muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/3032, Karar No: 2019/1589, Tarih: 18.02.2019

Dava, alacak ve ecrimisil isteğine ilişkindir.

Ecrimisil, diğer bir deyişle haksız işgal tazminatı, zilyet olmayan malikin, malik olmayan kötüniyetli zilyetten isteyebileceği bir tazminat olup, 08.03.1950 tarih 22/4 sayılı İçtihadı Birleştirme Kararında; fuzuli işgalin tarafların karşılıklı birbirine uygun iradeleri ile kurduğu kira sözleşmesine benzetilemeyeceği, niteliği itibarı ile haksız bir eylem sayılması gerektiği, haksız işgal nedeniyle oluşan zararın tazmin edilmesi gerekeceği vurgulanmıştır. Ecrimisil, haksız işgal nedeniyle tazminat olarak nitelendirilen özel bir zarar giderim biçimi olması nedeniyle, en azı kira geliri karşılığı zarardır. Bu nedenle, haksız işgalden doğan normal kullanma sonucu eskime şeklinde oluşan olumlu zarar ile kullanmadan kaynaklanan olumlu zarar ile malik ya da zilyedin yoksun kaldığı fayda (olumsuz zarar) ecrimisilin kapsamını belirler. Haksız işgal, haksız eylem niteliğindedir. (YHGK'nun 25.02.2004 gün ve 2004/1-120-96 sayılı kararı)

25.05.1938 tarih ve 29/10 sayılı Yargıtay İçtihadı Birleştirme Kararı ile Yargıtay'ın aynı yoldaki yerleşmiş içtihatları uyarınca ecrimisil davaları beş yıllık zamanaşımına tabi olup bu beş yıllık süre dava tarihinden geriye doğru işlemeye başlar.

Hemen belirtelim ki, ecrimisil hesabı uzmanlık gerektiren bir husus olup, taşınmazın niteliğine uygun bilirkişi marifetiyle keşif ve inceleme yapılarak ve taleple bağlı kalınarak haksız işgal tazminatı miktarı belirlenmelidir. Alınan bilirkişi raporu, somut bilgi ve belgeye dayanmalı, tarafların ve hakimin denetimine açık olmalı ve değerlendirmenin gerekçelerinin bilimsel verilere uygun şekilde HMK'nin 266 vd. maddelerine uygun olarak açıklanması gereklidir.

Bu nedenle, özellikle tarım arazilerin haksız kullanımı nedeniyle ürün esasına göre talep varsa, bu konudaki resmi verilerin getirilmesi, taşınmazın bulunduğu bölgede ekilen tarım ürünlerinin neler olduğu tarım il veya ilçe müdürlüğünden sorulması, ekildiği bildirilen ürünlerin ecrimisil talep edilen yıllara göre birim fiyatları ve dekara verim değerleri, hal müdürlüğünden ilgili dönem için birim fiyatları getirtilerek bölgede münavebeli ekim yapılıp yapılmadığı, taşınmazın nadasa bırakılıp bırakılmadığının tespit edilmesi gerekir.

Dosya kapsamından, 203 parsel için 01.06.2010 tarihinde 7.153,50 TL, 15.11.2011 tarihinde 14.440 TL zarar ziyan tespiti, bunun yanında 194 parsel için 01.06.2010 tarihinde 342,93 TL, 15.11.2011 tarihinde 380 TL, 13.06.2012 tarihinde de 570 TL zarar ziyan tespiti yapılmış olduğu ve tespit edilen rakamlara ilişkin davacı ile davalılardan ... arasında karşılıklı sulh anlaşması yapılmış olduğu anlaşılmaktadır. Ancak ... Mühendisi...tarafından düzenlenen 28.06.2013 ve 23.10.2013 tarihli bilirkişi raporlarında ve Mahkemenin temyize konu olan 2012/666 Esas 2013/853 Karar sayılı kararının gerekçesinde zarar ziyan tespit tutanakları ve sulh anlaşmalarına ilişkin belgeler değerlendirilmemiştir. Mahkemece sözü geçen belgelere istinaden davalıya ödeme yapılıp yapılmadığının belirlenmesi, ödeme yapılmış ise yapılan ödemelerin ecrimisil bedelinden mahsup edilip edilmeyeceği hususunun denetime elverişli bir şekilde değerlendirilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Açıklanan nedenlerle, davalı ... vekilinin yukarıda belirtilen temyiz itirazları yerinde olduğundan kabulü ile Yerel Mahkeme hükmünün 6100 sayılı HMK'nin Geçici 3. maddesi yollamasıyla 1086 sayılı HUMK'un 428. maddesi uyarınca BOZULMASINA, taraflarca HUMK'un 440/I maddesi gereğince Yargıtay Daire ilamının tebliğinden itibaren ilama karşı 15 gün içinde karar düzeltme isteğinde bulunulabileceğine, peşin harcın istek halinde temyiz edene iadesine,18/02/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/2013, Karar No: 2019/12907, Tarih: 22.10.2019

**17. Ceza Dairesi         2019/2013 E.  ,  2019/12907 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, kamu malına zarar verme

HÜKÜM : Mahkumiyet, beraat

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen mahkumiyet ve mala zarar verme suçundan verilen beraat hükmü temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararların niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

I) Sanık hakkında kamu malına zarar verme suçundan verilen beraat hükmünün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II) Sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1) Hırsızlık suçu bakımından 5237 sayılı TCK’nin 142/1-a maddesinde suça konu eşyanın kamu kurum ve kuruluşlarında bulunmasından söz edilip, bu binaların eklentisine maddede yer verilmemesi karşısında, büyükşehir belediyesinin bahçesinden su vanası, yön levhası, sandalye ve hava filtresi gibi malzemeleri çalan sanığın eyleminin TCK'nin 142/1-a maddesinde düzenlenen suçu oluşturmayacağı, ancak büyükşehir belediyesinin bahçesinin etrafının tel örgü ile çevrili olması ve belediyeye ait hizmet binasının bahçesinden malzemelerin çalındığı, bu haliyle eylemin TCK'nin 142/1-b maddesinde düzenlenen suçu oluşturmasına rağmen sanık hakkında TCK’nin 142/1-a maddesinden hüküm kurulması,

2) 5237 sayılı TCK'nin 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nin 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nin 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nın 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nin 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; sanığın çalmış olduğu malzemelerin değer tespit tutanağında 20 TL’ye alınıp satılabileceğinin tespit edilmesi karşısında; sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması karşısında; TCK'nin 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

3) T.C. Anayasa Mahkemesinin 24.11.2015 tarih ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 08.10.2015 tarih. 2014/140 Esas 2015/85 Karar sayılı iptal kararı ile TCK'nin 53. maddesindeki bazı düzenlemelerin iptal edilmiş olması nedeniyle bu karar doğrultusunda hükümler kurulmasında zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, katılan ... vekilinin temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 22/10/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/4679, Karar No: 2021/19871, Tarih: 17.06.2021

**4. Ceza Dairesi         2021/4679 E.  ,  2021/19871 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hakaret, tehdit

HÜKÜMLER : Beraat, ceza verilmesine yer olmadığına

KARAR

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü;

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede:

A- Tehdit eylemlerine ve yükletilen suça yönelik O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz iddiaları yerinde görülmediğinden tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKÜMLERİN ONANMASINA,

B- Hakaret suçundan kurulan hükümlerin temyizine gelince; başkaca nedenler yerinde görülmemiştir

Ancak;

1- Dinlenen tanıkların sanıkların karşılıklı hakaret ve tehdit ettiğini doğrulamamasına karşın tanık anlatımları bölünerek tehdit suçundan beraat, hakaret suçundan da beraat yerine ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi,

2- Kabule göre de;

a- TCK’nın 129/3. maddesi gereğince ceza verilmesine yer olmadığına kararı verilirken “CMK’nın 223/4-c” maddesinin gösterilmemesi,

b- TCK'nın 129/3. maddesine göre ceza verilmesine yer olmadığına karar verilmesi suç ve suçluluğu ortadan kaldırmayacağından, CMK'nın 328. maddesi uyarınca sanıkların sebebiyet verdiği yargılama giderlerinden sorumlu tutulması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı ve O Yer Cumhuriyet Savcısının temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden, tebliğnameye uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 17/06/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/685, Karar No: 2018/14959, Tarih: 25.10.2018

**13. Ceza Dairesi         2018/685 E.  ,  2018/14959 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Çocuk Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuklar hakkında zamanaşımı süresi içinde iş yeri dokunulmazlığının ihlali suçundan işlem yapılması olanaklı görülmüştür.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuklar tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz itirazları da yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-Suça konu eylem nedeniyle iadenin soruşturma aşamasında gerçekleşmiş olması karşısında, 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesi uyarınca yapılan etkin pişmanlık indirim oranının, hak ve adalet ilkesi gereğince aynı kanunun 168/2. maddesinde belirtilen “1/2” indirim oranından fazla olması gerektiği gözetilmeden yasal ve yeterli olmayan gerekçeyle yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Suça sürüklenen çocuklar hakkında kurulan hükümde cezadan indirim yapılmasını öngören şahsi sebebe ilişkin 5237 sayılı TCK'nın 168/1. maddesinin, suça sürüklenen çocukların yaşı nedeniyle indirimi öngören aynı Kanun'un 31/3 maddesinden önce uygulanması suretiyle TCK'nın 61. maddesine aykırı davranılması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuklar müdafiinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükümlerin açıklanan nedenle istem gibi BOZULMASINA, 25.10.2018 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/4566, Karar No: 2015/4578, Tarih: 19.03.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/4566 E.  ,  2015/4578 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 19/03/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2013/17218, Karar No: 2014/3488, Tarih: 18.02.2014

**1. Hukuk Dairesi         2013/17218 E.  ,  2014/3488 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : KARAPINAR ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 19/12/2012

NUMARASI : 2010/280-2012/347

Taraflar arasında görülen elatmanın önlenmesi ve ecrimisil davası sonunda, yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar davacı tarafından yasal süre içerisinde temyiz edilmiş olmakla dosya incelendi, Tetkik Hakimi raporu okundu, açıklamaları dinlendi. Gereği görüşülüp düşünüldü.

Dava, paydaşlar arasında el atmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece; taraflar arasında taksim yapılmadığı, fiili kullanma biçiminin oluşmadığı, davalıların çekişmeli taşınmazın fen bilirkişi tarafından düzenlenen krokili raporda B ile işaretlenen bölümünü 2004 yılından buyana kullandıkları, davacı tarafından noterde keşide edilen 12.08.2010 tarihli ihtarname ile davalıların intifadan men edildikleri, ancak ihtarnamenin keşide edildiği tarih ile dava tarihi arasındaki dönem itibariyle tarla cinsli taşınmazdan gelir elde edilemeyeceği gerekçesiyle davacının payına yönelik el atmanın önlenmesine, ecrimisil isteğinin reddine karar verilmiştir.

Dosya içeriği ve toplanan tüm delilerden; Çekişme konusu 3712 parsel sayılı 49.350 m² yüzölçümündeki taşınmazın tarla cinsi ile davacı F. B., davalılardan İhsan Köse ve dava dışı kardeşleri adlarına paylı mülkiyet üzere kayıtlı olduğu, taşınmazın öncesinde tarafların miras bırakanı (babaları) C. B. adına kayıtlı iken davacının taşınmazdan faydalanma isteğini içerir 02.07.2003 tarihli dilekçe ile iştirak halinde mülkiyetin müşterek mülkiyete çevrilmesi davası açtığı, Emirgazi Sulh Hukuk Mahkemesinin 2003/54E-2003/91K sayılı ilamıyla davanın kabulüne karar verildiği, temyiz edilmeksizin 09.09.2003 tarihinde kesinleştiği, tapuda infaz işlemlerinin yapıldığı, davacı ile davalılardan İhsan'ın baba bir ana ayrı kardeş oldukları, İhsan'ın annesinin babalarından önce öldüğü, miras bırakan Fa.. B..ı'nın 1984 yılında ölümünden sonra mirasçıları arasında sözlü paylaşım yapıldığı, taşınmazın davacının annesi Raziye'ye kaldığı, Raziye'nin 2000 yılında ölümüyle Raziye'nin çocukları arasında yapılan paylaşım sonucu taşınmazın davacıya ve dava dışı kardeşleri Fatma, Zehra ve Fadimeana'ya kaldığı, ancak Raziye'nin ölümünden sonra davalıların taşınmazda hak iddia ettileri, 2004 yılından bu yana taşınmazı davalıların ve paydaşlardan dava dışı Fatma, Zehra ve Fadimeana'nın kullandıkları ve davacının taşınmazı kullanmasına davalıların engel oldukları, bu sebeple taraflar arasında kavgaların ve tartışmaların olduğu, davalılardan Mustafa'nın Karapınar Sulh Ceza Mahkemesinin 26.06.2007 gün 2006/131E-2007/248K sayılı ilamıyla davacıya etkili eylemde bulunmak suçundan ceza aldığı, temyiz incelemesinden geçerek 23.11.2010 tarihinde kesinleştiği, davacının son olarak 12.08.2010 tarihinde taşınmazdan uzun yıllardır faydalanamadığını belirterek faydalanma ve ecrimisil istekli ihtarname keşide ettiği, ihtarnamenin davalılara 12.08.2010 tarihinde tebliğ edildiği, taraflar arasında tüm mirasçıların katılımıyla yazılı taksim sözleşmesi yapılmadığı, fiili kullanma biçiminin oluşmadığı, anlaşılmaktadır.

Bu durumda uyuşmazlık 4721 sayılı TMK'nin müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Bu durumda uyuşmazlık 4721 sayılı TMK'nin müşterek mülkiyet hükümlerine göre çözümlenmelidir.

Hemen belirtilmelidir ki, dava konu taşınmazda davacı ile davalılardan İ. K. paydaş olup diğer davalılar ise taşınmazın bir bölümünü babaları İhsan Köse'ye teban babalarıyla birlikte kullanmaktadırlar. Kural olarak, men edilmedikçe paydaşlar birbirlerinden ecrimisil isteyemezler. İntifadan men koşulunun gerçekleşmesi de, ecrimisil istenen süreden önce davacı paydaşın davaya konu taşınmazdan ya da gelirinden yararlanmak isteğinin davalı paydaşa bildirilmiş olmasına bağlıdır. Ancak, bu kuralın yerleşik yargısal uygulamalarla ortaya çıkmış bir takım istisnaları vardır. Bunlar; ecrimisil istenen taşınmazın (bağ, bahçe, işyeri gibi) doğal ürün veren yada kiraya verilerek hukuksal semere elde edilen yerlerden olması, paylı taşınmazı işgal eden paydaşın bu yerin tamamında hak iddiası ve diğerlerinin paydaşlığını inkar etmesi, paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşma sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belirli bulunması, davacı tarafından diğer paydaşlar aleyhine daha önce bu taşınmaza ilişkin, elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri davalar açılması ve icra takibi yapılması halleridir. Bundan ayrı, taşınmazın getirdiği ürün itibariyle de, kendiliğinden oluşan ürünler; biçilen ot, toplanan fındık, çay yahut muris tarafından kurulan işletmenin yahut, başlı başına gelir getiren işletmelerin işgali halinde intifadan men koşulunun oluşmasına gerek bulunmamaktadır.

Yine paydaşlar arasında yapılan kullanım anlaşması sonucu her paydaşın yararlanacağı ortak taşınmaz veya bölümlerinin belli bulunması, davacı paydaş tarafından davalı paydaş aleyhine bu taşınmaza ilişkin elatmanın önlenmesi, ortaklığın giderilmesi, ecrimisil ve benzeri dava açılması hallerinin bulunması durumunda ve davaya konu taşınmazın kamu malı olması durumunda yine intifadan men koşulu aranmaz.

İntifadan men koşulunun gerçekleştiği iddiası, her türlü delille kanıtlanabilecektir. (Yargıtay Hukuk Genel Kurulunun 27.02.2002 gün ve 2002/3-131 E, 2002/114 K sayılı ilamı)

Somut olayda, davacı tarafından taşınmazdan yararlanma istekli olarak açılan iştirak halindeki mülkiyetin müşterek mülkiyete çevrilmesi davası, taraflar arasında çekişmeli taşınmazdan kaynaklanan tartışma ile kavgaların varlığı, hatta davalılardan Mustafa'nın davacıya etkili eylemde bulunmak suçundan ceza almış olması ve tanık anlatımları karşısında davalıların noterde keşide edilen ihtarmenin tebliğ edildiği tarihten çok önce intifadan men edildiklerinin kabulü gerekir. Dosya kapsamından davalıların 2004 yılından bu yana çekişmeli yeri davacıya kullandırtmadıkları anlaşıldığından isteğe uygun olarak dava tarihinden geriye doğru 5 yıllık dönem için davacının payı oranında bilirkişi incelemesiyle belirlenecek ecrimisile hükmedilmesi gerekirken dosya kapsamına uygun düşmeyen gerekçe ile yazılı şekilde karar verilmesi doğru değildir.

Davacının bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile hükmün açıklanan nedenlerden ötürü (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 18.02.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/12426, Karar No: 2023/19183, Tarih: 31.05.2023

**4. Ceza Dairesi         2021/12426 E.  ,  2023/19183 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SAYISI :2015/26 E. 2016/83 K.

SUÇ : Hakaret

HÜKÜM : Beraat

TEBLİĞNAME GÖRÜŞÜ : Onama

Sanık hakkında kurulan hükmün; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun'un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun'un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu'nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir olduğu, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükmü temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun'un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun'un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir sebeplerin bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

1. Yukarıda tarih ve sayısı belirtilen incelemeye konu Yerel Mahkemenin kararı ile sanık hakkında hakaret suçundan, uygulama maddesi gösterilmeksizin beraat kararı verilmiştir.

2. Tebliğnamede hükmün onanması yönünde görüş bildirilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Katılan vekilinin temyiz isteği, sanığın müvekkiline söylediği sözlerin hakaret suçunun unsurlarını taşıdığına ve ... ortamında suçun işlenmesi sebebiyle 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu'nun 125 inci maddesinin dördüncü fıkrasının da oluştuğuna ve re'sen tespit edilecek sebeplerle hükmün bozulması talebine yönelik olduğu belirlenmiştir.

III. OLAY VE OLGULAR

Katılanın organizasyon şirketi ortağı olup sanıkla iş nedeniyle tanıştığı, katılanın sanık vasıtası ile iş yaptığı tasarımcıya aralarındaki iş ilişkisinden kaynaklı borcunu ödemediği, bu duruma sinirlenen sanığın ... adlı sosyal paylaşım sitesinde 30.08.2014 tarihinde ... kullanıcı adıyla "... ...'i tanıyormusunuz.... ....ifşa etmekte de sakınca görmüyorum. Bu sektörde düzgün iş yapamayacaksın iki yıl boyunce 750 TL ödeyemeyeceksen yada umursamayacaksan ifşa edilmeyi bal gibi hakediyorsun ....utanmazca gelip.... diyebilen bir insana daha ne denilebilir bilmiyorum. ..adam olun açın telefonunuzu ezile ezile özür dileyin... " şeklinde ve yine 30.08.2014 tarihinde "... emin ol daha çok uğraşacağım. Müşteriniz olan ... de müşterilerinizede mail atacağım, gerçekten uğraşacağım çünkü senin yaptığın şey çok ayıp." şeklinde paylaşım yaparak hakaret ettiği iddiasıyla kamu davası açıldığı, Yerel Mahkemece sanığın iddianameye konu sözlerinin hakaret suçunu oluşturmadığı gerekçesiyle beraat kararı verildiği belirlenmiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, iddianameye konu sözlerin hakaret suçunu oluşturmadığına dair Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine ve incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

IV. GEREKÇE

1. Yapılan duruşmaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, iddianameye konu sözlerin hakaret suçunu oluşturmadığına dair Mahkemenin yargılama sonuçlarına uygun şekilde oluşan inanç ve takdirine ve incelenen dava dosyası içeriğine göre, katılan vekilinin diğer temyiz sebepleri yerinde görülmemiştir.

2. Sanık hakkında kurulan hükümde Yargıtay tarafından düzeltilmesi mümkün görülen beraat kararının dayanağını oluşturan uygulama maddesinin hükümde gösterilmemesi suretiyle 5271 sayılı Kanun'un 230 ncu maddesinin ikinci fıkrası ve 232 nci maddesinin altıncı fıkrasına aykırı davranılması hususu dışında hukuka aykırılık görülmemiştir.

V. KARAR

Gerekçe bölümünün (2) numaralı bendinde açıklanan nedenle katılan vekilinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükmün, 1412 sayılı Kanun'un 321 inci maddesi gereği BOZULMASINA, bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden aynı Kanunun 322 nci maddesi gereği temyiz edilen kararın açıklanan noktasındaki hüküm fıkrasına "5271 sayılı Kanun'un 223 üncü maddesinin ikinci fıkrasının (a) bendi uyarınca'' ibaresinin eklenmesi suretiyle hükmün, Tebliğname'ye uygun olarak, oy birliğiyle DÜZELTİLEREK ONANMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

31.05.2023 tarihinde karar verildi.