muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/3635, Karar No: 2024/5918, Tarih: 30.10.2024

**12. Ceza Dairesi         2024/3635 E.  ,  2024/5918 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Taksirle öldürme

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; sanık müdafii ve katılanlar vekili tarafından temyizi üzerine yapılan ön inceleme neticesinde 1412 sayılı CMUK'un 317. maddesindeki temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmekle, işin esasına geçildi, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

Yerel Mahkemece sanık hakkında taksirle öldürme suçundan, 5237 sayılı TCK'nın 85/2, 62/1, 58/6, 63 maddeleri uyarınca 5 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve sürücü belgesinin 3 yıl süre ile geri alınmasına karar verilmiş, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca onama kararı verilmesi görüşünü içeren Tebliğname ile dava dosyası Daireye tevdi edilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafinin temyiz sebepleri; Süre tutum dilekçesi ile temyiz talebinde bulunan sanık müdafinin temyiz sebebi kararın hukuka aykırı olduğuna, katılanlar vekilinin temyiz sebebi; Somut olayda bilinçli taksir unsurları bulunmasına rağmen vasıfta hataya düşülmesi sonucu sanık hakkında eksik ceza tayininin hukuka aykırı olduğuna ve resen gözetilecek nedenlere ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Yerel Mahkemece, dosyada mevcut belge ve bilgiler, soruşturma ve kovuşturma evrelerinde alınan beyanlarla birlikte dikkate alınarak yapılan değerlendirmede; Olay günü, sanık sürücü ... sevk ve idaresindeki otomobili ile meskun mahal içerisinde, bölünmüş, tek yönlü, asfalt kaplama aydınlatmanın bulunduğu, devlet karayolu üzerinde gece vakti Düzce istikametinden Ankara istikametine doğru seyri esnasında hızını ve mesefasini ayarlayamayarak aynı istikamet yönünde önünde seyir halinde bulunan katılan sürücü ...'ın sevk ve idaresindeki otomobile arkadan çarpması üzerine katılan sürücünün yoldan çıkarak aracının takla atması sonucu sanığın asli kusuru ile katılan sürücü ...'ın aracında araçta yolcu olarak bulunan ... ve ...'in ölümüne, araç sürücüsü ...'ın ve araçta yolcu olarak bulunan ...'ın ise hayati tehlikeye neden olmaz ve basit tıbbi müdahale ile giderilebilir nitelikte yaralanmalarına sebebiyet verdiği olayda, dosya kapsamında alınan Adli Tıp Kurumu Ankara Trafik İhtisas Dairesinin 05/10/2015 tarihli heyet raporu doğrultusunda, "her ne kadar katılanlara ve müteveffalara emniyet kemeri takmadıkları için tali kusur verilmiş ise de söz konusu kusurun doğrudan doğruya bir aktif trafik kusuru olmadığı, ölüme sebebiyet veren dolaylı bir unsur olmasına rağmen taksirli hareket kabilinden sayılabilecek bir kusur niteliğinde bulunmadığı..." gerekçesine dayanılarak meydana gelen kazada sanığın asli ve tam kusurlu olduğunun kabul edilmesiyle, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 85/2. maddesindeki taksirle öldürme suçundan mahkûmiyet kararı verilmiştir.

IV. GEREKÇE ve KARAR

IV. GEREKÇE ve KARAR

Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşılmakla, sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin yukarıda ilgili bölümde ileri sürdüğü bu kapsamdaki ve yerinde görülmeyen diğer temyiz sebeplerinin reddine, ancak;

Hükümde, sanık hakkında sürücü belgesinin geri alınmasına karar verilmesi esnasında dayanak kanun maddesi olan 5237 sayılı TCK'nın 53/6. maddesi yerine sehven 58/6 maddesinin gösterilmesi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenle Bolu 1. Ağır Ceza Mahkemesinin kararına yönelik sanık müdafinin ve katılanlar vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun’un 322. maddesi gereği, hükmün (4) numaralı fıkrasında yer alan "TCK'nun 58/6 maddesi uyarınca" ibaresinin hükümden çıkartılması ile yerine "TCK'nın 53/6 maddesi uyarınca" ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 30.10.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/636, Karar No: 2007/831, Tarih: 21.03.2007

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2007/636 E.  ,  2007/831 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

Mal beyanında bulunmamak suçundan sanık ...'in yargılama sonucunda, her ne kadar alacak miktarı 760.54 YTL. olarak gösterilmiş ise de borçlunun süresinde 80.00 YTL.dışındaki kısma itiraz ettiğinden bu miktar itibariyle mal beyanında bulunmamış olması nedeniyle Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 223/4-d maddesi gereğince sanığın eyleminde haksızlık içeriğinin az olduğu, ceza verilmesinde toplum yararı olmadığı değerlendirildiğinden bahisle, 5358 sayılı Kanun’la değişik 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu’nun 337/1-son maddesi uyarınca sanık hakkında ceza tayinine yer olmadığına dair ... İcra Mahkemesinin 27.07.2006 tarihli ve 2006/1287-1476 sayılı kararına yönelik itiraz üzerine, itirazın öncelikle hükmü veren mahkemece incelendikten ve itirazla ilgili bir karar verildikten sonra gönderilmesi gerektiğinden bahisle iadesine ilişkin, ... 5. Ağır Ceza Mahkemesinin 28.11.2006 tarihli ve 2006/754 müteferrik sayılı kararını kapsayan dosya incelendi.

Tüm dosya kapsamına göre, 2004 sayılı Kanun’un itiraz başlıklı 353. maddesinde “icra mahkemesinin bu bap hükümlerine göre verdiği tazyik ve disiplin hapsine ilişkin kararlara karşı, tefhim ve tebliğ tarihinden itibaren yedi gün içinde, yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine itiraz edilebilir. İtiraz üzerine verilen karar kesindir. İcra Mahkemesinin bu bapta yer alan suçlardan dolayı verdiği hükümlerle ilgili olarak 4.12.2004 tarihli ve 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun kanun yollarına ilişkin hükümlerine uygulanır.” Maddesinden de anlaşıldığı cihetle, icra mahkemesince hükmolunan tazyik ve disiplin hapsi kararlarına karşı itiraz olunabileceği,

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece incelenip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği,

İcra ve İflas Kanunu’ndaki usule göre ise, itirazın icra mahkemesine değil Ağır Ceza Mahkemesine yapılıp bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu, bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, dolayısıyla sistem Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda, icra mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlar dar ve teknik anlamda "suç" karşılığı olan yaptırım olmadığı cihetle itirazın konusu hakkında bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm kurulmasında isabet görülmemekle kararın 5271 sayılı CMK.nun 309.maddesi uyarınca bozulması lüzumu, Yüksek Adalet Bakanlığı Ceza İşleri Genel Müdürlüğü’nün 15/01/2007 gün ve 1843 sayılı Kanun yararına bozma istemine atfen Yargıtay C.Başsavcılığının 12/02/2007 gün ve K.Y.B.2007/13766 sayılı tebliğnamesiyle istenilmiş olmakla,

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 14.11.2006 tarih ve 2006/220-231 sayılı kararında; "1.6.2005 gün ve 25832 sayılı mükerrer Resmi Gazetede yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren, 31.05.2005 gün ve 5358 sayılı Yasa ile İcra ve İflas Yasasında yer alan eylemler ve yaptırımları yeniden düzenlenmiş, bu kapsamda İcra ve İflas Kanunu'nun 337, 338/2, 339, 340, 341, 343 ve 344. maddelerindeki eylemler kabahat olarak düzenlenip disiplin hapsi veya tazyik hapsi şeklinde yaptırımlara bağlanmış, 331, 332, 333, 333/a, 334, 335, 336, 337/a, 338/1, 342, 345/a, 345/b maddelerindeki eylemler ise suç olarak düzenlenip, hapis cezası veya adli para cezası biçiminde yaptırımlara bağlanmıştır. Aynı tarihte yürürlüğe giren 5271 sayılı CMK’nun “Tanımlar” başlıklı 2. maddesinin 1. fıkrasının (L) bendinde disiplin hapsinin tanımı; “kısmi bir düzeni korumak amacıyla yaptırım altına alınmış olan fiil dolayısıyla verilen, seçenek yaptırımlara çevrilemeyen, ön ödeme uygulanamayan, tekerrüre esas olmayan, şartlı salıverilme hükümleri uygulanamayan, ertelenemeyen ve adli sicil kayıtlarına geçirilemeyen hapsi ifade eder” şeklinde yapılmıştır. Disiplin hapsi için yapılan bu tanım, hapsen tazyik yaptırımını da kapsar niteliktedir. Bu tanım nazara alındığında, hapsen tazyik yaptırımı 5237 sayılı TCY’da düzenlenen yaptırımlardan farklı niteliktedir. Bu nedenle de, duruşma açılarak yapılan bir yargılama sonunda verilmelerine karşılık, 2004 sayılı İİY.nın 353/1. maddesinde yasa yolu olarak itiraz yasa yolu öngörülmüştür. Anılan hükümler gözetildiğinde, gerek disiplin hapsi gerekse hapsen tazyik yaptırımı tayin edilen kararlar, CMY.nın 223. maddesinde belirtilen “hüküm” niteliğinde değildirler ve bunlar hakkında hükümler için öngörülen yargılama kuralları uygulanamaz.” şeklinde yapılan değerlendirmeden de anlaşılacağı üzere, İcra ve İflas Kanununda müeyyidesi disiplin hapsi ve tazyik hapsi olarak saptanan eylemlerin kabahat olduğu belirtilmiştir.

Ceza Muhakemesi Kanunu anlamında itirazın, kural olarak itiraz olunan kararı veren mahkemeye yapılacağı ve ilk inceleme kararı veren mahkemece gerçekleştirilip, kararın düzeltilebileceği, yerinde görmezse en çok üç gün içinde itirazı inceleyecek mercie göndermesi gerektiği (CMK.md.268/1-2), buna karşılık İcra ve İflas Kanununda icra mahkemesinin itiraza tabi verdiği kararlara itirazın 5358 sayılı Yasa ile değişik İİK.nun 353/1. maddesi uyarınca yedi gün içerisinde yargı çevresinde bulunduğu ağır ceza mahkemesine yapılması gerekmekte olup, bu anlamda Ceza Muhakemesi Kanunundaki sistemden ayrıldığı, Ceza Muhakemesi Kanunundaki itiraz kanun yolu bir suç muhakemesi sonucunda verilen yargı kararları için olduğu, dolayısıyla sistem Sulh Ceza, Asliye Ceza, Ağır Ceza Mahkemesi ve Bölge Adliye Mahkemesi olarak belirlendiği, buna karşılık İcra ve İflas Kanununda İcra Mahkemesinin itiraza tabi verdiği disiplin hapsi ve tazyik hapsine ilişkin kararlar, dar ve teknik anlamda “suç” karşılığı verilen kararlar olmadığı, nitekim 5271 sayılı CMK.nun “itiraz usulü ve inceleme mercileri” başlıklı 268. maddesinde kararına itiraz edilecek mahkemeler arasında icra mahkemesinin gösterilmediği cihetle İcra ve İflas Kanunu'nun 353/1. maddesi uyarınca, icra mahkemesince verilen itiraza tabi kararlara itirazın yedi gün içerisinde doğrudan ağır ceza mahkemesine yapılması gerektiği, anılan maddede ilk incelemenin icra mahkemesince yerine getirileceğine ilişkin bir düzenlemenin de bulunmadığı gözetildiğinde, itiraz hakkında ağır ceza mahkemesince bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Yargıtay C.Başsavcılığının kanun yararına bozma istemine atfen düzenlediği tebliğname bu nedenle yerinde görüldüğünden ... 5.Ağır Ceza Mahkemesinin 28.11.2006 gün ve 2006/754 müteferrik sayılı kararının BOZULMASINA, sair işlemlerin mahallinde ifasına, dosyanın mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 21.3.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5697, Karar No: 2017/6043, Tarih: 27.11.2017

**10. Ceza Dairesi         2013/5697 E.  ,  2017/6043 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkeme : Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma

Hüküm : Tedavi ve denetimli serbestlik tedbirine uyulmaması üzerine mahkûmiyet

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Mevcut belge ve deliller, hükümden sonra 28.06.2014 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrası ve aynı Kanun'un 85. maddesi ile eklenen 5320 sayılı Kanun'un geçici 7. maddesinin, olaya tatbik kabiliyeti bulunup bulunmadığının tesbiti açısından yeterli görülmediğinden, öncelikle, sanık hakkında kullanmak için uyuşturucu madde bulundurma suçundan dolayı bu suç tarihinden önce açılmış başka bir dava olup olmadığı, varsa sanığın bu suçu diğer davaya konu olan suç nedeniyle verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işleyip işlemediği belirlendikten sonra;

a) Sanık bu suçu, daha önce işlediği suçtan dolayı yapılan kovuşturma aşamasında hükmolunan tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş ise, 6545 sayılı Kanun'un 68. maddesi ile değiştirilen TCK'nın 191. maddesinin 5. fıkrasında öngörülen “Erteleme süresi zarfında kişinin kullanmak için tekrar uyuşturucu veya uyarıcı madde satın alması, kabul etmesi veya bulundurması ya da uyuşturucu veya uyarıcı madde kullanması, dördüncü fıkra uyarınca ihlâl nedeni sayılır ve ayrı bir soruşturma ve kovuşturma konusu yapılmaz” hükmü uyarınca, ikinci suçtan açılan bu davanın kovuşturma şartının ortadan kalkması nedeniyle, CMK'nın 223. maddesinin 8. fıkrası uyarınca “davanın düşmesine”

b) Sanık hakkında, bu suç tarihinden önce, aynı suçtan açılmış başka dava yoksa veya sanık bu suçu daha önce işlediği suçtan dolayı verilen tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbirinin infazı sırasında işlemiş değilse, bu suç nedeniyle tedavi ve/veya denetimli serbestlik tedbiri uygulandıktan sonra, yükümlülüklerini ihlal eden sanık hakkında,

6545 sayılı Kanun'un 85. maddesi ile 5320 sayılı Kanun'a eklenen geçici 7. maddenin 3. fıkrası uyarınca, yargılamaya devam olunarak, suç tarihi itibarıyla, TCK'nın 191. maddesi çerçevesinde bir karar verilmesinde

Zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ve Cumhuriyet savcısının temyiz itirazları bu nedenle yerinde görülmüş olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 27.11.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/18706, Karar No: 2009/15776, Tarih: 07.12.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/18706 E.  ,  2009/15776 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı, davalı işveren nezdinde 1.3.1995- 1.12.2003 tarihleri arası aldığı ücretin tespitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin reddine karar vermiştir.

Hükmün davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının davalıya ait işyerinde 01.03.1995-01.12.2003 tarihleri arasında aldığı ücretin tespiti ile Sosyal Güvenlik Kurumuna bildirilen sigorta primlerine esas kazanç ile gerçek ücret arasındaki işverence ödenmesi gereken primlerin tespit edilerek Kurum tarafından işverenden tahsili istemine ilişkindir.

Mahkemece istemin reddine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden; davacının davalı şirkete ait iş yerinde 15.03.1995-18.11.2003 tarihleri arasında çalışmalarının asgari ücret üzerinden kuruma bildirildiği 2003 yılı Eylül, Ekim ve Kasım aylarına ait ücret bordrolarında davacının imzası bulunduğu İzmir Kamyoncular Odası tarafından yurt dışına gidişlerde şoförlere deniz yolu ile gidenler için 400 Euro kara yolu ile gidenler için 450 Euro (yiyecek-içeçeck için harcırah) ödendiğinin bildirildiği, İzmir 4 İş mahkemesinin 2004/28 E 2005/1042 K sayılı kararı ile davacının ücretlerine sefer başına aldığı yolluklar da eklenerek günlük 47.820.076 TL ücret aldığı kabul edilerek işçilik alacağı hesaplandığı kararın Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Uyuşmazlık, gerçek ücretin tesbiti ile Sigorta primlerinin gerçek ücret üzerinden tahsili istemine ilişkindir. 506 sayılı Yasanın 77 maddesinde prime esas gerçek ücretin esas alınması koşuldur. Gerçek ücretin işçinin yaşı, kıdemi, meslek durumu dikkate alınarak, emsal işi yapan işçilerin aldığı ücret gö/ önünde tutularak belirlenmesi gerektiği Yargıtay'ın yerleşmiş görüşlerindendir.

Somut olayda, mahkemece, davacının asgari ücret aldığı ve aksinin isbat edilemediği gerekçesi ile istemin reddine karar verilmiştir. Oysa, Tır Şoförü olarak çalışan davacının asgari ücretin üzerinde ücretle çalışacağının kabulü hayatın olağan akışına uygundur. Bu nedenle ücret yönünden güçlü delil niteliği taşıyan işçilik alacakları ile ilgili kesinleşmiş mahkeme ilamıda tespit edilen ücrette dikkate alınarak gerçek ücretin tespit edilerek sonuca gidilmesi gerekirken yazılı şekilde karar verilmesi isabetsizdir.

Yapılacak iş; davacının iş yeri şahsi sicil dosyasındaki ücrete bordrolarında imzası bulunan 2003 yılı Eylül, Ekim ve Kasım aylarına ait bordrolardaki imzaların davacıya ait olup olmadığının sorulması, imza inkarında bulunur ise bordrolar üzerinde imza incelemesi yaptırılması imzaların davacıya ait olduğunun anlaşılması halinde bu bordroların ne şekilde imzalatıldığının davacıya açıklattırılması, tüm deliler birarada değerlendirilerek güçlü delil olan işçilik alacakları ile ilgili kesinleşmiş mahkeme kararı ve tır şoförünün asgari ücret ile çalışmasının hayatın olağan akışına uygun olmadığı da gözetilerek sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin yazılı şekilde karar verilmiş olması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davacının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 07.12.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2009/1940, Karar No: 2009/3051, Tarih: 12.03.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/1940 E.  ,  2009/3051 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacılar vekili tarafından, davalılar aleyhine 08.05.2003 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve tescil istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın husumet nedeni ile reddine dair verilen 12.04.2007 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, yüklenicinin temliki işlemine dayanan tapu iptali ve tescil istemine ilişkindir.

Davalılar, savunmada bulunmamıştır.

Mahkemece, aynı çekişmeli taşınmaz tapuda 26.04.2001 tarihinde dava dışı ... adına kayıtlı olduğundan bu kişinin davaya dahil edilmesi suretiyle hasımda değişiklik yapılamayacağından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacılar temyiz etmiştir.

Davalılar arasındaki 07.06.1995 günlü arsa payı karşılığı inşaat yapım sözleşmesinde davalı ... Limitet Şirketi’nin diğer davalı maliki olduğu 467 ada 2 parsel sayılı taşınmaz üzerine inşaat yapımı işini yüklendiği, buna karşılık yüklenici şirkete sözleşmede yazılı bağımsız bölümlerin arsa payı devrinin kararlaştırıldığı anlaşılmaktadır. Çekişme konusu M Blok 1. normal kat 12 numaralı bağımsız bölüm yükleniciye verilmesi kararlaştırılan yerlerdendir. Eseri (inşaatı) sözleşmesine, amacına, fen ve sanat kurallarına uygun meydana getirmesi halinde kazanacağı hakkı (arsa payı devrini) yüklenici doğrudan arsa sahibinden isteyebileceği gibi yüklenici tarafından bu hak üçüncü bir kişiye de temlik edilebilir. Davada dayanılan 24.04.1997 günlü sözleşme bir temlik sözleşmesidir. Kısaca bir tanımlama yapmak gerekirse alacağın temliki borçlunun (arsa sahibinin) rızası gerekmeksizin eski alacaklıyla (yüklenici) yeni alacaklı (temlik alan üçüncü kişi) arasında yazılı olarak yapılması zorunlu (BK.m.163) bir tasarruf işlemidir. Alacağın temliki işlemine dayanan bu tür davalarda temlik işleminin varlığı temlik eden eski alacaklıya (yüklenici) karşı alacağın temliki suretiyle bağımsız bölüm mülkiyet aktarımına hak kazanıldığını ispat ise borçluya (arsa sahibine) karşı yapılacağından davada hem arsa sahibinin ve hem de yüklenicinin taraf olması zorunludur. Dolayısıyla davacıların 07.06.1995 günlü sözleşmenin arsa sahibi ve yüklenicisi konumunda olanları davada hasım göstermesinde usule aykırılık yoktur.

Gerçekten; çekişme konusu M Blok 1. Normal Kattaki 12 Numaralı bağımsız bölüm davadan önce tapuda satış suretiyle 26.04.2001 tarihinde dava dışı ...’e temlik edilmiştir. Davanın bu kişiye karşı da yöneltilmesi gerekmektedir. Mahkemece doğru olarak saptandığı üzere bu kişinin davaya dahil edilmesi suretiyle hasım yapılmasına olanak bulunmamaktadır. Ancak davacılara uygun bir süre verilerek bu kişi hakkında dava açarlarsa eldeki dava dosyası ile açılan dava dosyasının birleştirilerek görülmesi gerekecektir. Bu konuda davacılara mehil verilmemiştir.

Ne var ki, 4822 sayılı Kanununla değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanununun 3.maddesi ( c) bendi ile konut ve tatil amaçlı taşınmaz mallar da Tüketicinin Korunması Kanunun kapsamına alınmıştır. Dava konusu taşınmaz konut niteliğindedir. Anılan yasanın (e) bendindeki tanıma göre tüketici: bir mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek veya tüzel kişiyi, (f) bendindeki tanıma göre de satıcı: kamu tüzel kişileri dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetler kapsamındaki tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri ifade eder. 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanununun 23.maddesi hükmüne göre de, bu kanun uygulaması ile ilgili çıkacak her türlü itilaflara Tüketici Mahkemelerinde bakılması gerekir.

Somut olayda da; davacı tüketici yüklenicinin temlikine dayalı tapu kaydı iptali ve tescil isteğinde bulunduğundan o yerde ayrı bir Tüketici Mahkemesi varsa çekişmenin Tüketici Mahkemesinde görülmesi aksi halde davaya Tüketici Mahkemesi sıfatıyla bakılması yasadan kaynaklanan zorunluluktur. Mahkemece kamu düzeninden olan görev hususu re’sen gözetilerek yukarıda yazılı olduğu şekilde işlem yapılması yerine çekişmenin esasının incelenip hükme bağlanması doğru olmamış, kararın bütün bu nedenlerle bozulması gerektirmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatıranlara iadesine, 12.03.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/9457, Karar No: 2010/16362, Tarih: 16.12.2010

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/9457 E.  ,  2010/16362 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dairece 03.05.2010 tarihinde incelenen, aynı mahkemenin bazı dava dosyalarına (Ör:Orhaneli Asliye Hukuk Mahkemesinin 2008/409 Esas-2009/221 Karar, Dairenin:2009/1543 Esas) aynı değerlendirme tarihi itibarıyla (2008 yılı) gelen veri listesindeki biber veriminin bu dosya içerisinde bulunan veri listesindeki biber verimi ile aynı değerleri içermediği anlaşılmıştır.

Mahkemece, her iki dosya içerisinde bulunan veri listesinin birer suretinin İlçe Tarım Müdürlüğüne gönderilerek, biber verimleri arasındaki bu çelişkinin nereden kaynaklandığının sorularak 2008 yılı biber ürününün ve ayrıca 2009 yılı itibarıyla münavebeye alınan buğday, kavun, biber ve çilek ürünlerinin sulu şartlarda dekar başına ortalama verim, ortalama toptan satış fiyatı ve dekar başına üretim giderine ilişkin veri listesinin dosya içerisine getirtilmesinden sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 16.12.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.