muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/1270, Karar No: 2011/40982, Tarih: 08.12.2011

**2. Ceza Dairesi         2010/1270 E.  ,  2011/40982 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 2 - 2008/91839

MAHKEMESİ : Hatay 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 14/12/2007

NUMARASI : 2007/846

SUÇ : Elektrik enerjisi hırsızlığı

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya içeriğine göre diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir. Ancak;

Ana sigorta çıkışından ek kablo ile ölçüm dışı kaçak elektrik kullanıldığına dair suç tutanağı kapsamı ve sanığın savunmasında sigortalar attığı için ana sigortadan ek kablo ile kaynak makinesine elektrik aldıklarını ileri sürmesi karşısında; kaçak kullanım şeklinin saptanması için tutanak düzenleyici tanıklar dinlenip, tanıklardan ana sigortadan ek kablo ile alınan elektriğin nerede kullanıldığı sorulup, kaçak kullanım şekli açıklığa kavuşturulduktan sonra diğer delillerle birlikte sanığın hukuki durumunun değerlendirilmesi gerekirken eksik inceleme ile yazılı şekilde beraat kararı verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten dolayı istem gibi BOZULMASINA, 08/12/2011 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/4508, Karar No: 2006/6525, Tarih: 14.11.2006

**(Kapatılan)15. Hukuk Dairesi         2006/4508 E.  ,  2006/6525 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Hukuk Hakimliği

Yukarıda tarih ve numarası yazılı hükmün temyizen tetkiki davacı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla dosyadaki kağıtlar okundu gereği konuşulup düşünüldü:

- K A R A R -

Dava, İİK.nun 277 ve devamı maddelerinde düzenlenen tasarrufun iptâli istemine ilişkin olup, mahkemece bedeller arasında fark bulunmadığından dava reddedilmiş, karar davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece hükme esas alınan bilirkişi raporunda taşınmaz arsa vasfıyla değerlendirilip kıymet takdir edilmiştir. Oysa davacı bu yerin üzerinde bina olduğunu, satılan yerin, arsa payı değil bağımsız bölüm olduğunu, deprem hasarı nedeniyle yıkıldığı için arsa olarak görüldüğünü ileri sürmüştür. Dosyada mevcut tapu kaydının incelenmesinde, çok sayıda satışların yapıldığı anlaşılmaktadır. Bu durumda mahkemece, dava konusu yerin arsa mı yoksa bağımsız bölüm mü olduğunun taraflardan sorularak tespit edilmesi, bu konuda ibraz olunacak delillerin incelenmesi, tasarrufun konusunun bağımsız bölüm olduğunun anlaşılması halinde bilirkişilerden buna göre değeri tespit ettirilerek davanın sonuçlandırılması gerekir.

Kabule göre de, takdir olunan vekalet ücretinin icra takibine konu alacak ile tasarrufa konu malın hangisi değer olarak az ise o miktardan hesaplanması yerine bu husus gözetilmeden tarifeye aykırı hesaplanması da bozma nedenidir. Karar belirtilen sebeplerle bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan sebeplerle hükmün temyiz eden davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine, 14.11.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/14467, Karar No: 2013/23413, Tarih: 24.06.2013

**12. Hukuk Dairesi         2013/14467 E.  ,  2013/23413 K.**

**"İçtihat Metni"**

ESAS NO : 2013/14467

KARAR NO : 2013/23413

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki taraflarca istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü:

1-Borçlu şirketin temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, temyiz olunan kararda yazılı gerekçelere göre yerinde bulunmayan temyiz sebeplerinin REDDİNE,

2- Alacaklının temyiz itirazları yönünden;

Şikayetçi borçlu şirketçe, 02.08.2012 tarihli haciz tutanağı ile haczedilen malların, işin ve ticari faaliyetin devamı için gerekli olduğunu bu nedenle haczedilemeyeceğini ileri sürülmüş, mahkemece şikayetin kısmen kabulü ile haczedilen 1 adet 400 KVA STS marka trafo üzerindeki haczin kaldırılmasına, diğer istemlerin reddine karar verilmiştir.

Bir malın haczedilebilirliği yönünden “meslek” ve “teşebbüs” kavramaları birbirinden ayırt edilmesi gerekir. Borçlunun icra ettiği işte kişisel emek ve faaliyeti ön planda ise bu bir meslektir. Borçlunun yaptığı işte yardımcı iş gücü ve sermaye unsurları ağırlıkta ise teşebbüs söz konusudur.

Bu durumda mahkemece, sermaye unsurunun ağır bastığı fabrikada trafonun haczedilmesine dair icra memurunun işleminde yasaya aykırı bir husus bulunmadığından şikayetin reddine karar verilmesi gerekirken, trafonun fabrikadan sökülmesi halinde faaliyetin durmasına sebebiyet vereceğinden bahisle yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  :Alacaklının temyiz itirazlarının kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK'nun 366 ve HUMK'nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), peşin alınan harcın istek halinde iadesine, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 24.06.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2023/8927, Karar No: 2024/4680, Tarih: 24.06.2024

**2. Hukuk Dairesi         2023/8927 E.  ,  2024/4680 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Adana Bölge Adliye Mahkemesi 2. Hukuk Dairesi

SAYISI : 2021/1377 E., 2023/1256 K.

KARAR : Esastan ret

İLK DERECE MAHKEMESİ : Hatay 3. Aile Mahkemesi

SAYISI : 2019/41 E., 2021/144 K.

Taraflar arasındaki boşanma ve ziynet alacağı davasından dolayı yapılan yargılama sonunda İlk Derece Mahkemesince davanın kabulü ile tarafların boşanmalarına, ziynet alacağı davasının tefrikine karar verilmiştir.

Kararın taraf vekillerince istinaf edilmesi üzerine Bölge Adliye Mahkemesince başvurunun esastan reddine karar verilmiştir.

Bölge Adliye Mahkemesi kararı davacı kadın vekili tarafından temyiz edilmekle; kesinlik, süre, temyiz şartı ve diğer usul eksiklikleri yönünden yapılan ön inceleme sonucunda, temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten ve Tetkik Hâkimi tarafından hazırlanan rapor dinlendikten sonra dosyadaki belgeler incelenip gereği düşünüldü:

I. DAVA

Davacı kadın vekili dava dilekçesinde özetle; tarafların 2000 yılında evlendiklerini, bu evliliklerinden 3 çocuklarının olduğunu, müvekkilinin ev hanımı olduğunu davalını ise bazı günlerde günlük işlerde çalıştığını, müvekkilinin evliliğin kendisine yüklediği sorumlulukları yerine getirdiğini, davalının sorumluluklarını yerine getirmediğini, davalının yılın büyük çoğunluğunda çalışmadığını, müvekkilinin ev hanımı olmasına rağmen çeşitli günlük işlerde çalışarak geçimlerini sağlamaya çalıştığını, ancak davalının evde olmasından dolayı sürekli olarak tartıştıklarını, bu tartışmalarda davalının müvekkiline hakaret ve tehdit ettiğini, bu durumlara çocukların defalarca şahit olduğunu, davalının evi ve çocuklarla ilgilenmediğini, çocuklara hiç bir alanda yardım etmediğini, müvekkilinin ailesiyle görüşmesine izin vermediğini, davalı lehine uzaklaştırma kararı olduğunu, davalının bu davranışlarından dolayı evliliğin çekilmez hale geldiğini, bu nedenlerle tarafların boşanmalarına, velâyete muhtaç ortak çocu çocukların velâyetlerinin annelerine verilmesine, çocuklar ve müvekkili lehine nafakaya hükmedilmesine, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin davalı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

II. CEVAP

II. CEVAP

Davalı erkek vekili cevap dilekçesinde özetle; dava dilekçesinde belirtilen hususların gerçek olmadığını, davacının müvekkiline psikolojik baskı yaptığını, hareketlerine çocukların bile anlam veremediğini, taraflar arasında tartışma yaşandığını ancak bu tartışma esnasında müvekkilinin davacıyı tehdit ve hakaret ettiği iddiaların gerçek olmadığını, davacının hergün öğleden sonra Antakya'ya ailesiyle görüşmeye gittiğini, müvekkilinin davacının ailesiyle görüşmesine hiç bir zaman karşı çıkmadığını, müvekkilinin hastanede tedavi gördüğünü ve bu nedenle çalışmakta zorlandığını, ancak buna rağmen günlük işlere giderek evin ve çocuklarının ihtiyaçlarını elinden geldiği kadar karşılamaya çalıştığını, davacının evde olmadığı zamanlarda müvekkilinin çocuklara baktığını, müvekkilinin çocuklarını çok sevdiğini ve onlara iyi baktığını, buna rağmen davacının sürekli gezdiğini, müvekkilinin evliliği boyunca davacıdan hiç bir şey istemediğini, davacının sorumluluklarını yerine getirmediğini, ortada sorun olmamasına rağmen çocukları müvekkilinden uzaklaştırdığını, yok yere şikayetçi olarak müvekkili hakkında uzaklaştırma kararı aldırdığını, tarafların köyden Antakya'ya taşınmalarından sonra tartışmalarının başladığını, davacının müvekkilini sürekli terslediğini, ziynet eşyalarını da alıp gittiğini, bu nedenlerle öncelikle davanın reddine, mahkemenin boşanmaya karar vermesi durumunda çocukların velâyetlerinin müvekkiline verilmesine, ziynet taleplerinin reddine, yargılama gideri ve vekâlet ücretinin davacı tarafa yükletilmesine karar verilmesini talep etmiştir.

III. İLK DERECE MAHKEMESİ KARARI

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararıyla; davalı erkek eşe hakaret etmek, tehdit etmek, düzenli bir işte çalışmayarak birlik giderlerine katılma yükümlülüğüne aykırı davranmak vakıalarından dolayı tam kusurlu, davacı kadının ise bir kusurunun bulunmadığı kabul edilerek, eşlerin 4721 sayılı Türk Medeni Kanunu'nun (4721 sayılı Kanun) 166 ncı maddesinin birinci fıkrası uyarınca boşanmalarına, ortak çocuklar 2004 d.lu Mehmet, 2010 d.lu Hüseyin'in velâyetlerinin babaya verilmesine, anne ile kişisel ilişki kurulmasına, talep olmadığından maddî-manevî tazminat, nafaka(iştirak-yoksulluk) hakkında karar verilmesine yer olmadığına karar verilmiştir.

IV. İSTİNAF

A. İstinaf Yoluna Başvuranlar

İlk Derece Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı taraf vekilleri istinaf başvurusunda bulunmuştur.

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesinin doğru olmadığı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın reddedilen kısımları yönünden davalı taraf lehine vekâlet ücreti verilmemesinin hatalı olduğundan bahisle katılma yoluyla vekâlet ücreti yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

B. İstinaf Sebepleri

1. Davacı kadın vekili istinaf dilekçesinde özetle; ortak çocukların velâyetlerinin babaya verilmesinin doğru olmadığı yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

2. Davalı erkek vekili istinaf dilekçesinde özetle; davanın reddedilen kısımları yönünden davalı taraf lehine vekâlet ücreti verilmemesinin hatalı olduğundan bahisle katılma yoluyla vekâlet ücreti yönünden istinaf yoluna başvurmuştur.

C. Gerekçe ve Sonuç

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda tarih ve sayısı belirtilen kararı ile yapılan yargılama, tarafların ekonomik sosyal durumları, sosyal inceleme raporu, idrak çağındaki çocukların velâyet konusundaki duruşmadaki beyan ve talepleri ile toplanan diğer deliller birlikte değerlendirildiğinde, İlk Derece Mahkemesinin bu kararında usul ve esasa ilişkin herhangi bir aykırılığın bulunmadığı, bununla ilgili hükme etki edecek tüm delillerin dava dosyası içerisinde toplandığı, kanunun olaya uygulanmasında ve gerekçede hata edilmediği, çocukların üstün menfaati gereğince verilen kararların usul ve kanuna uygun olduğu; davalı taraf, her ne kadar kendisini vekil ile temsil ettirmiş ise de davalı tarafın karşı davası ya da birleşen bir davasının olmadığı, davacı kadının ise açmış olduğu boşanma davasının kabulüne karar verildiği, davacı tarafın boşanmanın eki niteliğindeki bir kısım taleplerinin reddi kararının da vekâlet ücreti gerektirmediği gerekçesiyle istinaf başvurularının ayrı ayrı esastan reddine karar verilmiştir.

V. TEMYİZ

A. Temyiz Yoluna Başvuranlar

Bölge Adliye Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı davacı kadın vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

B. Temyiz Sebepleri

Davacı kadın vekili; velâyet yönünden kararın bozulmasını talep etmiştir.

C. Gerekçe

1. Uyuşmazlık ve Hukuki Nitelendirme

Uyuşmazlık, açılan boşanma davasında velâyet hükmünün çocuğun üstün yararı ve dosya kapsamına uygun olup olmadığı,

2. İlgili Hukuk

4721 sayılı Kanun'un 4 üncü maddesi, 166 ncı maddesi, 169 uncu maddesi, 330 uncu maddesi, 336 ncı maddesi, 336 asıl olup genel olarak 335 ila 351 arasında düzenlendi. 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun (6100 sayılı Kanun) 369 uncu, 370 inci ve 371 inci maddeleri. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 3 üncü maddesi. Birleşmiş Milletler Çocuk Hakları Sözleşmesi 12 nci maddesi. Çocuk Haklarının Kullanılmasına dair Avrupa Sözleşmesi 3 üncü ve 6 ncı maddeleri.

3. Değerlendirme

1.Bölge Adliye Mahkemelerinin nihai kararlarının bozulması 6100 sayılı Kanun'un 371 inci maddesinde yer alan sebeplerden birinin varlığı hâlinde mümkündür.

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

2.Temyizen incelenen karar, tarafların karşılıklı iddia ve savunmalarına, dayandıkları belgelere, uyuşmazlığa uygulanması gereken hukuk kuralları ile hukuki ilişkinin nitelendirilmesine, dava şartlarına, yargılama ve ispat kuralları ile kararda belirtilen gerekçelere göre usul ve kanuna uygun olup davacı kadın vekili tarafından temyiz dilekçesinde ileri sürülen nedenler kararın bozulmasını gerektirecek nitelikte görülmemiştir.

VI. KARAR

Açıklanan sebeplerle;

Temyiz olunan Bölge Adliye Mahkemesi kararının 6100 sayılı Kanun'un 370 inci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ONANMASINA,

Aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz edene yükletilmesine,

Dosyanın İlk Derece Mahkemesine, kararın bir örneğinin Bölge Adliye Mahkemesine gönderilmesine,24.06.2024 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/2669, Karar No: 2020/268, Tarih: 10.03.2020

**Hukuk Genel Kurulu         2016/2669 E.  ,  2020/268 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

1. Taraflar arasındaki “tespit” davasından dolayı yapılan yargılama sonunda, İstanbul 20. İş Mahkemesince verilen dava dilekçesinin yetki yönünden reddine ilişkin karar davacı vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine Yargıtay 10. Hukuk Dairesince yapılan inceleme sonunda bozulmuş, Mahkemece Özel Daire bozma kararına karşı direnilmiştir.

2. Direnme kararı davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

3. Hukuk Genel Kurulunca dosyadaki belgeler incelendikten sonra gereği görüşüldü:

I. YARGILAMA SÜRECİ

Davacı İstemi:

4. Davacı vekili 19.03.2015 harç tarihli dava dilekçesinde; müvekkilinin Kurum nezdinde 15736128 sigorta sicil numarası ile kayıtlı olduğunu, Hasan Kaya unvanlı işyerinde 01.10.1984 tarihinden itibaren çalışmasına rağmen Kurum tarafından prim ödemelerinin yapılmadığı gerekçesiyle bu tarihin sigorta başlangıcı olarak kabul edilmediğini ileri sürerek 01.10.1984 tarihinin sigorta başlangıç tarihi olarak tespiti ile 11.11.2013 tarihli ve 18079642 sayılı Kurum işleminin iptalini talep etmiştir.

Davalı Cevabı:

5. Davalı ... vekili (SGK) 03.07.2015 havale tarihli cevap dilekçesinde; davacı tarafından 01.10.1984 tarihinin sigorta başlangıcı olarak kabul edilmesinin talep edildiğini, işe giriş bildirgesinin verildiği Hasan Kaya unvanlı işyerinin 6835.38.01 sicil numarası ile 01.11.1983 tarihinden itibaren kanun kapsamına alındığını ve işyerinin Kırşehir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün bağlı olduğunu, davanın yetkili mahkeme olan Kırşehir İş Mahkemelerinde görülmesi gerektiğini, bu nedenle yetki itirazında bulunduklarını belirterek davanın reddinin gerektiğini savunmuştur.

İlk Derece Mahkemesinin Kararı:

6. İstanbul 20. İş Mahkemesinin 09.07.2015 tarihli ve 2015/170 E., 2015/349 K. sayılı kararı ile; davacının çalıştığını iddia ettiği işyerinin Kırşehir'de bulunduğu, Kurum adına işlem yapmaya yetkili ve işlemi yapan şubenin Kırşehir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü olduğu gerekçesiyle dava dilekçesinin yetki yönünden reddine, dosyanın yetkili ve görevli Kırşehir Nöbetçi İş Mahkemesine gönderilmesine karar verilmiştir.

Özel Dairenin Bozma Kararı:

7. İstanbul 20. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 10. Hukuk Dairesince 22.12.2015 tarihli ve 2015/20022 E., 2015/22895 K. sayılı kararı ile; "... Dava, 01.10.1984 tarihinin sigorta başlangıcı sayılması ve Kurumun aksi yöndeki işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde yetki yönünden reddine karar verilmiştir.

Özel Dairenin Bozma Kararı:

7. İstanbul 20. İş Mahkemesinin yukarıda belirtilen kararına karşı süresi içinde davacı vekili temyiz isteminde bulunmuştur.

8. Yargıtay 10. Hukuk Dairesince 22.12.2015 tarihli ve 2015/20022 E., 2015/22895 K. sayılı kararı ile; "... Dava, 01.10.1984 tarihinin sigorta başlangıcı sayılması ve Kurumun aksi yöndeki işleminin iptali istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde yetki yönünden reddine karar verilmiştir.

5510 sayılı Kanunda, bu Kanunun uygulanmasından doğan uyuşmazlıklarda hangi yer mahkemesinin yetkili olduğu konusunda açıklık olmaması nedeniyle, yetkili mahkemenin, 6100 sayılı Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun yetkiye ilişkin genel hükümleri gözetilerek belirlenmesi gerekmektedir. Nitekim 5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanununun 15. maddesinde “bu kanunda açıklık bulunmayan durumlarda Hukuk Usulü Muhakemeleri Kanunu hükümlerinin uygulanacağı” hükmü öngörülmüştür. Hukuk Muhakemeleri Kanunu'nun 14. maddesinde “Bir şubenin işlemlerinden doğan davalarda, o şubenin bulunduğu yer mahkemesi de yetkilidir” hükmü düzenlenmiştir.

Diğer taraftan iş davalarının en kısa sürede sonuçlandırılması yasa hükmü gereği olup, konuya sosyal güvenlik açısından da bakıldığında yetkiye ilişkin genel usul kurallarının katı biçimde uygulanması, bu hukuk dalının amacı ile de bağdaştırılamaz. Kural olarak dar gelirli durumda bulunan sigortalının haklarını teslimde zorlaştırıcı değil, yasaların olanak verdiği ölçüde olabildiğince kolaylaştırıcı olunmalıdır.

01.10.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6100 sayılı Kanunun yetki itirazının ileri sürülmesi başlıklı 19. maddesinde, "Yetkinin kesin olduğu davalarda, mahkeme yetkili olup olmadığını, davanın sonuna kadar kendiliğinden araştırmak zorundadır; taraflar da mahkemenin yetkisiz olduğunu her zaman ileri sürebilir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, yetki itirazının, cevap dilekçesinde ileri sürülmesi gerekir. Yetki itirazında bulunan taraf, yetkili mahkemeyi; birden fazla yetkili mahkeme varsa seçtiği mahkemeyi bildirir. Aksi takdirde yetki itirazı dikkate alınmaz. Mahkeme, yetkisizlik kararında yetkili mahkemeyi de gösterir. Yetkinin kesin olmadığı davalarda, davalı, süresi içinde ve usulüne uygun olarak yetki itirazında bulunmazsa, davanın açıldığı mahkeme yetkili hâle gelir." denilmektedir.

6100 sayılı HMK’nin 127. maddesinde, cevap dilekçesini verme süresinin, dava dilekçesinin davalıya tebliğinden itibaren iki hafta olduğu, 116/1-a maddesinde kesin yetki kuralının bulunmadığı hâllerde yetki itirazının ilk itirazlar içinde sayıldığı ve 117/1.maddesinde de ilk itirazların hepsinin cevap dilekçesinde ileri sürülmek zorunda olduğu belirtilmiştir.

İncelenen dosyada, dava dilekçesi 06.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekili tarafından verilen 03.07.2015 tarihli cevap dilekçesinde yetki itirazında bulunulduğu mahkemece davalı Kurum vekilinin yetki itirazının süresinde olmamasına rağmen kabul edilerek karar verildiği anlaşılmıştır.

İncelenen dosyada, dava dilekçesi 06.04.2015 tarihinde tebliğ edildiği, davalı vekili tarafından verilen 03.07.2015 tarihli cevap dilekçesinde yetki itirazında bulunulduğu mahkemece davalı Kurum vekilinin yetki itirazının süresinde olmamasına rağmen kabul edilerek karar verildiği anlaşılmıştır.

Davacının, sigorta başlangıç tarihi olarak 01.10.1984 tarihi olarak tespit ile davalı kurumun aksi yöndeki işleminin iptali istemine ilişkin davanın mahkemece, yetkili mahkemenin Kırşehir Mahkemeleri olması nedeniyle reddine karar verilmiştir. Her ne kadar işe giriş bildirgesi Sosyal Güvenlik Kurumu Kırşehir Bölge Müdürlüğüne verilmişse de; İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü tarafından davacının 01.10.1984 tarihinin emeklilik yönünden işe başlangıç tarihi olarak alınmayacağı yönünde işlem tesis etmiş olması nedeniyle (dava konusu işlemin İstanbul’da yapılmış olması nedeniyle) davanın İstanbul’da görülüp karara bağlanması gerekirken Kırşehir İş Mahkemesinin yetkili olduğundan bahisle, yetkisizlik kararı verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

O hâlde, davacı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır..." gerekçesi ile karar bozulmuştur.

Direnme Kararı:

9. İstanbul 20. İş Mahkemesinin 30.06.2016 tarihli ve 2016/171 E., 2016/469 K. sayılı kararı ile; iş mahkemelerinin yetkilerinin kamu düzeninden olduğu ve bu nedenle hâkimin yetki konusunu resen göz önüne alması gerektiği, davacı vekilinin mahkemeden müvekkiline yaşlılık aylığı bağlanması yönünde herhangi bir talebinin olmadığı, İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü tarafından davacının 01.10.1984 tarihinde çalışması bulunmadığından sonraki işe giriş tarihi 01.06.1997 olarak kabul edilerek davacının yaşlılık aylığı tahsis talebinin reddine karar verildiği, davacı vekilinin müvekkiline yaşlılık aylığı bağlanması yönünde bir talebi bulunmadığından dava konusu işlemin İstanbul'da yapıldığını söylemenin mümkün olmadığı, İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün davacının yaşlılık aylığı tahsis talebini değerlendirmeden önce davacının sigorta sicil dosyasını Kırşehir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünden getirtmesinin de davaya konu işlemin Kırşehir Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğü tarafından yapıldığını gösterdiği, davada istenilen sonuca ulaşılabilmesi için İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğünün 11.11.2013 tarihli ve 18079642 sayılı işleminin iptaline gerek bulunmadığı, söz konusu işlemde davacının sigorta başlangıç tarihinin 01.10.1984 tarihi olmadığının tespitine karar verilmediği, davacı vekilinin davayı açmadan önce İstanbul Sosyal Güvenlik İl Müdürlüğüne yapmış olduğu başvurunun somut olayda İstanbul İş Mahkemelerini de yetkili kılmaya yönelik dürüstlük kurallarına aykırı bir davranış olduğu gerekçesiyle ve önceki gerekçeler tekrar edilmek suretiyle direnme kararı verilmiştir.

Direnme Kararının Temyizi:

10. Direnme kararı süresi içinde davacı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

II. UYUŞMAZLIK