muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2024/7934, Karar No: 2024/10361, Tarih: 05.11.2024

Davacının sürekli iş göremezlik geliri bağlanmasına yönelik talebi bu dosyadan tefrik edilerek ayrı bir esas numarasına kaydedilmiştir.

II. CEVAP

Davalı Kurum vekili cevap dilekçesinde özetle; bahse konu kazanın davacının şahsi aracıyla trafikte seyir halinde iken yaşandığını, olayın iş kazası sayılabilmesi için işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere gidiş gelişi sırasında kaza olayının meydana gelmesi gerektiğini, yine olayın iş kazası olmasının ilk şartının hizmet akdine istinaden bir çalışmanın olması gerektiğini, Kuruma işçi taşıma üzere servis hizmeti verildiğine ilişkin herhangi bir bildirim yapılmadığını, işlerinde mühendis olarak görev yapan bir kişinin ayrıca şirket servis işini üstelenmesinin hayatın olağan akışına aykırı olduğunu, Kayseri Büşükşehir Belediyesi Servis Araçları Yönetmeliği Tanıklar bölümünde personel servis aracı, personel ve müşteri taşımalarında kullanılan ve yönetmelikte belirlenen şartlar haiz minibüs ve otobüs sıfatı ticari tescilli araçları şeklinde tanımlandığını, oysa davacının kazaya karışan şahsi otomobilinin bu şartları taşımadığının sabit olduğunu, yine diğer davalı işyeri tarafından imza edilen vizite kağıdında davacının kendi aracıyla iş yerine gelirken trafik kazası geçirdiğini beyan ettiğini, Kurum işlemlerinin yasal olduğunu belirterek davanın reddi gerektiğini savunmuştur.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 23.09.2015 tarihinde davalı iş yerinde personel servisi aracı olarak kullanılan ... plakalı araçla davalı işyerinin işçilerini evlerinden alıp işe götürürken ... Emmiler köyü arasında ... plakalı araçla çarpışması sonucunda yaralanması ile sonuçlanan trafik kazası olayının 5510 sayılı Kanun'un 13/1-e maddesinde tanımlandığı gibi "Sigortalıların, işverence sağlanan bir taşıtla işin yapıldığı yere gidiş gelişi sırasında meydana gelmiş olduğu anlaşılmakla davanın kabulüne, davacının 23.09.2015 tarihinde geçirmiş olduğu trafik kazasının iş kazası olduğunun tespitine karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1.Davalı Kurum vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesince verilen kararın kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

2.Davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekili istinaf dilekçesinde özetle; İlk Derece Mahkemesi kararının kaldırılmasına, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile davacının 12.07.2013-11.07.2017 tarihleri arasında davalı iş yerinde sigortalı çalışmasının bulunduğu, Kurum tarafından alınan komisyon kararında davacının kendi aracında kaza yaptığı belirtilerek olayın iş kazası olarak kabul edilmediği, kaza tespit tutanağı ve Kayseri 3. Ağır Ceza Mahkemesi karar içeriğinden kaza sırasında araçta davacı ile birlikte kaza tarihinde davalı iş yerinde sigortalı çalışması bulunan ...'in de bulunduğu ve kazada vefat ettiği, kaza gerçekleşmeden önce araçta bulunan davalı iş yeri sigortalısı ...'ün kaza yapılan aracın işverene ait olduğunu ve davacının çalışanları getirip götürmek için bu aracı kullandığını, kaza olmadan önce de kendisini işle ilgili olarak başka bir balıkçılık iş yerine bıraktığını beyan ettiği, dosya kapsamında beyanı alınan diğer tanıkların da aracın davacı adına kayıtlı olmasına rağmen davacının çalışanları iş yerine getirip götürmesi için bu aracı kullandığının doğrulandığı, tanık beyanlarının birbiri ile uyumlu ve tutarlı olduğu, davacı tarafından kaza tarihine ilişkin sigorta poliçesi ve tahsilat makbuzunun sunulduğu, ödemenin davalı şirketin ortağı ... adına kayıtlı kart ile yapıldığı, 2015 yılı MTV ödemesinin de ... adına kayıtlı kart ile yapıldığı anlaşıldığından, Mahkemenin maddi vakıa ve hukuki değerlendirmesinde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı kanaatine varılmakla davalı ... San. ve Tic. Ltd. Şti. vekilinin ve davalı Kurum vekilinin istinaf istemlerinin 6100 sayılı HMK'nın 353/1-b.1 maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davalı taraf vekilleri temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davalı taraf vekilleri, istinaf dilekçesi ile benzer sebeplerle eksik incelemeye dayalı kararın bozulmasını istemişlerdir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının yaralanması ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, davacının yaralanması ile sonuçlanan olayın iş kazası olduğunun tespiti istemine ilişkindir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 5510 sayılı Kanun'un 13 üncü maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2. Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup, hastane kayıtları, dinlenilen taraf ve bordro tanıklarının beyanları ile dosyada yer alan tüm bilgi ve belgelerin incelenmesinde davalı taraf vekilinin temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeple;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

05.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/18404, Karar No: 2013/4798, Tarih: 11.03.2013

**2. Ceza Dairesi         2012/18404 E.  ,  2013/4798 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, mala zarar vermek

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanık hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün; 21.07.2004 tarihinde yürürlüğe giren 5219 Sayılı Kanunun 3-B maddesiyle değişik 1412 Sayılı CMUK.nun 305/1.maddesi gereğince hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin aynı kanunun 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik sanığın temyiz itirazlarının incelenmesinde,

5237 sayılı TCY.nın 145.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramı, 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, bunun; daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar, değer olarak az olan şeyi alma durumunda, olayın özelliği ve sanığın kişiliği de değerlendirilerek, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden ve sanığın olay günü geceleyin müştekinin sokağa park ettiği aracın ön kapı camını kırıp havlu içinde sarılı bulunan 20 TL bozuk parayı çalması şeklinde gerçekleşen olayda şartları oluşmadığı halde, çalınan paranın miktarı ve araçtaki kredi kartlarına dokunmaması şeklindeki yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle sanık hakkında 5237 Sayılı TCK.nun 145.maddesinin uygulanmasına karar verilmesi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre sair temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak,

a- 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunun 35.maddesi uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşından küçük çocukların işledikleri fiilin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiille ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, sosyal yönden inceleme yaptırılmasının gerekli olduğu, aynı maddenin 3.fıkrasında ise mahkemece

sosyal inceleme raporuna gerek görülmediği taktirde ise gerekçesinin kararda gösterilmesinin zorunlu olduğu gözetilmeden eksik kovuşturma ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

b-Sanığın savunmasında atılı suçu saat 19.00-20.00 sıralarında işlediğini belirtmesi, müştekinin beyanında aracını saat 17.00 park ettiğini, saat 20.00'de yanına geldiğinde ön camının kırılmış olduğunu ve içinden 20 TL para çalındığını anladığını ifade etmesi ve olay günü Salihli ilçesindeki gecenin başlama saati ve yaz saati uygulaması dikkate alındığında, gece zaman diliminin 19.26'da başlayacağının anlaşılması karşısında, eylemin gece işlendiği hususunun şüphe aşamasında kaldığı gözetilmeden sanık hakkında 5237 Sayılı TCK.nun 143.maddesinin uygulanmasına karar verilmesi,

c-Sanığın adli sicil kaydındaki, Salihli 2.Asliye Ceza Mahkemesinin 10.04.2008 tarih ve 2007/348, 2008/146 sayılı ilamında hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına karar verilmediği, hüküm açıklandığı halde, deneme süresi içinde suç işlediğinden açıklanması geri bırakılan hüküm için mahkemesine ihbarda bulunulmasına karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 11.03.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/24333, Karar No: 2007/2053, Tarih: 13.02.2007

**12. Hukuk Dairesi         2006/24333 E.  ,  2007/2053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 2. İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 11/05/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının bozulmasını mutazammın 25.09.2006 tarih, 14016-17231 sayılı daire ilamının müddeti içinde tashihen tetkiki taraf vekillerince istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olmakla okundu ve gereği görüşülüp düşünüldü :

Düzeltilmesi istenen Yargıtay ilamıyla bunda atıf yapılan mahkeme kararında yazılı gerekçeler ve dosyada mevcut belgeler karşısında her iki tarafın karar düzeltme isteği yerinde görülmediği gibi HUMK. nun 440. maddesinde yazılı dört halden hiç birine de uymadığından İİK.nun 366. ve HUMK.nun 442. maddeleri uyarınca (REDDİNE), takdiren 160'ar YTL para cezasının ve tahsil edilen 25.10'ar YTL ilam harcının mahsubu ile kalan 1.90'ar YTL harcın karar düzeltme isteyenlerden alınarak hazineye gelir yazılmasına, 13.02.2007 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13392, Karar No: 2013/6908, Tarih: 16.04.2013

**(Kapatılan) 6. Hukuk Dairesi         2012/13392 E.  ,  2013/6908 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Kiracılık sıfatının tespiti

Mahalli mahkemesinden verilmiş bulunan yukarıda tarih ve numarası yazılı kiracılığın tesbiti davasına dair karar, davalı tarafından süresi içinde temyiz edilmiş olmakla, dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava kiracılık sıfatının tespiti istemine ilişkindir.

Davacı vekili dava dilekçesinde; Haydarpaşa Numune Hastanesi kantininin 14.12.2009 tarihli kira akdine istinaden müvekkili tarafından işletildiğini, davalı idarenin gönderdiği 16.02.2010 tarihli yazı ile davacının kira sözleşmesine aykırı hareket ettiğinden bahisle akdi tek yanlı olarak feshettiğini davalı idarenin feshi, sözleşmenin 14.maddesine dayandırdığını, halbuki anılan madde hükmüne aykırı bir durumun söz konusu olmadığını kiralananda esrar bulundurduğu iddiasının doğru olmadığını, olaya ilişkin kamu davasının devam ettiğini, keza davalının 2886 sayılı yasanın 62.maddesi uyarınca fesihten önce her hangi bir ihtar keşide etmediğini bu durumda feshin haksız ve hukuka aykırı olduğunu belirterek kiracılık sıfatının tespitine karar verilmesini istemiştir. Davalı idare feshin haklı nedene dayandığını belirterek davanın reddini savunmuştur. Mahkemece, davacının kiralananda esrar bulundurmak suçundan mahkemece yargılanarak hakkında ceza verilmesine yer olmadığı kararı verildiği öte yandan B.K.’nun 256.maddesi uyarınca akde aykırılığın giderilmesi için süreli ihtar keşide edilmediği gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

Taraflar arasında 14.12.2009 başlangıç tarihli 3 yıl süreli kira sözleşmesi konusunda uyuşmazlık bulunmamaktadır. Sözleşme ile Haydarpaşa Numune Hastanesi dahilindeki 100m2'lik kısım kantin yeri olarak işletilmek üzere davacıya kiraya verilmiştir. Kolluk kuvvetlerince 27.12.2009 tarihinde yapılan aramada, kiracı olan davacının işyerinde, kullanmak amacıyla esrar bulundurduğu tespit edilmiş, açılan kamu davasında ise sanığın suçunu ikrar ederek olayın açığa çıkmasına katkı sağladığı gerekçesi ile ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmiş ve karar bu hali ile kesinleşmiştir. Dava ve hüküm tarihinde yürürlükte olan 818 sayılı Borçlar Kanununun 256/2 maddesinde de belirtildiği üzere kiracı kiralananı açıktan fena kullanmak suretiyle akde aykırı davranırsa, önceden ihtar tebliğine gerek olmaksızın kiralayan tarafından akdin feshi istenebilir. Yasada hangi hallerin fena kullanma olduğu açıkça belirtilmemiş olmakla birlikte kiralananda suç teşkil eden bir takım yasa dışı faaliyetlerin yürütülmesinin açıktan fena kullanma olgusunu teşkil edeceği Yargıtay'ın kararlılık kazanmış uygulamasıyla belirlenmiştir. Bu gibi hallerde fesih için ayrıca ihtara gerek yoktur. Somut olayda davalının kiralananda kullanmak amacıyla esrar bulundurduğu kesinleşmiş ceza mahkemesi kararı ile ortaya çıkmıştır. Anılan olay nedeniyle davalı idare tarafından doğrudan fesih bildirimi yapılmasında yasaya aykırılık bulunmamaktadır. Açıklanan nedenlerle davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde kiracılığın tespitine karar verilmesi usul ve yasaya aykırıdır

Hüküm bu nedenle bozulmalıdır

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz itirazlarının kabulü ile 6100 sayılı HMK.ya 6217 Sayılı Kanunla eklenen geçici 3.madde hükmü gözetilerek HUMK.nın 428.maddesi uyarınca hükmün BOZULMASINA, 16.04.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6891, Karar No: 2014/9325, Tarih: 30.09.2014

**5. Ceza Dairesi         2014/6891 E.  ,  2014/9325 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tehlikeli maddeleri izinsiz olarak bulundurma veya el değiştirme, görevi yaptırmamak için direnme, terör örgütüne üye olma, terör örgütü propagandası yapma, mala zarar verme, Toplantı ve Gösteri Yürüyüşleri Kanunu'na muhalefet suçlarından sanıklar ... ve suç ortaklarının yapılan yargılanmaları sırasında; ... 2. Çocuk Mahkemesiyle ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesi arasında oluşan olumsuz görev uyuşmazlığının giderilmesi ve yargı yerinin belirlenmesi istemiyle gönderilen dosya Yargıtay C.Başsavcılığından tebliğname ile daireye verilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

İncelenen dosya içeriğine, sanıkların üzerine atılan suçların niteliğine, iddianamede olayların anlatılış biçimine, 6526 sayılı Kanun ile 5235 sayılı Kanunun 12. maddesinde yapılan değişikliğe ve ... 2. Çocuk Mahkemesi kararındaki gerekçeye göre, yerinde görülmeyen ... Çocuk Ağır Ceza Mahkemesinin 02/12/2013 gün ve 2013/193 Değişik İş sayılı GÖREVSİZLİK kararının KALDIRILMASINA, dosyanın mahalline gönderilmesi için Yargıtay C.Başsavcılığına TEVDİİNE, 30/09/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/50370, Karar No: 2013/8421, Tarih: 11.03.2013

**9. Hukuk Dairesi         2010/50370 E.  ,  2013/8421 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık ücretli izin alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin davalılardan ... Gurubu Temizlik Gıda Yemek Üretimi San. Tic. Ltd. Şti'ne yükletilmesine, 11.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/22460, Karar No: 2014/24447, Tarih: 14.07.2014

**13. Ceza Dairesi         2014/22460 E.  ,  2014/24447 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : KYB - 2014/149216

Konya Açık Ceza İnfaz Kurumunda hükümlü olarak bulunan E.. A.. hakkında kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan tutuksuz yargılamaya devam edildiğinden bahisle 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesi uyarınca adı geçen hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine ilişkin anılan Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 09/01/2014 tarihli ve 2014/16 sayılı kararının onanmasına dair Konya İnfaz Hâkimliğinin 10/01/2014 tarihli ve 2014/93-84 sayılı kararına yönelik itirazın kabulü ile infaz hâkimliği kararının kaldırılmasına dair Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/01/2014 tarihli ve 2014/66 değişik iş sayılı kararına karşı, Adalet Bakanlığının 15.04.2014 gün ve 2014/7377/26080 sayılı yazısı ile Kanun Yararına Bozma isteminde bulunulduğundan bu işe ait dava dosyasının Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 05.05.2014 tarih ve 2014/149216 sayılı ihbarnamesiyle dairemize gönderilmekle incelendi.

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

MEZKUR İHBARNAMEDE;

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 18/09/2007 tarihli ve 2007/1-214-181 sayılı kararında belirtildiği üzere infaza ilişkin lehe oluşan hataların kazanılmış hakka konu olmayacağı gözetilerek yapılan incelemede;

Dosya kapsamına göre, 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesinde “Açık ceza infaz kurumunda bulunan hükümlülerden ... hükümlü oldukları suçtan başka bir fiilden dolayı haklarında tutuklama kararı veya soruşturma konusu olan suçun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı yedi yıldan az olmayan bir başka suçtan soruşturması veya böyle bir suçtan tutuksuz yargılaması devam etmekte olanlar ... kapalı ceza infaz kuramlarına geri gönderilirler.” şeklinde düzenleme yer aldığı, somut olayda adı geçen hükümlü hakkında, hükümlü olduğu suçtan başka bir fiilden dolayı Konya Cumhuriyet Başsavcılığının 21/03/2012 tarihli iddianamesi ile 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 142/2-d. maddesi gereğince taklit anahtar kullanmak suretiyle hırsızlık suçundan dava açıldığı, söz konusu 142/2-d. maddede düzenlenen suçun kanunda öngörülen cezasının 3 ila 7 yıl olduğu, ancak yapılan yargılama sonunda Konya 9. Asliye Ceza Mahkemesinin 13/09/2012 tarihli ve 2012/368-1242 sayılı kararı ile adı geçen hükümlünün eyleminin 5237 sayılı Kanun'un 142/1-b. maddesinde düzenlenen bina içinden hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek 2 yıl hapis cezası ile cezalandırıldığı, söz konusu 142/1-b. maddede düzenlenen suçun kanunda öngörülen cezasının 2 ila 5 yıl olduğu, hükümlü hakkındaki anılan mahkumiyet kararının temyiz aşamasında olduğu ve henüz kesinleşmediği, Konya Açık Ceza İnfaz Kurumu Müdürlüğünün 09/01/2014 tarihli kararı ile hükümlü hakkındaki henüz temyiz aşamasında olan söz konusu mahkumiyet kararı gerekçe gösterilerek adı geçen hükümlünün kapalı ceza infaz kurumuna iadesine karar verildiği, infaz hakimliğinin bu kararı onadığı ancak itiraz üzerine mercii Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesinin 21/01/2014 tarihli kararı ile, sanık hakkında düzenlenen iddianamede yer alan sevk maddesinin (142/2-d) kanunda öngörülen cezasının üst sınırı 7

yıldan az değilse de, sanığın yargılama sonunda mahkum olduğu suça ilişkin sevk maddesinde (142/1-b) cezanın üst sınırı 7 yıldan az olduğundan bahisle itirazın kabulüne karar verildiği anlaşılmakla, her ne kadar hükümlü hakkındaki yargılamanın karar aşamasında, yargılama konusu suçun kanunda‘öngörülen cezasının üst sınırı 7 yıldan az ise de, hükümlü hakkındaki soruşturmanın cezasının üst sınırı 7 yıldan az olmayan taklit Anahtarla hırsızlık suçundan yapıldığı, yargılama sonunda eylemin cezasının üst sınırı 7 yıldan az olan bina içinden hırsızlık suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan ceza verilmiş olmasının 5275 sayılı Kanun'un 14/4. maddesinin uygulanmasına engel olmayacağı gözetilerek itirazın reddi yerine yazılı şekilde kabulüne karar verilmesinde isabet görülmediğinden 5271 sayılı CMK'nın 309. maddesi gereğince anılan kararın bozulması lüzumunun ihbar olunduğu anlaşılmış olmakla;

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ:

İncelenen dosya içeriğine göre kanun yararına bozmaya atfen düzenlenen ihbarname içeriği yerinde bulunduğundan, Konya 2. Ağır Ceza Mahkemesi'nin 21.01.2014 günlü, 2014/66 değişik iş sayılı kararının 5271 sayılı CMK'nın 309/4-b maddesi uyarınca BOZULMASINA, Müteakip işlerin mahallinde yapılmasına, dosyanın mahalline gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına İADESİNE, 14.07.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/4116, Karar No: 2020/1488, Tarih: 25.02.2020

**14. Ceza Dairesi         2018/4116 E.  ,  2020/1488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Kişiyi hürriyetinden yoksun kılma, çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından mahkumiyet

İlk derece mahkemesince bozma verilen hükümler temyiz edilmekle başvurunun muhtevası ve inceleme tarihine kadar getirilen kanuni düzenlemeler nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Sanık hakkında beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Olayın intikal şekli ve süresi, mağdurenin 03.06.2010 tarihli kolluk ifadesinde sanıkla cinsel ilişkiye 2009 yılı nisan ayı ortalarında girdiğini beyan etmesinin ardından 23.11.2010 günlü duruşmada nisan ayının ikinci haftasının başında sanığın evine giderek cinsel ilişki yaşadıklarını beyan etmesi karşısında, ilişki tarihinin net olarak belirlenememesi nedeniyle bu husustaki tereddüt sanık lehine değerlendirilerek mağdurun on beş yaşından büyük olduğunun kabulüyle eylemin 5237 sayılı TCK'nın 104/1. maddesinde düzenlenen reşit olmayanla cinsel ilişki suçunu oluşturduğu ve şikayet tarihi de dikkate alınarak karar verilmesi gerektiği gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Sanık hakkında kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Suç tarihinde on beş yaşını bitirdiği kabul edilen ve bu nedenle rızası hukuken geçerli sayılan mağdurenin olay günü kendisini evine çağıran sanığın yanına gitmesi şeklinde gerçekleşen eylemde kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçunun kanuni unsurları itibarıyla oluşmadığı nazara alınarak sanığın beraati yerine yazılı şekilde mahkumiyetine karar verilmesi,

Kanuna aykırı sanık müdafisi ile katılan Bakanlık vekili ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK'nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 25.02.2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.