muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/10836, Karar No: 2014/475, Tarih: 10.01.2014

Mahkemece, toplanan kanıtlar ve tüm dosya kapsamına göre, davacının davalı şirkete ortak olduğunun bilirkişi kurulu raporu ile sübut bulduğu, davacının şirket ortaklığını, hisse talep etmek suretiyle kazandığı, SPK raporlarında ikincil kayıtlardan bahsedildiği ancak şahıs bazında ve somut olarak herhangi bir tespitin yapılmadığı, herhangi bir isme yer verilmediği, bu durumda davacının davalı şirketteki ortaklığının geçerli bulunduğu, 6762 sayılı TTK'nın 405/2 maddesinin "pay sahipleri sermaye olarak şirkete verdiklerini geri isteyemezler; tasfiye payına mütaallik hakları mahfuzdur" şeklinde düzenlendiği, bu hüküm uyarınca sermaye şirketlerinde, sermaye olarak şirkete verilenin geri istenemeyeceği, davalı şirketin tasfiye halinde bulunmadığı, Türk Ticaret Kanunu'nun anonim şirketler ve pay sahiplerine ilişkin hükümleri karşısında davacının talebinin yerinde olmadığı, bir an için davacının davalı şirkete usulünce ortak yapılmadığı ve ortaklığının geçerli olmadığı düşünülse bile bu kez eylemin haksız fiil niteliğinde değerlendirilebileceği, davacının 25.05.2000 tarihinde davalı şirkete ortak edildiği gözetildiğinde haksız fiil tarihinin bu tarih olacağı, davalı tarafın süresi içinde zamanaşımı defi'nde bulunduğu, davalılar hakkında dolandırıcılıktan veya başka bir suçtan dolayı yapılmış herhangi bir ceza soruşturmasının bulunmadığı, ayrıca anonim şirket yönetim kurulu başkanı olan davalı D.. U..'ın şahsi sorumluluğunu gerektirir bir durumun da ispat edilemediği gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı vekili temyiz etmiştir.

1- Dava dosyası içerisindeki bilgi ve belgelere, mahkeme kararının gerekçesinde dayanılan delillerin tartışılıp değerlendirilmesinde usul ve yasaya aykırı bir yön bulunmamasına göre, davacı vekilinin aşağıdaki bendin kapsamı dışında kalan sair temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

2- Dava, geçerli şekilde ortaklık ilişkisinin kurulmadığının tesbiti, hukuka aykırı şekilde kurulan yatırım ilişkisinin hükümsüzlüğü ve davalılar tarafından tahsil edilen paranın istirdadına ilişkin olup davalılar, davacının şirket ortağı olduğunu ve TTK'nın 329-405. maddeleri gereğince ödediği parayı geri isteyemeyeceğini savunmuşlar ve mahkemece de Dairemizin emsal 2012/8533-16820 E.K. sayılı bozma ilamında belirtilen şekilde araştırma yapıldığı kabul edilerek davacının şirket ortağı olduğu, şirket ortaklığının geçerli biçimde kurulmadığının düşünülmesi halinde ise eylemin haksız fiil olarak değerlendirileceği ve bu halde de davanın zamanaşımına uğradığı gerekçesiyle davanın reddine karar verilmiştir. Oysa, mahkemece yapılan araştırma ve inceleme hüküm kurmaya yeterli olmadığı gibi mahkemenin kabulünün aksine emsal kabul edilen Dairemizin 2012/8533-16820 E.K. sayılı ilamında açıklanan hususların tamamına yönelik bir inceleme de yapılmamıştır.

Davalılar davacının ortak olmak amacıyla hisse senedi devir ve kabul sözleşmesi imzalamak suretiyle para verdiğini, kendisine hisse senedi verildiğini ve geçerli bir şekilde ortaklık ilişkisinin kurulduğunu savunduklarına göre evvelemirde davacının davalı şirketlere gerçekten ortak olup olmadığının tesbiti gerekmektedir. Bu itibarla, Dairemizden geçen emsal dosyalarda da belirtildiği üzere mahkemece bilirkişi kuruluna davalıların tüm ticari defter ve kayıtları ve ayrıca hisse devir tarihinden dava tarihine kadar davalı şirketlerin yapmış oldukları genel kurullara ait tutanaklar ve hazirun cetvelleri incelettirilmek suretiyle davacıya verilen hisse senedi ve kuponların bir değerinin bulunup bulunmadığı, bu hisselerin davalı şirketlerin sermayesinde temsil edilip edilmediği, genel kurullarda sermayenin ne şekilde temsil edildiği hususları açıklığa kavuşturulmalı ve bu inceleme sonucunda davacının ortaklığının sahih olmadığı, pay defterindeki kaydın diğer kayıtlarla örtüşmediği anlaşıldığı taktirde bu aşamadan sonra davacının zararından davalıların sorumlu olup olmadığı, haksız fiil sorumlulukları bulunup bulunmadığı üzerinde durularak her bir davalının hukuki durumunun buna göre tayin ve takdir edilmesi gerekirken davacının ortak olup olmadığı usulünce açıklığa kavuşturulmadan yazılı olduğu şekilde karar verilmesi doğru görülmemiş, kararın bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda (1) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin sair temyiz itirazlarının reddine, (2) numaralı bentte açıklanan nedenlerle davacı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile kararın davacı yararına BOZULMASINA, ödediği temyiz peşin harcın isteği halinde temyiz edene iadesine, 10.01.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/1833, Karar No: 2013/2206, Tarih: 11.02.2013

**11. Hukuk Dairesi         2012/1833 E.  ,  2013/2206 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada ... ... .... Asliye Hukuk (... 1. Asliye Hukuk) Mahkemesi’nce bozmaya uyularak verilen 01.11.2011 tarih ve 2011/178-2011/594 sayılı kararın Yargıtayca incelenmesi davalılar vekilleri tarafından istenmiş ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup, incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Davacı vekili, müvekkili idare tarafından davalı TEİAŞ Genel Müdürlüğü’ne orman hudutları dahilinde enerji nakil hattı tesisi için izin verilerek, taahhüt senedi alındığını, bu taahhüt senedi ve valilik kararı uyarınca nakil hattının altında kalan orman örtüsünün temizliğinden sorumlu olan davalı şirketin bu hususta davalı ... ile protokol yaptığını, ancak enerji nakil hattının altına usulsüz olarak toprak dökümü yapıldığının tespit edildiğini ileri sürerek, müvekkili idarenin zararı olan 8.583,00 TL’nın faiziyle birlikte davalılardan tahsilini talep ve dava etmiştir.

Davalı TEİAŞ vekili, enerji nakil hattının geçtiği güzergahın temizliği işinin diğer davalıya protokol ile verildiğini, davada husumetlerinin bulunmadığını, talep edilen tazminat bedelinin fahiş olduğunu savunarak davanın reddini istemiştir.

Davalı ... vekili, davanın zamanaşımına uğradığını, müvekkilinin bir kusuru olmadığını, zarar oluşmadığını savunarak davanın reddini istemiştir.

Mahkemece davanın zamanaşımı nedeniyle reddine ilişkin olarak verilen kararın, Dairemizin 02.11.2006 gün ve 2005/9488 esas, 2006/11013 karar sayılı kararı ile bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyularak, iddia, savunma, bilirkişi raporu ve dosya kapsamına göre, 8.583,00 YTL’nın toprak döküm tarihi olan 28.06.2002 tarihinden itibaren yasal faizi ile birlikte davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsiline karar verilmiş, verilen bu kararın da Dairemizin 30.04.2010 tarih 2008/13165 esas 2010/4722 karar sayılı kararı ile bozulması üzerine mahkemece bozmaya uyularak yapılan yargılamada, benimsenen bilirkişi raporu ve dosyanın geçirdiği safahat uyarınca taraflar bakımından oluşan usulü müktesep haklar dikkate alınarak 8.583,00 TL bakımından davanın kabulüne karar verilmiştir.

Kararı, davalılar vekilleri temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, mahkemece uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve delillerin takdirinde bir isabetsizlik bulunmamasına göre, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazları yerinde değildir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerden dolayı, davalılar vekillerinin bütün temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 458,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davalılardan ayrı ayrı alınmasına, 11.02.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/4163, Karar No: 2020/938, Tarih: 09.03.2020

**1. Ceza Dairesi         2019/4163 E.  ,  2020/938 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tasarlayarak öldürme

HÜKÜM : Sanık ...'in ...'i öldürmek suçundan TCK'nin 81/1, 62, 53/1-2-3, 63. maddeleri uyarınca 25 yıl hapis cezası.

TÜRK MİLLETİ ADINA

Toplanan deliller, karar yerinde incelenip, sanık ...'in maktul ...'e yönelik kasten öldürme suçunun sübutu kabul, oluşa ve soruşturma sonuçlarına uygun şekilde suç niteliği tayin edilmiş, taktiri indirim sebebinin nitelik ve derecesi taktir kılınmış,savunması inandırıcı gerekçelerle değerlendirilip reddedilmiş, incelenen dosyaya göre bozma üzerine verilen hükümde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan sanık müdafiinin haksız tahrikin varlığına vesaireye yönelen ve yerinde görülmeyen temyiz itirazlarının reddiyle hükmün tebliğnamedeki düşünce gibi ONANMASINA, Üyeler ... ve ...'ın, sanığın eyleminin kan gütme saikiyle öldürme suçunu oluşturacağı, bu nedenle yerel Mahkeme kararının bozulması gerektiği yönündeki karşı oyları ve oy çokluğuyla, 09/03/2020 gününde karar verildi.

(M) (M)

KARŞI OY:

Sanık ... ve suça sürüklenen çocuk ...'ın amcalarının oğlu olan ...'ın olaydan 1 gün önce Küsen ailesi mensupları tarafından öldürülmesi üzerine, sanık ve suça sürüklenen çocuğun amcalarının oğlu ...'ın öldürülmesi ile bir ilgisi bulunmayan, maktul ...'i kaçırarak ...'ın taziyesi nedeniyle kurulan çadırın yanına getirerek öldürdükleri olayda, Dairemizin sayın çoğunluğu eylemin kan gütme saikiyle öldürme olmadığına karar vermiştir. Bu karara katılmamız mümkün değildir.

Şöyle ki;

Kasten öldürmenin niteliksiz hali TCK'nin 81. maddesinde düzenlenmiş olup, kan gütme saikiyle öldürme TCK'nin 82/1-j maddesinde düzenlenmiştir. Gerek uygulamada gerek doktrinde kan gütme saikiyle öldürme, önceki olayla ilgisi olmayan kişilerin sadece kan gütmek veya intikam görevini yerine getirmek amacıyla öldürülmesi olarak tanımlanmıştır. Sözlük anlamı ''sevk eden'', ''götüren'' olarak tanımlanan saik; ceza hukuku açısından failin eyleme geçmesine etken olan neden veya nedenlerdir. TCK'nin 82/1-j maddesinde ''kan gütme saikiyle'' denilmiş, başka bir unsura yer verilmemiştir. Bu düzenleme ile ''saik'' yeterli sayılmıştır. Doktrinde gerçek saik suçları ile görünüşte saik suçları ayrımı söz konusudur. Gerçek saik suçuna örnek olarak suçun ''canavarca hisle'' işlenmesini örnek gösterebiliriz. Kan gütme saikiyle öldürme suçu ise gerçek saik suçlarından değildir. Kanun koyucu TCK'nin 82/1-j maddesindeki saiki, düşünce anlamında kullanmıştır. Kişinin kan gütme düşüncesi ile öldürülmesi bu bendin uygulanması için yeterlidir. Somut olayda maktulün başka bir nedene bağlı olmadan sırf intikam amacıyla öldürüldüğü sabittir. İlk olayla hiç bir ilgisi olmayan tamamen masum bir kişi öldürülmüştür.

Kanun koyucu kan gütme saikini ağırlaştırıcı neden olarak daha ağır bir cezai yaptırıma bağlarken, kötü bir göreneğin engellenmesi amacını gütmüştür. Kan gütme saikinin varlığı için ilk olaydan sonra aradan uzun bir zaman geçmesi gerektiği yönünde uygulama şekillendiği takdirde, zaten TCK'nin 82/1-a maddesinde düzenlenen nitelikli hal gündeme gelecek ve kan gütme saikiyle öldürmeye ilişkin bendin uygulanması ceza miktarını artırıcı bir unsur olmaktan çıkacak, bu yönde uygulama yapmak ayrıca bir anlam ifade etmeyecektir. Bu şekilde bir uygulama kanun koyucunun kan gütme saikiyle öldürmeyi ayrı bir bentte cezai yaptırıma bağlamasına ve amacına aykırılık teşkil edecektir. Kaldı ki somut olayda, ilk olaydan bir gün sonra ve taziye çadırının bulunduğu yere maktulün getirilerek suça konu olayın gerçekleştirildiği gözetildiğinde, sanıkların intikam duygularının ne kadar yoğun olduğu da gözden uzak tutulmamalıdır.

Belirtilen gerekçelere bağlı olarak sanığın ve suça sürüklenen çocuğun eyleminin kan gütme saikiyle öldürme suçunu oluşturduğunu düşündüğümüzden, Dairemizin sayın çoğunluğunun eylemin niteliksiz öldürme suçu olduğuna dair görüşlerine katılmıyoruz.

Muhalif Üye Muhalif Üye

... ...
Yargıtay — Esas No: 2008/7302, Karar No: 2011/4504, Tarih: 14.07.2011

1. Ceza Dairesi 2008/7302 E., 2011/4504 K.

**1. Ceza Dairesi 2008/7302 E., 2011/4504 K.**

**- HAKSIZ TAHRİK

- KASTEN ÖLDÜRME**- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 29 ]

- 5237 S. TÜRK CEZA KANUNU [ Madde 81 ]

**"İçtihat Metni"**

Hasan'ı kasten öldürmekten sanık Hikmet/in yapılan yargılanması sonunda: CMK'nın 223/2-e maddesi uyarınca beraatine ilişkin (Kütahya Ağır Ceza Mahkemesi)'nden verilen 23.11.2007 gün ve 231/201 sayılı hükmün Yargıtay'ca incelenmesi müdahiller vekili tarafından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavalığı'ndan teblîğname ile Dairemize gönderilmekle incelendi ve aşağıdaki karar tespit edildi.

Dosya içeriğinden; 08.02.2004 tarihinde iki katlı evinin alt katında bulunan ve kapısı olmayan odunlukta maktulün cesedinin bulunduğunun; otopsi tutanağına göre, sağ avuç içinde, sağ el bilekten başlayıp avuç içine uzanan keşi, sol elde yüzük parmağından başlayıp İçeri doğru uzanan keşi, sol bacakta femur başında lateral dış yüzde 5x5 cm. keşi, sol kalçada gluteal bölgede sol üst kadranda kesici delici alet yarası, sol kalçada gluteal çizginin altında kalça kıvrımının birleştiği yerde vücuda dikey oluşturulmuş 5x7 cm. kesici delici alet yarası, bu bölgeden 10 cm. aşağıda aynı pozisyonda 2x3 cm. kesici delici alet yarası, sol kol dış yüzde omuz başından 10 cm. aşağıda kenarları yanık izli delici aletle oluşturulmuş delik bulunduğunun; suçta kullanılan aletin iki tarafının da keskin olduğunun, sol bacakta oluşturulan iki adet kesici delici alet yarasına bağlı ana arterlerin kesilmesi ile oluşan kan kaybı nedeniyle ölümün gerçekleştiğinin belirlenmesi; 19.02.2004 tarihinde jandarmada alınan ifadesinde olay günü maktulü görmediğini beyan eden sanığın, 02.03.2004 tarihinde kendiliğinden Gediz Cumhuriyet Savcılığı'na giderek, olay günü hayvanlarına bakmak için ahıra gittiğinde, maktulün kendisine seslendiğini, 20 senedir kendisini sevdiğini ve bu nedenle evlenmediğini söyleyerek birlikte olmayı teklif ettiğini, kendisinin kabul etmemesi üzerine ısrarcı davranarak bileklerinden tuttuğunu, bırakmasını söyleyerek maktulü iteklemesi üzerine "son sözün ne" diye sorduğunu, kendisinin "son sözüm" şeklindeki cevabı üzerine bu kez de "seni öldürürüm" dediğini, bu esnada sol elinde uç kısmını görebildiği bıçak olduğunu, kendisinin kaçacağı sırada "dur" diyerek seslendiğini ve "filmin öbür tarafını da izle ondan sonra git", diyerek odunluğa girdiğini, odunluktan gelen sesler üzerine merak ederek gittiğinde maktulün kendisini bıçakla yaraladığını gördüğünü, olay yerinde ikisinden başka kimsenin olmadığını, yardım teklifini maktulün kabul etmediğini, bunun üzerine olay yerinden ayrılarak evine gidip yattığını, uyandığında maktulün ölmüş olduğunu öğrendiğini söylemesi, sorguda ve ağır ceza mahkemesinde aynı beyanlarını tekrarlaması, maktule ait evin yatak odasında kanepe ahşabı üzerindeki naylon üzerinden alınan 2 adet kıl örneği ve yatak odasındaki kapı kenarında duran çarşaftan alınan vücut sıvısı örneğinin sanığa ait olduğunun ekspertiz raporları ile saptanması üzerine sanığın, olaydan önce maktulün kendisine zorla tecavüz ettiğini, namusuna zarar geleceğinden korktuğundan bu durumu kimseye söylemediğini söylemesi; Adli Tıp Genel Kurulu'nun 10.05.2007 tarihli raporunda, ölenin vücudunda bulunan ve ölüme yol açan kesici delici alet yaralarının yerleşimine göre bunların kişinin kendisi tarafından yapılmasının varid görülmediğinin belirtilmesi; Adli Tıp Birinci İhtisas Kurulu'nun 30.01

.05.2007 tarihli raporunda, ölenin vücudunda bulunan ve ölüme yol açan kesici delici alet yaralarının yerleşimine göre bunların kişinin kendisi tarafından yapılmasının varid görülmediğinin belirtilmesi; Adli Tıp Birinci İhtisas Kurulu'nun 30.01.2006 tarihli raporunda, ölendeki yaraları sanığın yapmış olmasının tıbben reddedilemeyeceğinin belirtilmesi karşısında; sanığın, maktulden gelen ve haksız tahrik oluşturan ırza yönelik saldırılar ve ölümle tehdit edilmenin etkisi altında öldürme eylemini gerçekleştirdiği anlaşılmakla, haksız tahrik altında kasten insan öldürmek suçundan cezalandırılması yerine beraatine karar verilmesi,

Yasaya aykırı olup; müdahiller vekilinin temyiz itirazlarının bu itibarla kabulüyle hükmün tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 14.07.2011 gününde beraat hükmünün onanması gerektiği görüşü iie Üye Dilaver Kahveci'nin karşı oyu ve oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Sanık Hikmetin olayı Gediz Cumhuriyet Savcılığı'na maktul Hasan'ın kendisiyle konuşarak sanığı 20 yıldır evlenmeyerek beklediğini, sanığın hayaliyle yaşadığını, kendisiyle birlikte olmak istediğini söylemesi üzerine talebini reddettiğini, maktulün odunluk tabir edilen bölmeden inilti sesleri gelmesi üzerine gidip baktığında maktulden kanların akmakta olduğunu gördüğünü, kendisine yardım tekliflerinin maktul tarafından reddedilmesi üzerine olay yerinden ayrıldığını, daha sonraki saatlerde köy halkıyla birlikte maktulün öldüğünü öğrendiğini beyan etmiş, aşamalarda maktulün yatak odasında kanepede elde edilen kıl örnekleriyle çarşaftaki vücut sıvısının sanığa ait olduğunun anlaşılması üzerine maktulle olan beraberliğini maktulün kendisine zorla sahip olması biçiminde açıklamış bulunmaktadır. Maktuldeki yaraların bedenindeki yerlere göre maktul tarafından intihar amacıyla gerçekleştirilemeyeceği ve maktulden yaraların sonuç itibariyle sanık tarafından gerçekleştirilebilecek durumda bulunduğu Adli Tıp Kurumu raporuyla da tespit edilmiş ise de, tüm bu durumları ile sanığın maktul ile beraberliğini başlangıçta dile getirmemiş olması, daha sonraki aşamalarda ise maktulün kendisine zorla sahip olduğu yolundaki açıklaması köy şartlarında namusunu koruma gayesine matuf açıklama niteliğinde bulunması karşısında, tüm maddi olgular ve sanığın olayın oluşuna dair açıklamaları sanığın mahkumiyetine yeter nitelikte bulunmadığından Kütahya Ağır Ceza Mahkemesi'nce sanığın beraatine dair karar usul ve yasaya uygun olduğu, kararın tebliğnamedeki düşünce gibi onanması yerine sanığın cezalandırılması düşüncesiyle Yüksek Yargıtay Birinci Ceza Dairesi'nin bozma kararına katılmıyorum.

Dilaver Kahveci Üye
Yargıtay — Esas No: 2014/18462, Karar No: 2014/22675, Tarih: 02.09.2014

**22. Hukuk Dairesi         2014/18462 E.  ,  2014/22675 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : Elazığ İş Mahkemesi

TARİHİ : 26/05/2014

NUMARASI : 2014/308-2014/589

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı vekili; müvekkilinin, 2006 yılından 14/02/2014 tarihine kadar davalı bankada güvenlik görevlisi olarak çalıştığını ve iş sözleşmesini haklı nedenle feshettiğini belirterek kıdem tazminatı ile birkısım işçilik alacaklarının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı vekili; yetki itirazında bulunmuş ve davalı bankanın merkez adresinin İstanbul'da, davacının son çalıştığı şubenin ise Erzincanda bulunduğunu belirterek davaya bakmakla Elazığ mahkemelerinin yetkili olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, davalının merkez adresi İstanbulda bulunduğundan İstanbul İş Mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir.

Karar, süresi içinde davacı tarafından temyiz edilmiştir.

Taraflar arasında, yetkili mahkemenin hangi iş mahkemesi olduğu uyuşmazlık konusudur.

5521 sayılı İş Mahkemeleri Kanunu'nun 5 inci maddesi uyarınca, iş mahkemelerinde açılacak her dava, açıldığı tarihte dava olunanın Türk Medeni Kanunu gereğince ikametgâhı sayılan yer mahkemesinde bakılabileceği gibi, işçinin işini yaptığı işyeri için yetkili mahkemede de bakılabilir. Bunlara aykırı sözleşme geçerli değildir.

Dosya içeriğine göre davacı, davalı bankanın Elazığ şubesinde çalışırken 02.01.2014 tarihinde Erzincan'da görevlendirilmiş ve fesih tarihine kadar anılan şubede görev yapmıştır. Davalının, dava açıldığı tarihteki ikametgah adresi ise İstanbul'dadır. Mahkemece, davalının merkezinin bulunduğu İstanbul İş mahkemesine yetkisizlik kararı verilmiştir. Ancak, iş mahkemelerinde yetki kuralı işçiyi korumak amaçlı düzenlenmiştir. Kanunda belirlenen yetkili mahkemelerden birini seçme hakkı da işçidedir. Bu nedenlerle, Elazığ İş Mahkemesinin davaya bakmakla yetkili olmadığı konusunda mahkemece yapılan tespitte bir isabetsizlik bulunmamakla birlikte, davacı işçiden yetkiye ilişkin tercihi sorularak sonuca gidilmesi gerekirken, yazılı şekilde işçiye tercih hakkı sorulmadan karar verilmesi hatalı olup bozmayı gerektirmiştir. (Dairemizin 17.02.2014 tarih 2014/1709 E- 2014/2562 K sayılı kararı da bu yöndedir )

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı sebepten BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 02.09.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2019/6522, Karar No: 2020/2508, Tarih: 09.03.2020

**12. Ceza Dairesi         2019/6522 E.  ,  2020/2508 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK’nın 89/1, 2-b, 62, 51, 53/6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin kurulan hüküm, sanık tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Olay günü saat 19.30 sıralarında, sanığın boş arazide park halindeki aracını hareket ettirmek için geri geri manevra yaptığı, beyanlara göre aracın çukura düşmesi üzerine ön tarafa doğru manevra yaparak yaya kaldırımına çıktığı esnada kaldırımda yürüyen katılana çarptığı, katılanın basit tıbbi müdahale ile giderilemez, 5. derece kemik kırığı kırığı oluşacak şekilde yaralanması ile neticelenen ve sanığın asli ve tam kusurlu bulunduğu olayda;

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanığın cezaya, kusura ve sair nedenlere ilişkin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün isteme uygun olarak ONANMASINA, 09/03/2020 tarihinde oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/16089, Karar No: 2014/15031, Tarih: 10.09.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/16089 E.  ,  2014/15031 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 4733 sayılı kanuna muhalefet

HÜKÜM : Sanığın hükümlülüğüne, müsadereye

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Ele geçen eşyanın niteliğine ve suç tarihine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamıştır.

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması.

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hüküm fıkrasından vekalet ücretine ilişkin kısmın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 10.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.