muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/15085, Karar No: 2013/22294, Tarih: 16.12.2013

**7. Hukuk Dairesi         2013/15085 E.  ,  2013/22294 K.**

**"İçtihat Metni"**

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen hükmün, Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz isteğinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dosya incelendi, gereği görüşüldü:

1-Dosyadaki yazılara, hükmün Dairemizce de benimsenmiş bulunan yasal ve hukuksal gerekçeleriyle dayandığı maddi delillere ve özellikle bu delillerin takdirinde bir isabetsizlik görülmemesine göre, davalının aşağıdaki bendin kapsamı dışındaki temyiz itirazlarının reddine.

2-Davacı, davalı işyerinde şoför olarak çalıştığını, iş akdinin işveren tarafından haksız olarak feshedildiğinden bahisle kıdem ve ihbar tazminatı ile bazı işçilik alacaklarının ödetilmesini istemiştir.

Davalı, davalının devamsızlık yapması nedeniyle feshin haklı nedenle yapıldığını savunarak, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkemece, davalının haklı nedenle işakdini sona erdirdiği ispatlanamadığı gerekçesiyle davacının taleplerinin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Davacı işçinin fazla çalışma yapıp yapmadığı konusunda taraflar arasında uyuşmazlık bulunmaktadır.

Fazla çalışma yaptığını iddia eden işçi bu iddiasını ispatla yükümlüdür.

Günlük çalışma süresinin onbir saati aşamayacağı Kanunda emredici şekilde düzenlendiğine göre, bu süreyi aşan çalışmaların denkleştirmeye tabi tutulamayacağı, zamlı ücret ödemesi veya serbest zaman kullanımının söz konusu olacağı kabul edilmelidir.

Yine işçilerin gece çalışmaları günde yedibuçuk saati geçemez (İş Kanunu, Md. 69/3). Bu durum günlük çalışmanın, dolayısıyla fazla çalışmanın sınırını oluşturur. Gece çalışmaları yönünden, haftalık kırkbeş saat olan yasal çalışma sınırı aşılmamış olsa da günde yedibuçuk saati aşan çalışmalar için fazla çalışma ücreti ödenmelidir. Dairemizin kararları da bu yöndedir.

Sağlık Kuralları Bakımından Günde Ancak Yedibuçuk Saat veya Daha Az Çalışılması Gereken İşler Hakkında Yönetmeliğin 4 ncü maddesine göre, günde yedibuçuk saat çalışılması gereken işlerde çalışan işçinin, yedibuçuk saati aşan çalışma süreleri ile yedibuçuk saatten az çalışılması gereken işler bakımından Yönetmeliğin 5 inci maddesinde sözü edilen günlük çalışma sürelerini aşan çalışmalar, doğrudan fazla çalışma niteliğindedir. Sözü edilen çalışmalarda haftalık kırkbeş saat olan yasal sürenin aşılmamış olmasının önemi yoktur.

Fazla çalışma yönünden diğer bir yasal sınırlama da, İş Kanunu'nun 41 nci maddesindeki, fazla çalışma süresinin toplamının bir yılda ikiyüzyetmiş saatten fazla olamayacağı şeklindeki hükümdür. Ancak bu sınırlamaya rağmen işçinin daha fazla çalıştırılması halinde, bu çalışmalarının karşılığı olan fazla mesai ücretinin de ödenmesi gerektiği açıktır. Yasadaki sınırlama esasen işçiyi korumaya yöneliktir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasa'nın 68 nci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışmanın belirlenmesinde, 4857 sayılı Yasa'nın 68 nci maddesi uyarınca ara dinlenme sürelerinin de dikkate alınması gerekir.

Fazla çalışma yönünden bir yasal kısıtlama da, 2918 sayılı Karayolları Trafik Kanununun uygulanması amacıyla çıkartılan Karayolları Trafik Yönetmeliğidir. Yönetmeliğin Araç Kullanma Ve Dinlenme Sürelerine Uyma Mecburiyeti Ve Denetleme Esaslarını düzenleyen Madde 98 – “(Değişik madde: 02/09/2004 - 25571 S.R.G. Yön/1.mad) \*1\* Araç Kullanma ve dinlenme sürelerine uyma mecburiyeti ve denetleme esaslarında uyulacak usuller aşağıda gösterilmiştir:

A) Ticari amaçla yük taşımacılığı yapan ve azami ağırlığı 3,5 tonu geçen araçların şoförleri ile ticari amaçla yolcu taşımacılığı yapan ve taşıma kapasitesi şoförü dahil 9 kişiyi geçen araçların şoförlerinin 24 saatlik herhangi bir süre içinde; toplam olarak 9 saatten ve devamlı olarak 4,5 saatten fazla araç sürmeleri yasaktır.

Bu şoförler en fazla 6 günlük araç kullanma süresinden sonra 1 günlük hafta tatilini kullanmak zorundadırlar. Hafta tatili en az 24 saattir. Düzenli seferler haricindeki uluslararası yolcu taşımacılığı söz konusu olduğunda şoförler 12 gün süreyle araç kullanabilirler, araç kullanma süresinden sonra 2 günlük hafta tatilini kullanmak zorundadırlar. Birleşik 2 hafta içinde toplam araç kullanma süresi 90 saati aşamaz.

Bu şoförler sürekli 4,5 saatlik araç kullanma süresi sonunda, eğer istirahata çekilmiyor ise en az 45 dakika mola almaları mecburidir. Bu molalar sürekli 4,5 saatlik araç kullanma süreleri içerisinde en az 15 dakikalık molalar şeklinde de kullanılabilir.

Bu molalar süresince şoförler başka bir işle meşgul olamazlar. Hareket halindeki bir araçta, feribotta veya trendeki bekleme süresi ile araç kullanılmadan geçen süre, başka iş olarak addedilemez. Alınan molalar günlük dinlenme süresi olarak sayılmaz.

Şoförler her 24 saat içerisinde 11 saat kesintisiz dinlenecektir. Bu süre, biri en az 8 saat kesintisiz olmak üzere iki veya üç ayrı süre halinde kullanılabilir. Ve bu durumda günlük dinlenme süresi 1 saat daha eklenerek 12 saate çıkartılır. 11 saatlik kesintisiz günlük dinlenme süresi haftada 3 defadan fazla olmamak üzere en az 9 saate indirilebilir. Aracın en az iki şoförle kullanılması durumunda her 30 saatlik sürede her bir şoför en az 8 saat kesintisiz olarak dinlenecektir. Günlük dinlenme süresi, yataklı ve yapılışlarında özel dinlenme yeri olan araçlar ile şoförün rahat uyuyabileceği şekilde bölümleri bulunan araçlarda, araçlar park yerinde, garajda veya yerleşim yerleri dışındaki karayollarında platform dışında park edip gerekli tedbirler alınarak geçirilebilir.” düzenlemesini getirmiştir.

Somut olayda, davacının fazla mesai alacağının hesabında bu yasal sınırlamalara uyulmaksızın hesaplama yapan bilirkişi raporunun hükme esas alınması hatalı olup bozma nedenidir. Yapılacak iş yeniden bilirkişi incelemesi yaptırılarak yasal sınırlara uygun çalışma süresini belirlemek fazla mesai varsa bunun ücretini hüküm altına almaktan ibarettir.

O halde davalı vekilinin bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve karar bozulmalıdır.

SONUÇ: Temyiz olunan kararın yukarıda yazılı nedenlerle BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 16.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/8266, Karar No: 2015/947, Tarih: 25.02.2015

**20. Hukuk Dairesi         2014/8266 E.  ,  2015/947 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Taraflar arasındaki davanın yapılan duruşması sonunda kurulan hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı-karşı davalı ... ve davalı-karşı davacı ... vekili tarafından istenilmekle, süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya incelendi, gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı ... , ... Köyü 106 parsel (yenileme sonucu ... Köyü 138 ada 28 parsel) sayılı 5040,00 m² yüzölçümündeki taşınmazın, tapuda davalı adına kayıtlı olduğunu, taşınmazın yörede 2006 yılında yapılan ve kesinleşen orman kadastrosu sınırları içinde kaldığını ileri sürerek, davalı adına olan tapu kaydının iptali ile orman niteliğiyle adına tescili istemiyle dava açmıştır.

... vekili, 26.03.2009 tarihli dilekçesi ile; ... (...) Köyünde 6831 sayılı Kanuna göre 12.05.2005 ilâ 29.08.2005 tarihleri arasında yapılıp 11.08.2006 ilâ 11.02.2007 tarihleri arasında ilân edilen orman kadastrosu ve 3302 sayılı Kanunla değişik 2/B çalışmasında, vekil edeni adına kayıtlı 106 parsel sayılı taşınmazın orman sınırı içine alındığını, ancak, davalı taşınmazın tarla niteliğinde bulunup hiçbir zaman orman sayılan yerlerden olmadığı iddiasıyla yapılan orman kadastrosunun iptalini talep etmiştir.

Mahkemece ... ve ... tarafından açılan davalar birleştirilerek yapılan yargılama sonunda ...nin davasının kabulü ile ... İli, ... İlçesi, eski ... Köyü 106 parsel (yeni ... Köyü 138 ada 28 parsel) sayılı taşınmazın tamamının orman vasfında olması nedeniyle tapusunun iptali ile adına tesciline, ... tarafından açılan davanın reddine karar verilmiş, hüküm davacı-davalı karşı davalı ... tarafından harca ve taşınmazın orman olarak tesciline şeklinde hüküm kurulmadığı, davalı-karşı davacı ... vekili tarafından ise yapılan araştırmanın yetersiz olduğu iddiasıyla temyiz edilmiştir.

Dava, ... tarafından kesinleşen tahdide dayalı olarak açılan tapu iptali tescil davası ile gerçek kişi tarafından 6831 sayılı Kanunun 11. maddesi gereğince 10 yıl içinde açılan orman tahdidine itiraza ilişkindir.

Genel arazi kadastrosu 1970 yılında kesinleşmiş, dava konusu 106 parsel sayılı taşınmaz, senetsizden dava dışı ... adına tesbit ve tescil edilmiş, satışla, davalı-karşı davacı ... adına tapu siciline kaydedilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davacı ... 'nin davasının kabulü davacı gerçek kişinin davasının reddi yolunda hüküm kurulmuşsa da, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Genel arazi kadastrosu 1970 yılında kesinleşmiş, dava konusu 106 parsel sayılı taşınmaz, senetsizden dava dışı ... adına tesbit ve tescil edilmiş, satışla, davalı-karşı davacı ... adına tapu siciline kaydedilmiştir.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olduğu gerekçesiyle davacı ... 'nin davasının kabulü davacı gerçek kişinin davasının reddi yolunda hüküm kurulmuşsa da, yapılan araştırma ve inceleme hükme yeterli değildir.

Şöyle ki; 07/03/2008 tarihinde yapılan 1. keşif sonrası alınan orman bilirkişisi ...’ın raporunda, “Çekişmeli taşınmazın 1959 tarihli memleket haritasında A=3961,48 m2'lik bölümün yeşil renkli orman sayılan, B=1078,52 m2'lik bölümün ise sarı renkli orman sayılmayan alanda olduğu bu bölümün orman tahdit hattı içinde bırakılması işleminin yanlış olduğu belirtildikten sonra taşınmazın tamamının orman ve orman toprağı sayılan yerlerden olduğunu ifade etmiştir. 12/04/2013 tarihinde yapılan 2. keşif sonrası alınan orman bilirkişi ... raporunda ise; “çekişmeli taşınmazın 1959 yılı memleket haritasında (B2) ile gösterilen 1244 m2'lik kısmının beyaz renkle gösterilen açıklık alanlar içersinde (A) harfi ile gösterilen 1938 m2 ve (B1) harfi ile gösterilen 1859 m2'lik kısımlarının ise yeşil renkle gösterilen ve üzerinde orman ağacı simgesi bulunan yerler üzerinde kalmakta olduğunu belirtilerek, taşınmazın (A) ve (B1) ile gösterilen bölümlerinin orman sayılan, (B2) ile gösterilen bölümünün ise orman sayılmayan yerlerden olduğu ifade edilmiştir. Daha sonra düzenlediği 28/02/2014 havale tarihli ek raporunda (A) harfi ile gösterdiği 1045,14 m2'lik bölümün orman sayılmayan (B) harfi ile gösterdiği 4013,04 m2'lik bölümün ise orman sayılan yerlerden olduğunu ifade etmiştir. Bu şekilde orman bilirkişi raporları çelişkili olup, mahkemece bu yön üzerinde durulup çelişki giderilmediği gibi mahkemece hangi bilirkişi raporuna ne gerekçelerle üstünlük tanındığı da tartışılmamıştır. Belirtilen çelişkili durum nedeniyle karara dayanak alınan bilirkişi raporu, çekişmeli taşınmazın öncesinin orman olup olmadığını ve hukukî durumunu belirlemeye yeterli ve kanaat verici olmayıp, birbiri ile çelişen bilirkişi raporlarına dayanılarak hüküm kurulamaz.

Mahkemece; çekişmeli taşınmazın bulunduğu yöreye ait en eski tarihli memleket haritası, hava fotoğrafları ve varsa amenajman planı ilgili yerlerden getirtilip, önceki bilirkişiler dışında halen ... ve bağlı birimlerinde görev yapmayan bu konuda uzman serbest orman mühendisleri arasından seçilecek üç orman yüksek mühendisi, bulunamaması halinde üç orman mühendisi, bir harita mühendisi bulunamaması halinde bir fen elemanından oluşturulacak bilirkişi kurulu aracılığıyla yeniden yapılacak inceleme ve keşifte, çekişmeli taşınmaz ile birlikte çevre araziye de uygulanmak suretiyle taşınmazın öncesinin bu belgelerde ne şekilde nitelendirildiği belirlenmeli; 3116, 4785 ve 5658 sayılı kanunlar karşısındaki durumu saptanmalı; tapu ve zilyedlikle ormandan toprak kazanma olanağı sağlayan 3402 sayılı Kanunun 45. maddesinin ilgili fıkraları, .... 01.06.1988 gün ve 31/13 E.K.; 14.03.1989 gün ve 35/13 E.K. ve 13.06.1989 gün ve 7/25 E.K. sayılı kararları ile iptal edilmiş ve kalan fıkraları da 03.03.2005 gününde yürürlüğe giren 5304 sayılı Kanunun 14. maddesi ile yürürlükten kaldırılmış olduğundan, bu yollarla ormandan yer kazanılamayacağı, öncesi orman olan bir yerin üzerindeki orman bitki örtüsü yok edilmiş olsa dahi, salt orman toprağının orman sayılan yer olduğu düşünülmeli; toprak yapısı, bitki örtüsü ve çevresi incelenmeli; fen ve uzman orman bilirkişilerden, taşınmazın konumunu gösteren orijinal-renkli (renkli fotokopi) memleket haritasının ölçeğini kadastro paftası ölçeğine, yine kadastro paftası ölçeğinin de memleket haritası ölçeğine bilgisayar ortamında (.... veya benzeri programlar kullanılarak) çevrildikten sonra, her iki harita komşu ve yakın komşu parselleri de gösterecek şekilde birbiri üzerine aplike edilmek suretiyle, çekişmeli taşınmazın konumunu çevre parsellerle birlikte haritalar üzerinde gösterecekleri ayrı renklerle işaretli ve bilirkişilerin onayını taşıyan, duraksamaya yer vermeyecek nitelikte kroki düzenlettirilmeli, taşınmazın komşu taşınmazlarla birlikte konumu, hava fotoğrafları üzerinde gösterilmeli, hava fotoğraflarının stereoskop aletiyle üç boyutlu incelemesi yapılarak, taşınmazın üzerindeki bitki örtüsünün niteliği, cinsi, yaşı, dağılımı ve kapalılık oranı belirlenmeli, bilirkişilerden bilimsel verileri bulunan yeterli rapor alınmalı, keşifte, çekişmeli taşınmaz hâkim tarafından gözlemlenmeli, taşınmaz üzerinde neler bulunduğu (bitki örtüsü, ağaçların cinsi, sayısı vb.) ayrıntılı olarak keşif tutanağına yazılmalı, komşu parsellerin tutanak ve dayanakları getirtilip uygulanmalı, çekişmeli yeri sınır olarak nasıl nitelendirdikleri araştırılmalı, bilirkişilerden bütün bu konuları kapsayacak, duraksamaya yer vermeyen ortak imzalı rapor ve kroki alınıp çekişmeli taşınmazın orman sayılan yerlerden olup olmadığı kesin biçimde saptanarak oluşacak sonuca göre bir karar verilmelidir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle; davacı ... ve davalı gerçek kişinin temyiz itirazlarının kabulü ile hükmün BOZULMASINA, temyiz harcının istek halinde yatırana iadesine 25/02/2015 günü oy birliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/1395, Karar No: 2012/3251, Tarih: 27.02.2012

**6. Ceza Dairesi         2008/1395 E.  ,  2012/3251 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Yağma

HÜKÜM : Mahkumiyet

Yerel Mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya görüşüldü:

5237 sayılı TCK’nın 150/2.maddesindeki “malın değerinin azlığı” kavramının, 765 sayılı TCK’nın 522.maddesindeki “hafif” veya “pek hafif” ölçütleriyle her iki maddenin de cezadan indirim olanağı sağlaması dışında benzerliği bulunmadığı,” değerin azlığının” 5237 sayılı Yasaya özgü ayrı ve yeni bir kavram olduğu, Yasa koyucunun amacı ile suçun işleniş biçimi, olayın özelliği ve sanığın özgülenen kastı da gözetilmek suretiyle, daha çoğunu alma olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak da gerçekten az olan şeylerin alınması durumunda, yasal ve yeterli gerekçeleri de açıklanarak uygulanabileceği gözetilmeden, somut olayda koşulları bulunmadığı halde, 150/2.maddesinin düzenleniş amacının dışında yorumlar getirilerek cezadan indirim yapılması, karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış,

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve Hakimler Kurulunun takdirine göre; suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşıldığından, diğer temyiz itirazları yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1- 5237 sayılı TCY’nın 7/3. maddesinin açık hükmü karşısında, 01.06.2005 tarihinden önce işlenen suçlar nedeniyle aynı Yasanın 58. maddesinin 6-7. fıkralarında ve 5275 sayılı Yasanın 108. maddesinin 1-2-4. fıkralarında düzenlenen mükerrirlere ilişkin infaz hükümlerinin uygulanamayacağının gözetilmemesi,

2- Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

2- Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına, karar verilmesi gerekirken, yazılı biçimde uygulama yapılması;

Bozmayı gerektirmiş, sanık ... savunmanının temyiz itirazları bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan hükmün açıklanan nedenlerle kısmen istem gibi BOZULMASINA, bozma nedeni yeniden yargılama yapılmasını gerektirmediğinden 5320 sayılı Yasanın 8/1. maddesi aracılığıyla CMUK’nun 322.maddesinin verdiği yetkiye dayanılarak, hüküm fıkrasından 5275 sayılı Yasanın 108. maddesi ile 5237 sayılı Yasının 58. maddesi ve 53. maddesinin uygulanmasına ilişkin bölümler çıkarılarak yerine 53. maddesine ilişkin olarak “Sanığın, TCK’nun 53. maddesinin 2. fıkrası uyarınca hapis cezasının infazı tamamlanıncaya kadar aynı maddenin 1. fıkrasında öngörülen hakları kullanmaktan yoksun kılınmasına, aynı maddenin 3. fıkrası uyarınca da kendi alt soyu üzerindeki velayet, vesayet ve kayyımlık yetkileri açısından, söz konusu yasaklamanın koşullu salıverilen sanık hakkında uygulanmamasına,” cümlesi yazılmak suretiyle, eleştiri dışında diğer yönleri usul ve yasaya uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 27.02.2012 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/1415, Karar No: 2014/3696, Tarih: 09.05.2014

**10. Ceza Dairesi         2011/1415 E.  ,  2014/3696 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 10 - 2009/113348

Mahkeme : ÇORLU Ağır Ceza Mahkemesi

Karar Tarihi- Numarası : 19.09.2008 - 2008/51 esas ve 2008/173 karar

Suç : Uyuşturucu madde ticareti yapma

Dosya incelendi.

GEREĞİ GÖRÜŞÜLÜP DÜŞÜNÜLDÜ :

Yargılama sürecindeki işlemlerin yasaya uygun olarak yapıldığı, delillerin gerekçeli kararda tartışıldığı, vicdani kanının dosya içerisindeki belge ve bilgilerle uyumlu olarak kesin verilere dayandırıldığı, eylemin sanık tarafından gerçekleştirildiğinin saptandığı, eyleme uyan suç tipinin doğru biçimde belirlendiği anlaşıldığından, yerinde görülmeyen diğer temyiz itirazlarının reddine, ancak;

Üzerinde suç konusu uyuşturucu madde ele geçirilen ve hakkında atılı eylemden dolayı soruşturma başlatılıp dosyası Askeri Savcılığa gönderilen, Mahkemece de tanık olarak dinlenen jandarma er Y.. K..'in uyuşturucu maddeyi sanık E.'ten satın aldığına ilişkin soyut beyanları dışında başkaca delil bulunmadığı aşamada, sanığın tüm aşamalarda ele geçirilen uyuşturucu maddenin kendisi tarafından verildiğini söyleyerek ikrarı ile kendi suçunun ortaya çıkmasını sağladığının anlaşılması karşısında, hakkında TCK'nın 192/3. maddesinde öngörülen etkin pişmanlık hükmünün uygulanması gerektiğinin gözetilmemesi,

Kanuna aykırı, sanık müdafiinin temyiz itirazları bu nedenle yerinde olduğundan, hükmün BOZULMASINA, 09.05.2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/13861, Karar No: 2013/17433, Tarih: 09.12.2013

**1. Hukuk Dairesi         2013/13861 E.  ,  2013/17433 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :ASLİYE HUKUK MAHKEMESİ

DAVA TÜRÜ : ELATMANIN ÖNLENMESİ,YIKIM,ECRİMİSİL

Taraflar arasındaki davadan dolayı ... 3. Asliye Hukuk Hakimliğinden verilen 18.09.2012 gün ve 2011/246 esas 2012/239 karar sayılı hükmün onanmasına ilişkin olan 2.4.2013 gün ve 15821-4669 sayılı kararın düzeltilmesi süresinde davalı vekili tarafından istenilmiş olmakla, dosya incelendi gereği görüşülüp düşünüldü:

-KARAR-

Dava, çaplı taşınmaza el atmanın önlenmesi,yıkım ve ecrimisil isteklerine ilişkindir.

Mahkemece, davanın kısmen kabulüne ilişkin olarak verilen karar taraflarca temyiz edilerek, Dairece onanmış olup, davalı tarafından karar düzeltme isteğinde bulunulmuştur.

Dosya içeriğine ve toplanan delillere göre; dava 11.01.2011 tarihli dilekçe ile ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesine açılmış,anılan mahkemece verilen yetkisizlik kararı temyiz edilmeksizin 26.05.2011 tarihinde kesinleşmiştir.

Bilindiği üzere, 6100 s. Hukuk Muhakemeleri Kanununun (HMK) 20. maddesine göre görevsizlik veya yetkisizlik kararı veren mahkeme bu kararında dava dosyasının görevli veya yetkili mahkemeye gönderilmesine karar vermekle yetinir. Dava dosyasını kendiliğinden (re’sen) görevli veya yetkili mahkemeye gönderemez. Dava dosyasının görevli veya yetkili mahkemeye gönderilmesi ve davaya görevli veya yetkili mahkemede devam edilebilmesi için görevsizlik veya yetkisizlik kararının kesinleşmesinden itibaren iki haftalık süre içinde taraflardan birinin görevsizlik veya yetkisizlik kararını veren mahkemeye başvurarak tebligat yaptırması gerekir.

Buradaki iki haftalık süre hak düşürücü nitelikte olup, mahkemece re’sen gözetilir.

Somut olayda yetkisizlik kararı 26.05.2011 tarihinde kesinleştiği halde, ... 3. Asliye Hukuk Mahkemesinin 27.05.2011 tarihli yazısı ile dosyanın re'sen yetkili ... Asliye Hukuk Mahkemesine gönderildiği görülmektedir.

Hal böyle olunca, HMK'nin 20/1. maddesi dikkate alınarak davanın açılmamış sayılmasına karar verilmesi gerekirken, işin esasının hükme bağlanması doğru değildir.

Davalının karar düzeltme isteğinin HUMK’nun 440 maddesi gereğince kabulüne, Dairenin 02.04.2013 tarih, 2012/15821 Esas, 2013/4669 Karar, sayılı onama kararının ortadan kaldırılmasına, mahkemenin 18.09.2012 tarih, 2011/246 Esas, 2012/239 Karar sayılı kararının açıklanan bu nedenlerle, (6100 sayılı Yasanın geçici 3.maddesi yollaması ile) 1086 sayılı HUMK.'nın 428.maddesi gereğince BOZULMASINA, alınan peşin harcın temyiz edene geri verilmesine, 09.12.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.