muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/9909, Karar No: 2025/2415, Tarih: 06.03.2025

IV. GEREKÇE VE KARAR

İlk Derece Mahkemesince yürütülen yargılama neticesinde beraat kararı vermesine rağmen, Bölge Adliye Mahkemesi kararının hüküm fıkrasında Manavgat 3. Asliye Ceza Mahkemesinin 12.11.2020 tarihli 2020/166 Esas 2020/906Karar sayılı kararının mahkumiyet hükmü olarak belirtilmesi maddi hata olarak değerlendirilmiştir.

Yerel Mahkemece aldırılan fen bilirkişi raporunda davaya konu taşınmazın korunması gerekli kültür varlığı olarak tescilli olduğuna ve arkeolojik sit alanında kaldığına dair tespitlere yer verildiği, arkeolog bilirkişi raporuna göre davaya konu taşınmazın ilk olarak Antalya Kültür Varlıklarını Koruma Bölge Kurulunun 28.03.1990 tarihli ve 733 sayılı kararı ile 1. derece arkeolojik sit alanı olarak belirlendiği ve Kurulun 18.10.2018 tarihli ve 8268 sayılı kararıyla 3.derece arkeolojik sit alanına dönüştürüldüğü tespitlerine yer verildiği, sanığın davaya konu yerin sit alanında kaldığını bilmediğine dair savunması ve temyiz dışı sanık ...'ın bilirkişi raporuna itiraz dilekçesinde yalnızca mutfaktaki fayansları sökerek yenisini taktırdığı, zeminde beton tabliye işleminin öncesinde de var olduğunu belirtmesi karşısında; dosya arasında ilgili sit kararları ve ilan tutanaklarının ve taşınmaza ait tapu kaydının yer almadığı da gözetilerek öncelikle taşınmazın bulunduğu yere ilişkin sit tesciline dair tüm kurul kararlarının temin edilerek ilgili sit kararlarının alındığı tarihler itibariyle yürürlükte olan mevzuata göre mahallinde mutat vasıtalarla ilan edilip edilmediği, tapuya şerh düşülüp düşülmediği, yerel halk tarafından bölgenin sit alanı olduğunun bilinip bilinmediğinin araştırılması, ayrıca taşınmazın 2863 sayılı Kanun kapsamında tescilli olup olmadığının araştırılarak, taşınmazın kültür varlığı olarak tescilli olmadığının tespiti halinde tek yapı ölçeğinde tescilli olmamasına rağmen sit alanlarında bulunan yapıların iç kısmında ve dışa yansımayan nitelikteki müdahalelerin 2863 sayılı Kanun kapsamında suç oluşturmayacağı gözetilerek davaya konu edilen aykırılıkların yapılış zamanları ile dış dünyaya yansıyıp yansımadığının, araştırılması, suça konu müdahaleler nedeniyle sit alanında zarar doğup doğmadığının tereddütsüz şekilde belirlenmesi böylece suçun unsurları bütünüyle ortaya konulduktan sonra ulaşılacak kanaate göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerektiği gözetilmeksizin, eksik araştırma ile yazılı şekilde hüküm tesisi,

Hukuka aykırı olup, açıklanan nedenlerle sanığın temyiz istemi yerinde görüldüğünden Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesinin kararının açıklanan nedenlerle 5271 sayılı CMK'nın 302/2. maddesi gereği, Tebliğname’ye kısmen uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı CMK'nın 304/2 maddesi uyarınca Antalya Bölge Adliye Mahkemesi 13. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

06.03.2025 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/10973, Karar No: 2017/4747, Tarih: 12.10.2017

**14. Ceza Dairesi         2014/10973 E.  ,  2017/4747 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde basit cinsel saldırı

HÜKÜM : Koruma ve tedavi amaçlı güvenlik tedbiri uygulaması

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen güvenlik tedbiri uygulanmasına ilişkin karar usul ve kanuna uygun olduğundan, sanık müdafiin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 12.10.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/17527, Karar No: 2012/4199, Tarih: 22.02.2012

**2. Ceza Dairesi         2010/17527 E.  ,  2012/4199 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/223641

MAHKEMESİ : Beyoğlu 9.. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/05/2008

NUMARASI : 2007/494 (E) ve 2008/218 (K)

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Katılan kurum görevlileri tarafından düzenlenen 04.01.2007 ve 14.03.2007 tarihli Kaçak Elektrik Tespit Tutanağında, “sanığın idareye kayıtsız sayaçtan elektrik kullandığının belirtilmesi, sanığın elektrik borcunu ödemediğini bu nedenle kurum görevlilerinin sayacını söktüklerini, piyasadan temin ettiği sayacı takarak sayaçtan geçirmek suretiyle elektrik kullandığını savunması karşısında, katılan kurumdan borcundan dolayı sanığın sayacının hangi tarihte söküldüğü sorularak, tutanaktaki sayacın hangi tarihte takıldığı sanıktan ve gerekirse tanıklardan sorulup belirlenerek tutanak düzenleyici tanıklarının tespit anında kullanılan elektriğin sayaçtan geçip geçmediği hususunda beyanı alındıktan sonra bilirkişiden suç tutanaklarında belirlenen kurulu gücün kullanması gereken elektrik miktarı ile tutanak tarihi itibariyle sayaçtaki tüketim miktarı, sayacın takıldığı tarihe göre karşılaştırılarak kaçak kullanım bulunup bulunmadığı hususunda rapor alınıp, tüm kanıtlar birlikte değerlendirilerek sonucuna göre sanığın hukuki durumunun belirlenmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme sonucunda yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebeplerden dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, 23.02.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/9698, Karar No: 2018/10838, Tarih: 15.11.2018

**12. Ceza Dairesi         2016/9698 E.  ,  2018/10838 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle öldürme

Hüküm : TCK'nın 85/1, 22/3, 62. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle öldürme suçundan sanıkların mahkumiyetlerine ilişkin hükümler, sanık ... müdafii ve sanık ... tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa ve kabule göre; Sanık ...'nin, diğer sanık ...'nün yetkilisi ve yönetici olduğu ...Orman Ltd. Şti.nde(şirket sanığın oğlunun üzerine kayıtlı vekaletname ile tüm işleri sanık ... yönetiyor) kepçe operatörü olarak çalıştığı, ... firmasının Orman işletmesinin ağaç kesim işini aldığı, olaya karışan kepçenin ... Orman Bölge Müdürlüğünün demirbaşında bulunan (... kod nolu 1989 model ...marka) iş makinesinin orman işletme müdürü tanık ...tarafından tanık ...'a tevdii ve görevlendirilerek Korgan'a götürülmesi görevi verildiği, tanığın alınan beyanlarında ...Orman İşletme müdürü ... tarafından suça konu iş makinesinin sanık ...'ye teslim edilmesinin istenildiği, tanık ...'ın iş makinesini sanık ...'e devrettiği, sanık ...'in de diğer sanık ...'den suça konu bu iş makinesi kullanmasını istediği,iş makinasının frenin bozuk olduğu, tamir ve bakımı yapılmamasına rağmen olay günü sanık ...'ı, yolda kalan bir kamyonun kurtarılması için sanık ...'in görevlendirdiği, sanık ..., idaresindeki iş makinesi ile seyir halindeyken yolda orman işçisi ölen ... ile karşılaştığı ve ...'in kendisini evine bırakmasını istemesi üzerine araca aldığı, toprak zeminli hafif kaygan yolun iniş eğimli hafif virajlı kısmına gelince sanığın aracın kontrolünü kaybetmesi üzerine kepçenin yolun sağ tarafındaki uçuruma yuvarlandığı, ...'nın kepçenin altında kalarak öldüğü olayda; sanık ...'in şirket yetkilisi ...'nün verdiği vekaletname ile şirket işleri için yetkilendirildiği, şirket işlerini fiilen kendisinin yürüttüğü, sanık ...'ın adı geçen şirkette iş makinesi operatörü olarak çalıştığı dosyadaki bilgi ve beyanlardan anlaşılmakla tebliğnamede eksik inceleme nedeniyle bozma isteyen 1 no'lu bozma görüşüne, aracın fren sistemlerinin zayıf olduğunu bile bile kullanan sanık ... ve aracın kullanılması talimatını veren sanık ... hakkında bilinçli taksir koşullarının oluştuğu anlaşılmakla, bozma öneren 2 no'lu görüşe iştirak edilmemiş olup;

Ünye Orman İşletmesi Müdürü ... hakkında zamanaşımı süresi içinde ihmal suretiyle görevin kötüye kullanılması suçundan işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Ünye Orman İşletmesi Müdürü ... hakkında zamanaşımı süresi içinde ihmal suretiyle görevin kötüye kullanılması suçundan işlem yapılması mümkün görülmüştür.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre sanık ... müdafiinin kusuru olmadığı, işçi olan sanığın iş güvenliği önlemlerini almakla yükümlü olmadığı, aracın gerekli bakımlarını yaptırmayan kurum ve başkasına ait aracı kullanma talimatı veren diğer sanığın kusurlu olduğuna, fazla ceza tayin edildiğine, lehe hükümlerin uygulanması gerektiğine, sanık ...'in eksik incelemeye, kusuru olmadığına, fazla ceza verildiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 15/11/2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/28556, Karar No: 2016/1813, Tarih: 28.01.2016

**7. Hukuk Dairesi         2015/28556 E.  ,  2016/1813 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Mahkemesi

(İş Mahkemesi Sıfatıyla)

Dava Türü : Alacak

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtay'ca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

Davacı vekili, müvekkilinin hak ettiği bazı işçilik alacaklarının ödenmediği belirterek davalıdan tahsilini talep etmiştir.

Davalı vekili, davalı şirkete husumet yöneltilemeyeceğini husumet itirazında bulunduklarını ayrıca işçilik alacaklarını kabul etmediklerini savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece davanın kısmen kabulüne karar verilmiş, iş bu karar Dairemizce yapılan temyiz incelemesi sonucu bozulmuş, Mahkemece bozma ilamına uyularak fazla mesai alacağı talebinin kabulüne, sair hususlar kesinleşmiş olduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına şeklinde hüküm kurulmuştur.

Mahkemece, kısmi bozma kararına uyulması halinde kısmi bozma kararı gereğince inceleme yapılır ve yeni bir hüküm verilir. Mahkemenin kısmi bozma kararı gereğince verdiği yeni hüküm temyiz edilirse, Yargıtay'ca yalnız kısmi bozma kararının kapsamına giren bölüm hakkında temyiz incelemesi yapılır.

Yargıtay Hukuk Genel Kurulu'nun 22/02/2012 gün ve 2012/13-747-84, 10/10/2012 gün ve 2012/9-851-705 sayılı kararlarında belirtildiği gibi, Yargıtay'ca bozulan karar, sonraki kararın eki niteliğinde değildir. Bozma ile birlikte önceki hüküm ortadan kalkarak hukuki geçerliliğini yitirir. Mahkemece bozulan karara atıf yapılarak yeni hüküm oluşturulamaz. Bozmadan önceki ve bozmadan sonraki kararlar 6100 sayılı HMK. 297. maddesine uygun olmalıdır.

Mahkemece yukarıda belirtilen esaslar çerçevesinde işlem yapılması gerekirken, "...sair hususlar kesinleşmiş olduğundan bu hususta karar verilmesine yer olmadığına..." şeklinde hüküm kurulması hatalıdır.

Ayrıca infazda tereddüt yaratacak şekilde verilen bozma kararı sonrası ortadan kalkmış olan Mahkeme kararına atıfla harç ve avukatlık ücreti hakkında hüküm kurulması, yine yargılama masrafları hakkında hüküm kurulmamaması da isabetsizdir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 28.01.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/35875, Karar No: 2020/16054, Tarih: 12.11.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/35875 E.  ,  2020/16054 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3'üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5. maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanun'un uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oyçokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Yargıtay İçtihadı Birleştirme Büyük Genel Kurulu'nun 09/06/2017 gün ve 2016/3 esas sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında vurgulandığı üzere herbir vakfın özel hukuk tüzel kişiliğini haiz, ayrı ve bağımsız işveren olduğu belirlendiğinden, kamu tüzel kişiliği bulunmadığından ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12/11/2020 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/18379, Karar No: 2014/7618, Tarih: 17.04.2014

**11. Hukuk Dairesi         2013/18379 E.  ,  2014/7618 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KÜTAHYA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 02/10/2013

NUMARASI : 2012/284-2013/319

Taraflar arasında görülen davada Kütahya 1. Asliye Hukuk Mahkemesi’nce verilen 02.10.2013 tarih ve 2012/284-2013/319 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi taraf vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkillerinin murisinin "O. Ç. Atölyesi - B. S.O." ticaret ünvanını 06.06.1973 tarihinde Kütahya Ticaret ve Sanayi Odasına kayıt yaptırarak ticarete başladığını, "O. Ç." ismiyle tanındığını, murisin sağlığında "O. Ç.Atölyesi - B. S.O." ismiyle tescil başvurusu yaptığını ve markanın 2010/22808 sayı ile tescillendiğini, davalının da aynı ünvanı kullanması sebebiyle murisin markasına ve ismine gelen tüm misafirlerin ve müşterilerin davalının iş yerini müvekkillerinin işyeri zannettiklerini bu durumun haksız rekabete neden olduğunu ileri sürerek, davalının yaptığı müdahalenin men'inin, davalının ticaret ünvanındaki "O. Ç." ibaresinin terkinini, davalının kullandığı "Osmanlı Çini" tabelaları ve basılı evrakı kullanmaktan men'ini, tabelaların davalı iş yerinden indirilmesini, internet ortamında davalı tarafça hazırlanmış sitelerin kapatılmasını, yayınların durdurulmasını, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere 20.000,00 TL maddi tazminat ile 20.000,00 TL manevi tazminata hükmedilmesini haksız rekabetin tespiti ve önlenmesine karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, müvekkilinin "O. Ç." ünvanlı hediyelik eşya satış dükkanı olduğunu, bu ünvanı 1989 yılından beri kullandığını, K.Ticaret ve Sanayi Odası'na 5971 numara ve "G.O. Ç. H.. K.." ünvanıyla kayıtlı olduğunu, osmanlı isminin anonim bir isim olup kimsenin tekelinde olamayacağını, yasa gereği anonim isimlerin eklendi yapmak suretiyle herkes tarafından kullanılabileceğini, müvekkilinin imalata yönelik faaliyetinin olmadığını, O Ç markası ile çini üretimi yapmadığını, 3.şahıslardan temin ederek küçük eşya niteliğinde çiniler sattığını, aynı zamanda G.Porselenin bayisi olup porselen satışı da yaptığını, müvekkilinin "O. Ç.i H.. K.." şeklinde Ekim 2011 yılında marka tescil başvurusu yaptığını söz konusu başvurunun işlemlerinin devam ettiğini savunarak, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre; davalının O. Ç. H.. K.. ticari ünvanının TTK'nın ve 556 sayılı KHK hükümlerine göre davacının markasına tecavüz teşkil etmediği, davacıların davalı kullanımlarına çok uzun süre ses çıkarmadıktan sonra haksız rekabet iddiasını ileri sürerek dava açmalarının TMK'nında açıklanan iyiniyet kuralına aykırı olduğu gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, taraf vekilleri temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davalı vekilinin temyiz itirazına gelince yukarıda yazılı özetten de anlaşılacağı üzere davacı işbu davada 556 sayılı KHK hükümlerine göre, marka ve ticaret ünvanına müdahalenin men’i alan adının kullanılmasının men’i, 20.000 TL maddi, 20.000 TL manevi tazminat, haksız rekabetin tespit ve men’ini talep etmiştir. Buna göre davacının talebinin farklı hususlara ilişen bir objektif dava birleşmesi niteliğinde olduğunun kabulü gerekir. Objektif dava birleşmesinde her ne kadar talepler tek bir dava dilekçesi ile ileri sürülebilirse de her bir talep bakımından bağımsız bir davanın varlığı gözden kaçırılmamalıdır. Mahkemece bu esaslar dairesinde ve karar tarihinde cari AAÜT’nin 10. maddesi gereğince reddedilen miktar üzerinden davalı yararına vekalet ücretine hükmedilmesi gerekirken, yazılı şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, davalı vekilinin bu yöne ilişkin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına bozulması gerekmiştir..

SONUÇ: Yukarıda (1) no’lu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin tüm temyiz itirazlarının REDDİNE, (2) no’lu bentte açıklanan nedenlerden dolayı, davalı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davalı yararına BOZULMASINA, aşağıda yazılı bakiye 0,90 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacılardan alınmasına, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz eden davalıya iadesine, 17.04.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.