muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2016/12927, Karar No: 2021/2731, Tarih: 05.04.2021

**14. Ceza Dairesi         2016/12927 E.  ,  2021/2731 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Ağır Ceza Mahkemesi

SUÇ : Beden veya ruh sağlığını bozacak şekilde nitelikli cinsel saldırı

HÜKÜM : Beraat

İlk derece mahkemesince verilen hüküm temyiz edilmekle başvurunun muhtevası nazara alınarak dosya tetkik edildi, gereği görüşüldü:

Tüm dosya kapsamı ve gerekçe içeriğine göre mahkemece kabul ve takdir kılınmış beraat hükmü usul ve kanuna uygun bulunduğundan, katılan vekilinin yerinde görülmeyen temyiz talebinin reddiyle hükmün ONANMASINA, 05.04.2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2006/1897, Karar No: 2006/3349, Tarih: 03.04.2006

**21. Hukuk Dairesi         2006/1897 E.  ,  2006/3349 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi     :  Adana 1.İş Mahkemesi

Tarih               :  13.12.2005

Davacı, geçirmiş olduğu iş kazası nedeni ile 5000.-YTL. manevi tazminatın davalıdan tahsilini istemiştir.

Mahkemece davanın  kabulüne  karar verilmişse de bu sonuç usul ve yasaya uygun bulunmamaktadır.

HMUK’nun 73 maddesinde açıkça belirtildiği üzere; Mahkeme, yanları dinlemeden onları iddia ve savunmalarını bildirmeleri için usulüne uygun olarak davet etmeden hükmünü veremez. Bu nedenle, tebligatın davadaki önemi büyüktür. Mahkemelerce çıkarılacak tebligatların tebliğ şekli 7201 sayılı Yasa ve Tebligat Nizamnamesi (Tüzüğü)'nde düzenlenmiştir. Bilindiği gibi tebliğ ile ilgili yasa ve tüzük hükümleri tamamen şeklidir. Gerek tebliğ işlemi ve gerek tebliğ tarihi, yasa ve tüzükte emredilen şekillerle isbat edilebilir. Yasa ve tüzüğün bu konuda etkili önlemler almış olmasının tek amacı tebliğin muhatabına ulaşması ve onun tarafından kabul edilmesini sağlamaktır. Zira yazılı tebligat bir davaya ilişkin işlemleri  o dava ile ilgili kişilere bildirmek için, mahkemelerce yasaya uygun biçimde yapılan bir değerlendirme işlemidir.  O halde yasa ve tüzük hükümlerinin en ufak ayrıntılara kadar uygulanması zorunludur.

Tüzel kişilere yapılacak tebligatın şekli 7201 sayılı Yasa’nın 12 ve 13 maddeleri ile Tüzüğün 17 ve 18. maddelerinde düzenlenmiştir. Anılan yasa ve tüzük hükümlerine göre “Tüzel kişilere yapılacak tebligatın bunların yetkili temsilcilerine, bunlar birden fazla ise yalnız birine yapılır.  Tüzel kişiliğin tebliğ yapılacak yetkili temsilcisinin herhangi bir nedenle mutad iş saatlerinde iş yerinde bulunmamaları veya o sırada evrakı bizzat alamayacak durumda olmaları halinde ise tüzel kişiliğin görevi nedeniyle yetkili temsilcisinden sonra gelen şahsa veya evrak müdürü gibi esasen bu kabil işlerde görevlendirilen yetkili şahıslara tebligatın yapılması gerekir. Bunlarında bulunmadığının tebliğ mazbatasında tesbit edilmesi halinde tüzel kişilik adına gönderilen tebligat diğer bir memur veya müstahdeme yapılabilir.

Somut olayda ise dava yokluğunda görülen tüzel kişiliğe dava dilekçesinin ve duruşma gününün tebliğine ilişkin tebligatın “14.01.2002 gününde almaya yetkili   E. B.” imzasına tebliğ edildiği görülmektedir.  Tebligatı almaya yetkili memur veya temsilciye yada bu tür evrak almakla görevli olduğu belirtilen bir kişiye tebligat yapılması söz konusu olmayıp tebliğe ehil kişilerin bulunmadığı hususu da tebligat parçasına tebliğ memurunca araştırılarak meşruhat verilmediği anlaşılmıştır. Bu durumda davalı tüzel kişiliğe duruşma günü ve dava dilekçesinin yukarda açıklanan şekilde usulüne uygun olarak tebliğ edilmediği açıktır.

Mahkeme aleyhine dava açılan tüzel kişiliğe usulüne uygun biçimde dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilerek davadan haberdar olması sağlanmadan işin esasına girerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

Mahkeme aleyhine dava açılan tüzel kişiliğe usulüne uygun biçimde dava dilekçesi ve duruşma günü tebliğ edilerek davadan haberdar olması sağlanmadan işin esasına girerek yazılı şekilde hüküm kurulması usul ve yasaya aykırı olup bozma nedenidir.

O halde, davalının bu yönleri amaçlayan temyiz itirazları kabul edilmeli ve hüküm bozulmalıdır.

SONUÇ: Hükmün yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, bozma nedenine göre davalı vekilinin diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik yer olmadığına, temyiz harcının istek halinde davalıya iadesine, 03.04.2006 gününde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9870, Karar No: 2018/2728, Tarih: 12.02.2018

**22. Hukuk Dairesi         2017/9870 E.  ,  2018/2728 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

AVUKAT ...

DAVA TÜRÜ : ALACAK

Taraflar arasında görülen dava sonucunda verilen kararın, temyizen incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle, temyiz talebinin süresinde olduğu anlaşıldı. Dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı İsteminin Özeti:

Davacı vekili, müvekkilinin davalıya ait işyerinde aşçı olarak çalıştığını, iş akdinin haksız feshedildiğini belirterek kıdem ve ihbar tazminatı ile ödenmeyen ücret, fazla mesai, ulusal bayram genel tatil ücreti alacağının davalıdan tahsilini istemiştir.

Davalı Cevabının Özeti:

Davalı vekili, davacının iş akdinin çalıştığı pozisyonun kapatılması gerekçesiyle feshedildiğini, davacının şirketi ibra ettiğini, ücretinin ödendiğini, hafta sonu ve bayram çalışmasının söz konusu olmadığını, günlük 15 saat çalışma iddiasının hayatın olağan akışına aykırı olduğunu savunarak, davanın reddini istemiştir.

Yerel Mahkeme Kararının Özeti:

Mahkemece, toplanan delillere ve bilirkişi raporuna dayanılarak, davacının kıdem ve ihbar tazminatı ve ücreti dava açılmadan önce ödendiğinden talebinin reddine diğer taleplerin kısmen kabulüne karar verilmiştir.

Temyiz:

Kararı davalı vekili vekili temyiz etmiştir.

Gerekçe:

1-Dosyadaki yazılara, toplanan delillerle kararın dayandığı kanuni gerektirici sebeplere göre, davalının aşağıdaki bendlerin kapsamı dışında kalan temyiz itirazları yerinde değildir.

2-Taraflar arasında, işçilik alacaklarının zamanaşımına uğrayıp uğramadığı konusunda uyuşmazlık bulunmaktadır.

Zamanaşımı, alacak hakkının belli bir süre kullanılmaması yüzünden dava edilebilme niteliğinden yoksun kalabilmesini ifade eder. Bu tanımdan da anlaşılacağı üzere zamanaşımı, alacak hakkını sona erdirmeyip sadece onu "eksik bir borç" haline dönüştürür ve "alacağın dava edilebilme özelliği"ni ortadan kaldırır. Bu itibarla zamanaşımı savunması ileri sürüldüğünde, eğer savunma gerçekleşirse hakkın dava edilebilme niteliği ortadan kalkacağından, artık mahkemenin işin esasına girip onu da incelemesi mümkün değildir.

Kısmi davada ise zamanaşımı yalnızca dava edilen kısım için kesilir. Henüz açılmayan (saklı tutulan) ve daha sonra ıslahla arttırılan bölüm için zamanaşımı işlemeye devam eder. Ancak kısmi davadaki miktar, kısmi davanın açıldığı dava tarihine göre geriye doğru belirlenen zamanaşımı süresini kapsar. Bakiye alacak talep edildiği tarihe göre, geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalıyor ise zamanaşımına uğramadığı kabul edilmelidir. Kısaca kısmi davadaki alacak miktarı belirlendiği tarihten itibaren öncelikle ileriye doğru gerçekleşen alacak için mahsup edilmeli, bakiye alacak ise ondan sonraki süreyi kapsamalıdır. İlk kısmi davada belirlenen alacak mahsup edildikten sonra bakiyenin talep edildiği tarihten geriye doğru zamanaşımı süresi içinde kalan alacak, alacaklı lehine hüküm altına alınmalıdır.

Dosya içeriğine göre kısmi olarak açılan davada (Fazlaya dair hakları saklı tutarak her kalem için 10.00 TL ) davacı vekili bilirkişi hesap raporundan sonra ıslah sureti ile alacakları arttırmış ve davalı vekili ise ıslaha karşı zamanaşımı itirazında bulunmuştur.

Davacı 16.01.2015 tarihinde ıslah talebinde bulunmuş davalı ise 22.01.2015 tarihinde tebliğ edilen ıslaha karşı 03.02.2015 tarihinde zamanaşımı itirazında bulunmuştur. Islah tarihinden geriye doğru 5 yıllık zamanaşımı gözetilerek 16.01.2010 tarihinden itibaren alacaklar hesaplanıp ilk talep miktarı eklenerek hüküm kurulması gerekirken dava tarihinden geriye doğru 5 yıl geriye gidilerek 13.9.2008 tarihinden itibaren hesaplama yapılması hatalıdır. Ayrıca Mahkemenin ilk rapora göre hüküm kurduğu hüküm fıkrasından anlaşılmakta ise ilk raporda zaten ıslaha karşı zamanaşımı itirazının da dikkate alınmamış olduğu anlaşılmaktadır. İlk Rapordaki (15.01.2015 tarihli) hesaplamalara göre davalının ıslaha karşı zamanaşımı itirazı değerlendirilerek hüküm kurulması gerekirken yazılı şekilde hüküm kurulması hatalı olup bozmayı gerektirmiştir.

SONUÇ:

Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine, 12.02.2018 tarihinde oybirliği ile karar verildi.

F.K.
Yargıtay — Esas No: 2011/2840, Karar No: 2013/10991, Tarih: 03.04.2013

**9. Hukuk Dairesi         2011/2840 E.  ,  2013/10991 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İŞ MAHKEMESİ

DAVA :Davacı, kıdem tazminatı, ihbar tazminatı, fazla mesai ücreti ile ücret alacaklarının ödetilmesine karar verilmesini istemiştir. Yerel mahkeme, isteği kısmen hüküm altına almıştır.

Hüküm süresi içinde davalılar avukatları tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere göre, yerinde bulunmayan ve sebepleri bildirilmeyen bozma isteğinin reddiyle usul ve kanuna uygun olan hükmün ONANMASINA, aşağıda yazılı temyiz giderinin temyiz eden davalılardan... Grup Temizlik Güvenlik Sos. Hiz. Organizasyon A.Ş.'ne yükletilmesine, 03.04.2013 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2015/13845, Karar No: 2018/3480, Tarih: 07.05.2018

**14. Hukuk Dairesi         2015/13845 E.  ,  2018/3480 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 23.10.2012 gününde verilen dilekçe ile elatmanın önlenmesi (yıkım) talebi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın kabulüne dair verilen 30.10.2014 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davalı vekili tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Dava, sağlığa zarar verdiği iddiası ile davalı GSM şirketlerine ait baz istasyonlarının kaldırılması isteğine ilişkindir.

Davalı, davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, davanın kabulü ile, dava konusu... Cad. No:36 ...adresinde bulunan orta refüje konulan baz istasyonunun kaldırılmasına karar verilmiştir.

Hükmü, davalı vekili temyiz etmiştir.

Baz istasyonları, 5809 sayılı Elektronik Haberleşme Kanununun 37. maddesi gereğince Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumunu tarafından bu konuyu düzenleyen Yönetmelikteki yer, ölçü ve limit değerlere göre verilen güvenlik sertifikası gereğince kurulan, günümüzde haberleşme ve iletişimin sağlanmasında önemli bir yeri olan, genel olarak alıcı/verici antenleri sayesinde elektromanyetik dalgaları (sinyalleri) alma ve gönderme işlemi yapan sistemlerdir. Konuşmanın az olduğu kırsal alanlarda 35 km’lik, konuşma trafiğinin daha yoğun olduğu şehir merkezlerinde ise 1-2 km’lik bir mesafe içinde hizmet verebilen, çıkış güçleri oldukça düşük olan cihazlardan oluşmaktadır.

Ulaşılan son teknolojik gelişmelere göre, telefonla haberleşme ve iletişimin sağlıklı ve verimli olarak gerçekleştirilebilmesi için baz istasyonlarının bal peteği benzeri hücresel bir yapıda ve her bir peteğin içinde de en az bir baz istasyonu bulunacak şekilde kurulması zorunludur. Her bir istasyon kapasitesi itibariyle belirli sayıda abonenin haberleşmesini sağlayabileceğinden nüfusun yoğun olduğu yerleşim merkezlerinde daha çok sayıda baz istasyonu kurulması gerekmektedir. Şehirlerin dışına çıkartılmaları halinde hücresel yapı bozulacağından haberleşme ve iletişimin sağlanabilmesi için gerek baz istasyonlarından abonelere gerekse abonelerden baz istasyonlarına karşılıklı olarak gereğinden çok yüksek elektromanyetik dalgalar gönderilmek zorunda kalınacak, toplum sağlığı olumsuz yönde etkilenecektir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı “Elektronik Haberleşme Kanunu” ve bu kanun gereğince çıkartılan 21.04.2011 tarihli 27912 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan “Elektronik Haberleşme Cihazları Güvenlik Sertifikası Yönetmeliği” uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

Diğer taraftan, 05.11.2008 tarihli ve 5809 sayılı “Elektronik Haberleşme Kanunu” ve bu kanun gereğince çıkartılan 21.04.2011 tarihli 27912 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan “Elektronik Haberleşme Cihazları Güvenlik Sertifikası Yönetmeliği” uyarınca baz istasyonlarının sağlığa zarar vermeyecek şekilde; nerede, nasıl, hangi ölçü ve limitler dahilinde kurulacağını belirleme ve kurallarını koyma işlemleri, Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumu Başkanlığının (BTK) görev ve yetkisindedir.

İnsan sağlığına etkileri konusunda başta Dünya Sağlık Örgütü olmak üzere, Uluslararası İyonlaştırmayan Radyasyondan Koruma Komisyonu (ICNIRP), Elektrik Elektronik Mühendisleri Enstitüsü (IEEE) gibi bir çok uluslararası kuruluşun yapmış oldukları çalışmaların neticesinde bir takım sınır değerler belirlenmiştir.

BTK tarafından yürürlüğe konulan yönetmelikte, Türkiye’de geçerli olacak sınır değerleri; İngiltere, Amerika, Kanada, ICNIRP ve Avrupa Birliğinin kabul ettiği değerin yaklaşık 1/4'ü olarak kabul edilmiştir.

Sağlığa zarar verdiği iddiası dışında baz istasyonlarının sertifikada belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olarak kurulmadığı, başlangıçta uygun kurulsa dahi sonradan sertifikadaki limit değer ve güvenlik mesafelerine aykırı davranıldığı gerekçesiyle kaldırılmasına ilişkin talep ve itirazların ilgili mevzuat gereğince BTK’ya yapılması gerekmektedir. Bu kurumun uygulamalarına ve kararlarına karşı da idari yargıda dava açılmalıdır. Keza davacı, baz istasyonunun limit değerlere ve güvenlik mesafelerine uygun olmasına rağmen zararlı olduğunu iddia ediyorsa, idari yargıda idareye karşı yönetmeliğin iptali davası açması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için, öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.

Adli yargıda görülecek davalarda ise davanın kabul edilebilmesi için öncelikle baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere uygun bulunmadığı ve sağlığa zarar verdiğine ilişkin iddiaların kanıtlanması gerekir.

Bunun için, öncelikle ölçümleri yapacak olan bilirkişilerin nasıl seçilmesi gerektiği hususunun açıklığa kavuşturulması gerekir.

21.04.2011 tarihli 27912 sayılı Resmî Gazete’de yayınlanan “Elektronik Haberleşme Cihazları Güvenlik Sertifikası Yönetmeliği”nin 12. maddesi gereğince, bu Yönetmelikte yer alan güvenlik mesafelerinin ölçümünün üniversitelerin elektrik-elektronik, haberleşme, fizik mühendisliği, fizik lisansı veya elektromanyetik dalgalar ile ilgili dersleri alarak teknik bölümlerin birinden veya meslek yüksek okulu ile liselerinin elektrik, elektronik haberleşme teknolojisi (telekomünikasyon, haberleşme, haberleşme teknolojisi, elektronik haberleşme), elektronik teknoloji (elektrik-elektronik, elektrik elektronik teknikerliği, elektronik, endüstriyel elektronik) bölümlerinden mezun olan personel tarafından, ölçüm işlemlerinin ise ölçüm sertifikası almış personel tarafından yapılabileceği; aynı maddenin ikinci fıkrası uyarınca, Kurum tarafından çıkarılan “Elektromanyetik Alan Ölçüm Sertifikası Alınmasına İlişkin Usul ve Esaslar Hakkında Tebliğ”in; 4. maddesinde sertifika başvurusu yapacakların nitelikleri; 5. maddesinde kurs süresi ve zamanı; 6. maddesinde kursun içeriği; 10. maddesinde ise elektromanyetik alan ölçüm sertifikası verilmesi ve iptali usulü düzenlenmiştir.

Dairemizin yukarıda belirtilen ilkeleri doğrultusunda dava konusu baz istasyonunun yönetmelikte belirtilen limit değerlere ve güvenlik mesafesine uygun olup olmadığı, davacının sağlığına zarar verip vermediği konusunda tarafların göstermiş oldukları deliller toplanıp yine yukarıda açıklanan Yönetmelik ve Tebliğ hükümleri dikkate alınarak belirlenecek uzman bilirkişiler marifetiyle keşif yapılarak alınacak bilirkişi raporları ve tüm deliller birlikte değerlendirilerek sonucuna göre bir karar verilmelidir.

Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Baz istasyonlarının uzun vadede sağlığa zarar vereceği/verebileceği, baz istasyonlarından psikolojik olarak etkilenildiği/etkilenileceği vs. şeklindeki kanıtlanması mümkün olmayan soyut iddialarla açılan davaların dinlenmesi mümkün değildir.

Somut olaya gelince; mahkemece 03.09.2014 tarihinde mahallinde yapılan keşif sonucu hazırlanan bilirkişi kurul raporunda, ''istasyon için Bilgi Teknolojileri ve İletişim Kurumundan güvenlik sertifikası alındığını, gerek bilimsel çalışmalar, gerekse somut olguda, baz istasyonunun psikolojik sağlığı doğrudan doğruya etkileyici psikofizyolojik etkisi bilimsel olarak gösterilememiş olmasına rağmen, bina sakinlerinin algılamaları ve sosyal yaşamları olay nedeniyle olumsuz şekilde etkilendiğinden, bu vakada olayın psikolojik etkisinden bahsedebileceği, yapılan bilimsel çalışmalarda ve yayınlanan makalelerde baz istasyonlarının insan sağlığını doğrudan etkileyici bir olgu olmadığı, yapılan ölçümlerin belirtilen sınırların altında olduğu ve bu sonuca göre insan sağlığına doğrudan etkisinin bulunmadığı'' belirtilmiş olmasına rağmen, mahkemece davanın kabulüne karar verilerek dava konusu baz istasyonun kaldırılması doğru görülmemiş, hükmün bu nedenle bozulması gerekmiştir.

SONUÇ: Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan kararın yukarıda açıklanan nedenlerle BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, kararın tebliğinden itibaren 15 gün içinde karar düzeltme yolu açık olmak üzere, 07.05.2018 gününde oyçokluğu ile karar verildi.

KARŞI OY

Yapılan yargılamaya, toplanan delillere ve dosya içeriğine göre, mahkeme kararı ve dayandığı gerekçeler usul ve yasaya uygun olup, özellikle dava konusu baz istasyonunun konumu ve davacı tarafa yakınlığı itibariyle insan sağlığına ve yaşam hakkına zarar verdiği ve anılan baz istasyonunun sökülüp götürülerek daha uygun alanda tesis edilebileceği belirlenmek ve benimsenmek suretiyle davanın kabul edilmiş olmasında bir isabetsizlik bulunmadığından hükmün onanması görüşüyle sayın çoğunluğun bozma kararına iştirak edemiyorum.
Yargıtay — Esas No: 2010/10921, Karar No: 2011/1535, Tarih: 02.02.2011

**(Kapatılan) 13. Hukuk Dairesi         2010/10921 E.  ,  2011/1535 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Hukuk Mahkemesi (Tüketici Mahkemesi sıfatıyla)

Taraflar arasındaki alacak davasının yapılan yargılaması sonunda ilamda yazılı nedenlerden dolayı davanın kabulüne yönelik olarak verilen hükmün süresi içinde davalı avukatınca temyiz edilmesi üzerine dosya incelendi gereği konuşulup düşünüldü.

KARAR

Davacı, davalı belediyenin dar gelirlilere yönelik anahtar teslimini, yapımını ve satımını üstlendiği 800.Yıl Konutları'ndan mesken satın aldığını, 2007 yılının Ekim ayında anahtar teslimi olarak hak sahiplerine teslim edileceğinin vaadedildiğini, konut bedelinin tamamını ödediğini, ancak konutunun 2008 yılı Kasım ayı içerisinde eksik olarak teslim edildiğini, konutun geç teslim edilmesinden dolayı mağdur olduğunu, kira ödediğini, bu nedenle en az aylık 300.00 YTL kira bedeli kaybı olduğunu ileri sürerek konutun teslim tarihi olan 2007 yılı ekim ayı sonundan teslim edildiği 2008 yılı Kasım ayına kadar olan döneme ilişkin fazlaya ilişkin hakları saklı kalmak üzere aylık 250 YTL den toplam 3.000.00 YTL kira kaybı alacağının dava tarihinden itibaren yasal faizi ile tahsilini istemiştir.

Davalı, davanın reddini dilemiştir.

Mahkemece, davanın kabulüne karar verilmiş; hüküm, davalı tarafından temyiz edilmiştir.

1-4822 sayılı yasa ile değişik 4077 sayılı Tüketicinin Korunması Hakkında Kanunun Amaç başlıklı 1.maddesinde yasanın amacı açıklandıktan sonra kapsam başlıklı 2. maddesinde “Bu kanunun, birinci maddesinde belirtilen amaçlarla mal ve hizmet piyasalarında tüketicinin taraflardan birini oluşturduğu her türlü tüketici işlemini kapsar” hükmüne yer verilmiş, yasanın 3. maddesinde mal; alışverişe konu olan taşınır eşyayı, konut ve tatil amaçlı taşınmaz malları ve elektronik ortamda kullanılmak üzere hazırlanan yazılım, ses,

2010/10921-2011/1535

görüntü ve benzeri gayri maddi malları ifade eder. Satıcı; kamu tüzel kişileri de dahil olmak üzere ticari veya mesleki faaliyetleri kapsamında tüketiciye mal sunan gerçek veya tüzel kişileri kapsar. Tüketici ise mal veya hizmeti ticari veya mesleki olmayan amaçlarla edinen, kullanan veya yararlanan gerçek ya da tüzel kişiyi ifade eder şeklinde tanımlanmıştır.

Bir hukuki işlemin 4077 sayılı yasa kapsamında kaldığının kabul edilmesi için yasanın amacı içerisinde yukarıda tanımları verilen taraflar arasında mal ve hizmet satışına ilişkin bir hukuki işlemin olması gerekir. Somut uyuşmazlıkta ise, davalı belediyenin bizzat kendisinin yasada açıklanan şekilde satıcı sıfatının bulunmadığı bu şekilde, taraflar arasındaki uyuşmazlığın Tüketicinin Korunması Hakkındaki Kanun kapsamında değerlendirilmesi mümkün olmadığı anlaşılmaktadır. Açıklanan nedenlerle, dava konusu uyuşmazlığa genel mahkemede bakılıp sonuçlandırılması gerekirken, Tüketici mahkemesi sıfatıyla yargılama yapılıp, karar verilmesi usul ve yasaya aykırı olup, bozma nedenidir.

2-Bozma nedenine göre, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine şimdilik gerek görülmemiştir.

SONUÇ: Birinci bentte açıklanan nedenlerle, temyiz edilen kararın davalı yararına BOZULMASINA, ikinci bentte açıklanan nedenlerle, davalının diğer temyiz itirazlarının incelenmesine yer olmadığına, peşin alınan 17.15 TL. temyiz harcının istek halinde iadesine, 2.2.2011 gününde oybirliğiyle karar verildi.