muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/1925, Karar No: 2014/8236, Tarih: 13.03.2014

**9. Hukuk Dairesi         2012/1925 E.  ,  2014/8236 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : İSTANBUL ANADOLU 1. İŞ MAHKEMESİ (KARTAL 1.İŞ)

TARİHİ : 14/12/2011

NUMARASI : 2007/704-2011/1161

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, yıllık izin ücreti, ücret alacağı, ulusal bayram ile genel tatil ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde duruşmalı olarak davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş ise de; HUMK.nun 438.maddesi gereğince duruşma isteğinin miktardan reddine ve incelemenin evrak üzerinde yapılmasına karar verildikten sonra Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor sunuldu, dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilin son 2 yurtdışı seferine fren ve gaz pedalında arıza olan araçla çıkarıldığını, arızanın aracın ilk şoförü ve müvekkili tarafından davalıya bildirildiğini, davalının arızayı tamir ettirmediğini, 18.05.2007 tarihinde Bulgaristan Şipka yakınlarında %7 meyilli arazide iniş yaparken arızanın arttığını, davacının aracı durduramadığını, davacının can güvenliğini tehlikeye atarak duvara vurmak suretiyle durdurabildiğini, iş akdinin işverence haksız olarak feshedildiğini ileri sürerek kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin ücreti ve ulusal bayram genel tatil ücreti alacaklarını istemiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin 28.06.2007 tarihinde İş Kanunu'nun 25/II-ı maddesi gereğince haklı nedenle sona erdirildiğini, 25.07.2003-27.03.2006 dönemi çalışması sebebiyle 2 yıl 8 aylık kıdem tazminatı dışında alacağının olmadığını, emeklilik sebebiyle ayrıldığından ihbara hak kazanmadığını, 26.08.2006-28.06.2007 çalışma dönemindeki sözleşmenin işveren tarafından haklı nedenle fesih edildiğini, haklı nedenle fesihedilmiş olsa dahi bir yılı doldurmadığı için kıdem tazminatına hak kazanmadığını, bu kaza neticesinde yurdışında tedbirsizliği ve dikkatsizliği sonucu trafik kazası yaptığını, bu kaza neticesinde davalıyı 70.000.00 TL zarara uğrattığını savunarak davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlara göre, davacının emekliliği hak etmesine rağmen emekliliğe ayrılmayıp haklarını da almaksızın davalı iş yerinde çalışmasına devam ettiği, çalışması sırasında yurtdışı seferinde bulunduğu bir sırada kaza meydana geldiği, meydana gelen kazada davacı sürücünün %40 oranında kusurlu olduğu, %60 oranında ise davalı işverenin kusurlu olduğu, teknik nedenlerle eksik bakım yüzünden kazanın meydana geldiğinin anlaşıldığı ve davacının bu kazada kasıtlı bir davranışının bulunmadığı, davalının daha fazla kusurlu olduğu, sürekli uluslararası tır şoförlüğü yapan davacının bu yollarda trafik kazası yapmasının olağan olduğu, her an böyle bir kaza ile karşı karşıya kalabileceği, bu tür kazaların her zaman mümkün olabileceği ve davacının kusur durumuna göre daha fazla kusurlu olan davalı işverenin bu eyleme dayanarak iş akdini fesihetmesinin haklı kabul edilemeyeceği, davacının çalışma süresi de gözönünde bulundurularak davacı işçinin işakdinin davalı işveren tarafından haksız olarak fesih edildiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilerek davacının kıdem ve ihbar tazminatları ile ücret alacağı, yıllık izin ücreti ve ulusal bayram-genel tatil ücreti alacakları hüküm altına alınmıştır.

D) Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- İş sözleşmesinin, işçinin işverene zarar vermesi nedeniyle ve haklı olarak işverence feshedilip feshedilmediği noktasında taraflar arasında uyuşmazlık söz konusudur.

4857 sayılı İş Kanununun 25 inci maddesinin (II) numaralı bendinin (ı) alt bendinde, işverenin malı olan veya eli altında bulunan makine, tesisat, eşya ya da maddelere otuz günlük ücreti tutarını aşacak şekilde zarar vermesi halinde, işverenin haklı fesih imkânının bulunduğu belirtilmiştir.

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması durumunda, işverenin haklı fesih imkânı olmadığı gibi işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarının bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır (Yargıtay 9.HD. 281.2010 gün, 2008/14825 E, 2010/1448 K.).

İşçinin kusursuz olduğunun ortaya çıkması durumunda, işverenin haklı fesih imkânı olmadığı gibi işçinin kusuru belli bir yüzde ya da belli bir oran olarak saptanmışsa; zararın miktarının bu kusur nispetinde azaltıldıktan sonra otuz günlük ücreti aşıp aşmadığına bakılmalıdır (Yargıtay 9.HD. 281.2010 gün, 2008/14825 E, 2010/1448 K.).

Zararın işçinin kasıtlı davranışından ya da taksirli eyleminden kaynaklanmasının hukukî sonuca etkisi bulunmamaktadır. Örneğin işverene ait iş makinesi paletlerine kasten metal cisim sokmak suretiyle zarar veren veya trafik kazası sonucu işvereni zarara uğratan işçinin aynı şekilde iş sözleşmeleri haklı nedenle sona erdirilebilir. İşçinin kusuru ve zararı, ayrı ayrı uzman kişilerce belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 26.1.2010 gün, 2009/25906 E, 2010/1326 K). Zarar tutarı ile karşılaştırılacak olan işçinin otuz günlük ücretinin brüt ya da net olarak dikkate alınması gerektiği noktasında Yasada herhangi bir açıklık bulunmamakla birlikte, işçi lehine yorum ilkesi uyarınca brüt ücretin esas alınması gerekir. Otuz gün, bir aydan farklı bir kavramdır. Bu noktada işçiye aylık olarak ödenen ücret yerine, günlük yevmiyesinin otuz katı tutarı dikkate alınmalıdır.

Maddede sözü edilen ücret dar anlamda ücrettir. İkramiye, prim, fazla çalışma ücreti ve benzeri ödemeler bu maddede yer alan otuz günlük ücret içersinde değerlendirilmemelidir. Ancak, ücretin garanti ücret üzerine yapılan işe göre ilave ücret veya satış pirimi olarak belirlendiği hallerde, gerçek ücretin bu ödemelerin toplamı olarak değerlendirilmesi yerinde olur. Örneğin uygulamada uluslararası yük taşıyan tır şoförleri asgarî ücret ve sefer pirimi karşılığı çalışmaktadır. Sefer pirimi olarak adlandırılan kısım da dar anlamda ücrettir. Bu durumda maddenin uygulanması anlamında otuz günlük ücret, tır şoförleri yönünden her iki ödemenin toplamına göre belirlenmelidir (Yargıtay 9.HD. 24.11.2008 gün 2007/32361 E, 2008/32028 K.).

Zararın otuz günlük ücreti aşması durumunda işverenin fesih hakkı doğar. İşçinin zararı derhal ödemiş ya da ödeyecek olması, işverenin bu hakkını ortadan kaldırmaz. İşverence zarar tutarının işçiden talep edilmemiş olması fesih hakkını ortadan kaldırmaz.

4857 sayılı İş Kanununun 26 ncı maddesi yönünden bir yıllık hak düşürücü süre, zarara neden olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

4857 sayılı İş Kanununun 26 ncı maddesi yönünden bir yıllık hak düşürücü süre, zarara neden olan olayın oluşumu tarihinden itibaren başlar. Ancak altı işgünlük ikinci süre, zarar miktarının belirlenmesinin ardından, bu durumun feshe yetkili makama iletilmesiyle işlemeye başlayacaktır. Zarar miktarının belirlenmesi bazen uzun zaman alabilir ve fesih hakkının kullanılması bakımından zarar miktarının belirlenmesi ve işçinin ücreti ile kıyaslanması zorunluluğu vardır.

Somut olayda, yerel Mahkemece aldırılan kusur raporuna göre (Makine mühendisi İş güvenliği ve trafik uzmanı S. G.'den alınan 05/12/2010 tarihli rapora göre) davacı işçinin %40, işveren şirketin ise %60 oranında kusurlu olduğu, E. Sigorta Şirketinin trafik kazası hasar dosyasına göre de araçta toplam 73.724,20 TL hasar olduğu ve işbu hasarın %40'ı olan 29.489,68 TL'nın davacı işçinin 30 günlük brüt ücretinden fazla olduğu anlaşıldığından davalı işverence yapılan feshin haklı fesih olması karşısında davacının feshe bağlı kıdem ve ihbar tazminatı istemlerinin reddi gerekirken kabulü hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebepten dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 13.03.2014 tarihinde oyçokluğuyla karar verildi.

KARŞI OY

Davacı şoför Uluslararası tır şoförü olup, sefer çıktıktan sonra bulgarista'nın şipka şehri yakınlarında aracı ile seyir halinde iken kullandığı aracın fren ve gaz pedalı arızasınında etkisi ile kullandığı aracın hakimiyetini kaybetmiş ve duvara çarpmak sureti ile aracı durdurarak araçda hasar oluşmasına neden olmuştur. Bu kaza sonrasında işveren bu nedenle davacının iş akdine son vermiştir.

Davaya konu kazanın meydana gelmesinde, davacının hızını yol ve hava şartlarına uygun olarak belirlenmemesinin etkisi olduğu gibi, daha önemlisi davalı işverenin, davacının kullandığı araçta yapması gereken periyodik bakımların düzenli yapmamasının etkisi vardır. Ayrıca davalı işveren karayolları trafik yönetmeliğinin 98.maddesine göre davacı sürücüyü algı, dikkat, hafıza ve muhakeme yönünden psikomotor yetenek ve becerilerinin artırılması için periyodik olarak vermesi gereken eğitimlerini vermemesinin de etkisi vardır. Böylece davalı işveren dava konusu kazanın meydana gelmesinde baskın kusurlu olup, davalı işverence bu nedene dayalı olarak iş akdinin feshini haklı olarak kabul etmek mümkün değildir.

Dairemizce yapılan temyiz incelemesinde davacının kıdem ve ihbar tazminatına hak kazanamayacağına ilişkin saygı değer çoğunluğun bozma yönündeki görüşüne bu nedenlerle katılmıyorum. 13.03.2014
Yargıtay — Esas No: 2014/40463, Karar No: 2015/32451, Tarih: 10.11.2015

**13. Hukuk Dairesi         2014/40463 E.  ,  2015/32451 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Tüketici Mahkemesi

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde taraflar avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı ...’nin üreticisi olduğu ... marka çamaşır makinesi, bulaşık makinesi, fırın, ocak ve davlumbazı 15.11.2006 tarihinde düzenlenen kampanyadan faydalanarak 3.600,00 TL’ye çeyiz olarak satın aldığını, satın aldığı malların 1 yıl sonra düğün tarihinden önce teslimi konusunda anlaştıklarını, ancak malların kendisine teslim edilmediğini, durumu imalatçı firma olan ...’ye bildirdiğini ancak sonuç alamadığını, davalı ...’nin imalatçı firma, davalı ...’nin satıcı firma olduğunu ileri sürerek ödemiş olduğu 3.600,00 TL’nin faiziyle tahsiline karar verilmesini istemiştir.

Davalı ..., firmalarınca bir kampanya yapılmadığını bu nedenle sorumluluklarının bulunmadığını savunarak davanın reddini dilemiş, diğer davalı davaya cevap vermemiştir.

Mahkemece, her iki davalı yönünden de davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı ve davalı ... tarafından temyiz edilmiştir.

1-Davacı, kampanya kapsamında satın aldığı ürünlerin teslim edilmemesi nedeni ile 4077 sayılı Tüketici Yasasının kampanyalı satışlara özgü düzenlenen 7. maddesi kapsamında eldeki davayı açmıştır. Davalı ... kendi firmalarına ait bir kampanya olmadığını savunmuştur. Dava tarihinde yürürlükte bulunan 4077 sayılı Tüketici Yasasının 7. maddesinde ilan ve taahüt edilen mal veya hizmetin teslimatının veya ifasının hiç veya gereği gibi yapılmaması durumunda satıcı, sağlayıcı, bayi, acente, imalatçı üretici ve ithalatçının müteselsilen sorumlu olduğu düzenlenmiştir. Mahkemece, ürünlerin kampanyalı satış statüsünde satıldığı kanaati ile dava kabul edilmiştir. Ne var ki, dosya kapsamında ... firmasının bir kampanyasının olmadığı anlaşılmıştır. Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun benzer uyuşmazlığa ilişkin 2009/4-101 E ve 2009/139 K numaralı ilamında da, üreticinin de satıcı ile sorumlu olabilmesi hususunun sadece kampanyalı satışlara özgü olduğu belirtilmiştir. Somut olayda ise davalı ... tarafından düzenlenen bir kampanya olmadığına göre davanın temyiz eden davalı yönünden reddi gerekirken kabulü usul ve yasaya aykırı olup bozma sebebidir.

2-Bozma nedenine göre davacının temyiz itirazlarının incelenmesine gerek görülmemiştir.

SONUÇ : Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle hükmün davalı ... lehine BOZULMASINA, 2. bent gereğince davacının temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin alınan 62,20 TL harcın istek halinde ...'ye iadesine, 10/11/2015 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/14637, Karar No: 2006/18377, Tarih: 27.12.2006

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2006/14637 E.  ,  2006/18377 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tapu iptali ve tescil davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı Zühra ... tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı gerçek kişi 22.03.2002 tarihli dilekçesiyle, ... Köyü 1254 sayılı parselin, eşi ... ...’in babası ... ... tarafından kendisine bağışlandığı, kadastroda taşınmazın başkası adına kayıt edildiğini ... öğrendiği, taşınmazın tapu kaydının iptali ve adına tescil edildiği, oysa bu taşınmazın Kayın babası ... adına tapulu olduğu gibi, 1952 yılında makiye ayrılmakla orman rejimi dışına çıkarıldığı ve 20 yıldan fazla süreyle zilyetliklerinin bulunduğu iddiasıyla, taşınmazın tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiş, daha sonra tutunduğu tapu kaydını R.ahir 1290 tarih ve 95 sıra numaralı tapu olarak bildirmiştir. Mahkemece davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı gerçek kişi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava dilekçesindeki açıklamaya göre dava, tapu iptal tescile ilişkindir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde tesbit tarihinden önce 1942 yılında yapılıp kesinleşen orman kadastrosu bulunmaktadır. Daha sonra ilk tahditin aplikasyonu ve sınırlandırması Yargıtay 2. Hukuk Dairesi Başkanın hakem sıfatıyla verdiği karar ile iptal edilen ormanların kadastrosu 1976 yılında yapılıp ekip çalışmaları 15.09.1976 tarihinde, itirazları inceleyen 7 numaralı Orman Kadastro Komisyonu işlemleri ise 09.12.1976 tarihinde ilan edilmiştir. 36 numaralı orman kadastro komisyonunca 1988 yılında aplikasyon, sınırlandırması yapılmamış ormanların kadastrosu ve 3302 Sayılı Yasa ile değişik 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulaması yapılıp 15.06.1989 tarihinde ilan edilmiştir.

Davacı, taşınmazın makiye ayrılan yer olduğunu, bu nedenle aleyhindeki mahkeme hükmünün bozulması isteğiyle kararı temyiz etmiştir.

Davanın özelliği nedeniyle ... tespit komisyonlarının kuruluşunun ve yaptıkları işlemlerin niteliğinin belirlenmesi zorunlu görülmüştür.

1- 22.03.1996 tarih 5/1 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararı ile "5653 Sayılı Yasayla değişik 3116 Sayılı Yasanın 1-e maddesi uyarınca kurulan ... tespit komisyonlarının yasal ve yaptıkları işlemlerinde geçerli olduğu ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapulara değer verilmesi gerektiği" kabul edilmiş olduğuna göre, bunun karşı kavramından yasaya uygun kurulmayan komisyonların yasal olmayacağı ve yine yasaya uygun kurulmayan ve yasaya uygun görev yapmayan komisyonların yaptıkları işlemlerin de yasal olmayacağı ve makiye ayrılan yerlerde özel yasalar uyarınca oluşturulan tapu kayıtları dışında kalan başka tapu kayıtlarına değer verilemeyeceği ve bu yerlerin zilyetlikte kazanılması konusunun içtihadı birleştirme kararının konusu olmadığı, sonucu ortaya çıkar.

-2- 2006/14637-18377

-2- 2006/14637-18377

2- 24.03.1950 tarihinde kabul edilip, 03.04.1950 tarihli Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe giren 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 5. maddesi “Devlet Ormanlarının ve bu ormanların içinde ve bitişiğindeki otlak, yaylak, kışlak, sulak; diğer ormanlar ve her nevi arazinin sınırlaması işi bir yüksek orman mühendisinin başkanlığı altında Adalet Bakanlığınca hukuk mezunları arasında tayin edilecek bir hukukçu üye ile il genel meclisi daimi encümeni tarafından seçilecek bir üyeden müteşekkil bir komisyon tarafından yapılır. Bu komisyonlar beldelerde belediye encümenleri, köylerde ihtiyar kurulu tarafından seçilecek lüzumlu bilirkişilerin fikirlerinden de faydalanılır...” şeklinde olup, komisyonların nasıl ve kimlerin katılımı ile kurulacağını gösterdiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan Makilik ve Orman Sınırlarının Tesbitine Ait Yönetmeliğin "Amaç" başlıklı 1. maddesi “5653 Sayılı Yasanın birinci maddesinin (E) bendi hükmü ile ormandan sayılmadığı belirtilen ve memleketimizde Karadenizin Kızılırmaktan itibaren batısında, Ege ve bilhassa ... sahil mıntıkalarındaki devamlı hasılat vermeyen veya muhafaza ormanı mahiyetini taşımayan makiliklerin orman sahaları ile tedahüllerini önlemek için 1/25000 mikyaslı askeri haritaları bulunan ilçelerde ve diğer lüzum ve zaruret görülen yerlerde makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırları orman tahdit komisyonları veya mahalli orman işletme teşkilatı tarafından teşkil edilecek komisyonlar tarafından tesbit olunacak ve arz üzerinde özel işaretler ile belli edilecektir.

Komisyonların çalışmaları sırasında mıntıkasındaki işlerden bilgi edinmek ve komisyonda çalışmak üzere o yerin bölge şefi orman bakım memuru da bulundurulacaktır." şeklindedir.

Görüldüğü gibi yönetmelikte, makiye ayırma işleminin orman tahdit komisyonları tarafından yapılacağı belirtildikten sonra, yasaya aykırı olarak mahalli orman idaresince oluşturulacak komisyonlar tarafından da yapılabileceği öngörülmüştür. Yönetmelikler, yasa ve tüzüklerin uygulama alanını gösterir, yasalardaki düzeni değiştirir ... hükümler getiremez. Hukukun en ... ilkelerinden olan hukukun üstünlüğü ilkesi gereğince, hukukun şekli kaynaklarından olan yasalar, Anayasa hükümlerine, yasaların uygulamasında karşılaşılacak sorunların açıklığa kavuşturulması için çıkarılan yönetmelikler de kaynağını bulduğu yasalara aykırı olamaz. Aykırılık durumunda, Türk ulusu adına yargı yetkisini kullanan mahkemeler Anayasa ve yasaya aykırı olan idari tasarruf niteliğinde olan yönetmeliği uygulayamaz ve yasalara aykırı yönetmelik hükümlerine değer veremez. Hukuk Genel Kurulunun 02.03.2005 gün 2005/11-81-118 K. ve 30.06.1999 gün ve 1999/21 - 892 - 864 sayılı kararları da bu yöndedir.

Yine 3116 Sayılı Yasanın 5653 Sayılı Yasa ile değişik 1-e maddesi ile "... cinsinden her türlü ağaçlıklarla örtülü yerler orman sayılmaz" hükmü getirildiği halde, Orman Genel Müdürlüğünün 17.08.1950 tarihli tamimi ile yürürlüğe konulan ... Yönetmeliğinin 2/1 maddesinde, hangi cins ağaçcıkların ... florası olduğu açıklandıktan sonra, aynı maddenin ikinci fıkrasında "Yukarıda sayılan ağaççıklardan müteşekkil formasyonla örtülü sahalar düz ve inbat kabiliyeti fazla olan yerlerde, işgal sahaları itibariyle %10 nisbetine kadar KORU ve %25 nisbetine kadar BALTALIK ORMAN teşkil eden ağaçları ihtiva etse dahi ... sayılır" şeklinde belirtilmiştir.

Görüldüğü gibi, yasanın 1-e maddesi ile sadece "... cinsinden her türlü ağaçcıklarla örtülü yerler orman sayılmaz" hükmüne karşılık, yönetmeliğin 2/2 maddesi ile "%10 nisbetinde KORU ve % 25 nisbetinde BALTALIK ORMANLARIN da ... sayılacağı" belirtilerek, yasanın orman olarak tanımladığı yerler yasaya aykırı olan yönetmeliğin bu maddesi ile ... sayılmış ve ... kavramı orman aleyhine genişletilmiş olduğundan, yukarıda belirtildiği gibi yasaya aykırı yönetmeliğe değer verilemez.

Somut olayda; yörede çalışan I ve 2 numaralı makiye Ayırma Komisyonları, 5653 Sayılı Yasa ile değişik 3116 Sayılı Yasanın 5. maddesinde öngörülen kişilerden oluşmadığından kuruluşu yasaya uygun olmadığı gibi, komisyon başkanı orman mühendisi, komisyon üyesi orman mühendisi ve bölge bakım memurunun katılımı ile kurulduğu için yönetmelik hükümlerine de aykırı oluşturulmuş, ayrıca kurulan bu komisyon, yönetmelikte tanımı yapılan

-3- 2006/14637-18377

makilik ve orman sahalarının birleştiği hatlar üzerindeki orman sınırlarını belirlemeyip, bir çok köy yerleşim yerini, kişilere ait tapulu-tapusuz arazileri, meraları, kesinleşmiş orman kadastro sınırları içindeki ormanları ve tahdit sınırları dışında kalmakla birlikte, 4785 Sayılı Yasa gereği devletleştirilmiş ormanlar ile yasanın tanımladığı ... kavramına girmeyen ormanları, ... sahası olarak ayırarak zemine uygulama imkanı olmayan ölçeksiz kroki niteliğinde bir harita düzenlemiştir. Bu yerde ... tevzi işlemleri de yapılmadığından, yasaya aykırı kurulan ve yine yasaya aykırı işlem yapan komisyonun işlemi yok hükmünde olduğundan bu işleme değer verilemez.

3- 3116 Sayılı Yasa hükümlerine göre yapılan ve çekişmeli parseli içinde bırakan orman kadastro işlemi 1942 yılında kesinleşmiştir. Orman kadastrosunun yapıldığı tarihte 3116 Sayılı Yasanın 7. maddesi gereğince orman kadastrosuna itiraz süresi üç aydır. Bu süreyi geçirenler için 08.09.1956 tarihinde yürürlüğe giren 6831 Sayılı Orman Yasasının muvakkat 3.maddesi hükmü ile "3116 Sayılı Yasanın 7. maddesinde yazılı üç aylık itiraz süresini geçirenlere bu yasanın yürürlük tarihinden itibaren altı aylık itiraz süresi" getirildiği halde, bu süre içinde de orman kadastrosunun iptali için bir dava açılmamış ve dava konusu taşınmazı orman sınırları içine alan orman kadastro işlemi 1947 yılında kesinleşmiştir. Kesinleşen orman sınırlarını değiştirmeye hiç bir merci ve makam yetkili değildir. Makiye ayırma işlemi kesinleşen orman sınırını değiştirme işlemi olmayacağından, esasen makiye ayırma komisyonlarına yasa ve yönetmelikte böyle bir yetki de verilmediğinden, yasa ve yönetmeliğe aykırı olarak makiye ayrılan taşınmazın, orman sınırları içinde kalmaya devam ettiğinin, hukuken orman olduğunun kabulü zorunludur.