muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/4644, Karar No: 2017/4106, Tarih: 28.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/4644 E.  ,  2017/4106 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı şirkette 02.02.2006 tarihinde tır şoförü olarak işe başladığını, garanti asgari ücret ödemelerinin eksik yapılması 2008 yılı Nisan ve Mayıs ayı ücretlerinin ödenmemesi, sefer harcırahlarından sürekli mazot cezası kesintisi yapılması ve son olarak davalı şirketin ...’da bulunan otoparkında tır parkı sorumlusu ... tarafından darp edilerek kaburga kemiklerinin kırılmış olması sebebiyle iş sözleşmesini 4857 sayılı İş Kanunu'nun 24/II-c-e-f bentleri uyarınca haklı olarak feshetmek zorunda kaldığını, müvekkilinin aylık ortalama ücretinin 2.743,00 TL olduğunu iddia ederek kıdem tazminatı, ücret, harcırah, bayram ve genel tatil ücreti ile yıllık ücretli izin alacaklarının faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 07.02.2006 tarihinde müvekkili şirkette işe başladığını ve garanti asgari ücretle çalıştığını, sefer başına ödenen harcırahların devamlılık ve düzenlilik arz etmediğini, davacının sefer sayısının ayda ortalama 1.5 sefer olduğunu, bu sebeple dava dilekçesinde bildirilen aylık ücret iddiasının doğru olmadığını, davacının izinsiz olarak 02.06.2008-04.06.2008 tarihleri arasında izinsiz ve mazeretsiz olarak işe gelmediğinin tutanaklarla tespiti üzerine iş sözleşmesinin 4857 sayılı Kanun'un 25/II maddesi gereğince haklı olarak feshedildiğini, davacının yıllık izinlerini kullandığını, milli dini bayram ve genel tatil günlerinde işyerinde çalışma yapılmadığından bu konudaki taleplerinin de hukuki dayanağı bulunmadığını, 2008 yılı Nisan ve Mayıs aylarında davacı ücretsiz izine ayrıldığından ücretinin ödenmediğini, yurt dışı tır şoförü olarak çalışan şoförlerin kat ettiği kilometreye göre mazot hesabı yapılması ve ortalama sarf miktarını aşan mazot bedelinin sefer harcırahlarından kesilmesinin yerleşmiş bir uygulama olduğunu savunarak haksız açılan davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozmaya uyulup toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiği, takas definin dikkate alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, bozmaya uyulup toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacı işçinin iş sözleşmesini haklı sebeple feshettiği, takas definin dikkate alındığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Mahkemece bozmaya uyularak davalının, davacının 2.450 Euro ve 230,00 TL olmak üzere ileri sürdüğü takas defi dikkate alınmış ve hesaplamalara esas alınmıştır. Bozma kararı kapsamında, takas define konu yabancı para cinsinden alacağın fesih tarihi olan 13.05.2008 tarihindeki kur üzerinden Türk Lirasına çevrilerek karar verilmiştir. Davalı; takas defi'ini ilk olarak 25.12.2008 tarihinde, davacının 05.06.2009 tarihli ıslah talebine istinaden bu kez 24.06.2009 tarihinde bir kez daha ileri sürdüğü görülmüştür.

Mahkemece ilk kez verilen gerekçeli kararda, davalının takas def'inin esas alındığı ve ıslah tarihindeki kura göre Türk Lirasına çevrilerek açık şekilde bu miktarın 5.808,00 TL olduğu belirtilmiş ve bu konuda karar verilmesine yer olmadığı kararı verilmiştir. Karar davacı tarafından temyiz edilmemiştir.

Tüm dosya kapsamı birlikte değerlendirildiğinde davalının takas talebine ilişkin olarak Mahkemece bozma öncesi verilen karar gereği davalı açısından kazanılmış hak olduğuda değerlendirilerek, söz konusu uyuşmazlık konusu olan takas miktarı açısından ıslah tarihindeki kur üzerinden Türk Lirasına çevrilerek hesaplamaya esas alınması gerekmektedir. Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca halen yürürlükte olan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca hükmün aşağıdaki şekilde düzeltilerek onanmasına karar vermek gerekmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın hükmünün fıkrasında yer alan "4.257,07-TL ücret alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bu alacağın 100,00-TL'lik kısmına temerrüt tarihi olan 20.05.2008 tarihinden itibaren geriye kalan 4.157,07 TL'lik kısmına ıslah tarihi olan 05.06.2009 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizinin uygulanmasına,” rakam ve sözcükleri çıkarılarak yerine, “4.163,44 TL ücret alacağının davalıdan alınarak davacıya verilmesine, bu alacağın 100,00 TL'lik kısmına temerrüt tarihi olan 20.05.2008 tarihinden itibaren, geriye kalan 4.063,44 TL'lik kısmına ıslah tarihi olan 05.06.2009 tarihinden itibaren en yüksek banka mevduat faizinin uygulanmasına,” rakam ve sözcüklerinin yazılmasına, hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 28.02.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/26905, Karar No: 2012/11533, Tarih: 09.04.2012

**12. Hukuk Dairesi         2011/26905 E.  ,  2012/11533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Antalya 5. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 29/07/2011

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Alacaklı tarafından  borçlu aleyhine bonoya dayalı olarak kambiyo senetlerine özgü takip yapıldığı, borçlunun,   Manavgat İcra dairelerinin yetkili olduğundan bahisle Antalya  İcra Dairelerinin yetkisine  itiraz ettiği ve diğer itirazlarını da ileri sürdüğü görülmektedir.

Bonoya dayanan takipler borçlunun ikametgahının bulunduğu yerdeki (genel yetkili) icra dairesinde , yapılabileceği gibi, ödeme yerinde yahut bonoda ödeme yeri gösterilmemiş ise bononun düzenlendiği yerde  de yapılabilir.

Takip dayanağı bonoda tanzim yeri Antalyadır. Ödeme yeri ise gösterilmemiştir. TTK'nun 689/3.maddesi gereğince bonoda ödeme yeri gösterilmemiş ise senedin tanzim edildiği yer ödeme yeri olarak kabul edileceğinden, Antalya İcra Müdürlüğü yetkilidir.

O halde, mahkemece borçlunun sair itirazları incelenerek oluşacak sonuca göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı gerekçe ile yetki itirazının kabulü isabetsizdir.

SONUÇ  : Alacaklının temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK. 366 ve HUMK.’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), 09.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/18792, Karar No: 2015/4782, Tarih: 17.03.2015

**13. Ceza Dairesi         2014/18792 E.  ,  2015/4782 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık , mala zarar verme, işyeri dokunulmazlığını ihlal

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Sanık hakkında müşteki ...'e yönelik 10.7.2011 ve 2.2.2012 tarihli mala zarar verme suçlarıyla ilgili olarak kurulan hükümlerin temyiz incelemesinde,

2.2.2012 olan suç tarihinin 5271 sayılı CMK nın 232/2-c maddesine aykırı olarak gerekçeli karar başlığında gösterilmemiş olması mahallinde eklenebilir eksiklik olarak kabul edilmiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre sanık ...'ün temyiz itirazları yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında müşteki ...'e yönelik 10.7.2011 ve 2.2.2012 tarihli hırsızlık ve işyeri dokunulmazlığını ihlal suçlarıyla ilgili olarak kurulan hükümlerin temyiz incelemesine gelince,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre; atılı suçların sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Sanığın, 10.7.2011 tarihinde müştekinin işyerinden çaldığı telefonlardan 3 tanesini kendi iradesi ile kolluğa teslim ederek bu şekilde ele geçirilen bir kısım telefonların müştekiye iadesini sağladığının anlaşılması karşısında, müştekinin yapılan kısmi iade nedeniyle ceza indirimine rızasının bulunup bulunmadığı sorularak, sonucuna göre, 5237 sayılı TCK.nun 168/2. maddesi kapsamında sanık hakkında değerlendirme yapılması zorunluluğunun gözetilmemesi,

2-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin, işyerinden 2.2.2012 tarihinde meydana gelen hırsızlık olayında çalınan 3 adet telefonun hurda niteliğinde olup, tamir amacıyla müşteriler tarafından bırakılan telefonlardan olduğu ve 10-15 TL değerinde oldukları yolundaki beyanı gözetildiğinde, sanık hakkında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, 2.2.2012 tarihli hırsızlık eyleminin konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3-5271 sayılı CMK'nın 231/6-c maddesinde öngörülen zararın maddi zarar niteliğinde olup manevi zararı kapsamadığı, bu itibarla maddi zarar doğurmayan ya da doğurma ihtimali bulunmayan suçlarda bu koşulun aranmasına gerek bulunmadığı, sanığın suç tarihlerinde sabıkasız olduğu ve işyeri dokunulmazlığının ihlali suçunda mahiyeti itibariyle tazmini gerektirir bir zarar da bulunmadığı gözetilmeden işyeri dokunulmazlığını ihlal suçundan kurulan hükümlerde, aynı yasanın 231/b bendinde yer alan ölçütün tartışılıp değerlendirilerek karar verilmesi yerine, zararın karşılanmaması gerekçe gösterilerek yetersiz ve yerinde olmayan gerekçe ile CMK.nın 231/5 maddesinin uygulanmaması,

4-Bu dava sebebiyle yapılan 16,25 TL davetiye giderinin 6352 sayılı yasanın 100. maddesi ile CMK'nın 324. maddesinin dördüncü fıkrasına eklenen cümle gereğince, 6183 sayılı Amme Alacaklarının Tahsil Usulü Hakkında Kanunun 106. maddesindeki terkin edilmesi gereken tutardan az olduğunun ve bu nedenle sanığa yargılama gideri olarak yükletilmeyeceğinin değerlendirilmemesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... ile o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye ksımen uygun olarak BOZULMASINA, 17.3.2015 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/4658, Karar No: 2014/2443, Tarih: 11.03.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/4658 E.  ,  2014/2443 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : TERME KADASTRO MAHKEMESİ

TARİHİ : 05/10/2012

NUMARASI : 2010/133-2012/41

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında Ö. Köyü çalışma alanında bulunan ... ada ... ve ... ada ... parsel sayılı 3409.85 ve 442.02 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, tapu kaydı nedeniyle davalı Hazine adına, ... ada ... ve ... ada... ve ... ada ... parsel sayılı 6184.20, 2518.49, 5630.23 ve 190.78 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı A.. Ç.. adına, ... ada ... ve ..., ... ada ... ada ... ada ... ve ... ada ... parsel sayılı 8962.76, 3180.04, 295.03, 2568.11, 970.19 ve 489.37 metrekare yüzölçümündeki taşınmazlar, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı İ.. Ç.. adına, 126 ada 3 parsel sayılı 750,82 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz ise kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle 1/2 paylarla davalılar İ.. Ç.. ve A.. Ç.. adlarına tespit edilmiştir. Davacı E.. B.., miras yoluyla gelen hakka dayanarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda ... ada 7 ve ... ada 12 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın feragat nedeniyle reddine ve tespit gibi davalı Hazine adına tesciline, ... ada 1 ve 8, ... ada 2 ve ... ada 31 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın kabulüne ve 12/120 payın davacı E.. B.., 108/120 payın davalı A.. Ç.. adına tesciline, ... ada 2 ve 7, ... ada 3, ... ada ..., ... ada 2 ve ... ada 25 parsel sayılı taşınmazlar yönünden davanın kabulüne ve 12/120 payın davacı E.. B.., 108/120 payın davalı İ.. Ç.. adına tesciline, ... ada 3 parsel sayılı taşınmaz yönünden davanın kabulüne ve 12/120 payın davacı E.. B.., 54/120 payın davalı İ.. Ç.. ve 54/120 payın davalı A.. Ç.. adına tesciline karar verilmiş; hüküm, davalı Hazine vekili ile davalılar İ.. Ç.. ve A.. Ç.. tarafından temyiz edilmiştir.

1- 126 ada 1, 2, 7, 8, 132 ada 2, 3, ... ada 2, ... ada 2, ... ada 25 ve 31 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin davalı Hazine'nin temyiz itirazları yönünden; hükmü temyiz eden davalı Hazine'nin, belirtilen taşınmazların tespit maliki olmadığı ve dolayısıyla taraf sıfatı olmadığı anlaşılmakla Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 361 ve müteakip maddeleri ile 3402 sayılı Kadastro Kanunu’nun 32. maddesi hükümleri uyarınca, davalı Hazine'nin bu taşınmazlar yönünden temyiz inceleme isteğinin REDDİNE,

2- 126 ada 1, 2, 7, 8, ... ada 2, 3, 192 ada 2, ... ada 2, 243 ada 25 ve 31 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin, davalılar A.. Ç.. ve İ.. Ç..'ın temyizine gelince; çekişmeli taşınmazların tarafların ortak murisi K. Ç.'a ait olduğu hususunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Taraflar arasındaki uyuşmazlık, ortak murisin ölümünden sonra mirasçılar arasında usulüne uygun bir taksim yapılıp yapılmadığı, taksim yapıldıysa çekişmeli taşınmazların kime isabet ettiği noktasında toplanmaktadır. Ne var ki mahkemece ortak muristen kalan başka taşınmazlar bulunup bulunmadığı ve varsa kadastro sırasında nasıl bir işleme tabi tutuldukları araştırılmamış, mahalli bilirkişi ve bir tespit bilirkişisi, paylaşmayı bilmediklerini ancak davacının murisi Ayşe'ye de payına karşılık bir yer verildiğini söylemişler, buna karşılık sözü edilen taşınmazın neresi olduğu belirlenmemiş ve varsa tutanağı getirtilip incelenmemiş ayrıca mirasçılardan Feride Demir'e de paylaşma sonucu bir yer verilip verilmediği davalılardan sorulup saptanmamış, paylaşmayı ispat külfeti davalı tarafa ait olduğu halde davalı tarafa tanıkları sorulmamış, paylaşma hususu yeterince açıklığa kavuşturulmamış, tespite aykırı sonuca varıldığı halde tüm tespit bilirkişileri dinlenmemiştir. Yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmak için yeterli bulunmamaktadır. O halde, doğru sonuca varılabilmesi için öncelikle paylaşma hususunu ispat külfeti kendinde olan davalı tarafa tanıklarını bildirme imkanı verilmeli, mahallinde yaşlı, tarafsız ve yöreyi iyi bilen üç kişilik yerel bilirkişi kurulu, tespit bilirkişilerinin tümü ve taraf tanıklarının katılımı ile yeniden keşif icra edilmelidir. Keşif sırasında dinlenecek yerel bilirkişiler, tespit bilirkişileri ve taraf tanıkları ayrı ayrı dinlenilip bu şahıslardan çekişmeli taşınmazların ortak murisin ölümünden sonra taksime tabi tutulup tutulmadığı, taksime tabi tutulmuş ise kime isabet ettiği, davalı tarafa isabet etmiş ise diğer mirasçılara ne verildiği, taşınmaz verilmiş ise nereden verildiği ve diğer mirasçılara verilen taşınmazların akıbetlerinin ne olduğu, taşınmazların kim tarafından ne kadar zamandır kullanıldığı etraflıca sorulup maddi olaylara dayalı olarak açıklattırılmalı, beyanlar arasında çelişki bulunması halinde yüzleştirme yapılarak giderilmeye çalışılmalı, ortak muristen intikal eden diğer taşınmazlar ile davacının murisi Ayşe ve diğer mirasçı F. D.'e ortak muristen kalan taşınmazlar varsa onaylı tutanak suretleri getirtilip incelenmeli, mirasçılar arasında taksim yapılmadığının anlaşılması halinde mirasçılık ilişkisi devam ettiği süre zarfında taşınmazlara zilyet eden mirasçılar yararına zilyetlikle iktisap hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmelidir. Belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılmadan yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalılar A.. Ç.. ve İ.. Ç.

. D.'e ortak muristen kalan taşınmazlar varsa onaylı tutanak suretleri getirtilip incelenmeli, mirasçılar arasında taksim yapılmadığının anlaşılması halinde mirasçılık ilişkisi devam ettiği süre zarfında taşınmazlara zilyet eden mirasçılar yararına zilyetlikle iktisap hükümlerinin uygulanamayacağı gözetilmelidir. Belirtilen şekilde araştırma ve inceleme yapılmadan yazılı olduğu şekilde hüküm kurulması isabetsiz, davalılar A.. Ç.. ve İ.. Ç..'ın temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde bulunduğundan kabulü ile 126 ada 1, 2, 7, 8, 132 ada 2, 3, 192 ada 2, 194 ada 2, 243 ada 25 ve 31 parsel sayılı taşınmazlara ilişkin hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz eden davalılara iadesine, 11.03.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3797, Karar No: 2017/3842, Tarih: 27.02.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/3797 E.  ,  2017/3842 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumlan ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdi ve ayni yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler. Şöyle ki;

Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.