muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2019/3851, Karar No: 2019/9441, Tarih: 03.12.2019

**10. Hukuk Dairesi         2019/3851 E.  ,  2019/9441 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :İş Mahkemesi

Dava, 1479 sayılı Yasaya tabi sigortalılığının tespiti istemine ilişkindir.

Mahkemece, ilâmında belirtildiği şekilde davanın kabulüne karar verilmiştir.

Hükmün, davalı Kurum avukatı tarafından temyiz edilmesi üzerine, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldıktan ve düzenlenen raporla dosyadaki kağıtlar okunduktan sonra işin gereği düşünüldü ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Davacı sigortalıya ait vergi kayıt dönemlerini açık ve net bir şekilde gösterir belgelerin celbi ile eklendikten sonra dosyanın aynen gönderilmek üzere mahalline GERİ ÇEVRİLMESİNE, temyiz itirazlarının bu noksanlıklar giderilip dosya geldikten sonra incelenmesine 03.12.2019 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/19921, Karar No: 2017/1074, Tarih: 02.02.2017

**17. Ceza Dairesi         2015/19921 E.  ,  2017/1074 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Karşılıksız yararlanma

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK'nın 168/5. maddesinde; kamunun veya özel hukuk tüzel kişisinin uğradığı zararı, soruşturma tamamlanmadan önce tamamen tazmin etmesi halinde kamu davası açılmaz, düzenlemesinin getirildiği; kurum tarafından belirlenen zararın 19.11.2012 tarihinde sanık tarafından tamamen giderilmiş olduğu, CMK'nın 223/8. maddesi uyarınca kovuşturma koşulu gerçekleşmediğinden düşme kararı verilmesi gerektiği gözetilmeden ceza verilmesine yer olmadığı kararı verilmesi;

Bozmayı gerektirmiş, katılan vekilinin temyiz nedeni bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 02.02.2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6237, Karar No: 2016/21935, Tarih: 12.12.2016

**9. Hukuk Dairesi         2015/6237 E.  ,  2016/21935 K.**

**"İçtihat Metni"**

Y A R G I T A Y İ L A M I

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı ile bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, ücret, sefer prim ücreti alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkemece, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı, uluslararası tır şoförü olarak çalıştığını, 25/01/2008 tarihinde çalışmaya başladığını, davalı şirket bünyesinde "asgari ücret+sefer primi" sistemi ile çalıştığını, ayda ortalama 2 sefer yaptığını, davalı şirkette çalışırken 550 € olarak ödenen sefer primlerinin ekonomik kriz gerekçesiyle ve geri ödeneceği taahhüdü ile davacının rıza ve muvafakati alınmaksızın 2009 yılı başından itibaren 450 €'ya indirildiğini, aradaki farkın davacıya ödenmemesi ve hemen hemen tüm bayram ve genel tatiller de aralıksız çalıştırılmasına rağmen karşılığının ödenmemesi sigorta primlerinin eksik ödenmesi sefer primlerinin sigorta matrahını yansıtılmaması nedeniyle iş akdinin davacı tarafından 4857 sayılı Yasa'nın 24.maddesi gereğince eylemli olarak 15/02/2010 tarihinden itibaren feshedildiğini, davacının asgari ücret maaş alacaklarının aylık 190,00-TL eksik ödendiğini, ileri sürerek, kıdem tazminatı, bayram ve genel tatil ücreti, yıllık izin ücreti, ücret, sefer prim alacağını talep etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı, davacının vasıta şoförü olarak çalışmaya başladığını, yurtdışı seferinde insan kaçakçılığı yaptığından bahisle polis tarafından gözaltına alındığında polise verdiği ifadesinde kişi başı 100 € bedel ile anlaştığını beyan ve ikrar ettiğini, bu sebeple de iş akdinin 15/02/2010 tarihli disiplin kurulu kararı ile iyi niyet ve ahlak kurallarına uymaması ve şirket aracını kullanarak kaçak insan taşıması sebebi ile 4857 sayılı İş Yasa'sının 25/2 maddesi gereğince haklı nedenle fesihedildiğini, 2009 yılı başından itibaren sefer harcırahlarının 450 €’ya düşürülmesi, bayram ve genel tatil günlerinde çalıştırılmasına rağmen ücretinin ödenmediği, sigorta primlerinin eksik ödendiğinden bahisle iş akdinin 15/02/2010 tarihi itibari ile 4857 sayının 24.maddesi mucibince haklı nedenle feshettiği iddiasının gerçeği yansıtmadığını, 2008 yılının sonuna doğru tır taşımacılığı yapan firmalar, yurt dışı tır şoförlerine verilen harcırahın yüksek olduğunu gördüklerini, bu sebeple de orta Avrupa ülkelerine yapılan seferlerle ilgili olarak tır şoförlerine 450 € sefer harcırahı verilmesi hususunda şifahi mutabakata vardıklarını, bu tarihten sonra davalı şirkette çalışan yurt dışı tır şoförlerine ve bu tarihten sonra işe giren tır şoförlerine 450 € sefer harcırahı verildiğini, ayda 2 sefer yapıldığı iddiasının doğru olmadığını, davalı şirkette milli ve dini bayramlar ile genel tatil günlerinde çalışma yapılmadığını, harcamalar için verilen sefer harcırahının dikkate alınmamasının bunun ücret mahiyetinde olmadığını, davacının asgari ücretleri banka hesabına yatırıldığını, eksik ücrete ilişkin davacının herhangi bir itirazının olmadığını savunarak davanın davanın reddini istemiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti ve Yargılama Süreci:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacıya iş akdinin feshine ilişkin gönderilen ihtarnameye ilişkin insan kaçakçılığı yaptığına ilişkin iddiaya karşılık davacının hiçbir itirazda bulunmadığı böylece davacının ikrar etmiş olduğu bu sebepten dolayı iş akdinin haklı nedenle işveren tarafından feshedildiği gerekçesiyle davacının kıdem tazminatı alacağı talebinin reddine karar verilmiş, dosya içerisindeki banka kayıtları göz önüne alınarak davacının ücret alacağı bulunmadığı, davacının ihtirazi kayıt koymaksızın sefer primlerini almaya devam ettiği sefer primlerinin indirilmesinin işyeri kuralı haline dönüştüğü, böylece davacının bu iddiasını ispatlar yeterli kesin ve inandırıcı delil bulunmadığı gerekçesiyle ücret ve sefer prim alacağı talebinin reddine, yıllık izin ücreti ile bayram ve genel tatil ücreti alacaklarının kısmen kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

D) Temyiz:

Kararı davacı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında uyuşmazlık konusu, çalışma koşullarında işçi aleyhine esaslı değişiklik olup olmadığı noktasında toplanmaktadır.

İş hukukunun en tartışmalı alanlarından biri çalışma koşullarının tespiti ile bu koşulların uygulanması, değişiklik yapılması, en nihayet işçinin kabulüne bağlı olmayan değişiklik ile işverenin yönetim hakkı arasındaki ince çizginin ortaya konulmasıdır.

İş hukuku, işçi hakları yönünden sürekli ileriye yönelik gelişimci bir karaktere sahiptir. Bu anlayıştan hareket edildiğinde, işçinin haklarının iş ilişkisinin devamı sırasında daha ileriye götürülmesi, iş hukukunun temel amaçları arasındadır. Çalışma koşulları bakımından geriye gidişin işçinin rızası hilafına yapılamaması gerekir.

İş ilişkisinden kaynaklanan ve işin yerine getirilmesinde tabi olunan hak ve borçların tümü, “çalışma koşulları” olarak değerlendirilmelidir.

4857 sayılı İş Kanununun 22 nci maddesindeki, “işveren, iş sözleşmesiyle veya iş sözleşmesinin eki niteliğindeki personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ya da işyeri uygulamasıyla oluşan çalışma koşullarında esaslı bir değişikliği ancak durumu işçiye yazılı olarak bildirmek suretiyle yapabilir. Bu şekle uygun olarak yapılmayan ve işçi tarafından altı işgünü içinde yazılı olarak kabul edilmeyen değişiklikler işçiyi bağlamaz. İşçi değişiklik önerisini bu süre içinde kabul etmezse, işveren değişikliğin geçerli bir nedene dayandığını veya fesih için başka bir geçerli nedenin bulunduğunu yazılı olarak açıklamak ve bildirim süresine uymak suretiyle iş sözleşmesini feshedebilir. İşçi bu durumda 17 ila 21 inci madde hükümlerine göre dava açabilir” şeklindeki düzenleme, çalışma koşullarındaki değişikliğin normatif dayanağını oluşturur.

Çalışma koşullarının değişikliğinden söz edebilmek için öncelikle bu koşulların neler olduğunun ortaya konulması gerekir.

Sözü edilen 22 nci maddenin yanı sıra Anayasa, yasalar, toplu ya da bireysel iş sözleşmesi, personel yönetmeliği ve benzeri kaynaklar ile işyeri uygulamasından doğan işçi ve işveren ilişkilerinin bütünü, çalışma koşulları olarak değerlendirilmelidir.

İş sözleşmesinin esaslı unsurları olan işçinin iş görme borcu ile bunun karşılığında işverenin ücret ödeme borcu, çalışma koşullarının en önemlileridir. Bundan başka, işin nerede ve ne zaman görüleceği, işyerindeki çalışma süreleri, yıllık izin süreleri, ödenecek ücretin ekleri, ara dinlenmesi, evlenme, doğum, öğrenim, gıda, maluliyet ve ölüm yardımı gibi sosyal yardımlar da çalışma koşulları arasında yerini alır. İşçiye özel sağlık sigortası yapılması ya da işverence primleri ödenmek kaydıyla bireysel emeklilik sistemine dahil edilmesi de çalışma koşulları kavramına dahildir (Yargıtay 9.HD. 27.10.2008 gün 2008/29715 E, 2008/28944 K.).

Kanunların içinde ve üstünde bir yere sahip olan Anayasa’da çalışma koşullarına ilişkin bir takım genel düzenlemeler yer almaktadır. Anayasa’nın güvence altına aldığı temel hak ve özgürlükler ile sosyal ve ekonomik haklar, bütün çalışma koşullarının oluşumunda ve çerçevelerinin belirlenmesinde etkilidir. Bu açıdan Anayasa’nın temel hak ve özgürlükler ile sosyal ve ekonomik hakları çalışma koşulları belirlenirken göz önünde bulundurulmalıdır (Yargıtay 9.HD. 18.7.2008 gün 2007/23508 E, 2008/20604 K.).

Çalışma koşullarını belirleyen kaynaklardan en önemlisi şüphesiz 4857 sayılı İş Kanunudur. İşçinin ücretinin alt sınırının gösterildiği (m 39), günlük ve haftalık çalışma sürelerinin belirlendiği ( m 41 ve 63), hangi hallerde günlük ve haftalık iş sürelerini aşan çalışmaların yapılabileceğinin ve bu durumda ödenmesi gereken ücretlerin ve daha pek çok konunun açıklandığı İş Kanunu, çalışma koşularının temelini oluşturur. İş ilişkisinde bu gibi emredici hükümlerin dışında, işçi aleyhine bir uygulamaya gidilemeyeceği gibi aksine uygulama iş koşulu haline gelmez. . Örneğin tam süreli bir iş sözleşmesi ile çalışan bir işçiye sürekli olarak asgari ücretin altında ücret ödenmiş olması iş koşulunu oluşturmaz.

Yasanın 22 nci maddesinin ikinci fıkrasında, çalışma koşullarının, tarafların karşılıklı uzlaşmaları ile değiştirilmesinin her zaman mümkün olduğu kurala bağlanmıştır. Çalışma koşullarında değişiklik konusunda işçinin rızasının yazılı alınması yasa gereğidir. Aynı zamanda işverence değişiklik teklifinin de yazılı olarak yapılması gerekir. İşçi çalışma koşullarında yapılmak istenen değişikliği usulüne uygun biçimde yazılı olarak ve süresi içinde kabul ettiğinde, değişiklik sözleşmesi kurulmuş olur. İşçinin değişikliği kabulü, sadece bu işlem yönünden geçerlidir. Bir başka anlatımla işveren işçinin bir kez vermiş olduğu değişiklik kabulünü, daha sonraki dönemlerde başka değişiklikler için kullanamaz.

Yapılan değişiklik önerisi, altı işgünü içinde işçi tarafından yazılı olarak kabul edilmediği sürece işçiyi bağlamaz. Bu sürenin geçirilmesinden sonra, işçinin değişiklik önerisini kabul etmesi, işçi tarafından işverene yöneltilen yeni icaptır. İşveren iş sözleşmesini ancak altı işgünlük sürenin geçmesinden sonra feshedebilir. İşçinin altı işgünü geçmesinden sonra yaptığı kabul beyanı üzerine işverenin iş sözleşmesini feshi, kendisine yöneltilen yeni icap beyanının örtülü olarak reddi anlamına gelir.

İşçi çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi 2009 yılından itibaren çıkılan her seferde harcırahlarının 100 € eksik ödendiğini iddia ederek sefer priminden yapılan kesinti nedeniyle eksik ödenen harcırahların tahsilini talep etmiş, davalı da bu iddiayı ikrar etmiştir.

İşçi çalışma koşullarında esaslı değişikliği kabul etmez ve işyerinde çalışmaya devam edilirse, değişiklik gerçekleşmemiş ve sözleşme eski şartlarla devam ediyor sayılır.

Somut uyuşmazlıkta, davacı işçi 2009 yılından itibaren çıkılan her seferde harcırahlarının 100 € eksik ödendiğini iddia ederek sefer priminden yapılan kesinti nedeniyle eksik ödenen harcırahların tahsilini talep etmiş, davalı da bu iddiayı ikrar etmiştir.

Mahkemece davacının ihtirazi kayıt koymaksızın sefer primlerini almaya devam ettiği, sefer primlerinin indirilmesinin işyeri kuralı haline dönüştüğü gerekçesiyle bu talebi reddedilmiştir.

Yukarıda yapılan açıklamalar karşısında, 4857 sayılı Kanun döneminde işçi aleyhine yapılan her esaslı değişikliğin 22. madde uyarınca yazılı yapılması ve işçinin yazılı muvafakatinin bulunması gerekmektedir. Davacı işçi aleyhine yapılan değişikliğin 22. maddedeki usul dışında yapılması nedeniyle işyeri şartı haline geldiği kabul edilemeyeceğinden, davacının fark harcırah istemlerinin dosyadaki bilgi, belge ve beyanlar göz önüne alınarak hüküm altına alınması gerekirken yazılı şekilde reddi hatalı olup, bozmayı gerektirmiştir.

F) Sonuç:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı nedenden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 12/12/2016 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2007/1837, Karar No: 2007/3531, Tarih: 20.03.2007

**(Kapatılan)20. Hukuk Dairesi         2007/1837 E.  ,  2007/3531 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Kadastro Mahkemesi

Taraflar arasındaki kadastro tespitine itiraz davasının yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı temsilcisi tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Kadastro sırasında ... Köyü 109 ada 24 parsel sayılı 9584 m2 yüzölçümündeki taşınmaz, Şubat 1961 tarih 112 nolu tapu kaydı revizyon gösterilerek kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle davalı adına tesbit edilmiştir. Davacı, taşınmazın 6831 Sayılı Yasanın 2/B madde uygulama alanında kaldığı iddiasıyla dava açmıştır. Mahkemece, davanın reddine ve dava konusu parselin tespit gibi davalı adına tapuya tesciline karar verilmiş, hüküm davacı temsilcisi tarafından temyiz edilmiştir.

Dava kadastro tespitine itiraz niteliğindedir.

Çekişmeli taşınmazın bulunduğu yerde 17.04.1992 tarihinde ilan edilip dava tarihinde kesinleşen aplikasyon ve 2/B uygulaması vardır.

Mahkemece yapılan keşif, uygulama ve dosyadaki tüm belgelerden çekişmeli taşınmazın (A) işaretli 1505 m2 bölümünün öncesinin orman olduğu ve kesinleşen 2/B madde sahasında kaldığı anlaşılmakla birlikte, taşınmazın ... tevzi yoluyla oluşan Şubat 1961 tarih 12 numaralı 9775 m2 yüzölçümlü, sınırları D: ... ..., B: Yar, K: ... Silinmez ve Yar, G: ...... tapu kaydı kapsamında kaldığı ve yörede kadastro tespit çalışması başladıktan sonra 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin yürürlükten kaldırıldığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Çekişmeli 24 parselin kadastro tespit tutanağında gün belirtilmeksizin Mart 2005 tarihi yazılıdır. Komşu 14-15 numaralı parsellere ait tutanakların da 17-18 Mart 2005 tarihinde düzenlendiği ve ... Köyünde tüm tutanakların 24.03.2005 tarihinde askıya çıkarıldığı anlaşılmaktadır. Orman sayılan ya da orman rejimi dışına çıkartılan yerlerde eski tapu kayıtlarına iskan yoluyla oluşturulan tapu kayıtlarına ve zilyetliğe değer verileceğine ilişkin 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesindeki hükümler Anayasa Mahkemesinin 01.06.1988 gün 1987/31-13, 14.03.1989 gün 1988/35 E.-1989/13 K. ve 13.06.1989 gün 1989/7-25 sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan maddeleri de çekişmeli taşınmazın tutanağı askıya çıkarılmadan önce 03.03.2005 tarihinde yürürlüğe giren 5304 Sayılı Yasanın 14. maddesi ile tamamen yürürlükten kaldırılmıştır.

Hukuk Genel Kurulunun 09.03.1988 gün ve 1987/2-860/232 sayılı kararında açıklandığı gibi, genel olarak herhangi bir yasa veya düzenleyici kural, yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar ve bunun doğal sonucu olarak da yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemez. Başka bir anlatımla geriye yürümez. Yasaları uygulamak durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, yasaları geriye yürür sonuçlar doğuracak biçimde yorumlamamakla yükümlüdür.

Hukuk Genel Kurulunun 09.03.1988 gün ve 1987/2-860/232 sayılı kararında açıklandığı gibi, genel olarak herhangi bir yasa veya düzenleyici kural, yürürlüğe girdiği andan itibaren derhal hukuksal sonuçlarını doğurmaya başlar ve bunun doğal sonucu olarak da yasaların yürürlüğe girmelerinden önceki olayları etkilemez. Başka bir anlatımla geriye yürümez. Yasaları uygulamak durumunda bulunanlar, başta mahkemeler olmak üzere, yasaları geriye yürür sonuçlar doğuracak biçimde yorumlamamakla yükümlüdür.

... yasa veya düzenleyici hükümlerin, tamamlanmış hukuki durumlara uygulanmamasının nedeninin, kazanılmış hakların saklı tutulması kuralından kaynaklandığı, somut olayda ise, tamamlanmış bir hukuki durum bulunmadığı, devam eden uyuşmazlıklarda, tamamlanmamış hukuki durumlara, ... yasa veya düzenleyici hükümlerin, “derhal yürürlüğe girme” kuralı nedeniyle, hukuki sonuçlarını doğuracağından, somut olayda, ... yasal düzenleme uygulanır.

O halde, somut olayda 3402 Sayılı Yasanın 45. maddesinin uygulanma olanağı bulunmamaktadır. Bu durumda, taşınmazın 2/B madde sahasında kalan (A) bölümü ile ilgili davanın kabulüne karar verilmesi gerekirken farklı görüş ve düşünce ile davanın reddine karar verilmesi isabetsizdir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı temsilcisinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA 20/03/2007 günü oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2020/28288, Karar No: 2023/603, Tarih: 25.01.2023

**4. Ceza Dairesi         2020/28288 E.  ,  2023/603 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Tehdit, kötü muamele

Sanık hakkında kurulan hükümlerin; karar tarihi itibarıyla 6723 sayılı Kanun’un 33 üncü maddesiyle değişik 5320 sayılı Kanun’un 8 inci maddesi gereği yürürlükte bulunan 1412 sayılı Ceza Muhakemeleri Usulü Kanunu’nun (1412 sayılı Kanun) 305 inci maddesi gereği temyiz edilebilir oldukları, karar tarihinde yürürlükte bulunan 5271 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu’nun (5271 sayılı Kanun) 260 ıncı maddesinin birinci fıkrası gereği temyiz edenin hükümleri temyize hak ve yetkisinin bulunduğu, 1412 sayılı Kanun’un 310 uncu maddesi gereği temyiz isteğinin süresinde olduğu, aynı Kanun’un 317 nci maddesi gereği temyiz isteğinin reddini gerektirir bir durumun bulunmadığı yapılan ön inceleme neticesinde tespit edilmekle, gereği düşünüldü:

I. HUKUKÎ SÜREÇ

... Asliye Ceza Mahkemesinin, 28.01.2016 Tarihli ve 2015/652 Esas, 2016/86 Karar Sayılı Kararı ile Sanık Hakkında

A. Kötü muamele suçundan 5237 sayılı Türk Ceza Kanunu’nun (5237 sayılı Kanun) 32 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, aynı Kanun'un 57 nci maddesi uyarınca akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına,

B. Tehdit suçundan 5237 sayılı Kanun'un 32 nci maddesinin birinci fıkrası uyarınca ceza verilmesine yer olmadığına, aynı Kanun'un 57 nci maddesi uyarınca akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına,

Karar verilmiştir.

II. TEMYİZ SEBEPLERİ

Sanık müdafiinin temyiz isteği, sanığın üzerine atılı suçları işlediğine dair mağdurun soyut beyanı dışında dosyada delil bulunmadığı, gerekçede somut olguya nasıl varıldığına dair herhangi bir gerekçeye yer verilmediği belirtilerek beraat hükümleri kurulmasına, vesaire ilişkindir.

III. OLAY VE OLGULAR

Sanığın, gayri resmi olarak birlikte yaşadığı mağduru 01.01.2014 tarihinde evden kovup bu tarihten itibaren eve almadığı, 09.09.2014 tarihinde yine mağdurun kendisine ait eve gitmek istediği halde eve girmesine izin vermeyip "Seni balta ile öldürürüm, bu bağ benim, altı dönümlük tapulu arazilerinin beş dönümünü bana vereceksin, seni eve koymam, ayak bastırmam." diyerek tehdit ettiğinin iddia edildiği olayda;

1. Sanık suçlamayı reddetmektedir.

2. Mağdur aşamalarda sanığın kendisini eve almadığını ve tehdit ettiğini, bu sırada yanlarında kimsenin olmadığını beyan etmiştir.

3. Soruşturma aşamasında dinlenen ve sanığın mağduru eve almadığına dair beyanda bulunan tanıklar ... Ve ...'nin kovuşturma aşamasında dinlenilmedikleri tespit edilmiştir.

1. Sanık suçlamayı reddetmektedir.

2. Mağdur aşamalarda sanığın kendisini eve almadığını ve tehdit ettiğini, bu sırada yanlarında kimsenin olmadığını beyan etmiştir.

3. Soruşturma aşamasında dinlenen ve sanığın mağduru eve almadığına dair beyanda bulunan tanıklar ... Ve ...'nin kovuşturma aşamasında dinlenilmedikleri tespit edilmiştir.

4. Dr. ... Ruh Sağlığı ve Hastalıkları Hastanesi tarafından düzenlenen heyet raporunda, sanık hakkında "atipik psikoz" tanısı konulduğu ve mevcut akıl hastalığı nedeniyle işlediği fiillerin hukukî anlam ve sonuçlarını algılayamadığı ve bu fiillerle ilgili olarak davranışlarını yönlendirme yeteneğinin ortadan kalktığı, 5237 sayılı Kanun'un 32 inci maddesi birinci fıkrası kapsamında değerlendirilmesi gerektiği belirtilmiştir.

5. Yerel Mahkemece, "Dosya kapsamına göre" sanığın atılı suçları işlediği belirtilerek, alınan rapor uyarınca atılı suçlardan ceza verilmesine yer olmadığına ve akıl hastalarına özgü güvenlik tedbirinin uygulanmasına karar verilmiştir.

IV. GEREKÇE

Tanıklar ... ve ... kovuşturma aşamasında dinlenilmeden, sanığın savunmasına neden itibar edilmediği, hangi beyana hangi gerekçeyle üstünlük tanındığı açıklanmadan yetersiz gerekçe ve eksik inceleme ile yazılı şekilde hükümler kurulması hukuka aykırı bulunmuştur.

V. KARAR

Gerekçe bölümünde açıklanan nedenle Yerel Mahkemenin kararına yönelik sanık müdafiinin temyiz isteği yerinde görüldüğünden hükümlerin, 1412 sayılı Kanun’un 321 inci maddesi gereği, Tebliğname’ye uygun olarak, oy birliğiyle BOZULMASINA,

Dava dosyasının, Mahkemesine gönderilmek üzere Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

25.01.2023 tarihinde karar verildi.