muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/6892, Karar No: 2012/11050, Tarih: 26.09.2012

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanunu ve bu kanun gereğince çıkartılan yönetmelik uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesi ile kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için de öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.

21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslar Arası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmeliğin 12. maddesi gereğince bu Yönetmelikte yer alan güvenlik mesafelerinin ölçümünün üniversitelerin; elektrik-elektronik, haberleşme, fizik mühendisliği, fizik lisansı veya elektromanyetik dalgalar ile ilgili dersleri alarak teknik bölümlerin birinden veya meslek yüksek okulu ile liselerinin elektrik, elektronik haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olan personel tarafından yapılacağı ve ölçüm işlemleri ölçüm sertifikası almış olan personel tarafından yapılabileceği,

Aynı Yönetmelikte yer alan Ölçüm Yapacak Personelin Nitelikleri Ve Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul Ve Esaslar Hakkında Tebliğin 4. maddesinde ise; Sertifika Başvurusu Yapacakların Nitelikleri, Kurs Süresi ve Zamanı, Kursun İçeriği, Kurs Ücreti, Devam Zorunluluğu, Değerlendirme ve Belge Verilmesi, Sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri, 5. maddesinde; Kurs süresi ve zamanı, 6. maddesinde; Kursun içeriği, 10. maddesinde ise; Elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü düzenlenmiştir.

Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olaya gelince; davaya konu baz istasyonunun, 16.05.2009 tarihli Elektronik Haberleşme Cihazlarına Güvenlik Sertifikası Düzenlenmesine İlişkin Yönetmelik hükümleri uyarınca limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olarak kurulduğu ve işletilmekte olduğu anlaşılmaktadır. Ancak karar tarihinden önce 21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Elektronik Haberleşme Cihazlarından Kaynaklanan Elektromanyetik Alan Şiddetinin Uluslar Arası Standartlara Göre Maruziyet Limit Değerlerinin Belirlenmesi, Kontrolü Ve Denetimi Hakkında Yönetmelik hükümleri uyarınca bir değerlendirme yapılmamıştır.

Mahkemece, Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun, 21/04/2011 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren Yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp yine yukarıda açıklanan Yönetmelik ve Tebliğname hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman

bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin harcın istek halinde yatırana iadesine 26.09.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/12702, Karar No: 2019/16272, Tarih: 19.09.2019

**9. Hukuk Dairesi         2017/12702 E.  ,  2019/16272 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi taraflar vekilleri tarafından istenilmekle, temyiz taleplerinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

YARGITAY KARARI

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, davacının 13/01/2012 tarihinden işten haksız olarak çıkartıldığı 12/12/2014 tarihine kadar mekanık bakım onarım ve saha personeli olarak çalıştığını, işveren tarafından iş akdine bildirimsiz olarak son verildiğini, hafta içi 08:00-17:30 saatleri arasında çalıştığını, ancak bu çalışma saatlerinin süreli olarak aşıldığını, fazla çalışmasının saat 22:00-23:00'e kadar sürdüğünü, ayrıca cumartesi günleri 08:00-15:00 saatleri arasında çalışmasıne devam ettiğini, resmi ve dini bayram tatillerinde de çalıştığını, ancak ücretlerinin ödenmediğini ileri sürerek, kıdem ve ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma, ulusal bayram ve genel tatil ile ücret alacağının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının taleplerinin zamanaşımına uğradığını, ulusal bayram ve genel tatillerde çalışma bulunmadığını, ekonomik kriz nedeniyle birçok işçiyi çıkardıklarını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

C) Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, davacının işyerinde 13/01/2012 - 22/12/2014 tarihleri arasında 2 yıl 11 ay saha personeli olarak çalıştığı, şirketin ekonomik durumunun kötüye gitmesi sebebiyle davacının işten çıkarıldığı, davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazandığı, fazla çalışma çalışma ücreti alacağı ile yıllık ücretli izin alacağının bulunduğunun ispatlanamadığı, ulusal bayram ve genel tatil alacacakları ile ücret alacağının davalı tarafından ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davacı ve davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının tüm, davacının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasında, yıllık izin ve fazla çalışma alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Davalı tarafından dosyaya sunulan mesai takip formları incelendiğinde, örneğin davacı 12.01.2013-20.01.2013 tarihleri arasında yıllık izinde bulunmasına rağmen personel günlük mesai formunda 17.01.2013 ve 19.01.2013 tarihlerinde, yine aynı şekilde 03.02.2014-10.02.2014 tarihleri arasında yıllık izinde olmasına rağmen 04.02.2014 tarihinde fazla mesai karşılığında izin kullandırıldığı anlaşılmaktadır. Başka bir anlatımla davacının yıllık iznini kullandığı esnada aynı zamanda yaptığı fazla çalışmalar karşılığında izin kullandığı, bu durumda fazla çalışmalardan kaynaklanan izinlerinin aslında kullandırılmadığı sonucuna varılmaktadır.

Bu itibarla bilirkişi ek raporu alınarak, dosyada yer alan mesai takip formlarında yer alan izinlerin hangilerinin yıllık izin, hangilerinin fazla çalışma karşılığında verilen izinler olduğunun ayrı ayrı tespit edilerek, davacının yıllık izin kullandığı esnada fazla çalışma karşılığı izin kullandığı belirtilen izinlerin kullanılmadığı varsayılarak davacının alacakları hakkında bir sonuca gidilmelidir.

F) SONUÇ:

Temyiz olunan kararın yukarda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine, 19/09/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/11934, Karar No: 2014/18427, Tarih: 26.11.2014

**11. Hukuk Dairesi         2014/11934 E.  ,  2014/18427 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TÜKETİCİ MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada .... Tüketici Mahkemesi’nce verilen 16/04/2014 tarih ve 2013/1929-2014/868 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davacılar vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacılar vekili müvekkillerinin murisinin davalı banka şubesinden 20.1.2009 tarihinde 30.000 TL'lik tüketici kredisi kullandığını ve kredi karşılığında davalı banka tarafından hayat sigortası yaptırıldığını, murisin kredinin tamamını ödeyemeden öldüğünü, kredi tutarının sigorta tarafından ödenmesi gerektiğini ancak, davalının hayat poliçesinin yenilenmediğini söyleyerek kalan taksitlerin müvekkilleri tarafından ödenmesini istediğini ileri sürerek, fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla, davalının hayat sigortasının ödemekle yükümlü olduğu kısmı ödemesine ve 4.6.2013 tarihinden itibaren ödenen ve bundan sonra da ödenmek zorunda kalınan kredi taksitlerinin yasal faiziyle birlikte davalıdan tahsiline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı vekili, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece iddia, savunma, toplanılan deliller ve tüm dosya kapsamına göre, davacıların murisinin davalı banka şubesinden 01.12.2011 tarihinde 30.000,00 TL tutarında tüketici kredisi kullandığı, sözleşme sırasında davalı bankanın Anadolu Ananonim Türk Sigorta Şirketi'nin acentesi olarak kredi kullanan davacıların murisine ferdi kaza sigorta poliçesi düzenlediği, poliçe limitinin poliçede ayrıntılı olarak belirtildiği, davacıların murisinin 04.06.2013 tarihinde doğal ölüm nedeniyle hastanede vefat ettiği, davacı ...'nin beyanına göre de ölümün beyin tümörü nedeniyle gerçekleştiği, murisin kaza sonucu öldüğüne dair herhangi bir iddianın olmadığı, ferdi kaza sigortası poliçesi de dikkate alındığında poliçede düzenlenen risklerin gerçekleşmemesi nedeniyle davacıların bu poliçe kapsamında herhangi bir talep haklarının bulunmadığı kaldı ki, poliçe gereğince davalı bankanın lehtar olması nedeniyle ölen borçlunun mirasçılarının ve sigorta şirketinin bankaya karşı sorumlu olmaya devam edeceği ve bankanın alacağını istediğinden tahsil etme hakkının bulunduğu, kredi borcu ödenmediği sürece davacıların borcunun ortadan kalkmayacağı gerekçesiyle, davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacılar vekilinin tüm temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacılar vekilinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, alınmadığı anlaşılan 123,60 TL temyiz başvuru harcının ve 25,20 TL başvuru ilam harcının davacılardan alınmasına, 26.11.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/14973, Karar No: 2012/43249, Tarih: 09.10.2012

**2. Ceza Dairesi         2012/14973 E.  ,  2012/43249 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2010/149651

MAHKEMESİ : Küçükçekmece 4. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 04/11/2009

NUMARASI : 2003/832 (E) ve 2009/1386 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1-Sanığın beyanında geçen ve dosya içerisine konulan Küçükçekmece Cumhuriyet Başsavcılığının 21/10/2009 tarih ve 2009/16176 esas nolu iddianamesi ile hakkında Küçükçekmece Asliye Ceza Mahkemesine aynı olayla ilgili kamu davası açılan İ.. Ç.. ile ilgili dosyanın akıbeti mahkemesinden sorularak mümkünse, bu dosya ile birleştirilmesi, dosya sonuçlanmış ise bu dosya arasına alınarak her iki dosyadaki tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Akaryakıt boru hattının geçtiği yerdeki tır parkının sahibi olan sanık F.. A..’ ın yanında oto yıkamacısı ve bekçi olarak ücret karşılığı çalıştıkları anlaşılan sanıklar Y.. S.. ve M.. G..'nin diğer sanık F.. A..' ın işlediği iddia olunan hırsızlık suçuna iştirak ettiklerine dair delillerin nelerden ibaret olduğu karar yerinde ayrıntılı olarak irdelenip tartışılmadan adı geçen sanıklar hakkında yazılı şekilde mahkumiyet hükmü kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık M.. G.. ve sanıklar Y.. S.., F.. A.. müdaafiilerinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı BOZULMASINA, 09/10/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/865, Karar No: 2015/11478, Tarih: 05.03.2015

**7. Ceza Dairesi         2014/865 E.  ,  2015/11478 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 7 - 2013/377517

MAHKEMESİ : Hatay 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2011

NUMARASI : 2011/247 (E) ve 2011/551 (K)

SUÇ : 4733 Sayılı Yasaya Muhalefet

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

4733 sayılı Yasaya Muhalefet suçundan doğan ve kamu zararı olarak kabul edilen "eşyanın ithalinde öngörülen gümrük vergileri ve diğer eş etkili vergiler ile mali yükler" toplam tutarı olduğu gözetilmeden tayin edilen ceza bakımından ''Sanığın 5607 sayılı Yasanın 5/2. maddesi gereğince etkin pişmanlıkta bulunmadığından bahisle CMK'nın 231.maddesinin uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi’’yasaya aykırı ise de,; yerel mahkemece CM.K'nın 231. maddesinin uygulanmaması hususunda ayrıca ": sanığın tutum ve davranışları dikkate alındığında yeniden suç işlemeyeceği hususunda mahkememizde olumlu kanaat oluşmadığından "gerekçesine de dayanılarak subjektif koşullar yönünden yeterli değerlendirme yapılması nedeniyle bu husus bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 05.03.2015 gününde oybirliği ile karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/10467, Karar No: 2012/14461, Tarih: 11.12.2012

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2012/10467 E.  ,  2012/14461 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm taraf vekillerince temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

1-Mahkeme kararını temyiz eden davalılardan alınması gereken harcın alındığına dair belge dosyasında bulunmamaktadır. Davalılardan temyiz harcı alınmışsa buna ait belgenin dosyasına konularak temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi, alınmamışsa 2494 sayılı Kanun ile değiştirilen HUMK nun 434. maddesinin 3. fıkrası uyarınca gerekli tebligat yapılarak harcın süresinde tamamlanması üzerine dosyanın iadesi, aksi halde aynı fıkraya göre mahkeme kararının temyiz edilmemiş sayılmasına karar verilmesinden,

2-Bilirkişi kurulu tarafından münavebeye alınan kapama zeytinin 2010 yılı itibariyle sulu ve kuru şartlarda dekar başına ortalama verimine, toptan satış fiyatına ve dekar başına üretim giderine (masrafları oluşturan kalemler ayrı ayrı yazılmak suretiyle) ilişkin veri listesinin gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorularak alınacak yazı cevabının dosyaya konulmasından,

Sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 11.12.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/27192, Karar No: 2013/28642, Tarih: 16.09.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/27192 E.  ,  2013/28642 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İnebolu Asliye Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 07/06/2013

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararı  mahallinden Dairemize gönderilmiş olup, dava dosyası için  Tetkik Hakimi tarafından  düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

Yargıtay Hukuk ve Ceza Dairelerinin görevleri 09.02.2011 tarihli 6110 Sayılı Kanun'un 8. maddesiyle değiştirilen 2797 Sayılı Yargıtay Kanunu'nun 14. maddesi gereğince 21.01.2013 tarihli ve 2013/1 sayılı kararla Yargıtay Büyük Genel Kurulu tarafından kabul edilen Yargıtay İş Bölümünde gösterilmiştir.

İnceleme konusu karar, fazla personel çalıştırmaktan doğan kamu zararının tahsiline ilişkin itirazın iptali talebine ilişkin olup, yukarıda sözü edilen Yargıtay Büyük Genel Kurulu İş Bölümü kararına göre,  belirgin biçimde Dairemizin inceleme alanı dışında kalmakta ve niteliği bakımından Yargıtay 4. Hukuk Dairesinin görevi içine girmektedir.

SONUÇ :  Yukarıda açıklanan nedenlerden ötürü dosyanın Yargıtay 4. Hukuk Dairesine gönderilmesine, 16.09.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2101, Karar No: 2012/2294, Tarih: 05.04.2012

**15. Hukuk Dairesi         2012/2101 E.  ,  2012/2294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Davacı ... Hyv. Ürn. Gıda Mad. Day. Tük. Zirai ve Orm. Ürn. Mad. Tem. ... Öz Güv. Taş Acen. İth. İhr. Tic. Turz. San. Ltd. Şti. ile davalı ... Temizlik Hizm. Turz. İnş. Bilgisayar Yazılım Gıda San. ve Tic. Ltd. Şti. arasındaki davadan dolayı İzmir 4. Asliye Ticaret Mahkemesince verilen 26.12.2011 gün ve 2010/236-2011/634 sayılı hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Taraflar arasındaki uyuşmazlık adi ortaklık ilişkisinden kaynaklanmış olup kararın temyizen incelenmesi görevi Yargıtay Yüksek 7.Hukuk Dairesi'ne aittir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle dosyanın görevli Yargıtay Yüksek 7.Hukuk Dairesi Başkanlığı'na GÖNDERİLMESİNE, 05.04.2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13847, Karar No: 2013/13654, Tarih: 21.10.2013

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2013/13847 E.  ,  2013/13654 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, irtifak bedelinin tespiti ve irtifak alanının idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü:

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı kanıtlarla yasal gerektirici nedenlere ve özellikle kanıtların takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre sair temyiz itirazları yerinde değildir.

Ancak;

1-Kamulaştırma Yasası'nın 4650 sayılı Yasayla değişik 11. maddesinin birinci fıkrasının arazilere ilişkin (f) bendinde taşınmaz malın kamulaştırma (dava) tarihindeki mevki ve şartlarına göre olduğu gibi kullanılması halinde getireceği net gelir üzerinden değerinin belirleneceği öngörülmektedir. Bu yöntemle taşınmazın değerinin saptanmasında pompajla sulama söz konusu olduğunda (münavebeye ve değerlendirmeye alınan ürünlerle ilgili) bu sulamanın gerektirdiği masrafların ilgili gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorulup belirlenerek üretim giderlerine eklenmesi ve bunun net gelirden düşülmesi gerekirken bilirkişi kurulu raporunda ve keşifte dava konusu taşınmazın pompaj vasıtası ile sulandığı belirlendiğine göre pompajla sulama masraflarının gıda, tarım ve hayvancılık ilçe müdürlüğünden sorulup belirlenerek üretim masraflarına ilave edilmesi gerektiği düşünülmeden düzenlenen bilirkişi kurulu raporu esas alınarak karar verilmesi,

2-İrtifak hakkı tesis edilmek amacıyla yapılan işlemlerde bedel tespiti taşınmazın irtifak hakkı tesisinden önceki ile irtifak hakkı tesis edildikten sonraki değerleri arasındaki farktan ibarettir. Taşınmazın niteliğine göre taşınmazın tamamının bir bütün olarak değeri tespit edildikten sonra aynı maddenin son fıkrası uyarınca irtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oran ve tutarının gerekçeleri ile belirtilmesi gerekir. İrtifak kurulması nedeniyle taşınmazda meydana gelecek değer düşüklüğünün oranı, taşınmazın cinsi, özelliği, kullanım şekli, irtifak hakkının niteliği (boru hattı, enerji nakil hattı vs.), taşınmazda kapladığı alan ve yeri, istikameti dikkate alınarak belirlenir. Yargıtay uygulamalarında, taşınmazın niteliğine uygun kullanımını önemli ölçüde etkileyen özel bir durum söz konusu olmaması halinde arazilerde irtifak nedeniyle olabilecek değer kaybının irtifaktan etkilenen alanın mülkiyet değerinin %35'ini aşmaması gerektiği kabul edilmektedir.

Dava konusu taşınmazın ve irtifak tesis edilmesi suretiyle el atılan bölümün yeri ve niteliği dikkate alındığında, taşınmazın niteliğine uygun kullanımını önemli ölçüde etkileyen özel bir durum da söz konusu olmadığı halde, irtifak değer kaybı oranının en fazla dava konusu taşınmaz yönünden % 1,73 olması gerekirken, irtifak değer kaybını %2 oranında kabul eden bilirkişi kurulu raporuna göre karar verilmesi,

Doğru görülmemiştir.

SONUÇ:Yukarıdaki bentlerde belirtilen nedenlerden dolayı davacı vekilinin temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile, yukarıda gösterilen değişik gerekçe ve nedenlerden dolayı 6217 sayılı Kanunun 30. maddesi ile 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'na eklenen “Geçici Madde 3” atfıyla uygulanmakta olan 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA, temyiz peşin harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 21.10.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.