muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2020/3041, Karar No: 2021/7751, Tarih: 27.04.2021

**1. Ceza Dairesi         2020/3041 E.  ,  2021/7751 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ceza Dairesi

HÜKÜMLER : 1) Sanık hakkında maktul ...'ı kasten öldürme suçundan TCK'nın 81/1, 29, 62, 53/1, 63 maddeleri uyarınca hükmedilen 10 yıl hapis cezasına mahkumiyetine dair; ...10. Ağır Ceza Mahkemesinin 05/07/2019 tarih ve 2018/572 esas 2019/329 karar sayılı kararı

2) İstinaf başvurusunun esastan reddine dair; ...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi’nin 21/02/2020 gün ve 2020/181 Esas, 2020/348 Karar sayılı kararı

TEMYİZ EDENLER: Sanık müdafii, Katılanlar vekili

TÜRK MİLLETİ ADINA

... Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi’nin 21/02/2020 gün ve 2020/181 Esas, 2020/348 Karar sayılı kararın sanık müdafi ve katılanlar vekili tarafından CMK'nin 291. maddesinde belirtilen süre içinde temyiz edildiği anlaşılmıştır.

Dosya incelendi.

Gereği görüşülüp düşünüldü:

Sanık hakkında hükmedilen hapis cezasının 5 yılın üzerinde olması nedeniyle Bölge Adliye Mahkemesince verilen kararın temyize tabi olduğu belirlenerek yapılan incelemede;

Sanık müdafinin duruşmalı inceleme talebinin 7079 sayılı kanunun 94. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK’nın 299. maddesi uyarınca reddiyle incelemenin dosya üzerinden yapılması uygun görülmekle; Oluşa ve dosya kapsamına göre; sanık hakkında kasten öldürme suçundan kurulan hükümde mahkemenin kabul ve takdirinde bir isabetsizlik görülmemiş olduğundan, yetersiz gerekçe ile hüküm kurulmasına ve sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanmaması yönündeki tebliğnamedeki bozma düşüncesine iştirak edilmemiştir

...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi’nin 21/02/2020 gün ve 2020/181 Esas, 2020/348 Karar sayılı sayılı “istinaf başvurusunun esastan reddine” dair hükmünün tüm dosya kapsamına göre hukuka uygun olduğu anlaşıldığından; sanık müdafinin meşru müdafaa hükümlerinin uygulanması gerektiğine, katılanlar vekilinin sanık hakkında haksız tahrik hükümlerinin ve lehe hükümlerin uygulanmaması gerektiğine, sanık hakkında canavarca hisle kasten adam öldürme hükümlerinin uygulanması gerektiğine yönelen yönelen yerinde görülmeyen temyiz sebeplerinin reddiyle, 5271 sayılı CMK’nin 302/1. maddesi gereğince, isteme aykırı olarak TEMYİZ İSTEMİNİN ESASTAN REDDİ ile HÜKMÜN ONANMASINA, ceza miktarı ve sanığın tutuklulukta geçirdiği süre dikkate alınarak sanık müdafinin tahliye talebinin REDDİNE,

Dosyanın, 28.02.2019 tarihinde Resmi Gazete'de yayımlanarak yürürlüğe giren 7165 sayılı Kanun'un 8. maddesi ile değişik 5271 sayılı CMK'nin 304/1. maddesi gereğince “... 10. Ağır Ceza Mahkemesine, Yargıtay ilamının bir örneğinin ise ...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza Dairesi'ne gönderilmek üzere” Yargıtay Cumhuriyet Başsavcılığına TEVDİİNE, 27/04/2021 gününde Üyeler ... ve ...'in, sanığın eyleminin TCK.nin 25. maddesi kapsamında kalıp sanığa ceza verilmemesi gerektiği kanaati ve oy çokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY:

KARŞI OY:

Sanık ...'in maktul ...'u kasten öldürdüğü sübuta eren olayda Yerel Mahkemece sanığın haksız tahrik altında kasten öldürme suçundan cezalandırılmasına dair kararına yönelen istinaf başvurularının ...Bölge Adliye Mahkemesi 1. Ceza tarafından esastan reddedildiği, bu kararın temyizi üzerine de anılan kararın Dairemiz çoğunluğu tarafından onanmasına dair kararına, sanığın TCK'nin 25/1. maddede düzenlenen meşru müdafaa koşulları altında atılı suçu işlediğinden CMK'nin 223/2-d maddesi gereğince beraatine karar verilmesi gerektiği gerekçesi ile katılmıyoruz.

Şöyle ki;

Maktul ...’ın cezaevinde infaz koruma memuru olarak çalışan eşi ... ile aynı cezaevinde jandarma astsubay olarak görev yapan sanık ... arasında zamanla cinsel boyuta varan bir yakınlaşma meydana geldiği, eşinin hareket ve tavırlarındaki farklılıktan şüphelenen maktul ...’ın olaydan önceki gece ...'in cep telefonundaki mesajları incelediği ve eşi ile sanık arasındaki ilişkiyi belirlediği, aynı gece maktul ... ve eşi ...'in sabaha kadar tartıştıkları, sadakatsizliği kabul etmeyen ...'in, olay günü eşi ile sanığı yüzleştirmek için sanığın servise bineceğini bildiği yere maktulü götürdüğü, yüzleştirme esnasında polis memuru olan maktulün sanığı, astsubay olan sanığın ise maktulü ateşli silah ile yaraladığı, yaralama neticesinde maktulün öldüğü, ölümcül vücut bölgesinden hayati tehlike geçirecek şekilde yaralanan sanığın ise ameliyat ile yaşama döndürüldüğü olayda; maktulün olay yerine gittiği andan itibaren gerçekleşen fiillerin büyük kısmı 5 dakikalık kamera kayıtlarında görülmekte olup, net olarak izlenebilmiştir.

Mahkemenin kabulüne esas alınan, tarafımızca da izlenen kamera kayıtlarına göre oluş şöyledir; Maktulün aracından indikten sonra sanığın yanına gidip, onunla konuşmaya ve tartışmaya başladığı, sanığın cep telefonunu çıkararak maktule birşeyler gösterdiği ve telefonunu cebine koyduğu, devam eden tartışma sırasında sanık ikna etmeye çalıştığı halde ikna olmayan maktulün araç içerisinde oturan eşi ...'i el işareti yaparak yanlarına çağırdığı, ...’in geldiği sırada polis memuru olup silah konusunda eğitim almış olan maktulün belindeki tabancayı çekerek önce sanığa birkaç el sıkmaya çalıştığı, ancak araya eşi ...'in girmesi üzerine ...'in kolundan vurularak yaralanıp yere düştüğü ve sonra kalkarak oradan uzaklaştığı, maktulün silahıyla sanığa doğru sıkmaya devam ettiği, bu esnada sanığın belindeki silahı çektiği, ancak elinden yere düşürdüğü, maktulün yere düşen silaha tekme atarak uzaklaştırdığı ve yine tabancasını doğrulttuğu, mücadele devam ederken tarafların görüntü alanına girdikleri, taraflar yine kavga ederken sanık altta, maktul üstte kalacak şekilde ellerinde silahlar olduğu halde yere düştükleri, maktulün silahının yere düşme sırasında altta kalan sanığın altında kaldığı, maktulün sanığın altındaki silahı almaya ve sanığa ateş etmeye çalıştığı, ancak bir iki kez denediği halde sıkamadığı, sanığın da bunun üzerine elindeki silahla ateş ederek maktulü öldürdüğü anlaşılmaktadır.

Mahkeme gerekçesinde; maktulün sanığı hedef gözeterek ateş etmeye çalışıp silahın ateş almadığını, silahın emniyetini açıp ikinci kez ateş etmeye çalışıp edemediğini, sonrasında araya giren ...’i vurduğunu, arbede sırasında yere düşen silahı almaya yöneldiğini kabul etmesine rağmen, “maktul silahı yerden almasından sonra ilk ateş edenin sanık olduğu, sanık ateş ettikten sonra maktulün sanığa ateş ettiği, bu haliyle sanığın maktulün silahı tutukluk yapması nedeniyle ateş edemediği ve sanığın silahının yere düşmesi nedeniyle maktulün eylemini bitirecek iken sanığın silahı yerden almaya çalışıp ilk atışı yaptığı, bu nedenle sanığın eyleminin meşru müdafaa sınırları içinde kalamayacağı” kabul edilmiş ise de bu kabul ve gerekçe yasal dayanaktan yoksundur. Öncelikle maktulün sanığın yaşam hakkına yönelen eylemindeki kararlılığı izlenen kayıttan çok net anlaşılmaktadır. Sanığın silahı almaması halinde maktulün eylemine son vereceğine dair bir delil ise dosya arasında bulunmamaktadır. TCK’nin 25. maddesinin birinci fıkrasında yaşam hakkına yönelik gerçekleşen bir eylem ile birlikte, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan bir eylem de meşru savunma şartlarını oluşturabilir. Kaldı ki somut olayda, halen gerçekleşen bir eylem söz konusudur.

TCK’nin "Meşru Savunma" başlıklı 25/1. maddesinde yer alan; "Gerek kendisine ve gerek başkasına ait bir hakka yönelmiş, gerçekleşen, gerçekleşmesi veya tekrarı muhakkak olan haksız bir saldırıyı, o anda hal ve koşullara göre saldırı ile orantılı biçimde defetmek zorunluluğu ile işlenen fiillerden dolayı faile ceza verilmez." şeklindeki düzenleme ile meşru savunma koşulları altında bulunan faile Mahkemece ceza verilmemesi öngörülmüştür.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu kararlarına göre, TCK’nin 25/1. maddesinde düzenlenen ve hukuka uygunluk nedenlerinden birini oluşturan meşru savunma, hukuka aykırılığı ortadan kaldırmakta ve bu nedenle de eylemi suç olmaktan çıkarmaktadır. Bir olayda meşru savunmanın oluştuğunun kabul edilebilmesi için saldırıya ve savunmaya ilişkin şartların birlikte gerçekleşmesi gerekmektedir.

1- Saldırıya ilişkin şartlar:

a) Bir saldırı bulunmalıdır.

b) Bu saldırı haksız olmalıdır.

c) Saldırı meşru savunma ile korunabilecek bir hakka yönelik olmalıdır. Bu hakkın, kişinin kendisine veya bir başkasına ait olması arasında fark yoktur.

d) Saldırı ile savunma eşzamanlı bulunmalıdır.

2- Savunmaya ilişkin şartlar:

a) Savunma zorunlu olmalıdır. Zorunluluk ile kastedilen husus, failin kendisine veya başkasına ait bir hakkı koruyabilmesi için savunmadan başka imkânının bulunmamasıdır.

b) Savunma saldırana karşı olmalıdır.

c) Saldırı ile savunma arasında oran bulunmalıdır.

Yukarıdaki açıklamalar birlikte değerlendirildiğinde, temyiz davasına konu olan olayın oluşuna neden olan, maktulün resmi nikâhlı eşi olan ... ile sanık ...’ın duygusal boyutu aştığı değerlendirilen hareketlerinin varlığı, maktulün gerek Aslan’a gerekse ...’e karşı gerçekleştirdiği eylemlerde hakkında haksız tahrik hükümlerinin uygulanması sonucunu doğuracaktır. Ancak maktulün bu çerçevede haklı zeminde olması, kendisine Aslan’ı öldürme hakkı vermeyecektir. Nitekim Yargıtay Birinci Ceza Dairesinin 08.04.2004 tarihli, 2004/81 E. 2004/1248 K. ve 24.03.2014 tarihli, 2013/6135 E. 2014/1791 K. sayılı ilamlarında da açıklandığı üzere haksız söz ve davranışı nedeniyle olaya neden olduğu anlaşılmasına rağmen meşru savunma (nefsini savunma zarureti) altında kalarak eylemini gerçekleştiren sanık TCK’nin 25/1. maddesi koşulları altında hareket etmiştir.

Somut olayda, maktul, silahını çekerek hedef gözetip birden çok defa yakın mesafeden ateş ederek sanık ...’ı öldürmek istemiş, bu şekilde sanık ...’ı meşru savunma durumuna düşürecek haksız bir saldırı gerçekleştirmiş, sanık ...’da kendisinin yaşam hakkına yönelen ve devam eden saldırıya TCK’nin 25/1. maddesindeki koşullar içerisinde karşılık vererek maktulü öldürmüştür. Başka bir ifadeyle, kendisine yönelen ve halen devam eden haksız saldırıyı, saldırı ile orantılı biçimde defetme zorunluluğu ile eylemini meşru savunma koşulları altında gerçekleştirdiği kabul edilerek sanık ...’ın TCK’nin 25/1 ve CMK’nin 223/2-d maddeleri uyarınca beraatine karar verilmesi gerektiği düşüncesinde olduğumuzdan Dairemizin çoğunluk görüşüne katılmıyoruz.
Yargıtay — Esas No: 2015/11219, Karar No: 2016/4253, Tarih: 29.03.2016

**17. Ceza Dairesi         2015/11219 E.  ,  2016/4253 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle incelenerek, gereği görüşülüp düşünüldü:

Dosya kapsamından, sanığın, 20.10.2010 tarihinde müşteki ...'ın sorumlusu olduğu ... mağazasından peynir çaldığı, olay anına ilişkin kamera görüntüleri bulunmakta olup, bu yolla yakalanan sanığın bu müştekiye yönelik atılı suçu kabul ettiği, sanığın 13.04.2011 tarihinde başka bir ... mağazasından hırsızlık olayına karışıp yakalanması üzerine, müşteki ...'un 14.04.2011 tarihinde kolluğa müracaat ederek, sanığın, 11.12.2010 tarihinde kendisinin sorumlu olduğu marketten de hırsızlık yaptığı, kamera görüntüsünü cep telefonuna kaydettiği, bu yolla tanıdığı sanıktan şikayetçi olduğunu beyan ettiği, müşteki ...'in sunduğu görüntülerin incelenmesi ile tanzim edilen 14.04.2011 tarihli tutanak içeriğine göre sanığın 11.12.2010 günü bahse konu markete geldiği ancak ürün çalarken görünmediğinin tespit edildiği, aşamalarda müşteki ...'a yönelik 11.12.2010 tarihli eylemi kabul etmeyen sanığın, 28.09.2011 tarihli karar oturumda “her iki müştekiye yönelik eylemi açıkça ikrar edip, 20.10.2010 tarihli olay ile 11.12.2010 tarihli olayda ödeme yapmamış olabileceği ancak bunu hırsızlık kastıyla yapmadığı” yolundaki beyanları ile sanığa son sözü sorulduğunda “bu celse duruşmadaki samimi ikrara yönelik savunmalarını aynen tekrar ettiği” şeklindeki savunması ile müştekinin soruşturma aşamasındaki anlatımları ve sanığın suç tarihinde bahse konu markette bulunduğunu doğrulayan tutanak içeriği de dikkate alındığında 11.12.2010 tarihli eylemi açıkça ve tereddütsüz şekilde hakim huzurunda ikrar eden sanık hakkında müşteki ...'a yönelik eylemi nedeniyle beraat yönünde bozma talep eden tebliğnamedeki düşünceye iştirak edilmemiştir.

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; atılı suçun sanık tarafından işlendiğini kabulde ve nitelendirmede usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Ancak;

1-5237 sayılı TCK'nın 61/1. maddesine göre malın değerinin az ya da çok olması, temel cezanın belirlenmesinde alt sınırdan uzaklaşmak için bir kriter olup, hırsızlık suçuna konu malın değerinin az olmasının TCK'nın 145. maddesinde ayrı olarak düzenlenmesi, kanun koyucunun hırsızlık suçunda malın değerinin az olmasına verdiği önemi göstermektedir.

Yargıtay Ceza Genel Kurulu'nun 15.12.2009 gün ve 6/242-291 sayılı içtihadında belirtildiği üzere, "...daha çoğunu alabilme olanağı varken yalnızca gereksinimi kadar ve değer olarak az olan şeyi alma" görüşünün, TCK'nın 145. madde uygulamasında bütünüyle reddedilmesi mümkün değil ise de, maddenin, yalnızca bu tanımlamayla sınırlandırılması da olanaklı değildir. 145. maddenin gerek ilk şekli, gerekse değiştirilmiş biçimi; ortak tanımlama ile, hırsızlık suçunun konusunu oluşturan değerin az olmasını temel almaktadır.

TCK'nın 145. maddesine göre, faile verilen cezada indirim yapılabilmesi için malın değerinin az olması yeterli olup, hâkim indirim oranını TCK'nın 3. maddesinde öngörüldüğü üzere “işlenilen fiilin ağırlığıyla orantılı” olacak şekilde saptamalıdır.

Değer azlığı nedeniyle ceza vermekten vazgeçme kararı verilecek ise; malın değerinin azlığı yanında “suçun işleniş şekli ve özellikleri” de dikkate alınmalıdır. TCK'nın 145. maddesinin uygulanmasında hâkime takdir hakkı tanınmış olup, hâkim takdir hakkını kullanırken keyfiliğe kaçmadan, her somut olaya uygun, yasal ve yeterli gerekçe göstermek suretiyle uygulama yapmalıdır.

Somut olayda ise; 20.10.2010 günü müşteki ...'ın sorumlusu olduğu marketten, toplamda 30,00 TL değerinde kaşar peyniri ile 11.12.2010 tarihinde müşteki ...'un sorumlusu olduğu marketten toplamda 85,00 TL değerinde sucuk ve kaşar peyniri çalan sanık hakkında, suça konu eşyanın değeri ve suç tarihindeki paranın satın alım gücü dikkate alındığında, suçun işleniş şekli ve özellikleri itibariyle ceza vermekten vazgeçilemeyecek ise de, hırsızlık konusunu oluşturan malın değerinin az olması nedeniyle TCK'nın 145. maddesi gereğince verilen cezadan belirlenecek oranda indirim yapılması gerektiğinin gözetilmemesi,

2-T.C. Anayasa Mahkemesi'nin, TCK'nın 53. maddesine ilişkin olan, 2014/140 Esas ve 2015/85 Karar sayılı iptal kararının, 24.11.2015 gün ve 29542 sayılı Resmi Gazete'de yayımlanmış olması nedeniyle iptal kararı doğrultusunda TCK'nın 53. maddesindeki hak yoksunluklarının yeniden değerlendirilmesinde zorunluluk bulunması,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'un temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 29.3.2016 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2014/27219, Karar No: 2016/6286, Tarih: 05.04.2016

**2. Ceza Dairesi         2014/27219 E.  ,  2016/6286 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Hırsızlık

HÜKÜM : Mahkumiyet

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dosya kapsamına göre; olay günü ihbar üzerine başka bir sokakta suça konu motosikleti sürüklerken görülen ve motosikleti bırakıp kaçan, kesintisiz takip olmaksızın yakalanan sanığın eyleminin tamamlandığı gözetilmeden yazılı şekilde teşebbüs hükümlerinin uygulanması karşı temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmamış, 5237 sayılı TCK'nın 53. maddesinin bazı bölümlerinin iptaline ilişkin Anayasa Mahkemesi'nin 24/11/2015 tarihinde yürürlüğe giren 08/10/2015 gün ve 2014/140 esas, 2015/85 karar sayılı iptal kararı da nazara alınarak bu maddede öngörülen hak yoksunluklarının uygulanmasının infaz aşamasında gözetilmesi mümkün görülmüştür.

Yapılan duruşmaya toplanan delillere, gerekçeye, hakimin kanaat ve takdirine göre temyiz itirazları yerinde olmadığından reddiyle hükmün istem gibi ONANMASINA, 05/04/2016 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/25363, Karar No: 2014/8689, Tarih: 12.03.2014

**13. Ceza Dairesi         2012/25363 E.  ,  2014/8689 K.**

**"İçtihat Metni"**

Tebliğname No : 6 - 2011/8233

MAHKEMESİ : Sincan 1. Asliye Ceza Mahkemesi

TARİHİ : 18/05/2010

NUMARASI : 2010/135 (E) ve 2010/297 (K)

SUÇ : Hırsızlık

Mahalli mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

Mağdurun 03.05.2009 tarihinde saat 14:00 sularında çalınan cep telefonunu, 04.05.2009 tarihinde saat 19:54'ten başlamak üzere iki gün süreyle kendisine ait olduğunu kabul ettiği hat ile kullanan ve Ankara İlinde satın aldığı ikinci el cep telefonlarını, Hakkari İlinde cep telefonu alım satımı yapan ağabeyine gönderdiğini ileri süren sanığın 23.11.2009 tarihli savcılık ifadesinde, ağabeyinin işyeri kayıtlarında gerekli incelemeyi yaparak suça konu cep telefonunu nereden aldığını belirleyerek bunu bildireceğini belirtmesine karşın, bu hususu bildiremediğinin de anlaşılması karşısında; sanığın suç eşyasının satın alınması suçundan hükümlülüğü yerine kanıtların takdirinde yanılgıya düşülerek yazılı şekilde beraatine karar verilmesi,

Bozmayı gerektirmiş, o yer Cumhuriyet savcısının temyiz nedenleri bu itibarla yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye uygun olarak BOZULMASINA, 12.03.2014 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2013/15102, Karar No: 2014/10848, Tarih: 29.05.2014

**7. Ceza Dairesi         2013/15102 E.  ,  2014/10848 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : 5607 sayılı yasaya aykırılık

HÜKÜM : Hükümlülük ve müsadere

Yerel mahkemece verilen hüküm temyiz edilmekle; başvurunun nitelik, ceza türü, süresi ve suç tarihine göre dosya okunduktan sonra Türk Milleti adına gereği görüşülüp düşünüldü;

Suç tarihi ve ele geçen eşyanın niteliğine göre, sanığın 5752 sayılı Yasa ile değişik 4733 sayılı Yasa'nın 8/4. maddesi uyarınca cezalandırılması gerektiği gözetilmeksizin yazılı şekilde hüküm tesisi aleyhe temyiz olmadığından bozma nedeni yapılmayarak yapılan incelemede,

Suçtan doğrudan doğruya zarar görmeyen ve katılma hakkı bulunmayan Gümrük İdaresinin davaya katılan olarak kabul edilip lehine vekalet ücretine hükmolunması,

Yasaya aykırı, sanığın temyiz itirazları bu nedenle yerinde görüldüğünden ve bu husus yeniden yargılamayı gerektirmediğinden, 5320 sayılı yasanın 8/1. maddesi gereğince yürürlükte bulunan 1412 sayılı CMUK.nun 322. maddesi gereğince, hükmün vekalet ücretine ilişkin fıkranın çıkartılması ve diğer hususların aynen bırakılması suretiyle hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 29.05.2014 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2011/4869, Karar No: 2011/5359, Tarih: 06.04.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2011/4869 E.  ,  2011/5359 K.**

**"İçtihat Metni"**

... vekili avukat ... ile Kanal D DTV Haber ve Genel Yayın A.Ş vekili avukat ... aralarındaki dava hakkında ... 10.Asliye Hukuk Mahkemesinden verilen 28.5.2008 tarih ve 42-156 sayılı hükmün Dairenin 2.2.2010 tarih ve 8427-1083 sayılı ilamıyla onanmasına karar verilmişti. Süresi içinde davacı avukatınca kararın düzeltilmesi istenilmiş olmakla dosya incelendi, gereği konuşuldu.

KARAR

Dosyadaki yazılara, mahkeme kararında belirtilip Yargıtay ilamında benimsenen gerektirici sebeplere göre HUMK.nun 440. maddesinde sayılan nedenlerden hiç birisine uygun olmayan karar düzeltme isteğinin REDDİNE, ve aynı kanunun 442 maddesi hükmünce 185.00 (Yüzseksenbeş) Lira para cezası ile aşağıda dökümü yazılı 2,70 TL. kalan harcın karar düzeltme isteyene yükletilmesine, 06.04.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/25797, Karar No: 2020/327, Tarih: 15.01.2020

**22. Hukuk Dairesi         2017/25797 E.  ,  2020/327 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ:Asliye Hukuk (İş) Mahkemesi

DAVA TÜRÜ: ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalı ... bünyesinde şoför olarak çalışmakta iken süpürgeci olarak çalışmaya zorlandığını, ardından iş sözleşmesinin işverence haksız şekilde feshedildiğini, sendikalı olmasına ve davalı işverenin tabi olduğu toplu iş sözleşmesinden yararlanmasına rağmen toplu iş sözleşmesinden doğan bazı haklarının ödenmediğini beyanla, çalıştığı sürede yürürlükte olan toplu iş sözleşmelerine göre hak kazandığı ve eksik ödenen bir kısım sosyal ve sendikal alacakları ile kıdem tazminatı, yıllık izin ücreti, fazla çalışma ücreti, ulusal bayram ve genel tatil ücreti ile ilave tediye alacağının hüküm altına alınmasını talep etmiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının talep konusu alacaklara hak kazanamadığını ileri sürerek, davanın reddini talep etmiştir.

Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanılan deliller ve bilirkişi raporuna dayanılarak davanın kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Karar süresi içerisinde davalı vekili tarafından temyiz edilmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, belgelere ve tüm dosya kapsamına göre; davalının aşağıdaki bentlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında davalı tarafından davacıya bordrolarda “ek tazminat” adı altında ödenen miktarların dikkate alınıp alınmayacağı hususunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

TBK'nın mahsubu düzenleyen 101. ve 102. maddeleri çerçevesinde öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanması gerekmektedir.Muacceliyet, alacaklının borçludan, borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz.Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur.