muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2011/2392, Karar No: 2012/650, Tarih: 01.02.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2011/2392 E.  ,  2012/650 K.**

**"İçtihat Metni"**

Zorla ırza geçmek suçundan sanık ...'nun yapılan yargılaması sonunda; atılı suçtan ve beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçundan mahkûmiyetine dair Bandırma Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 03.05.2006 gün ve 2005/154 Esas, 2006/136 Karar sayılı hükümlerin Yargıtayca incelenmesi sanık müdafii ile O Yer Cumhuriyet Savcısı tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelendi;

Dosya kapsamına göre, zorla kaçırıp alıkoyma suçunun işlenmesinde kullanıldığı anlaşılan ... plaka sayılı araçla ilgili, anılan suçtan 4616 sayılı Kanun uyarınca uygulama yapılmış olması nedeniyle temyizi mümkün olmadığından, O Yer Cumhuriyet Savcısının aracın müsaderesine ilişkin temyiz talebinin reddiyle, incelemenin sanık müdafiin temyiziyle sınırlı olarak yapılmasına karar verildikten sonra gereği düşünüldü:

Dava konusu suçla ilgili lehe yasa değerlendirilmesi yapıldıktan sonra, her iki kanundan da ayrı ayrı hüküm kurulmak suretiyle infazda tereddüte sebebiyet verilmesi,

Kabule göre de;

Dosya içinde bulunan Gönen Devlet Hastahanesinin 20.02.1999 tarihli raporunda; mağdurenin "hymen"ninde 5-6 günlük taze yırtık olduğunun belirlenmesi karşısında, olayın üzerinden uzun zaman geçmiş olması nedeniyle suçun mağdure üzerindeki bedensel ve ruhsal etkilerinin kaybolma olasılığı ve şimdi elde edilecek bulgularla olay arasındaki illiyet kurmadaki meşkukiyet gözönünde bulundurularak, sadece dosyanın tamamının Adli Tıp Kurumu ilgili ihtisas kuruluna gönderilerek kızlığının bozulmasından dolayı beden veya ruh sağlığında bozulma olup olmadığı hususunda rapor alınıp, 5237 sayılı ...nın 102/5. maddesinin uygulanma koşulları belirlendikten sonra, lehe yasa değerlendirilmesi yapılması gerektiği gözetilmeden yazılı biçimde karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, 01.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8951, Karar No: 2018/12533, Tarih: 31.10.2018

**2. Ceza Dairesi         2016/8951 E.  ,  2018/12533 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince hükmolunan 3.000,00 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2- Hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükümlere yönelik yapılan temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 31.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/684, Karar No: 2015/1536, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/684 E.  ,  2015/1536 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2017/12430, Karar No: 2018/10423, Tarih: 03.05.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/12430 E.  ,  2018/10423 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin iş sözleşmesinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, sosyal hak ve yardım alacakları ile fazla mesai ücreti alacaklarının tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Alt işveren; bir işyerinde yürütülen mal ve hizmet üretimine ilişkin asıl işin bir bölümünde veya yardımcı işlerde, işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektiren alanlarda iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini, sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren olarak tanımlanabilir. Alt işverenin iş aldığı işveren ise asıl işveren olarak adlandırılabilir. Bu tanımlamalara göre asıl işveren-alt işveren ilişkisinin varlığından söz edebilmek için iki ayrı işverenin olması, mal veya hizmet üretimine dair bir işin varlığı, işçilerin sadece asıl işverenden alınan iş kapsamında çalıştırılması ve tarafların muvazaalı bir ilişki içine girmemeleri gerekmektedir.

Alt işverene yardımcı işin verilmesinde bir sınırlama olmasa da, asıl işin bir bölümünün teknolojik uzmanlık gerektirmesi zorunludur. 4857 sayılı İş Kanunu'nun 2. maddesinde, asıl işveren-alt işveren ilişkisinin sınırlandırılması yönünde kanun koyucunun amacından da yola çıkılarak, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilmesinde “işletmenin ve işin gereği” ile “teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” ölçütünün bir arada bulunması şarttır. Kanun'un 2. maddesinin altıncı ve yedinci fıkralarında “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işler” sözcüklerine yer verilmiş olması bu gerekliliği ortaya koymaktadır. Alt İşverenlik Yönetmeliğinin 11. maddesinde de yukarıdaki anlatımlara paralel biçimde, asıl işin bir bölümünün alt işverene verilebilmesi için “işletmenin ve işin gereği ile teknolojik sebeplerle uzmanlık gerektirmesi” şartlarının birlikte gerçekleşmesi gerektiği belirtilmiştir.

İşverenler arasında muvazaalı biçimde asıl işveren alt işveren ilişkisi kurulmasının önüne geçilmek amacıyla 4857 sayılı Kanun'un 2. maddesinde bazı muvazaa kriterlerine yer verilmiştir. Muvazaa Borçlar Kanununda düzenlenmiş olup, tarafların üçüncü kişileri aldatmak amacıyla, kendi gerçek iradelerine uymayan, aralarında hüküm ve sonuç meydana getirmesini arzu etmedikleri, görünüşte bir anlaşma olarak tanımlanabilir.

Bilindiği üzere 24.07.2003 tarihli ve 25178 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 4924 sayılı Eleman Temininde Güçlük Çekilen Yerlerde Sözleşmeli Sağlık Personeli Çalıştırılması ile Bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılması Hakkında Kanun'un 11. maddesi gereğince 657 sayılı Devlet Memurları Kanunu'nun 36. maddesinin III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı başlıklı kısmına eklenen fıkra ile "Bu sınıfa dahil personel tarafından yerine getirilmesi gereken hizmetler, lüzumu halinde bedeli döner sermaye gelirlerinden ödenmek kaydıyla bakanlıkça tespit edilecek esas ve usullere göre hizmet satın alınması yoluyla gördürülebilir.” hükmü getirilmiş; sağlık ve yardımcı sağlık personeli tarafından yürütülen sağlık hizmetlerinin 657 sayılı Kanun'da öngörülen istihdam şekillerinden farklı olarak, gerektiğinde hizmet satın alma yolu ile de gördürülebileceği ve anılan hizmetin satın alma işlemlerine ilişkin esas ve usullerin de bakanlıkça tespit edileceği hükme bağlanmıştır. Bu çerçevede gerek kanunun tanzim şekli, gerekse satın alınacak olan sağlık hizmetinin diğer hizmet alanlarına nazaran haiz olduğu önem ve hususiyet göz önüne alındığında, bu kabil hizmetlerin satın alınması işlemlerinde 4734 sayılı Kamu İhale Kanunu ve bu kanuna dayanılarak nazırlanmış bulunan Hizmet Alımı İhaleleri Uygulama Yönetmeliği hükümlerinin bire bir uygulanma imkanının olmaması sebebiyle temel ilkeler ve kurallarda anılan kanun ve yönetmelik hükümlerine bağlı kalmak koşuluyla, salt sağlık hizmetlerinin satın alma yoluyla gördürülmesine yönelik olarak bu esas ve usullerin hazırlanması zarureti doğmuş ve Çalışma ve Sosyal Güvenlik Bakanlığı, Maliye Bakanlığı, Kamu İhale Kurumu ve Sayıştay Başkanlığı'nın da uygun görüşü alınmak suretiyle bakanlıkça hazırlanmış bulunan bu esas ve usuller 05.05.2004 tarihli ve 25453 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe girmiştir.

Somut uyuşmazlıkta, ihbar olunan şirket ile davalı arasında “2013 Mali Yılı 12 Aylık Hasta Servis Elemanı- Yardımcı Servis Elemanı- Teknik Destek Elemanı, Bilgi İşlem ve Veri Kayıt Koordinatörü- Veri Kayıt Elemanı- Veri Destek Elemanı- Biyomedikal Servis Elemanı Hizmetlerinin Alımı” konusunda hizmet alım sözleşmesi imzalanmış ve davacı da bu sözleşme kapsamında çalışmıştır.

Somut uyuşmazlıkta, ihbar olunan şirket ile davalı arasında “2013 Mali Yılı 12 Aylık Hasta Servis Elemanı- Yardımcı Servis Elemanı- Teknik Destek Elemanı, Bilgi İşlem ve Veri Kayıt Koordinatörü- Veri Kayıt Elemanı- Veri Destek Elemanı- Biyomedikal Servis Elemanı Hizmetlerinin Alımı” konusunda hizmet alım sözleşmesi imzalanmış ve davacı da bu sözleşme kapsamında çalışmıştır.

Yukarıda açıklanan ayrıntılı düzenlemeler ve özellikle 4924 sayılı Kanun'un 11. maddesi gereğince 657 sayılı Kanun'un 36. maddesinin “III. Sağlık Hizmetleri ve Yardımcı Sağlık Hizmetleri Sınıfı” başlıklı kısmına eklenen fıkra hükümlerine göre, somut olayda alt işveren – asıl işveren ilişkisi geçerli olup, muvazaa söz konusu değildir.

Bu açıklamalara göre, muvazaa iddiasına istinaden talep edilen sosyal hak ve yardım alacağı ile Mahkemece bu kapsamda hüküm altına alınan ilave tediye alacağının reddi gerekmektedir.

Diğer taraftan, davacının giydirilmiş ücretinin de bu doğrultuda yeniden tespiti ile sonuca gidilmesi gerekirken, anılan hususlar gözetilmeksizin eksik inceleme ile yazılı şekilde hüküm tesisi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, 03.05.2018 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/9003, Karar No: 2012/14095, Tarih: 04.06.2012

**3. Hukuk Dairesi         2012/9003 E.  ,  2012/14095 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:SULH HUKUK MAHKEMESİ

Dava ve ıslah dilekçesinde 2824,60 TL alacağın faiz ve masraflarla birlikte davalı taraftan tahsili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulü cihetine gidilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Temyiz isteminin süresi içinde olduğu anlaşıldıktan sonra dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği düşünüldü.Davacı vekili dilekçesinde, davalının müvekkili şirketin muhasebecisi iken, muhasebe görevini iyi yapmamasından dolayı müvekkili şirkete zarara uğrattığını, bu zarar nedeniyle davalı hakkında 25/02/2004 tarihinde ... 2.Asliye Hukuk Mahkemesinde 31.579 TL'lik alacak davacı açıldığını, davanın halen derdest olduğunu önceki açılan bu davada faiz talebinde bulunulmadığı ileri sürülerek önceki davanın dava tarihi 25/02/2004 tarihinden eldeki davanın dava tarihi 10/12/2004 arasındaki faiz alacağına ilişkin 1870 TL'nin ıslah dilekçesinde de, 1000 TL toplam 2870 TL'nin davalıdan tahsili talep ve dava edilmiştir.Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davanın kısmen kabulü ile 2824,60 TL'nin davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, sair temyiz itirazları yerinde değildir.1086 sayılı HUMK.nun 83. maddesinde ıslah; “taraflardan birisinin yapmış olduğu bir usul işlemini tamamen ya da kısmen düzeltmesi” olarak tanımlanmıştır. O halde ıslah kısmen ya da tamamen yapılabilir.Davanın tamamen ıslahı durumunda, dava dilekçesinden itibaren bütün usul işlemlerinin yapılmamış sayılmasını gerektirir (1086 sayılı HUMK m. 87). Gerek öğretide gerekse yargısal kararlarda, davanın tamamen ıslahında yeni bir dava açılmamış sayılacak, tamamen ıslah edilen dava ilk açılan davanın devamı niteliğinde olduğundan bunun doğal sonucu olarak, zamanaşımı, hak düşürücü süre ilk davanın açıldığı tarihteki duruma göre dikkate alınacaktır. Onun için davanın tamamen ıslahında ıslah olunan dava, ilk dava gününde açılmış sayılacaktır (Baki Kuru, Hukuk Muhakemeleri Usulü, 6. Baskı C: IV, s. 3998 vd.; Sabri Şakir Ansay, Yargılama Usulleri, yıl: 1960, s. 194 vd.; İlhan Postacıoğlu, Medeni Usul Hukuku Dersleri, yıl: 1975, s. 460 vd.; Saim Üstündağ, Medeni Yargılama Hukuku Esasları, yıl: 1973, s. 335 vd.)

Davanın kısmen ıslahında ise, o zamana kadar yapılmış bütün usul işlemlerinin yapılmamış sayılmasına imkan yoktur. Davanın kısmen ıslahını düzenleyen 1086 sayılı HUMK.nun 87 c.1.de “bunu (ıslahı) yapan tarafın teşmil edeceği noktadan itibaren” dediğine göre, davacının davasını kısmen ıslah etmesi halinde, hangi usul işlemlerinin yapılmamış sayılması gerekeceği davacının iradesine göre yorumlanacaktır. Davanın ıslah edilmeyen kesimine ilişkin usul işlemleri ise, geçerli olmakla, devam edecektir (Baki Kuru, a.g.e., s. 4018).Ek dava konusuna gelince, kısmi davada saklı tutulan alacak bölümü için, gerek kısmi dava karara bağlanmadan önce, gerekse daha sonra, ayrı bir dava açılması da usulen olanaklıdır. Uygulamada bu ayrı davaya ek dava denilmektedir. Yine, kısmi davadan sonra açılan ek davada fazlaya ilişkin hakların saklı tutulmuş olması ve davacının hukuki yararının bulunması koşullarının birlikte varlığı halinde, birden fazla ek dava açılması da kural olarak mümkündür.Bu haliyle kısmi ıslah, ek dava yoluyla elde edilebilecek haklara, mevcut dava içerisinde, daha basit, daha az masrafla ve daha kısa süre içerisinde kavuşma olanağı tanıyan ve bu yönüyle adeta ek dava açma yoluna alternatif oluşturan bir yapıdadır. Dolayısıyla, kısmi davanın davacısı, ek dava açmak veya kısmi ıslah yoluna gitmek konusunda seçimlik hakka sahiptir.Kısmi ıslah yoluyla müddeabihin artırılabilmesi olanağı, bir anlamda, artırıma konu kısmın ek dava yoluyla istenilmesinin alternatifi niteliğinde bulunduğundan; kısmi davadaki ıslah ile, bu yola gidilmeyip ek dava açılması halleri, davacıya aynı hak ve olanakları tanıyan seçimlik yollar olduğundan, usul hukuku açısından sonuçlarının da aynı olması gerekir ve beklenir.Nitekim, aynı ilkeler Hukuk Genel Kurulu’nun 14.4.2004 gün ve 2004/4-200-227 sayılı ilamında da vurgulanmıştır. (H.G.K.12.10.2011 gün ve 4-504 Esas- 606 K.)

Kısmi dava açmamış (fazlaya ilişkin haklarını saklı tutmamış) bulunan davacı fazlaya ilişkin haklarından zımnen feragat etmiş demektir ve ıslahla bu feragat veya başka bir görüşe göre kesin hüküm sonucunu ortadan kaldırabilmek mümkün değildir.Öğretiye ve Yargıtay uygulamasına ilişkin olarak; ister zımni feragat, isterse kesin hüküm görüşüne dayanılsın, hem kısmi dava niteliğinde olduğunun anlaşılmasına olanak bulunmayan, dolayısıyla tam dava olarak kabulü gereken bir davada alacağın kalan bölümü yönünden alacaklının herhangi bir talepte bulunamayacağını ortaya koymaktadır.O halde, davasında fazla hak bakımından ihtirazi kayıt bildirmemiş olan bir alacaklının, HUMK.m.185/2 çerçevesinde davalının muvafakat etmesi hali dışında, bu alacak bölümü yönünden, ıslah veya ek dava yoluyla talepte bulunamayacağının kabulü gerekir.Bu noktada belirtilmelidir ki, çalışma gücü; zarar görenin iş gücünün, yani beden ve fikir gücünün gelir getirici şekilde kullanılması olup, asıl olan, kazanç kaybı veya azalması değil, çalışma gücünün azalması veya kaybıdır. Bu kayıp ve azalmadan doğan olumsuz ekonomik sonuçlar, zararı oluşturur.Doğal olarak zararın miktarının belirlenmesi, tazminatın saptanmasından önceki evredir ve değişen ekonomik göstergeler nedeniyle yargılamanın uzamasına bağlı olarak, bu tutarda değişebilecektir. Kaldı ki, Borçlar Yasası m.46/II uyarınca vücut bütünlüğünün ihlalinden doğan zararın, hüküm anına göre belirleneceği açıkça da öngörülmüştür. Bu yönüyle bakıldığında zararın varlığının değil, tutarının, tazminine kadarki devrede, ekonomik göstergelere bağlı olarak değişebileceği gerçeği karşısında usul hukuku davacıya kısmi dava açma olanağı tanımıştır. Dava; hukuki ilişki konusunda alacak tutarını içeren sözler yönünden bir irade aktarımıdır. Hakkın tutarı yönünden ihtirazi kayıt olmaksızın bu iradenin, ulaşmakla yenilik doğuran bir durum meydana getireceği dikkate alındığında, bu yeni durum aynı zamanda fazlaya ilişkin hakkın düşmesi sonucunu da doğurur.O halde, tazminat isteminin dayandırıldığı somut olay yönünden gelişen durumdan söz edilmesine hukuken olanak bulunmadığı gibi, açılan davanın belirtilen maddi ve hukuki olgular karşısında kısmi dava olarak adlandırılmasına ve ıslah suretiyle dava olunan miktarın artırılmasına yasaca olanak yoktur. (H.G.K. 05.03.2003 gün ve 9-76 Esas - 126 Karar) Bu nedenle, somut olayda ıslah mümkün değildir. Mahkemece davanın sadece talep edilen 1870 TL üzerinden kabulüne karar verilmesi gerekirken, yazılı şekilde fazla talebin kabulüne karar verilmiş olması doğru görülmemiş, bozmayı gerektirmiştir.Bu itibarla yukarıda açıklanan esaslar gözönünde tutulmaksızın yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsiz, temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulü ile hükmün HUMK.nun 428. maddesi gereğince BOZULMASINA ve peşin alınan temyiz harcının istek halinde temyiz edene iadesine, 04/06/2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/4922, Karar No: 2009/5542, Tarih: 17.09.2009

**(Kapatılan)16. Hukuk Dairesi         2009/4922 E.  ,  2009/5542 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

Taraflar arasında kadastro tesbitinden doğan dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu. GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

1- Çekişmeli 155 ada 8 parsel sayılı taşınmazı güneybatısındaki yol veya dereden sonra gelen taşınmazlarla birlikte gösteren geniş sınırlı kadastro pafta örneğinin getirtilerek dosya içine konulması,

2- Çekişmeli 155 ada 8 parsel sayılı taşınmaza komşu olan 155 ada 5, 6, 7, 9 ve 10 parsel sayılı taşınmazlarla ilgili tespitlerin kesinleşip kesinleşmediği araştırılarak; kadastro tespitleri kesinleşmiş taşınmazlara ait kadastro tapu kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması,

3- Çekişmeli 155 ada 8 parsel sayılı taşınmaza doğusundaki yol veya dereden sonra komşu olan ada numarası belirlenecek 3, 4, 5, 7 ve 63 parsel sayılı taşınmazlar ile, güneybatısındaki yol veya dereden sonra gelen taşınmazların ada ve parsel numarası belirlenerek; bu taşınmazlara ait onaylı kadastro tutanağı örneklerinin; varsa tesislerinden itibaren tüm tedavülleri ile tespitlerinin dayanaklarını oluşturan kayıtlarının; tespitleri kesinleşmişse kadastro tapu kayıtlarının getirtilerek dosya içine konulması, bundan sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere gönderilmesi için dosyanın Mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.09.2009 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/17967, Karar No: 2014/10841, Tarih: 29.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/17967 E.  ,  2014/10841 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı yasaya muhalefet

HÜKÜM : Hükümlülük, müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4.maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden 5320 sayılı yasanın 8/1.maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322.maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA,29.05.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/16921, Karar No: 2024/3168, Tarih: 16.04.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/16921 E.  ,  2024/3168 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2024/156 E., 2024/50 K.

SUÇLAR : Eziyet, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

İlk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararların; temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenlerin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçelerinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz istemlerinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Çorlu Cumhuriyet Başsavcılığı'nın 02.01.2023 tarihli iddianamesiyle sanık hakkında kasten öldürmeye teşebbüs ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarından cezalandırılması istemiyle dava açılmıştır.

2. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında, eyleminin eziyet suçunu oluşturduğu kabul edilerek bu suçtan 6 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına, kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçundan 8 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

3. Çorlu 2. Ağır Ceza Mahkemesinin, 14.11.2023 tarihli kararı hakkında sanık müdafii ve Cumhuriyet savcısı tarafından istinaf başvurusunda bulunulması üzerine, İstanbul Bölge Adliye Mahkemesi 17. Ceza Dairesinin, duruşma açılarak verilen 10.01.2024 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kişiyi hürriyetinden yoksun kılma ve eziyet suçlarından kurulan hükümlere yönelik istinaf başvurularının 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

1. Sanığın temyiz istemi, atılı suçları işlemediğine, suç kastının bulunmadığına, eyleminin yaralama olduğuna, ilişkindir.

2. Sanık müdafiinin temyiz istemi, katılanın beyanlarının dosya içeriğine ve hayatın olağan akışına aykırı olduğuna, eziyet suçundan açılmış bir kamu davası bulunmadığına, katılan mağdurun sanık tarafından zorla alıkonulmadığına, sanığın eyleminin yaralama suçunu oluşturduğuna, sanığın savunma hakkının kısıtlandığına, lehe hükümlerin uygulanmadığına, alt sınırdan uzaklaşılarak hüküm kurulmasının usûl ve yasaya aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre; dava konusu olay, sanık ile katılan mağdurun olay tarihinde evli oldukları, sanığın eşi olan katılan mağduru yaklaşık 15 gün birlikte ikamet ettikleri evde zorla tuttuğu, evde tuttuğu süre boyunca katılan mağduru demir sopa, job ve balta ile darp edip basit tıbbi müdahale ile giderilemeyecek şekilde yaraladığı, böylece sanığın katılan mağdura karşı üzerine atılı eziyet ve kişiyi hürriyetinden yoksun kılma suçlarını işlediği iddiasına ilişkindir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü