muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2010/9434, Karar No: 2011/804, Tarih: 08.02.2011

Öte yandan davacının aynı ölüm olayı nedeniyle maddi tazminat istemli olarak kısmi dava açtığı, bu davada davacının gerçek zararının 79.869,64-TL olarak belirlenerek taleple bağlı kalınarak 100,00TL maddi tazminata karar verildiği, verilen kararın davalı işveren vekilince temyizi üzerine Yargıtay denetiminden geçerek kesinleştiği, Dairemizin 25.05.2009 tarihli kararında ayırca evlenmeden birlikte yaşayan eşe verilecek tazminattan indirim yapılması gerekip gerekmediğinin açılacak ek davada tartışılabileceğinin belirtildiği dosyaya içerisinde bulunan Bursa 5. İş Mahkemesinin 2006/1667E, 2008/276K sayılı dosyasında yapılan incelemeden açıkça anlaşılmaktadır. Dolayısıyla yerel mahkemenin kısmi davada nikâhsız eş yararına maddi tazminata hükmedilmediğine ilişkin saptaması da isabetli değildir.

Kısmi davada değerlendirilerek kesinleşen hususların ek davada yeniden değerlendirilmesinin mümkün bulunup bulunmadığına gelince: Kısmi davanın tamamen kabulü ile bu davanın dayandığı hukuki münasebetin varlığı ve dolayısıyla davalının sorumluluğu kesinleşen hükümle tespit edilmektedir. Dolayısıyla kısmi davanın tespite ilişkin bu bölümü aynı taraflar arasında ve aynı sebebe dayalı olarak görülmekte olan ek davada kesin delil teşkil eder. Kesin delil bulunan konularda ise hakimin bu yönünün doğruluğunu tekrar araştırma ve inceleme konusu yapmasına hukuken olanak yoktur.

Somut olayda kısmi davada davacının ölenin desteğinde bulunduğu ve tazminata hak kazandığı kabul edilerek gerçek zararı hesaplanmış ve istemle bağlı olarak lehine maddi tazminata karar verilmiş ve bu yönleri de amaçlayan davalı temyiz itirazları reddolunarak kararın onanması ile Yargıtay denetiminden de geçerek kesinleşmiştir. Hal böyle olunca davacının ölen işçinin desteğinde bulunduğu kısmi davada değerlendirilerek kesinleştiği göz ardı edilerek, kesinleşen bu durumun HUMK.'nun 295.maddesine aykırı olarak ek davada yeniden değerlendirilmesi ve davacının maddi tazminat isteme hakkının bulunmadığının kabulü ile sonuca gidilmesi hatalı olmuştur.

Yapılacak iş; davacının 79.869.64 TL maddi zararının bulunduğu ve bu miktarın 100.00 TL lık kısmının kısmi davada tahsiline karar verildiği gözetilerek davacının ölen sigortalı ile birlikte resmi evlilik sözleşmesi olmaksızın birlikte yaşamasının tazminattan indirim nedeni olup olmadığının tartışılarak çıkacak sonuca göre bir karar vermektir.

Mahkemece bu maddi ve hukuki olgular göz önünde bulundurulmaksızın yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davacının bu yönleri temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, Davacı yararına takdir edilen 825.00 TL. duruşma Avukatlık parasının karşı tarafa yükletilmesine, temyiz harcının istek halinde davacıya iadesine, 08.02.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/3294, Karar No: 2012/8558, Tarih: 06.04.2012

**2. Hukuk Dairesi         2011/3294 E.  ,  2012/8558 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Aile Mahkemesi

DAVA TÜRÜ:Karşılıklı Boşanma

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm her iki dava yönünden temyiz edilerek; temyiz incelemesinin duruşmalı olarak yapılması istenilmekle; duruşma için belirlenen 6.4.2012 günü duruşmalı temyiz eden davacı-karşı davalı ... vekili Av.. ile karşı taraf temyiz eden davalı-karşı davacı . ve vekili Av. ... geldiler. Gelenlerin konuşması dinlendikten sonra işin incelenerek karara bağlanması için duruşmadan sonraya bırakılması uygun görüldü. Bugün dosyadaki bütün kağıtlar okunup gereği görüşülüp düşünüldü:Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuna uygun sebeplere ve özellikle delillerin takdirinde bir yanlışlık görülmemesine göre, tarafların yerinde bulunmayan temyiz itirazlarının reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, duruşma için takdir olunan 900.00 TL. vekalet ücretinin ...'ten alınıp .'a verilmesine, aşağıda yazılı onama harcının temyiz edenlere yükletilmesine, peşin alınan harcın mahsubuna ve 79.50'şer TL. temyiz başvuru harçları peşin alındığından başkaca harç alınmasına yer olmadığına, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 06.04.2012 (...)
Yargıtay — Esas No: 2019/4158, Karar No: 2021/3719, Tarih: 15.04.2021

**11. Hukuk Dairesi         2019/4158 E.  ,  2021/3719 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :TİCARET MAHKEMESİ

Taraflar arasında görülen davada Gaziantep 1. Asliye Ticaret Mahkemesince bozmaya uyularak verilen 26.06.2019 tarih ve 2019/214- 2019/940 sayılı kararın Yargıtayca İncelenmesi duruşmalı olarak davacı-karşı davalı ... vekili tarafından istenildiği ve temyiz dilekçesinin süresi içinde verildiği anlaşılmış olmakla, duruşma için belirlenen 13.04.2021 günü başkaca gelen olmadığı yoklama ile anlaşılıp hazır bulunan davacı - karşı davalı vekili Av. ... dinlenildikten sonra duruşmalı işlerin yoğunluğu ve süre darlığından ötürü işin incelenerek karara bağlanması ileriye bırakıldı. Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlenildikten ve yine dosya içerisindeki dilekçe, layihalar, duruşma tutanakları ve tüm belgeler okunup incelendikten sonra işin gereği görüşülüp, düşünüldü:

Asıl davada davacı vekili, müvekkilinin davalı şirketin ortağı olduğunu, şirketin faaliyette görünmesine rağmen merkez adresinde bulunan demirbaş, makine ve cihazların tamamının davalı tarafından bilinmeyen bir adrese taşındığını ve şirketin faaliyetsiz hale getirildiğini, demirbaşların büyük bir bölümünün 18.05.2012 tarihinde satıldığını, 28.06.2012 tarihinde müvekkilinin haberdar olmadığı, çağrılmadığı ve şirket merkezinden farklı bir adreste yapılan toplantıda ortaklardan ...'ın 13.000 pay karşılığı 325.000,00 TL'lik hissesini diğer ortak ...'a devretmesi yönünde karar alındığını ve devirin 09.07.2012 tarihli Ticaret Sicil Gazetesinde yayınlandığını, şirketin içinin boşaltıldığını, şirketin sermaye artışına gittiğini, müvekkilinin ödemesi gereken sermaye miktarının 350.000,00 TL olup, bunun 317.127,73 TL'sinin ödendiğini, diğer iki ortaktan her birinin hisseleri oranında ödemeleri gereken sermayenin 325.000,00 TL olmasına rağmen her bir ortağın sadece 70.000 TL ödediğini, ortakların sermaye ödeme borcunu yerine getirmediklerini ve temerrüde düştüklerini, müvekkilinin maddi zarara uğratıldığını ileri sürerek, müvekkilinin davalı şirkette bulunan hissesi oranında şahsına düşen kâr payının tespiti ile tespit edilen miktarın faiziyle davalılardan müştereken ve müteselsilen tahsilini, şimdilik kar payından fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak kaydıyla 15.000 TL kâr payının ticari faiziyle tahsiline, davalıları şirket demişbaşlarını ve tüm eşyalarını haksız olarak kaçırmaları ve müvekkilini zarara uğratmaları nedeniyle davacının yatırdığı sermaye miktarı oranında alacağının tahsilini, şimdilik demirbaş adı altında 35.000 TL'nin dava tarihinden itibaren tahsilini, 15.000 TL manevi tazminatın tahsilini, şirketin tasfiyesini talep ve dava etmiştir.

Davalı-karşı davacı ... vekili, davacı-karşı davalının ortaklığın kendisine yüklediği sorumlulukları yerine getirmediğini, davetlere rağmen ortaklar kurulu toplantılarına katılmadığını, şirketin kar dağıtımı konusunda bir karar almadığını, şirketin demirbaşlarının ve araçlarının çoğunun icra takiplerinde muhafaza altına alındığını savunarak, asıl davanın reddini istemiş, karşı davada ise, asıl davaya yönelik beyanlarını tekrarla, şirketin fesih ve tasfiyesini, 100.000 TL manevi tazminatın faiziyle davalı ...'den tahsilini talep ve dava etmiştir.

İhbar olunan ..., davanın reddini istemiştir.

Mahkemece bozma ilamına uyularak yapılan yargılama, iddia, savunma ve tüm dosya kapsamına göre, asıl davada davacı tarafça, limited şirketlerde şirketin kâr elde etmiş olmasının kendiliğinden limited şirket ortağına kâr payı talep etme yetkisi vermeyeceği, kâr payı dağıtılabilmesi için, öncelikle ortaklara kâr payı dağıtılması yönünde ortaklar kurulunca bir kararın alınması gerektiği, somut olayda kâr payı dağıtımına yönelik ortaklar kurulu kararı bulunmadığı, bu yönde alınmış bir karar olmadan mahkemenin ortaklar kurulu yerine geçerek ortağa kâr payı vermesinin mümkün olmadığı gerekçesiyle, davacı ve karşı davacının şirketin tasfiyesine yönelik davasının kabulü ile, Başak Diyaliz Sağlık Hizmetleri Limited Şirketinin tasfiyesine, tasfiye memuru olarak Gaziantep 13. İcra Müdürü’nün atanmasına, tasfiye memuruna her ay tasfiye işlemleri için 300 TL ücret takdirine, yasal tescil ve ilanların yapılmasına, davacının şirket demirbaşları ve manevi tazminata ilişkin taleplerinin ayrı ayrı reddine, karşı davacının manevi tazminat talebi ile asıl davacının kar payı talebinin reddine karar verilmiştir.

Kararı, davacı-karşı davalı ... vekili temyiz etmiştir.

Dosyadaki yazılara, uyulan bozma kararı gereğince hüküm verilmiş olmasına ve mahkemece verilen 21.10.2015 tarihli karar karşı dava ve asıl davada kâr payı dışındaki istemler yönünden Dairemizin 27.11.2018 tarihli ilamı ile onanmasına rağmen, onanarak kesinleşen talepler hakkında da yeniden karar verilmesi doğru değil ise de, hükmün kuruluş şekline göre işbu hususun sonuca etkili olmamasına göre, davacı-karşı davalı ... vekilinin tüm temyiz itirazlarının reddine karar vermek gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davacı-karşı davalı ... vekilinin yerinde görülmeyen tüm temyiz itirazlarının reddi ile usul ve yasaya uygun bulunan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı bakiye 29,80 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacı - karşı davalı ...'den alınmasına, 15.04.2021 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/2507, Karar No: 2014/8189, Tarih: 17.06.2014

**14. Ceza Dairesi         2014/2507 E.  ,  2014/8189 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı, nitelikli yağma

HÜKÜM : Mahkûmiyet

Mahalli mahkemece verilen beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı suçu yönünden re'sen de temyize tâbi hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin soruşturma ve kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya içeriğine göre yerinde görülmeyen sair temyiz itirazlarının reddine,

Ancak;

Sanığa mahkemece 5271 sayılı Kanunun 150/2. maddesi uyarınca baroca görevlendirilen zorunlu müdafiye ödenen avukatlık ücretinin sanıktan tahsiline karar verilmiş ise de; Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesinin 6/3-c maddesinde şüpheli veya sanığın “Müdafii tutmak için mali olanaklardan yoksun bulunması ve adaletin selametinin de gerektirmesi halinde, mahkemece görevlendirilecek bir avukatın yardımından ücret ödemeksizin yararlanabilme hakkı”nın bulunduğunun açıklandığı, iç hukukumuzda ve tarafı bulunduğumuz sözleşmede mevcut bu ilkeler karşısında, AİHS’nin temel hakka ilişkin hüküm içeren 6. maddesinin, iç hukukumuzda aynı konuda kanun ve yönetmeliklerle getirilen ve yukarıda işaret edilen düzenlemelere nazaran öncelikle uygulanması gerektiği, zorunlu vekilin ceza miktarı itibarıyla sanığın istemi aranmaksızın görevlendirilmesi karşısında, zorunlu müdafii ücretinin sanığa yükletilemeyeceğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, kısmen re'sen de temyize tâbi hükümlerin 5320 sayılı Kanunun 8/1. maddesi gözetilerek 1412 sayılı CMUK.nın 321. maddesi gereğince BOZULMASINA, ancak bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, aynı Kanunun 322. maddesi uyarınca hüküm fıkrasındaki yargılama giderlerinin tahsiline ilişkin bölümden “Zorunlu müdafii gideri” çıkarılarak sair yönleri usul ve kanuna uygun olan hükümlerin DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 17.06.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/2245, Karar No: 2017/7995, Tarih: 13.09.2017

**2. Ceza Dairesi         2015/2245 E.  ,  2017/7995 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Sanığın, müştekinin sokağa park etmiş olduğu elektrikli bisikleti çalması şeklindeki eyleminin TCK'nın 142/1-e maddesinde düzenlenen suçu oluşturduğu gözetilmeden, suç vasfında yanılgı sonucunda aynı Kanun'un 141/1. maddesi uyarınca ceza tayini aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış; TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 E., 2015/85 K. sayılı kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya, toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 13/09/2017 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/6916, Karar No: 2015/21091, Tarih: 11.11.2015

**2. Hukuk Dairesi         2015/6916 E.  ,  2015/21091 K.**

**"İçtihat Metni"**

....

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davalı kadın tarafından tamamına yönelik olarak temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Eşine fiziksel şiddet uygulayan erkek tamamen kusurludur.

Türk Medeni Kanununun 166. maddesinde "evlilik birliği, ortak hayatı sürdürmeleri kendilerinden beklenmeyecek derecede temelinden sarsılmış olursa, eşlerin her birinin boşanma davası açabileceği" hükme bağlanmıştır. Bu hükmü, tamamen kusurlu eşin de dava açabileceği ve yararına boşanma hükmü elde edebileceği biçiminde yorumlamak ve değerlendirmek doğru değildir. Çünkü böyle bir düşünce, kimsenin kendi eylemine ve tamamen kendi kusuruna dayanarak bir hak elde edemeyeceği yönündeki temel hukuk ilkesine aykırı düşer. Diğer taraftan gene böyle bir düşünce tek taraflı irade ile sistemimize aykırı bir boşanma olgusunu ortaya çıkarır. Boşanmayı elde etmek isteyen kişi karşı tarafın hiçbir eylem ve davranışı söz konusu olmadan, evlilik birliğini, devamı beklenmeyecek derecede temelinden sarsar, sonra da mademki birlik artık sarsılmış diyerekten boşanma doğrultusunda hüküm kurulmasını talep edebilir. Öyle ise Türk Medeni Kanununun 166. maddesine göre boşanmayı isteyebilmek için tamamen kusursuz ya da az kusurlu olmaya gerek olmayıp, daha fazla kusurlu bulunan tarafın dahi dava hakkı bulunmakla beraber, boşanmaya karar verilebilmesi için davalının az da olsa kusurunun varlığı ve bunun belirlenmesi kaçınılmazdır. Az kusurlu eş boşanmaya karşı çıkarsa bu halin tespiti dahi tek başına boşanma kararı verilebilmesi için yeterli olamaz. Az kusurlu eşin karşı çıkması hakkın kötüye kullanılması niteliğinde olmalı, eş ve çocuklar için korunmaya değer bir yararın kalmadığı anlaşılmalıdır (TMK md.166/2).

Mevcut olaylara göre evlilik birliğinin, devamı eşlerden beklenmeyecek derecede, temelinden sarsıldığı kuşkusuzdur. Ne var ki, bu sonuca ulaşılması tamamen davacının tutum ve davranışlarından kaynaklanmış olup, davalıya atfı mümkün hiçbir kusur gerçekleşmemiştir. Bu durumda açıklanan nedenle isteğin reddi gerekirken, yasa hükümlerinin yorumunda yanılgıya düşülerek boşanmaya karar verilmesi usul ve kanuna aykırıdır.

SONUÇ:Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeple BOZULMASINA, istek halinde temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi. 11.11.2015 (Çrş.)

.....
Yargıtay — Esas No: 2013/6932, Karar No: 2013/21104, Tarih: 17.09.2013

**2. Hukuk Dairesi         2013/6932 E.  ,  2013/21104 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Antalya 4. Aile Mahkemesi

TARİHİ :05.10.2012

Taraflar arasındaki davanın yapılan muhakemesi sonunda mahalli mahkemece verilen, yukarıda tarihi ve numarası gösterilen hüküm, davacı tarafından; nafakalar yönünden temyiz edilmekle, evrak okunup gereği görüşülüp düşünüldü:

Antalya 4. Aile Mahkemesince verilen 26.01.2011 tarihli boşanma hükmü davalı (kadın) tarafından 21.02.2011 tarihinde kusur tespiti ve nafakalar yönünden temyiz edilmiş ve Dairemizce 22.02.2012 gün 2011/6160 esas, 2012/3570 sayılı ilamı ile tedbir ve yoksulluk nafakasından bozulmuş, bozma ilamı taraflara tebliğ edilmiş ise de taraflarca karar düzeltme yoluna gidilmemiştir. Karar düzeltme süresi geçtikten sonra 19.07.2012 tarihli tutanakta, davalının (kadının) 28.06.2011 tarihinde kendi temyiz talebinden sonra, Dairemiz bozma kararından önce temyiz talebinden feragat dilekçesi verdiği, dilekçede kimlik tespitinin yapıldığı anlaşılmıştır. Bu durum mahkemenin bozmadan sonra düzenlediği tensip kararından sonra anlaşılmıştır. Davacı (koca)'nın temyiz talebinden vazgeçmeyi karar düzeltme süresi geçtikten sonra öğrenmiştir. Davalı 28.06.2011 tarihinde temyiz talebinden feragat ettiğinden bu tarih itibariyle mahkeme hükmü kesinleşmiştir. Feragat dilekçesi Dairemize gönderilmediğinden nazara alınamamıştır. Bu itibarla Dairemiz kararı maddi hataya dayalı olup bu karara uyulması lehine olan taraf açısından kazanılmış hak doğurmaz. Bu husus nazara alınmadan davalı kadın yararına tedbir ve yoksulluk nafakasına hükmedilmesi usul ve yasaya aykırı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ: Temyiz edilen hükmün yukarıda gösterilen sebeplerle BOZULMASINA, temyiz peşin harcının yatırana geri verilmesine, işbu kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere oybirliğiyle karar verildi.17.09.2013(Salı)
Yargıtay — Esas No: 2014/12224, Karar No: 2014/10394, Tarih: 23.09.2014

**16. Hukuk Dairesi         2014/12224 E.  ,  2014/10394 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ : ULUS SULH HUKUK MAHKEMESİ

TARİHİ : 12/07/2013

NUMARASI : 2009/152-2013/187

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün Yargıtay'ca incelenmesi istenilmekle; temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı, inceleme raporu ve dosyadaki belgeler okundu, GEREĞİ GÖRÜŞÜLDÜ:

Kadastro sonucu Dibektaşı Köyü çalışma alanında bulunan .. ada.. parsel sayılı 1.373,92 metrekare yüzölçümündeki taşınmaz irsen intikal, paylaşma, kazandırıcı zamanaşımı zilyetliği ve satın alma nedeniyle davalı H.. K.. ve paydaşları adına tespit ve tescil edilmiştir. Davacı H.. K.., adına tespit edilen dava dışı .. ada .. parsel sayılı taşınmaz ile dava konusu taşınmaz arasındaki ortak sınıra yönelik olarak dava açmıştır. Mahkemece yapılan yargılama sonunda davanın reddine karar verilmiş; hüküm, davacı H.. K.. vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Mahkemece davacının dava konusu taşınmaz bölümünün yol olarak tescilini istemediği gibi bu bölümün kendisine ait olduğunu da ispat edemediği gerekçesiyle hüküm kurulmuştur. Davacı adına tespit edilen .. ada .. parsel ile davalılar adına tespit edilen dava konusu .. ada .. parsel sayılı taşınmazlar arasındaki ortak sınıra yönelik taşınmazlar arasındaki bölümün ortak olarak kullandıkları bir alan olduğunu, bu nedenle taşınmazlar arasındaki sınırın orta nokta olarak belirlenmesini talep etmiştir. Mahkemece yapılan keşif sırasında dinlenilen yerel bilirkişiler ve bir kısım tanıklar genel olarak davacı ile davalıların evleri arasında kalan ve davaya konu edilen taşınmaz bölümlerini tarafların kendi bahçelerine geçmek için ortak olarak kullandıklarını, ancak taraflar arasındaki ortak sınırın tam olarak neresi olduğunu bilmediklerini beyan etmişlerdir. Keşif sırasında alınan bu beyanlar gözetildiğinde davacı ve davalıların evleri arasında kalan dava konusu taşınmaz bölümünün taraflar arasında bahçelerine geçmek amacı ile ortak olarak kullanıldığının davacı tarafından ispat edildiği buna karşılık taraf taşınmazları arasındaki sınırın tam olarak belirlenemediği açıktır. Her ne kadar davacı davaya konu taşınmaz bölümünün adına tescilini talep etmiş ise de çoğun içinde az öncelikle vardır kuralı gereği taşınmaz bölümünün müstakilen kendisine ait olduğu iddiasını ispat edemeyen, buna karşılık ortak kullanmayı ispat eden davacının iddiasının talebinden az olarak kabulüne yasal bir engel bulunmadığı gibi aynı kural gözetilerek adına tescil talep eden davacının yol olarak tescil istemediğine dair gerekçenin de yasal bir dayanağı bulunmamaktadır. Hal böyle olunca mahkemece davanın kısmen kabulü ile taraflar arasında ortak olarak kullanılan davaya konu taşınmaz bölümlerinin davacı ile davalılar arasında toplam payları eşit olacak şekilde müşterek özel yol niteliği ile tapuya tesciline karar verilmesi gerekirken, davanın reddine karar verilmesi isabetsiz olup, davacı H.. K.. vekilinin temyiz itirazları açıklanan nedenlerle yerinde görüldüğünden kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan temyiz karar harcının talep halinde temyiz edene iadesine, 23.09.2014 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/8684, Karar No: 2018/2829, Tarih: 21.03.2018

**17. Hukuk Dairesi         2015/8684 E.  ,  2018/2829 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki tazminat davasının yapılan yargılaması sonunda; kararda yazılı nedenlerden dolayı davanın kısmen kabulüne dair verilen hükmün süresi içinde davalı ... Sigorta A.Ş vekili tarafından temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R-

Davacılar vekili; müvekkilinin ... idaresindeki araç ile ... istikametinden ...'ya seyir halindeki iken aşırı hız nedeniyle aracın yoldan çıkarak 17/06/2007 günü maddi hasarlı ve ağır yaramalı trafik kazasının meydana geldiğini ve sürücü ...'in asli ve tam kusurlu olduğunu, kazada müvekkilinin ağır yaralandığını ve ameliyat olduğunu, kolunda iz kalarak kolunu tam fonksiyonel olarak kullanamadığını, geçirdiği beyin travması sonrası ciddi unutkanlığının meydana geldiğini, kaza nedeniyle müvekkilinin ağır yaralanarak maddi olarak tedavi harcamaları yaptığını, işten uzak kaldığını ve kayba uğradığını ayrıca manevi açıdan yıprandığını belirterek 600,00 TL maddi tazminatın kaza tarihinden tahsiline, 10.000,00 TL manevi tazminatın kaza tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsiline,karar verilmesini talep etmiştir.Davalı ... Sigorta A.Ş. vekili; davanın reddini savunmuştur.Davalılar ... ve ... vekili; açılan davanın reddine karar verilmesini talep etmiştir.Mahkemece iddia, savunma, toplanan deliller ve benimsenen bilirkişi raporuna göre, açılan davanın kısmen kabulü ile; maddi tazminat yönünden 4.310,51 TL'nin olay tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine (davalı ... şirketinin poliçe limitleriyle ve dava tarihinden itibaren işleyecek faiz ile sorumlu tutulmasına), manevi tazminat yönünden 4.000,00 TL'nin kaza tarihinden itibaren işleyecek yasal faizi ile birlikte davalılardan alınarak davacıya verilmesine, dair karar verilmiş; hüküm, davalı ... vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Dava, trafik kazasından kaynaklanan maddi ve manevi tazminat istemine ilişkindir.

Karayolları Trafik Kanunu’nun 92. maddesinin (f) bendi ile Zorunlu Trafik Genel Şartları’nın 3. maddesinin (e) bendi uyarınca manevi zararlar trafik sigortası teminatının dışındadır. Bununla birlikte somut olayda davacı vekilince dava dilekçesi içeriğinden de anlaşıldığı üzere, davalı zorunlu trafik sigortacısından manevi tazminat isteminde bulunulmadığı halde, mahkemece davalı ... şirketinin de manevi tazminattan sorumlu tutulması doğru olmamış, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle, davalı ... Sigorta A.Ş (... Sigorta A.Ş) vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin alınan harcın istek halinde temyiz eden davalı ... Sigorta AŞ'ye geri verilmesine 21.03.2018 gününde oybirliği ile karar verildi.