muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/963, Karar No: 2013/1412, Tarih: 07.02.2013

**10. Hukuk Dairesi         2013/963 E.  ,  2013/1412 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

Davacı, maluliyetinin tespiti ile maluliyet aylığı bağlanarak, aksi yöndeki Kurum işleminin iptaline karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece, ilamında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dava, davacının maluliyet aylığı başvurusuna dayalı olarak, maluliyet durumunun tespitiyle, maluliyet aylığı bağlanması istemine ilişkin olup; Mahkemece, Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi ile Adli Tıp Genel Kurulu raporları gözetilerek, davanın kabulüne karar verilmiştir.

İnceleme konusu somut olayda; 5510 sayılı Yasanın 4. maddesinin 1/b bendi kapsamında sigortalı iken maluliyet aylığı başvurusunda bulunan davacıya verilen sağlık kurulu raporlarının, davalı Kurumca incelenmesi sonucu, çalışma gücünün en az 2/3’sinin kaybedilmemesi nedeniyle maluliyet aylığı başvurusunun reddedildiği; açılan dava üzerine alınan Adli Tıp Kurumu 3. İhtisas Dairesi'nin 30.04.2010 ve Adli Tıp Genel Kurulu'nun 06.10.2011 tarihli raporlarında, davacının çalışma gücünün 2/3'ünü kaybetmediği, ancak meslekte kazanma gücünü % 100 kaybettiği belirtilmiştir. Hal böyle olunca, maluliyet aylığı bağlanması için 1479 sayılı Kanunun 28. maddesinde aranan "çalışma gücünün en az 2/3'ünün yitirilmesi" şartının somut olayda gerçekleşmediği anlaşılmaktadır.

01.10.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 25. maddesi “Sigortalının veya işverenin talebi üzerine Kurumca yetkilendirilen sağlık hizmeti sunucularının sağlık kurullarınca usûlüne uygun düzenlenecek raporlar ve dayanağı tıbbî belgelerin incelenmesi sonucu, 4 üncü Maddenin birinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün veya iş kazası veya meslek hastalığı sonucu meslekte kazanma gücünün en az % 60'ını, (c) bendi kapsamındaki sigortalılar için çalışma gücünün en az % 60’ını veya vazifelerini yapamayacak şekilde meslekte kazanma gücünü kaybettiği Kurum Sağlık Kurulunca tespit edilen sigortalı, malûl sayılır” hükmünü içermekte olup, malul sayılma için 1479 sayılı

Yasada öngörülen çalışma gücünün en az 2/3’sini yitirmiş olma hali, 01.10.2008 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 25. maddesindeki yasal düzenlemede “çalışma gücünün en az % 60’ını kaybetme” olarak öngörülmüştür.

Yasada öngörülen çalışma gücünün en az 2/3’sini yitirmiş olma hali, 01.10.2008 tarihi itibarıyla yürürlüğe giren 5510 sayılı Yasanın 25. maddesindeki yasal düzenlemede “çalışma gücünün en az % 60’ını kaybetme” olarak öngörülmüştür.

Görülmekte olan dava, 5510 sayılı Kanun’un yürürlüğe girdiği tarihte henüz derdest olup, sosyal güvenlik hukukunun kamu düzeni ile ilgili olması nedeniyle, sigortalı veya hak sahipleri lehine getirilen yasal düzenlemelerin derdest davalara da uygulanması gerekeceği tartışmasızdır. Şu halde yapılması gereken iş; yukarıda bahsedilen açıklamalar çerçevesinde, 5510 sayılı Yasanın 25. maddesinde öngörülen “çalışma gücünün en az % 60’ını yitirmiş” olma halinin varlığı yönünden usulünce yapılacak araştırma ve inceleme sonucuna göre karar vermekten ibarettir.

Kabule göre de; 1479 sayılı Yasanın 29. maddesinde düzenlenen "...istek tarihi itibariyle prim ve her türlü borçlarını ödemiş olmak", 5510 sayılı Yasanın 26. maddesinde düzenlenen "...4'üncü maddenin birinci fıkrasının (b) bendine göre sigortalı sayılanların kendi sigortalılığı nedeniyle genel sağlık sigortası primi dahil, prim ve prime ilişkin her türlü borçlarının ödenmiş olması zorunludur" hükümleri gözardı edilerek, davacının prim borcunu tamamen ödediği tarihi takip eden aybaşından itibaren maluliyet aylığı bağlanmasına karar verilmesi gerekirken, prim borcuna ilişkin tahsis koşulları irdelenmeksizin, yazılı şekilde karar verilmiş olması, usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O halde, davalı Kurum vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 07.02.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/16563, Karar No: 2021/16347, Tarih: 01.12.2021

**7. Ceza Dairesi         2021/16563 E.  ,  2021/16347 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5846 sayılı Kanuna muhalefet

HÜKÜM :Beraat

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun süresi, kararın niteliği ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

I) Şikayetçiler ..., ... ve ... vekilinin temyiz istemine göre yapılan incelemede;

5846 sayılı Kanunun 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Kanun ile değişik soruşturma ve kovuşturma usulünü düzenleyen 75. maddesindeki "71 ve 72. maddelerde sayılan suçlardan dolayı soruşturma ve kovuşturma yapılması şikayete bağlıdır. Yapılan şikayetin geçerli kabul edilebilmesi için hak sahiplerinin veya üyesi oldukları meslek birliklerinin haklarını kanıtlayan belge ve sair delilleri Cumhuriyet Başsavcılığına vermeleri gerekir. Bu belge ve sair delillerin şikayet süresi içinde Cumhuriyet Başsavcılığına verilmemesi halinde kovuşturmaya yer olmadığı kararı verilir” şeklindeki düzenlemeye göre, şikayetçilerin 6 aylık kanuni şikayet süresi içerisinde dava konusu edilen materyaller yönünden hak sahibi olduğunu kanıtlayan hukuken geçerli belgeleri ibraz etmediği anlaşıldığından, davaya katılma ve hükmü temyize yetkisi bulunmayan şikayetçiler vekilinin vaki temyiz inceleme isteğinin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi uyarınca yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 317. maddesi gereğince REDDİNE,

II) Katılan MÜYORBİR vekilinin temyiz istemine göre yapılan incelemede;

Yapılan duruşmaya, toplanan ve karar yerinde açıklanan delillere, gösterilen gerekçeye ve takdire göre katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 01.12.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/7079, Karar No: 2015/5985, Tarih: 30.04.2015

**14. Ceza Dairesi         2013/7079 E.  ,  2015/5985 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde çocuğun nitelikli cinsel istismarı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Delilleri takdir ve gerekçesi gösterilmek suretiyle verilen beraat hükmü usul ve kanuna uygun olduğundan, katılan mağdure vekilinin yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 30.04.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/2678, Karar No: 2024/6840, Tarih: 18.09.2024

**8. Ceza Dairesi         2024/2678 E.  ,  2024/6840 K.**

**"İçtihat Metni"**

T U T U K L U

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SAYISI : 2023/343 E., 2023/459 K.

SUÇ : Uyuşturucu madde ticareti yapma

HÜKÜM : İstinaf başvurusunun esastan reddi

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Temyiz isteminin esastan reddiyle hükmün onanması

Yapılan ön inceleme neticesinde; sanık hakkında kurulan hükmün temyiz edilebilir olduğu, temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, temyiz isteminin süresinde olduğu, temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı tespit edilmiştir.

I. HUKUKİ SÜREÇ

1.Samsun Cumhuriyet Başsavcılığının 25.11.2022 tarihli iddianamesi ile sanık hakkında 5237 Sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 188. Maddesinin üçüncü fıkrası, dördüncü fıkrasının(a) bendi ve 58 inci maddesi uyarınca cezalandırılması istemiyle kamu davası açılmıştır.

2.Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesinin, 12.01.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında uyuşturucu ticareti suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 188/3.fıkrası,4. fıkranın (a) bendi,62, 53ve 58. maddeleri uyarınca 12 yıl 6 ay hapis ve 25.000 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına, hak yoksunluklarına ve sanık hakkında tekerrür hükümlerinin uygulanmasına karar verilmiştir.

3.Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin, 21.02.2023 tarihli kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280/1-a. maddesi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık Müdafiinin Temyiz İstemi

Sanığın atılı suçu işlemediğine, eylemin kullanmak için madde bulundurma suçu olacağına ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Dava konusu olay, sanığın uyuşturucu madde ticareti yaptığı iddiasına ilişkindir.

Sanığın ... plakalı tır ile Samsun iline uyuşturucu madde getireceği bilgisi üzerine kontrol noktası oluşturarak bekleyen kolluk güçleri söz konusu tırda sanık ile Ömer Yılmaz'ı yakalamış, tırın ön yolcu koltuğuile yatak kısmında kriminal uzmanlık raporuna göre ADB BUTINACA ve metamfetamin olduğu belirlenen maddeler ile torpido gözünce uyuşturucu içmeye yarayan cam aparat ele geçirilmiştir.

Sanık yakalanan maddelerin kendisine ait olduğunu, sadece cam aparatın kendisine ait olmadığını, maddeleri İstanbul'da tanımadığı bir şahıstan kullanmak maksadıyla aldığını söylemiş, tanık Ö.'de sanığı Bafra'dan getirmek amacıyla aracına aldığını, yanında uyuşturucu taşıdığını bildiğini ancak miktarından haberdar olmadığını, cam aparat dışında ele geçen maddelerin kendisine ait olmadığını söylemiştir.

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay tarihinde edinilen istihbarat ile uyumlu şekilde madde ele geçirilmesi, madde miktarının kullanım sınırının üzerinde olması ve ele geçiriliş şekli gözetildiğinde, sanığın söz konusu maddeyi ticaret maksadıyla bulundurduğunun sabit olduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü

Olay tarihinde edinilen istihbarat ile uyumlu şekilde madde ele geçirilmesi, madde miktarının kullanım sınırının üzerinde olması ve ele geçiriliş şekli gözetildiğinde, sanığın söz konusu maddeyi ticaret maksadıyla bulundurduğunun sabit olduğu gerekçesiyle sanığın mahkûmiyetine karar verilmiştir.

B. Bölge Adliye Mahkemesinin Kabulü

İlk Derece Mahkemesince kabul edilen olay ve olgular konusunda, Bölge Adliye Mahkemesince, hükümde isabetsizlik görülmediği gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

III. GEREKÇE

Yargılama sürecindeki işlemlerin usul ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanı kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç vasfı ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanık müdafiinin temyiz istemleri yerinde görülmemiş, Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararda hukuka aykırılık bulunmamıştır.

IV. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesinin kararında sanık müdafii tarafından öne sürülen temyiz sebepleri ve 5271 sayılı Kanun’un 289/1. maddesi ile sınırlı olarak yapılan temyiz incelemesi sonucunda hukuka aykırılık görülmediğinden 5271 sayılı Kanun’un 302/1. maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ İLE HÜKMÜN ONANMASINA,

Dava dosyasının, 5271 sayılı Kanun’un 304/1. maddesi uyarınca Samsun 1. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilâmının bir örneğinin ise Samsun Bölge Adliye Mahkemesi 7. Ceza Dairesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 18.09.2024 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/7688, Karar No: 2015/328, Tarih: 14.01.2015

**12. Ceza Dairesi         2014/7688 E.  ,  2015/328 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Sulh Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1,62/1, 52/2-4, 53/6. maddeleri gereğince mahkûmiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkûmiyetine ilişkin hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle, dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü, sanığın, idaresindeki kamyoneti ile, meskun mahalde genelde yaya trafiğine açık olan ancak günün belli saatlerinde araç trafiğine de açılan yaklaşık 5 metre genişliğindeki dar yoldan ilerlediği esnada, seyir yönüne göre sağ tarafta duvara bitişik şekilde park halinde olan bir başka aracın yanından geçtiği sırada, sanığın idaresindeki araçla park halindeki aracın arasında sıkışarak sanığın aracının kendisine çarptığını ve dizinden ve kolundan yaralandığını beyan eden şikayetçinin her ne kadar genel adli muayene raporunda "çekilen grafilerde patoloji saptanmadığı ve mevcut bulgularla hayati tehlikesinin bulunmadığı" ifade edilmiş ise de, sanığın ilk ifadesinde "aracı ile olay yerinde seyir halinde iken, mağdurun da cadde üzerinde yürümekte olduğunu, trafiğin sıkışık olmasından ve diğer tarafında araç bulunmasından dolayı aracını kenara doğru sürünce mağduru sıkıştırmış olduğunu, mağdurun orda bulunduğunu görmediğini, olayın tamamen kaza sonucu meydana geldiğini" beyan ettiği, mağdurun alınan ifadesinde de kendisinin yaralandığını ve şikayetçi olduğunu belirtmesi ve herhangi bir tıbbi müdahale ve harici bulgu bulunmayan hallerde de kişinin vücuduna acı veren veya sağlığının ya da algılama yeteneğinin bozulmasına yol açan durumların da yaralanma olarak kabulünde isabetsizlik bulunmadığından tebliğnamedeki bozma öneren görüşe iştirak edilmemiştir.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın kusur durumuna ve hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin sair temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1-İki sınır arasında temel ceza belirlenirken suçun işleniş biçimi, failin taksire dayalı kusurunun yoğunluğu, maddede öngörülen cezanın alt sınırı, yaralanmanın niteliği de nazara alınmak suretiyle, adalet, hakkaniyet kurallarına uygun bir cezaya hükmedilmesi gerektiği gözetilmeden, müştekinin de tali kusurlu olduğu olayda asli kusurlu olan sanık hakkında teştid uygulanmasında bir isabetsizlik yok ise de teşdidin derecesinde yanılgıya düşülerek üst sınırdan temel ceza tayin edilmesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

2-Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 07/07/2009 tarih 2009/9-62-191 sayılı kararında da vurgulandığı üzere, taksirli suçlar açısından temel cezanın belirlenmesinde TCK'nın 61/1. maddesinin (g) bendinde yer alan "failin güttüğü amaç ve saik" gerekçelerine dayanılamayacağının gözetilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden hükmün bu sebeblerden dolayı 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi uyarınca halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi gereğince isteme uygun olarak BOZULMASINA, 14.01.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/23127, Karar No: 2021/5409, Tarih: 16.03.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/23127 E.  ,  2021/5409 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığının ihlali, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Sanık hakkında hırsızlık suçundan ceza tayin edilirken hırsızlanan malın değerinin, 61. maddeye göre cezanın bireyselleştirilmesi esnasında “Meydana gelen zararın ağırlığı” kriteri bağlamında alt sınırdan ayrılma nedeni olarak kabul edilmesi gerektiğinin gözetilmemesi, aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre sanık ve müdafinin temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA, 16.03.2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/21401, Karar No: 2014/28445, Tarih: 16.10.2014

**13. Ceza Dairesi         2013/21401 E.  ,  2014/28445 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2013/82316

MAHKEMESİ : Muş 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 10/01/2013

NUMARASI : 2012/568 (E) ve 2013/20 (K)

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mühür bozma suçu yönünden zamanaşımı içerisinde hüküm kurulmasının mümkün olduğu görülmüştür.

13.11.2009 tarihli kaçak elektrik tespit tutanağına göre evin önündeki şebeke direğinde sokak lambası için indirilen faza kanca atıp evin şebekesine bağlayarak sayacın devre dışı bırakılması suretiyle enerji kullanıldığının tespit edilmesi karşısında, sanığın atılı suçtan mahkumiyeti yerine yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet Savcısının temyiz itirazı bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 16.10.2014 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/1291, Karar No: 2022/7906, Tarih: 12.10.2022

**1. Ceza Dairesi         2022/1291 E.  ,  2022/7906 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

MAHKEMESİ : Muş 1. Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 12/10/2021

NUMARASI : 2020/325 (E) ve 2021/357 (K)

SUÇ : Kasten öldürme

SUÇ TARİHİ : 02/10/2014

HÜKÜMLER : 1) Sanıklar ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ve ... ... hakkında; kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 37/1, 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; 12'şer yıl 6'şar ay hapis cezası ile cezalandırılmalarına ve hak yoksunluğuna,

2) Sanık ... ... hakkında; kasten öldürme suçundan; 5237 sayılı TCK'nin 37/1, 81, 29, 62, 53. maddeleri uyarınca; 10 yıl 10 ay hapis cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluğuna,

3) Sanıklar ... ..., ... ... ve ... Bulgan hakkında; kasten öldürme suçundan; 5271 sayılı CMK’nin 223/2-e maddesi uyarınca beraatlerine, dair karar.

vekili, Cumhuriyet Savcısı.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Mahalli mahkemece bozma üzerine verilen hükümler temyiz edilmekle duruşmalı yapılan incelemede;

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan deliller karar yerinde incelenip, sanıklar ... ..., ... ..., ... ..., ... ..., ... ... ve ... ... hakkında maktul ...’e yönelik kasten öldürme suçlarının sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç nitelikleri tayin, takdire ve tahrike ilişkin cezayı azaltıcı nedenlerin nitelik ve derecesi takdir kılınmış, savunmaları inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, sanıklar ..., ... ve ... hakkında maktul ...’e yönelik kasten öldürme suçundan elde edilen delillerin mahkumiyete yeter nitelik ve derecede bulunmadığı mahkemece kabul ve takdir kılınmış, incelenen dosyaya göre verilen hükümlerde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan; sanıklar ..., ..., ..., ..., ... ve ... müdafilerinin; sübuta, sanıkların müsnet suçlardan beraat etmesi gerektiğine, eksik inceleme karar verildiğine, mahkumiyete yeterli delil bulunmadığına, varsayıma dayalı olarak hüküm kurulduğuna, bozma ilamının gereğine uyulmadığına, hükmün yetersiz gizli tanık beyanlarına dayandırıldığına, haksız tahrik nedeniyle yapılan indirimin az olduğuna ve savunma hakkının kısıtlandığına, Cumhuriyet savcısının; sanıklar ... ve ... hakkında da mahkumiyet kararı verilmesi gerektiğine, katılanlar vekilinin; suç vasfına, tüm sanıklar hakkında canavarca hisle kasten öldürme suçundan ceza verilmesi gerektiğine, sanıklar hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmasının hatalı olduğuna yönelen ve yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddiyle, hükümlerin tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, 12/10/2022 gününde oy birliği ile karar verildi.

12/10/2022 gününde verilen işbu karar Yargıtay Cumhuriyet Savcısı İstiklal Akkaya'nın huzurunda ve duruşmada savunmasını yapmış bulunan sanıklar ... ... ve ... ... müdafii Avukatlar ....n yokluklarında 13/10/2022 gününde usulen ve açık olarak anlatıldı.
Yargıtay — Esas No: 2020/19510, Karar No: 2021/11369, Tarih: 02.06.2021

**2. Ceza Dairesi         2020/19510 E.  ,  2021/11369 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I- Suça sürüklenen çocuk hakkında iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

5271 sayılı CMK'nun 231/5. maddesine göre verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararlar, aynı Kanun maddesinin 12. fıkrası uyarınca itiraza tabi olduğu, bu kararların temyizi mümkün olmadığı ve aynı Kanun'un 264. maddesine göre de kanun yolunun ve merciin belirlenmesinde yanılma başvuranın hakkını ortadan kaldırmayacağından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz dilekçesinin hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin karar yönünden itiraz niteliğinde kabul edilerek itirazın merciince incelenmesi için hükmün incelenmeksizin mahalline İADESİNE,

II- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuğun sattığı yeri veya kişiyi söyleyerek çalınan malın hırsızlık suçunun mağduruna iadesini sağlamasının yanında, hırsızlık konusu bilgisayarı satın alan hakkında kovuşturmaya yer olmadığına dair karar verilen tanık ...’nin zararını aynen geri verme veya tazmin suretiyle giderilmediği, temyize gelmeyen sanık ...’ın kovuşturma aşamasında da zararı karşılamadıklarını beyan etmesinden dolayı tebliğnamede bozma isteyen düşünceye iştirak edilmemiştir.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz nedenleri yerinde olmadığından reddiyle hükmün isteme aykırı olarak ONANMASINA, 02/06/2021 gününde oy birliğiyle karar verildi.