muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/28125, Karar No: 2013/2247, Tarih: 31.01.2013

**(Kapatılan)13. Ceza Dairesi         2011/28125 E.  ,  2013/2247 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Sanığın, arkadaşı ... ile birlikte çaldıkları eşya ile uzaklaşırken aynı sokak üzerinde tesadüfen karşılaştıkları polis ekibi tarafından kovalamaca sonucu yakalandıklarının anlaşılması karşısında; eylemin tamamlandığının gözetilmemesi, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış ve teşebbüs nedeniyle indirim yapılırken 5237 sayılı TCK'nın 35/2. maddesinin uygulama yerinde gösterilmediği görülmüş ise de, mahallinde eklenmesi mümkün görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'in temyiz itirazı yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün istem gibi ONANMASINA, 31.01.2013 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/4301, Karar No: 2018/6700, Tarih: 09.05.2018

**17. Ceza Dairesi         2016/4301 E.  ,  2018/6700 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, ibadethanelere zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 28.02.2017 tarih, 2016/2-833 Esas ve 2017/115 Karar sayılı ilamında "Kanun koyucu, hırsızlık suçunun ibadete ayrılmış yerlerde bulunan eşya hakkında işlenmesi haline özel bir önem atfederek bu durumu cezayı artıran nitelikli hal olarak kabul etmiştir. Bir yerin ibadete ayrılmış yer olarak kabul edilebilmesi için o dinin mensuplarının serbestçe girebileceği bir yer olması gerekmektedir.

Somut olayda, devlete ait olan ve hırsızlanan kalemlerin Topalaklı Camii içerisinde bulunan ve çocuklara Kur’an dersi verilen odadan çalındığının anlaşılması karşısında, suça konu olan yerin ibadete ayrılmış yer olmadığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 142/1-a maddesi gereğince uygulama yapılması,

Somut olayda, devlete ait olan ve hırsızlanan kalemlerin Topalaklı Camii içerisinde bulunan ve çocuklara Kur’an dersi verilen odadan çalındığının anlaşılması karşısında, suça konu olan yerin ibadete ayrılmış yer olmadığı anlaşılmakla, sanığın eyleminin 5237 sayılı TCK’nın 142/1-b maddesinde düzenlenen hırsızlık suçunu oluşturduğu gözetilmeden suç vasfının değerlendirilmesinde yanılgıya düşülerek aynı Kanun’un 142/1-a maddesi gereğince uygulama yapılması,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise;

Sanık, olay tarihinde Topalaklı Camii'nin içerisinde bulunan Kur’an kursundan devlete ait olan 10 adet kalemleri hırsızladığının anlaşılması karşısında, suça konu olan kalemlerin değer tespiti yapılarak, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması halinde TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-Sanık hakkında, iddianamede TCK'nın 153/1. maddesinin uygulanması talep edilmediği anlaşılmakla, CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı verilmeden, TCK'nın 153/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

3-Sanık hakkında, iddianamede TCK'nın 153/1. maddesinin uygulanması talep edilmediği anlaşılmakla, CMK'nın 226. maddesi gereğince ek savunma hakkı verilmeden, TCK'nın 153/1. maddesi ile uygulama yapılması suretiyle sanığın savunma hakkının kısıtlanması,

4-Sanık hakkında mükerrirlere özgü infaz rejiminin uygulanmasına karar verilirken, adli sicil kaydındaki mahkumiyetlerden en ağırı olan Düzce 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 25/08/2007 tarih ve 2008/65 Esas sayılı ilamının esas alınması gerekirken, daha az cezayı içeren hükmün tekerrüre esas alınması,

5-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

6-Yargılama gideri olarak hesaplanan 28,00 TL'nin, sanıklardan ayrı ayrı tahsiline karar verilmesi gerekirken kanun metninde yazılı olmamasına rağmen 5271 sayılı CMK'nın 326/2. maddesine aykırı olarak sanıklardan eşit olarak tahsiline karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Yasa'nın 8/1. maddesi yollamasıyla 1412 sayılı CMUK'nun 326/son maddesi uyarınca kazanılmış hakkının gözetilmesine, 09.05.2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/6808, Karar No: 2021/708, Tarih: 28.01.2021

**2. Hukuk Dairesi         2020/6808 E.  ,  2021/708 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Eskişehir İl Müdürlüğü

DAVA TÜRÜ : Korunma Kararının Kaldırılması

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm hakkında korunma kararı kaldırılan İdris Ali tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Dava, 2828 sayılı Kanuna göre alınmış olan korunma kararının kaldırılmasına ilişkindir. Sözü edilen Kanun, korunmaya muhtaç çocukların, ergin oluncaya kadar, bu kanun hükümlerine göre kurulan sosyal hizmet kuruluşlarında bakılıp gözetilmeleri hususundaki tedbirin görevli ve yetkili mahkemece alınacağını hükme bağlamıştır (2828 S.K. m. 22/1). Kanunun 24. maddesi de, korunma kararı alınmasını gerektiren şartların ortadan kalkması halinde, kurum yetkililerinin önerisi üzerine mahkemece, çocuk ergin olmadan kaldırılabileceği gibi, ergin olduktan sonra da, çocuğun rızası alınmak şartıyla ve bu maddede gösterilen şartların varlığı halinde korunma kararının devamına karar verilebileceğini hükme bağlamıştır.

5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 26/3. maddesinde mahkemeler ve çocuk hakiminin bu kanun ve diğer kanunlarda yer alan tedbir kararlarım almakla görevli olduğu düzenlendiğinden. 2828 sayılı Kanun maddesindeki tedbir kararlarında da çocuk mahkemeleri görevli bulunmaktadır (HGK'nın 16.01.2013 tarih, 2012/2-563 Esas, 2013/69 Karar sayılı ilamı).

Yukarıda açıklandığı üzere, 5395 sayılı Kanunun yürürlüğe girmesiyle, 2828 sayılı Kanun uyarınca korunmaya muhtaç çocuklar hakkında korunma kararı alma ve koşullarının varlığı halinde bu kararı kaldırma görevi çocuk mahkemelerinin görevi kapsamına alınmıştır. İşin esasıyla ilgili karar vermek görevi sonradan yürürlüğe giren yukarıda bahsedilen kanunla değiştiğine göre dava çocuk mahkemesinin görevine girmektedir. Eskişehir'de çocuk mahkemesi bulunmaktadır. Bu durumda söz konusu korunma kararının esasıyla ilgili karar verme görevi sonradan yürürlüğe giren yukarıda belirtilen kanunla değiştiğine göre, dosyanın çocuk mahkemesine görevsizlik kararıyla gönderilmek üzere hükmün bozulması gerekmiştir.

2- Kabule göre de;

Korunma kararının kaldırılmasına yönelik istek korunma altında bulunan çocuğun hak ve menfaatleriyle ilgilidir. Bu sebeple davanın hakkında korunma kararı alınmış olan kişi küçük ise yasal temsilcisine, ergin ise koruma altına alınan kişiye yöneltilmesi gerekir. Bu husus nazara alınmadan eksik hasım ve incelemeyle hüküm kurulması da doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda 1. bentte gösterilen sebeple BOZULMASINA, bozma sebebine göre temyize konu sair hususların incelenme yer olmadığına, temyiz peşin harcının istek halinde yatırana geri verilmesine oybirliğiyle karar verildi. 28.01.2021 (Prş.)
Yargıtay — Esas No: 2014/47020, Karar No: 2016/1395, Tarih: 25.01.2016

**13. Hukuk Dairesi         2014/47020 E.  ,  2016/1395 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne kısmen reddine yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

K A R A R

Davacılar, davacı ...’in, anksiyete bozukluğu rahatsızlığı nedeniyle üçüncü bir çocuk sahibi olmak istemediklerinden, davalı hastanede davalı doktor tarafından meni kanallarının bağlanması olan vasektomi operasyonu yapıldığını, buna rağmen davacı ...'ın hamile kaldığını, bunun sebebinin hatalı operasyon olduğunu ileri sürerek 5000,00 TL maddi tazminat ile her bir davacı için 100.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalılar, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davacı ...'in maddi tazminat talebi ile davalı ...’ın manevi tazminat talebinin reddine, davacı ...'in manevi tazminat talebinin kısmen kabulü ile 50.000,00 TL manevi tazminatın tahsiline karar verilmiş; hüküm, taraflarca temyiz edilmiştir.

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre davacıların tüm davalıların aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddi gerekir.

2-Davacılar, davalı hastanede davalı doktor tarafından yapılan hatalı vasektomi ameliyatı sonrasında davalı ...'ın hamile kaldığından bahisle maddi ve manevi tazminat istemi ile eldeki davayı açmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı ...'in davalı doktor tarafından ameliyat edildiği, ameliyatla davacının meni kanallarının kapatılmasının öngörüldüğü, buna rağmen meni kanallarının tam kapatılmaması nedeniyle davacı ...'ın hamile kaldığı ve üçüncü çocuklarını doğurduğu anlaşılmaktadır.

2-Davacılar, davalı hastanede davalı doktor tarafından yapılan hatalı vasektomi ameliyatı sonrasında davalı ...'ın hamile kaldığından bahisle maddi ve manevi tazminat istemi ile eldeki davayı açmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı ...'in davalı doktor tarafından ameliyat edildiği, ameliyatla davacının meni kanallarının kapatılmasının öngörüldüğü, buna rağmen meni kanallarının tam kapatılmaması nedeniyle davacı ...'ın hamile kaldığı ve üçüncü çocuklarını doğurduğu anlaşılmaktadır.

Mahkemece alınan bilirkişi raporlarında özetle; “hastanın spermiyogram tetkik sonucundan mevcut olan canlı ve hareketli sperm sayılarının kendiliğinden gebelik için yeterli olduğu, vasektomi sonrası üç kez yapılan kontrol spermiyogramlarında devam eden sperm varlığının nedenini değerlendirmek ve kesin kanaat bildirebilmek için cerrahi eksplorasyon ve aynı seansta görüntüleme yöntemlerini de (vazografi) içeren ek işlemlere ihtiyaç bulunduğu, gerçekleştirilen ameliyatın olağan neticesi olarak dünya genelinde olguların % 0.04’ünde 1 yıl içinde kendiliğinden canlı sperm çıkabildiği, yine aynı oranda eşlerde gebelik görülebildiği, sperm çıkışının her olguda mutlak kesileceği garanti olmadığı için bilgilendirme ve takibinin yapılması gerektiği, yapılan tedavide hekim ve hastanenin ihmalinin olduğu ve ameliyatın yetersiz olduğu kanısına varıldığı, hastanın bilgilendirme konusu ve takiplerinin eksiklikler hakkında kesin kanıya varılamadığı” belirtilmiş, dosyadaki bilgi ve belgelerden özellikle vasektomi operasyonu sonrasına dair 3 aylık dönemde korunma yöntemi kullanıp kullanmadığı ve davacı ...’in ameliyat edildiği tıp merkezine başvurarak kontrol spermiyogram tetkiki ile vazektomi ameliyatının başarısı teyit edilmemiştir.

Mahkemece, Davacı ...’in manevi tazminat talebinin kısmen kabulüne karar verilmiştir. 22.6.1966 tarihli 7/7 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararında, manevi tazminat tutarını etkileyen özel hal ve şartlar belirtilmiş olup, hâkim  manevi tazminat miktarını belirlerken Türk Medeni Kanunu'nun 4.maddesi gereğince hak ve nesafet ilkeleriyle bağlı kalmalı, tarafların sosyal ve ekonomik durumlarını, kusurlu eylemin mağdurda uyandırdığı elem ve ızdırabın derecesini, olayın vehametini, davalıların kusurunu, istek sahibinin toplumdaki yerini, kişiliğini, hassasiyet derecesini gözetmelidir. Takdir edilecek manevi tazminat, zarara uğrayanda manevi huzuru gerçekleştirecek tatmin duygusunun etkisine ulaşmak için gerekli olan kadar olmalı, ne var ki mamelek hukukuna ilişkin zararın karşılanması amaç edinilmediğinden zenginleşme aracı da olmamalıdır. Dava konusu olayın gelişimi ve yukarıda belirtilen ilkeler gözetildiğinde, mahkemece hükmedilen manevi tazminat miktarının fazla olduğunun kabulü gerekir. O halde yukarıda belirtilen ilkeler doğrultusunda takdir edilecek  makul bir miktar manevi tazminata hükmedilmesi gerekirken, mahkemece yazılı şekilde hüküm tesisi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacıların tüm davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bent uyarınca temyiz olunan kararın davalılar yararına BOZULMASINA, peşin alınan alınan harcın davacılar ve davalılara iadesine, HUMK’nun 440/1 maddesi uyarınca tebliğden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 25/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9231, Karar No: 2014/3033, Tarih: 19.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/9231 E.  ,  2014/3033 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 11 - 2010/9656

MAHKEMESİ : Tavşanlı Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/06/2009

NUMARASI : 2008/375 (E) ve 2009/431 (K)

SUÇ : Hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma, özel belgede sahtecilik

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Güveni kötüye kullanma suçunun oluşabilmesi için; failin bir malın zilyedi olması, malın iade edilmek veya belirli bir şekilde kullanmak üzere faile rızayla tevdi ve teslim edilmesi, failin kendisine verilen malı, veriliş gayesinin dışında, zilyedi olduğu malda malikmiş gibi satması, rehnetmesi, tüketmesi, değiştirmesi veya bozması ve benzeri şekillerde tasarrufta bulunması ya da devir olgusunu inkar etmesi şeklinde, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir.

Sanık Şerif'in, TKİ L.. Kulübü’nün 10.09.2004 tarihli yönetim kurulu kararıyla kulüp adına bağış toplama hususunda yetkilendirildiği, diğer sanıklar Cihat ve Taner’in ise bağış toplama işinde kulüp tarafından görevlendirildikleri, sanıkların GLİ garajına kömür almak için giren tır ve kamyonlardan makbuz karşılığı kulüp adına bağış topladıkları, makbuz kesme ve para toplama işini fiilen sanıklar Cihat ve Taner’in yaptığı, sanık Şeref'in ise toplanan paralar ve kesilen makbuzları alıp kulübe teslim ettiği, sanık Cihat'ın tırlara kestiği bağış makbuzlarının üst ve alt nüshalarını farklı şekilde düzenlediği, araç sürücüsünde kalacak olan nüshayı 4 TL üzerinden düzenlemesine rağmen kulübe gönderilecek dip koçandaki alt nüshalarını 3 TL üzerinden düzenlediği, böylelikle araç başına 1 TL’yi mal edindiği, yine sanık Şerif'in ise kulübe teslim etmesi gereken 243 adet kesilmiş makbuzu iade etmediği ve bu makbuzların karşılığı 39.950 TL'yi uhdesine geçirdiği, ayrıca kulübe teslim edilen makbuzlar arasında seri numaraları mükerrer olan makbuzlar ele geçirildiği, sanık Şerif'in başka bir matbaada benzer şekilde makbuzlar bastırdığı, yine bir kısım makbuzlar ile Köylere Hizmet Getirme Birliği'ne ait olan ve kulübe verilen gelir makbuzlarından bir kısmının kaybolduğu, bu mükerrer makbuzlar ile kayıp makbuz bedellerini de sanıkların uhdelerine geçirdikleri, sanıkların bu şekilde fikir ve eylem birliği içerisinde hareket ederek hizmet nedeniyle güveni kötüye kullanma ve özel belgede sahtecilik suçlarını işledikleri iddia ve kabul olunan somut olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar Şerif ve Halil müdafiileri ile sanık Taner'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanıklar Şerif ve Halil müdafiileri ile sanık Taner'in yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddine, ancak ;

1- Sanıklar Şerif ile Cihat'ın soruşturma aşamasında, kulüp tarafından tutanakla tespit edilen zarar miktarını ödemelerine rağmen, elde ettikleri haksız menfaat tespit edilebilen miktarın çok daha üzerinde olduğu gerekçesiyle TCK'nın 168. maddesi uygulanmamış ise de, mahkeme tarafından zararın ve sanıkların ödemeleri gereken miktarın tam olarak ne kadar olduğunun tespit edilmemesi karşısında; gerçeğin kuşkuya yer bırakmayacak şekilde tespiti bakımından, öncelikle bilirkişi marifetiyle suç tarihleri arasında bağış makbuzu kesilen kamyon ve tır sayısının TKİ kurum kayıtlarından tespiti ile elde edilmesi gereken muhtemel gelir miktarı belirlenip, sanıklar tarafından kulübe teslim edilen para miktarı ile karşılaştırılarak zararın tespitinden sonra sonucuna göre TCK'nın 168. maddesinin uygulanıp uygulanmayacağının tartışılması gerektiği gözetilmeden, eksik bilirkişi raporu ve zararın daha fazla olduğu ihtimaline göre karar verilmesi,

2- Sanık Taner'in aşamalarda değişmeyen savunmalarında üzerine atılı suçlamayı kabul etmediğini, diğer sanıkların eylemlerine iştirak etmediğini beyan etmesi, sanık Cihat'ın makbuz nüshalarına farklı rakamlar yazarak aradaki farkı uhdesine geçirdiğini, diğer sanıkların bu durumdan haberleri olmadığını ifade etmesi, sanık Şerif'in ise kulübe teslim etmediği makbuz karşılığı kadar parayı kulübe geri ödemeyi taahhüt edip değişik tarihlerde tespit edilebilen para miktarını ödemiş olması, ayrıca mahkumiyet kararına dayanak teşkil eden 01.05.2008 tarihli bilirkişi raporuna göre de sanık Taner'in herhangi bir usulsüzlüğüne ve kusuruna rastlanılmadığının belirtilmesi karşısında; sanığın diğer sanıkların eylemlerine ne şekilde iştirak ettiğinin karar yerinde gerekçeleri gösterilerek açıklanmaması,

3- Sanıklara atılı özel belgede sahtecilik suçuyla ilgili olarak suça konu makbuzların hangilerinin sahte olduğu konusunda dosyada mevcut ekspertiz raporunda açıklık bulunmadığından, sahtecilik suçunun ne şekilde oluştuğunun tartışılarak denetime olanak verecek şekilde karar yerinde gösterilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

4- Elektronik ortamda (UYAP) MERNİS'ten alınan 18/02/2014 tarihli nüfus kayıt örneğine göre sanık H.. K..'ın, hüküm tarihinden sonra 11/02/2014 tarihinde öldüğü anlaşılmakla, kamu davasının 5237 sayılı TCK'nın 64. maddesi uyarınca düşmesine karar verilmesi zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanıklar Şerif ve Halil müdafiileri ile sanık Taner'in temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 19.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/3660, Karar No: 2015/2968, Tarih: 13.04.2015

**20. Hukuk Dairesi         2015/3660 E.  ,  2015/2968 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Vesayet hukukuna ilişkin davada ... Sulh Hukuk Mahkemesi ve...12. Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, vesayet hukukuna ilişkindir.

Türk Medenî Kanununun 411. maddesine göre, “vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairesine aittir. “Aynı Kanunun 19. maddesinde de; “Bir kimsenin ikametgahı, yerleşmek niyetiyle oturduğu yerdir...” hükümlerine yer verilmiştir.

Dosya kapsamından, vasi ...'ın 15.01.2014 tarihinde mahkemeden yerleşim yeri adres değişikliğine izin istemesi üzerine, vesayet makamı olan ... Sulh Hukuk Mahkemesi kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine karar vermiş, vesayet makamınca ikametgah değiştirilmesine izin verilmesi üzerine dosya TMK’nın 412/2. maddesi uyarınca yeni ikametgah yeri olan...12. Sulh Hukuk Mahkemesine gönderilmiştir.

... 12. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce yetkili vesayet makamı olarak dosya yürütülmekte iken kısıtlının veya vasinin adres değişikliği talebi olmadığı ve TMK’nın 412. maddesi uyarınca vesayet makamı olan...12. Sulh Hukuk Mahkemesince kısıtlının yerleşim yerinin değiştirilmesine izin verilmediği anlaşılmakla uyuşmazlığın...12. Sulh Hukuk Mahkemesinde görülüp, çözümlenmesi gerekmektedir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; HMK’nın 22 ve 23. maddeleri gereğince...12. Sulh Hukuk Mahkemesinin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE 13/04/2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2003/900, Karar No: 2004/33, Tarih: 19.01.2004

5. Ceza Dairesi 2003/900 E., 2004/33 K.

**5. Ceza Dairesi 2003/900 E., 2004/33 K.**

**"İçtihat Metni"**

Irz ve namusa tasaddide bulunma suçundan sanıklar Mahmut ve Ali'nin yapılan yargılanması sonunda; mahkumiyetlerine dair (Hatay Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.12.2001 gün ve 2001/420 Esas, 2001/562 Karar sayılı hükmün süresi içinde Yargıtay'ca incelenmesi müdahil ile sanık Ali vekilleri tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı C. Başsavcılığından tebliğname ile daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre müdahil ile sanık Ali vekillerinin yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Düğün yerinden birlikte aldıkları mağdureyi olayın meydana geldiği yere götüren sanıkların ayrı ayrı mağdureye tasaddi eyleminde bulundukları, bu eylemler esnasında birbirlerinin fiillerine karşılık gözcülük yapmak suretiyle katılan sanıklar hakkında TCK.nun 417. maddesinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, müdahil vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı CMUK.nun 321. maddesi uyarınca (BOZULMASINA), 19.1.2004 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.