muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2012/5906, Karar No: 2013/3519, Tarih: 30.05.2013

Eser sözleşmesine dayalı ilişkilerde eserin teslim edildiğini ispatlama yükümlülüğü yüklenicide, eserin ayıplı olduğu iddiasını ve bedelin ödendiğini ispatlama yükümlülüğü ise iş sahibindedir. İcra takibine dayanak yapılan 4 adet kalıbın davacı iş sahibi şirkete teslim edildiğine ilişkin yazılı bir belge bulunmamaktadır.

Dosya içerisinde fotokopisi bulunan davacı iş sahibi şirketin temsilcisi ...C.Savcılığındaki 31.10.2007 günlü ifadesinde 16x16 kablo kanalı kalıbı yaptırdıklarını parasını ödediklerini, 40x16 kablo kanalı için de ön ödeme yaptıklarını ancak kalıbın çalışmaması nedeniyle ödedikleri iş bedelini geri istediklerini, yüklenici şirket tarafından bu istek kabul edilmeyince ... 20. İcra Müdürlüğü’nün 2007/22796 sayılı dosyasıyla icra takibi başlattıklarını, yüklenici şirketin itirazı üzerine icra takibinin durması nedeniyle ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi'nde 2007/1225 Esas sayılı dosyayla itirazın iptâli davası açtıklarını, halen devam ettiğini bildirmiştir. Davacı iş sahibi şirketin diğer ortakları da aynı doğrultuda beyanda bulunmuşlardır.

İcra takibine dayanak yapılan 16x16 ebadındaki kalıbın teslim edildiği bu beyanlardan anlaşıldığı gibi, taraf defterlerinde de bedelinin 10.185,00 TL olduğu ve bu bedelin ödendiği kayıtları mevcuttur. Bu durumda 16x16 ebadındaki kalıbın davalı yüklenici şirket tarafından davacı iş sahibi şirkete teslim edildiği, iş bedelinin de tahsil edildiği sonucuna varılmaktadır. Şirket yetkilisi ...’ın ifadesinde belirttiği ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2007/1225 Esas dava dosyasının incelenmesinden, davanın redle sonuçlandığı kararının kesinleştiği belirlenmiştir. Gerek ...’ın beyanı ve gerekse incelenen ... 3. Sulh Hukuk Mahkemesi’nin 2007/1225 Esas, 2008/267 Karar sayılı dava dosyası içeriğinden, 40x16 ebadındaki kalıbın yüklenici şirket tarafından davacı iş sahibi şirkete teslim edildiği, bu kalıp karşılığı, davacı iş sahibi şirket tarafından 5.250,42 TL ödeme yapıldığı anlaşılmaktadır. Davacı iş sahibi şirket bu kalıbın ayıplı olduğu iddiasında bulunmuşsa da, bu iddianın kanıtlanamadığı, 40x16 ebadındaki kalıp için davacı iş sahibi şirket tarafından davalı yüklenici şirkete 5.250,42 TL ödeme yapıldığı kalan iş bedeli varsa bunun ödenmediği sonucuna varılmaktadır. İcra takibine bedeli konu yapılan 40x25 ve 40x40 kanalların yüklenici şirket tarafından teslim edilmek istendiği, iş sahibi şirket tarafından teslim alınmadığı iddiası kanıtlanamamıştır.

Taraflar arasında yazılı sözleşme olmadığından ve taraflarda 40x16 ebadındaki kalıbın fiyatı konusunda anlaşamadıklarından, BK’nın 366. maddesi uyarınca yapıldığı yıl mahalli serbest piyasa rayiçlerine göre sözkonusu kalıbın bedeli konusunda uzman bilirkişilerden rapor alınması, kalıp bedeli belirlendikten sonra iş sahibi tarafından ödendiği anlaşılan 5.250,42 TL düşülerek, ödenmeyen kalıp bedeli hesaplanıp, davacı iş sahibi şirketin davasının değerlendirilmesi ve sonucuna bağlanması gerekirken, bu konularda araştırma yapılmadan ve bilirkişi raporu alınmadan davacı iş sahibi şirketin borçlu olmadığının tespitine ilişkin davasının kabulüne karar verilmesi doğru olmamış, kararın bozulması gerekmiştir.

SONUÇ:Yukarıda 1. bentte açıklanan nedenlerle davacı iş sahibi şirketin tüm, davalıların sair temyiz itirazlarının reddine, 2. bent uyarınca kararın davalılar yararına BOZULMASINA, 990,00 TL vekâlet ücretinin davacı şirketten alınarak Yargıtay duruşmasında vekille temsil olunan davalılara verilmesine, aşağıda yazılı bakiye 3,15 TL temyiz ilam harcının temyiz eden davacıdan alınmasına, fazla alınan temyiz peşin harcının istek halinde temyiz eden davalılara geri verilmesine, 30.05.2013 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/8073, Karar No: 2011/9310, Tarih: 14.07.2011

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2011/8073 E.  ,  2011/9310 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.12.2005 gününde verilen dilekçe ile tapu iptali ve yayla olarak sınırlandırılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 18.05.2006 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava; çekişmeli taşınmazın öncesinin yayla olduğu, zilyetlikle kazanılmasının söz konusu edilemeyeceği iddiasıyla tapu iptali ve özel siciline işlenmesi isteğine ilişkindir. Mahkemece davanın kabulüne karar verilmiş, hükmü davalı vekili temyiz etmiştir.

Davalıya dava dilekçesi ve duruşma gününün Tebligat Kanununun 21.maddesine göre tebliğ edildiği anlaşılmaktadır. Bu nedenle öncelikle anılan madde uyarınca geçerli tebliğatın ne şekilde olacağının irdelenmesi gerekmektedir.

Tebligat Kanununun 21. maddesine göre kendisine tebligat yapılacak kimse, gösterilen adreste bulunmaz veya tebellüğden çekinirse tebliğ memuru tebliğ olunacak evrakı o yerin muhtar veya ihtiyar heyeti azasından birine yada memuruna imza karşılığı teslim eder ve tesellüm edenin adresini ihtiva eden ihbarnameyi gösterilen adresteki binanın kapısına yapıştırmakla beraber tebliğ olunacak şahsa keyfiyetin haber verilmesini de mümkün oldukça en yakın komşularından birine bildirir. İhbarnamenin kapıya yapıştırıldığı tarih tebliğ tarihi sayılır. Tebligat Tüzüğünün 28. maddesinin 1. fıkrası uyarınca da tebliğ memurunun muhatabın adreste bulunmama sebebini bilmesi muhtemel olan

./..

2011/8073 - 9310 - 2 -

komşu kapıcı gibi kimselerden veya o yerin muhtar veya ihtiyar kurulu üyelerinden veyahut zabıta amir veya memurlarından soruşturularak, alınan beyanı teblig mazbatasına yazıp, altını imzalatması gerekir. Bu yön özellikle Tebligat Kanununun 23 ve Tüzüğün 33. maddeleri hükmünde de ayrıca vurgulanmıştır.

Eldeki davada davalı ...'a dava dilekçesi ve 09.02.2006 tarihli duruşma gününün 09.01.2006 tarihinde Tebligat Kanunu 21. maddesine göre tebliğ edildiği, tebligata adres kapalı olduğundan komşusu ... 'e haber verilerek bir örneğin kapıya yapıştırıldığı yazılmıştır. Ancak komşu ... 'in imzası alınmamıştır. Bu durumda tebligat işleminin kanun ve tüzük hükmüne uygun yapılmadığı anlaşılmaktadır. Oysa Tüzüğün 28.maddesinin 1.fıkrası hükmünün aynen yerine getirilmesi halinde, tebligat memurunun gerçekten muhatabın adresine gittiği ve adreste bulunmadığı tevsik edilmiş ve tebligatın Tebligat Kanununun 21.maddesinde öngörülen koşulla yapıldığı kabul edilir. Tebligat yöntemine uyulmayarak davalı ...'a yapılan tebliğ ile yokluğunda yargılama yapılması savunma hakkını ortadan kaldırmış bulunduğundan HUMK.nun 73.maddesine aykırı bir şekilde yapılıp bitirilen yargılamaya dayalı hükmün bozulması gerekmiştir.

Kabule göre de; dava konusu 283 ada 5 parsel sayılı taşınmaz kadastro sırasında 09.08.1988 tarih 1 sıra numaralı tapu kaydına dayanılarak tespit ve tescil edilmiştir. Taşınmaza revizyon alınan tapu kaydı ilk tesis ve tedavülleri ile getirilerek hangi nedene göre oluştuğu incelenmeli, mahkeme kararı veya komisyon kararı ile oluşması ve Hazine'ninde bu işlemlere taraf olması halinde kesin hüküm veya kesin delil durumu gözönünde tutularak varılacak sonuca göre karar verilmesi gerekirken, eksik inceleme ile yazılı gerekçelerle davanın kabulüne karar verilmeside doğru olmamıştır.

Ayrıca, yerel mahkemenin hüküm tarihinden sonra 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddesinde 20.06.2007 tarih ve 26558 sayılı resmi gazetede yayımlanan 03.06.2007 tarihli 5685 sayılı kanunla değişiklik yapılmış “Belediye ve mücavir alan sınırları içerisinde kalan ve 01.01.2003 tarihinden önce kesinleşen imar plânları içerisinde yerleşim yeri olarak işgal edilerek mera, yaylak ve kışlak olarak kullanımı teknik açıdan mümkün olmayan yerlerin ot bedeli alınmaksızın tahsis amacı değiştirilerek Hazine adına tescilleri yapılır. Ancak, bu nitelikteki taşınmazlardan ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları adına tescil edilmiş olanların tescilleri bedel talep edilmeksizin aynen devam eder. Bunlar hakkında Hazinece dava açılmaz, açılmış davalardan vazgeçilir. Hazinece bu nitelikteki taşınmazlar hakkında ilgili belediye veya kamu kurum ve kuruluşları aleyhine açılan davalar sonucunda Hazine adına

./..

2011/8073 - 9310 - 3 -

tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen, kesinleşen ve henüz tapuda işlemleri yapılmamış olan taşınmazlar hakkında da aynı hüküm uygulanır.

Birinci fıkrada nitelikleri belirtilen taşınmazlardan Hazine adına tescil edilmesi gerekirken gerçek ya da özel hukuk tüzel kişileri adına tescil edilmiş taşınmazlara ilişkin Hazinece açılan davalardan, taşınmazların emlak ve rayiç bedellerinin toplamının yarısı üzerinden hesaplanacak bedelin ilgililerce Hazineye ödenmesi kaydıyla vazgeçilir. Bu hüküm, henüz dava açılmamış taşınmazlar hakkında da uygulanır. Evvelce açılan davalarda Hazine adına tesciline veya mera, yaylak ve kışlak olarak sınırlandırılmasına ve özel siciline yazılmasına karar verilen ve kesinleşen kararlara konu olan bu nitelikteki taşınmazların tapuları da talep etmeleri halinde aynı esaslara göre önceki kayıt maliklerine veya kanuni mirasçılarına devredilir.” hükmü getirilmiştir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

09.03.1988 tarih ve 1987/2-860-232 sayılı Hukuk Genel Kurulu Kararında vurgulandığı üzere kural olarak herhangi bir yasa ve düzenleyici hüküm o yasanın yürürlüğe girdiği andan itibaren hukuksal sonuç meydana getireceğinden 5685 sayılı kanunla 4342 sayılı Mera Kanununun geçici 3.maddede yaptığı değişikliklerin uygulanıp uygulanamayacağının inceleme ve araştırma konusu yapılması gerekir.

Buna göre dava konusu taşınmazın Devletin hüküm ve tasarrufu altındaki yaylak yerlerden olduğu saptanırsa olayda hükmü aynen yukarıya yazılan 4342 sayılı Mera Kanununun geçici madde 3, birinci ve ikinci fıkra hükümlerinin uygulanıp uygulanmayacağı inceleme ve araştırma konusu yapılmalı, başka bir anlatımla yaylak olduğu saptanarak yasa uyarınca Hazine adına tescil edilmesi gereken taşınmaza davalının emlak ve rayiç bedeli toplamının yarısı depo ettirilerek Hazinenin bu bedel karşılığı davadan kanun gereği vazgeçmesi gerekip gerekmediği yönü üzerinde durulmalıdır.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle davalı vekilinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 14.07.2011 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2010/977, Karar No: 2010/3001, Tarih: 27.04.2010

**1. Ceza Dairesi         2010/977 E.  ,  2010/3001 K.**

**"İçtihat Metni"**

TEBLİĞNAME : 1-B/2010/8429

MAHKEMESİ :(MİDYAT) Ağır Ceza Mahkemesi

TARİHİ VE NO :25.06.2009 - 58/105

SUÇ :Taammüden ve kangütme saikiyle öldürmek

H.. E..'ü taammüden vede kangütme saikiyle öldürmekten sanıklar F.. Ç.., F.. Ç.., N.. Ç.., S.. Ç.., Ş.. Ç.., İ.. Ç.. ile H.. Ç..'in yapılan yargılanmaları sonunda: sanık Fethullah'ın hükümlülüğüne, sanık İlhan hakkında açılan kamu davasının düşürülmesine, diğer sanıklar Sadık, Şevki, Fevzi, Naif ile H.. Ç..'in beraatlerine ilişkin (MİDYAT) Ağır Ceza Mahkemesinden verilen 25.06.2009 gün ve 58/105 sayılı hükmün Yargıtay’ca incelenmesi sanık Fethullah ve müdahiller vekili taraflarından istenilmiş olduğundan dava dosyası C.Başsavcılığından tebliğname ile Dairemize gönderilmekle: incelendi ve aşağıdaki karar tesbit edildi.

TÜRK MİLLETİ ADINA

1- Katılanlar vekilinin yasal süresi içerisinde verdiği 01.07.2009 tarihli süre tutum dilekçesinde temyiz istemini, yargılama sırasında ölmesi nedeniyle hakkında açılan davanın düşürülmesine karar verilen sanık İlhan dışındaki diğer sanıklar hakkında kurulan hükümlere özgülediği anlaşılmakla, sanık İlhan hakkında açılan davanın 5237 sayılı TCK.nun 64. maddesi uyarınca düşürülmesine ilişkin verilen karar inceleme dışı bırakılmış ve bu nedenle, bu suçtan kurulan hükmü de temyiz kapsamında değerlendirerek onanması yönünde görüş bildiren tebliğnamedeki düşünce benimsenmemiştir.

2- Kasten insan öldürme suçundan sanık Fethullah’ın cezalandırılmasına, bu suça iştirakten sanıklar Fevzi, Naif, Sadık, Şevki ve Halil’in beraatlerine dair hükümlerin incelenmesinde;

Dairemizce de benimsenen Ceza Genel Kurulunun 20.10.2009 gün ve 2009/1-85/242 sayılı kararında açıklandığı üzere; sanıklardan birisinin savunulmasının diğer sanık yönünden savunmada zafiyet yarattığı durumlarda sanıklar arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğunun kabulü gerektiğinden; somut olayda, aynı olay nedeniyle yargılanan ve cezalandırılmalarına karar verilen sanık Fethullah ile beraatlerine karar verilen sanıklar Fevzi ve Halil arasında menfaat uyuşmazlığı bulunduğu anlaşıldığı halde, ayrı ayrı müdafiiler yerine aynı müdafii tarafından savunmalarının yapılması suretiyle 1136 sayılı Avukatlık Kanunu'nun 38/1 ve 5271 sayılı CMK.nun 152. maddelerine aykırı davranılması;

Usule aykırı olup, sanık Fethullah müdafii ile katılanlar vekilinin temyiz itirazları bu itibarla yerinde görüldüğünden, sanık Fethullah’ın cezalandırılmasına dair re’sen de temyize tâbi bulunan hüküm ile sanıklar Fevzi ve Halil’in beraatlerine dair kurulan hükümlerin bu nedenlerle, sanıklar Naif, Sadık ve Şevki’nin beraatlerine dair hükümlerin ise irtibat nedeniyle sair cihetleri incelenmeksizin CMUK.nun 321. maddesi uyarınca tebliğnamedeki düşünce hilafına (BOZULMASINA), 27.04.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2016/3960, Karar No: 2017/10577, Tarih: 12.10.2017

**13. Ceza Dairesi         2016/3960 E.  ,  2017/10577 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Hırsızlık, mala zarar verme

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Suça sürüklenen çocuk hakkında zamanaşımı süresi içinde geceleyin birden fazla kişi ile birlikte iş yeri dokunulmazlığını ihlal suçundan işlem yapılması olanaklı kabul edilmiştir.

I-)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında mala zarar verme suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Suça sürüklenen çocuk hakkında mala zarar verme suçundan hükmolunan cezanın miktar ve türüne göre hükmün, 14.04.2011 tarihinde yürürlüğe giren 6217 sayılı Kanun'un 26. maddesi ile 5320 sayılı Ceza Muhakemesi Kanunu'nun Yürürlük ve Uygulama Şekli Hakkındaki Kanun'a eklenen geçici 2. maddede hapis cezasından verilenler hariç olmak üzere sonuç olarak belirlenen üçbin Türk Lirası dahil adli para cezasına ilişkin mahkumiyet hükümlerine karşı temyiz yasa yoluna başvurulamayacağı öngörülmekle, hüküm tarihine göre temyizi mümkün olmadığından suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz isteminin CMUK'un 317. maddesi uyarınca REDDİNE,

II-)Suça sürüklenen çocuk ... hakkında hırsızlık suçundan kurulan hükme yönelik incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suça sürüklenen çocuk ... müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle, usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA, 12.10.2017 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/733, Karar No: 2017/341, Tarih: 20.06.2017

**Ceza Genel Kurulu         2017/733 E.  ,  2017/341 K.**

**"İçtihat Metni"**

Yargıtay Dairesi : 17. Ceza Dairesi

Hırsızlık suçuna teşebbüsten sanık ...'ün TCK'nun 142/1-e, 143, 35, 31/3, 62, 50/3, 52 ve 63. maddeleri uyarınca 5.000 Lira adli para cezası ile cezalandırılmasına, taksitlendirmeye ve mahsuba ilişkin Eskişehir Çocuk Mahkemesince verilen 05.12.2011 gün ve 138-893 sayılı hükmün, sanık müdafii tarafından temyiz edilmesi üzerine dosyayı inceleyen Yargıtay 17. Ceza Dairesince 29.03.2016 gün ve 11319-4238 sayı ile;

"Diğer temyiz nedenleri yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- Müştekinin işyeri önünde teşhir amaçlı bırakılan ayakkabının çalındığının anlaşılması karşısında, eylemin 5237 sayılı TCK'nın 141. maddesine uyduğu gözetilmeden, yazılı şekilde hüküm kurulması,

2- 5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulunun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, '...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma' görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. TCK'nun 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. TCK'nın 145. maddesine göre, faile

verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere 'işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı' olacak şekilde saptamalıdır. Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise malın değerinin azlığı yanında 'suçun işleniş şekli ve özellikleri' de dikkate alınmalıdır.

TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; suça sürüklenen çocuğun suç tarihinde 30 Lira değerinde ayakkabı çaldığının ve çalma kastının yalnızca bu ayakkabıya özgülendiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında suçun işleniş şekli ve özellikleri itibarıyla ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi" isabetsizliklerinden bozulmasına karar verilmiştir.

27.10.2016 gün ve 765-1058 sayı ile; (1) numaralı bozma nedenine uyan yerel mahkeme (2) numaralı bozma nedenine karşı;"...Kanun koyucunun bu maddenin düzenlenmesindeki amacının gerçekten değer olarak az ve ihtiyaç olunan şeyin, çoğun içinden alma imkanı varken alınmasının olduğu, somut olayda ise suça sürüklenen çocuğun suça konu ayakkabıyı gerçekten ihtiyacı olması nedeniyle ve sadece bu ayakkabıyı çalmak üzere özgülendiğinin kabulünün dosya kapsamı ile uygun düşmediği, suça sürüklenen çocuğun aniden, rastgele bir ayakkabıyı aldığı, işyerinin açık olması ve etrafta insanların bulunması nedeniyle suça sürüklenen çocuğun işyeri önünde bulunan ayakkabıların hepsini alıp götürmesinin mümkün olmadığı" şeklindeki gerekçe ile direnmiştir.

Bu hükmün de sanık tarafından temyiz edilmesi üzerine, Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığının 02.02.2017 gün ve 4304 sayılı "onama" istekli tebliğnamesiyle dosya, 6763 sayılı Kanunun 36. maddesiyle değişik CMK'nun 307. maddesi uyarınca kararına direnilen Daireye gönderilmiş, aynı madde uyarınca inceleme yapan Yargıtay 17. Ceza Dairesince 19.04.2017 tarih ve 718-4661 sayı ile, direnme kararının yerinde görülmemesi üzerine Yargıtay Birinci Başkanlığına gönderilen dosya, Ceza Genel Kurulunca değerlendirilmiş ve açıklanan gerekçelerle karara bağlanmıştır.

TÜRK MİLLETİ ADINA

CEZA GENEL KURULU KARARI

Suçun sübutuna ve nitelendirilmesine ilişkin bir uyuşmazlık ve bu kabulde, dosya içeriği itibarıyla herhangi bir isabetsizlik bulunmayan olayda, Özel Daire ile yerel mahkeme arasında oluşan ve Ceza Genel Kurulunca çözümlenmesi gereken uyuşmazlık; sanık hakkında TCK'nun 145. maddesinin uygulanma şartlarının bulunup bulunmadığının belirlenmesine ilişkindir.

İncelenen dosya kapsamından;

Sanığın, 07.02.2010 tarihinde mağdurun cadde üzerinde bulunan işyerinin önüne teşhir amacıyla koyduğu ayakkabılardan 30 Lira değerindeki bir çift ayakkabıyı alarak uzaklaşmaya başladığı sırada kendisini fark eden mağdur tarafından yakalandığı,

Mağdurun soruşturma aşamasında; işyerinin önünde teşhir amacıyla bulunan ayakkabılardan bir çiftinin olmadığını görünce, alan şahsı bulmak amacıyla hemen işyerinin dışına çıktığını, elindeki ayakkabı ile giderken gördüğü sanığı yakaladığını, şikâyetçi olmadığını belirttiği,

Sanığın aşamalarda; suçlamayı kabul ederek cadde üzerinde yürümekteyken ayakkabıları gördüğünü, bir çiftini alarak montunun iç kısmına koyduğunu, biraz yürüdükten sonra birkaç kişinin kendisini yakaladığını, ayakkabıları hemen geri verdiğini savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

Sanığın aşamalarda; suçlamayı kabul ederek cadde üzerinde yürümekteyken ayakkabıları gördüğünü, bir çiftini alarak montunun iç kısmına koyduğunu, biraz yürüdükten sonra birkaç kişinin kendisini yakaladığını, ayakkabıları hemen geri verdiğini savunduğu,

Anlaşılmaktadır.

5237 sayılı TCK’nun 145. maddesinde; “(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, ceza vermekten de vazgeçilebilir” hükmü yer almakta iken, anılan hüküm, 29.06.2005 gün ve 5377 sayılı Kanunun 16. maddesi ile; “(1) Hırsızlık suçunun konusunu oluşturan malın değerinin azlığı nedeniyle, verilecek cezada indirim yapılabileceği gibi, suçun işleniş şekli ve özellikleri de göz önünde bulundurularak, ceza vermekten de vazgeçilebilir” şeklinde değiştirilmiştir.

Madde ile hırsızlık suçlarında, suça konu değerin azlığı nedeniyle hâkime, cezada indirim yapma veya ceza vermeme yönünde geniş bir takdir yetkisi tanınmıştır.

Yargıtay 6. Ceza Dairesinin, “değer azlığı” ile ilgili olan ve bu konudaki içtihada “daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma” şeklinde yansıtılan görüşünün, TCK'nun 145. maddesi uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün görülmemekte ve maddenin uygulanabileceği hallerden biri olarak kabul edilmekte ise de, maddenin sadece bu tanımlamayla sınırlandırılması mümkün değildir. TCK'nun 145. maddesinin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır. Değer azlığı ile kanun koyucu tarafından neyin kastedildiği, tereddütleri önleyecek biçimde açıklığa kavuşturulmamış, rakamsal bir sınırlandırma getirilmemiş fakat hâkime, yargılama konusu maddi olayla ilgili olarak takdir ve değerlendirme yetkisi tanınmıştır. Ne var ki, kanun koyucu, hâkimin takdirini, soyut ve farklı bir disiplinle sınırlandırmıştır. O da; “az olarak kabul edilecek değerin” hâkimin takdirinde, ceza vermekten vazgeçmesini gerektirecek ehemmiyetsiz ölçüde olması, başka bir ifade ile değere dayalı ihlalin ceza verilmemeyi nasafeten haklı saydıracak alt düzeyde bulunmasıdır. Hâkim, çalınan veya çalınmaya kalkışılan bu değerin azlığını ya indirimli bir cezayla ya da suçun işlenmesindeki özellikler itibarıyla ceza vermemekle değerlendirebilecektir.

Maddenin ilk metninden sonraki değişiklikte; “suçun işleniş şekli ve özellikleri göz önünde bulundurularak” ibaresinin, “cezada indirim” seçeneğinden sonra ve “ceza vermekten vazgeçilebilir” seçeneğinden önce yazılmasının, suça konu malın değerini farklılaştırmayacağı açıktır. Bu nedenle; “az ceza verme” seçeneğinde daha yüksek değerin aranacağı, “ceza vermekten vazgeçme” halinde ise daha az bir değerin aranmasının gerekli olduğu sonucuna ulaşılmamalıdır.