muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/1009, Karar No: 2014/7179, Tarih: 04.03.2014

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; müştekinin işyerinden 10 TL değerinde bozuk para çalan sanığa suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3- Hırsızlık suçundan elde edilen paranın kolluk tarafından katılana iade edilmesi nedeniyle müştekinin zararının bulunmadığının; sanığın sabıka kaydında yer alan ilamların ise 3682 sayılı Adli Sicil Kanununun 8/b. maddesindeki adli sicil kaydından çıkarılma koşullarının gerçekleştiğinin ve katılanın, geceleyin işyeri dokunulmazlığını bozma suçundan da maddi olarak zararının bulunmadığının anlaşılması karşısında; sanığın sabıka durumu, kişiliği, suç işleme eğilimi ve geçmiş hali dolayısıyla tekrar suç işlemeyeceği konusunda kanaat geldiğinden cezasının ertelenmesine karar verildiği halde, 5271 sayılı CMK'nın 231/6-c maddesinde belirtilen koşulun gerçekleşmesi için suçun işlenmesiyle mağdurun uğradığı zararın aynen iade, suçtan önceki hale getirme veya tamamen giderilmesinde, maddi zararın esas alınması, manevi zararların bu kapsama dahil edilmemesi gerektiği dikkate alınarak, öncelikle doğurduğu sonuçlar itibariyle daha lehe sonuç doğuran hükmün açıklanmasının geri bırakılması ile ilgili bir karar verilmesi gerektiği gözetilmeden mala zarar verme suçu nedeniyle oluşan maddi zararın giderilmediğinden bahisle hükmün açıklanmasının geri bırakılmasının uygulanmasına yer olmadığına karar verilmesi,

4- Hırsızlık suçundan verilen hükümde, sanık hakkında 5237 sayılı TCK'nın 53/1. maddesinin (c) fıkrasındaki, velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından hak yoksunluğunun, kendi altsoyu bakımından koşullu salıverme tarihine kadar süreceğinin gözetilmemesi suretiyle aynı maddenin üçüncü fıkrasına aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’nın temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle isteme uygun olarak BOZULMASINA, 04.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2024/3743, Karar No: 2025/932, Tarih: 04.02.2025

**2. Hukuk Dairesi         2024/3743 E.  ,  2025/932 K.**

**"İçtihat Metni"**

İNCELENEN KARARIN

MAHKEMESİ : Kayseri Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2024/453 E., 2024/455 K.

DAVA TÜRÜ : Karşılıklı Boşanma

İLK DERECE MAHKEMESİ : Kayseri 9. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2022/678 E., 2023/1088 K.

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda Bölge Adliye Mahkemesi Hukuk Dairesince verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm davalı- davacı kadın vekili tarafından erkeğin davasının kabulü, kusur belirlemesi, ret ve kabul edilen tazminatlar ile reddedilen yoksulluk nafakası yönünden temyiz edilmiş olup kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlenerek dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

1.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere ve özellikle kadına kusur olarak yüklenen “şiddet” vakıasından sonra bir süre daha evliliğin devam ettiği bu nedenle erkek tarafından affedildiği en azından hoşgörü ile karşılandığı, affedilen ya da hoş görü ile karşılanan vakıalarının taraflara kusur olarak yüklenilmeyeceği, belirlenen ve gerçekleşen diğer kusurlara göre yine de kadının ağır kusurlu olduğunun anlaşılmasına göre usul ve kanuna uygun olup davacı- davalı kadın vekilinin aşağıdaki bent kapsamı dışında kalan ve temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

2.Tarafların tespit edilen ekonomik ve sosyal durumları, boşanmaya yol açan olaylardaki kusur dereceleri, paranın alım gücü, kişilik haklarına yapılan saldırı dikkate alındığında davacı- davalı erkek yararına takdir edilen manevî tazminat miktarı çoktur. 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 4 üncü maddesi ile 6098 sayılı Türk Borçlar Kanunu'nun 50 nci ve 51 inci maddelerinde düzenlenen hakkaniyet kuralları dikkate alınarak 4721 sayılı Kanun'un 174 üncü maddesinin ikinci fıkrası uyarınca daha uygun miktarda manevî tazminat takdiri gerekir. Bu yönler gözetilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve kanuna aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davacı- davalı erkek yararına takdir edilen manevî tazminat miktarı yönünden BOZULMASINA,

KARAR

Açıklanan sebeplerle;

1.Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının yukarıda (2) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davacı- davalı erkek yararına takdir edilen manevî tazminat miktarı yönünden BOZULMASINA,

2.Yukarıda (1) numaralı paragrafta belirtildiği üzere davalı- davacı kadın vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi ile Bölge Adliye Mahkemesi kararının bozmanın kapsamı dışında kalan temyize konu diğer bölümlerinin ise 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,Peşin alınan temyiz karar harcının istek halinde temyiz edene iadesine,Dosyanın Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,04.02.2025 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/3491, Karar No: 2019/8576, Tarih: 09.05.2019

**18. Ceza Dairesi         2017/3491 E.  ,  2019/8576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hakaret

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

1- ...’a yönelik hakaret suçuna ilişkin kararda öngörülen cezaların nitelik ve niceliğine göre, verildiği tarih itibariyle hükmün temyiz edilemez olduğu anlaşıldığından, 5320 sayılı Kanunun 8/1 ve ... sayılı CMUK’nın 317. maddeleri uyarınca, sanık ...’in tebliğnameye aykırı olarak, TEMYİZ İSTEĞİNİN REDDİNE,

2- Kamu görevlilerine hakaret suçundan kurulan hükmün temyizine gelince;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

Sanığa yükletilen hakaret eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Adli sicil kaydında tekerrüre esas hükümlülüğü bulunan sanık hakkında temel cezanın hapis olarak belirlenmesi gerektiği gözetilmeyerek TCK’nın 58/3. maddesine aykırı davranılmış ise de, aleyhe temyiz bulunmadığından bozma yapılamayacağı,

TCK’nın 61/8. maddesi uyarınca adli para cezası hesaplanırken, cezanın belirlenmesi ve bireyselleştirilmesine yönelik artırım ve indirimlerin gün üzerinden yapılması gerektiği düşünülmeden, hesaplamalar yıl üzerinden yapılmış ve TCK'nın 43/2. maddesi aynı yasanın 125/4. maddesinden önce uygulanmış ise de, sonuç ceza doğru belirlendiğinden bozmayı gerektirmediği,

Anlaşıldığından, sanık ...’in ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA, 09/05/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2393, Karar No: 2021/6360, Tarih: 18.11.2021

**11. Hukuk Dairesi         2020/2393 E.  ,  2021/6360 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

DAVALILAR :

İHBAR OLUNAN : ... ......

TÜRK MİLLETİ ADINA

Taraflar arasında görülen davada Konya 1. Asliye Ticaret Mahkemesi'nce verilen 11.04.2019 gün ve 2018/-1016/338 sayılı kararı onayan Daire'nin 12.02.2020 gün ve 2019-2807/1245 sayılı kararı aleyhinde davacı vekili tarafından karar düzeltilmesi isteğinde bulunulmuş ve karar düzeltme dilekçesinin süresi içinde verildiği de anlaşılmış olmakla, dosya için düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra gereği konuşulup düşünüldü:

Davacı vekili, davacı şirketin sigortalısına ait bakır tel cinsi emtianın davalılar tarafından nakliyesi sırasında hasar gördüğünü, davacı şirketin sigortalı zararının ödediğini, 29.914,87 TL'nin tahsili için başvurulan icra takibine itiraz üzerine takibin durduğunu ileri sürerek takibe vaki itirazın iptali ile takibin devamına, davalı borçlular aleyhine %20'den aşağı olmamak üzere icra inkar tazminatına karar verilmesini istemiştir.

Davalı ... şirketi vekili, davanın yetkili mahkemede açılmadığını, davalı şirket ile ... İşviçre Sigorta A.Ş arasında CMR Sigorta Zeyilnamesi'nin düzenlendiğini ve davanın ... Sigorta A.Ş'ye ihbarını talep ettiklerini, iddiaların gerçek dışı olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Davalı Nurbar Ulus. Nak. İht. İhr. Ltd. Şti. vekili, diğer davalı ... Ulus. Nak. İnş. Taah. Mad. Pet. Otom. San. Tic. Ltd. Şti. ile aralarında CMR Sigorta Zeyilnamesi düzenlendiğini, davacı ... şirketinin uğradığı zarar varsa bunun muhatabının alt taşıyıcı olan diğer şirket arasında poliçe tanzim eden ... Sigorta A.Ş olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

İhbar edilen sigorta şirketi vekili, dava konusu taşımayı üstlenmiş olan Özkayalar Ulus. Nak. İnş. Taah. Mad. Pet. Otom. San. Tic. Ltd. Şti.'nin kendisine ait veya başkasıyla kira akti olmayan kiralık araçlarla taşınmasını taahhüt ettiği mallara gelebilecek zararlar sebebiyle CMK Convansiyonu uyarınca taşıyıcıya düşebilecek mesuliyeti CMR Sigorta Poliçesi ile teminat altına alındığını, emtianın alıcıya hasarlı teslim edildiğine dair hiçbir kayıt ve belge sunulmadığını savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılamada iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, CMR Konvansiyonun davalılar lehine karine teşkil eden 30. madde hükmünün aksi, bir başka deyişle malın hasarlı olarak teslim alındığına ilişkin süresinde bildirim yapıldığı hususunun davacı tarafça ispatlanamadığı gerekçesiyle davanın reddine dair verilen karar, davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Dairemizce onanmıştır.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Davacı vekili, bu kez karar düzeltme talebinde bulunmuştur.

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin HUMK 440. maddesinde sayılan hallerden hiçbirisini ihtiva etmeyen karar düzeltme isteğinin reddi gerekir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davacı vekilinin karar düzeltme isteğinin HUMK 442. maddesi gereğince REDDİNE, aşağıda yazılı bakiye 10,30 TL karar düzeltme harcının ve 3506 sayılı Yasa ile değiştirilen HUMK 442/3. maddesi hükmü uyarınca takdiren 520,95 TL para cezasının karar düzeltilmesini isteyen davacıdan alınarak Hazine'ye gelir kaydedilmesine, 18/11/2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/16227, Karar No: 2015/26630, Tarih: 06.10.2015

**22. Hukuk Dairesi         2014/16227 E.  ,  2015/26630 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Ankara 15. İş Mahkemesi

TARİHİ : 15/04/2014

NUMARASI : 2013/501-2014/297

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı T.. Temizlik Ltd. Şti. avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, yerinde bulunmayan bütün temyiz itirazlarının reddi ile usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 06.10.2015 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/29301, Karar No: 2014/5424, Tarih: 26.03.2014

**6. Ceza Dairesi         2013/29301 E.  ,  2014/5424 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2013/286280

MAHKEMESİ : Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 28/10/2005

NUMARASI : 2001/193 (E) ve 2001/449 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 03/11/2006 ve 09/09/2009 tarihli tebliğnameleri ile Daireye gönderilmekle, başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Adli sicil kaydına göre, silinme şartları oluşmamış kasıtlı suçtan hükümlülüğü bulunan ve Erzurum 3. Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.10.2005 gün, 2001/193-449 sayılı ek kararında sanığın geçmişi, suç işleme konuusndaki eğilimine göre 647 sayılı Yasanın 6.maddesi gereği uygulanmasına yer olmadığına karar verilen hükümlü hakkındaki gerekçenin, hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin 5271 sayılı CMK’nın 231/6-b maddesi uyarınca da aranan şartlardan olduğunun anlaşılması karşısında; hükümlü A.. A.. hakkında, 5395 sayılı Yasa'nın 23.maddesinin uygulama olanağı bulunmadığı anlaşılmakla yapılan incelemede:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimin takdirine göre; suçun hükümlüler tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5252 sayılı Yasanın 9/3. maddesi uyarınca, sanık yararına olan hüküm önceki ve sonraki kanunların ilgili bütün hükümleri olaya uygulanarak ortaya çıkan sonuçların birbiriyle karşılaştırılması suretiyle bulunacağından, dosya içeriğine göre;

hükümlüler Adem ile Fırat'ın dışında suç arkadaşları Hüseyin Tekgöz ve E.. G..n katılımıyla, mağdurların ikametinin muhkem giriş kapısının kilidini balta ile kırıp içeri girdikten sonra suç tarihinde değeri hafif kabul edilen (275 USD ile suç tarihine göre değeri 21,5 milyon altın küpe ile yine suç tarihine göre 1,5 milyon TL parayı) alan ve mağdurlar Erol İli ve Serap İli'nin de şikayetçi olmadıkları dikkate alınarak zararın karşılanmadığı olaya ilişkin olarak; hükümlü Fırat'ın eyleminin, 765 sayılı TCK'nın 493/1-son, 522 (hafif), 59.maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 116/1, 119/1-c maddelerine uyduğu, hükümlü Adem'in eyleminin, 765 sayılı TCK’nın 493/1-son, 522 (hafif), 55/3, 59.maddeleri ile 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b, 31/3. (5377 sayılı Yasayla yapılan değişiklik öncesi gözetilerek), 116/1, 119/1-c maddelerine uyup her iki Yasaya göre denetime olanak sağlayacak şekilde uygulama yapılıp verilmesi gereken cezalar ayrı ayrı tespit edilip, sonuç cezalar karşılaştırılarak lehe olan yasa belirlenerek uygulama yapılması gerekirken, eksik ve denetime olanak vermeyecek yazılı biçimde hüküm kurulması,

2-765 sayılı TCK'nın 493/1-son maddesinde öngörülen hırsızlık eylemi için cezanın alt sınırının 8 yıl olup, hükümlü A.. A.. hakkında anılan Yasa'nın 493/1-son maddesine göre hüküm kurulduğunun anlaşılması karşısında; 5271 sayılı CMK’nın 150/3. maddesi uyarınca sanık ve zorunlu savunman hazır bulundurulmaksızın anılan Yasanın 289/1-e maddesine aykırı davranılması,

3-Suç tarihi itibariyle 18 yaşından küçük hükümlü A.. A.. açısından; 19.12.2006 tarihinde 5560 sayılı Yasayla yapılan değişiklik öncesinde, yapılacak uygulamaya göre 5237 sayılı TCK'nın 142/1-b maddesinin lehe kabulü halinde, hırsızlık suçunun 5271 sayılı CMK’nun 253. ve 254. maddeleri uyarınca uzlaşma kapsamında kaldığı gözetilip, taraflara usulünce uzlaşma önerisinde bulunularak sonucuna göre hüküm kurulması gerektiğinin düşünülmemesi,

4-Adli sicil kaydına göre, sabıkası bulunmayan hükümlü F.. S.. hakkında, suçun niteliği, cezanın türü ve süresine göre; hükümden sonra yürürlüğe giren vaki değişiklikler karşısında; 5271 sayılı CMK’nın 231.maddesi gereğince hükümlünün hukuki durumunun tartışılması zorunluluğu,

5-Kabul ve uygulamaya göre de;

a)Hükümlü F.. S.. açısından, 5237 sayılı TCY.nın 145. maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522. maddesindeki “hafif" veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması

dışında benzerliği bulunmadığı, “değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerekiyorsa ceza vermekten vazgeçebileceği ölçüdeki düşük değerler esas alınmak, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanmak koşuluyla uygulanabileceği düşünülmeden, bu maddeye düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması,

b)Hükümlü F.. S.. yönünden; kasten işlemiş olduğu suçtan, hapis cezasıyla mahkumiyetinin yasal sonucu olarak sanığın, 5237 sayılı TCK’nın 53/1.maddesinin “a, b, c, d, e” bentlerinde yazılı haklardan aynı maddenin 2. fıkrası uyarınca cezanın infazı tamamlanıncaya kadar, kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından ise anılan maddenin 3. fıkrası uyarınca mahkum olduğu hapis cezasından koşullu salıverilinceye kadar yoksun bırakılmasına karar verilmesi gerektiğinin gözetilmemesi,

c)Hükümlülerce çalınan para ve eşyanın değerinin hafif olduğu halde, değerin pek hafif kabul edilerek yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, hükümlüler F.. S.. ve A.. A.. savunmanı ile hükümlü A.. A..'nın temyiz itirazları bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle isteme uygun olarak BOZULMASINA, infaz aşamasında verilen uyarlama kararlarının kazanılmış hak oluşturmayacağının gözetilmesine, 26.03.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/23014, Karar No: 2013/20669, Tarih: 08.07.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/23014 E.  ,  2013/20669 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla çalışma ücreti, yıllık izin ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A)Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, 01.03.1997 – 13.08.2010 tarihleri arasında davalı işyerinde kurye olarak çalıştığını, çalışma hayatı boyunca sabah 07.00-akşam 21.00’e kadar haftanın beş günü, Cumartesi günleri ise sabah 07.00-akşam 18.00 saatleri arasında çalıştığını, fazla mesai ücreti ve yıllık ücretli izin alacaklısı olduğunu, ayrıca tüm resmi bayramlarda çalıştığını, her ay ödenmesi gereken yol ücretinin kendisine ödenmediğini, bunun üzerine taraflar arasındaki iş akdinin kendisi tarafından ... 14. Noterliğinin 13/08/2010 tarih ve 07356 yevmiye numaralı ihtarnamesi ile haklı nedenle fesih edildiğini iddia ederek, kıdem tazminatı, ücret alacağı, fazla mesai ücreti, ulusal bayram-genel tatil ve yıllık izin ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, taraflar arasındaki iş akdinin davacının davalı işyerine yapmış olduğu 14/08/2010 – 15/08/2010 tarihlerindeki mazeretsiz ve izin almaksızın işe gelmemesi üzerine buna ilişkin tutanak tutulduğunu, davacının bu davranışları nedeni ile davalı müvekkilinin 4857 sayılı Kanunun 25/II-g maddesi gereğince davacının iş akdinin haklı nedenle fesih ettiğini, bu nedenle taraflar arasındaki iş akdinin davalının yapmış olduğu fesih ile sonlandığını dolayısıyla davacı tarafın yapmış olduğu feshe itibar edilemeyeceğini, davacının yapmış olduğunu iddia ettiği fazla çalışma ücret alacağına yönelik beyanlarının hayatın olağan akışına aykırı olduğu gibi, bizzat davacı imzasını taşıyan bordrolar karşısında bu taleplerin yasal dayanaktan yoksun olduğunu zira davacının çalışmış olduğu süreçte yapmış olduğu fazla çalışmaları var ise bunların bordrolara yansıtılmak sureti ile davacıya imzası ile ödendiğin ve bordrolara davacının imza sırasında herhangi bir ihtirazı kayıtta koymadığını, ayrıca davacının izin ve resmi tatil alacağının da bulunmadığını, resmi tatillerde çalıştığı beyanının gerçeği yansıtmadığını, izin ücretlerinin davacıya ödendiğini , yol ücreti alacağına ilişkin taleplerin yasal dayanağı olmadığını, kıdem ve ihbar tazminatı talepleri dışındaki alacaklarının 5 yıllık zamanaşımına uğradığını savunarak davanın reddini talep etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının akdin fesih tarihi olan ve fesih anında muaccel hale gelen ve ücret talep ettiği Haziran 2010 ayına ait

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının akdin fesih tarihi olan ve fesih anında muaccel hale gelen ve ücret talep ettiği Haziran 2010 ayına ait

ücret alacaklarının ödenmemesi nedeni ile akdi fesihte haklı olduğu gerekçesi ile davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili yasal süresi içinde temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Taraflar arasındaki uyuşmazlık, işveren tarafından yapılan kısmi ödemenin işçinin hangi alacağına mahsup edileceği noktasında toplanmaktadır.

I. Normatif Dayanak

Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.

II. Genel Hükümler Yönünden Değerlendirme

Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.

Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.