesi nedeniyle hakkında açılan davanın düşürülmesine karar verilen sanık İlhan dışındaki diğer sanıklar hakkında kurulan hükümlere özgülediği anlaşılmakla, sanık İlhan hakkında açılan davanın 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesine ilişkin verilen karar inceleme dışı bırakılmış ve bu nedenle, bu suçtan kurulan hükmü de temyiz kapsamında değerlendirerek onanması yönünde görüş bildiren tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

2- Kasten insan öldürme suçundan sanık Fethullah’ın cezalandırılmasına, bu suça iştirakten sanıklar Fevzi, Naif, Sadık, Şevki ve Halil’in beraatlerine dair hükümlerin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; somut olayda, aynı olay nedeniyle yargılanan ve cezalandırılmalarına karar verilen sanık Fethullah ile beraatlerine karar verilen sanıklar Fevzi ve Halil arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, ayrı ayrı müdafiiler yerine aynı müdafii tarafından savunmalarının yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 152. maddelerine aykırı davranılması;

Usule aykırı olup, sanık Fethullah müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık Fethullah’ın cezalandırılmasına dair re’sen de temyize tâbi bulunan hüküm ile sanıklar Fevzi ve Halil’in beraatlerine dair kurulan hükümlerin bu nedenlerle, sanıklar Naif, Sadık ve Şevki’nin beraatlerine dair hükümlerin ise irtibat nedeniyle sair cihetleri incelenmeksizin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 27.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.