muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2018/7428, Karar No: 2019/8806, Tarih: 11.06.2019

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre, sanık ...’ın temyiz nedenleri yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, eleştiri dışında usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Sanık hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

5275 sayılı Ceza ve Güvenlik Tedbirlerinin İnfazı hakkındaki Yasa'nın 108/2. maddesi uyarınca tekerrür nedeniyle koşullu salıverilme süresine eklenecek miktarın, tekerrüre esas alınan cezanın en ağırından fazla olamayacağının anlaşılması karşısında; sanığın adli sicil kaydına göre, önceki suçlarının içinde tekerrüre esas alınabilecek en ağır mahkumiyet olan Adan 16. Asliye Ceza Mahkemesinin 2013/520 Esas, 2014/579 Karar sayılı, 25/11/2014 tarihinde kesinleşen, konut dokunulmazlığının ihlali suçundan verilen, 1 yıl 8 ay hapis cezasını içeren ve tekerrür hükümlerinin tatbik edildiği mahkumiyetin tekerrüre esas alınıp bu ilam nedeniyle ikinci kez mükerrir olan sanığın, 5275 sayılı Yasa'nın 108/3. maddesi uyarınca koşullu salıverilmeden yararlanamayacağı hususunun karar yerinde gösterilmesi gerekirken; sanık hakkında daha az cezayı içeren ve tekerrür hükümlerinin uygulanmadığı Adana 2. Asliye Ceza Mahkemesinin 2014/202 Esas, 2014/1014 Karar sayılı ilamının tekerrüre esas alınması aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Dosya kapsamına göre diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nun 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nun 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nun 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

TCK'nun 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nun 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nun 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

2-Somut olayda ise; suça konu güvercinin değerinin 15,00 TL olduğunun anlaşılması karşısında, sanık hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nun 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesinin, 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 tarihli ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda 5237 sayılı TCK'nun 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...’ın temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenlerle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 11/06/2019 günü oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/498, Karar No: 2015/1820, Tarih: 04.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/498 E.  ,  2015/1820 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 04/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/9693, Karar No: 2013/9279, Tarih: 07.05.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/9693 E.  ,  2013/9279 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ: ... FİKRÎ VE SINAÎ HAKLAR HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... Fikrî ve Sınaî Haklar Hukuk Mahkemesi’nce verilen 21.02.2012 tarih ve 2010/163-2012/18 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:Davacı vekili, davalı adına 17. sınıftaki bir kısım emtia yönünden tescilli olan markaların sektörde ürün cinsi, karakteristiği, ölçüleri ile ilgili olarak bilgi verici mahiyette olan kısaltmalardan ibaret olduklarını, buna rağmen tescil edildiklerini ileri sürerek, 556 sayılı KHK'nın 7/c ve 42/1-a maddeleri uyarınca davalı markalarının hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinlerine karar verilmesini talep ve dava etmiştir. Davalı vekili, markaların malın cinsini, üretimini, üretim yerini, değerini, karakteristiğini gösteren ibareler olmadığını savunarak, davanın reddini istemiştir.

Mahkemece, iddia, savunma, benimsenen bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, söz konusu işaretlerin ürünün karakteristiğine ilişkin doğrudan bilgi verici kısaltmalar olması nedeniyle marka olmaları kabul edilemeyeceği gerekçesiyle, davanın kabulü ile 556 sayılı KHK'nın 7/1-c ve 42/1-a maddeleri uyarınca 2006/31193, 2006/31196, 2006/31187, 2006/31195, 2006/31192, 2006/31194, 2006/31191, 2006/31188, 2006/3195, 2006/3196, 2006/3197 ve 2006/3198 sayılı markaların hükümsüzlüğüne ve sicilden terkinlerine karar verilmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delilerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

Kararı, davalı vekili temyiz etmiştir.

1-Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delilerin tartışılıp, değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddi gerekmiştir.

2-Dava, markanın hükümsüzlüğü istemine ilişkindir. Mahkemece, dava dilekçesinde belirtildiği gibi, 2006/3195, 2006/3196, 2006/3197 ve 2006/3198 sayılı markaların da hükümsüzlüğüne karar verilmiş ise de, söz konusu marka numaralarının dava dışı kişiler adına tescilli olduğu, dosyadaki ... tescil belgeleri ve birinci bilirkişi raporundan anlaşılmaktadır. Davacı vekili numara itibariyle dava dışı başka kişilere ait marka numaralarını bildirmiş, marka ibaresi olarak ise davalıya ait marka ibarelerini belirtmiş olmakla, davalıya ait markaları dava ettiği anlaşılmakta olup, davacı tarafa dava dilekçesindeki bu konudaki maddi hatalarını düzeltmesi konusunda mehil verilerek, hükmün buna göre tesis edilmesi gerekirken, dava dışı kişilere ait markaların hükümsüzlüğünü doğuracak şekilde, marka ibareleri belirtilmeksizin, sadece marka numaraları ( ... , ... , ... ve ... ) belirtir şekilde hükümsüzlük kararı verilmesi doğru görülmemiş, hükmün bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davalı vekilinin sair temyiz itirazlarının REDDİNE; (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle kararın BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 07.05.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/5402, Karar No: 2016/3626, Tarih: 04.04.2016

**16. Hukuk Dairesi         2015/5402 E.  ,  2016/3626 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :KADASTRO MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : KADASTRO

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sırasında ... Köyü çalışma alanında bulunan temyize konu 118 ada 35, 124 ada 69, 159 ve 240, 130 ada 10 parsel sayılı münferit yüzölçümdeki taşınmazlar irsen intikal, taksim, hibe ve kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği nedeniyle eşit hisseyle ..., ..... ve ..... adlarına tespit edilmiştir. Davacı ..., taşınmazların müşterek muris .....'ten kaldığı ve terekenin taksim edilmediği iddiasına dayanarak taşınmazların ..... mirasçıları adına tescili istemiyle dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine, çekişmeli 130 ada 10, 124 ada 240, 118 ada 35, 124 ada 69, 124 ada 159 parsel sayılı taşınmazların tespit gibi tescillerine karar verilmiş; hüküm, davacı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dosya içeriğine, kararın dayandığı delillerle yasaya uygun gerektirici nedenlere, delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre yerinde olmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve yasaya uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye temyiz karar harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, 04.04.2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2022/4207, Karar No: 2022/6625, Tarih: 07.04.2022

**5. Hukuk Dairesi         2022/4207 E.  ,  2022/6625 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Kısıtlı hakkında vesayet hukukuna ilişkin olarak açılan davada Sakarya 1. Sulh Hukuk ve Mihalıççık Sulh Hukuk Mahkemelerince ayrı ayrı yetkisizlik kararı verilmesi nedeni ile dosyada son karar Bölge Adliye Mahkemelerinin faaliyete geçmesinden sonra verilmiş ise de iki farklı Bölge Adliye Mahkemesinin yargı çevresinde kalan mahkemelerce karşılıklı olarak yetkisizlik kararı verildiğinden ve 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Bölge Adliye Mahkemeleri hukuk dairelerinin görevi yargı çevresi içerisinde bulunan adlî yargı ilk derece hukuk mahkemeleri arasındaki yetki ve görev uyuşmazlıklarını çözmek olduğundan yargı yerinin belirlenmesi için gönderilen dosya içindeki tüm belgeler incelendi, gereği düşünüldü:

- K A R A R -

Kısıtlı ..., Sakarya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nin 13.02.2014 tarih ve 2013/928 esas, 2014/231 karar sayılı ilamı ile kısmen kısıtlanmış ve kendisine ... yasal danışman olarak atanmıştır.

Yasal danışman, 21.09.2021 tarihli dilekçesi ile kısıtlının adresinin Mihalıççık olduğunu belirterek dosyanın yetkili mahkemeye gönderilmesini talep etmiş, mahkemenin 15.11.2021 tarihli ek kararı ile kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine izin verilmesine ve mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Mihalıççık Sulh Hukuk Mahkemesi'nce, kısıtlının yerleşim yerini değiştirmesine ilişkin usulünce verilmiş bir izin kararı olmadığından bahisle mahkemenin yetkisizliğine karar verilmiştir.

Türk Medenî Kanunu'nun 411. maddesine göre, “Vesayet işlerinde yetki, küçüğün veya kısıtlının yerleşim yerindeki vesayet dairelerine aittir. “Aynı Kanun'un 19/1. maddesi uyarınca “Yerleşim yeri bir kimsenin sürekli kalma niyetiyle oturduğu yerdir.” TMK m.412'de ise "Vesayet makamının izni olmadıkça vesayet altındaki kişi yerleşim yerini değiştiremez. Yerleşim yerinin değişmesi hâlinde yetki, yeni vesayet dairelerine geçer. Bu takdirde kısıtlama yeni yerleşim yerinde ilân olunur." hükmü yer almaktadır.

Dosyanın incelenmesinden, kısıtlının yerleşim yeri değişikliğine izin verilmesine ilişkin vesayet makamı olan Sakarya 1. Sulh Hukuk Mahkemesi'nce TMK m.412/1'e göre verilmiş bir izin kararı olduğundan dosyanın takibi ile Mihalıççık Sulh Hukuk Mahkemesi yetkilidir.

Yukarıda açıklanan nedenlerle; 6100 sayılı HMK’nın 21 ve 22. maddeleri ile 5235 sayılı Kanunun 36/3. maddesi gereğince Mihalıççık Sulh Hukuk Mahkemesi'nin YARGI YERİ OLARAK BELİRLENMESİNE, 07/04/2022 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4473, Karar No: 2011/9006, Tarih: 20.09.2011

**1. Hukuk Dairesi         2011/4473 E.  ,  2011/9006 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ADANA 1. ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 30/12/2010

Taraflar arasında görülen davada;

Davacı, kayden paydaş olduğu 22 adet taşınmaza davalıların paylarından fazla yer kullanmak suretiyle müdahale ettiklerini ileri sürüp, elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteğinde bulunmuştur.

Davalılar, çekişme konusu taşınmazlarda sadece 335 ve 344 sayılı parselleri kullandıklarını, payları dışında bir kısım paydaşlarla da kira akitleri bulunduğunu, davacının çekişmeli taşınmazlardan çoğunu tasarrufu nedeniyle açılan ecrimisil davasının kabulle sonuçlandığını belirterek, davanın reddini savunmuşlardır.

Davanın reddine dair önceden verilen kararın, Dairece;"davacının paydaşı olduğu, tasarruf edebileceği bir yer bulunmayan davalıların kullanımında olan parseller yönünden davacının payı oranında elatmanın önlenmesi ve koşulların varlığı halinde belirlenecek haksız işgal tazminatı niteliğindeki ecrimisile hükmedilmesi..." gereğine değinilerek bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılama sonucunda 7 adet parsel bakımından davalıların davacının payına müdahale ettikleri ve intifadan men olgusunun gerçekleştiği gerekçesiyle, davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Karar, davalılar tarafından süresinde duruşma istekli temyiz edilmiş olmakla, duruşma günü olarak saptanan 20.09.2011 Salı günü için yapılan tebligat üzerine temyiz edenlerden davalı asil N.B. geldi, davetiye tebliğine rağmen temyiz edilen vekili Avukat gelmedi, yokluğunda duruşmaya başlandı, süresinde verildiği ve kayıt olunduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra gelen asilin sözlü açıklamaları dinlendi, duruşmanın bittiği bildirildi, iş karara bırakıldı. Bilahare Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor okundu, düşüncesi alındı. Dosya incelenerek gereği görüşülüp düşünüldü:

Dava, paydaşlar arasında elatmanın önlenmesi ve ecrimisil isteklerine ilişkin olup, mahkemece hükmüne uyulan bozma ilamı doğrultusunda işlem ifa edilmek suretiyle davacının payı oranında elatmanın önlenmesine karar verilmiş olmasında bir isabetsizlik yoktur. Bu yöne değinen temyiz itirazları yerinde değildir, reddine.

Ancak, hükmüne uyulan bozma ilamında, koşullarının varlığı halinde ecrimisilin de hüküm altına alınmasına değinilmiş ve mahkemece ecrimisilin koşullarının gerçekleştiği gerekçesiyle belirlenen ecrimisile hükmedilmiş ise de, tüm dosya kapsamından, dava konusu edilen yerlerin uzun zamandan beri davalılar tarafından tasarruf edildiği anlaşılmaktadır. Anılan bu kullanma nedeniyle davacı tarafından bir ihtar çekilmediği gibi kullanıma karşı da çıkılmamıştır.

O halde, uzun süre kullanmaya ses çıkartılmamış olması keyfiyetini muvafakat olarak değerlendirmek gerekir (B.K. md. 299 vd.hükmüleri.) Dava açılmış olmakla muvafakat geri alındığına göre, dava tarihine kadar olan davalıların kullanım sürecinde davalı tarafı fuzuli şagil olarak nitelendirmek olanaksızdır.

O halde, uzun süre kullanmaya ses çıkartılmamış olması keyfiyetini muvafakat olarak değerlendirmek gerekir (B.K. md. 299 vd.hükmüleri.) Dava açılmış olmakla muvafakat geri alındığına göre, dava tarihine kadar olan davalıların kullanım sürecinde davalı tarafı fuzuli şagil olarak nitelendirmek olanaksızdır.

Hal böyle olunca, ecrimisil isteği yönünden davanın reddine karar verilmesi gerekirken, yazılı olduğu üzere hüküm kurulmuş olması doğru değildir.

Davalıların, bu yöne değinen temyiz itirazları yerindedir. Kabulü ile, hükmün açıklanan nedenlerden ötürü HUMK.'nun 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine,   20.09.2011  tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/20114, Karar No: 2012/4976, Tarih: 21.02.2012

**9. Hukuk Dairesi         2011/20114 E.  ,  2012/4976 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, kıdem tazminatı alacağının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir.Yerel mahkeme, isteği hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

A) Davacı İsteminin Özeti:

Davacı işçi, kıdem tazminatının ödenmemesi üzerine davalıya karşı kısmi dava açıldığını, ilk derece mahkemesinin kabule dair kararının Yargıtay’ca onandığını ileri sürerek, kısmi davada saklı tutulan bakiye kıdem tazminatı talep ve dava etmiştir.

B) Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, dava konusu alacakların zamanaşımına uğradığını, husumet yönünden bilahare esastan reddedilmesi gerektiğini, yasal dayanaktan yoksun olan, haksız ve yersiz açılan bu davanın reddi gerektiğini beyan etmiştir.

C) Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, kesinleşen kısmi dava dosyası incelendiğinde davacı hakkında verilen kıdem tazminatının 750 TL’lik bölümünün Yargıtay tarafından onanmış gerekçesiyle ek dava sonucunda bakiye isteğe dair davanın kabulüne karar verilmiştir.

D) Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

E) Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2- Dava dilekçesinde daha önce kesinleşen kısmi davadan söz edilmiş, hüküm altına alınan miktar düşülerek bakiyesi talep edilmiştir. Mahkemece saklı tutulan haklar bakımından davanın kabulüne karar verildiği belirtildiği halde talep aşılarak kısmi davada hüküm altına alına 750.00TL düşülmeksizin kıdem tazminatının tamamının kabulüne karar verilmiştir. Daha önce kesinleşen miktarı da içine alacak şekilde mükerrer yararlanmaya yol açan ve talebi aşar şekilde karar verilmesi hatalıdır. Bu durum bozma nedeni ise de yanlışlığın giderilmesi yeniden yargılamayı gerektirmediğinden hükmün HMK.nun 370/2. maddesi uyarınca aşağıdaki gibi düzeltilerek onanmasına karar verilmiştir.

F)Sonuç:

Temyize konu kararın hüküm fıkrasında 1. bentte yazılı olan “Kıdem tazminatı olarak net 1.936,00 TL nin aktin feshi tarihi olan 10.02.2004 tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine” ibaresinin çıkarılarak yerine “Kıdem tazminatı olarak net 1.186,00 TL’nin iş sözleşmesinin fesih tarihi olan 10.02.2004 tarihinden itibaren bankalarca mevduata uygulanan en yüksek faizi ile birlikte davalıdan tahsili ile davacıya verilmesine” yazılarak hükmün bu şekli ile DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 21.02.2012 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/13015, Karar No: 2012/30691, Tarih: 30.10.2012

**12. Hukuk Dairesi         2012/13015 E.  ,  2012/30691 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Milas İcra Hukuk Mahkemesi

TARİHİ : 15/02/2012

Yukarıda tarih ve numarası yazılı mahkeme kararının müddeti içinde temyizen tetkiki borçlu A.Ç.'a velayeten A. Ç. ve alacaklı tarafından istenmesi üzerine bu işle ilgili dosya mahallinden daireye gönderilmiş olup, dava dosyası için Tetkik Hakimi  tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve dosya içerisindeki tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp düşünüldü :

1- Alacaklını temyiz defterine kaydettirilmeyen ve temyiz harcı yatırılmayan temyiz dilekçesinin REDDİNE,

2-Borçlu A. Ç'a velayeten A. Ç.'ın temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Alacaklı vekili tarafından takip konusu senedin keşidecisi olan A.Ç.'ın mirasçıları A, Z. G.ve A.Ç. hakkında kambiyo senetlerine mahsus haciz yoluyla icra takibine başlandığı, örnek 10 numaralı ödeme emrinin küçük A. Ç.’a velayeten A.. Ç.’a adına çıkartılarak 29.09.2011 tarihinde tebliğ edildiği anlaşılmıştır. Borçlu A. Ç.’a velayeten ödeme emri tebliğ edilen annesi A.Ç. icra takibinin diğer borçlusu olup, aralarında menfaat çatışması vardır.

TMK. nun md.426/2.maddesi uyarınca “Bir işte yasal temsilcinin menfaati ile küçüğün veya kısıtlının menfaati çatışıyorsa” vesayet makamı, ilgilisinin isteği üzerine veya resen temsil kayyımı atar.

Bu durumda icra müdürlüğünce küçük A.Ç.’a TMK.nun md.426/2.maddesi uyarınca temsil kayyımı atanması için vesayet makamına bildirimde bulunulması ve kayyım atandıktan sonra ödeme emri tebliğ edilmesi gerekir.

O halde mahkemece, icra müdürlüğünce yukarıda yapılan açıklamalar doğrultusunda işlem yapılmasına karar verilmesi gerekirken, bu hususun göz ardı edilerek yazılı şekilde hüküm tesisi isabetsizdir.

SONUÇ  : Borçlunun temyiz itirazlarının kısmen kabulü ile mahkeme kararının yukarıda yazılı nedenlerle İİK 366 ve HUMK’nun 428. maddeleri uyarınca (BOZULMASINA), bozma nedenine göre sair temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, ilamın tebliğinden itibaren 10 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere,  30/10/2012 gününde oybirliğiyle karar verildi.