muhamparlak/turkish-law-bge-m3-embeddings huggingface dataset:
Yargıtay — Esas No: 2013/6770, Karar No: 2013/24766, Tarih: 01.10.2013

Uyuşmazlığın normatif dayanağı Borçlar Kanununun 84–86 maddeleridir. Borçlar Kanununun 84 üncü maddesinde “Borçlu faiz veya masrafları tediyede gecikmiş değil ise kısmen icra eylediği tediyeyi resülmale mahsup edebilir. Alacaklı alacağın bir kısmı için kefalet, rehin veya sair teminat almış ise borçlu kısmen icra eylediği tediyeyi temin edilen veya teminatı daha iyi olan kısma mahsup etmek hakkını haiz değildir” kuralına yer verilmiş; 85 inci maddesinde “birden fazla borcu bulunan borçlu, borçları ödemek zamanında bu borçlardan hangisini tediye etmek istediğini alacaklıya beyan etmek hakkını haizdir. Borçlu beyanatta bulunmadığı surette vukubulan tediye kendisi tarafından derhal itiraz edilmiş olmadıkça alacaklının makbuzda irae ettiği borca mahsup edilmiş olur” hükmü öngörülmüş, 86 ncı maddede ise “kanunen muteber bir beyan vaki olmadığı yahut makbuzda bir güna mahsup gösterilmediği takdirde, tediye muaccel olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçlar muaccel ise tediye, borçlu aleyhinde birinci olarak takip edilen borca mahsup edilir. Takibat vaki olmamış ise tediye, vadesi iptida hulül etmiş olan borca mahsup edilir. Müteaddit borçların vadeleri aynı zamanda hulül etmiş ise mahsup mütenasiben vaki olur. Hiç bir borcun vadesi hulül etmemiş ise alacaklı için en az teminatı haiz olan borca mahsup edilir” kuralı düzenlenmiştir.Borçlar Kanununun yukarıda belirtilen hükümleri öncelikle muacceliyet ve temerrüt kavramlarının açıklanmasını gerektirmektedir.Muacceliyet, alacaklının borçludan borçlanılan edimi talep ve dava edebilme yetkisidir. Borç muaccel olmadan borçlu temerrüdü söz konusu olmaz. Temerrüt, en kısa tanımıyla, alacaklı tarafından talep edilebilir (muaccel) hale gelmiş bir borcun ifasındaki gecikmedir. Kural olarak, bu tür (muaccel) bir borcun borçlusu, alacaklının ihtarı ile temerrüde düşer (BK. m. 101/1). Başka bir ifadeyle, temerrütten söz edilebilmesi için, öncelikle muaccel bir borcun ve alacaklının o borca yönelik ihtarının bulunması gerekir. Kural böyle olmakla birlikte, borçlunun temerrüde düşmesi için alacaklının ihtarının gerekmediği bazı durumlar da vardır: Örneğin, ifa gününün taraflarca birlikte kararlaştırıldığı (BK. m.101/2), borçlunun borcu ifa etmeyeceğini bildirmiş olduğu veya hal ya da durumundan bu sonuca varılabildiği (BK. m.107/1) durumlarda, temerrüdün gerçekleşmesi için alacaklının ihtarına gerek yoktur. Tek bir borç ilişkisinin söz konusu olduğu durumlarda, borçlu para borcunun faiz ve masraflarını ödemede temerrüde düşmemişse yaptığı kısmi ödemeyi anapara borcuna mahsup etme hakkına sahiptir. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9

. Ancak, para borcunun bir kısmı için kefalet, rehin veya benzeri bir teminat verilmişse, yapılan kısmi ödemenin teminatlı olan borca mahsubu istenemez. Bu durumda, kısmi ödemenin teminatsız olan ya da teminatı daha az olan borca mahsubu gerekir. Borçlu, faiz ve masrafları ödemede temerrüde düşmüşse yaptığı kısmi ödeme öncelikle gecikmiş faiz ve masraf borçlarına mahsup edilecektir. Hukuk Genel Kurulunun 27.9.2000 tarih ve 2000/12-1148 esas, 2000/1193 karar sayılı ilamında da vurgulandığı üzere, Borçlar Kanununun 84 üncü maddesi gereğince, ödemelerin öncelikle asıl alacaktan düşülebilmesi için, borçlunun faiz ve masrafları ödemede gecikmemiş olması zorunludur. Gecikme ve alacaklının iradesini açıklaması halinde, ödenen kısmın öncelikle faizden düşülmesi gerekir. İcra takibi, ödemeye ihtirazi kayıt konulması irade açıklamasıdır.Birden fazla borcu bulunan borçlunun yaptığı ödeme, ifa zamanında beyan ettiği borca mahsup edilir. Borçlu, ödeme sırasında, yapılan ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu beyan etmemiş veya alacaklının makbuzda belirttiği borca derhal itirazda bulunmamışsa makbuzda belirtilen borca mahsup edilmelidir.

Birden fazla para borcunun bulunduğu bir borç ilişkisinde, borçlunun, yapılan kısmi ödemenin hangi borç için mahsup edildiğini belirtmemesi, alacaklının da ödemenin hangi borca ilişkin olduğunu makbuzda göstermemesi durumunda, kısmi ödemenin hangi borca mahsup edileceği sorunu Borçlar Kanununun 86 ncı maddesine göre çözümlenmelidir. Bu gibi durumlarda, kısmi ödeme öncelikle muaccel olan borç için yapılmış sayılır. Ödeme zamanında birden fazla borç muaccel hale gelmişse, ödeme ilk takibe konulan borca mahsup edilir. Muaccel olan borçlardan hiçbiri takibe verilmemişse kısmi ödeme ifa zamanı önce gelen borca mahsup edilmiş sayılır. Borçların ifa zamanları (vadeleri) aynı günde gelmişse yapılan kısmi ödeme borçların miktarlarıyla orantılı olarak mahsup edilir. Borçlardan hiçbirinin ifa zamanı gelmemişse, kısmi ödeme alacaklı için güvencesi en az olan borca mahsup edilmiş sayılır.

Somut olayda davalı işçinin davalı işveren nezdine çalışmakta iken usulsüz olarak zimmetine para geçirdiği, bu suç ile ilgili yargılanıp davalı işçiye ceza tayin edildiği ve verilen cezanın onandığı, mahkûmiyet hükmünün kesinleştiği anlaşılmaktadır. Davacı işveren tarafından davalı işçi aleyhine açılan bu dava davalı işçi tarafından zimmete geçirilen paranın ödetilmesine ilişkindir. Tarafların kabulünde olduğu üzere davanın devamı esnasında davalı işçinin babasının davalı işçiye atfedilen borcu ödemek için davacı işveren lehine ipotek tesis ettiği, borcun ödenmemesi üzerine davacı alacaklı işverence ipotek ve alacak için icra takibine girişildiği, dosyaya sunulan kısım makbuzlara istinaden davacıya bir kısım ödemeler yapıldığı anlaşılmaktadır.Mahkemece davalı aleyhine açılan davada 52.000 TL’lik miktar açısından karar verilmesine yer olmadığına dair hüküm kurulmuş ise de 818 Sayılı Mülga Borçlar Kanunu’nun 84. Maddesi gereğince; davalı tarafından yapılan ödemelerin mahsup sırası gözetilerek, gerekirse bu hususta hesap bilirkişisinden yeniden rapor alınarak sonuca gidilmesi gerekirken hüküm kurmaya elverişli olmayan bilirkişi raporuna göre karar verilmesi hatalıdır.

3-Davacı dava dilekçesinde 70.221,21 TL alacak talep etmiş, Mahkemece bilirkişi raporu doğrultusunda davalının 66.568,51 TL borçlu olduğu tespit edilmiş, yargılama sırasında 52.000,00 TL’nin ödenmesi nedeniyle mahsup edilerek 14.568,51 TL alacağın tahsiline karar verilmiştir.Fakat dava dilekçesi ile talep edilen 70.221,21 TL ile kabul edilen 66.568.51 TL arasında reddedilen 3.652,70 TL’lik kısım için davalı lehine vekâlet ücretine hükmedilmemesi hatalıdır.

F) Sonuç:Temyiz olunan kararın, yukarıda yazılı sebeplerden dolayı BOZULMASINA, peşin alınan temyiz harcının istek halinde ilgiliye iadesine 01.10.2013 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2009/205, Karar No: 2009/929, Tarih: 29.01.2009

**(Kapatılan)14. Hukuk Dairesi         2009/205 E.  ,  2009/929 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Sulh Hukuk Mahkemesi

Davacı vekili tarafından, davalı aleyhine 26.09.2007 gününde verilen dilekçe ile mera sınırlandırmasının iptali ve meranın davacı köy adına yazılması istenmesi üzerine yapılan duruşma sonunda; davanın reddine dair verilen 10.10.2008 günlü hükmün Yargıtayca incelenmesi davacı köy temsilcisi tarafından istenilmekle süresinde olduğu anlaşılan temyiz dilekçesinin kabulüne karar verildikten sonra dosya ve içerisindeki bütün kağıtlar incelenerek gereği düşünüldü:

K A R A R

Davacı köy tüzel kişiliği 26.09.2007 tarihinde açılan davada; Toprak Tevzi Komisyonu tarafından köylerine mera ve yaylak yeri olarak tahsis edilen yerlerin kadastro çalışmaları sırasında davalı köye bırakıldığını belirterek bu sınırlandırmanın iptali ile davacı köyün merası olarak sınırlandırılmasına karar verilmesini istemiştir.

Davalı köy davanın reddini savunmuştur.

Mahkemece, çekişmeli taşınmazın davalı köye tahsis edilmiş olan mera içerisinde kaldığından bahisle dava reddedilmiştir.

Hükmü, davacı köy temyiz etmiştir.

Dosyada yer alan aynı taraflar arasındaki aynı taşınmazlara yönelik olarak ve aynı istemle davacı köyün 24.01.2000 tarihli açtığı davaların ... Sulh Hukuk Mahkemesinin 2000/116 Esasındaki dava dosyasında birleştirildiği ve önceden açılan davalar açısından görevsizlik kararı verildiği, verilen görevsizlik kararının yargı yolları tüketilerek kesinleştirilmediği anlaşılmaktadır.

Görülüyor ki, davacı köy davalı köy aleyhine aynı taşınmazlar için 24.01.2000 tarihinde ve 26.09.2007 tarihinde olmak üzere iki ayrı dava açmıştır. Ne var ki, ilk açılan ve birleştirilen davada görevsizlik kararı

verilmiş, verilen bu görevsizlik kararı henüz kesinleşmemiştir. Kısaca, ilk açılan ve birleştirilen davalar derdesttir. Eldeki davada ise, davalı tarafından derdestlik ilk itirazında bulunulmamıştır. Kural olarak bir istek dava edilerek hükme bağlanmadan, sonradan açılan davada davacının hukuki yararı bulunmadığından aynı istek yeniden dava konusu yapılamaz. Yapılmışsa sonradan açılan davanın mesmu olmadığından dinlenme olanağı yoktur.

Bu saptamalardan sonra mahkemece yapılması gereken ...; sonradan açılan dava mesmu olmadığından “mesmu olmayan davanın reddine” karar vermek olmalıdır. Bu yönler bir yana bırakılarak sonradan açılan eldeki davada çekişmenin esasının incelenmesi doğru olmadığından, karar bozulmalıdır.

SONUÇ:Yukarıda açıklanan nedenlerle temyiz olunan hükmün BOZULMASINA, peşin yatırılan harcın istek halinde yatırana iadesine, 29.01.2009 tarihinde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2018/1239, Karar No: 2021/7215, Tarih: 02.03.2021

**4. Ceza Dairesi         2018/1239 E.  ,  2021/7215 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Tehdit

HÜKÜM : Mahkumiyet

K A R A R

Yerel Mahkemece bozma üzerine verilen hüküm temyiz edilmekle, başvurunun süresi ve kararın niteliği ile suç tarihine göre dosya görüşüldü:

Temyiz isteğinin reddi nedenleri bulunmadığından işin esasına geçildi.

Vicdani kanının oluştuğu duruşma sürecini yansıtan tutanaklar, belgeler ve gerekçe içeriğine göre yapılan incelemede başkaca nedenler yerinde görülmemiştir.Ancak;

17.10.2019 gün ve 7188 sayılı Kanun'un 24. maddesi ile 5271 sayılı CMK'nın 251. maddesinde Basit Yargılama Usulü düzenlenmiştir.

Ancak bu düzenlemenin uygulanmasıyla ilgili olarak, 7188 sayılı Kanun'un 31. maddesiyle, 5271 sayılı CMK'ya eklenen geçici 5. maddenin (d) bendi ile; "01.01.2020 tarihi itibariyle kovuşturma evresine geçilmiş, hükme bağlanmış veya kesinleşmiş dosyalarda seri muhakeme usulü ile basit yargılama usulü uygulanmaz" hükmü getirilmiştir.

Konuyu somut norm denetimi yoluyla inceleyen Anayasa Mahkemesi (25.06.2020,2020/16,2020/33; R.G. 19.08.2020, Sayı:31218), sözü geçen geçici 5/d maddesindeki hükmün, "kovuşturma evresine geçilmiş" ibaresinin aynı bentte yer alan, "basit yargılama usulü" yönünden Anayasa'nın 38. maddesine aykırı görerek iptaline karar vermiştir.

Anayasa Mahkemesi kararında, hükme bağlanmış dosyalarla ilgili iptale karar verilmemiş ise de, 5271 sayılı Kanun'un 2/1 -(f) maddesince hükme bağlanmış dosyalarla ilgili olarak kovuşturma evresinin kesinleşmeye kadar devam etmesi ve aynı Yasanın 251/3. maddesi gereği mahkumiyet hükmü verildiği takdirde sonuç cezadan dörtte bir indirim öngörülmesi, bu durumunda temyiz incelemesi devam eden dosyalar bakımından lehe düzenleme getirmesi karşısında,

Anayasa Mahkemesinin iptal kararında; sanık lehine getirilen, yeni düzenlemenin, 7188 sayılı Kanun’un 31. maddesi gereğince, 5271 sayılı sayılı CMK’ya eklenen geçici 5. maddesiyle "kovuşturma evresine geçilmiş" dosyalar bakımından uygulanması gerektiğine işaret edildiğinden, temyiz incelemesi yapılan ve 5271 sayılı CMK'nın 251/1. maddesi kapsamına giren suçlar yönünden; Anayasa'nın 38. maddesi ile 5237 sayılı TCK'nın 7 ve 5271 sayılı CMK'nın 251 vd. maddeleri gereğince yeniden değerlendirme yapılması zorunluluğu,

Bozmayı gerektirmiş, sanık ...'ın temyiz nedenleri ile tebliğnameye aykırı olarak HÜKMÜN BOZULMASINA, yargılamanın bozma öncesi aşamadan başlayarak sürdürülüp sonuçlandırılmak üzere dosyanın esas/hüküm mahkemesine gönderilmesine, 02/03/2021 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2012/16792, Karar No: 2014/2740, Tarih: 17.02.2014

**15. Ceza Dairesi         2012/16792 E.  ,  2014/2740 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇ : Dolandırıcılık

HÜKÜM : Beraat

Dosya incelenerek gereği düşünüldü;

Dolandırıcılık suçunun oluşabilmesi için; failin bir kimseyi, kandırabilecek nitelikte hileli davranışlarla hataya düşürüp, onun veya başkasının zararına, kendisine veya başkasına yarar sağlaması gerekmektedir. Hile nitelikli bir yalandır. Fail tarafından yapılan hileli davranış belli oranda ağır, yoğun ve ustaca olmalı, sergileniş açısından mağdurun inceleme olanağını ortadan kaldıracak nitelikte bir takım hareketler olmalıdır. Kullanılan hileli davranışlarla mağdur yanılgıya düşürülmeli ve bu yanıltma sonucu yalanlara inanan mağdur tarafından sanık veya bir başkasına haksız çıkar sağlanmalıdır. Hilenin kandırıcı nitelikte olup olmadığı olaysal olarak değerlendirilmeli, olayın özelliği, fiille olan ilişkisi, mağdurun durumu, kullanılmışsa gizlenen veya değiştirilen belgenin nitelikleri ayrı ayrı nazara alınmalıdır.

Katılanın,... Ticaret isimli iş yerinden ... marka buzdolabı, çamaşır makinesi ve bulaşık makinesi gibi ürünler alarak 2.738,06 TL para ödediği, 2005 yılından önce sanıkların birlikte işlettikleri işyerini, Sanık ...'nın, sanık ....'ye gayri resmi olarak devrettiği, bu aşamada işyerinin fiilen sanık ...tarafından işletildiği, alınan eşyaların düğüne yakın bir tarihte teslim edileceği hususunda anlaştıkları, ancak daha sonraki süreçte katılan iş yerine gittiğinde işyerinin kapanmış olduğunu gördüğü ve sanıklar ile görüşmesine rağmen malları teslim alamadığı, böylece sanıkların dolandırıcılık suçunu işlediklerinin iddia edildiği olayda, sanık ...'nın, eşyaların alındığı tarihte ve sonrasında işyeriyle herhangi bir ilgisinin bulunmadığı, diğer sanık ... de, daha sonra işlerinin bozulduğu ve iflas ettiğini, borcu kabullendiğini, ancak ödeme güçlüğü çektiğini söylediği dikkate alınarak, sanığın hileli bir hareketinin bulunmadığı, eylemin alacak ve borç ilişkisi çerçevesinde hukuki ihtilaf mahiyetinde olduğu, bu nedenle suçun yasal unsurlarının oluşmadığı tüm dosya kapsamından anlaşılmakla, bu gerekçeye dayanan mahkemenin kabulünde bir isabetsizlik bulunmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, katılan vekilinin temyiz itirazlarının reddiyle hükmün ONANMASINA, 17/02/2014 tarihinde oybirliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2008/16379, Karar No: 2010/3894, Tarih: 18.02.2010

**9. Hukuk Dairesi         2008/16379 E.  ,  2010/3894 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :İş Mahkemesi

DAVA : Davacı, fazla ödenen ücretin iadesine karar verilmesini istemiştir.

Yerel mahkeme, isteği reddetmiştir.

Hüküm süresi içinde davacı avukatı tarafından temyiz edilmiş olmakla, dava dosyası için Tetkik Hakimi ... tarafından düzenlenen rapor dinlendikten sonra dosya incelendi, gereği konuşulup düşünüldü:

Y A R G I T A Y K A R A R I

Davacı, 2547 Sayılı YÖK kanunun 38.maddesine göre Tübitak'ta görevlendirilen üniversite öğretim elemanlarına ikinci görev aylığı limitinde değişiklik yapılarak limit getirildiğini, Başbakanlık Teftiş Kurulu Raporuna göre 1994 yılından 15.12.2003 tarihine kadar fazla ödemelerin tahsilini teminen Başbakanlık oluru alındığı, alınan karar uyarınca limiti aşan ikinci görev aylığı ödemelerinin durdurulduğu 15.01.2004 tarihinden geriye doğru 60 gün içinde kalan kısmın geri ödenmesi istenmesine rağmen geri ödemenin yapılmadığını ileri sürerek fazla ödenen ücret alacağının hüküm altına alınması istenmiştir.

Davalı, zamanaşımının söz konusu olduğunu, ücretinin 278 sayılı kanunun 19. maddesine uygun olarak kurumca tespit edildiğini, davacı kuruma borcu olmadığını, ücret ödemelerinin verilen hizmet ve mesai karşılığı özel hukuk ilkeleri doğrultusunda taraflarca tespit ve kabul edildiğini, isteğin yerinde olmadığını savunmuştur.

Mahkemece, Tübitak ile davalı öğretim üyesi arasında sözleşmeye dayanan hizmet akti ilişkisi bulunmaktadır. Bu durumda tarafların serbest iradeleri ile oluşturdukları sözleşme hükümlerine göre tespit edilip ödenen ücretin fazla ödendiğinin iddia edilmesi mümkün değildir.278 sayılı yasa özel bir yasadır ve sonradan yürürlüğe girmiştir ve geçerlidir. Gerekçesi ile davanın reddine karar vermiştir.

Dosyadaki yazılara, kararın dayandığı delillerle kanuni gerektirici sebeplere ve özellikle davadan sonra yürürlüğe giren 278 sayılı TÜBİTAK Kanunu'nda değişiklik yapılmasına dair 5798 sayılı yasanın geçici dokuzuncu maddesinde" 4.11.1981 tarihli 2547 sayılı Yüksek Öğretim Kanunu 38. maddesine göre Kurumda görevlendirilmiş olup, aynı maddenin son fıkrasındaki 2. görev aylığı limitini aşan ödemelerden yararlananlar, ödemelerin yapılmasında ita amirliği yetkisini kullananlar ile ödemelerin yapılmasında yetki kullanan diğer kişiler yapılan fazla ödemelerden sorumlu tutulmazlar ve bunlar hakkında her hangi bir işlem yapılmaz. Bu kişiler hakkında bu Kanunun yayımı tarihinden önce açılmış olan davalar, kanun yollarına başvurulanlar dahil işlemden kaldırılır. Kesinleşmiş kararlar bu Kanunun yayımı tarihinden sonra infaz edilmez." Hükmünü içerdiğinden yerel mahkemece davanın reddine dair verilen ret kararı sonucu itibarıyla doğru olduğundan hükmün bu gerekçe ile ONANMASINA, 18.02.2010 gününde oybirliği ile karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2021/13465, Karar No: 2022/9223, Tarih: 15.06.2022

**6. Ceza Dairesi         2021/13465 E.  ,  2022/9223 K.**

**"İçtihat Metni"**

MAHKEMESİ :Asliye Ceza Mahkemesi

SUÇLAR : Nitelikli hırsızlık ve iş yeri dokunulmazlığının ihlali

HÜKÜMLER : Mahkumiyet

Mahalli mahkemece verilen hükümler temyiz edilmekle dosya incelenerek, gereği düşünüldü:

I-Suça sürüklenen çocuk hakkında nitelikli hırsızlık suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesinde;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hâkimin takdirine göre suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi yerinde görülmemiş olduğundan reddiyle usul ve kanuna uygun bulunan hükmün tebliğnameye uygun olarak ONANMASINA,

II-Suça sürüklenen çocuk hakkında işyeri dokunulmazlığının ihlali suçundan kurulan hükmün temyiz incelemesine gelince;

Mahkemece her ne kadar 5237 sayılı TCK'nın 116/2-4, 31/2. maddelerinden hüküm kurulmuş ise de, eylemin TCK'nın 116/2-4, 119/1-c maddelerine uyduğu ve zamanaşımının dolmadığı kabul edilerek yapılan incelemede;

Dosya ve duruşma tutanakları içeriğine, toplanıp karar yerinde incelenerek tartışılan hukuken geçerli ve elverişli kanıtlara, gerekçeye ve hakimin takdirine göre; suçun suça sürüklenen çocuk tarafından işlendiğini kabulde usul ve yasaya aykırılık bulunmadığı anlaşılmış, diğer temyiz nedenleri de yerinde görülmemiştir.

Ancak;

Suça sürüklenen çocuğun olayı birden fazla kişi ile gerçekleştirdiğinin anlaşılması karşısında, suça sürüklenen çocuk hakkında 5237 sayılı TCK'nın 119/1-c maddesi gereğince verilen cezada artırım yapılmaması,

Bozmayı gerektirmiş, suça sürüklenen çocuk müdafiinin temyiz istemi bu bakımdan yerinde görülmüş olduğundan, hükmün açıklanan nedenle tebliğnameye aykırı olarak BOZULMASINA, 5320 sayılı Kanun'un 8/1. maddesi aracılığı ile 1412 sayılı CMUK'un 326/son maddesi uyarınca sonuç ceza miktarı bakımından kazanılmış hakkının korunmasına, 15/06/2022 gününde oy birliğiyle karar verildi.
Yargıtay — Esas No: 2017/9818, Karar No: 2019/5597, Tarih: 25.04.2019

**12. Ceza Dairesi         2017/9818 E.  ,  2019/5597 K.**

**"İçtihat Metni"**

Mahkemesi :Asliye Ceza Mahkemesi

Suç : Taksirle yaralama

Hüküm : TCK'nın 89/1, 22/3, 89/2-b, 62, 51/1-3-6. maddeleri gereğince mahkumiyet

Taksirle yaralama suçundan sanığın mahkumiyetine ilişkin hüküm, sanık müdafii tarafından temyiz edilmekle dosya incelenerek gereği düşünüldü:

06.03.2014 günü saat 19:35 sıralarında katılan sürücü ...’ın yönetimindeki motosiklet ile ... Caddesi istikametinden gelip 146 Sokak seyri sırasında geldiği olay mahallinde, solundan 161 Sokağı ters yönde seyretmekte olan 161 promil alkollü sanık sürücü ... yönetimindeki otomobil ile çarpıştığı olayda, sanık idaresindeki otomobile hitaben kavşak başında sağa dönülmez ve taşıt giremez trafik levhalarının bulunmasına rağmen sanığın ters istikamette ve alkollü vaziyette seyrederek kazaya sebep olması nedeniyle bilinçli taksir oranının ½ yerine 1/3 olarak uygulanması, aleyhe temyiz olmadığından bozma sebebi yapılmamıştır.

Yapılan yargılamaya, toplanıp karar yerinde gösterilen delillere, mahkemenin kovuşturma sonuçlarına uygun olarak oluşan kanaat ve takdirine, incelenen dosya kapsamına göre, sanık müdafinin eksik inceleme yapıldığına, kusura, lehe hükümler ile hükmün açıklanmasının geri bırakılması kararı verilmesi gerektiğine ilişkin temyiz itirazlarının reddine, ancak;

1- Mahkemece hükmolunan 16 ay 20 gün hapis cezası ertelenen sanık hakkında, TCK'nın 51/3 maddesi uyarınca tayin edilecek denetim süresinin, hükmolunan hapis cezasından az olamayacağı gözetilmeksizin, 1 yıl denetim süresinin belirlenmesine karar verilmesi,

2- Sanık hakkında tayin edilen hapis cezasının ertelenmesine karar verilirken, 5237 sayılı TCK’nın 51/7. maddesi uyarınca denetim süresi içinde sanığın kasıtlı bir suç işlemesi ve kendisine yüklenen yükümlülüklere hakimin uyarısına rağmen uymamakta ısrar etmesi halinde ertelenen cezanın kısmen veya tamamen infaz kurumunda çektirilmesine ve TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca denetim süresini iyi halli olarak geçirdiği takdirde, cezanın infaz edilmiş sayılacağının belirtilmesine karşın uygulama maddelerinin gösterilmemesi,

Kanuna aykırı olup, sanık müdafinin temyiz itirazları yerinde görüldüğünden, hükmün bu nedenlerle 5320 sayılı Kanunun 8. maddesi gereğince halen uygulanmakta olan 1412 sayılı CMUK'un 321. maddesi uyarınca BOZULMASINA, ancak yeniden yargılamayı gerektirmeyen bu konularda, aynı Kanunun 322. maddesi gereğince karar verilmesi mümkün bulunduğundan, aynı maddenin verdiği yetkiye istinaden hüküm fıkrasının 8. paragrafında yer alan “1 yıl” ibaresinin çıkarılarak yerine “ 16 ay 20 gün” ibaresinin eklenmesi, yine aynı paragrafın 2. cümlesinin başına “TCK'nın 51/7. maddesi uyarınca” ibaresinin, son cümlesinin başına da “TCK'nın 51/8. maddesi uyarınca” ibaresinin eklenmesi suretiyle, sair yönleri usul ve kanuna uygun bulunan hükmün DÜZELTİLEREK ONANMASINA, 25/04/2019 tarihinde oy birliğiyle karar verildi.