muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2015/21379, Karar No: 2015/35190, Tarih: 09.10.2015

**4. Ceza Dairesi         2015/21379 E.  ,  2015/35190 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 4 - 2011/238137

İNCELENEN KARARIN;

MAHKEMESİ : İstanbul Anadolu 23. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/09/2008

NUMARASI : 2007/351 (E) ve 2008/484 (K)

SUÇLAR : Tehdit, hakaret, görevi kötüye kullanma, 6136 sayılı Kanuna aykırılık

Yerel Mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre, gerekçeli kararda temyiz süresinin ne zaman başlayacağı, şekli ve istemin yapılacağı merciin gösterilmediğinin belirlenmesi karşısında, temyiz taleplerinin süresinde olduğu belirlenerek dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede;

A-Sanık Y.. Ç...'a yükletilen 6136 sayılı Kanuna aykırılık eylemiyle ulaşılan çözümü haklı kılıcı zorunlu öğelerinin ve bu eylemin sanık tarafından işlendiğinin Kanuna uygun olarak yürütülen duruşma sonucu saptandığı, bütün kanıtlarla aşamalarda ileri sürülen iddia ve savunmaların temyiz denetimini sağlayacak biçimde ve eksiksiz sergilendiği, özleri değiştirilmeksizin tartışıldığı, vicdani kanının kesin, tutarlı ve çelişmeyen verilere dayandırıldığı,

Eylemin doğru olarak nitelendirildiği ve Kanunda öngörülen suç tipine uyduğu,

Cezanın kanuni bağlamda uygulandığı,

Anlaşıldığından sanık Y...Ç...'un ileri sürdüğü nedenler yerinde görülmemiş olmakla, tebliğnameye uygun olarak, TEMYİZ DAVASININ ESASTAN REDDİYLE HÜKMÜN ONANMASINA,

B-Sanık Y.. Ç... hakkında tehdit ve hakaret suçlarından, sanık O.. Ç.. hakkında ise görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hükümlere yönelik temyiz istemine gelince, başkaca nedenler yerinde görülmemiştir

Ancak;

1-Sanık O.. Ç.. hakkında görevi kötüye kullanma suçundan kurulan hükümden sonra 19.12.2010 tarihli ve 27790 sayılı Resmi Gazete’de yayımlanarak yürürlüğe giren, 08.12.2010 gün ve 6086 sayılı Yasanın 1. maddesi ile 5237 sayılı TCK’nun 257. maddesinin 1 ve 2. fıkralarındaki hapis cezalarının alt ve üst sınırlarının yeniden belirlenmesi karşısında, 5237 sayılı TCK.nun 7/2. maddesi uyarınca sonuç itibariyle lehe olan yasanın tespiti yönünden yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

2-Sanık Y... Ç...'un, hakaret eylemini, katılan Ayşe ve müşteki Ahmet'e karşı tek fiil ile gerçekleştirmesi karşısında, TCK'nın 43/2. maddesi uyarınca cezanın artırılması gerektiği gözetilmeden, mağdur sayısınca hüküm kurularak fazla ceza tayini,

3-CMK' nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, sanık Y... Ç...'un katılan İlker'e karşı hakaret suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak dava açılmayan suçtan, mahkumiyet kararı verilmesi,

3-CMK' nın 225. maddesi uyarınca hükmün konusu, duruşmanın neticesine göre iddianamede gösterilen fiilden ibaret olup, sanık Y... Ç...'un katılan İlker'e karşı hakaret suçundan açılmış bir dava bulunmadığı gözetilmeden, iddianame dışına çıkılarak dava açılmayan suçtan, mahkumiyet kararı verilmesi,

4-Hükmün gerekçe kısmında, sanık Y... Ç...'un, katılan İlker'e karşı başına silah dayamak suretiyle üzerine atılı suçu işlediği ve TCK'nın 106/2-a maddesi uyarınca cezalandırılmasına karar verildiğinin oluşa uygun kabulü karşısında, sanık hakkında aynı Kanunun 106/1. maddesinden hüküm kurularak eksik ceza tayini,

5-Kabule göre de;

a-)Sanık Y.. Ç... hakkında katılan İlker'e yönelik tehdit eylemi nedeniyle uygulanan Kanun maddesinin "106/1" yerine "125/1" olarak yanlış gösterilmesi suretiyle CMK’nın 232/6. maddesine aykırı davranılması,

b-)Sanık O.. Ç.. hakkında görevi kötüye kullanma suçundan hükmedilen sonuç cezanın adli para cezası olması karşısında, TCK'nın 53/1. maddesindeki hak yoksunluklarına hükmedilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanıklar Y...Ç... ve O.. Ç..'nun temyiz nedenleri yerinde görüldüğünden tebliğnamaye kısmen uygun olarak HÜKÜMLERİN BOZULMASINA, yeniden hüküm kurulurken 1412 sayılı CMUK'nın 326/son maddesinin gözetilmesine, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 09/10/2015 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2665, Karar No: 2015/2567, Tarih: 12.02.2015

**17. Hukuk Dairesi         2015/2665 E.  ,  2015/2567 K.**

**"İçtihat Metni"**

Dairelerin iş bölümüne ilişkin Yargıtay Birinci Başkanlık Kurulu'nun 19.01.2015 tarih ve 8 sayılı kararının 22.01.2015 tarih ve 29244 sayılı Resmi Gazetede yayınlanarak yürürlüğe girmesi nedeniyle Adli Yargı kolu içinde yargı yerinin belirlenmesine ilişkin ihtilafların (merci tayini) incelenmesi görevi Yüksek 20. Hukuk Dairesine verilmiştir.

Bu nedenle dosyanın anılan Daire Başkanlığına GÖNDERİLMESİNE 12/02/2015 tarihinde karar verildi
Yargıtay — Esas No: 2012/7092, Karar No: 2013/14192, Tarih: 04.04.2013

**3. Ceza Dairesi         2012/7092 E.  ,  2013/14192 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Ceza Mahkemesi

HÜKÜM : Ceza verilmesine yer olmadığına dair

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle evrak okunarak;

Gereği görüşülüp düşünüldü;

O yer Cumhuriyet savcısı ile katılan sanık ...'un temyiz itirazlarının katılan sanık ... hakkında ceza verilmesine yer olmadığına dair karara yönelik olduğu anlaşılmakla yapılan incelemede;

Yerinde görülmeyen diğer itirazların reddine, ancak;

Katılan Sanık ... hakkında meşru müdafaa nedeniyle 5237 sayılı TCK'nin 25/1, 5271 sayılı CMK'nin 223/2-d maddelerine göre beraat kararı verilmesi gerekirken, yazılı şekilde ceza verilmesine yer olmadığına dair karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısı ile katılan sanık ...'un temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün bu sebepten 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi ile yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK'nun 321. maddesi uyarınca istem gibi BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden CMUK'un 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasında “ceza verilmesine yer olmadığına” şeklindeki ibarenin çıkarılarak, yerine “beraatine” yazılarak ve diğer kısımların aynen bırakılması suretiyle hükmün isteme uygun olarak DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 04.04.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/764, Karar No: 2018/822, Tarih: 05.02.2018

**11. Ceza Dairesi         2017/764 E.  ,  2018/822 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Vergi Usul Kanununa Muhalefet

HÜKÜM : Defter ve belgeleri ibraz etmemek suçundan hükmün açıklanmasının geri bırakılması,

Sahte belge düzenlemek suçundan mahkumiyet,

A-Sanık hakkında defter ve belge ibraz etmemek suçundan verilen hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararına yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde;

Hükmün açıklanmasının geri bırakılmasına ilişkin kararların 5271 sayılı CMK'nın 231/12. maddesi uyarınca temyizi mümkün olmayıp, itiraza tabi olduğu anlaşılmakla, sanık müdafinin isteminin 5271 sayılı CMK'nın 264. maddesi gereğince itiraz olarak kabulü ile dava dosyasının merciince karara bağlanmak üzere mahalline iadesi için Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE,

B-Sanık hakkında sahte müstahsil makbuzu düzenlemek suçundan kurulan mahkumiyet hükmüne yönelik temyiz itirazlarının incelenmesinde ise;

1-Sanığın aşamalarda alınan ifadelerinde istikrarlı şekilde atılı suçlamayı kabul etmediğini, kendisinin sahte makbuz düzenlemediğini, 2006 yılında fiilen işyerini terk ettiğini, ... A.Ş. olarak bilinen şirket ile aralarında imzaladıkları sözleşme doğrultusunda, ürettiği balı bu şirkete gönderdiğini ve piyasaya satıldığında kendisi adına makbuz düzenlediklerini savunması karşısında; gerçeğin kuşkuya yer vermeyecek şekilde ortaya çıkarılması bakımından, suça konu müstahsil makbuzlarındaki yazı ve imzaların sanığın eli ürünü olup olmadığı hususunda bilirkişiden rapor alınması;...A.Ş. yetkililerinin tanık sıfatıyla ifadesine başvurularak sanık adına makbuz düzenleyip düzenlemediklerinin sorulması; suça konu müstahsil makbuzlarını kullanan ... ve ...’in açık kimlik ve adres bilgileri tespit edilerek, sanığı tanıyıp tanımadıkları, belgelere konu ürünleri sanıktan alıp almadıkları konusunda tanık olarak dinlenmeleri, sonucuna göre sanığın hukuki durumunun takdir ve tayini gerekirken, eksik araştırma sonucu yazılı şekilde hüküm kurulması,

2-Kabul ve uygulamaya göre de;

a)Sahte müstahsil makbuzu düzenlemek suçu açısından, 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 4369 sayılı Yasa ile değişik 359/b-1. maddesinde onsekiz aydan üç yıla kadar hapis cezası öngörülmüş olup, aynı eylemin düzenlendiği 08.02.2008 tarihinde yürürlüğe giren 5728 sayılı Yasanın 276. maddesi ile değişik 213 sayılı Vergi Usul Kanunu’nun 359/b maddesinde ise üç yıldan beş yıla kadar hapis cezası öngörüldüğü nazara alındığında, 2006 takvim yılında sahte müstahsil makbuzu düzenlemek suçunun cezasının alt sınırının 18 ay hapis olduğu ve temel cezanın alt sınırdan tayin edildiği belirtilmesine rağmen, 3 yıl hapis cezası olarak takdir edilmesi suretiyle fazla ceza tayini,

b)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte müstahsil makbuzu düzenlemek eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

b)Aynı takvim yılı içinde birden fazla sahte müstahsil makbuzu düzenlemek eyleminin zincirleme suç oluşturduğu ve sanık hakkında TCK'nın 43. maddesi hükümlerinin uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

c)Suç tarihinin, düzenlenen son müstahsil makbuzunun tarihi olan 15.07.2006 yerine, gerekçeli karar başlığında 07.10.2008 şeklinde yanlış yazılması,

d)5237 sayılı TCK’nın 53. maddesine ilişkin uygulamanın Anayasa Mahkemesinin 08.10.2015 tarih ve 2014/140 Esas, 2015/85 Karar sayılı kararı ile birlikte yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık müdafinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün bu sebeplerden dolayı 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi gereğince uygulanması gereken 1412 sayılı CMUK’nın 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, kazanılmış hakkın saklı tutulmasına, 05.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/16465, Karar No: 2017/16072, Tarih: 04.07.2017

**22. Hukuk Dairesi         2015/16465 E.  ,  2017/16072 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin 1998- 01.02.2012 tarihleri arasında asıl işveren olarak davalı ... ve bir çok kez değişen alt işveren temizlik firmaları yanında temizlik işçisi olarak kesintisiz çalıştığını, 01.02.2012 tarihinde emeklilik nedeniyle işten ayrıldığın ileri sürerek kıdem tazminatı, fazla çalışma, hafta tatili, genel tatil , yıllık ücretli izin alacaklarının davalıdan tahsiline karar verilmesini talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı ... vekili, davacının belediye işçi kadrosunda çalışmadığını, ihale yoluyla vermiş olduğu ihaleyi alan şirketler bünyesinde bünyesinde çalıştığını, bu yönüyle davanın husumet nedeniyle reddini talep ettiklerini, geriye dönük beş yıllık alacağı talep edebileceği için beş yıl öncesinden daha önceki yıllık izin alacağı ve fazla çalışma alacağı açısından da taleplerinin reddi gerektiğini, davacının çalıştığı diğer şirketlerin de davada davalı olarak gösterilmesi gerektiğini, davacının bütün taleplerini kabul etmediklerini beyanla davanın reddine karar verilmesini istemiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Davacının fazla çalışma yapıp yapmadığı ve hafta tatili gününde çalışıp çalışmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını ve hafta tatili günlerinde çalıştığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür. İşçinin imzasını taşıyan bordro sahteliği ispat edilinceye kadar kesin delil niteliğindedir. Bir başka anlatımla bordronun sahteliği ileri sürülüp kanıtlanmadıkça, imzalı bordroda görünen fazla çalışma alacağının ödendiği varsayılır.

Fazla çalışma yapıldığının ve hafta tatili günlerinde çalışıldığının ispatı konusunda işyeri kayıtları, özellikle işyerine giriş çıkışı gösteren belgeler, işyeri iç yazışmaları, delil niteliğindedir. Ancak, fazla çalışmanın bu tür yazılı belgelerle kanıtlanamaması durumunda tarafların dinletmiş oldukları tanık beyanları ile sonuca gidilmesi gerekir. Bunun dışında herkesçe bilinen genel bazı vakıalar da bu noktada göz önüne alınabilir. İşçinin fiilen yaptığı işin niteliği ve yoğunluğuna göre de fazla çalışma olup olmadığı araştırılmalıdır.

İmzalı ücret bordrolarında fazla çalışma ücreti ödendiği anlaşılıyorsa, işçi tarafından gerçekte daha fazla çalışma yaptığının ileri sürülmesi mümkün değildir. Ancak, işçinin fazla çalışma alacağının daha fazla olduğu yönündeki ihtirazi kaydının bulunması halinde, bordroda görünenden daha fazla çalışmanın ispatı her türlü delille söz konusu olabilir. Buna karşın, bordroların imzalı ve ihtirazi kayıtsız olması durumunda dahi, işçinin geçerli bir yazılı belge ile bordroda yazılı olandan daha fazla çalışmayı yazılı delille kanıtlaması gerekir.

Fazla çalışmanın yazılı delil ya da tanıkla ispatı imkan dahilindedir. İşyerinde çalışma düzenini bilmeyen ve bilmesi mümkün olmayan tanıkların anlatımlarına değer verilemez.

Somut olayda, davacı davalı işyerinde temizlik işçisi olarak çalışmıştır. Mahkemece davacının tanık anlatımlarına göre günde üç saat olmak üzere haftada onsekiz saat fazla mesai yaptığı, her ay üç hafta tatilinde çalıştığı kabul edilmiş ise de, Dairemiz temyiz incelemesinden onanarak geçen, davacı ile aynı işyerinde, aynı işte çalışan davacı ...'ın açtığı 2014/10437 esas sayılı emsal dosyada, haftanın 6 günü 07.30-16.30 saatleri arasında bir saat ara dinlenme ile çalışıldığı, ayrıca ayda iki hafta tatilinde çalışıldığı kabul edilmiştir. Bu durumda, kesinleşmiş karar da dikkate alındığında aynı işyerinde aynı işi yapan çalışanlar açısından işyeri çalışma şartlarının aynı olmasının kabulü gerekeceği ve buna göre davacınında anılan emsal dosyadaki gibi çalışma yaptığının kabul edilmesi gerekirken hatalı değerlendirme ile yazılı şekilde karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirir.

Sonuç:

Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebeple BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 04.07.2017 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/8463, Karar No: 2017/2637, Tarih: 13.03.2017

**17. Hukuk Dairesi         2016/8463 E.  ,  2017/2637 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Ticaret Mahkemesi Sıfatıyla)

Taraflar arasındaki rücuen tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı yargı yolu caiz olmadığından açılan davanın usulden reddine dair verilen hükmün süresi içinde davacı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

-K A R A R-

Davacı vekili, davacı ... şirketine kasko ... poliçesi ile sigortalı bulunan araçta park halindeyken yağış nedeniyle hasar oluştuğunu, hasar bedelinin sigortalıya ödendiğini, zararın davalı idarenin kusurundan meydana geldiğini, öncesinde İdare Mahkemesinde dava açtıklarını, davanın adli yargının görev alanında olduğu gerekçesi ile reddolduğunu, sigortalının haklarına halef olunması sebebiyle ödedikleri tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı vekili, davaya konu zararın ispatlanamadığı, davalı İdarenin kusurunun bulunmadığı, faiz başlangıç tarihine de itiraz ettiklerini belirterek davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, araçtaki hasarın idarenin hizmet kusuru nedeniyle oluşan selden kaynaklandığı, hizmet kusurundan kaynaklanan tazminat davasının idari yargının görev alanında olduğu gerekçesiyle yargı yolu caiz olmadığından davanın usulden reddine karar verilmiş; hüküm, davacı ... şirketi vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, kasko ... sözleşmesinden kaynaklanan rücuan tazminat istemine ilişkindir.

6102 sayılı TTK.nın .../.... maddesinde kendi kuruluş kanunları gereğince özel hukuk hükümlerine göre yönetilmek veya ticari şekilde işletilmek üzere Devlet, il özel idaresi, belediye ve köy ile diğer kamu tüzel kişileri tarafından kurulan kurum ve kuruluşlarının da tacir sayılacakları belirtilmiştir.

Davalı idarenin gördüğü hizmet bir kamu hizmeti ise de, faaliyetlerini özel hukuk kuralları çerçevesinde yapmakta olması itibariyle davalı, TTK.nun .../....maddesi anlamında tacir sayılır. Davalı ...’nin tacir olduğu, faaliyetlerinde özel hukuk hükümlerine tabi kılınan kamu kuruluşlarının kişilerle olan ilişkilerinden doğan dava ve uyuşmazlıkların adli yargının görev alanına girdiği, bu nedenle davanın adli yargıda bakılarak işin esasına girilip tarafların delilleri toplandıktan sonra sonucuna göre bir karar verilmesi gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması doğru görülmemiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davacı ... şirketi vekilinin temyiz itirazlarının kabulüyle hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davacıya geri verilmesine ....03.2017 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/5628, Karar No: 2013/9683, Tarih: 27.05.2013

**19. Hukuk Dairesi         2013/5628 E.  ,  2013/9683 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki kıymetli evrak iptali-menfi tespit davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde asli müdahil vekilince temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü.

- K A R A R -

Davacı vekili; davalı tarafından ... Ticari şubesinden takasa konulan ... seri nolu çek üzerindeki yazı ve imzanın müvekkiline ait olmadığını, bu nedenle müvekkilinin sözkonusu çek nedeniyle borçlu olmadığını belirterek, sözkonusu çekin iptaline karar verilmesini talep ve dava etmiştir.

Davalı, dava dilekçesi ekli meşruhatlı duruşma gün ve saatini bildiren davetiye kendisine usulüne uygun şekilde tebliğ edilmesine rağmen davaya cevap vermemiş, davaya müdahil sıfatıyla katılan ... İnş. Zir. Ürt. Nak. Tur. Tic. Ltd. Şti. vekili; davacının müvekkili ile olan ticari ilişkisi nedeniyle dava konusu çeki verdiğini belirterek davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.

Mahkemece yapılan yargılamada toplanan delillere göre; Denizli 2. İcra Hukuk Mahkemesi'nin 2009/750 esas, 2011/8 karar sayılı dosyası içerisinde, Adli Tıp Kurumu Başkanlığı tarafından dava konusu çekin davacı şirket temsilcisi ...'in eli ürünü olmadığına dair rapor tanzim edildiği gerekçesiyle davanın kabulü ile, ... Bankası ..., ... şubesine ait ... nolu çekin iptaline karar verilmiş, hüküm müdahil vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Davalı yanında davaya harcını ödemek suretiyle katılan, dava konusu çek lehdarı ... Gıda Ltd. Şti. aleyhine olarak yargılama sonunda çekin iptaline karar verilmiştir. Mahkeme kararı davaya taraf olanlar yönünden kurulur. Çekin iptaline karar verilmesi suretiyle çekte lehtar olan ve davaya müdahil sıfatıyla katılan ... Ltd. Şti.'nin de kararı temyiz hakkının varlığı kabul edilerek yapılan inceleme sonunda; mahkemenin Adli Tıp Kurumundan aldığı raporda dava konusu olmayan çekler üzerinde inceleme yapıldığı, mahkemenin bu defa icra hukuk mahkemesinde alınan bilirkişi raporunu esas alarak hüküm kurduğu anlaşılmıştır. Dar yetkili icra hukuk mahkemesinde alınan bilirkişi raporu genel yetkili mahkemelerde hükme esas alınamaz.Mahkemece yeniden dava konusu çek üzerinde imza incelemesi yaptırılarak, sonucuna göre davanın tarafları yönünden hüküm kurulması gerekirken, dava dışı şirketi de kapsar şekilde iptal kararı verilmesi doğru olmamış, mahkeme kararının bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle hükmün BOZULMASINA, bozma nedenine göre öteki temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, peşin harcın istek halinde iadesine, 27.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/2745, Karar No: 2018/16580, Tarih: 19.12.2018

**17. Ceza Dairesi         2017/2745 E.  ,  2018/16580 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel mahkemece sanık hakkında hırsızlık suçundan verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığından, diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1)Sanık ...’ın soruşturma aşamasındaki ayrıntılı beyanlarında dosya dışı .... isimli şahısla suçu birlikte işlediklerini ve kendisinin mağdura ait iş yerinin içine girmediğine dair savunmasından işbölümü gereği dışarıda bekleyip gözcülük yaptığının anlaşılması karşısında; sanığın TCK’nın 37. maddesi uyarınca iştirak hükümleri çerçevesinde asli fail olarak cezalandırılması gerekirken hatalı nitelendirme ile yazılı şekilde TCK’nın 39/2. maddesine göre yardım eden sıfatıyla hüküm kurularak eksik ceza tayin edilmiş olması,

2)5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, cezanın temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir. Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “İşlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “Suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.