muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/7120, Karar No: 2016/10888, Tarih: 17.11.2016

**20. Hukuk Dairesi         2016/7120 E.  ,  2016/10888 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : .... Kadastro Mahkemesi

.

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davalılar A.. B.. ve D.. B.. tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında .... ili, .... ilçesi, .... mahallesi 950 ada 3 parsel ve 963 ada 1 parseller orman vasfıyla Hazine adına tespit edilmiştir.

950 ada 87 parsel sayılı 4767,23 m² yüzölçümündeki taşınmaz, hali arazi vasfıyla 950 ada 89 parsel sayılı 1469,15 m² yüzölçümündeki taşınmaz, bahçe vasfıyla 950 ada 88 parsel sayılı 475,09 m² yüzölçümündeki taşınmaz mezarlık vasfıyla, 950 ada 91 parsel sayılı 3987,60 m² yüzölçümündeki taşınmaz ise fındık bahçesi vasfıyla malik haneleri boş bırakılmak suretiyle tespit edilmiştir.

Davacı Orman Yönetimi, kadastro tespitinde OSN 2303'den OSN 2307'ye kadar ve OSN 2283'den OSN 2292'ye kadarki sınır içinde kalan 963 ada 1 parsel ve 950 ada 3 parsel sayılı orman parsellerinde daraltma olduğundan bu parsellerin Hazine adına orman vasfıyla tesciline karar verilmesini dava etmiştir.

Mahkemece, davanın kabulü ile dava konusu parsellerin orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davalı A.. B.. ve D.. B.. tarafından 950 ada 91 sayılı parsele yönelik temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli parsellerin bulunduğu yerde 1972 yılında ilan edilerek 1973 yılında kesinleşen orman kadastrosu çalışmaları,1988 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B çalışmaları ile 2010 yılında 3402 sayılı Kanuna göre yapılan arazi kadastrosu çalışmaları bulunmaktadır.

Mahkemece, temyize konu 950 ada 91 sayılı parsele yönelik davanın kabulü ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline dair hüküm kurulmuşsa da yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Çekişmeli parsellerin bulunduğu yerde 1972 yılında ilan edilerek 1973 yılında kesinleşen orman kadastrosu çalışmaları,1988 yılında yapılan aplikasyon ve 2/B çalışmaları ile 2010 yılında 3402 sayılı Kanuna göre yapılan arazi kadastrosu çalışmaları bulunmaktadır.

Mahkemece, temyize konu 950 ada 91 sayılı parsele yönelik davanın kabulü ile taşınmazın orman vasfıyla Hazine adına tapuya tesciline dair hüküm kurulmuşsa da yapılan inceleme ve araştırma hüküm kurmaya yeterli değildir.

Şöyle ki; mahkemece yapılan keşif sonrasında düzenlenen hükme esas ziraat bilirkişi raporunda taşınmazın kısmen düz kısmen de % 60 eğimli olduğu açıklandığı halde hükme esas orman bilirkişi raporunda taşınmazın kısmen düz kısmen de %15-20 eğimli olduğu bildirilmiş olup mahkemece raporlar arasındaki bu çelişki giderilmediği gibi orman bilirkişi raporunda taşınmazın kesinleşen tahdit dışında olduğu, 1960 ve 2001 yılı basımlı memleket haritasında yeşil renkli münferit yapraklı simgesi ile gösterilen alana, 1984 yılı basımlı memleket haritasında ise yeşil renkli çalılık simgesi ile gösterilen alana isabet ettiği, 1975 ve 1998 tarihli hava fotoğrafında taşınmazın alçak boylu tarım bitkileri ile kaplı olduğu rapor edilmiş, dairenin 22/01/2015 tarihli iade kararı sonrasında dosya kapsamına alınan orman bilirkişi ek raporunda taşınmazın 1954 tarihli hava fotoğrafında doğu yarısının açık, batı yarısının ise alçak boylu tarım bitkileri ile kaplı olup alanda 2-3 ağaç bulunduğu, 1966 tarihli hava fotoğrafında tarım ve iskan amaçlı kullanılmasının mümkün olduğu, 1982 tarihli hava fotoğrafında ise çalılık vasfındaki bitki örtüsü ile kaplı olduğu rapor edilmiş olup zirai ve orman bilirkişi raporlarında keşif tarihinde taşınmaz üzerinde bulunan ağaçların yaşları ve niteliği bildirilmediğinden kesinleşen tahdit dışında kalan taşınmazın evveliyatının orman olup olmadığı ve gerçek kişi davalılar lehine zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı hususunda tereddüt oluşmuştur.

Bu nedenle; taşınmazın bulunduğu yere ilişkin eski ve yeni tarihli tüm memleket haritası ve hava fotoğrafları ile birlikte, önceki bilirkişiler dışında halen Çevre ve Orman Bakanlığı (Orman ve Su İşleri Bakanlığı) ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman orman yüksek mühendisleri arasından seçilecek bir orman mühendisi, tarım uzman bilirkişi olarak ziraat mühendisi ve bir harita mühendisinden veya olmadığı takdirde bir tapu fen memuru ile yerel ve tespit bilirkişiler eşliğinde yeniden keşif yapılarak çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle, bu belgelerde taşınmazın ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yokedilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; fen ve uzman orman bilirkişiler eliyle yerine uygulattırılıp; orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeği kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeği de memleket haritası ölçeğine çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de içine alacak şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aleti vasıtasıyla üç boyutlu incelemesi yapılarak taşınmaz üzerindeki bitki örtüsünü oluşturan unsurlar tek tek sayı olarak tarif edilmeli, ağaçların cinsi, ortalama yaşı, kapalılık oranı, hakim ağaç türü ve kullanım şekli detaylı olarak incelenmeli,

Açıklanan yöntemlerle yapılacak araştırma sonucu, taşınmazın orman sayılan yerlerden olmadığı belirlendiği takdirde, 3402 sayılı Kanunun 14 ve 17. maddeleri gereğince imar-ihya ve zilyetlik yoluyla taşınmaz edinme koşullarının araştırılması gerekeceğinden, ziraat bilirkişisi tarafından taşınmazın toprak örnekleri alınıp, bilimsel analizleri yapılarak kaç yıldır tarımda kullanıldığı konusunda rapor alınmalı, taşınmazın her bir bölümünün toprak yapısı ve üzerindeki ağaçların yaşı, cinsi, dağılımı, tarım bitkileri yetiştirilip yetiştirilemeyeceği, hangi tür tarım bitkileri yetiştirilmesine uygun olduğu ayrıntılı açıklanmalı, taşınmazın eğimi münhaniler ve eğim ölçer aletler yardımıyla bilimsel yöntemler ile belirlenmeli, keşif sırasında hâkim gözetiminde, taşınmazın ayrı ayrı dört yönden renkli fotoğrafları çektirilip, onaylanarak dava dosyası içine konulmalı; mahalli bilirkişiler, tesbit tutanağı bilirkişileri ve zilyetlik tanıkları taşınmaz başında dinlenmeli; taşınmazın kimler tarafından kullanıldığı, zilyetliğin ne zaman başladığı, kimden kime geçtiği kaç yıl, ne şekilde devam ettiği, taşınmaz üzerindeki ağaçların ne zamandan beri zeminde mevcut olduğu, kendiliğinden mi dikim yoluyla mı yetiştiği sorulup, kesin tarih ve olgulara dayalı, açık yanıtlar alınıp; taşınmazın komşu parseller ile birlikte değerlendirilmek suretiyle zilyetlikle kazanılabilecek kültür arazisi olup olmadığı, tesbit tarihine kadar gerçek kişiler yararına zilyetlikle kazanma koşullarının oluşup oluşmadığı belirlenerek toplanacak tüm kanıtlar birlikte değerlendirilip, ulaşılacak sonuca göre bir hüküm kurulmalıdır.

Açıklanan hususlar gözetilmeksizin, eksik inceleme ve yetersiz bilirkişi raporuna dayanılarak yazılı biçimde hüküm kurulması usûl ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle; A.. B.. ve D.. B..'ın 950 ada 91 sayılı parsele yönelik temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün bu taşınmaza yönelik olarak BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde iadesine 17/11/2016 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/18414, Karar No: 2015/32320, Tarih: 26.11.2015

**22. Hukuk Dairesi         2015/18414 E.  ,  2015/32320 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla mesai, hafta tatili ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde taraflar avukatlarınca temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin fazla çalışmalarının karşılığının işveren tarafından ödenmediğini ileri sürerek fazla mesai, hafta tatili ve ulusal bayram genel tatil ücret alacaklarının ödenmesine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı taraf vekilleri temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının tüm, davacının bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacı işçinin, fazla mesai yapıp yapmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 66. maddesi gereğince madenlerde, taşocaklarında yahut her ne şekilde olursa olsun yeraltında veya su altında çalışılacak işlerde işçilerin kuyulara, dehlizlere veya asıl çalışma yerlerine inmeleri veya girmeleri ve bu yerlerden çıkmaları için gereken süreler, işçilerin işveren tarafından işyerlerinden başka bir yerde çalıştırılmak üzere gönderilmeleri halinde yolda geçen süreler, demiryolları, karayolları ve köprülerin yapılması, korunması ya da onarım ve tadili gibi, işçilerin yerleşim yerlerinden uzak bir mesafede bulunan işyerlerine hep birlikte getirilip götürülmeleri gereken her türlü işlerde bunların toplu ve düzenli bir şekilde götürülüp getirilmeleri esnasında geçen süreler işçinin günlük çalışma sürelerinden sayılır. Aynı maddenin son fıkrasına göre ise, işin niteliğinden doğmayıp da işveren tarafından sırf sosyal yardım amacıyla işyerine götürülüp getirilme esnasında araçlarda geçen süre çalışma süresinden sayılmaz.

Somut olayda, davacının şoför olarak çalıştığı işyerinin hızlı tren yolu yapımı inşaat sahası olduğu anlaşıldığından mahkemece, 4857 sayılı Kanun'un 66. maddesine göre, davacının işe gidiş gelişlerinde serviste geçirdiği bir saatlik sürenin de çalışma süresinden sayılarak fazla mesai ücret alacağı hesaplanmalıdır. Kaldı ki, dava konusu alacak istekleri ile ilgili seri açılan davalarda, (Dairemizin 2014/21417, 21549, 24031, 24032, 31690, 31657 esas sayılı dosyaları) davacıların işe gidiş gelişlerinde serviste geçirdiği bir saatlik sürenin çalışma süresinden sayılarak fazla mesai ücret alacakları belirlenmiş ve bu doğrultuda verilen kararlar Dairemizce kabul görmüştür. Mahkeme tarafından 4857 sayılı Kanun'un 66. maddesinin son fıkrası hükmü dikkate alınmadan, yanlış değerlendirme ile davacının işe gidiş gelişlerinde serviste geçen sürenin çalışma süresinden sayılmaması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Hükmün yukarıda açıklanan sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek olması halinde ilgiliye iadesine, 26.11.2015 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/14731, Karar No: 2009/16709, Tarih: 06.10.2009

**2. Hukuk Dairesi         2008/14731 E.  ,  2009/16709 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Alanya 3. Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

TARİHİ :26.6.2008
Yargıtay — Esas No: 2024/12311, Karar No: 2024/11550, Tarih: 25.11.2024

**4. Hukuk Dairesi         2024/12311 E.  ,  2024/11550 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ticaret Mahkemesi

SAYISI : 2024/1102 Değişik İş - 2024/1093 Karar

2797 sayılı Yargıtay Kanunu’nun 40 ıncı ve Yargıtay İç Yönetmeliği’nin 18 inci maddeleri uyarınca yapılan ön incelemede;

1. Dairenin bozma ilamı sonrasında Süleyman Demirel Üniversitesi Tıp Fakültesinden alınan 17.04.2024 tarihli maluliyet raporunun,

2. Dairenin bozma ilamından sonra dosyaya sunulan ıslah dilekçesinin,

dava dosyası içerisinde ve UYAP ile oluşturulan elektronik ortamda bulunmadığı belirlenmiştir.

Bu itibarla sözü geçen eksiklikler giderildikten sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere dosyanın Daireye gönderilmesi gerekir.

KARAR

Açıklanan sebeple;

Belirtilen işlemlerin yerine getirilmesi için dosyanın mahkemeye GERİ ÇEVRİLMESİNE,25.11.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4559, Karar No: 2015/4571, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/4559 E.  ,  2015/4571 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2016/7372, Karar No: 2019/3720, Tarih: 19.09.2019

**23. Hukuk Dairesi         2016/7372 E.  ,  2019/3720 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki itirazın iptali davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne yönelik verilen hükmün süresi içinde davacı vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili, davalı ile müvekkili arasında arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesi düzenlendiğini, sözleşmenin 5. maddesinde inşaatın süresinde bitmemesi durumunda yüklenicinin kira bedeli ödeyeceğine dair düzenleme bulunduğunu, müvekkilinin hissesine düşen 6, 8, 21 ve 25 no.lu bağımsız bölümlerin süresinde teslim edilmemesi nedeniyle 30.04.2011-30.05.2012 tarihleri arasındaki kira bedellerinin tahsili amacıyla ... İcra Müdürlüğünün 2012/624 E. sayılı dosyasında icra takibi başlattıklarını, davalının icra takibine haksız olarak itirazda bulunduğunu ileri sürerek icra takibine yapılan itirazın iptali ile davalının % 40 icra inkâr tazminatına mahkum edilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve tüm dosya kapsamına göre taraflar arasındaki sözleşmede teslim tarihinin 30.04.2011 olarak kararlaştırıldığı, davalı yüklenicinin bağımsız bölümleri 4 ay gecikmeyle 30.08.2011 tarihinde teslim ettiği 30.04.2011-30.08.2011 tarihleri arasındaki 4 aylık kira bedelinin 9.700,00 TL. olduğu alacak miktarının likit olmayıp yargılamayı gerektirdiğinden icra inkar tazminatı talebinin reddinin gerektiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulü ile ... İcra Müdürlüğünün 2012/624 E. sayılı dosyasında davacının davalıdan 9.700,00 TL. alacaklı olduğunun tespitine, bu miktar yönünden itirazın iptaline fazlaya dair talebin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

Dava arsa payı karşılığı inşaat sözleşmesinden kaynaklı kira tazminatı talebine vaki itirazın iptaline ilişkindir.

Somut olayda, her ne kadar dava dışı arsa sahiplerince davalı yükleniciden bağımsız bölümlerin teslim alındığına dair 30.08.2011 tarihli teslim tutanağı düzenlenmiş ise de eldeki dava açısından söz konusu teslim tutanağının davacı arsa sahibini bağlamayacağı açıktır. Taraflar arasında düzenlenen sözleşmede yapı kullanma izin belgesinin davalı yüklenici tarafından alınacağının kararlaştırıldığı ve yapı kullanma izin belgesinin alınmadığı görülmüştür. Davacı arsa sahibinin sözleşmede kendisine verilmesi kararlaştırılan bağımsız bölümleri teslim aldığı veya kullandığı sabit değildir. Bu durumda mahkemece, davalı yüklenicinin iskan ruhsatını almadığı ve davacı arsa sahibine bağımsız bölümleri teslim etmediği göz önünde bulundurularak davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken yanılgılı gerekçeye dayalı yazılı şekilde davanın kısmen kabulüne karar verilmesi doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz edene iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içerisinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere 19.09.2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/5705, Karar No: 2008/1866, Tarih: 10.04.2008

**(Kapatılan)17. Hukuk Dairesi         2007/5705 E.  ,  2008/1866 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, müvekkiline ait ... plaka sayılı Tır çekicisi ve ... plaka sayılı dorsenin, davalının sevk ve idaresindeki ... plaka sayılı aracın çarpması sonucu hasarlandığının belirtip, 5.430,23 YTL. hasar tazminatı, 1.400,00 YTL araç mahrumiyeti bedeli ve 197,70 YTL hasar tespit gideri olmak üzere toplam 6.937,93 YTL. tazminatın 03.03.2006 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faiziyle birlikte tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı vekili kusur oranını ve hasar miktarını kabul etmeyerek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece toplanan delillere ve benimsenen bilirkişi raporlarına göre davanın kısmen kabulü ile 5.158,52 YTL tazminatın 03.03.2006 kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalıdan tahsiline karar verilmiş, hüküm davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece toplanıp değerlendirilen delillere, özellikle oluşa ve dosya içeriğine uygun olarak düzenlenen uzman bilirkişi raporunda belirtilen kusur oranının ve tazminata

ilişkin hesaplamanın hükme esas alınmasında bir usulsüzlük bulunmamasına göre davalı vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA ve aşağıda dökümü yazılı 208.56.-YTL kalan onama harcın temyiz eden davalı ...'ten alınmasına 10.4.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16064, Karar No: 2009/13678, Tarih: 26.10.2009

**(Kapatılan)21. Hukuk Dairesi         2008/16064 E.  ,  2009/13678 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

Davacı,davalılardan işverenlere ait işyerinde 1.3.2005-13.4.2005 tarihleri arasında çalıştığının tesbitine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme ilamında belirtildiği şekilde, isteğin kısmen kabulüne karar vermiştir.

Hükmün davalılardan Kurum vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

K A R A R

Dava, davacının 01.03.2005-13.04.2005 tarihleri arasında geçen çalışmalarının tesbiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, istemin kısmen kabulüyle davalı Pektim A.Ş. hakkındaki davanın, asıl işveren olarak hizmet tespiti davasında sorumluluğu bulunmadığından reddine, davacının davalı ...’ın işçisi olarak, 01.03.2005-13.04.2005 tarihi arasında çalıştığının tespitine karar verilmiştir.

Dosyadaki kayıt ve belgelerden, davaya konu çalışmaların geçtiği işyeri ile ilgili Pektim A.Ş ile ... arasında imzalanan sözleşme ile “Merkez Bakım Ünitesi Çeşitli Bakım Onarım,Basınçlı su ile Temizlik İzolasyon ve Taşıma işi (İhale Yolu ile ) 13.12.2004-11.04.2005 tarihleri arasında yüklenici olarak ...’a verildiği, davacı ile davalılardan ... arasında “merkez bakım ünitesi çeşitli bakım onarım basınçlı su ile temizlik izolasyon ve taşıma hizmeti” işinde 15.12.2004-13.04.2005 tarihleri arasında haftalık 45 saat çalışılma konusunda sözleşme imzalandığı, davacının 2005 yılı mart ayında 31 gün, 2005 yılı nisan ayında 13 gün çalışmasının ücret bordrosunda gösterildiği ancak kuruma bildirilmediği, Karşıyaka 1. İş Mahkemesi’nin 19.07.2005 tarih 2005/550 E 2005/549 K sayılı kararı ile davacının 2005 yılı Mart ve Nisan ayı ücret ve fazla mesai alacağı olan 519,39 YTL işçilik alacağının davalılar Pektim A.Ş ile ...’dan tahsiline karar verildiği, anlaşılmaktadır.

Davaya konu çalışmanın sona erdiği tarihten önce yürürlükte bulunan 1475 sayılı İş Yasa’sının 1/sonuncu maddesinde bir işverenden belirli bir işin bir bölümünde veya eklentilerinde iş alan ve işçilerini münhasıran o işyerinde ve eklentilerinde çalıştıran diğer bir işverenin kendi işçilerine karşı o işyeri ile ilgili ve bu Kanun’dan veya hizmet aktinden doğan yüklemlerinden asıl işverenin de birlikte sorumlu olacağı; 10.06.2003 tarihinde yürürlüğe giren 4857 sayılı İş Yasası’nın 2. maddesinde, bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal ve hizmet üretimine ilişkin yardımcı işlerinde veya asıl işin bir bölümünde işletmenin ve işin gereği ile teknolojik nedenlerle uzmanlık gerektiren işlerde iş alan ve bu iş için görevlendirdiği işçilerini sadece bu işyerinde aldığı işte çalıştıran diğer işveren ile iş aldığı işveren arasında kurulan ilişkiyi asıl işveren-alt işveren ilişkisi dendiği, bu ilişkide asıl işverenin alt işverenin işçilerine karşı o işyeri ile ilgili olarak bu Kanun’dan, iş sözleşmesinden veya alt işverenin taraf olduğu toplu iş sözleşmesinden doğan yükümlülüklerden alt işveren ile birlikte sorumlu olduğu, asıl işverenin işçilerinin alt işveren tarafından işe alınarak çalıştırılmaya devam ettirilmesi suretiyle haklarının kısıtlanamayacağı veya daha önce o işyerinde çalıştırılan kimse ile alt işveren ilişkisi kurulamayacağı aksi halde ve genel olarak asıl işveren alt işveren ilişkisinin muvazaalı işleme dayandığı kabul edilerek alt işverenin işçilerinin başlangıçtan itibaren asıl işverenin işçisi sayılarak işlem göreceği; 506 sayılı Yasa'nın 87. maddesinde sigortalıların üçüncü bir kişinin aracılığıyla işe girmiş ve bununla sözleşme yapmış olsalar bile, bu kanunun işverene yüklediği ödevlerden dolayı aracı olan üçüncü kişi ile birlikte asıl işverenin de sorumlu olacağı, 5510 sayılı Yasanın 12.maddesinde; Bir işverenden, işyerinde yürüttüğü mal veya hizmet üretimine ilişkin bir işte veya bir işin bölüm veya eklentilerinde, iş alan ve bu iş için görevlendirdiği sigortalıları çalıştıran üçüncü kişiye alt işveren deneceği, sigortalılar, üçüncü bir kişinin aracılığı ile işe girmiş ve bunlarla sözleşme yapmış olsalar dahi, asıl işveren, bu Kanunun işverene yüklediği yükümlülüklerden dolayı alt işveren ile birlikte sorumlu olacağı bildirilmiştir.

Somut olayda davalı ...Ş. asıl işinin bir bölümü olan " merkez bakım ünitesi çeşitli bakım onarım, basınçlı su ile temizlik izalosyon ve taşıma" işlerini ihale ile diğer davalı ...’a vermiş olup gerek 4857 sayılı gerekse 506 ve 5510 sayılı Yasa karşısında davalı ...asıl işveren konumunda olup aylık sigorta primlerinin kuruma yatırılması, prim bildirgelerinin verilmesi, keza aylık sigorta bordrolarının verilmesi gibi ödevlerde bunların yasal sürede yerine getirilmemesi halinde davalı Kuruma karşı alt işveren ile birlikte müştereken ve müteselsilen sorumludur.