muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2022/7985, Karar No: 2023/15576, Tarih: 25.12.2023

**6. Ceza Dairesi         2022/7985 E.  ,  2023/15576 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SAYISI : 2021/86 E., 2022/108 K.

SUÇ : Nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında bozma üzerine kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle gereği düşünüldü:

5237 sayılı Kanun'un 148 inci ve 149 uncu maddelerinde düzenlemeye göre; bir başkasının kendisinin veya yakınının hayatına, vücut ve cinsel dokunulmazlığına yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden yada mal varlığı itibariyle büyük bir zarara uğratacağından bahisle tehdit ederek veya cebir kullanarak bir malı teslime veya malın alınmasına karşı koymamaya mecbur kılan kişinin eylemi yağma suçunu oluşturur. Suç anılan değerlere yönelik bir saldırı gerçekleştireceğinden bahisle tehdit veya cebir kullanılması suretiyle gerçekleşir. Cebir ve tehdit karşısında mağdurun başka bir seçeneği kalmamaktadır.

Yağma suçu ekonomik nitelikteki suçlar arasında yer alıp işin niteliği gereği faydalanma amacını taşıması gerekir.

Dairemiz uygulamalarında ise "faydalanma kastının" aranması gerektiğinin çok açık olarak gösterildiği, ayrıca birçok kararlarında bahse konu faydalanma kastının son derece dar yorumlandığı, "mal edinme" veya "sahiplenme yani "kullanma" yada "ekonomik yarar sağlama" şartlarının arandığı onun haricindeki saikleri "faydalanma olarak" kabul edilmediği anlaşılmıştır. (Faydalanma kastının varlığının zorunluluğuna ilişkin örnek kararlar için bkz. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 05.02.2013 gün 2012/6-1290E. 2013/35K. Yargıtay 6. C.D. 2005/10644 E. 2005/9164 K. Yargıtay 6. C. D. 2015/8292E. 2017/4019K. sayılı ilamları)

Bu bakımdan somut olayımızın incelenmesine gelince; suç tarihinde sanığın babasına ait telefonu polisi aramasına engel olmak amacıyla zorla alması karşısında faydalanma amacı taşımadığı böylelikle de yağma suçunun oluşamayacağı anlaşılmıştır.

Tüm bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde; sanık hakkında yağma suçunda özel kast olan faydalanma kastının bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

Tüm bu açıklamalar ışığında değerlendirildiğinde; sanık hakkında yağma suçunda özel kast olan faydalanma kastının bulunmaması nedeniyle beraatine karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde mahkûmiyet kararı verilmiş olması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına tevdiine,

25.12.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/17593, Karar No: 2013/6025, Tarih: 21.03.2013

**22. Hukuk Dairesi         2012/17593 E.  ,  2013/6025 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem, ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Mahkemece, yargılama esnasında dava konusu alacakların ödenmesi sebebiyle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece, davanın konusuz kalması gerekçesiyle hüküm tesisine yer olmadığı şeklinde karar tefhimi davacı vekilinin de bulunduğu 31.12.2008 tarihli son celsede gerçekleştirilmiştir. Tefhim edilen kararda vekâlet ücreti gösterilmemiş, davacı vekiline 12.06.2012 tarihinde tebliğ edilen gerekçeli kararda ise davalı vekili lehine vekâlet ücretine hükmedilmiştir. Davacı vekili 16.06.2012 tarihinde temyiz dilekçesi vermiş, mahkeme tarafından bu kez 18.06.2012 tarihli ek karar ile hüküm süresinde temyiz edilmediğinden davalı vekilinin temyiz talebinin reddine karar verilmiştir. Davacı vekili, süresi içerisinde ek kararı temyiz etmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu’nun 321/ll. maddesine göre, basit yargılama usulünde, kararın tefhimi, mahkemece hükme ilişkin tüm hususların gerekçesi ile birlikte açıklanması ile gerçekleşir; ancak zorunlu hallerde hakim bu durumun sebebini de tutanağa geçirmek suretiyle, sadece hüküm özetini tutanağa yazdırarak kararı tefhim edebilir.

Dosya içeriğine göre, tefhim edilen kısa kararda vekâlet ücreti gösterilmemiştir. Davacı vekili gerekçeli kararın tebliği ile bu durumdan haberdar olup, sekiz günlük temyiz süresi içerisinde kararı temyiz ettiğine göre, temyiz süresindedir. Yerinde olmayan ek kararın kaldırılmasına karar verildikten sonra dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, iş sözleşmesinin haksız şekilde sonlandırıldığından bahisle kıdem ve ihbar tazminatı alacaklarının davalıdan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama esnasında dava konusu alacakların ödenmesi sebebiyle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemece, davanın konusuz kalması gerekçesiyle hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiş, davalı ... lehine vekâlet ücretine hükmedilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, yargılama esnasında dava konusu alacakların ödenmesi sebebiyle davanın konusuz kaldığı gerekçesiyle hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiştir.

Mahkemece, davanın konusuz kalması gerekçesiyle hüküm tesisine yer olmadığına karar verilmiş, davalı ... lehine vekâlet ücretine hükmedilmiştir.

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

Somut olayda, davacının davalı ...’nın alt işvereni yanında çalışırken iş sözleşmesinin feshedildiği, yargılama devam ederken alt işveren tarafından davacının dava konusu edilen alacaklarının ödendiği anlaşılmaktadır. Mahkemece, dava açılmasına sebebiyet verdiği halde davalı ... lehine vekalet ücretine hükmedilmiş olması hatalıdır. Bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun geçici 3. maddesi uyarınca uygulanmasına devam olunan mülga 1086 sayılı Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu'nun 438/7. maddesi uyarınca aşağıda belirtilen şekilde düzeltilerek onanması uygun bulunmuştur.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın hüküm fıkrasındaki “Karar tarihinde yürürlükte bulunan Avukatlık Asgari Ücret tarifesi gereğince takdir edilen 1.320,00TL avukatlık ücretinin davacıdan alınarak davalı ... Bakanlığına verilmesine” kısmının hükümden tamamen çıkarılmasına hükmün bu şekilde DÜZELTİLEREK ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine, 21.03.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5085, Karar No: 2015/4699, Tarih: 02.12.2015

**16. Ceza Dairesi         2015/5085 E.  ,  2015/4699 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Çocuk Mahkemesi

Suç : Suç üstlenme

Hüküm : TCK'nın 270/1-ilk cümle, 31/3, 50/1.d maddeleri

gereğince mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1- Suça sürüklenen çocuk hakkında temel cezanın yasal ve yeterli gerekçe gösterilmeksizin alt sınırdan uzaklaşılarak tayini,

2- 5237 sayılı TCK'nın 50. maddesinin 1. fıkrasının (d) bendindeki düzenlemenin, "...belirli yerlere gitmekten veya belirli etkinlikleri yapmaktan yasaklanma..."yı öngördüğü, kanunda geçen "etkinlik" kavramının ise, "...insanın, çevresiyle arasındaki ilişkileri düzenleyen her türlü eylem-çalışma, iş yapma, işlerlik ve devinimi” ifade ettiği, bu fıkraya göre belirli yerler ve etkinlikler; temel hak ve özgürlüklerin özüne dokunmayan sanığın suç işlemesinde, suça yönelmesinde ya da zararlı alışkanlıklar edinmesinde veya bağımlılık yapan maddeler kullanmasında çevresel, psikolojik, sosyal veya ekonomik etkisi bulunan yada sanığın yeniden suç işlemesine yol açan etkenleri tetikleyecek yerler veya etkinliklerdir. Bu bağlamda suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilecek seçenek yaptırımın infazı ile ulaşılmak istenilen temel amacın, suça sürüklenen çocuğun yeniden suç işlemesini engelleyici etkenleri güçlendirmek, toplumu suça karşı korumak, suça sürüklenen çocuğun sosyalleşmesini teşvik etmek, üretken ve kanunlara ve toplumsal kurallara saygılı, sorumluluk taşıyan bir yaşam biçimine uyumunu kolaylaştırmak niteliğinde olması gerektiği gözetilmeden, suça sürüklenen çocuk hakkında hükmedilen hapis cezasının, 5237 sayılı TCK'nın 50/1-d maddesi uyarınca soyut ifadelerle infazda kuşkuya neden olacak şekilde, temel hak ve özgürlükleri kısıtlayacak şekilde “2 ay süre ile internet kafeye gitmekten yasaklanması” tedbirine çevrilmesi,

Kanuna aykırı, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, hükmün bu sebeplerden dolayı BOZULMASINA, 02.12.2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/2191, Karar No: 2020/5946, Tarih: 12.11.2020

**1. Hukuk Dairesi         2020/2191 E.  ,  2020/5946 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Davacı, 01.06.1981 tarih ve 38325 sayılı ... Belediyesi Encümen kararı ile 70 ada ... parsel sayılı taşınmazın ifrazı ile park, çocuk bahçesi ve oyun alanı olarak kullanılmak üzere kamuya bedelsiz olarak terk edilen ve tapu kütüğünden terkin edilen taşınmazın davalı ... tarafından ihdas suretiyle 9.212.51 m² yüzölçümünde ... parsel sayılı taşınmaz olarak tapuya tescil edildiğini, taşınmazın belediye hizmet alanı olarak amacına aykırı kullanıldığını, ileri sürerek, tapu kaydının iptali ile adına tesciline karar verilmesini istemiştir.

Davalı, aktif husumet ehliyeti bulunmadığını davanın süresinde açılmadığını ve iddiaların doğru olmadığını belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece; işlemin şartlı bağış niteliğinde olduğu, bağış şartının ortadan kalktığı gerekçesiyle davanın kabulüne ilişkin olarak verilen karar Dairece; “...Taraflar arasındaki uyuşmazlık; davacı Vakfın belli bir amaç çerçevesinde (... parsel sayılı taşınmazın ifraz işlemi için) davalı ... lehine 1981 yılında bedelsiz olarak terk ettiği ve bu gerekçeyle tapudan terkin edilen taşınmazın bilahare belediye tarafından 18.09.2008 tarihli Encümen Kararıyla ... parsel olarak ihdas edilerek belediye hizmet alanı olarak belirlenmesi ve terk amacı dışında kullanıldığı iddiasına dayalı tapu iptal ve tescil isteğini içerdiği açıktır. Öte yandan; mahkemece karara gerekçe gösterilen ve 06.01.1981 tarihli Encümen Kararı uyarınca Hazine’ye temlik edilen 51 parsel sayılı taşınmaza ilişkin işlemin açıkça bağış işlemi ile gerçekleştirildiği, oysa davaya konu taşınmaz hakkındaki işlemin; 6785 sayılı Yasanın 39. maddesi uyarınca kamuya bedelsiz terk işlemi ve bu kısım olduğu gözetildiğinde, iki taşınmaz hakkındaki davaların hukuki nitelik ve dayanaklarının farklı olduğu da kuşkusuzdur. Bu durumda, davanın bağıştan rücu hukuksal nedenine dayalı olduğu şeklindeki nitelendirme ile sonuca gidilmiş olması doğru değildir. Hâl böyle olunca, eldeki davanın kamuya bedelsiz terk edilen taşınmazın iadesi nedenine dayalı olduğu gözetilerek tarafların toplanan ve toplanacak tüm delilleri değerlendirilmek suretiyle hasıl olacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yanılgılı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmiş olması doğru değildir.” gerekçesiyle bozulmuş, bozma ilamına uyularak yapılan yargılama sonucunda çekişme konusu taşınmazın terk amacına aykırı olarak kullanıldığı gerekçesiyle davanın kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Karar, davalı vekili tarafından süresinde temyiz edilmiş olmakla Tetkik Hâkimi ...’un raporu okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelendi, gereği görüşülüp düşünüldü.

-KARAR-

Dosya içeriğine, toplanan delillere, hükmün dayandığı yasal ve hukuksal gerekçeye ve özellikle delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre; davalının yerinde bulunmayan temyiz itirazının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı 914,76-TL. bakiye onama harcının temyiz eden davalıdan alınmasına, 12/11/2020 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/21801, Karar No: 2020/7849, Tarih: 15.09.2020

**9. Hukuk Dairesi         2016/21801 E.  ,  2020/7849 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 10.01.2010- 08.08.2013 tarihleri arasında sevkiyat ve araştırma bölümünde çalıştığını, haftanın 6 günü 08:30-21:00, 22:00 arası çalıştığını, yarım saat yemek molası verdiğini, iş yerinde parmak okuma cihazı olduğunu fakat görevi sebebiyle çoğu zaman iş yerine dönüş yapamadığından cihaza parmak okutmak suretiyle çıkışını gerçekleştiremediğini, dini bayramların 1. günü tatil olduğunu diğer günlerde çalıştığını, resmi tatillerde aynı şekilde çalıştığını, 15 gün izin kullandırıldığını, maaşının geç yatırıldığını, çalıştığı şubenin sürekli değiştirildiğini, en son Şirinevler şubesinde çalıştırıldığını, ödenmeyen 3 aylık maaşının kendisine ödeneceği belirtilerek hiçbir gerekçe gösterilmeden bir takım belgeler imzalatılarak iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğini iddia ederek, fazlaya dair hakları saklı kalmak kaydı ile kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, ulusal bayram ve genel tatil alacağı, yıllık izin alacağı, fazla çalışma ücreti alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının 23.02.2010 tarihli belirsiz süreli iş sözleşmesi ile lojistik elemanı olarak Evve Dayanıklı Tüketim Malları Teks. San. Tic. Ltd. Şti.'nde çalışmaya başlayarak 01.05.2013 tarihli iş sözleşmesinin devri sözleşmesi ile Evve Dayanıklı Tüketim Malları Mağazacılık San. Tic, Ltd Şti. de çalışmaya devam ettiğini, bildirdiği tanıkların husumetli olduğunu, davacının şube dışında çalıştığından sabah için parmak izi olup; akşamları olmadığını, davacının çalıştığı genel tatil günlerine ilişkin ücretlerin ödendiğini, fazla mesai ücretlerinin ödendiğini, bordrolarla sabit olduğunu, maaş ve sigortasının ödendiğini, yıllık izinlerini kullandığını, 24.07.2013 tarihinde haklı sebep göstermeden istifa ettiğini savunarak haksız davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının kullandırılmayan izin sürelerine ait alacağının bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Mahkeme Kararının Özeti :

Mahkemece toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1- Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Davacının kullandırılmayan izin sürelerine ait alacağının bulunup bulunmadığı noktasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir nedenle sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada, sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı nedene dayanıp dayanmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile kanıtlamalıdır.

Mahkemece, hükme esas alınan bilirkişi raporundaki, davacıya yıllık izinlerinin kullandırıldığına ilişkin herhangi bir belge bulunmadığı yönündeki tespite dayalı olarak yapılan hesaplama doğrultusunda yıllık ücretli izin alacağına hükmedilmiş ise de, dosya içeriğinde davacı ve birim amiri/ insan kaynakları müdürü imzalarını taşıyan “Yıllık İzin Formu” başlıklı, 29/08/2011-17/09/2011, 09/07/2012-25/07/2012 ve 08/07/2013-23/07/2013 tarih aralıklarını kapsayan üç adet belge bulunmaktadır. Buna göre dosya içerisindeki yıllık izin formlarının değerlendirilerek karar verilmesi gerekirken eksik inceleme suretiyle karar verilmesi hatalıdır.

3- Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp ispatlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

Fazla çalışmanın ispatı konusunda iş yeri kayıtları, özellikle iş yerine giriş çıkışı gösteren belgeler, iş yeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle ispatlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları şahit beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille ispatlaması gerekir. Bordrolarda tahakkuk bulunmasına rağmen bordroların imzasız olması halinde ise, varsa ilgili dönem banka ve tüm ödeme kayıtları celp edilmeli ve ödendiği tespit edilen miktarlar yapılan hesaplamadan mahsup edilmelidir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İş yerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde 4857 sayılı İş Kanunu'nun 68. maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin dikkate alınması gerekir.

Somut olayda, dosyaya içeriğindeki ücret bordrolarının incelenmesinde, 2010-2011-2012-2013 yıllarına ait bir kısım bordroların imzasız ve fazla çalışma tahakkuku içerdiği, bir kısım bordroların imzalı ve fazla çalışma tahakkuku içermediği, bir kısım bordoların ise imzalı ve fazla çalışma tahakkuku içerdiği görülmüştür. Bilirkişi raporunda, davacının banka hesap dökümü getirtilerek karşılaştırma yapılmadan bordroların çoğunda imza bulunduğu ve fazla çalışma tahakkuku içerdiğinden bunun dışında kalan dönemin irdelendiği belirtilerek hesaplama yapılmış ise de hangi ayların dışlandığı denetlenebilir değildir.

Yukarıda açıklanan ilkeler uyarınca, davacıya ait banka kayıtları da getirtilerek, yapılacak karşılaştırma ile bordrolardaki imzalı fazla çalışma tahakkuku bulunan aylar dışlanmalı, bunun dışında kalan süreler için fazla çalışma ücreti hesaplanmalı, hesaplanan fazla çalışma ücretinden imzasız fazla çalışma tahakkuku bulunan bordrolardaki ödendiği anlaşılan fazla çalışma ücretleri mahsup edilerek ve usuli kazanılmış hak da gözetilmek suretiyle bakiye fazla çalışma ücreti alacağı hüküm altına alınmalıdır.

4- Islaha karşı zaman aşımı def’i değerlendirilirken fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti yönünden Mahkemece yapılan hesaplama denetime elverişli bulunmamaktadır. Bu hususta da yeniden denetime elverişli rapor düzenlenerek sonuca gidilmesi gerekir.

4- Islaha karşı zaman aşımı def’i değerlendirilirken fazla mesai ücreti ile ulusal bayram ve genel tatil ücreti yönünden Mahkemece yapılan hesaplama denetime elverişli bulunmamaktadır. Bu hususta da yeniden denetime elverişli rapor düzenlenerek sonuca gidilmesi gerekir.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 15/09/2020 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.