muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2021/23726, Karar No: 2023/3039, Tarih: 12.04.2023

**11. Ceza Dairesi         2021/23726 E.  ,  2023/3039 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Erzincan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.04.2013 tarihli ve 2012/290 Esas, 2013/230 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun (5237 sayılı Kanun) 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası cezalandırılmasına, cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazı ile infazdan sonra denetimli serbestlik tebdiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

2. Erzincan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 18.04.2013 tarihli ve 2012/290 Esas, 2013/230 Karar sayılı kararının sanık tarafından temyizi üzerine Yargıtay (Kapatılan) 15. Ceza Dairesinin 20.03.2017 tarihli ve 2017/734 Esas, 2017/7817 Karar sayılı kararı ile hükümden sonra ve 02.12.2016 tarih ve 29906 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı tarihte yürürlüğe giren 6763 sayılı Kanun'un 34. Maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 253. Ve 254. Maddeleri gereğince uzlaştırma işlemleri yapılmasından sonra sonucuna göre sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesine zorunluluk bulunması nedeniyle bozulmasına karar verilmiştir.

3. Erzincan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2017/106 Esas, 2019/580 Karar sayılı kararı ile sanık hakkında dolandırıcılık suçundan, 5237 sayılı Kanun’un 157 nci maddesinin birinci fıkrası, 52 nci maddesinin ikinci fıkrası, 58 inci ve 1412 sayılı Kanun'un 326 ncı maddesinin son fıkrası 58 inci ve 53 üncü maddeleri uyarınca 3 yıl hapis cezası ile cezalandırılmasına , cezanın mükerrirlere özgü infaz rejimine göre infazı ile infazdan sonra denetimli serbestlik tebdiri uygulanmasına ve hak yoksunluklarına karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi, atılı suçu işlemediğine, olay tarihinde Erzincan ilinde olmadığına, suçlamaları kabul etmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanığın temyizi, atılı suçu işlemediğine, olay tarihinde Erzincan ilinde olmadığına, suçlamaları kabul etmediğine ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

1. Katılanın olay tarihinde, arkadaşından alacaklı olduğu 30.000,00 TL'yi ondan bir poşet içerisinde alarak bankaya yatırmak üzere yolda yürüdüğü esnada, sanık ... ile temyiz dışı diğer sanıkların eylem ve fikir birliği içerisinde hareket ederek katılanı yeleğinde lekeler olduğunu söyleyerek oyaladıkları, bu esnada katılanın şahısların parayı alacaklarını anlayarak bir kuyumcuya sığındığı ancak katılanın arkasından gelen temyiz dışı sanık ...'in kuyumcunun o esnada meşgul olmasından da yararlanarak parayı bana ver dediği, katılanın da şahsın kuyumcunun oğlu olduğunu düşünerek parayı ona verdiği ve daha sonra tüm sanıkların parayı alarak olay yerinden ayrıldıkları iddiası ile haklarında kamu davası açılmıştır.

2. Olay yerini gören kamera görüntülerinden şahısların eşgal bilgilerini ulaşıldığı ve olay yeri inceleme afis projesinde ve Emniyet Genel Müdürlüğü Asayiş Daire Başkanlığı ajandasında bulunan fotoğraflardan sanık teşhis edilmiş, katılan da sanık ...'un olay esnasında diğer temyiz dışı sanıklarla birlikte hareket eden şahıslardan olduğunu teşhis etmiştir.

3. Dosya arasında bulunan Adli Tıp Kurumu Başkanlığı raporuna göre, kameralardaki görüntülerde yer alan şahıs ile sanık ...'un fotoğrafları arasında karşılaştırma yapılmış, fotoğraflar ile görüntülerdeki şahsın benzerlik gösterdiğine dair rapor tanzim edilmiştir.

4. Yine sanık ve temyiz dışı diğer sanıkların Adana ilinde ikamet etmeleri nedeniyle kamera görüntüleri incelendiğinde 01 ZR 801 plakalı bir araç teşhis edilmiş, araç sahibi ile yapılan telefon görüşmesinde aracını arkadaşı aracılığı ile bir aylığına Emim isimli bir kişiye kiraladığını beyan ettiğine dair tutanak tanzim edilmiştir.

5. Sanık savunmalarında suçlamaları kabul etmemiştir.

6. Sanığa yüklenen dolandırıcılık suçunun 6763 sayılı Kanun’un 34 üncü maddesi ile değişik 5271 sayılı Kanun'un 253 ve 254 üncü maddeleri gereğince uzlaşma kapsamında olması nedeniyle, dosyanın uzlaştırma bürosuna tevdi edildiği ancak uzlaşmanın sağlanamadığı yönünde rapor düzenlendiği görülmüştür.

7. Mahkemece tüm dosya kapsamı dikkate alınarak sanığın atılı suçu işlediği kabulü ile temyize konu mahkûmiyet hükmü kurulmuştur.

IV. GEREKÇE

1. Yargılama sürecindeki işlemlerin usûl ve kanuna uygun olarak yapıldığı, aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların toplanan tüm delillerle birlikte gerekçeli kararda gösterilip tartışıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, vicdanî kanının dosya içindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eyleme uyan suç tipi ile yaptırımların doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, sanığın yerinde görülmeyen diğer temyiz sebepleri reddedilmiştir.

2. Erzincan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2017/106 Esas, 2019/580 Karar sayılı kararında, Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen,

Mahkemece tekerrüre esas alınan Kayseri 4. Asliye Ceza Mahkemesinin 2010/50 Esas, 2010/310 Karar sayılı mahkûmiyet hükmünün Yargıtay 2. Ceza Dairesinin 20.09.2018 tarihli ve 2018/4186 Esas, 2018/9966 Karar sayılı ilamı ile bozulduğu ve hükümlerin düşmesine karar verildiği, bu nedenle tekerrüre esas alınamayacağı, ancak sanığın adli sicil kaydındaki Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/549 Esas, 2009/686 Karar sayılı ilamın tekerrüre esas alınması gerektiğinin gözetilmemesi,

Dışında bir hukuka aykırılık görülmemiş, söz konusu hukuka aykırılıklar Yargıtay tarafından giderilmiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Erzincan 1. Asliye Ceza Mahkemesinin, 16.05.2019 tarihli ve 2017/106 Esas, 2019/580 Karar sayılı kararına yönelik sanığın temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanun'un 322 nci maddesi gereği düzeltilmesi mümkün bulunduğundan, hükümdeki tekerrüre esas alınan mahkeme bilgilerinin "Ankara 10. Asliye Ceza Mahkemesinin 2007/549 Esas, 2009/686 Karar sayılı ilamı" olarak değiştirilmesi suretiyle diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün, Tebliğname'ye aykırı olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

12.04.2023 tarihinde karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/11681, Karar No: 2011/2048, Tarih: 17.02.2011

**(Kapatılan) 18. Hukuk Dairesi         2010/11681 E.  ,  2011/2048 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Dava dilekçesinde, Kamulaştırma Yasasının 4650 Sayılı Yasayla değişik hükümleri uyarınca, kamulaştırma bedelinin tespiti ve taşınmaz malın idare adına tescili istenilmiştir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hüküm davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dava konusu taşınmaz (Tayakadın Mah. 4084 ada 47 parsel) ile değerlendirilmesine emsal olarak incelenen (Doğanbey Mah. 4443 ada 13 parsel) sayılı taşınmazın bulundukları sokak, cadde ve mahalle itibariyle 2007 yılı için belediyece belirlenen vergiye esas asgari m² değerinin ilgili Belediye Başkanlığından sorulmasından sonra temyiz incelemesi yapılmak üzere iadesi için dosyanın mahkemesine GERİ ÇEVRİLMESİNE, 17.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/44821, Karar No: 2014/41930, Tarih: 30.12.2014

**13. Hukuk Dairesi         2014/44821 E.  ,  2014/41930 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Kahta 2. Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi Sıfatıyla)

TARİHİ : 09/07/2014

NUMARASI : 2014/564-2014/523

Taraflar arasındaki TSSHH kararına itiraz davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kanun yararına bozulmasına istenilmekle dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı,davalı bankadan kredi kullandığını,bu sırada kendisinde dosya masrafı alındığını,alınan masrafın iadesi için Kahta Kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurduğunu,hakem heyetinin 28/04/2014 tarih ve 859932 sayılı kararı ile 150,00 TL alacağın kabul edildiğini,ancak kendisini vekille temsil ettirmesine rağmen lehine vekalet ücretine hükmedilmediğini ileri sürerek tüketici hakem heyeti kararının bu yönden iptali ile 150,00 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı,davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş,karar Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığınca kanun yararına temyiz edilmiştir.

Davacı,davalı bankadan kredi kullandığını,bu sırada kendisinde dosya masrafı alındığını,alınan masrafın iadesi için Kahta kaymakamlığı Tüketici Sorunları Hakem Heyetine başvurduğunu,hakem heyetinin 28/04/2014 tarih ve 859932 sayılı kararı ile 150,00 TL alacağın kabul edildiğini,ancak kendisini vekille temsil ettirmesine rağmen lehine vekalet ücretine hükmedilmediğini ileri sürerek tüketici hakem heyeti kararının bu yönden iptali ile 150,00 TL vekalet ücretinin davalıdan tahsili istemiyle eldeki davayı açmıştır.

Uyuşmazık,tüketici hakem heyetinde kendisini vekille temsil ettiren tüketici lehine vekalet ücretine hükmedilip hükmedilemeyeceği hususunadır.6502 Sayılı Yasanın 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren ilk halinde tüketici hakem heyetlerince yapılan tebligat ve bilirkişi ücretlerinin kimden ne şekilde karşılanacağı hususunda açık bir düzenleme bulunmasına rağmen,tarafların kendilerini vekille temsil ettirmeleri halinde vekalet ücreti alınıp alınmayacağı hususunda bir düzenleme yapılmamıştır.

Uyuşmazık,tüketici hakem heyetinde kendisini vekille temsil ettiren tüketici lehine vekalet ücretine hükmedilip hükmedilemeyeceği hususunadır.6502 Sayılı Yasanın 28.05.2014 tarihinde yürürlüğe giren ilk halinde tüketici hakem heyetlerince yapılan tebligat ve bilirkişi ücretlerinin kimden ne şekilde karşılanacağı hususunda açık bir düzenleme bulunmasına rağmen,tarafların kendilerini vekille temsil ettirmeleri halinde vekalet ücreti alınıp alınmayacağı hususunda bir düzenleme yapılmamıştır.

Yasanın kabulünden sonra 28.12.2013 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin birinci kısım 2.bölümünde İl ve ilçe tüketici hakem heyetleri nezdinde sunulacak hizmetlerde, hizmete konu işin değerinin % 12’sinden aşağı olmamak üzere 250,00 TL vekalet ücretine hükmedilmesi kararlaştırılmıştır.Bu hükmün iptali ve yürütmenin durdurulması istemiyle Gümrük ve Ticaret Bakanlığı tarafından dava açılmıştır.Bakanlık tarafından açılan bu davanın yargılaması sırasında,Danıştay 8.Dairesinin 04/07/2014 tarih ve 2014/1419 esas sayılı kararı ile; “... tüketiciler tarafından tüketici hakem heyetlerine yapılan başvuruların düşük meblağlarda yoğunlaştığı göz önüne alındığında, bir tüketicinin Tüketici Hakem Heyetine başvurması üzerine aleyhine karar vermesi halinde karşı tarafın avukatına vekalet ücreti ödemek zorunda kalacağını bilmesinin, tüketicilerin hak arama yollarına başvurmalarından imtina etmelerine ve bu suretle hak arama özgürlüklerinin de kısıtlanacağı gerekçesiyle dava konusu Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin Birinci Kısım İkinci Bölüm 6. maddesinin sonunda yer alan "...avukatlık ücretine hükmedilir." ibaresinin uygulanması halinde telafisi güç ve imkansız zararların oluşacağından yürütmesinin durdurulmasına karar verilmiştir.

Danıştay 8.Dairesinin yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararı uyarınca tüketici,hakem heyetinde haksız çıksa dahi aleyhine vekalet ücretine hükmedilemeyecektir.

Yasanın kabulünden sonra 28.12.2013 tarihli Resmi Gazetede yayımlanarak yürürlüğe giren Avukatlık Asgari Ücret Tarifesinin birinci kısım 2.bölümünde İl ve ilçe tüketici hakem heyetleri nezdinde sunulacak hizmetlerde, hizmete konu işin değerinin % 12’sinden aşağı olmamak üzere 250 TL vekalet ücretine hükmedilmesine ilişkin hükmün yürütmesinin Danıştay tarafından durdurulmasına karar verildiği 04.07.2014 tarihinden önce yapılan müracaatlar hakkında vekalet ücretine hükmedilip hükmedilemeyeceğinin de tartışılması gerekir.

Danıştay 5.Dairesinin 24.05.1999 tarih ve 1998/4622 Esas, 1999/1685 Karar sayılı kararına göre;

Danıştay 5.Dairesinin 24.05.1999 tarih ve 1998/4622 Esas, 1999/1685 Karar sayılı kararına göre;

“....iptal kararları dava konusu işlemi hiç tesis edilmemiş kılan ve önceki hukuki durumun geri gelmesini sağlayan kararlardır.Eğer bireysel bir idari işlem iptal edilmiş ise idare, bireyin eski hukuki durumunu kazanması için gereken işlemleri yapmakla yükümlüdür; düzenleyici bir işlem iptal edilmiş ise, ortada hukuken doldurulması zorunlu bir boşluk oluşmadıkça, verilen yargı kararı idarenin herhangi bir uygulama işlemine gerek kalmaksızın hukuki sonuçlarını ortaya koyar, başka bir anlatımla iptal edilen düzenleyici işlemin uygulanabilirlik (icrailik) niteliği son bulur ve işlemin yapılmasından önceki hukuki durum yürürlük kazanır. Örneğin herhangi bir tüzük veya yönetmeliğin belli bir maddesini kaldıran veya değiştiren bir tüzük veya yönetmelik için iptal kararı verilmiş ise değişiklik yapan hüküm uygulanmaz ve değiştirilen hüküm yürürlükte kalır.İdari yargıda iptal kararları (ve buna bağlı olarak yürütmenin durdurulması kararları), yukarıda açıklandığı ve bilimsel ve yargısal 2014/44821-41930

içtihatlarda tartışmasız kabul edildiği gibi dava konusu işlemin tesis edildiği andan itibaren hukuki sonuç doğurduklarından, bir düzenleyici işlemi kaldıran veya değiştiren yeni bir düzenleyici işlemin idari yargı yerince iptal edilmesi (veya yürütülmesinin durdurulması) halinde, eski düzenleyici işlem hiç değiştirilmemiş ve kaldırılmamışçasına uygulanma niteliğini sürdürür. Aksi bir yorumu, hukuk düzenine vaki ihlalleri ihlalin vukuu bulduğu tarihten itibaren ortadan kaldırmayı amaçlayan iptal davaları ve bu davaların hukuksal araçları olan iptal (ve yürütmenin durdurulması) kararları ile bağdaştırmak mümkün değildir.”

Somut olayda;tüketicinin veya diğer tarafın kendisini tüketici hakem heyetinde vekille temsil ettirmesi halinde Danıştay 8.Dairesinin yürütmenin durdurulmasına ilişkin kararı uyarınca tüketici lehine veya aleyhine vekalet ücretine hükmedilemeyeceğinden davanın reddine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde davanın kabulüne karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.Açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına bozma talebinin kabulü gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının kanun yararına temyiz talebinin kabulü ile, Kahta 2.Asliye Hukuk Mahkemesi’nin 09.07.2014 tarih ve 2014/ 564 esas 2014/ 423 karar sayılı kararının sonuca etkili olmamak üzere kanun yararına BOZULMASINA, 30.12.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/572, Karar No: 2017/13907, Tarih: 12.06.2017

**22. Hukuk Dairesi         2017/572 E.  ,  2017/13907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili ilave tediye alacağının tahsilini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı 6772 sayılı Kanun kapsamında olmadığını bu nedenle ilave tediye ücreti isteminin haksız olduğunu savunarak davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan deliller ve alınan bilirkişi raporuna göre davanın kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı temyiz etmiştir.

Gerekçe:

Davacı işçinin ilave tediye alacağının olup olmadığı hususu taraflar arasında uyuşmazlık konusudur.

İlave tediye alacağının kapsamı yararlanacaklar, yararlanma şartları, miktarı ve ödeme zamanı 6772 sayılı Devlet ve Ona Bağlı Müesseselerde Çalışan İşçilere İlave Tediye Yapılması Hakkındaki Kanun ile düzenlenmiştir. Kanun'un 1. maddesinde Devlet ve ona bağlı kurumların hangileri olduğu, ayrıca yararlanacak kişiler açıkça belirtilmiştir.

Buna göre;

A-İşveren kapsamı yönünden devlete ve ona bağlı olmak üzere,

1-Genel, Katma ve Özel bütçeli daireler,

2-Sermayesi değişen kurumlar,

3-Sermayesinin yarısından fazlası devlete ait olan şirket ve kurumlar ve bunlara bağlı kuruluşlar,

4-Belediyeler ve belediyelere bağlı kuruluşlar,

5-3460 ve 3659 sayılı kanun kapsamına giren, sermayesinin tamamı devlete ait olan veya bu sermeye ile kurulan iktisadi devlet kuruluşları,

6-Yukarda belirtilenlerden olmayan diğer kurum, banka ve ortaklıklar olarak kanunda açıkça belirtilmiştir.

Öncelikle "kamu kurumu" kavramı genel olarak; genel, katma ve özel bütçeli idareler ile il özel idaresi ve belediyeyi veya bu kurumlarca sermayesinin yarısından fazlası karşılanan kurumlara ait olan ve bir kamu hizmeti sunan kurumları ifade etmektedir.

3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu hükümlerine istinaden Kanunun amacına uygun faaliyet ve çalışmalar yapmak ve ihtiyaç sahibi vatandaşlara nakdî ve aynî yardımda bulunmak üzere her il ve ilçede 17.07.1986 sayılı ve 19167 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 1986/11 sayılı Başbakanlık Genelgesi ekinde yer verilen resmi senet ile kurulan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise kamu kurumu vasfında değildirler.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Şöyle ki; Anayasa'nın 123. maddesinin 3. fıkrasında "Kamu tüzel kişiliği, ancak kanunla veya kanunun açıkçaverdiği yetkiye dayanılarak kurulur" hükmü mevcuttur.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları ise 3294 sayılı Kanun'un 5263 sayılı Kanun'un 19. maddesi ile değişik 7. maddesinin 1. fıkrasında, "...Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları kurulacağı" 3 üncü fıkrasında ise "Vakıf senetlerinin mahallin en büyük mülki amiri tarafından Medeni Kanunu hükümlerine göre tescil ettirileceği" belirtilmiştir.

Görüldüğü üzere, kanun koyucunun Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarına bilinçli olarak "kamu tüzel kişiliği" vermediği, Türk Medeni Kanunu hükümlerine göre kurulmasını, özel hukuk tüzel kişisi olarak özel hukuk hükümlerine göre faaliyet göstermesini istediği açıktır. 27.02.2008 tarihli ve 26800 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanan 5737 sayılı Vakıflar Kanunu'nun 4. maddesinde de, "Vakıflar özel hukuk tüzel kişiliğine sahiptir." hükmü yer almaktadır.

Bu hükümle de, Vakıflar Kanununa göre "Yeni Vakıf" statüsündeki Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının özel hukuk tüzel kişiliğine sahip olduğu bir kez daha vurgulanmıştır. Dolayısıyla; davacının, Sosyal Yardımlaşma Vakıflarının özel hukuk hükümlerine tabi kamu tüzel kişiliğine sahip oldukları yönündeki değerlendirmesi isabetli değildir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kısmen kamu kaynağı kullanmaları, kamu kurumu olarak nitelendirilmelerine yeterli bir sebep değildir. Zira; 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8. maddesinde; Vakfın gelirlerinin, "Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan aktarılacak miktardan, işletme ve iştiraklerden elde edilecek gelirlerden ve diğer gelirlerden" oluşacağı hüküm altına alınmıştır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakfı resmi senedinin 5 inci maddesinde ise, vakfın gelir kaynaklarının "3294 sayılı Sosyal Yardımlaşma Dayanışma ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 8 inci maddesinde sayılan gelirler ile nakdi ve ayni, menkul ve gayrimenkul olmak üzere iktisadi değeri olan halk teberrularından oluşacağı" belirtilmektedir.

Bu cümleden hareketle; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir tüzel kişiliğe sahip olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının gelirlerinin, sadece fondan aktarılan pay olmadığı, bunun yanında halk tarafından yapılan ve iktisadi değeri olan bağışların da bulunduğu görülmektedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

Ayrıca mezkûr Vakıf Resmi Senedinin 14, 15, 16 ve 17. maddeleri incelendiğinde; Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının, Türk Medeni Kanunu ve Türk Medeni Kanununa Göre Kurulan Vakıflar Hakkında Tüzük hükümlerine göre faaliyet gösterdikleri açıktır.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları personelinin kamudaki geçici ve/veya sözleşmeli işçi statüsünde olmadığı yönündeki kamu uygulamaları da bu şekildedir.

İzah edilen sebeplerle, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı birer özel hukuk tüzel kişisi olan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının izah edilen hukuki statüleri nazara alınarak personelleri hakkında 6772 sayılı Kanunun uygulanması mümkün görünmemektedir.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının oluşumuna bakılacak olursa Mütevelli Heyet üyelerinin neredeyse yarısı sivil üyelerden oluşmaktadır. 3294 sayılı Sosyal Yardımlaşmayı ve Dayanışmayı Teşvik Kanunu'nun 7. maddesinde; İlçe Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıfları Mütevelli Heyetinde 1 adet belediye başkanı, 1 adet köy muhtarı, 1 adet mahalle muhtarı, 1 adet sivil toplum kuruluşu yöneticisi, 2 adet hayırsever vatandaşın görev alacağı belirtilmektedir.

Mütevelli Heyet tarafından oy çokluğu ile karar alan ve uygulayan Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının 12 üyesinden 6'sının seçilerek gelen kişiler olduğu nazara alındığında, bu Vakıfların kamu kurumu olarak telakki edilmesi düşünülemez.

Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının Vakıf statüsü, mevcut hukuki yapısı, gelirleri ve konuya ilişkin yargı kararlarıyla birlikte değerlendirildiğinde, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışmayı Teşvik Fonundan ayrı bir özel hukuk tüzel kişiliğine sahip, Sosyal Yardımlaşma ve Dayanışma Vakıflarının kamu kurumu vasfında olmadığı, Vakıf çalışanlarının da fon personeli olarak telakki edilemeyeceği cihetle, 6772 sayılı Kanun kapsamındaki kamu kurumlarından olmadığı açıktır.

Somut olayda davacı davalı olan ... Başkanlığında çalışmaktadır. Yukarıda yapılan açıklamalar ışığında davalı kurumun niteliği gözönüne alındığında ilave tediye isteminin reddedilmesi gerekirken kabulüne karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeplerden BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.06.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.