muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2017/24097, Karar No: 2019/17719, Tarih: 30.09.2019

Fazla çalışma ücreti hesaplanırken fazla çalışma tahakkuku olup da ihtirazı kayıtsız imzalanan bordrolar ile yine fazla çalışma tahakkuk olan ancak imzasız olmakla beraber banka kanalıyla ödendiği ispat edilen bordroların dikkate alınması gereklidir. Bu noktada ilk grup bordrolar yönünden aksi yazılı delille ispatlanmadıkça bordro döneminin dışlanması, ikinci grup bordrolar açısından ise banka kanalıyla yapılan fazla çalışma ödemelerinin yapılacak hesaplamadan mahsup edilmesi gereklidir.

Somut olayda, müvekkilinin fazla çalışma yaptığını iddia eden davacı vekili tarafından yazılı işyeri kayıtlarına dayanılmış ancak dosyaya işyeri giriş çıkış çizelgeleri ve puantaj kayıtları sunulmamıştır. Hükme esas alınan bilirkişi raporunda tahakkuk bulunan imzalı olmayan 2014 yılı bordrolar fazla çalışma ücreti alacağına ilişkin hesaplamadan dışlanarak hesaplama yapılmış ise de imzasız bordroların banka kanalı ile ödenip ödenmediği araştırılmamıştır. Mahkemece davacının kendisi gibi işçilik alacağı davası açan ve açacağını söyleyen tanık beyanları dışında başka bir delil ile fazla çalışma iddiasını ispatlayamadığı, Belediye Mimar ve Müdürlerinin görev nakil aracı minübüs şoförü olarak çalışması dikkate alındığında görevinin devlet memurlarının mesai düzenleri ile birlikte değerlendirildiği yaptığı işin mahiyeti gereği de fazla çalışmayı delillendiremediği gerekçesi ile talebin reddine karar verildiği anlaşılmaktadır. Oysa banka kayıtları getirtilerek imzasız olan bordrolardaki fazla çalışma ücret tahakkuklarının ödenip ödenmediğinın tespitinden sonra oluşacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde reddine karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

3-Taraflar arasında davacının yıllık izin ücreti alacağı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

4857 sayılı İş Kanunu'nun 59. maddesinde, iş sözleşmesinin herhangi bir sebeple sona ermesi halinde, işçiye kullandırılmayan yıllık izin sürelerine ait ücretlerin son ücret üzerinden ödeneceği hükme bağlanmıştır. Yıllık izin hakkının ücrete dönüşmesi için iş sözleşmesinin feshi şarttır. Bu noktada sözleşmenin sona erme şeklinin ve haklı olup olmadığının önemi bulunmamaktadır.

Yıllık izinlerin kullandırıldığı noktasında ispat yükü, işverene aittir. İşveren yıllık izinlerin kullandırıldığını imzalı izin defteri veya eşdeğer bir belge ile ispatlamalıdır. Bu konuda ispat yükü üzerinde olan işveren, işçiye yemin teklif edebilir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 31. maddesinde, hakimin davayı aydınlatma ödevi düzenlenmiş olup madde uyarınca, hakim uyuşmazlığın aydınlatılmasının zorunlu kıldığı durumlarda, maddi veya hukuki açıdan belirsiz yahut çelişkili gördüğü hususlar hakkında, taraflara açıklama yaptırabileceği, soru sorabileceği ve delil gösterilmesini isteyebileceği düzenlenmiştir.

Somut olayda, hükme esas alınan bilirkişi raporunda; davacının 02/03/2010-11/02/2015 tarihleri arasında (1807 gün ) 4 yıl 11 ay 17 gün çalıştığı ve 56 gün izin hakkı bulunduğu kabul edilerek hesaplanan yıllık izin ücret alacağı mahkemece hüküm altına alınmıştır. Davacının çalıştığı tüm süre boyunca izin kullanmaması hayatın olağan akışına aykırıdır. 6100 Sayılı HMK 31. maddesi uyarınca hakimin davayı aydınlatma ödevi kapsamında davacının dört yıl boyunca izin kullanıp kullanmadığı hususu açıklattırılarak davacı beyanı ile birlikte tüm deliller birlikte değerlendirilmek suretiyle karar verilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgililere iadesine 30.09.2019 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/21282, Karar No: 2016/648, Tarih: 18.01.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/21282 E.  ,  2016/648 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, konut dokunulmazlığını bozma, mala zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

1) Sanık hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Mala zarar verme suçundan doğrudan hükmolunan adli para cezasının miktar ve türüne göre; 14/04/2011 tarihli Resmi Gazete'de yayımlanarak aynı gün yürürlüğe giren 31/03/2011 tarih ve 6217 sayılı Kanun'un 26.maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkında Kanun'a eklenen geçici 2.maddesi gereğince doğrudan hükmolunan 3.000 TL dâhil adli para cezasına mahkumiyet hükmünün temyizi mümkün olmadığından sanığın temyiz isteminin 1412 sayılı CMUK'nın 317. maddesi gereğince istem gibi REDDİNE,

2) Sanık hakkında hırsızlık ve konut dokunulmazlığını bozma suçlarından kurulan hükme yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüş; dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

1) 08.02.2012 tarihli olay, yakalama ve muhafaza altına alma tutanağına göre sanık ile haklarında ayrıca dava açılan ... ve ...’nin katılana ait ikametten hırsızlık yapıp çıktıktan sonra devriye görevi ifa eden kolluk görevlileri tarafından kesintisiz takip olmaksızın çalılıkların içinde yakalandıkları ve çalılıklar içinde ...’ün yakalandığı noktaya bırakılmış vaziyette 2 adet 50 TL ve bir adet 10 TL’nin ele geçirildiğinin anlaşılması karşısında suçun tamamlandığı gözetilmeden teşebbüs hükümleri uygulanarak eksik ceza tayin edilmesi,

2) Katılanın aşamalarda değişmeyen beyanlarında bir yakınına taziye ziyaretine gittiğini, saat 17:00 sıralarında oğlu ...’ü ışıkları yakması için ikametine gönderdiğini, havanın yeni karardığını, akşam namazını kılacağı sırada oğlunun arayıp hırsızlık olayını haber verdiğini söylediği, tanık ...’ün beyanının da aynı yönde olduğu, 08.02.2012 tarihli olay, yakalama ve muhafaza altına alma tutanağında ise sanık ... ile haklarında ayrıca dava açılan İbrahim ve Yasin’in saat 18:20 sıralarında sanığın oturduğu apartmandan çıktıkları görülerek yakalandıklarının anlatıldığı, suç tarihinde güneşin saat 17:15’te battığı, 5237 sayılı TCK’nın 6/1-e maddesine göre gece vaktinin saat 18:16’da başladığı anlaşılmakla, olayın meydana geldiği saate ilişkin olarak katılan ve tanık beyanı ile 08.02.2010 tarihli tutanak arasındaki çelişki giderildikten sonra sanık hakkında aynı Kanun’un 143. ve 116/4 maddelerinin uygulanması gerektiği halde bu çelişki giderilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, sanığın temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı isteme aykırı olarak BOZULMASINA, bozma sonrası kurulacak hükümde 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, 18/01/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/9168, Karar No: 2023/1885, Tarih: 21.03.2023

**12. Hukuk Dairesi         2022/9168 E.  ,  2023/1885 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ... Bölge Adliye Mahkemesi 4. Hukuk Dairesi

Taraflar arasındaki müdürlük işleminin iptali istemli şikayetten dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince şikayetin kabulüne müdürlük işleminin iptaline karar verilmiştir.

Kararın davalı borçlu tarafından istinaf edilmesi üzerine, Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davalı borçlu tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi ... tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Şikayetçi alacaklılar vekili dava dilekçesinde; takibe konu kamulaştırmasız el atma bedeline Anayasanın 46. maddesi uyarınca kararın kesinleşme tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faizin işletilmesinin gerektiğini, 17.08.2020 tarihinde icra takip talebinde “Alacak 2” şeklinde isimlendirilen alacak kalemine kesinleşme tarihinden itibaren gecikme zammı oranı işletilmek suretiyle kapak hesabı güncellemesi yapılmasını talep ettiğini, müdürlük tarafından 24.08.2021 tarihli karar tensip tutanağı ile taleplerinin hukuka aykırı şekilde reddedildiğini iddia ederek 24.08.2021 tarihli müdürlük kararının kaldırılmasına ve 17.08.2021 tarihli talep gibi işlem tesis edilmesine karar verilmesini talep etmişlerdir.

II. CEVAP

Borçlu vekili cevap dilekçesinde: alacaklıların talebinin ilama aykırı olduğunu, icra takibine dayanak ilamda davacının talebi gibi kamu alacaklarına uygulanacak en yüksek faize ilişkin bir hüküm olmadığını, şikâyete konu takibin dayanağı olan ilamla, ilamlı icra yoluyla kamu alacaklarına uygulanan en yüksek faiz talebinde bulunamayacağını, kamulaştırmasız el atma davaları sonucunda belirlenen tazminatlara Anayasa'nın 46/Son hükmünün uygulanmasının da mümkün olmadığını, kamulaştırmasız el atmaların, hukukumuzda haksız fiil olarak kabul edilmekte olduğunu, kamulaştırma bedelinin tespitinin değil, haksız fiil neticesinde oluşan zararın giderilmesine yönelik tazminatın tespitinin yapıldığını savunarak şikayetin reddini istemiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile icra takip dosyasının incelenmesinde ... 1. Asliye Hukuk Mahkemesinin 2018/52 Esas, 2018/277 Karar sayılı kamulaştırmasız el atmadan kaynaklı tazminat ilamına dayalı olarak davacı alacaklı tarafından davalı borçlu kurum aleyhine 28.01.2019 tarihinde ilamlı takip başlatıldığı, takip talebinde asıl alacağa yasal faiz talep edildiği, ödeme emrinin davalı kuruma tebliğ edilerek takibin kesinleştiği, davacı alacaklı tarafından takibe konu ilamın 26.02.2020 tarihinde kesinleştiği, alacaklı vekilinin 17.08.2021 tarih talepli dilekçesiyle T.C. Anayasasının 46/son maddesi uyarınca ilamın kesinleşme tarihinden itibaren kamu alacakları için öngörülen en yüksek faizin uygulanmasını talep ettiği, İcra Müdürlüğünce talebin reddedildiğinin anlaşıldığı, Yargıtay içtihatlarına göre kamulaştırma bedelinin arttırılması ilamlarında olduğu gibi, kamulaştırmasız elatma ilamlarında da ilamın kesinleştiği tarihe kadar geçen dönem için ilam uyarınca yasal faiz, kesinleşme tarihinden sonraki dönem için ise 17.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren 4709 sayılı Kanunla değişik Anayasa'nın 46/son maddesi hükmü uyarınca, kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranının uygulanması gerektiği gerekçesiyle şikayetin kabulü ile ... İcra Müdürlüğünün 2019/65 Esas sayılı takip dosyasından verilen 24.08.2021 tarihli İcra Müdürlüğü kararının kaldırılmasına ve takip dayanağı ilamın kesinleşme tarihi olan 26.02.2020 tarihinden itibaren Anayasa'nın 46/son maddesinde düzenlenmiş olan kamu alacaklarına uygulanan en yüksek faiz oranının uygulanarak İcra Müdürlüğünce dosya hesabının yapılmasına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

Borçlu vekili istinaf dilekçesinde; dosyaya yapılan ödemelerin ihtirazi kayıtsız kabul edildiğini, dar yetkili icra mahkemesinin yetkilerini aşarak ilamın hüküm kısmını değiştirecek şekilde karar verdiğini, kamulaştırmasız el atmaların, haksız fiile dayalı tazminat niteliğinde olduğunu, Anayasa'nın 46/Son hükmünün uygulanmasının da mümkün olmadığını iddia ederek kararın kaldırılmasını talep etti.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile kamulaştırma bedelinin arttırılması ilamlarında olduğu gibi, kamulaştırmasız elatma ilamlarında da ilamın kesinleştiği tarihe kadar geçen dönem için ilam uyarınca yasal faiz, kesinleşme tarihinden sonraki dönem için ise, 17.10.2001 tarihinde yürürlüğe giren 4709 sayılı Kanunla değişik Anayasa'nın 46/son maddesi hükmü uyarınca kamu alacakları için öngörülen en yüksek faiz oranının uygulanması gerektiği, şikayetin kabulüne karar verilmesinde bir isabetsizlik bulunmadığı gerekçesiyle istinaf başvurusunun esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde borçlu temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Borçlu vekili temyiz dilekçesinde; önceki beyanlarını tekrarlayarak yapılan ödemelerin ihtirazi kayıtsız kabul edildiğini, dar yetkili İcra Mahkemesinin yetkilerini aşarak ilamın hüküm kısmını değiştirecek şekilde karar verdiğini, kamulaştırmasız el atmaların, haksız fiile dayalı tazminat niteliğinde olduğunu, Anayasa'nın 46/Son hükmünün uygulanmasının da mümkün olmadığını iddia etti.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, İcra Müdürlüğü işlemine karşı şikayet niteliğindedir.

2. İlgili Hukuk

6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu maddesinin birinci fıkrası ile 370 ve 371 inci maddeleri, 2004 sayılı İcra ve İflas Kanunu, 2942 Sayılı Kamulaştırma Kanunu, ilgili maddeleri 4709 sayılı Kanunla değişik Anayasa'nın 46/son maddesi.

3. Değerlendirme

1.Bölge adliye mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup borçlu tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 5311 sayılı Kanun ile değişik İİK'nın 364/2. maddesi göndermesiyle uygulanması gereken 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Alınması gereken 179,90 TL temyiz harcından, evvelce alınan harç varsa mahsubu ile eksik harcın temyiz edenden tahsiline,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,

21.03.2023 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/17248, Karar No: 2022/3337, Tarih: 01.03.2022

**2. Ceza Dairesi         2021/17248 E.  ,  2022/3337 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık, iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü:

I) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan TCK’nın 142/2-h, 143. maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmişse de, sonraki uygulamalar nedeniyle sonuç ceza değişmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamıştır.

Bozma sonrası yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükümlerin istem gibi ONANMASINA,

II) Suça sürüklenen çocuk ... hakkında kurulan hükümlere yönelik temyiz isteminin incelenmesinde;

Suça sürüklenen çocuk hakkında hırsızlık suçundan TCK’nın 142/2-h, 143. maddeleri uyarınca belirlenen 7 yıl 6 ay hapis cezasından aynı Kanun’un 31/3. maddesi uyarınca 1/3 oranında indirim yapılırken 5 yıl yerine 4 yıl 12 ay hapis cezasına hükmedilmişse de, sonraki uygulamalar nedeniyle sonuç ceza değişmediğinden bu husus bozma nedeni yapılmamış, dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Dairemizce de benimsenen Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 20.11.2018 tarihli ve 2016/6-986 E., 2018/554 K. sayılı içtihadında belirtildiği üzere 5395 sayılı Çocuk Koruma Kanunu'nun 35. maddesi ve Çocuk Koruma Kanunu'nun Uygulanmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkındaki Yönetmeliğin 20 ve 21. maddeleri uyarınca; fiil işlendiği sırada 15 yaşını doldurmuş olup 18 yaşını tamamlamamış olan suça sürüklenen çocuğun işlediği fiillerin hukuki anlam ve sonuçlarını algılama ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin olup olmadığının takdiri bakımından, mahkemece sosyal inceleme raporu alınmadan veya alınmaması durumunda gerekçesi kararda gösterilmeden yazılı şekilde hüküm kurulması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükümlerin bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 01/03/2022 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/6291, Karar No: 2015/7809, Tarih: 28.05.2015

**1. Hukuk Dairesi         2014/6291 E.  ,  2015/7809 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ÇEŞME ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/12/2013

NUMARASI : 2011/344-2013/640

Taraflar arasında görülen ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece davanın, kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davalılar vekili tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi 'ın raporu okundu, açıklamaları dinlendi, gereği görüşülüp düşünüldü;

-KARAR-

Dava, paydaşlar arasında ecrimisil isteğine ilişkindir.

Davacılar, kayden paydaşı oldukları 6492 ada 2 parsel sayılı taşınmazın tamamının davalı Zeynep tarafından kullanıldığını, taşınmazdan yararlanamadıklarını, 3.9.2010 tarihinde keşide ettikleri ihtarnameye davalıların yanıt vermediklerini ve ortaklığın giderilmesi davası açıldığını ileri sürerek dava tarihinden geriye doğru 5 yıllık süre için 65.000,00-TL. ecrimisile karar verilmesini istemişlerdir.

Davalılar, intifadan men koşulunun gerçekleşmediğini, davalı Zeynep'in dava konusu taşınmaz üzerindeki binada bulunan 3 daireden sadece birini kullandığını, diğer daireleri davacıların kullanmalarına engel olmadıklarını, davalı Özay'ın taşınmazı kullanmadığı gibi gelir de elde etmediğini, bakım ve onarım giderlerinin ecrimisil bedelinden mahsup edilmesi gerektiğini bildirip davanın reddini savunmuşlardır.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın tamamının davalı Zeynep tarafından kullanıldığı, diğer davalının da buna muvafakat ettiği, taraflar arasında görülen ortaklığın giderilmesi davaları ile intifadan men koşulunun gerçekleştiği gerekçesiyle davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Dosya içeriğinden ve toplanan delillerden, dava konusu 6492 ada 2 parsel sayılı taşınmazda davacılar ile davalı Özay'ın paylı mülkiyet üzere malik oldukları, davalı Özay'a ait 1/2 payın öncesinde davalı Huriye Zeynep'e ait iken 14.6.2007 tarihinde bu davalıya satıldığı, mahkemece yapılan keşifte taşınmazda bulunan villa tarzı bina ile bahçesinin davalı Zeynep tarafından kullanıldığının tespit edildiği, M.. Ü.., A.. Ü.. ve Ferda aleyhine, davalı Zeynep tarafından Çeşme Sulh Hukuk Mahkemesinin 2001/198 Esasında açılan ortaklığın giderilmesi davasında, dava konusu 6492 ada 2 parsel sayılı taşınmazın taraflarca tasarruf edilememesi sebebiyle ortaklığın giderilmesinin istenildiği, davalıların; babaları Ethem ile davacı Zeynep arasında düzenlenen 2.8.1997 tarihli protokol gereğince dava konusu taşınmaza ilişkin olarak ortaklığın giderilmesi davası açılmayacağının kararlaştırıldığını bildirerek davanın reddini savundukları, mahkemece 2.8.1997 tarihli protokolün tarafları 10 yıl süre ile bağladığı gerekçesiyle davanın reddine karar verildiği, kararın derecattan geçip kesinleştiği, davacılar Alex ve Mehmet tarafından 14.5.2010 tarihinde davalı Özay aleyhine dava konusu taşınmaza ilişkin olarak ortaklığın giderilmesi davası açıldığı, mahkemece davanın kabulüne karar verildiği ve kararın 5.4.2012 tarihinde kesinleştiği anlaşılmaktadır.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konusu taşınmazda taraflar paydaştırlar. Paylı mülkiyette taşınmazdan yararlanamayan paydaş, engel olan öteki paydaş veya paydaşlardan her zaman payına vaki elatmanın önlenilmesini ve/veya ecrimisil isteyebilir. Elbirliği mülkiyetinde de paydaşlardan biri öteki paydaşların olurlarını almadan veya miras şirketine temsilci atanmadan tek başına ortak taşınmazdan yararlanmasına engel olan ortaklar aleyhine ecrimisil davası açabilir. Ancak, o paydaşın, payına karşılık çekişmesiz olarak kullandığı bir kısım yer varsa açacağı ecrimisil davasının dinlenme olanağı yoktur. Yerleşmiş Yargıtay içtihatlarına ve aynı doğrultudaki bilimsel görüşlere göre payından az yer kullandığını ileri süren paydaşın sorununu, kesin sonuç getiren taksim veya ortaklığın satış yoluyla giderilmesi davası açmak suretiyle çözümlemesi gerekmektedir.

Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; davaya konu taşınmazın kamu malı olması, ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe gibi) doğal ürün veren yada (işyeri, konut gibi) kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması veya icra takibi yapılmış olması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması durumunda, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinde yine intifadan men koşulu aranmaz.

Bu nedenle, davaya konu taşınmaz yönünden sayılan istisnalar dışında intifadan men koşulunun gerçekleşmesi aranacak ve intifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)