muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2008/1519, Karar No: 2008/5305, Tarih: 03.04.2008

.S.N.’dan dereyi takip ederek, yine ... içindeki 156 numaraya ulaşıldığı,. 30.11.1982 tarihli ... bilirkişi kurulu da 155 O.S.N.’nın ... içinde olduğunu bildirdiği halde, 1938 tahdit haritasında ve aplikasyon haritasında 155 OTS ... Deresi içine konulmayıp ... Deresi ile ... yolunun arasında yer alan çekişmeli taşınmazın içine konulduğu, 23.09.1938 tarihli çalışma tutanağındaki mesafe ve yön tariflerinden, 153 OTS’den itibaren devam eden OTS’lerin (154 ila 156) ... Deresini takip ederek şose üzerindeki 88 numaraya ulaştığı, böylelikle de çekişmeli taşınmazın tamamının 1938 tahdidi içinde kaldığının anlaşıldığı, diğer taraftan; orman kadastrosunun yapılıp kesinleştiği yerlerde kural olarak, bir yerin orman olup olmadığı, kesinleşmiş tahdit haritası ve tutanaklarının uygulanmasıyla çözümlenmesi gerekmekte ise de, bu sınırlandırmada 4785 Sayılı Yasa hükümlerinin nazara alınmış olması halinde sağlıklı çözüme ulaşılacağı,çünkü, 3116 Sayılı Yasa sadece devlet ormanlarının sınırları belirlemiş olup; bu yasaya göre, 4785 sayılı yasanın yürürlüğe girdiği 13.07.1945 tarihinden önce yapılan sınırlandırmalar sonucu oluşup kesinleşen tahdit harita ve tutanaklarının dışında kalan taşınmazları, orman niteliğini ve hukuki durumunu saptamakta yetersiz kaldığı,bu tür taşınmazların orman olup olmadığının 4785 ve 5658 Sayılı Yasalara göre çözümlenmesi gerektiği, 4785 Sayılı Yasanın 1. maddesi gereğince 2. maddesinde sayılan istisnalar dışında bütün ormanlar hiçbir işleme lüzum olmaksızın devletleştirildiği,devletleştirilen ve iadeye tabi olmayan ormanlara ait tapu kayıtları hukuki değerlerini yitirdiği,bu nedenle,çekişmeli taşınmazın bulunduğu yörede 1938 yılında yapılan ilk orman kadastrosu 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce yapıldığından kesinleşen tahdit haritası ve tutanakları çekişmeli taşınmazın orman tahdit haritası dışında kalan bölümünün orman niteliğini ve hukuki durumunu saptamakta yetersiz kaldığı,çekişmeli taşınmazın ... Köyünde 1959 yılında yapılan ilk arazi kadastrosu sırasında o tarihte yürürlükte olan 5602 Sayılı Yasa hükümlerine göre orman olması nedeniyle kadastro dışı bırakıldığı, gerçek kişilerin tutundukları tapu kaydının orman içinde kalması nedeniyle uygulanmadığı,tapu kaydının sınırında okunan kişi yerleri sınırda bulunmamakta, sınırda yazılı ... Deresinin doğudaki ... olabileceği bildirilmişse de 1938 tarihli tahdit tutanaklarında dahi bu derenin ismi ... Deresi olarak anıldığı,yine, tapu sınırında yazılı ... kalesinin dava konusu parselin sınırında olmayıp, çok uzağında bulunduğu, davacı ... ... ... vekilinin Asliye Hukuk Mahkemesinin 1974/615 sayılı dosyasında açtığı tescil davasının 10.12

... Deresinin doğudaki ... olabileceği bildirilmişse de 1938 tarihli tahdit tutanaklarında dahi bu derenin ismi ... Deresi olarak anıldığı,yine, tapu sınırında yazılı ... kalesinin dava konusu parselin sınırında olmayıp, çok uzağında bulunduğu, davacı ... ... ... vekilinin Asliye Hukuk Mahkemesinin 1974/615 sayılı dosyasında açtığı tescil davasının 10.12.1974 tarihli dava dilekçesinde açıklanıp kabul edildiği, bu nedenle, dayanılan tapu kaydının çekişmeli 390 sayılı parselde belirtilen sınırlarla uymadığı, çekişmeli taşınmazın belirlenen niteliklerine göre zilyetlikle kazanılacak bir yer olmadığı, aslında davacı ve davalı gerçek kişilerin çekişmeli taşınmaz üzerinde hak kazanmayı sağlayan zilyetliklerinin de bulunmadığı anlaşıldığı,çekişmeli taşınmazın üzerinde halen meşe ağaçlarının bulunuşu, 23.9.1938 tarihli çalışma tutanağındaki yer, mesafe ve yön tarifleri ile ilk tahdidin 4785 Sayılı Yasanın yürürlük tarihinden önce yapılmış oluşu karşısında 1959 yılında yapılan ilk genel arazi kadastrosu sırasında taşınmazın “devlet ormanı” olduğundan kadastro dışı bırakılmış olması çekişmeli yerin orman tahdidi içinde kaldığı sonucunu doğurduğu,gerçek kişilerin tutundukları tapu kaydının çekişmeli yere uyduğu bir an için kabul edilse dahi 4785 Sayılı Yasa karşısında hukuki değerini kaybettiği, orman üzerinde sürdürülen zilyetliğin süresi nereye kadar ulaşırsa ulaşsın hukuken değer taşımayacağı, kamu malı niteliğindeki ormanlarda özel mülklerin bağlı olduğu yasa hükümlerinin uygulanamayacağı, tapu ve zilyetlikle ormandan ... kazanma olanağı sağlayan 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin ilgili fıkralarının, Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edildiği ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile yürürlükten kaldırıldığı ve Hukuk Genel Kurulunun 12.05.2004 gün ve 2004/8-242-292 sayılı kararında kabul edildiği gibi, 1959 yılında orman olması nedeniyle tespit dışı bırakılan taşınmazın kadastro tespit tutanağındaki yüzölçümüyle tamamının orman niteliği ile Hazine adına tapuya tescile karar verilmesi) gereğine değinilmiştir.

Mahkemece bozmaya uyularak,dava konusu ... Köyü 390 parsel sayılı taşınmazın tamamının orman olarak Hazine adına tesciline karar verilmiş, hüküm davacılar ... Özsoy ve ark. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 1938 tarihinde 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılıp kesinleşen orman kadastrosu, 14.09.1982 tarihinde yapılıp temyize konu dava nedeniyle kesinleşmeyen aplikasyon ve 1744 Sayılı Yasanın 2. madde uygulaması, 1984 yılında yapılan 2896 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması ve 1988 yılında yapılan 3302 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması vardır.

Dosya kapsamına ve mahkemece uyulan bozma kararı gereğince işlem yapılarak hüküm kurulmuş olduğuna göre, yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle, usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine 03/04/2008 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13354, Karar No: 2012/10141, Tarih: 17.10.2012

**(Kapatılan)14. Ceza Dairesi         2012/13354 E.  ,  2012/10141 K.**

**"İçtihat Metni"**

Fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçlarından (iki kez) sanık ...'un yapılan yargılaması sonunda; atılı suçlardan mahkûmiyetine (iki kez) dair ... 8. Ağır Ceza Mahkemesinden (CMK m 250 ile görevli) verilen 13.11.2009 gün ve 2007/131 Esas, 2009/328 Karar sayılı hükümlerin süresi içinde Yargıtayca incelenmesi sanık tarafından istenilmiş olduğundan dava evrakı Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığından tebliğname ile Daireye gönderilmekle incelenerek gereği düşünüldü:

Oluşa uygun kabule göre, sanığın işlediği fuhuş için başkasına kadın tedarik etme suçunun kanunda öngörülen cezasının üst sınırı itibarıyla 765 sayılı TCK.nın 102/4, 104/2. maddelerine göre, 7 yıl 6 aylık asli ve ilave zamanaşımına tâbi olduğu, suç tarihi olan 26.02.2004'ten inceleme gününe kadar bu sürenin gerçekleştiği anlaşıldığından, 5237 sayılı TCK.nın 7/2. maddesi ile 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilmek suretiyle hükümlerin CMUK.nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322/1 ve 5271 sayılı CMK.nın 223/8. maddeleri uyarınca davaların zamanaşımı nedeniyle DÜŞMESİNE, 17.10.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/4474, Karar No: 2014/9307, Tarih: 20.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/4474 E.  ,  2014/9307 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARŞIYAKA 3. İŞ MAHKEMESİ

TARİHİ : 25/11/2011

NUMARASI : 2010/352-2011/637

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı ile yıllık izin ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili dava dilekçesi ile; Müvekkilinin davalı işyerinde 16/01/2002 tarihinde çalışmaya başladığını, iş akdinin işyerinin kapanması nedeniyle 31/01/2009 tarihinde sonlandığını, her ne kadar davacıya ibraname başlıklı belge imzalatılmış ise de; bu belgenin hangi tarihte ne kadar ödeme yapılacağına ilişkin olduğunu, davacının Bölge Çalışma Müdürlüğü’ ne şikayette bulunduğunu belirterek, kıdem ve ihbar tazminatı ile yıllık izin alacağının davalıdan tahsilini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili; davacının müvekkili şirketin İstanbul-Tuzla’da bulunan fabrikasında 16.01.2002 -31.01.2009 tarihleri arasında zımpara bölümünde işçi olarak çalıştığını, müvekkili şirketin 2008 yılı ekonomik krizinden olumsuz etkilendiğini, davacı işçinin de çalıştığı Tuzla Fabrikasını kapatma kararı aldığını, müvekkili şirketin tüm işçilere kapanış kararını 3 ay önceden bildirdiğini, bu durumun 30.12.2008 tarihinde davacıya yazılı olarak tebliğ edildiğini, müvekkili şirketin feshe bağlı ve ödeyecekleri tazminatları hesaplayarak davacıya bildirdiğini, davacı ile bu bedelin ödenmesi karşılığında ibralaşılacağı konusunda tam bir anlaşmaya varıldığını, müvekkili tarafından hazırlanan matbu ibranamenin davacının imzasına sunulduğunu, davacının da 13.02.2009 tarihli ibranameyi kendi el yazısı ile " Tüm alacağımı (8.200.00 TL) 19.02.2009 tarihinde banka hesabına yatırılmak suretiyle alacağım, herhangi bir alacağım kalmayacaktır. " ibaresini ekleyerek imzaladığını, anılan bedelin davacının hesabına 23.02.2009 tarihinde yatırıldığını, davacının şirketten hiçbir alacağı kalmadığını belirterek ; davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

D) Temyiz:

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda ibra ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

II. Genel Hükümler Yönünden Değerlendirme

Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.

Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.

Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.

Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

III. İşçi Alacakları Yönünden Değerlendirme

İş sözleşmesinden doğan para borçlarının kısmi ifasında, mahsubun ne şekilde yapılacağı ile ilgili 4857 sayılı İş Kanununda özel bir düzenleme bulunmadığından, Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen genel hükümleri kapsamında sorun çözümlenmektedir. İşçinin işverenden bir alacağının, örneğin sadece kıdem tazminatı alacağının bulunduğu durumlarda, kısmi ödeme nedeniyle mahsup işlemi Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi çerçevesinde yapılacaktır. Dairemiz uygulamasına göre, temerrüde düşmüş olan işverenin yaptığı kısmi ödeme işçinin bu hususta beyanda bulunup bulunmadığına bakılmaksızın öncelikle faiz ve masraflara mahsup edilmelidir.

Borcun taksitle ödenmesi konusunda yapılan anlaşma aksi öngörülmemişse, kural olarak, işçinin faiz talebinden vazgeçtiğini kapsar. Ancak, bu sonuç işverenin taksit anlaşmasına uygun hareket etmesine bağlıdır. İşverenin taksitlerden birini zamanında ödememesi halinde, işçinin faizle ilgili feragati geçersiz hale gelir ve sadece ödenmeyen taksit için değil, tüm alacak için faiz talep hakkı doğacaktır. Bu durumda ödenmiş olan önceki taksitlerin öncelikle faiz ve masraflara mahsubu gerekecektir. Kuşkusuz taksit sözleşmesinin işçinin serbest iradesi ile meydana gelmesi gerekir.

İşçinin birden fazla alacağının söz konusu olması halinde, yapılan kısmi ödemenin hangi alacağa ilişkin olduğu işveren tarafından ödeme sırasında belirtilmemiş ve işçi tarafından da bu husus makbuzda gösterilmemiş ise, mahsup işlemi Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre yapılacaktır. İş Kanununda işçinin sözleşme ve kanundan doğan alacaklarının muacceliyet ve vade zamanları konusunda değişik hükümler öngörülmüştür.

4857 sayılı İş Kanununa göre ücret en geç ayda bir ödenir (m.32/5). İş hukuku mevzuatımızda Basın İş Kanununun 14 üncü maddesi hariç, ücretin peşin ödeneceğine dair bir düzenleme bulunmamaktadır. Bu nedenle ücret, çalışılan ayı takip eden aybaşında muaccel hale gelmektedir. Fazla mesai, hafta tatili ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücretlerinin muacceliyet tarihleri normal aylık ücret gibidir. İşçinin ihbar ve kıdem tazminatı ile yıllık izin ücreti sözleşmenin feshi ile muaccel hale gelir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

1475 sayılı İş Kanununun 14 ve 4857 sayılı İş Kanunun 120 nci maddesi uyarınca, işveren kıdem tazminatı borcu bakımından iş sözleşmesinin feshedildiği tarihte temerrüde düşer. Yukarıda belirtilen diğer tazminat ve alacaklar bakımından ise, tarafların sözleşme ile kararlaştırdıkları ödeme zamanı ya da işçi tarafından gönderilecek ihtarnamede belirtilen ödeme günü itibariyle işverenin temerrüdü gerçekleşir.

Buna göre örneğin, 5.000 TL ihbar tazminatı, 7.500 TL kıdem tazminatı, 2.500 TL ücret, 2.000 TL fazla mesai ve 500 TL yıllık izin ücreti alacağı olmak üzere takibe konu yapılmamış toplam 17.500 TL alacağı olan bir işçiye işveren tarafından yapılacak 15.000 TL lik bir kısmi ödeme, öncelikle muaccel olan normal aylık ücret ve fazla mesai alacağına ilişkin borçlarına mahsup edilmelidir. Kalan miktar ihbar ve kıdem tazminatı ile izin ücreti borcuna mahsup edilecektir. Anılan borçların muacceliyet tarihleri aynı olduğundan, temerrüt tarihi önce gerçekleşmiş olan borca yani kıdem tazminatına mahsup edilecektir. Kalan 3.000 TL lik ödemenin, ihbar ve izin ücreti borcuna mahsubu anılan borçların muacceliyet ve temerrüt tarihlerinin aynı olması nedeni ile miktarları ile orantılı olarak yapılacaktır. Kalan toplam borç 5.500 TL olup, ihbar tazminatının bu miktara oranı 5.000/5.500 = 10/11, izin ücretinin oranı 500/5.500 = 1/11 olmakla, 3.000 X 10/11 = 2.727 TL ihbar tazminatına, 3.000 X 1/11 = 273 TL izin alacağına mahsup edilecektir. Böylece işverenin 2.273 TL ihbar tazminatı, 227 TL izin ücreti olmak üzere toplam 2.500 TL borcu kalmış olacaktır.

Somut olayda, mahsup işleminin yukarıdaki ilkeler doğrultusunda öncelikle kıdem tazminatından yapılması, bakiye kalır ise ihbar tazminatı ve izin ücretinden yapılması gerekirken, yerinde olmayan gerekçeyle ödemenin alacaklara oranlanarak mahsubu hatalıdır.

3- Islahta faiz talebi olmadığı halde ıslahla arttırılan miktarlara da faiz yürütülmesi HMK’ nun 26. Maddesine aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenlerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 20.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/123, Karar No: 2023/15398, Tarih: 27.02.2023

**4. Ceza Dairesi         2023/123 E.  ,  2023/15398 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

SUÇ : Göçmen kaçakçılığı

Bölge Adliye Mahkemesince verilen hükme yönelik sanık temyizinin, 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 291 inci maddesi uyarınca gerekçesiz olduğu belirlenmiştir.

Sanık müdafiinin temyiz talebi yönünden, ilk Derece Mahkemesince verilen hükme yönelik istinaf incelemesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesi tarafından verilen kararın; 5271 sayılı Kanun'un 286 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca temyiz edilebilir olduğu, 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 291 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin süresinde olduğu, 294 üncü maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz dilekçesinde temyiz sebeplerine yer verildiği, 298 inci maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz isteminin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

Sanık müdafiinin duruşmalı inceleme talebinin, 7079 sayılı Kanun’un 94 üncü maddesiyle değişik 5271 sayılı Kanun’un 299 uncu maddesinin birinci fıkrası gereği reddine karar verilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

A. ... Ceza Mahkemesinin, 10.05.2022 tarihli ve 2021/1431 Esas, 2022/693 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında göçmen kaçakçılığı suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 79 uncu maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi, aynı maddenin ikinci fıkrasının (a) ve (b) bentleri, aynı maddenin üçüncü fıkrası ve adı geçen Kanun'un 62, 53 ve 52 nci maddeleri uyarınca 10 yıl 8 ay hapis cezası ve 106.660,00 TL adli para cezası ile cezalandırılmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

B. ... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesinin, 16.11.2022 tarihli ve 2022/2396 Esas, 2022/1306 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında İlk Derece Mahkemesince kurulan hükme yönelik sanık müdafiinin istinaf başvurusunun 5271 sayılı Kanun’un 280 inci maddesinin birinci fıkrasının (a) bendi uyarınca esastan reddine karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık ve müdafinin temyizinin, istinaf mahkemesince gerekçesiz karar verildiğine, sanığın göçmenlerle bir ilgisi olduğuna dair delil olmadığına, sanığın aracında bir göçmen yakalanmadığına, sanığın üzerine atılı suçu işlediğine dair her türlü şüpheden uzak delil bulunmadığına, temel cezanın alt sınırdan uzaklaşılarak tayin edilmesinin hukuka aykırı olduğuna ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Temyizin kapsamına göre;

A. İlk Derece Mahkemesinin Kabulü