muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2009/1296, Karar No: 2010/1737, Tarih: 22.02.2010

Sosyal Güvenlik Hukuku ilkeleri ve Medeni Kanunun 2. maddesinin uygulanmasının zorunlu bir sonucu olarak sigortalıya aylık bağlanıp uzunca bir süre ödendikten sonra aylığın iptal edilmesi iyiniyetten uzak olacaksa da kimse kendi hilesinden istifade edemeyeceğinden bu kuralın uygulanabilmesi için usulsüz olarak oluşturulan aylık bağlama işlemi sigortalının da katılımının bulunduğu muvazaalı bir eylem sonucu oluşturulmamalıdır.

Bu halde davacının , iade ile yükümlü olacağı açık olup, iade yükümlülüğünün konusu ve kapsamı ise dava tarihinde yürürlükte olan 5510 sayılı Sosyal Sigortalar ve Genel Sağlık Sigortası Kanunu’nun 96. maddesine göre belirlenmelidir. Bu maddeye göre; “Kurumca işverenlere, sigortalılara,isteğe bağlı sigortalılara gelir veya aylık almakta olanlara ve bunların hak sahiplerine ,genel sağlık sigortalılarına ve bunların bakmakla yükümlü olduğu kişilere,fazla veya yersiz olarak yapıldığı tespit edilen bu kanun kapsamındaki her türlü ödemeler; a) Kasıtlı veya kusurlu davranışlarından doğmuşsa,hatalı işlemin tespit tarihinden geriye doğru en fazla on yıllık süre de yapılan ödemeler,bu ödemelerin yapıldığı tarihlerden…itibaren hesaplanacak olan kanuni faizi ile birlikte …genel hükümlere göre geri alınır…”düzenlemesine göre, davacının kasıtlı ve hileli hareketi ile yaşlılık aylığı bağlanmasına neden olduğu sonucunun oluşması halinde, açıklanan bu madde kapsamında iade ile de yükümlü olduğu açıktır.

Somut olayda sigortalının prim ödeme hesabına yapılan hileli giriş 24.04.1998 tarihinde yüklenmiş, davacıda ödemeye ilişkin herhangi bir belge ibraz etmemiştir.Bu halde davacının tahsis talep tarihinde tam yaşlılık aylığı koşulları yönünden prim borcu olduğunu bildiği oluşturulan usulsüz yaşlılık aylığı şartlarının sigortalının da katılımında bulunduğu hileli bir eylem sonucu oluşturulduğunu göstermektedir. Bu durumda davacının olayda, Medeni Kanunun 2. maddesinde ifadesini bulan objektif iyi niyet kuralının uygulanması isteme hakkının bulunmadığı ortadadır.Ne var ki ;Anayasal Sosyal Güvenlik ilkeleri ve aylık bağlama tarihinde yürürlükte olan 1479 Sayılı Yasa gereğince davacının davada ki istemi de dikkate alınarak ,davacının prim borcu çıktıktan sonra kalan sürelerinin kısmi yaşlılık aylığı yönünden yeterli olup olmadığının araştırılarak, varsa kısmi yaşlılık aylığı şartlarının oluştuğu tarihten itibaren aylık bağlanmasına karar verilmesi gerektiği halde mahkemece bu yöne ilişkin hiç inceleme yapılmadığı gibi davacının kesilen tam aylığına ilişkin prim borcunu sonradan ödeyip ödemediği de araştırılmamıştır.

Yapılacak iş;davacının, aylık bağlama tarihinde yürürlükte olan 1479 Sayılı Yasa gereğince tam aylığa ilişkin, prim borcu dışında kalan süreleri yönünden kısmi yaşlılık aylığı şartlarının olup olmadığını kurumdan sormak ,varsa şartların oluştuğu tarihi takip eden aybaşından itibaren kısmi yaşlılık aylığı bağlanmasına karar vermek ,davacının iade yükümlülüğüne ilişkin olarakta yukarıda açıklanan 5510 sayılı Yasa'nın 96.maddesinde düzenlendiği şekilde kısmi yaşlılık aylığına karar verilmiş ise, iade yükümlülüğünü bu aylığın bağlanmasından önceki dönem yönünden tamamı üzerinden,sonrasında ise tam aylık ile kısmi aylık arasında ki oluşacak fark miktarı dahi kurumdan sorulduktan sonra bildirilen ödemeler yönünden değerlendirmek ,kısmi aylık şartlarının bulunmadığı takdirde ise davaya konu miktarlar yönünden açıklanan ilkeler gereğince iade yükümlülüğü yönünden bir karar vermekten ibarettir.Kaldı ki davacının kesilen tam yaşlılık aylığına ilişkin prim borcunu kurumun bildireceği gecikme zammı ve faizi ile ödemesi halinde de ödemeyi takip eden aybaşından itibaren yeniden bağlanabileceği gerçeği dahi mahkemece dikkate alınmalıdır.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular gözetilmeksizin ve özellikle davacının kısmi yaşlılık aylığı şartları yönünde değerlendirme ile iade yükümlülüğü olup olmadığı yolunda yeterli inceleme ve araştırma yapılmaksızın, eksik inceleme ve hatalı değerlendirme sonucu, yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde davalı Kurumun bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, 22.02.2010 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1217, Karar No: 2008/291, Tarih: 15.01.2008

**21. Hukuk Dairesi         2007/1217 E.  ,  2008/291 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Bolvadin İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 16/08/2006

Yukarıda tarih ve numarası yazılı kararın temyizen tetkiki davacı(Alacaklı)  vekili tarafından istenmiş, mahkemece ilamında belirtildiği şekilde isteğin reddine  karar verilmiştir. Temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşıldıktan ve Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

Davacı alacaklı  , 10.06.2006 tarihindeborçlunun borcu dolayısıyla haczedilen iş makinesı üzerinde 3.kişi tarafından ileri sürülen istihkak iddiasının kaldırılması talebiyle İİK’nun 99.maddesi uyarınca   istihkak davası açmıştır.

Mahkemece hacizli iş makinesının davalı 3 kişi elinde haczedildiği ve mülkiyet karinesinin; davalı 3.kişi yararına olup karine aksinin davacı alacaklı tarafından isbat edilemediği gerekçesiyle reddine karar verilmişsede varılan sonuç doğru değildir.

Davanın yasal dayanağını oluşturanı 6085 sayılı yasanın 22/C-2 ve Karayolları Trafik Yönetmeliğinin 29/a-4-2 maddeleri uyarınca, iş makinaları özel ve tüzel kişinin üyesi bulunduğu Ticaret ve Sanayi Odasına tescili zorunlu araçlardandır. Anılan yönetmeliği 35. maddesi b) bendinde tescilli, c) bendinde tescili silinmiş veya hiç tescil edilmemiş araçların satış devirlerinin geçerli olabilmesi için sahiplik belgesi esas alınarak  noterlik veya trafik şube ve bürolarına yapılması koşuluna bağlanmıştır.

Somut olayda dava konusu iş makinesı tescile tabi olan araç neteliğinde olmasına rağmen Ticaret ve Sanayi Odasında kaydı bulunmamaktadır.Bu durumda anılan yönetmeliğinin 36/c bendi gereğince satışın sahiplik belgesi esas alınarak Noterce yapılması gerekirken davalı 3.kişi tarafından noter belgesi yerine sahiplik belgesi niteliği taşımayan  faturaya dayanılmıştır.

Tüm bu maddi ve hukuki olgular karşısında davalı 3.kişinin mülkiyet iddiası geçerli  bir satışa dayanmadığından davanın kabulu gerekirken aksine düşüncelerle reddi  usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

O halde davacı alacaklının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde davacı(Alacaklı)ya iadesine, 15.01.2008 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2424, Karar No: 2015/16120, Tarih: 16.09.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/2424 E.  ,  2015/16120 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (Aile) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı kadın tarafından temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Toplanan delillerden; mahkemece kadına atfedilen kusurlu davranışın, erkeğin iddiasından ibaret olduğu ve hükme esas alınamayacağı, kadına başkaca yüklenecek herhangi bir kusurun da mevcut olmadığı anlaşılmaktadır.

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK md.166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.16.09.2015 (Çrş.)
Yargıtay — Esas No: 2019/6601, Karar No: 2019/12053, Tarih: 03.07.2019

**2. Ceza Dairesi         2019/6601 E.  ,  2019/12053 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığını bozma ve mala zarar verme suçundan kurulan hükümlerin incelenmesinde;

14.04.2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31.03.2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2. maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3000 TL dahil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'nın 317. maddesi gereğince REDDİNE,

2- Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün incelenmesinde;

Suç tarihi itibariyle 12-15 yaş grubunda bulunan suça sürüklenen çocuğun, eylemine uyan TCK'nın 142/1-b, 31/2 maddelerinde tanımlanan hırsızlık suçu için öngörülen cezanın türü ve üst sınırına göre aynı Kanun'un 66/1-e, 66/2, 67/4. maddelerine göre hesaplanan 6 yıllık zamanaşımının suçun işlendiği tarih olan 10/01/2012 gününden inceleme tarihine kadar geçmiş bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden, 5320 sayılı Kanun'un 8. maddesi uyarınca halen yürürlükte bulunan, 1412 sayılı CMUK'nın 322. maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, suça sürüklenen çocuk hakkında açılan kamu davasının DÜŞÜRÜLMESİNE, 03/07/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4756, Karar No: 2019/11768, Tarih: 28.11.2019

**13. Hukuk Dairesi         2019/4756 E.  ,  2019/11768 K.**

**"İçtihat Metni"**

... Sosyal Hizmetler ve Özel ... Hizmetleri Gıda Turizm Bilişim Teknolojileri Temizlik Hiz. San. Tic. Ltd. Şti. vekili avukat ... ile ... ve ... aralarındaki dava hakkında İzmir 13. Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 19/11/2015 tarih ve 2015/50-2015/406 sayılı hükmün Dairemizin 18/06/2019 tarih ve 2016/21121-2019/7379 sayılı ilamıyla düzeltilerek onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davalı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK'nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE ve aynı kanunun 442. maddesi hükmünce 380,00 (üçyüzseksen) TL para cezasının düzeltme isteyene yükletilmesine, 28/11/2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/35934, Karar No: 2018/13289, Tarih: 28.06.2018

**5. Hukuk Dairesi         2017/35934 E.  ,  2018/13289 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki 4650 sayılı Kanunla değişik 2942 sayılı Kamulaştırma Kanununun 10. maddesine dayanan kamulaştırma bedelinin tespiti ve kamulaştırılan taşınmazın davacı idare adına tescili davasından dolayı yapılan yargılama sonunda: Davanın kabulüne dair verilen yukarıda gün ve sayıları yazılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davacı idare vekilince verilen dilekçe ile istenilmiş olmakla dosyadaki belgeler okunup uyuşmazlık anlaşıldıktan sonra gereği görüşülüp düşünüldü:

K A R A R -

Mahkemece uyulan bozma kararı gereğince inceleme ve işlem yapılarak hüküm kurulmuş; karar, davacı idare vekilince temyiz edilmiştir.Davacı idare vekilinin temyiz itirazları bozma ile kesinleşen yönlere ilişkin olduğundan usul ve yasaya uygun hükmün ONANMASINA, peşin alınan temyiz ve temyize başvurma harçlarının Hazineye irad kaydedilmesine, 28/06/2018 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/2181, Karar No: 2012/12635, Tarih: 18.12.2012

**8. Hukuk Dairesi         2012/2181 E.  ,  2012/12635 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : Tapu iptali ve tescil

... mirasçıları ... ve müşterekleri ile Hazine aralarındaki tapu iptali ve tescil davasının kabulüne dair Pozantı Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 06.06.2000 gün ve 181/165 ... hükmün Yargıtay'ca incelenmesi davalı Hazine vekili tarafından süresinde istenilmiş olmakla dosya incelendi gereği düşünüldü:

KARAR

Davacı vekili dava dilekçesinde; kadastro çalışmaları sırasında 538 ada 104 ve 105 ... parsellerin Hazine adına tespit ve tescil edildiklerini, taşınmazların vekil edeninin murisi ve babası ... ... tarafından 09.09.1949, 13.03.1944 ve 28.07.1945 tarihli harici satış senetleriyle sırasıyla, ..., ... ve...’dan satın alındığını, 1988 yılında muris ... ...’un ölümüyle taşınmazların tek mirasçısı olan vekil edeni davacıya kaldığını, taşınmazların Hazineyle bir ilgisinin bulunmadığını, aralıksız, çekişmesiz malik sıfatıyla vekil edeninin miras bırakanı ve vekil edeninin zilyet ve tasarrufunda bulunduğunu açıklayarak Hazine adına bulunan parsellerin tapu kayıtlarının iptali ile vekil edeni adına tapuya tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı Hazine vekili, dava konusu parsellerin orman ve yayla sayılan yerlerden olduğunu, bu tür yerlerin zilyetlikle edinilmesinin mümkün bulunmadığını belirterek davanın reddine karar verilmesini savunmuştur.

Mahkemece, her iki parsel hakkındaki davanın kabulüne, taşınmazların tapu kayıtlarının iptali ile ... oğlu 1933 doğumlu ... adına tapuya kayıt ve tescillerine karar verilmesi üzerine, hüküm davalı Hazine vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kazanmayı sağlayan zilyetlik, harici satın alma, eklemeli zilyetlik ve muristen intikal hukuksal sebeplerine dayalı olarak TMK.nun 713/1, 996 ve 3402 ... Kadastro Kanununun 14. maddesi gereğince açılan mülkiyetin aktarılmasına ilişkin tapu iptali ve tescil davasıdır.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu 538 ada 104 ... parsel 03.07.1998 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında “arsa” niteliğiyle, aynı ada 105 ... parsel

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, yapılan araştırma ve inceleme hüküm vermeye yeterli bulunmamaktadır. Dava konusu 538 ada 104 ... parsel 03.07.1998 tarihinde yapılan kadastro çalışmaları sırasında “arsa” niteliğiyle, aynı ada 105 ... parsel

ise, aynı tarihte “ham toprak" niteliğiyle Maliye Hazinesi adına tespit ve tescil edilmiş olup, kadastro tutanaklarının 29.01.1999 tarihinde kesinleşmesiyle Hazine adına tapu kayıtlarının oluştuğu belirlenmiştir. Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş ise de, dava konusu taşınmazların 6831 ... Orman Kanununun 1. maddesi uyarınca, orman sayılan yerlerden olup olmadığı, ya da toprağının orman toprağı niteliğinde veya orman içi bir iç parsel olarak değerlendirilme olanağının bulunup bulunmadığı, bundan ayrı, yayla olarak nitelendirilmesinin gerekip gerekmeyeceği konusunda duraksama söz konusudur. Aynı bölgeden gelen sayısız dosyanın temyiz incelemesiyle Daire ve Genel Kuruldan geçen benzer dosyaların kapsamları ve kararları göz önünde bulundurulduğunda, taşınmazların öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken, daha sonradan yaygın bir yapılanma ve yerleşme alanı haline getirilerek Çukurova’ya nazaran daha serin olduğu için halk tarafından yayla olarak nitelendirilen bu yazlık evlerin yapıldığı yerlerden olduğu belirlenmiştir. Hukuk Genel Kurulunun 31.01.2001 tarih ve 2000/8-1836 Esas, 2001/13 Karar ... kararıyla, dava konusu taşınmazında içerisinde bulunduğu yerin evveliyatının yayla olduğu ve bilinen Tekir yaylası kapsamında yer aldığı, maruf ve meşhur sayılan yaylalardan bulunduğu kabul edilmiştir. Mahkemece, bu yön üzerinde durulmamıştır. Yayla iken, yerleşim alanına dönüştüğü dosya arasında bulunan pafta üzerindeki meskenlerden anlaşılmıştır.

Yayla olan yerlerin sakinleri tarafından, amacının dışında yazlık evler yapılarak yaygın yapılaşma ve yerleşmeye sebebiyet verilmesi, bağlı bulunduğu beldede belediye teşkilatının kurulması, hizmet binalarının yapılması, imarın geçerek kesinleşmesi, kısa veya uzun süreli özel mülkiyete dönüştürülerek kullanılıyor olması, az önce açıklanan hukuki düzenlemeler kapsamında taşınmazın öncesinin kadim yayla olma gerçeğini ortadan kaldırmaz. Hukuk Genel Kurulu kararı sonucu yayla olduğu kabul edilen yerle çekişmeli taşınmaz arasında farklı işlem yapılmasını gerektiren fazla bir mesafe ve rakım da söz konusu değildir.

HMK.nun 187/2. (HUMK. nun m. 238/2) maddesine göre, “herkesçe bilinen vakıalarla ikrar edilmiş vakıalar çekişmeli sayılmaz.” Yani “maruf ve meşhur olan veya ikrar olunan hususlar münazaalı sayılmaz”. Dava konusu taşınmazların bulunduğu Tekir yaylası sadece bölge halkı tarafından bilinen bir yer değil, herkesin bildiği, tanıdığı, yurt genelinde maruf olan bir yerdir. Öncesi kadim, maruf ve meşhur bir yayla iken, sonradan yaygın bir yapılaşmaya sahne olmuştur. Çukurova’ya nazaran daha serin olmasından ötürü niteliğinin değiştirilerek yazlık yapı olarak kullanılması taşınmazın yayla olma özelliğini kaybettirmez.

4342 ... Mera Kanununun geçici 3. maddesinde; 03.06.2007 tarihli 5685 ... Kanunla yapılan değişiklikle, “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar planları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek, Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vaz geçilir. Hazinece, bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan, Hazine adına tescil edilmesi gerekirken, gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalarda, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da, talep etmeleri halinde aynı esaslara göre, önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir" hükmü getirilmiştir.

Hukuk Genel Kurulunun 09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 Karar ... kararında; vurgulandığı üzere, kural olarak, herhangi bir Yasa ve düzenleyici hüküm aynı Yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 ... Kanunla 4342 ... Mera Kanununun geçici 3. maddesinde yaptığı değişiklikler ile, 12.11.2012 tarihinde kabul edilen 6360 ..., 13 İlde Büyükşehir Belediyesi ve 26 İlçe kurulması ile bazı Kanun ve Kanun Hükmünde Kararnamelerde Değişiklik Yapılmasına Dair Kanunun 16. maddesi ile, 5393 ... Belediye Kanununun 12. maddesine eklenen fıkranın (6360 ... yür.t.6 Aralık 2012, eklenen fıkra; “Mevzuatla orman köyleri ve orman köylüsüne tanınan hak, sorumluluk ve imtiyazlar orman köyü iken mahalleye dönüşen yerler için devam eder. Bir belediyeye katılarak mahalleye dönüşen köy, köy bağlısı ve belediyelerce kullanılan mera, yaylak, kışlak gibi yerlerden bu mahalle sakinleri ve varsa diğer hak sahipleri 25.02.1998 tarihli ve 4342 ... Mera Kanunu hükümleri çerçevesinde yararlanmaya devam eder.”) uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir. Buna göre, olayda hükümleri yukarıya aynen alınan 4342 ... Mera Kanununun geçici madde 3, 1. ve 2 fıkra hükümleriyle 5393 ... Kanunun 12. maddesine eklenen fıkra hükmünün uygulanıp uygulanamayacağının araştırma, inceleme ve değerlendirme konusu yapılması, belirtilen Kanunların hükümleri kapsamında değerlendirilecek yerlerden olmadığının saptanması halinde, HGK. kararında da vurgulandığı gibi dava konusu taşınmazların “yayla” kapsamındaki yerlerden olduğunun gözetilmesi, ondan sonra tüm deliller birlikte değerlendirilerek bir karar verilmesi gerekirken, eksik araştırma ve inceleme ile hüküm kurulması usul ve yasaya aykırıdır.

Davalı Hazine vekilinin temyiz itirazları bu nedenlerle yerinde olduğundan kabulüyle hükmün 6100 ... HMK.nun Gçici 3. maddesinin yollamasıyla 1086 ... HUMK.nun 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA taraflarca HUMK.nun 388/4. (HMK m.297/ç) ve HUMK.nun 440/I maddeleri gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine 18.12.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.